14-12-09

Forceertips, of hoe Els over 10 dagen toch nog aan een nieuw spel geraakt!

Beste medespeler,

Els verwoordde het zo:

“Misschien kan ik hier ook voor advies terecht: hoe overtuig je je familie die vindt dat je ‘al veel te veel spellen hebt’ hebt om toch iets in dat genre onder de kerstboom te placeren? Alvast hartelijk dank voor de tips!”

Dat is eindelijk eens iets anders dan: “Ik heb al van alles geprobeerd om zijn aandacht te trekken maar hij ziet me niet eens staan. Zou hij verliefd zijn op iemand anders?”

Daarom, voor iedereen die voeling heeft met dit probleem, enkele tips die ten aanzien van eventuele cadeauverstrekkers misschien als volgt zouden kunnen worden geformuleerd:

Ik heb smetvrees en wil er zo snel mogelijk vanaf (Pandemie).

Ik ben bezig met een interessante literaire studie over Ken Follet en zou nog wat extra researchmateriaal willen (Die SaulenDer Erde en/of Die Tore Der Welt).

Ik heb moet dringend wat meer gaan bewegen (Santy Anno).

Ik wil nog één ultiem bordspel, waarin alle andere relevante spellen gratis worden meegeleverd (The BoardGameGeek Game).

Ik wil de seksuele relatie met mijn partner wat “opkrikken” en Viagra is te duur (Das Bettspiel).

Ik ben gokverslaafd en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Long Shot).

Ik ben seksverslaafd en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Project Pornstar).

Ik ben een weerwolf en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Luna Llena).

Ik ben koopverslaafd en wil daar in een veilige omgeving aan werken ( California).

Ik zou graag een aquarium hebben maar het mag niet van mijn huisbaas (Acqua Dolce).

Ik zou graag eens een safaripark bezoeken maar ik heb er geen geld voor (African Park).

Ik wil nu eindelijk eens weten hoe die kredietcrisis is ontstaan (Crunch).

Ik wil de boerenstiel in maar ik ben een stadsmens (Agricola).

Ik wil mijn hamster van haar dwangneurose voor loopmolentjes afhelpen (PsychoPet).

Ik wil graag wat meer naar de film maar ik heb geen geld (Traumfabrik).

Ik wil graag het management in maar ik wil me eerst wat bijscholen (Lifeboat).

Ik wil graag de lange omvaart in maar ik wil eerst een beetje ervaring opdoen (Shipyard).

Ik snoep teveel en ik wil daar in een veilige omgeving aan werken (Aber Bitte Mit Sahne).

Ik sta op de drempel van de volwassenheid en wil mij voorbereiden op het echte leven (Foute Vrienden, Vette Feesten).

Ik wil mijn vriend verrassen (Kama Sutra: Het Bordspel).

Ik wil mijn vriend verassen (Feurio!).

Ik wil eer betonen aan u, papa en mama (Familienbande).

Ik heb een te zware voet en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Fette Auto’s).

Ik ben een man in een vrouwenlichaam en wil mij mentaal al voorbereiden op mijn geslachtsoperatie (Dokter Bibber).

Ik ben masochist en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Im Jahr Des Drachen).

Ik ben sadist en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Inquisitio)

Ik heb het altijd koud en heb dus dringend een bivakmuts nodig (War On Terror).

Ik heb geen partner en ik wil een seksspeeltje (Jungle Speed).

Ik heb een seksspeeltje maar ik heb geen partner (Het  Seks Geheugenspel).

Ik wil inzicht krijgen in het liefdesleven van mijn drie dochters (Liebe Und Intrige).

Ik wil nóg goedkoper met de trein rijden (Ticket To Ride).

Ik heb zeer slechte ogen en wil mijn accommodatievermogen oefenen (Pictureka + leesbril).

Ik wil nu eindelijk van mijn spelverslaving af (Arne, Het Kaartspel).

Mijn pillendoosje voor mijn dagelijkse psychofarmaca is kapot (Ruhe In Frieden).

Ik zou wat hulp kunnen gebruiken bij het bekomen van mijn zwembrevet (Seenot Im Rettungsboot).

Ik wil de politiek in (Minister).

Ik wil de politiek uit (Democrazy).

Ik wil mijn kinderen op een snelle manier leren optellen en aftrekken (Biberbande).

Ik wil mijn kinderen leren bluffen (Biberbande).

Ik wil mijn kinderen leren op tijd te stoppen (Biberbande).

Ik wil mijn kinderen leren wat het verschil is tussen los en vast (Mister Diamond).

Ik wil mijn leerlingen leren opletten in de klas (Carcassonne, Das Katapult).

Ik wil bijdragen aan het afblokken van de opwarming van het aarde (R-Eco).

Ik wil eindelijk een goeie stiel leren (Hamertje Tik).

Ik heb pyromane neigingen en wil daar in een uitdagende omgeving aan werken (Das Waldschattenspiel).

Ik wil de populairste zijn op school (Saigo No Kane).

Ik wil op het einde van het schooljaar eindelijk eens slagen (Easy School).

Ik wil een boom onder de kerstboom (Arbos).

Ik wil een heel bos onder de kerstboom (Das Waldschattenspiel).

Ik heb ADHD en zoek een uitlaatklep (Aargh!Tect).

Ik wil eindelijk eens leren omgaan met geld (Money).

Ik wil Kim Clijsters achterna maar ambieer tegelijkertijd ook een job in de zoo van Antwerpen (Affentennis).

Ik wil graag politie-inspecteur worden en alvast beginnen oefenen (Schinderhannes).

Ik wil eindelijk verantwoord en zonder risico op gas leren koken (A La Carte).

Hopelijk kan je er wat mee.

Zalig Kerstfeest.

Dominique

21:48 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-12-09

Gelukkig nieuwjaar!

Naar jaarlijkse gewoonte begint mijn mailbox weer vol te stromen met mails van uitgevers die me smeken hun spellen niet te selecteren voor de “De Tafel Plakt!” Awards. Bij sommigen bespeur ik zelfs een dreigende ondertoon. Aangezien dreigementen op mij het effect hebben van een rode lap op een gezonde volwassen stier grijp ik dit gegeven graag aan om u nu al attent te maken op deze Awards, die inhoudelijk toch enigszins afwijken van de doorsnee prijzen die her en der en massaal in spellenland worden uitgereikt (iets wat mij doet overwegen om binnenkort een bijdrage te plaatsen met als titel: “Zijn er meer spellenprijzen dan spellen en zo ja, waarom en wie zit daar in godsnaam achter?”).

De uitgevers mogen dreigen wat ze willen. De prijzen zijn verdeeld en ze zúllen worden uitgereikt vanaf 1 januari, dagelijks en een hele maand lang.

Wat de “De Tafel Plakt!” Awards kenmerkt, iets waar ik trouwens best fier op ben, is dat er ook spellen worden bekroond die bij een normale spellenjury nooit een prijs zouden pakken, mogelijk zelfs niet in overweging zouden worden genomen voor een longlist. Dat is een grote en schandalige onrechtvaardigheid die ik met mijn Awards wil counteren. Hoe dikwijls heb ik niet zuchtend de armen ten hemel geheven bij de confrontatie met de zoveelste prijs voor Agricola, Caylus, Dominion en andere u welbekende dozen met variabele inhoud. Allemaal kronieken van een aangekondigde prijs en een garantie op een gereserveerde plaats onder de kerstboom, waar de kerststal blijkbaar al lang de wijk heeft genomen. Op fora allerhande bespeuren wij rond deze tijd trouwens geen boodschappen van “Vrede op aarde aan alle spelers van goede wil” meer, maar topics als “Wat ligt, lag of gaat er onder die kl.. boom liggen en zit er ook een uitbreiding bij???”

Hebt u zich trouwens al eens afgevraagd waarom gokkantoren spellenprijzen niet in hun assortiment hebben opgenomen? Omdat men de winnaar al van verre ziet aankomen. Vergelijk het met The Grand National Derby met één paard. Daar is geen meter plezier aan te beleven.

Maar ik dwaal weer af.

Er is wel een probleem. Ik heb op dit eigenste moment al meer dan 31 prijzen toegekend waardoor ik er af en toe meerdere per dag zal moeten uitreiken. En wie weet wat de maand december nog brengt. Ik hoop dat het u niet stoort.

Er zitten weer de nodige verrassingen tussen, al zeg ik het zelf. Er zullen twee soorten labels worden uitgereikt: een abomilabel voor wanprestaties en een formilabel voor topprestaties. Ik wil u niet verontrusten maar het aantal abomilabels overtreft voorlopig nog het aantal formilabels. Hopelijk trekt december nog het een en ander recht.

Ik mag nog niet te veel verklappen, maar ik beloof u dat ik op 1 januari zal beginnen met een klepper van formaat. U gaat er mogelijk zelfs een kleurtje van krijgen. En misschien laat u vervolgens van pure verontwaardiging de rest van de 31 dagen durende ceremonie wel aan u voorbij gaan. Dat is dan uw eigen beslissing, beste medespeler. Maar ik hoop dat uw gezond verstand zegeviert. Indien niet dingt u uiteraard mee voor de prijs van de meest verontwaardigde medespeler. Maar maak u geen illusies, dát is een abomilabel.

Dominique

21:48 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-12-09

Maar wat nu met die doos?

Hebt u Yspahan in uw kast staan roep ik u dringend op uzelf te trakteren op de Ystari Box en het setje actiekaarten dat daar in zit in uw Yspahandoos te keilen. De oorspronkelijke actiekaarten keilt u eruit. Ze mogen zelfs in de vuilnisbak of, als u nogal recyclagegevoelig bent, bij het oud papier.

Yspahan is één van de twee Ystarispellen die ik leuk vind. Het andere heet Sylla.

Het nieuwe setje actiekaarten heeft Yspahan een erg interessante boost gegeven. Niet te vergelijken met de orgastische opdonder die ik mocht incasseren bij mijn kennismaking met de uitbreiding van San Juan, maar toch.

Wat ik wel weet is dat u, eenmaal uitgeprobeerd, Yspahan niet meer zonder de nieuwe actiekaarten zult spelen.

Er zijn een drietal regelveranderingen voor Yspahan voorzien in deze uitbreiding, onder andere nieuwe beweegregels voor de vizier, maar deze is veruit de leukste: als u ervoor kiest om een actiekaart te trekken door het activeren van een dobbelsteenveld trekt u er twee van de trekstapel en kiest er eentje uit. Dat op zich is al een hele verbetering. En dit in combinatie met de nieuwe actiekaarten tilt Yspahan toch naar een hoger – excuseer: leuker – niveau.

Ik overloop de 9 nieuwe kaarten even:

U bekomt 3/5/8 zegepunten als u minstens 1 handelswaar in 2/3/4 verschillende stadsgebieden liggen hebt.

U bekomt 2 punten per actiekaart op de hand, met een maximum van 6.

U mag van één dobbelsteen het resultaat veranderen in een waarde die reeds/nog voorhanden is op een dobbelsteenveld.

U krijgt 1 punt per gebouw dat u reeds gebouwd hebt.

U krijgt 2 punten per bazaar die u volledig hebt bevoorraad, met een maximum van 6.

U mag een actiekaart op handen nemen die een andere speler vlak daarvoor heeft uitgespeeld.

U mag tot 4 eigen goederen van  bazaars verwijderen voor 2 overwinningspunten per goed.

U mag tot 4 eigen goederen van bazaars verwijderen en voor elk goed 1 kameel of 2 goudstukken kiezen. U mag per goed kiezen wat u neemt.

U mag nadat elke speler aan de beurt is geweest nog een dobbelsteengroep activeren die nog niet werd geactiveerd. Os er geen dobbelsteengroep meer beschikbaar kan enkel een actiekaart worden genomen. Na deze tweede actie mag u wel geen tweede gebouw bouwen.  

Medespeler, dit zijn hele leuke kaartjes. Ze geven het spel veel meer dynamiek en verhelpen in één klap het ietwat grijze spelgevoel dat de oorspronkelijke actiekaarten bij ondergetekende opriepen.

De resterende originele 9 actiekaarten werden hier en daar lichtjes aangepast, maar het meeste speelplezier wordt toch uit de bovenstaande nieuwe actiekaarten gehaald.

Jammer dat je er al die andere uitbreidingen moet bijnemen en dus ook de prijs. Maar als we die euro’s gaan delen door het aantal extra uren die u door de nieuwe actiekaartjes aan Yspahan gaat besteden loont het mogelijk wel de moeite. En misschien is er nog ergens een lege plaats beschikbaar onder een of andere kerstboom bij uw familie. Misschien toch maar eens voorzichtig een kerstballonetje oplaten. Dan kost het u, buiten uw deelname aan een saaie familiereünie,  misschien zelfs niets.

Op mijn punt-o-meter is Yspahan na de facelift gestegen van 7 naar 9. Dat is niet niks.

Doen!

Dominique

 

  

19:10 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-12-09

Das Macht wee. Nog mal bitte!

Om mijn schrijfsels voor u een beetje interessant te maken doe ik wel eens wat opzoekwerk en kom ik al eens op bizarre websites terecht.

De zoekterm "zweepsoorten" leidde mij rechtstreeks naar een website wier inhoud mee verantwoordelijk is voor de inleiding van de bijdrage van vandaag. Ik wil wel even meegeven dat ik deze website louter bezocht in het kader van de hoger genoemde prospectie en de inhoud ervan op geen enkele wijze raakvlakken vertoont  met mijn courante vrijetijdsbesteding die, zoals u wel weet, voornamelijk bestaat uit het spelen van bord- kaartspellen.

Als korte inleiding een citaat van de website in kwestie: www.bdsm-info.nl:

“Om met liefde te slaan is het heel erg belangrijk dat je weet hoe het voelt als de zweep je raakt, hoe de zweep voelt als hij neerkomt. Dat moet jij als Dom van elke zweep weten die je hanteert. Hoe doe je dat? Door jezelf te slaan. Het makkelijkste is om op je hand of onderarmen te slaan. Begin zacht en dan steeds harder. Nu je weet hoe hij voelt weet je hoe je moet slaan. Slaan kan op diverse manieren: door de zweep rond te draaien en hem daarbij dus de huid te laten raken, door met de zweep vanaf je schouder uit te halen (laat hem bij het teruggaan naar de beginpositie door je handen glijden zodat je alle stroken weer netjes op rij hebt liggen) of door de zweep van opzij uit te halen (ook hierbij de strookjes weer netjes op rij leggen).”

Volgens mij hebben de heren Michael Rieneck, Stefan Stadler en Stefan Feld deze cursus zweepslaan voor beginners alle drie gevolgd. Later in deze uiteenzetting zal blijken waarom.

Die Tore Der Welt, beste medespeler, is een zeer goed spel. Beter nog dan zijn voorganger Die Saulen Der Erde.

Ik kom onmiddellijk ter zake:

Het materiaal is wonderschoon. Moest ik ooit een roman schrijven met een bloedmooie vrouw erin, ik zou haar Kosmos noemen.

Het speelt als een boek. U werkt allemaal samen 4 hoofdstukken af met elk hun eigen specifieke inhoud. Deze inhoud wordt mondjesmaat onthuld in elke ronde, waarvan er zes in een hoofdstuk zitten. Dat is handig als u bij uw echtgenote weer eens tijd moet afkopen om te gaan spelen. U kunt dan zeggen: “We gaan ons op de spellenclub vanavond eens met de betere literatuur bezighouden, schat.” Dat maakt indruk en wie weet komt u er mee weg.

Er gebeurt altijd iets in Die Tore Der Welt: elke ronde wordt een gebeurteniskaart getrokken die een kortstondig of langdurig effect op het spelverloop heeft (langdurig betekent op het hele hoofdstuk in kwestie). Soms zijn meerdere gebeurteniskaarten tegelijk actief, met alle gevolgen van dien. De actieve speler mag naar believen de atmosferische tekst die op de kaart staat aangegeven met de nodige zwaarte debiteren (dat wordt lachen). Soms leveren deze gebeurtenissen voordelen op, soms nadelen. Maar maakt u zich vooral geen illusies.

U moet als actieve speler tijdens elke ronde iedere tegenspeler iets geven. U bepaalt tot op zekere hoogte wat,  maar krijgen zullen ze. Hout, steen, vroomheidsfiches, loyaliteitsfiches, zegepunten, graan, wol, medische wijsheid, geld. Het zit er allemaal in. De wijze waarop u de gebeurteniskaart oriënteert op het spelbord bepaalt wie wat krijgt. Heel origineel. Daarbovenop krijgt de actieve speler nog iets extra, eveneens bepaald door de oriëntatie van de gebeurteniskaart en de gunststeen die als gevolg daarvan een aantal velden van de gunstboog afdendert. Dat wordt treuzelen als u daardoor merkt dat u een andere speler iets gunt wat u liever niet ziet, terwijl u toch graag die bepaalde gunst zou ontvangen. En die extra gunsten zijn mooi meegenomen. Zo kunt u onder andere langs bij de koningin voor zegepunten,  bij de prior voor vroomheid (jawel!), de kooplieden voor wol en de Graaf van Shiring voor graan.

Is er een grondstof niet meer voorhanden tijdens het uitdelen blijft u niet met lege handen achter. U krijgt dan gewoon een zegepunt.

U houdt uw inkomsten geheim achter uw persoonlijke zichtschermpje. Kijk, dat vind ik nu leuk, dat anderen niet weten wat jij achter je schermpje hebt liggen. En het oplichten der schermpjes aan het einde van een hoofdstuk levert gegarandeerd de nodige verrassingen op, gekenmerkt door gezucht en ge-oef. Ik heb tijdens deze fase handjes de hoogte in zien gaan tijdens onze sessie, en voorhoofden op tafel zien bonken. Probeer toch maar voor het minst pijnlijke te gaan.

Tijdens elk hoofdstuk hebt u de beschikking over twaalf actiekaarten waarvan u er maar zes mag uitspelen. Dat is niet simpel. Ze geven u bijvoorbeeld graan, vroomheid (jawel!),  bouwmateriaal, u mag doek en wol op de markt verkopen, u mag een reeds gespeelde actiekaart opnieuw spelen, u mag bouwen enz. U wordt wel opgezadeld met een groot probleem want gelijk met de uitgespeelde actiekaart moet u er eentje gedekt afwerpen en die bent u voor de rest van de ronde kwijt. Dat doet uw mogelijkheden bij elke ronde aanzienlijk inkrimpen en u moet dus goed beseffen waar u mee bezig bent, en vooral waar u naartoe wilt.

Op het einde van elk hoofdstuk moeten we allemaal aan een bepaalde voorwaarde voldoen. U moet graan afgeven, aantonen dat u een vroom leven leidt (eindelijk krijgen we daar nu eens echt de gelegenheid toe) of belastingen betalen. Lukt dat niet, beste medespeler, wordt u gestraft en wel onmiddellijk bij het begin van de volgende ronde. Niet vroom genoeg? Boete doen door gedekt een actiekaart uit uw hand te laten trekken! Die kunt u tijdens het volgende hoofdstuk niet inzetten. Geen graan afgegeven? Bedelen en geen inkomen in de eerste ronde van het volgende hoofdstuk! Geen belastingen betaald? Tijdens het volgende hoofdstuk maar vijf actiekaarten spelen in plaats van zes! En hou u vast, op het speleinde verliest u voor elke ontbrekende vroomheidsfiche, elk ontbrekend graan en geld het dubbel aantal zegepunten. Dat kan heel veel pijn doen. Gelukkig kunt u één straf ontlopen als u een loyaliteitszegel inlevert.

Zoals in Die Saulen Der Erde kunt u hier ook weer bouwen, al hebben we nu wat meer keuze wat onroerende goederen betreft. Deze onroerende goederen komen door middel van de gebeurteniskaarten druppelsgewijs op het bord te liggen. Alleen van een bescheiden brug en de toren van de kathedraal werden de fundamenten bij spelaanvang al uitgegraven. U kunt bouwen door – hoe bestáát het - uw actiekaart “bouwen” uit te spelen. Per bouwmateriaal levert u dat drie zegepunten op. U kunt ook gewoon harde valuta storten in het bouwfonds. Wordt het gebouw afgewerkt levert dat u zegepunten en extra voordelen op, afhankelijk van het gebouw in kwestie. Uiteraard is ook de kathedraal in zijn volle glorie aanwezig. Zodra die wordt afgebouwd krijgt de speler die het meest bij heeft gedragen aan de bouw ervan een beloning, zijnde drie zegepunten. Verkijk u echter niet, meermaals zal het voorkomen dat dit bouwsel op het einde van het spel nog steeds in de steigers staat. Weg bonus!  

Vanaf het derde hoofdstuk duikt plots onze goede vriend de pest op. Deze onvoorziene gast gaat ons nog eens extra teisteren. Gelukkig kunnen we hem afblokken door het uitvoeren van de nodige genezingswerken, die ons nog eens zegepunten opleveren ook. Daartoe spelen we onze actiekaart “medicijn” uit en leveren we “medische wijsheidsfiches” in. Gek genoeg moeten we rekening houden met huisnummers om te weten te komen of we op die locatie wel patiënten kunnen genezen. Afhankelijk van dat huisnummer wordt immers een bepaalde graad van medische wijsheid gevraagd.

Vroom leven loont, want op het einde van het spel fungeert dit als eerste tiebreaker, nog vóór loyaliteit aan de koning en uw voorraad aan medische capaciteiten.

Die Tore Der Welt is heel tactisch. U probeert het beste te maken van een hoofdstuk en zoveel mogelijk schade te voorkomen. Als u even wat tijd en materiaal over hebt probeert u tussendoor zo veel mogelijk zegepunten te verzamelen. U hamstert voor wat komen gaat en kruimelt zo wat bij elkaar. Het leuke is dat u met het angstzweet op het voorhoofd aan de voorwaarden van die laatste gebeurteniskaart in het hoofdstuk probeert te voldoen en dan pas aan uw zegepunten gaat denken. Voldoen aan de voorwaarden van gebeurteniskaarten is op hoop van zegen een beetje van alles proberen te verzamelen, want u weet niet 100% zeker wat er op u afkomt. Rampspoed, dat staat vast, maar onder welke vorm en in welke omvang? Daar hebt u tot op zekere hoogte het raden naar. Elk hoofdstuk heeft elf  gebeurteniskaarten en daarvan gaan er bij spelaanvang vijf gedekt in de doos. Hoe heette dat woordje dat ik enkele zinnen geleden weer gebruikte? Rampspoed? Jammer ende ween, beste medespeler.

Het is een cliché, ik weet het, maar er leiden meerdere wegen naar de overwinning. U hebt dus wat uit te proberen. En u gaat meerdere sessies nodig hebben om de finesses van dit spel goed tot u te laten doordringen. Dat is erg interessant en biedt een hoge graad van herspeelbaarheid.

Masochisten komen hier weer vol aan hun trekken , al slaan de heren Rieneck en Stadler hier niet zo hard op uw blote billen als Stefan Feld in ”Im Jahr Des Drachen”. Om even te refereren naar mijn inleiding: Rieneck en Stadler hanteren de flogger, Feld de karwats. In Die Tore Der Welt geniet u dus iets meer van de pijn omdat hij draaglijker is. Dat is voor bepaalde spelers onder ons niet onbelangrijk.

Minpunten? De spelregels zijn, net als bij “Die Saulen..”, te groot uitgevallen. U gaat uw partner in bed wéér aanstoten tijdens uw nachtelijke leesactiviteiten. En werd u omwille van het lezen van de regels van Thunderstone in bed al niet op water en brood gezet, dan zal dat nu wél het geval zijn.

Nog een minus: u gaat aan de torens van de aarde langer bezig zijn dan aan de zuilen ervan. Maar dat is niet erg, vliegen gaat de tijd toch. Net als in het gezelschap van de bloedmooie vrouwe Kosmos uit mijn roman.  

Voorlopig alleen nog maar beschikbaar en dus ook speelbaar in het Duits, maar daar zal 999 Games na de eindejaarsfeesten vrolijk verandering in brengen. De Duitse versie is ook goed speelbaar hoor. Het is voldoende dat u vooraf samen de actiekaarten even doorneemt. Dat is lekker gezellig en u zult de oooh’s en aaah’s van de ene kant van de tafel naar de andere horen vliegen. De gebeurteniskaarten op hun beurt leveren ook niet echt veel problemen op voor ons veelspelers.  

Die Saulen Der Erde is nog steeds één mijner favorieten. Die Tore Der Welt heeft zich ondertussen bij dat lijstje gevoegd. Dat lijstje is niet echt lang. U bent groot en wijs genoeg om uw conclusies te trekken.

Op tien? Negen.

Mijn advies: toeslaan als dit in het Nederlands uitkomt.

En  nu het vrome nachtleven van Diest in.

Dominique

Die Tore Der Welt (Kosmos, 2009)

Michael Rieneck en Stefan Stadler

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

90 tot 120 minuten

 

 

18:10 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-12-09

Boer zkt konijn

Even een korte, maar zeer toepasselijke, visuele inleiding:

http://www.youtube.com/watch?v=Nvs5pqf-DMA&feature=fvsr

Wij zijn konijnenkwekers en we proberen de konijnen van onze tegenstanders te pakken vóór zij die van ons de stoofpot indraaien. Daar komt het in dit spel zo’n beetje op neer. Zij willen die van ons de pot indraaien omdat die van ons hun worteltjes komen opeten.  

Deze leuke plattelandsimulatie wordt geëvoceerd met behulp van het volgende spelmateriaal: 4 houten boerpionnen, 24 wortelfiches, 1 schuurkaart, 12 konijnenkaarten en 75 erfkaarten. Dat kan dus allemaal in een kleine doos en die heeft de uitgever dan ook mooi meegeleverd .

Het voorbereiden van de evocatie gebeurt als volgt:

  • elke speler neemt zijn drie konijnenkaarten op hand
  • de schuurkaart wordt als startkaart in het midden van de tafel gelegd
  • de erfkaarten worden geschud en als gedekte stapel naast het speelveld op tafel geplaatst (afhankelijk van het aantal spelers worden er vooraf al dan niet een aantal verwijderd)
  • elke speler krijgt twee wortelfiches. De rest van de fiches vormen de algemene voorraad.
  • elke speler trekt vijf erfkaarten en neemt deze, samen met zijn konijnenkaarten (dezelfde rugzijde), op hand

En we zijn vertrokken voor een rit die volgt wordt uitgetekend:

De actieve speler plaatst verplicht een erfkaart aangrenzend aan reeds liggende erfkaarten op tafel, rekening houdend met een bepaald patroon. Vervolgens mag hij twee acties doen, vrij te kiezen uit de volgende vier: een erfkaart trekken en op hand nemen, een wortelfiche nemen, wortelfiches inzetten om zijn boer te bewegen of wortelfiches inzetten om alle handkaarten van een tegenspeler te bekijken.

Wij bewegen ons dus voort op onze landerijen die bij elke beurt groter worden. Door het inleveren van één worteltje mogen we één veld bewegen, twee leveren twee tot drie verplaatsingen op en drie zetten een fenomeen in gang dat ik nog op geen enkele boerderij heb zien plaatsvinden: de zwevende boer. Die mag dan bewegen naar waar hij wil. Op het einde van onze bewegingsfase draaien we het kaartje waarop onze bevuilde laarzen zich bevinden om waarna we de eventuele bijbehorende actie van die kaart uitvoeren.

En deze acties maken het spel leuk, wat zeg ik: erg leuk.

Is het een konijn van een tegenspeler moet je die bijhouden want die is belangrijk voor je eventuele overwinning. De leegt die u op het speelveld achterlaat vult u vervolgens gewoon aan met een gedekte kaart van de trekstapel. Als het een konijn uit eigen kweek is toont u het aan alle tegenspelers en neemt het opnieuw op hand. U vervangt dan de lege plek door een kaart uit uw hand gedekt uit te spelen. Hebt u echter geen kaart op hand moet u ze opnieuw gedekt leggen waar u ze hebt gevonden. Komt er gras tevoorschijn gebeurt er niets. Vindt u een wortelkaart neemt u het aantal wortelfiches dat erop staat afgebeeld. Verder hebben we nog kaarten die u toelaten kaarten bij te trekken van de trekstapel, uw boer extra te laten bewegen, uw boer te laten bewegen naar de schuurkaart, een reeds gespeelde en gedekte kaart te bekijken en een extra kaart gedekt uit te spelen. Maar er zitten ook adders onder het groene weidegras. Zo kunt u oplopen tegen kaarten die u verplichten uw handkaarten aan al uw tegenspelers te laten zien (auw), uw handkaarten aan al uw tegenspelers te laten zien en vervolgens al uw wortelfiches in te leveren (auwauw) of iedereen verplichten zijn of haar handkaarten aan iedereen te tonen en vervolgens iedereen zijn wortelfiches te laten inleveren (auwauwauw) en tenslotte uw beurt onmiddellijk beëindigen (auwauwauwauw). Deze “actiekaarten” kunnen slechts één keer worden geactiveerd. Vanaf dan blijven ze gewoon open liggen en worden ze gewoon beschouwd als grasland.

U begrijpt dat uw kortetermijngeheugen aanzienlijk wordt aangesproken in dit spel. Hoe jonger u bent, hoe sterker u waarschijnlijk bent. Het spel doet mij ook enorm denken aan Hera En Zeus, één mijner lievelingen voor twee. Dat is dus geen slechte referentie. Maar ook als u niet zo goed bent in onthouden kunt u leuke trucs uithalen. Er is ruimte voor tactische input.

Om te winnen moeten al uw konijnen zich op tafel bevinden, uiteraard onontdekt. Dat maakt dit enorm leuk. U moet gaan bluffen en vooral durven. Aan de andere kant verliest u onmiddellijk als uw derde konijn werd gepakt. U mag dan lijdzaam de rest van het, weliswaar korte, spel uitzitten.

Wil u dus winnen moeten uw konijnen allemaal op tafel, hebt u er nog op hand bent u de pineut. De speler die al zijn konijnen heeft uitgespeeld en het meeste konijnen van zijn tegenspelers heeft ontdekt wint. Speelt u in teamverband mag u het woordje speler in de voorgaande zinnen vervangen door team.

Zo simpel is het.

Als u de actiekaarten hierboven nog eens naleest en even stilstaat bij het feit dat u een groot gedeelte daarvan zelf, zij het gedekt, uitspeelt zal het u gaan dagen dat u heel wat leuks kunt doen, zowel in uw eigen voordeel als in het nadeel van uw tegenspelers. Worteltjesmagenement is ook erg belangrijk. U hebt ze nodig, maak er dan ook ten gepaste tijde gebruik van. En hou er ook rekening mee dat u er ten allen tijde niet meer dan zes in voorraad mag hebben.

Het uitponsen der worteltjes liet bij mijn versie duidelijk te wensen over. Zijn de stanskaarten in uw versie van hetzelfde bedenkelijk allooi gaat u brokken maken, tenzij u een cursus “creatief met stanskaarten” hebt gevolgd. Het is maar dat u het weet. Houten worteltjes waren trouwens leuker en beter hanteerbaar geweest. Soit, de wortelmisser maakt dit spel niet minder leuk. Ik zie dat dus even door de vingers.

Afhankelijk van het spelersaantal spelen we met twee teams van twee of ieder voor zichzelf. De laatste variant vind ik de leukste, maar die kan dus enkel met z’n tweeën of drieën. Zelf speel ik niet zo graag in teams, tenzij het spel in kwestie Karkow 1325 AD heet. Maar ik ken mensen die wel graag duootjes vormen en voor die soort is dit spel zeer geschikt.

En wat is dat toch met die dozen uit het Verre Oosten? Net als bij Fuzzy Tiger is ook deze moeilijk open te krijgen.  

Hou er rekening mee dat u tijdens dit spel nogal wat op tafel liggende kaarten gaat omdraaien. Gezien hun relatief kleine omvang zijn dokwerkerhanden niet echt aan te bevelen. U laat het omdraaien dan ook beter aan iemand met kleiner grijpmateriaal over. Sleeves zijn ook aan te bevelen, al wens ik u veel geluk om er in dit formaat te vinden. Gelukkig kregen we er op Spiel een setje bij. Mooie service!

Wie Hera En Zeus, net zoals ik, een topper voor twee vindt en al eens graag een kaart gedekt uitspeelt, daarbij een tegenstander uitdagend diep en knipperloos in de ogen kijkend, moet zich hier toch eens aan wagen. En kunt u voor elke speler een setje Theo en Thea-tanden voorzien garandeer ik u voorwaar een zeer geslaagde spelavond.  

Dominique

Rabbit Hunt (Swan Panasia Co., Ltd. / TwoPlus Games, 2009)

Shan-Yang Pan

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

19:59 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-12-09

Dondersteen

Klonen. Het gebeurt ook in de spellenwereld. Dominion is er een voorbeeld van. Wordt momenteel gedupliceerd tegen de sterren op. Arctic Scavengers, Arcana, Fzzzt! (in beperkte mate) en nu ook Thunderstone zijn enkele voorbeelden. En het legioen dat zich achter de einder bevindt is naar mijn bescheiden aanvoelen niet te overzien. We zijn vertrokken voor jaren.

AEG speelt het slim. Ze koppelden het “bouw uw deck terwijl u speelt”-systeem van Dominion aan een dungeoncrawler. En deze combinatie werkt wonderwel. Al moet de elegantie die oermoeder Dominion kenmerkt daardoor wel een beetje inboeten.

Want u hebt meerdere katten te geselen in Thunderstone. U moet op zoek naar de magische en spelbeëindigende Dondersteen, u moet een horde nogal groot uitgevallen ongedierte bestrijden in een grottenstelsel en u moet daarvoor het nodige personeel en gereedschap gaan inhuren en inkopen bij het plaatselijke interimkantoor en de drogist. Dat maakt Thunderstone tot een vrij interessante en spannende ervaring. Waar u in Dominion rustig naar het kopen van overwinningspunten toewerkt moet u in Thunderstone al van de eerste ronde zwaar aan de bak. U moet immers kiezen wat u wat u waar wilt gaan doen. Vooral dat waar is belangrijk. Gaat u eerst even de plaatselijke middenstand opzoeken en u voorzien van degelijk slachtmateriaal, of gaat u op zoek naar personeel, met als enige gewenste kwalificatie een gezonde neiging naar zelfmoord? Of gaat u – op hoop van zegen – de grotten in om daar de plaatselijke fauna en flora (zeg maar gerust fauna en met een grote F) te gaan bewonderen? Hebt u trouwens voldoende lichtbronnen om te vermijden dat u die donkere krochten op de tast in moet? Hebt u ondertussen geen vreemde ziekte opgelopen en vraagt die best geen snelle behandeling? Zou u beter niet gewoon even rusten zodat u als u weer aan de beurt bent uw hopeloze missie met verse krachten kunt hervatten? Of zou u beter niet wat tijd besteden aan het oplevellen van uw karakter zodat u nóg sterker wordt?

Dat zijn enkele dilemma’s dewelke u tijdens een doorsnee sessie Thunderstone worden voorgeschoteld.

Drie niveau’s zijn er in het grottenstelsel, en wilt u winnen moet u erin. Want monsters verslaan levert u overwinningspunten op. Naarmate u verder afdaalt in deze hel hebt u, ironisch genoeg, meer licht nodig. Over warmte hoeft u zich geen zorgen te maken. Zweten gaat u voldoende. Hebt u onvoldoende zicht boet u aan gevechtssterkte in. Dat is niet bepaald leuk als er een hongerige zwarte draak u de weg komt vragen. Gelukkig weet u ten allen tijde welke tegenstanders zich waar bevinden en u mag kiezen wie u een kopje kleiner wil maken. En u zult dat moeten doen, tenzij u tevreden bent met een figurantenrol tijdens de eindtelling.

Uitbreidingen zitten er ook al in de pijpleiding. Concreet: het heet “Wrath Of The Elements” en het zal in 2010 gaan verschijnen. Die termijn zal zeker worden gehaald. Een smid die zijn zwaarden wil verkopen moet ze immers smeden met zo heet mogelijk ijzer.

Een aangenaam spel is dit, mooier en thematisch beter onderbouwd dan Dominion, maar zoals gezegd ook minder elegant en minder snel. Dat "minder snel" heeft ook te maken met  de voorbereidingstijd die u moet voorzien. In Dominion gaat dat sneller. Nog een minpuntje is dat u niet op elkaar kunt inhakken, dat ware mooi geweest, maar dat zit er in één van de volgende uitbreidingen zeker nog aan te komen. De spelregels zult u ook meermaals moeten lezen omwille van niet echt overzichtelijk, maar u komt er wel uit hoor. We hebben hier echt niet te maken met Phoenicia. Ook de functionaliteit van het regelboek laat te wensen over. Het waaiert teveel uit en dat leest echt niet handig in bed. U gaat tijdens het lezen voortdurend uw slapende partner aanstoten, zeker wanneer u omwille van enkele onduidelijkheden steeds weer enkele bladzijden voor- of achteruit moet. En de vraag is dan: wat is erger, de confrontatie aangaan met een ondode op level drie van een dungeon of die met uw partner op level één van uw slaapkamer? Dat risico zult u zelf moeten inschatten.

Dominique

 

Thunderstone (Alderac Entertainment Group, 2009)

Jason Engle

2 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

 

19:17 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-12-09

Monkey Business

Beste medespeler,

Na bijna drie jaar bloggen mag het er eindelijk eens uit.

U bent een aap.

In dit spel toch.

Fuzzy Tiger heet het, en het is een creatie van Shao-Ying Chen. En u mag met twee tot vier andere apen aan de slag om snorharen uit de snoet van een agressieve tijger te trekken. Zonder hem wakker te maken. Bent u daar het meest bedreven in wordt u gepromoveerd tot superaap.

Ik weet niet hoe het komt, maar mij doet dit onwillekeurig aan het politieke bedrijf denken. Mogelijk heeft de heer Chen daar dan ook de mosterd gehaald.

Fuzzy Tiger zit in een oranjegroene doos die moeilijk opengaat. U moet een beetje vloekend wrikken voor u aan de spelonderdelen kunt. Die spelonderdelen bestaan uit een langwerpig spelbordje, 5 setjes van 9 actiekaarten, 11 markeerstenen, 5 mooi vierkant uitgevoerde en kleurrijke spelerspionnen, een tijgerpion en 2 spelregelboekjes (ééntje in het Engels en het andere in Oosterse onbegrijpelijke leestekens). Dat is niet veel, maar less is more heb ik ooit eens ergens horen vliegen en op Fuzzy Tiger is dat zeker van toepassing.

Om deze spelonderdelen functioneel te maken doet u het volgende:

  • u spreidt het spelbord open op tafel
  • U geeft elke speler een set actiekaarten
  • U plaatst de tijgerpion op het onderste veld van zijn "slaapspoor'
  • U plaatst de tijdmarker bovenaan op het scorespoor
  • u plaatst de spelerspionnen op het onderste veld van het tijgerpad
  • U plaatst van elke speler een scoremarker op het scorespoor en het schadespoor

Vervolgens gaat u aan de slag.

Aan de slag gaan is simpel. U selecteert gelijktijdig met uw tegenspelers gedekt een genummerde actiekaart. Vervolgens worden deze getoond en in numerieke volgorde afgewerkt. Een aap kan de was doen.

Die actiekaarten laten u toe de volgende gekke dingen te doen:

  • Dekking zoeken: één veld vooruit bewegen op het tijgerpad en dekking zoeken (pion neerleggen)
  • Hypnotiseren: één veld vooruit bewegen op het tijgerpad en de tijger hypnotiseren naar een diepe slaap
  • Steentjes gooien: twee velden vooruit bewegen op het tijgerpad en de tijgerpion twee velden bewegen in de richting van het "wakker-veld"
  • Liaanzwieren: twee velden vooruit bewegen of onmiddellijk bewegen naar veld drie op het tijgerpad
  • Wandelen: één of twee velden vooruit bewegen op het tijgerpad
  • Rennen: drie velden vooruit bewegen op het tijgerpad
  • Aanvallen: vier velden vooruit bewegen op het tijgerpad en de tijgerpion één veld bewegen in de richting van het "wakker-veld"
  • Lasso: uw pion op het tijgerpad ruilen met die van een andere speler
  • Nadenken: al uw reeds uitgespeelde actiekaarten weer op hand nemen

Opmerkzame zielen hebben al genoteerd dat het woordje bewegen in de beschrijving van de actiekaarten nogal veel voorkomt. Dat hoort zo, want als u niet beweegt gaat u dit spel niet kunnen winnen. De clou is zo dicht mogelijk bij de tijger te geraken – op snorhaarafstand zeg maar – zodat u er eentje kunt stelen, en dit zonder hem te wekken. Als u op veld één staat levert u dat twee punten op, veld twee schenkt u één punt. Na dat punten begeeft u zich als de weerlicht zo ver mogelijk uit de buurt van tijgertje lief. En maakt u zich op voor het volgende snorhaar. 

Belangrijk, u moet daar tijdens uw beurt zelf voor zorgen. Als u door een andere speler naar veld één of twee wordt geduwd levert u dat geen punten op.

Nadeel: al dat getrek haalt tijgertje meer en meer uit zijn slaap en uiteindelijk wordt hij wakker en humeurig. Waarop hij de op dat moment dichtstbijzijnde aap bijt, tenzij die op dat moment het geluk heeft in dekking te liggen. De gebeten aap krijgt gratis twee schadepunten en vliegt naar één van de onderste velden van het tijgerpad. Staat er tijdens het bijten een aap helemaal alleen achteraan op het tijgerpad wordt die op zijn beurt, omwille van zijn laffe houding, door de andere apen nog eens uitgelachen ook, met als gevolg emotionele schade die ook wordt aangegeven op het schadespoor.   

Zo speelt en trekt u lekker verder tot er een scorepion van een speler op het scorespoor de tijdmarker ontmoet. De lopende ronde wordt nog afgewerkt en de spelers die op dat moment de meeste schadepunten hebben opgelopen zijn eraan voor de moeite. De rest van het pak trekken hun schadepunten van hun score af en de aap die het meeste scorepunten overhoudt wint.

Er zitten nog enkele adders onder het gras.

Op bepaalde velden, meerbepaald de velden die zich dichter bij de tijger bevinden, worden tijdens het bewegen andere aanwezige apen vooruit geduwd. Op deze velden mag ook maar één aap staan. Ik hoef u niet voor te tekenen welke gevolgen dat kan hebben.

Bepaalde actiekaarten kunt u enkel uitvoeren als u ze als enige hebt uitgespeeld. Dat behoeft, denk ik, ook geen potlood en tekenblad.

En het veld het dichtst bij de tijger, het zogenaamde nulveld, levert u helemaal geen punten op. U staart gewoon verstijfd van angst naar die trillende snorharen, maar toch vooral naar die immense snijtand die een klein stukje onder de bovenlip uitsteekt. U ziet ondertussen, zelfs zonder begeleidende grafische illustratie, de bui al hangen

De tijdmarker wordt elke keer geactiveerd als de tijger ontwaakt. Dat moet u in de gaten houden. U kunt immers aan timemanagement doen.

Fuzzy Riger is een hele leuke als u in bent voor een snel triootje, en dat spelersaantal vormt toch nog altijd een beetje een gat in de markt. U hebt invloed en u kunt die gebruiken om naar een overwinning toe te werken. Met z’n vieren wordt dat al heel wat minder en met z’n vijven moet u er al helmaal niet aan beginnen. U dobbelt dan beter onmiddellijk voor de overwinning en verliest daardoor geen tijd met richtingloos bezig zijn.

Heel leuk is het poneren van aapgerelateerde kreten tijdens een Fuzzy Tiger sessie. Ik weet niet hoe lang u dan hebt vooraleer er mensen in witte jassen opduiken die u troostend meenemen, maar ik denk dat u, gezien de gemiddelde speeltijd van 15 minuten, het eindspel wel haalt.

Geef achteraf even een seintje waar ik u kan komen bezoeken.

Dominique

 

Fuzzy Tiger (Swan PanasiaCO, Ltd. / Two Plus Games, 2009)

Shao-Ying Chen

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

15 minuten

 

22:00 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |