24-02-10

Dippers en diggers

Ik mag graag muziek beluisteren als ik weer eens in volle vaart in de file sta. Van bepaalde liedjes, zolang ze niet van Regi zijn tenminste, ga ik zelfs nadenken. Soms is dat goed, soms niet. Family Man van The Blue Nile bijvoorbeeld zou ik nooit ofte nimmer met Kerstmis in de lader leggen als ik u was. U zou na beluistering wel eens domme dingen kunnen doen. The Next Best Thing van mijn goede vriend in moeilijke tijden Warren Zevon is er ook eentje dat mij onlangs deed malen. Ik heb het gevoel dat veel spelliefhebbers, mezelf incluis, daar steeds weer naar op zoek zijn. We zoeken, we vinden, we spelen het gevondene en vervolgens laten we het als vondeling achter in één of ander kringloopcentrum of, moderner, een veilingsite.

Het wordt ons ook niet makkelijk gemaakt. Hoeveel bord- en kaartspellen verschenen er weer op Spiel 2009? Een kleine 600? Wie bij wil blijven moet dus zwaar aan de bak. En gaat aan het dippen. Hij dipt, proeft even en richt zich vervolgens al op het volgende, verleidelijker en nog niet aangedipte sausje. U moet er de internetfora maar eens op nalezen. Er mag geen spel verschijnen of men richt zich na enkele korte schrijfsels over de nieuweling alweer op het volgende. De zon van Essen is nog niet onder of men speurt en masse de einder al af naar de zonsopgang van Nürnberg. We leven in een knotsgekke wereld.

Dat steeds weer verlangen naar het nieuwe is wetenschappelijk perfect verklaarbaar. De stouterik heet Dopamine en woont in ons hoofd. Dopamine zadelt ons op met een soort opwinding - noem het gerust voorpret - en doet onze hersenen onze grijpgrage handjes bevelen in de winkel een nieuw spel uit het rek te trekken. Of de code van uw Visakaart online in te geven. Een groot nadeel van Dopamine is wel dat de opwinding vóór aankoop na aankoop afzwakt waardoor u al snel weer krampachtig op zoek gaat naar uw volgende voorpretshot.

Het ligt dus niet aan u. U hebt een excuus.

Ik begin me stilaan af te vragen of ze nog bestaan: de Diggers. De spelers die zich vastbijten in een spel, die er alle strategieën, tactieken en finesses proberen uit te halen. Die een spel uitwringen als een schotelvod. Het is een benijdenswaardige soort want zij voelen niet de druk van het nieuwe. Ze zijn tevreden met het oude. Groener gras wordt door hen met de nodige argwaan bekeken. Vergelijk het met de rustige vastheid van een goed huwelijk.

Daarom, ter ere van de Diggers, een goede raad. Stort u nog eens op een spel. Fileer het, zet het vervolgens weer in elkaar en fileer het opnieuw. Kleed het uit en weer aan en experimenteer met verschillende leuke en trendy combinaties. Ontleed het van voor naar achter, van achter naar voor, van boven naar onder en weer terug. En opnieuw. En opnieuw. Speel het tot de actiekaarten niet meer leesbaar zijn, het telspoor volledig van de rand van het bord is afgesleten en de kleuren van de pionnen allemaal grijs zijn uitgeslagen. Ik durf te wedden dat u geniet. En is het spel óp, koop het dan gewoon opnieuw. U wilt echt niet weten hoeveel exemplaren van Puerto Rico: Het Kaartspel ik versleten heb.

Denk daar eens aan als u voor al dat groenere gras in een spellenwinkel staat en weer niet kunt kiezen.

En is uw wil voor de zoveelste keer zwakker dan uw vlees hebt u voor thuis nog altijd de Dopaminesmoes.

Dominique

 

 

21:43 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.