30-03-10

Door een groene bril

Ik heb alles wat er van de familie Keltis ook maar te spelen valt al eens onder handen gehad, ook de twee - zeer aan te raden trouwens - elektronische afgeleiden. En tot nu toe hebben zowel de stamvader als de nakomelingen mij aangenaam verrast, iets dat van andere stamvaders en nakomelingen in het speluniversum niet kan gezegd worden.

Nu moet ik wel even aangeven dat de stamvader ondertussen zo oud en versleten is dat hij niet zo dikwijls meer contact maakt met het kieskeurige hout van mijn keukentafel. Potent is hij blijkbaar nog wel, want hij heeft weer een kleintje verwekt dat - ik wik mijn woorden niet - wel eens dé kanjer zou kunnen zijn van het hele pak, het lieverdje van papa en mama, de favoriet die altijd wordt voorgetrokken of - in dit geval - op de keukentafel mag.

Wat maakt deze telg dan zo interessant? Waarom gaan we hem of haar zo liefhebben? Een opsomming:

Eén pad.

We gaan allemaal samen op weg naar het einddoel. Op één hobbelig stenen pad dit keer, In spiraalvorm op het spelbord afgedrukt. Ook weer onderverdeeld in de alom bekende eindzone met de vele pluspunten, de aanloopzone met de minpunten en de onvermijdelijke tussenzone met de zozopunten. Elke steen waarop we onze broze voetjes zetten draagt de kleur en het symbool van de kaarten waarmee we ons gaan verplaatsen.

Een set kaarten.

Dat wist ik al, hoor ik u mompelen. Inderdaad, maar deze zijn toch speciaal, want er staat centraal op de kaart een figuurtje afgebeeld met daaronder een getal variërend van 1 tot 5. Daarmee kunt u de enige vrouw in dit onbestaande verhaal, de Priesteres van het Orakel, naar u toe lokken. Zij beweegt zich maximaal het aantal velden dat op de kaart staat afgebeeld. Zij levert extra punten op als ze zich tegen je aanschurkt op dat hobbelige pad, vijf meerbepaald. Als u voor het geschurk kiest kunt u de kaart in kwestie echter niet gebruiken om uzelf te verplaatsen. Het beminnelijke mens verplaatst zich enkel voorwaarts en om te scoren moet zij naar jou toe en niet omgekeerd, hou daar rekening mee als u uw briljante zet aan het voorbereiden bent.

Drie grote speelfiguren per speler.

De kleintjes zijn verdwenen. U mag nu met drie knoerten van pionnen aan de slag. Ze leveren u ook geen dubbele plus- of minpunten op aan het einde, ze tellen elk gewoon enkel. Dat staat garant voor minder stress, zult u opwerpen. Wel, ik werp terug: het spelsysteem voorziet ruimschoots in compenserende stressgenererende maatregelen. Lees verder en u begrijpt wat ik bedoel.

U beschikt over springveren onder uw schoeisel.

Ik bedoel daarmee dat u niet voortstrompelt zoals in de vorige afleveringen van het bordspel. Neen, u springt, meerbepaald naar het volgende veld met hetzelfde symbool of kleur van de kaart die u net hebt uitgespeeld. Geloof me, dat brengt schwung in het spel en u gaat extra attent moeten zijn op wat uw medespelers van plan zijn, vooral wat de timing van het speleinde aangaat. U gaat ook rekening moeten houden met het feit dat u daardoor al eens wat lekkers gaat moeten overslaan, tenzij u terechtkomt op een spiraaltegel (later meer hierover). Ook de “dubbele beurt tabletten” zijn nu gekleurd en gesymboliseerd waardoor u in één beurt nóg verder kunt springen.

U komt naast schoon volk ook lelijk volk tegen tijdens uw pelgrimstocht.

Drie kobolden namelijk, in het groen gestoken mannetjes met een gek hoedje op waarop deugnietgewijs een kaartje is weggestoken. Dat koboldje staat ook op de achterkant van uw groot kleitablet afgedrukt, waarmee u gaat aanduiden dat u - één keer mag u dat tijdens het spel - een koboldwaardering hebt uitgevoerd. Deze waardering houdt in dat u punten scoort voor elk van uw figuren die op een veld met een kobold staan. Uiteraard liefst alle drie want dat levert u onmiddellijk een lekkere bonus op: 15 punten als uw drie figuren zich elk apart bij een kobold bevinden, 10 als ze zich alle drie bij twee kobolden ophouden en 5 als uw drie figuren zich alle drie op één koboldveld staan te verdrummen. Een bezoekje bij een kobold laat u ook toe een handkaart extra op een aflegstapel te leggen. Meer nog, zelfs de kaart die u pas hebt uitgespeeld om uw figuur te verplaatsen mag eventueel weg. Daardoor krijgt u bij het aanvullen van uw handkaarten op het einde van uw beurt hopelijk wél op de hand waar u zo naarstig naar op zoek bent. Ik hoef u, doorwinterde Keltisspeler die u bent, niet uit te leggen wat dit betekent. Denk vooral aan woorden als “brol” en “rijen”.

U gaat meer punten scoren.

Hou er rekening mee dat u op het scorespoor dit keer het hoekje van de 80 punten wel eens zou kunnen ronden. Ik vind dat lekker, het hoekje omgaan.

U kijkt al eens in de spiegel.

Drie spiegeltjes kunt u onderweg zomaar van het pad oprapen, als u er snel bij bent tenminste. Deze spiegeltjes kunt u tijdens de eindtelling gebruiken in combinatie met de wensstenen die, net als in de vorige afleveringen, extra plus- of minpunten kunnen opleveren. Per spiegel mag (moet in het geval van verliespunten) u uw bonus op het einde van het spel extra scoren. Dat tikt lekker aan, zowel naar boven als naar beneden. U vindt de wensstenen per twee op de grote scheidingsvelden van de zones, maar - ik voelde de vraag al komen - u mag er bij uw passage slechts eentje nemen.

U keert op uw stappen terug.

Onderweg komt u spiraalvormige fiches tegen. Die laten u toe uw steen achterwaarts naar een veld naar keuze te bewegen, behalve het veld waar u net vandaan komt. Ik moet u, doorwinterde Keltisspeler die u bent, niet uitleggen wat dat betekent. Als ik het u zou uitleggen zouden de woorden “speciale fiches” en “kettingreactie” ongetwijfeld in mijn betoog voorkomen.

Verder geen gezeur.

De doorwinterde Keltisspeler, u dus, kan verder op beide oren slapen. De basisprincipes blijven onveranderd: kaarten spelen om te bewegen, fiches die, uitgezonderd de wensstenen, willekeurig worden gelegd zodat elk spel weer anders is en het speleinde dat wordt getriggerd door de lege trekstapel of door de vijfde spelerfiguur die in de eindzone arriveert. Al ontwaren we hier ook een extraatje: als de derde figuur van een speler de eindzone bereikt is het ook afgelopen. Minder stress zei u?

Zou dit Keltis zijn zoals Keltis eigenlijk altijd al had moeten zijn? Ik weet het niet, maar het komt er nu wel verdraaid dichtbij. Verdrijft deze versie de vorige van de speeltafel? Ik weet het niet maar de kans is verdraaid groot. Word je als speler niet draaierig van dat spiraalpad? Geloof me, dat valt reuze mee. Smaakt dit naar meer? Verdraaid ja. Ten huize van treden in elk geval al verslavingsverschijnselen op. En dat na één avondje spelen.

Ik begin groen meer en meer te associëren met leuk. Keltis heeft daar een niet onaardig aandeel in.

Goedgekeurd!

Dominique

 

Keltis - Das Orakel (Kosmos, 2010)

Reiner Knizia

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

 

 

 

09:14 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Proberen waard dus, ik ben niet zo gek van Keltis...
Kan de oude misschien de deur uit......

Gepost door: Jos | 30-03-10

Ik heb hem ondertussen ook kunnen proberen en dat smaakt naar meer.
Ik denk dat de gewone keltis minder op tafel zal komen met deze nieuwkomer.
Keltis is de instap, Das orakel is een stap verder met meer diepgang en mogelijkheden (ook al zitten de kaarten niet zo mee, je hebt extra mogelijkheden)

Gepost door: Kristof | 08-04-10

@ Dominique: Wil dit zeggen dat jij met GROEN gaat spelen??? Komt GEEL terug vrij?

Gepost door: Kristof | 08-04-10

Kristof,

Geel terug vrij? Keep on dreaming!!!!!!!

Gepost door: Dominique | 08-04-10

Bloggersbijeenkomst!! Interesse om eens wat kollega-bloggers te ontmoeten ? Klik en kijk op onze blog en vertel het vooral ook voort !!

Gepost door: BBB-team | 08-04-10

De commentaren zijn gesloten.