07-12-09

Das Macht wee. Nog mal bitte!

Om mijn schrijfsels voor u een beetje interessant te maken doe ik wel eens wat opzoekwerk en kom ik al eens op bizarre websites terecht.

De zoekterm "zweepsoorten" leidde mij rechtstreeks naar een website wier inhoud mee verantwoordelijk is voor de inleiding van de bijdrage van vandaag. Ik wil wel even meegeven dat ik deze website louter bezocht in het kader van de hoger genoemde prospectie en de inhoud ervan op geen enkele wijze raakvlakken vertoont  met mijn courante vrijetijdsbesteding die, zoals u wel weet, voornamelijk bestaat uit het spelen van bord- kaartspellen.

Als korte inleiding een citaat van de website in kwestie: www.bdsm-info.nl:

“Om met liefde te slaan is het heel erg belangrijk dat je weet hoe het voelt als de zweep je raakt, hoe de zweep voelt als hij neerkomt. Dat moet jij als Dom van elke zweep weten die je hanteert. Hoe doe je dat? Door jezelf te slaan. Het makkelijkste is om op je hand of onderarmen te slaan. Begin zacht en dan steeds harder. Nu je weet hoe hij voelt weet je hoe je moet slaan. Slaan kan op diverse manieren: door de zweep rond te draaien en hem daarbij dus de huid te laten raken, door met de zweep vanaf je schouder uit te halen (laat hem bij het teruggaan naar de beginpositie door je handen glijden zodat je alle stroken weer netjes op rij hebt liggen) of door de zweep van opzij uit te halen (ook hierbij de strookjes weer netjes op rij leggen).”

Volgens mij hebben de heren Michael Rieneck, Stefan Stadler en Stefan Feld deze cursus zweepslaan voor beginners alle drie gevolgd. Later in deze uiteenzetting zal blijken waarom.

Die Tore Der Welt, beste medespeler, is een zeer goed spel. Beter nog dan zijn voorganger Die Saulen Der Erde.

Ik kom onmiddellijk ter zake:

Het materiaal is wonderschoon. Moest ik ooit een roman schrijven met een bloedmooie vrouw erin, ik zou haar Kosmos noemen.

Het speelt als een boek. U werkt allemaal samen 4 hoofdstukken af met elk hun eigen specifieke inhoud. Deze inhoud wordt mondjesmaat onthuld in elke ronde, waarvan er zes in een hoofdstuk zitten. Dat is handig als u bij uw echtgenote weer eens tijd moet afkopen om te gaan spelen. U kunt dan zeggen: “We gaan ons op de spellenclub vanavond eens met de betere literatuur bezighouden, schat.” Dat maakt indruk en wie weet komt u er mee weg.

Er gebeurt altijd iets in Die Tore Der Welt: elke ronde wordt een gebeurteniskaart getrokken die een kortstondig of langdurig effect op het spelverloop heeft (langdurig betekent op het hele hoofdstuk in kwestie). Soms zijn meerdere gebeurteniskaarten tegelijk actief, met alle gevolgen van dien. De actieve speler mag naar believen de atmosferische tekst die op de kaart staat aangegeven met de nodige zwaarte debiteren (dat wordt lachen). Soms leveren deze gebeurtenissen voordelen op, soms nadelen. Maar maakt u zich vooral geen illusies.

U moet als actieve speler tijdens elke ronde iedere tegenspeler iets geven. U bepaalt tot op zekere hoogte wat,  maar krijgen zullen ze. Hout, steen, vroomheidsfiches, loyaliteitsfiches, zegepunten, graan, wol, medische wijsheid, geld. Het zit er allemaal in. De wijze waarop u de gebeurteniskaart oriënteert op het spelbord bepaalt wie wat krijgt. Heel origineel. Daarbovenop krijgt de actieve speler nog iets extra, eveneens bepaald door de oriëntatie van de gebeurteniskaart en de gunststeen die als gevolg daarvan een aantal velden van de gunstboog afdendert. Dat wordt treuzelen als u daardoor merkt dat u een andere speler iets gunt wat u liever niet ziet, terwijl u toch graag die bepaalde gunst zou ontvangen. En die extra gunsten zijn mooi meegenomen. Zo kunt u onder andere langs bij de koningin voor zegepunten,  bij de prior voor vroomheid (jawel!), de kooplieden voor wol en de Graaf van Shiring voor graan.

Is er een grondstof niet meer voorhanden tijdens het uitdelen blijft u niet met lege handen achter. U krijgt dan gewoon een zegepunt.

U houdt uw inkomsten geheim achter uw persoonlijke zichtschermpje. Kijk, dat vind ik nu leuk, dat anderen niet weten wat jij achter je schermpje hebt liggen. En het oplichten der schermpjes aan het einde van een hoofdstuk levert gegarandeerd de nodige verrassingen op, gekenmerkt door gezucht en ge-oef. Ik heb tijdens deze fase handjes de hoogte in zien gaan tijdens onze sessie, en voorhoofden op tafel zien bonken. Probeer toch maar voor het minst pijnlijke te gaan.

Tijdens elk hoofdstuk hebt u de beschikking over twaalf actiekaarten waarvan u er maar zes mag uitspelen. Dat is niet simpel. Ze geven u bijvoorbeeld graan, vroomheid (jawel!),  bouwmateriaal, u mag doek en wol op de markt verkopen, u mag een reeds gespeelde actiekaart opnieuw spelen, u mag bouwen enz. U wordt wel opgezadeld met een groot probleem want gelijk met de uitgespeelde actiekaart moet u er eentje gedekt afwerpen en die bent u voor de rest van de ronde kwijt. Dat doet uw mogelijkheden bij elke ronde aanzienlijk inkrimpen en u moet dus goed beseffen waar u mee bezig bent, en vooral waar u naartoe wilt.

Op het einde van elk hoofdstuk moeten we allemaal aan een bepaalde voorwaarde voldoen. U moet graan afgeven, aantonen dat u een vroom leven leidt (eindelijk krijgen we daar nu eens echt de gelegenheid toe) of belastingen betalen. Lukt dat niet, beste medespeler, wordt u gestraft en wel onmiddellijk bij het begin van de volgende ronde. Niet vroom genoeg? Boete doen door gedekt een actiekaart uit uw hand te laten trekken! Die kunt u tijdens het volgende hoofdstuk niet inzetten. Geen graan afgegeven? Bedelen en geen inkomen in de eerste ronde van het volgende hoofdstuk! Geen belastingen betaald? Tijdens het volgende hoofdstuk maar vijf actiekaarten spelen in plaats van zes! En hou u vast, op het speleinde verliest u voor elke ontbrekende vroomheidsfiche, elk ontbrekend graan en geld het dubbel aantal zegepunten. Dat kan heel veel pijn doen. Gelukkig kunt u één straf ontlopen als u een loyaliteitszegel inlevert.

Zoals in Die Saulen Der Erde kunt u hier ook weer bouwen, al hebben we nu wat meer keuze wat onroerende goederen betreft. Deze onroerende goederen komen door middel van de gebeurteniskaarten druppelsgewijs op het bord te liggen. Alleen van een bescheiden brug en de toren van de kathedraal werden de fundamenten bij spelaanvang al uitgegraven. U kunt bouwen door – hoe bestáát het - uw actiekaart “bouwen” uit te spelen. Per bouwmateriaal levert u dat drie zegepunten op. U kunt ook gewoon harde valuta storten in het bouwfonds. Wordt het gebouw afgewerkt levert dat u zegepunten en extra voordelen op, afhankelijk van het gebouw in kwestie. Uiteraard is ook de kathedraal in zijn volle glorie aanwezig. Zodra die wordt afgebouwd krijgt de speler die het meest bij heeft gedragen aan de bouw ervan een beloning, zijnde drie zegepunten. Verkijk u echter niet, meermaals zal het voorkomen dat dit bouwsel op het einde van het spel nog steeds in de steigers staat. Weg bonus!  

Vanaf het derde hoofdstuk duikt plots onze goede vriend de pest op. Deze onvoorziene gast gaat ons nog eens extra teisteren. Gelukkig kunnen we hem afblokken door het uitvoeren van de nodige genezingswerken, die ons nog eens zegepunten opleveren ook. Daartoe spelen we onze actiekaart “medicijn” uit en leveren we “medische wijsheidsfiches” in. Gek genoeg moeten we rekening houden met huisnummers om te weten te komen of we op die locatie wel patiënten kunnen genezen. Afhankelijk van dat huisnummer wordt immers een bepaalde graad van medische wijsheid gevraagd.

Vroom leven loont, want op het einde van het spel fungeert dit als eerste tiebreaker, nog vóór loyaliteit aan de koning en uw voorraad aan medische capaciteiten.

Die Tore Der Welt is heel tactisch. U probeert het beste te maken van een hoofdstuk en zoveel mogelijk schade te voorkomen. Als u even wat tijd en materiaal over hebt probeert u tussendoor zo veel mogelijk zegepunten te verzamelen. U hamstert voor wat komen gaat en kruimelt zo wat bij elkaar. Het leuke is dat u met het angstzweet op het voorhoofd aan de voorwaarden van die laatste gebeurteniskaart in het hoofdstuk probeert te voldoen en dan pas aan uw zegepunten gaat denken. Voldoen aan de voorwaarden van gebeurteniskaarten is op hoop van zegen een beetje van alles proberen te verzamelen, want u weet niet 100% zeker wat er op u afkomt. Rampspoed, dat staat vast, maar onder welke vorm en in welke omvang? Daar hebt u tot op zekere hoogte het raden naar. Elk hoofdstuk heeft elf  gebeurteniskaarten en daarvan gaan er bij spelaanvang vijf gedekt in de doos. Hoe heette dat woordje dat ik enkele zinnen geleden weer gebruikte? Rampspoed? Jammer ende ween, beste medespeler.

Het is een cliché, ik weet het, maar er leiden meerdere wegen naar de overwinning. U hebt dus wat uit te proberen. En u gaat meerdere sessies nodig hebben om de finesses van dit spel goed tot u te laten doordringen. Dat is erg interessant en biedt een hoge graad van herspeelbaarheid.

Masochisten komen hier weer vol aan hun trekken , al slaan de heren Rieneck en Stadler hier niet zo hard op uw blote billen als Stefan Feld in ”Im Jahr Des Drachen”. Om even te refereren naar mijn inleiding: Rieneck en Stadler hanteren de flogger, Feld de karwats. In Die Tore Der Welt geniet u dus iets meer van de pijn omdat hij draaglijker is. Dat is voor bepaalde spelers onder ons niet onbelangrijk.

Minpunten? De spelregels zijn, net als bij “Die Saulen..”, te groot uitgevallen. U gaat uw partner in bed wéér aanstoten tijdens uw nachtelijke leesactiviteiten. En werd u omwille van het lezen van de regels van Thunderstone in bed al niet op water en brood gezet, dan zal dat nu wél het geval zijn.

Nog een minus: u gaat aan de torens van de aarde langer bezig zijn dan aan de zuilen ervan. Maar dat is niet erg, vliegen gaat de tijd toch. Net als in het gezelschap van de bloedmooie vrouwe Kosmos uit mijn roman.  

Voorlopig alleen nog maar beschikbaar en dus ook speelbaar in het Duits, maar daar zal 999 Games na de eindejaarsfeesten vrolijk verandering in brengen. De Duitse versie is ook goed speelbaar hoor. Het is voldoende dat u vooraf samen de actiekaarten even doorneemt. Dat is lekker gezellig en u zult de oooh’s en aaah’s van de ene kant van de tafel naar de andere horen vliegen. De gebeurteniskaarten op hun beurt leveren ook niet echt veel problemen op voor ons veelspelers.  

Die Saulen Der Erde is nog steeds één mijner favorieten. Die Tore Der Welt heeft zich ondertussen bij dat lijstje gevoegd. Dat lijstje is niet echt lang. U bent groot en wijs genoeg om uw conclusies te trekken.

Op tien? Negen.

Mijn advies: toeslaan als dit in het Nederlands uitkomt.

En  nu het vrome nachtleven van Diest in.

Dominique

Die Tore Der Welt (Kosmos, 2009)

Michael Rieneck en Stefan Stadler

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

90 tot 120 minuten

 

 

18:10 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik heb dit vorige zaterdagavond gespeeld en het feit dat ik zondagmorgen om 05u naar mijn werk moest deed het gezegde "een kermis is een geseling waard" alle eer aan. Ben met slechts 4 uur slaap met een gelukzalig gevoel gaan werken.
Ik zal zeker toeslaan van zodra 999games dit op de markt brengt.

Gepost door: Peter | 08-12-09

De commentaren zijn gesloten.