24-02-10

Dippers en diggers

Ik mag graag muziek beluisteren als ik weer eens in volle vaart in de file sta. Van bepaalde liedjes, zolang ze niet van Regi zijn tenminste, ga ik zelfs nadenken. Soms is dat goed, soms niet. Family Man van The Blue Nile bijvoorbeeld zou ik nooit ofte nimmer met Kerstmis in de lader leggen als ik u was. U zou na beluistering wel eens domme dingen kunnen doen. The Next Best Thing van mijn goede vriend in moeilijke tijden Warren Zevon is er ook eentje dat mij onlangs deed malen. Ik heb het gevoel dat veel spelliefhebbers, mezelf incluis, daar steeds weer naar op zoek zijn. We zoeken, we vinden, we spelen het gevondene en vervolgens laten we het als vondeling achter in één of ander kringloopcentrum of, moderner, een veilingsite.

Het wordt ons ook niet makkelijk gemaakt. Hoeveel bord- en kaartspellen verschenen er weer op Spiel 2009? Een kleine 600? Wie bij wil blijven moet dus zwaar aan de bak. En gaat aan het dippen. Hij dipt, proeft even en richt zich vervolgens al op het volgende, verleidelijker en nog niet aangedipte sausje. U moet er de internetfora maar eens op nalezen. Er mag geen spel verschijnen of men richt zich na enkele korte schrijfsels over de nieuweling alweer op het volgende. De zon van Essen is nog niet onder of men speurt en masse de einder al af naar de zonsopgang van Nürnberg. We leven in een knotsgekke wereld.

Dat steeds weer verlangen naar het nieuwe is wetenschappelijk perfect verklaarbaar. De stouterik heet Dopamine en woont in ons hoofd. Dopamine zadelt ons op met een soort opwinding - noem het gerust voorpret - en doet onze hersenen onze grijpgrage handjes bevelen in de winkel een nieuw spel uit het rek te trekken. Of de code van uw Visakaart online in te geven. Een groot nadeel van Dopamine is wel dat de opwinding vóór aankoop na aankoop afzwakt waardoor u al snel weer krampachtig op zoek gaat naar uw volgende voorpretshot.

Het ligt dus niet aan u. U hebt een excuus.

Ik begin me stilaan af te vragen of ze nog bestaan: de Diggers. De spelers die zich vastbijten in een spel, die er alle strategieën, tactieken en finesses proberen uit te halen. Die een spel uitwringen als een schotelvod. Het is een benijdenswaardige soort want zij voelen niet de druk van het nieuwe. Ze zijn tevreden met het oude. Groener gras wordt door hen met de nodige argwaan bekeken. Vergelijk het met de rustige vastheid van een goed huwelijk.

Daarom, ter ere van de Diggers, een goede raad. Stort u nog eens op een spel. Fileer het, zet het vervolgens weer in elkaar en fileer het opnieuw. Kleed het uit en weer aan en experimenteer met verschillende leuke en trendy combinaties. Ontleed het van voor naar achter, van achter naar voor, van boven naar onder en weer terug. En opnieuw. En opnieuw. Speel het tot de actiekaarten niet meer leesbaar zijn, het telspoor volledig van de rand van het bord is afgesleten en de kleuren van de pionnen allemaal grijs zijn uitgeslagen. Ik durf te wedden dat u geniet. En is het spel óp, koop het dan gewoon opnieuw. U wilt echt niet weten hoeveel exemplaren van Puerto Rico: Het Kaartspel ik versleten heb.

Denk daar eens aan als u voor al dat groenere gras in een spellenwinkel staat en weer niet kunt kiezen.

En is uw wil voor de zoveelste keer zwakker dan uw vlees hebt u voor thuis nog altijd de Dopaminesmoes.

Dominique

 

 

21:43 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-10

Levensbeschouwelijk verliezen

Het feit dat u dit leest, beste medespeler, geeft aan dat u graag spellen speelt of toch minstens gefascineerd bent door het fenomeen.

En dat siert u.

Maar ik moet u toch even waarschuwen. Spelen heeft weliswaar en onmiskenbaar zijn positieve kanten – u bent sociaal verantwoord bezig, het is gezellig, u zet uw grijze massa aan het werk, u kruipt lekker in de huid van die alien die u altijd al had willen zijn en u kunt drankjes en hapjes serveren – maar toch is er sprake van één minpunt dat al die positieve in de schaduw stelt: u gaat verliezen.

Goed, u kunt nu wel zeggen dat u een soort Moeder Theresa bent en het woord verliezen geen enkele negatieve connotatie bij u oproept – dat siert u óók – maar met alle respect voor uwe heiligheid: daar geloof ik geen barst van. Diep in uw spelershart, hoe ongerept u ook denkt dat het is, verlangt u naar de overwinning, die lauwerkrans, dat podium, die natte kus van Miss Bordspel. Daar doet u het voor.

Dat is tenslotte des mensen.

Maar winnen, beste lezer, is niet eenvoudig. Om de eenvoudige reden dat de mensen waarmee u aan tafel zit – of rond de tafel huppelt in het geval van Santy Anno – net datzelfde werkwoord nastreven. Uit dat proces volgt dan weer een ander mooi Nederlands woord, concurrentie, en u moet echt niet gestudeerd hebben om te beseffen dat uw kansen op succes aanzienlijk verminderen als u aan tafel niet de enige variabele bent die dat succes nastreeft.

Ook wetenschappelijk aangetoond: een chronisch gebrek aan succeservaringen leidt tot frustratie. U kunt die frustratie vermijden door solospellen te spelen, de coöperatieve toer op te gaan of u alleen nog aan elektronische bord- of kaartspellen te wagen, ingesteld op het laagste niveau. Dat heet vermijdingsgedrag. En daar wordt u ook niet vrolijker van, geloof mij.

Ik wil u in dit verband toch even waarschuwen voor de coöperatieve verleiding. Ten eerste bestaat het risico dat u na een tijdje wordt uitgescholden voor communist, ten tweede is de kans niet gering dat u met een veel groter probleem wordt opgezadeld dan het “niet winnen”, namelijk een minderwaardigheidscomplex ten gevolge van chronische schuldinductie. Met andere woorden: door het feit dat u voortdurend wordt aangewezen als schuldige voor het collectieve falen – dat gebeurt soms letterlijk, met wijsvingers – gaat u als vanzelf het gevoel krijgen dat u niets kunt. In het Nederlands – wat hou ik van die taal – heeft men daar ook weer een mooi samengesteld woord voor, bestaande uit niets en nut.

U hebt het al gemerkt: u kunt geen kant meer op.

Gelukkig heb ik te uwen behoeve, maar in eerste instantie toch vooral tot de mijne, een oplossing gevonden die de frustratie ten gevolge van verlieservaringen tot een minimum kan beperken, zelfs volledig weg kan werken. Dat was niet eenvoudig want ik heb daartoe alle godsdiensten en levensbeschouwelijke verenigingen die onze aardbol herbergt aan een grondige analyse moeten onderwerpen. U begrijpt, dit was een werk van jaren. Vandaar dat ik nu pas met mijn bevindingen kom.

Dé oplossing, beste lezer, wordt ons aangeleverd door Boeddha. En hij doet dat door influistering van de volgende cruciale kernwoorden: Mededogen, Aanvaarding, Aandacht, Geduld, Dankbaarheid, Niet Oordelen, Vergeven en Karma.

In de praktijk – ik voelde uw vraag al komen – betekent dat het volgende:

U beoefent mededogen: dat betekent dat u beseft dat de winnaar in kwestie dat enkel en alleen doet om zijn persoonlijk geluk na te streven en dat u hem dat, in uw onmetelijke grootheid, ook gunt.

U aanvaardt dat u verliest. Boeddha zegt: “Het is wat het is.” Mompel die mantra dan zelf ook maar als u weer eens met een winnaar op de schouder een willekeurige woonkamer afdweilt.

Aandacht: u geeft uw volle aandacht aan de winnaar. U feliciteert hem of haar oprecht en geeft schouderklopjes, met de nadruk op –jes.

Geduld: u beseft dat uw tijd ook nog komt en dat u in afwachting van uw eigen “moment de gloire” de kans krijgt deze mooie deugd te beoefenen. Twee keer winst. Voor sommigen onder ons helpt het als het woordje “eindeloos” aan het G-woord wordt toegevoegd.

Dankbaarheid: u bent de winnaar dankbaar dat hij u een lesje in nederigheid heeft geleerd. U buigt deemoedig het hoofd en zegt duidelijk articulerend en verstaanbaar: “Dank u!” Het vraagt aanbeveling dit thuis regelmatig voor de spiegel te oefenen.

Niet Oordelen: u koppelt geen enkel waardegevoel aan uw verlies en ook niet aan de overwinning, ook al zaten tijdens een partijtje Puerto Rico de mouwen van de overwinnaar vol vijfpuntenfiches.

Wat ons naadloos brengt op het volgende kernwoord: Vergeven. Die vijfpuntenfiches uit de vorige alinea, dat kan al eens gebeuren. Dat was een menselijke misstap. Even goede vrienden. “Knap hoe je die puntenfiches het hele spel zo verborgen hebt kunnen houden.”

Karma tenslotte is de ultieme frustratiewisser. Geef het maar toe, u was in vorig leven Atilla De Hun en uw verliespartijen kaderen enkel en alleen in een groter plan van het universum om u al uw wandaden cash terug te laten betalen. Maak u geen illusies, zélfs een partijtje Atilla (999 Games), gaat dit hellend vlak niet kunnen rechttrekken.

U weet dus wat u te doen staat bij uw volgende spelsessie: u laat zich kaalscheren, hult uzelf in een comfortabel zittend oranje sannyas-gewaad, steekt uw voeten in open sandalen (blootsvoets mag ook) en zet uw mooiste glimlach op. Vervolgens zet u zich aan de speltafel, verliest stijlvol met inachtname van de bovengenoemde kernwoorden, neemt uitbundig knuffelend afscheid van uw spellenvrienden en brengt vervolgens de nacht door in de dichtstbijzijnde politiepost omdat u onderweg naar huis drie parkeermeters, vijftien geparkeerde wagens, een nestkastje en zes brievenbussen hebt vernield. En de hoofdcommissaris een flapdrol hebt genoemd.

Volgende keer misschien toch maar eens het Christendom onder de loep nemen.

Dominique

20:39 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-02-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 36

Zoethoudertje van het jaar

..Aber Bitte Mit Sahne (Winning Moves)

Verfrissend eenvoudig, verrassend leuk ook en op bepaalde momenten een brainburner van heb ik jou daar. Dat laatste geeft het wat mij betreft bij momenten een licht zurig bijsmaakje maar dat bedekken we even met de zoete mantel der liefde.

Maar toch: formilabel!

Koe van het jaar

Koetje Keltis (Kosmos)

Dat blijft maar melk geven. En het gekke is: het is nog lekkere melk ook. Ook in 2010 zal Kosmos deze uier liefdevol blijven masseren. Door velen de hemel in geprezen, door al even velen de grond in geboord. Ik hoor bij de eerste groep, zij het niet zo fanatiek. Zonder uitbreiding komt Keltis trouwens niet meer op tafel, tenzij er gewag wordt gemaakt van het doneren van een aanzienlijke som geld.

Geen enkele van de uitbreidingen of afgeleiden heeft me tot nu toe ontgoocheld. Dat op zich is al een vermelding waard.

Daarom: formilabel!

Rechtzaak van het jaar

Opus-Dei tegen Opus-Dei.

Locatie van het bevoegde gerechtshof: Kopenhagen. Uitslag van het dispuut: de zaak is nog hangende. Wat meteen betekent dat het kaartspel Opus Dei: Existence After Religion (Demagames) ook in de running blijft voor een award in 2010.

Voor de geïnteresseerden: ik supporter voor het kaarstpel.

Formilabel!

Het spel dat ik mogelijk wel ga kunnen winnen in 2010

Revolution (Steve Jackson Games)

Ik ga dit spel mogelijk kunnen winnen omdat men er gewoon geen vat op heeft. Dat gegeven maakt dat ik in dit spel evenveel kans heb als mijn door intelligentie beter bedeelde medespelers, misschien zelfs meer. Want zij die in dit soort spellen voor de cerebrale aanpak kiezen zijn er aan voor de moeite. Een paar vijzen los zijn dus heel handig hier en geven dan ook de voorzet die ik tijdens een sessie met graagte zal binnenkoppen.

Er zit een mooie versie van Pegasus Spiele aan te komen. Op het eerste gezicht lijkt die te prefereren boven die van Steve Jackson Games.

Ik ga dit dan wel kunnen winnen, maar het feit dat het speltechnisch te vergelijken valt met proberen een levende paling door een brandende hoepel te doen springen doet de balans toch overhellen naar de kant van het abomilabel.

Mozaïek van het jaar

Deze prijs wordt uitgereikt aan een spel dat vol zit met spelsystemen die vrolijk werden geleend van reeds bestaande spellen om er vervolgens een heel goed nieuw en eigenlijk toch niet nieuw spel mee samen te stellen.

De prijs gaat naar Ad Astra (Nexus / Edge Entertainment / Fantasy Flight Games). De samenstellende delen hier komen onder andere uit De Kolonisten Van Catan, Roborally (maar dan veel leuker), Age Of Mythology (zou dringend nog eens op tafel moeten komen), Die Sternenfahrer Von Catan, Wallenstein, Race For The Galaxy (maar minder erg), Puerto Rico en Merchant Of Venus.

Runner up 1: Egizia. Speel het eens en maak er een spel in het spel van door te proberen de oorsprong van de samenstellende delen te ontdekken.

Runner up 2: Hansa Teutonica. U vindt hier deskundig samengeklutste ingrediënten van onder andere Kardinaal En Koning, Pfeffersacke en Ticket To Ride.

Het Altijd Goed Liggende Spelbord van het jaar

Die Goldene Stadt (Kosmos)

Het verademt, een spelbord dat vanuit alle richtingen goed speelbaar is.

Vindt u dat ook zo irritant, die spelborden waarbij je altijd aan de verkeerde kant zit, die je op z'n kop moet benaderen, waardoor je soms zelfs benadeeld wordt? Schinderhannes (Clicker Spiele) - verder een erg goed spel overigens - is daarvan een treffend voorbeeld.

Die Goldene Stadt, die ronde metropool, is een mooi voorbeeld van hoe het wel moet. Ook speltechnisch trouwens zeer de moeite. Vandaar mijn verbazing over het hoge low-profile gehalte van deze Schachtworp. U moet hem zeker eens proberen.

Formilabel.

Ongelukkigste naam van een uitgever van het jaar

DIP Games

Ga daar maar eens aan staan.

Mooiste spelonderdeel van het jaar

De edelsteentjes van Livingstone (Schmidt Spiele)

Of zeg maar gerust stenen. Knoerten van edelstenen krijgen we hier. Heel wat anders dan die priegeldiamanten waar we meestal voor, tijdens en na niet nader genoemde spelsessies kruipend op de vloer naar op zoek zijn. Die van Livingstone raak je nooit kwijt of je moest er nogal uitdagend mee lopen pronken in een drukke winkelstraat. Of Sint Joost-Ten-Node na zonsondergang.

En, zowaar in dezelfde doos: de handige schatkisten.

Runners up: het metalen “laatste speler” boekje van Valdora Extra en de olifanten van Bombay.

Gewichtigste spel van het jaar

Tales Of The Arabian Nights (Z-Man Games)

Hebt u ruzie met iemand is deze doos – met inhoud uiteraard – het ideale wapen om mee te gooien. Als u erin slaagt met al dat dood gewicht een zwaaiende beweging te creëren tenminste. Lukt dat gaat het de tegenpartij heel veel pijn doen. Lukt het niet maakt u zichzelf onsterfelijk belachelijk. Misschien eerst toch maar een beetje oefenen thuis.

Evenement van het jaar

Spel 2009 in Broechem

Essen valt af omwille van te druk (dat zal in 2010 naar verluidt niet anders zijn), op het Spellenspektakel ben ik niet geraakt (maar daar hoef ik me, de reacties van onze spelmedebroeders en –zusters indachtig geen zorgen over te maken) en de Eroticabeurs in de Grenslandhallen in Hasselt heb ik door onvoorziene omstandigheden ook moeten missen. Maar op “Spel” ben ik wél geraakt en ook in 2009 heb ik me dat niet beklaagd.

Want “Spel” is wat het koninkrijk België voor een doorsnee asielzoeker is: Het Beloofde Land.

Ik kan blijven uitweiden over de gezellige locatie, de overdadig van spellenkennis voorziene medewerkers, de gigantische pool van spellen die u kunt uitproberen, de mogelijkheid die u wordt geboden tweedehands spellen te kopen en verkopen, de kans die u zomaar krijgt om nieuwe spellen aan schandalig lage prijzen aan te schaffen, de zeer geslaagde catering, de propere toiletten, de aandacht voor het jonge grut en de grote hoeveelheid gelijkgestemde en dezelfde taal sprekende zielen die u daar aantreft. Maar ik moet mij inhouden. Want één der drijvende krachten achter het hele gebeuren, Sven, drukte mij op het hart niet teveel reclame te maken voor het evenement. Ik begrijp hem, het  zou wel eens - misschien zelfs letterlijk - uit zijn voegen kunnen barsten als het aanzuigeffect te groot wordt. Maar het kan toch niet dat de ere wie die ere toekomt geruisloos verdwijnt in de nevelen des tijds? Dat is tegen mijn principes. Daarom: formilabel!

Runner-up: de spelavond voor eenzamen, georganiseerd door spellenclub De Speeldoos uit Aarschot op kerstavond, alwaar slechts één deelnemer is komen opdagen, namelijk ondergetekende. Nooit meer!

 

Beste medespeler, hier eindigt de jaarlijkse prijsuitreiking van de “De Tafel Plakt!” Awards. Laten we ons nu maar gaan focussen op 2010. Als dít jaar des Heren mij een beetje gunstig gezind is ben ik op 1 januari 2011 weer van de partij voor de Awards van 2010. En hoe jong dit jaar nog maar is, er zijn er die nu al een grote kans maken om in die lijst voor te komen. Welke dat zijn zult u tussen de regels van mijn schrijfsels wel kunnen ontdekken.

Dominique

15:36 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-02-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 35

Leuktse spel van het jaar met de grootste wanverhouding prijs-materiaal

Ad Astra (Edge Entertainment / Fantasy Flight Games / Nexus / Heidelberger)

Als u dit op tafel ziet liggen en vervolgens de kostprijs in uw oor gefluisterd krijgt zult u dat oor niet geloven. Voor dit soort gelegenheden is het woord wanverhouding gewoonweg uitgevonden.

Goed, zover zijn we al. Lees nu de titel van deze award nóg een keertje en begin vooral bij het begin. Want dit spel, beste medespeler, is onwijs leuk.

Er zit dan ook zoveel in. Het heelal bijvoorbeeld, altijd een favoriet object van verwondering voor ondergetekende, ruimteschepen, terraformers, kolonies, aliens enzovoort.

Ad Astra wordt, niet in het minst door de makers zelf, vergeleken met de Kolonisten Van Catan. Daar zit iets in en dat is geen schande. Want - en ik wik mijn woorden absoluut niet - De Kolonisten Van Catan is speltechnisch mogelijk het beste spel ooit gemaakt, hoe meewarig er in bepaalde spellenmilieus ook over wordt gedaan. Alleen ontbreken in het Ad Astra-universum de dobbelstenen, wat u wat meer invloed geeft op wat u uiteindelijk in handen krijgt. En het feit dat u bij het inschieten van een nieuw stelsel in het geheim de voor u leukste landingsplaneet mag uitzoeken is ook zeer interessant. Meer weten dan uw tegenstanders, het blijft een prettige gewaarwording.

Heel origineel is ook het scoringsmechanisme. U bepaalt zelf wanneer er gescoord wordt en u doet dat uiteraard bij voorkeur als u zelf het meeste kunt meegraaien. U geeft dan ook aan uw tegenspelers, maar dát probeert u uiteraard zoveel mogelijk te beperken. Dat betekent ook dat u uw tegenstanders voortdurend in de gaten moet houden. Wat zij op het gemeenschappelijke planbord doen, en vooral in welke volgorde, licht sluiertipjes op over wat zij later van plan zijn en welke strategie ze mogelijk gaan volgen. Vergelijk het een beetje met het boorgaatje waardoor u vroeger de kleedkamer van de meisjes observeerde. U zag wel wat, maar lang niet alles.

Ik moet u waarschuwen: er wordt op de wondere wereld van het net voorbehoud gemaakt omwille van het disbalancerende effect van de metaal-startplaneet. Dat is een dwaling van jewelste want het is niet waar. U kunt dit counteren. Ik ga niet in detail uit de doeken doen hoe, daar moet u zelf maar zien achter te komen als u naar dit universum wordt afgeschoten, maar u kan onder andere wat morrelen met de speelduur. Dat is één hintje. Wat uw ruimteschip wel aanzienlijk naar één bepaalde kant kan doen overhellen, ik durf hier zelfs het woord neerstorten in de mond nemen, zijn bepaalde alienkaarten. Er zijn er enkele bij die, als uw tegenstander ze in zijn of haar bezit krijgt, uw ruimteschip de allure geven van een Solex op een extreem glad wegdek. Men waarschuwt u daarvoor zelfs in de spelregels: “alienkaarten te gebruiken op eigen risico!” U doet ermee wat u wilt, maar kom achteraf niet klagen dat u het niet wist.

En eindelijk nog eens geen bord op tafel. Dat is interessant want uw tafelblad, liefst zo donker mogelijk, fungeert als heelal. Waarmee onomstotelijk wordt bewezen dat het heelal eindig is.

U zult de actiekaarten moeten voorzien van een jasje want u gaat ze dikwijls gebruiken, lees: u gaat dit spel veel op tafel leggen. Maar u gaat dat ook moeten doen omdat ze nogal aan de dunne kant zijn. En daarmee komt de andere kant van de Ad Astra-medaille naar boven te liggen: de stoffelijke manifestatie. Het lijkt of er een exemplaar van “Die Sternenfahrer Von Catan” door de Transporter van de U.S.S. Enterprise is gestuurd en er bij de wederomzetting van energie naar materie iets ernstig fout is gegaan. Op zich hoeft dat niet zo erg te zijn, maar dat wordt het wel als men het willen bezitten van het resultaat koppelt aan een niet onaanzienlijke hoeveelheid harde valuta. Voor die prijs verwacht ik toch wat meer. U geeft dit spel dan ook best niet cadeau aan uw geliefde voor Valentijn. Hij of zij gaat immers denken dat het einde van de relatie nakend is.

Een heel leuk spel dus, maar minder mooi om naar te kijken. Gek genoeg heb ik daar heel positieve ervaringen mee. Ik denk bijvoorbeeld met weemoed terug aan mijn heerlijke spelervaringen met Civilization van Sid Meier. Het visuele aspect daarvan was ieder computerscherm onwaardig, maar plezier dat ik gehad heb! Ad Astra valt daarmee te vergelijken. Het kon slechter. Veel slechter.

Tot morgen, voor de allerlaatste abomi- en formilabels.

Dominique

14:33 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-02-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 34

Startpagina van het jaar

Bordspel.com

Bordspel.com staat bij mij al jaren aangevinkt als startpagina. Ja-ren. Zelfs de aanschaf van een nieuwe pc, meestal toch de gelegenheid voor een grote opkuis, ook die van de startpagina, heeft de heer Erwin Broens niet van mijn openingsvenster kunnen verdrijven. Die vertrouwde dobbelsteen op zachtgroene achtergrond is het eerste wat ik aanschouw als ik ‘s ochtends de virtuele dingen groet. Als ik mijn modem aan de praat krijg tenminste.

Waarom? Omwille van de interessante en altijd up-to-date nieuwtjes, de stevig onderbouwde en betrouwbare reviews en de geruststellende vaststelling dat de smaak van Bordspel.com nogal overeenkomt met de mijne. Verder ben ik zeer te spreken over de makkelijke navigatie, de overzichtelijkheid en de visuele zachtheid waarmee de altijd relevante spelinformatie wordt toegediend. Geen tralalie en tralala hier. Neen, gewone Nederlandse degelijkheid.

Runners up: Spellengek en Gamepack. Spellengek omwille van de bondige - ben ik erg jaloers op, ik speel dat maar niet klaar - en to the point previews waar een spelende mens écht wel iets mee aan kan vangen. Gamepack eveneens omwille van de reviews, meerbepaald die waarvan ik denk: “Kon ik dat maar.” En dat zijn er daar nogal wat.

Mijn dagelijkse virtuele gezondheidswandeling begint dan ook steevast bij deze drie. Ik weet het, chauvinistische landgenoten, het zijn alle drie Nederlandse websites. Maar eerlijk is eerlijk. En als u een beetje spelliefhebber bent zult ook u moeten toegeven dat dit erg leuke plaatsen zijn om te vertoeven.

Maar niet getreurd, dappere chauvinist. De website van de FORUM-Federatie - die vertalingen! - en het Vlaams Spellenarchief - ik vind er sedert de opsmuk wel iets moeilijker mijn weg - hebben ook een niet bepaald kleine kamer ingericht in mijn spelershart. En er zijn er ondertussen nog aan het digitaal firmament verschenen die mij niet onberoerd laten. Maar die hebben nog tijd genoeg om zich te bewijzen. En in mijn schrijfsels komen ze in 2010 zeker nog aan bod. Let maar op.

Tot morgen.

Dominique

11:13 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-02-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 33

Deux-pieceke en inlay van het jaar

Jaipur (Gameworks)

Komt in mijn bescheiden ogen niet in de buurt van het beste tweepersoonsspel aller tijden, zijnde Star Wars, The Queens Gambit” - over mijn belevenissen in dat universum zou ik boekenkasten vol kunnen schrijven - maar in 2009 kon u om deze niet heen als u het voornamelijk van duopresentaties moet hebben.

Heel vrouwvriendelijk ook, zoals ik proefondervindelijk heb kunnen vaststellen. Verkneukelen zij zich bij aanvang nog over de knalroze kaartenhouder, enkele tellen later wordt u genadeloos ingemaakt. Wolvinnen in schapenvacht zijn het.

Naar het schijnt hoeden bepaalde machospelers zich ervoor dit op tafel te leggen omdat het risico bestaat dat ze omwille van de inlay gaan worden gelinkt aan de, al dan niet plaastelijke, homoscene. En dat taboe was toch al lang de wereld uit, dacht ik.

Ze moeten het zelf weten. Als ze dat doen missen ze een erg leuk spelletje.

Tot morgen.

Dominique

18:05 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-02-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 32

Lachbui van het jaar

Red November (Fantasy Flight Games)

Ik kreeg wel meer lachbuien in 2009, maar er was er toch eentje bij waar ik bijna in bleef. Het heeft niet veel gescheeld of u had dit niet meer kunnen lezen.

Het gebeurde in Red November en de aanleiding was de niet bepaald subtiele manier waarop één van de protagonisten aan tafel probeerde te verbergen dat hij een duikuitrusting had, een gebruiksvoorwerp dat in dit spel de opportuniteit aanlevert om alléén voor de overwinning te gaan en daardoor tegelijkertijd bij de potentiële solist een dilemma genereert van heb ik jou daar. Ik weet het, als u het zo leest is daar niet veel leuks aan, maar u had er bij moeten zijn.

Ik raad u dan ook aan dit spel eens op tafel te leggen en het vooral heel serieus aan te pakken. U komt, let op mijn woorden, niet bij van het lachen.

Tot morgen.

Dominique

21:05 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-02-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 31

Herontdekking van het jaar

Cosmic Encounter (Fantasy Flight Games)

Wie deze klassieker nog niet kent raad ik met spoed aan de nieuwe versie van Fantasy Flight Games eens op tafel te leggen. De gebruiksvriendelijkste van de hele mikmak en eentje die een schier eindeloze reeks uitbreidingen in zijn kielzog meesleurt, let maar op.

Maar die uitbreidingen hoeven eigenlijk niet want met de basisset bent u lichtjaren zoet.

Als u houdt van socializen op het scherp van de snee, spelregels die voortdurend onder druk worden gezet, gedekt kaarten uitspelen en het gevoel helemaal alleen op deze wereld te staan kunt u hieraan niet voorbij.

Tot morgen.

Dominique

22:46 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-02-10

De "De Tafel Plakt"! Awards 2009: deel 30

Kaartendeck van het jaar

Arcana (Alderac Entertainment Group)

Als er missverkiezingen zouden worden georganiseerd voor kaartendecks maakte die van Arcana zeker deel uit van de twaalf finalisten. Heel mooie kaarten mogen hier op het handje. Zo mooi dat de eigenaar van het spel zijn tegenstanders voortdurend met argusogen zit te bekijken. Niet om te achterhalen wat hun tactische of strategische plannen zijn maar om te controleren of zij de kaartrandjes niet beschadigen of erger: de kaarten plooien.

Het spel zelf, daar ben ik nog niet helemaal uit. Het speelt lekker maar het is nogal eenvoudig van opzet. Een beetje te vergelijken met een dom blondje. Er zitten echter al uitbreidingen in de pijplijn die garant zouden staan voor meer variatie en diepgang. Een klein minpuntje is ook het soms opduikende ongemak dat u niet goed meer weet wie nu welke kaart heeft gespeeld, een niet onbelangrijk gegeven als u wil te weten komen wie de slag uiteindelijk binnenhaalt. Maar er bestaan truukjes om dat op te vangen. Al zou het op zoek gaan naar die truukjes niet standaard in een spel mogen worden bijgeleverd.

In een notendop: mooi van buiten, licht van binnen.

Tot morgen.

Dominique

17:15 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-02-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 29

Promopraatje van het jaar

Cyclades (Matagot)

Ik citeer: “Als u onze Essenversie van Cyclades koopt hebt u een collectors item in handen.”

Vrij vertaald: “Als u de door onze eigen inefficiëntie onvolledige Essenversie van Cyclades koopt hebt u een collectors item in handen, want u bent dan in het bezit van de versie met de lelijke houten onderdelen en die hebben de kopers van de latere versies lekker niet. Die beschikken immers enkel over de fraai gesculpteerde plastic onderdelen, waaronder de prachtige mythische figuren.”

Uiteraard konden de gedupeerden achteraf door het ingeven van een code op de website van Matagot de fraai gesculpteerde onderdelen gratis bekomen. Eerlijk is eerlijk. Al vraag ik me af waar de mijne, die nu toch al een tweetal maanden vanuit Frankrijk onderweg zijn, zich bevinden. Ter hoogte van het etablissement van ene René Artois waarschijnlijk.

Listen dan ook very carefully, I shall say this only once: abomilabel!

Tot morgen.

Dominique 

16:08 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-02-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 28

Beste medespeler,

Tot mijn grote vreugde kan ik u meedelen dat ik mijn lichaam, de voorbije week gereduceerd van riante kathedraal tot bescheiden dorpskerk, aan mijn ziekbed heb weten te onttrekken.

Uw ondersteunende reacties en mailtjes zijn daar zeker niet vreemd aan. Bedankt daarvoor.

Geen tijd te verliezen want er is wat achterstand in te halen.

Thematisch meest geslaagde spel van het jaar

Crunch (Edge Entertainment / Esticorp / Terrorbull Games)

Runner up: Greed, Incorporated (Splotter Spellen).

Inspelen op de actualiteit, het gebeurt te weinig in de spellenwereld. Als je ziet welke middeleeuwse, Renaissancistische en oudheidkundige thema’s we meestal in de maag gespietst krijgen kunnen we al van een klein mirakel spreken als we eens iets mogen spelen dat zich in onze tijd afspeelt. Want hebben we daar uiteindelijk toch niet de meeste affiniteit mee? Auteurs en uitgevers schijnen dat nog niet echt door te hebben. Nú om je heen kijken en luisteren levert volgens mij een schat aan thema’s op die wonder boven wonder onaangeroerd blijven.

Ik zal zelf al eens even brainstormen: “Het Grote Boerka-spel“, een variant van Spokentrap waarin jouw terroristen zo snel mogelijk en als eerste de plaats van delict, of liever detonatie, moeten zien te bereiken; “Aber Bitte Mit Faciliteiten“, een spel voor twee waarin je Brussel-Halle-Vilvoorde probeert te splitsen op een manier die jou de overwinning oplevert; Zero Tolerance, een spel van één tegen allen, waarbij één speler de Kuregemwijk in Anderlecht probeert schoon te vegen terwijl de andere spelers zichzelf zoveel mogelijk proberen te verrijken door middel van kleine en middelgrote criminaliteit; “Zoek De Overtreding”, een moderne Atmosfear-variant - dvd bijgeleverd - die u in de huid van een scheidrechter van het moderne voetbal doet kruipen; “Verhuis De Gevangenen”, een coöperatief spel waarin u als cipier 500 gedetineerden, zonder ontsnappingen onderweg, vanuit het Belgische Wortel in Nederlands Tilburg moet zien te krijgen; “Go Chelsea Go”, een spel waarin u als vetbetaalde voetbalprof zoveel mogelijk partners van uw ploegmaats probeert binnen te doen. En ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan.

Maar neen. Altijd weer die boten op (Vasco Da Gama), middeleeuws gedoe met ratten (Rattus), gejaag op mammoeten (Jäger Und Sammler), gescharrel in en om het Middellands zeegebied (Hegemonia), bedriegerij op Oosterse marktplaatsen (Samarkand) of dooreengeschud worden op aftandse treinen (Mystery Express).

Al is er wel een spel met een thematisch lichtpuntje dat zich in het verleden afspeelt dat mijn nieuwsgierigheid prikkelt: Fresko van Queen Games. Al is die nieuwsgierigheid ondertussen ook weer wat bekoeld na het verontrustende gerucht dat ik heb opgevangen aangaande een klein, maar in mijn ogen zeer irritant, onderdeel van het spelmechanisme. Later hierover meer, als ik gedubbelcheckt heb.

Blijft de pluim voor Crunch en Greed Incorporated. Omdat ze, al dan niet bewust, de link leggen naar de huidige kredietcrisis en het graaimodel dissecteren. Of we dat ook lekker moeten naspelen is een deontologische discussie die ik hier niet ga aanzwengelen, dat doet u zelf maar aan uw courante speeltafel. Ik heb al genoeg aan mijn hoofd. 

Greed, Incorporated haalt de eerste prijs net niet omwille van de complexiteit en de lange speelduur. Crunch, omwille van het ontbreken van deze twee variabelen net wél.

Crunch durft het zelfs aan u de mogelijkheid te bieden tijdens het spel waardevolle kaarten ongezien weg te moffelen in uw van oneindig veel geheime zakken voorziene en ruimzittende vrijetijdskledij. Kortom: iets wat u altijd al hebt willen doen. Lukt dat betekent dat kassakassa aan het einde van het spel. Een net pak mag trouwens ook. Want nette pakken en inhaligheid gaan volgens de makers meestal goed samen.

Een spel voor sjoemelaars dus.

Of u zichzelf daartoe mag rekenen is een vraag waarvoor u uw eigen introspectische vaardigheden maar moet aanspreken.

Ik kan u Crunch, ook als het thema u op geen enkele manier aanspreekt, zeer aanbevelen. Omdat het een erg leuk kaartspelletje is. Zo leuk dat ik ondertussen ook al aan een bespreking ben begonnen. Daar moet u echter nog wel even voor langskomen later op de maand.

Tot morgen.

Dominique

14:35 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-02-10

Interludium

Medespelers,

Een onverwachte virale invasie heeft de kathedraal van een lichaam van uw dienaar enkele dagen geleden helemaal gesloopt.

Ik was dan ook genoodzaakt de uitreiking van de "De Tafel Plakt!"  Awards 2009 even te onderbreken.

Aangezien ik nog niet helemaal de oude ben heb ik de timing van het verder verloop van de ceremonie moeten aanpassen. De resterende Awards worden vanaf zaterdag 6 februari aanstaande uitgereikt.

Ik vraag verschoning voor het ongemak.

Tot zaterdag.

Dominique

22:47 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |