13-02-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 35

Leuktse spel van het jaar met de grootste wanverhouding prijs-materiaal

Ad Astra (Edge Entertainment / Fantasy Flight Games / Nexus / Heidelberger)

Als u dit op tafel ziet liggen en vervolgens de kostprijs in uw oor gefluisterd krijgt zult u dat oor niet geloven. Voor dit soort gelegenheden is het woord wanverhouding gewoonweg uitgevonden.

Goed, zover zijn we al. Lees nu de titel van deze award nóg een keertje en begin vooral bij het begin. Want dit spel, beste medespeler, is onwijs leuk.

Er zit dan ook zoveel in. Het heelal bijvoorbeeld, altijd een favoriet object van verwondering voor ondergetekende, ruimteschepen, terraformers, kolonies, aliens enzovoort.

Ad Astra wordt, niet in het minst door de makers zelf, vergeleken met de Kolonisten Van Catan. Daar zit iets in en dat is geen schande. Want - en ik wik mijn woorden absoluut niet - De Kolonisten Van Catan is speltechnisch mogelijk het beste spel ooit gemaakt, hoe meewarig er in bepaalde spellenmilieus ook over wordt gedaan. Alleen ontbreken in het Ad Astra-universum de dobbelstenen, wat u wat meer invloed geeft op wat u uiteindelijk in handen krijgt. En het feit dat u bij het inschieten van een nieuw stelsel in het geheim de voor u leukste landingsplaneet mag uitzoeken is ook zeer interessant. Meer weten dan uw tegenstanders, het blijft een prettige gewaarwording.

Heel origineel is ook het scoringsmechanisme. U bepaalt zelf wanneer er gescoord wordt en u doet dat uiteraard bij voorkeur als u zelf het meeste kunt meegraaien. U geeft dan ook aan uw tegenspelers, maar dát probeert u uiteraard zoveel mogelijk te beperken. Dat betekent ook dat u uw tegenstanders voortdurend in de gaten moet houden. Wat zij op het gemeenschappelijke planbord doen, en vooral in welke volgorde, licht sluiertipjes op over wat zij later van plan zijn en welke strategie ze mogelijk gaan volgen. Vergelijk het een beetje met het boorgaatje waardoor u vroeger de kleedkamer van de meisjes observeerde. U zag wel wat, maar lang niet alles.

Ik moet u waarschuwen: er wordt op de wondere wereld van het net voorbehoud gemaakt omwille van het disbalancerende effect van de metaal-startplaneet. Dat is een dwaling van jewelste want het is niet waar. U kunt dit counteren. Ik ga niet in detail uit de doeken doen hoe, daar moet u zelf maar zien achter te komen als u naar dit universum wordt afgeschoten, maar u kan onder andere wat morrelen met de speelduur. Dat is één hintje. Wat uw ruimteschip wel aanzienlijk naar één bepaalde kant kan doen overhellen, ik durf hier zelfs het woord neerstorten in de mond nemen, zijn bepaalde alienkaarten. Er zijn er enkele bij die, als uw tegenstander ze in zijn of haar bezit krijgt, uw ruimteschip de allure geven van een Solex op een extreem glad wegdek. Men waarschuwt u daarvoor zelfs in de spelregels: “alienkaarten te gebruiken op eigen risico!” U doet ermee wat u wilt, maar kom achteraf niet klagen dat u het niet wist.

En eindelijk nog eens geen bord op tafel. Dat is interessant want uw tafelblad, liefst zo donker mogelijk, fungeert als heelal. Waarmee onomstotelijk wordt bewezen dat het heelal eindig is.

U zult de actiekaarten moeten voorzien van een jasje want u gaat ze dikwijls gebruiken, lees: u gaat dit spel veel op tafel leggen. Maar u gaat dat ook moeten doen omdat ze nogal aan de dunne kant zijn. En daarmee komt de andere kant van de Ad Astra-medaille naar boven te liggen: de stoffelijke manifestatie. Het lijkt of er een exemplaar van “Die Sternenfahrer Von Catan” door de Transporter van de U.S.S. Enterprise is gestuurd en er bij de wederomzetting van energie naar materie iets ernstig fout is gegaan. Op zich hoeft dat niet zo erg te zijn, maar dat wordt het wel als men het willen bezitten van het resultaat koppelt aan een niet onaanzienlijke hoeveelheid harde valuta. Voor die prijs verwacht ik toch wat meer. U geeft dit spel dan ook best niet cadeau aan uw geliefde voor Valentijn. Hij of zij gaat immers denken dat het einde van de relatie nakend is.

Een heel leuk spel dus, maar minder mooi om naar te kijken. Gek genoeg heb ik daar heel positieve ervaringen mee. Ik denk bijvoorbeeld met weemoed terug aan mijn heerlijke spelervaringen met Civilization van Sid Meier. Het visuele aspect daarvan was ieder computerscherm onwaardig, maar plezier dat ik gehad heb! Ad Astra valt daarmee te vergelijken. Het kon slechter. Veel slechter.

Tot morgen, voor de allerlaatste abomi- en formilabels.

Dominique

14:33 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.