22-03-10

Trains Of Wonder?

U zit in een trein. Er wordt iemand vermoord. U gaat op zoek naar de moordenaar en u probeert te weten te komen wie het gedaan heeft, wanneer, waar, hoe en waarom.

Vooral de waarvraag intrigeert. Hebben ze het lijk niet gevonden dan?

Soit, als we losse eindjes op pelicule door de vingers zien - kijk maar eens heel goed naar “The Usual Suspects” - moeten we dat in de spellenwereld ook maar kunnen.

Wat u, nieuwsgierig als u bent, aan het licht probeert te brengen staat al ergens neergeschreven. Op speelkaarten namelijk. De oplossing van het mysterie bevindt zich dus gelukkig al in de spellendoos. U moet het er alleen maar zien uit te kappen, Brancusigewijs als het ware, als een standbeeld uit een rotsblok.

Alsof u nog niet genoeg aan uw hoofd hebt - proberen een ontspannende spelavond te beleven bijvoorbeeld - zijn er van elke kaart twee in omloop. Erger nog: van de vraag “hoe laat?” - er zijn acht mogelijke tijdstippen van overlijden - drie!

Uit de stapels kaarten worden er vijf getrokken en gedekt apart gelegd. Deze vijf geven het antwoord op de vragen die in de tweede zin van deze bijdrage werden gesteld.

We kiezen een karakter, elk met een interessante eigenschap, dat de reis Parijs-Istanboel zal maken. Tijdens de reis begeven we ons op en af door de treinstellen alwaar we, afhankelijk van de coupé in kwestie, een aantal acties kunnen doen. Acties worden gekocht met tijd, uren meerbepaald.

Onderweg stappen nog enkele extra reizigers op die, gek genoeg, ook over informatie over de moord beschikken. En er loopt ook nog een conducteur rond die, buiten knippen, ook al een aanzienlijke bijdrage kan leveren voor de oplossing van het raadsel.

Dat lijkt allemaal erg mooi en leuk, beste medespeler, maar dat is het niet. Want de kaarten die niet apart werden gelegd beginnen in het spel te circuleren, en opnieuw te circuleren, en opnieuw. En gaan op een persoonlijke aflegstapel, en komen dan weer in het spel, en gaan weer op een persoonlijke aflegstapel, en komen opnieuw in het spel, en opnieuw, en opnieuw. Waardoor u rekening moet houden met de mogelijkheid dat de kaart waarvan u denkt dat u het tweede exemplaar in het handje krijgt eigenlijk dezelfde kaart is die u enkele beurten geleden al eens de revue hebt zien passeren. Als u Sherlock Holmes met dit spel had geconfronteerd had hij u in uw mooi gezichtje uitgelachen. “De zaak, beste Watson moet wel oplósbaar zijn,” had hij er ongetwijfeld nog aan toegevoegd.

En de zaak is oplosbaar hoor, alleen hebt u er een fenomenaal geheugen voor nodig. En een rekenkracht die ongeveer gelijkstaat met die van de Intel Core i7 processor. Overklokt. Ik weet niet of u zich daarmee kunt meten, ik weet alleen dat bij het plaatsen van mijn persoonlijke geheugenchips enkele decennia geleden enkele latjes Ram op de schappen van de werkplaats zijn blijven liggen.

Het tijdstip van overlijden dan. U gaat het niet geloven maar op geregelde tijdstippen in het spel worden alle pendulekaarten om beurt opengelegd waarna van u verwacht wordt te traceren welke kaart slechts twee keer de revue is gepasseerd. De derde zit dan immers bij de vijf kaarten die het mysterie openbaren. Tijdens het omdraaien van de pendulekaarten wordt van de actieve speler verwacht dat hij of zij, volledig synchroon met dat draaien, de woorden “tik” en “tak” uitspreekt. Deze twee woorden vindt u ook terug in een Vlaams kinderprogramma dat qua niveau probleemloos met dit subspelletje kan concurreren. Ik weet niet hoe het met u zit, maar hier wordt voor elke zichzelf respecterende bordspeler een grens overschreden. Een ondergrens.

Even spannend als een te grote onderbroek, even verfrissend als een noodlanding in de Sahara, even vloeiend als de doortocht van de duizenden wielertoeristen op de Muur Van Geeraardsbergen op 3 april aantaande, even interactief als een regeringsmededeling over de voorafbetalingen van uw belasting en qua opwinding te vergelijken met de eucharistieviering op Eén op zondagvoormiddag. Dat, in een notendop, is Mystery Express.

Ik zou enig voorbehoud vragen indien ik het gevoel had dat deze negatieve gevoelens zich enkel en alleen in mijn - ik geef het toe - verwrongen geest zouden manifesteren, maar ik heb ondertussen, mezelf niet meegerekend, al van een zevental spelers “nooit meer” gehoord, van samenzweerderig fluisterend tot schreeuwend. Ik weet niet hoe het met u zit maar ik kom dat niet dikwijls tegen.

Er schijnt zich ergens een abdij te bevinden waar een gelijkaardig mysterie moet worden opgelost. Ik zou daarnaar op weg gaan. En wordt u onderweg daar naartoe op de trein met een verdacht overlijden geconfronteerd geef ik u een gouden raad: bemoei u er niet mee!

Dominique

 

Mystery Express (Days Of Wonder, 2010)

Antoine Bauza, Serge Laget

3 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

75 minuten

21:31 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Trains trains trains kijk dat krijg je als je een treinen spel maakt dat niet over treinen gaat! :o) spoor leggen, goederen vervoeren, stations openen, dat horen de ingredienten van een treinen spel te zijn.

Dominique, bedankt voor deze waarschuwing, mindere ervaringen moeten ook gepost worden, anders ontstaat er een scheef beeld.

Jammer dat deze uitvoering van een deductiespel niet goed uitpakt, want een goed deductie spel in niet te versmaden...

Ik heb me weer verblijdt door uw epistel.
Gegroet, JeVo

Gepost door: JeVo | 20-04-10

Ik heb dit spel gespeeld nadat ik deze recensie heb gelezen en was daarom voorbereid op het ergste, maar eigenlijk moet ik zeggen dat ik dit spel verrassend leuk en uitdagend vond. De kunst is om goed op te letten en jezelf niet te verliezen in je eigen wirwar van aantekeningen. Ik heb het nu meerdere malen gespeeld en ik ben zeer enthousiast evenals vele mensen uit mijn omgeving. Natuurlijk heeft het zijn onvolkomenheden, maar dat mocht de pret bij ons zeker niet drukken. Ik zou dit spel toch nog een kans geven. Groetjes kimberley

Gepost door: kimberley | 01-09-10

Dit spel nu een aantal keer gespeeld. Zeer enthousiast. De tactiek heb je niet snel in de gaten. Dat duurt wel even. Voor de gokkers is er ook een rol weg gelegd.

Het spel stopt als je in Istanbul bent aangekomen. Niet als iemand de oplossing heeft. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat je aan het eind van het spel eigenlijk altijd nog wel iets niet zeker weet.

Verwacht geen treinspel maar wel een spel in die sfeer. Als je bent uitgekeken op je standaard cluedo is dit een mooi en uitdagend spel. En dan natuurlijk zo goed worden dat je aan het eind niet altijd meer hoeft te gokken.

Gepost door: Ludo | 21-12-10

De commentaren zijn gesloten.