30-11-09

Scandaleux

Soms gaat een mens al eens met het schaamrood op de wangen terug in de tijd. Van de week bijvoorbeeld teleporteerde ik mezelf naar het jaar des Heren 2007. Het teleporteren was het gevolg van het spelen van het kaartspel Scandaroon. Scandaroon stond tot voor enkele dagen nog mooi gefolieerd te blinken in mijn spellenkast. Het stond daar al sedert dat jaar des Heren 2007. Twee jaar met dat doorzichtige jasje aan. Dat is lang. Ik moest mij schamen.  

Scandaroon, beste medespeler, is bij velen onder ons een beetje onder de radar doorgevlogen. Even werd het door mijn radar opgepikt, waarna ik onmiddellijk toesloeg en het vervolgens weer van de groene display verdween, ondanks het feit dat het al die tijd vlak voor mijn neus stond. Bedolven onder de harde sneeuwval van de mainstream spellen.

Als eerbetoon aan Scandaroon en het segment van de minder bekende spellen zal ik u de volgende dagen en weken dan ook verblijden met een aantal besprekingen van obscuriteiten die het absoluut verdienen uw persoonlijke radar even te bebliepen. Voetlichten zijn immers gemaakt om iets te beschijnen. Laat “De Tafel Plakt!” dan maar even dat voetlicht zijn.

Scandaroon dus. 

Ik heb opgezocht wat deze gekke naam betekent. En van het gevondene ook enkele afbeeldingen bekeken. Het gaat om een duivensoort, en nog een lelijke ook. Als je deze, door vieze vuile mensenhanden gemanipuleerde schepsels van Gods natuur, even gezond kritisch bekijkt vraag je je onherroepelijk af of dat wel kan vliegen. En als het al vliegt, hoe dat dan wel in zijn werk mag gaan.

Scandaroon is een buitenbeentje. Ik weet eigenlijk niet goed waar ik dit moet onderbrengen. Maar is dat slecht? Moeten wij eens niet dringend af van dat streven om alles in hokjes te steken? Kunnen we gewoon de dingen niet accepteren zoals ze zijn en de etiketten achterwege laten? Ik weet het, u wilt aan de hand van een etiket bepalen of dit iets voor u is en dat is heel terecht, alleen weet ik niet goed wat ik op deze doos moet kleven. Edoch, ik ga op het einde van deze bijdrage een bescheiden poging wagen. 

Scandaroon zet u bij de eerste aanblik al onmiddellijk op het verkeerde been. De doosillustratie inspecterend verheugt u zich al op een partijtje middeleeuws bouwen. Dat valt zwaar tegen als u de doos opent: geen bouwblokken, geen architectkaarten, geen omzettingsschema’s voor bouwmaterialen geen steengroeven, geen markten, geen hout, geen steen, geen leem, geen schenkingen aan de kerk, geen tolwegen, geen arbeiders, geen goudstukken en ik kan zo nog wel een tijdje blijven doorgaan. Samengevat: ga af op de doos en u komt bedrogen uit. 

Zou men denken.

Want als u dit een kans geeft zou het wel eens kunnen dat u dat woordje “bedrogen” gaat omwisselen voor het woordje “gezegend”. En gaat u de Heer Hemzelve op uw blote knietjes danken voor het feit dat u dat laatste exemplaar tóch hebt meegenomen uit de winkel.

Het thema mag u onmiddellijk bij het groot huisvuil zetten omwille van totaal niet relevant. U mag gerust naar die duiven gaan zoeken als u wilt en u gaat wellicht iets van een aanzet vinden, maar dat gaat zo belachelijk klein zijn dat u niet meer bijkomt van het lachen. Laten we ons dus maar direct fixeren op wat u tijdens het spelen van dit spel zoal doet. 

Doen in dit spel, beste medespeler, is eigenlijk heel simpel:

  • u speelt kaarten of neemt ze weg
  • en passant beïnvloedt u hierbij ook de score van uw tegenstanders, liefst op een negatieve wijze
  • u scoort uw kaartenrij en maakt daarvoor gebruik van een gemeenschappelijk scorespoor
  • u blijft dat doen gedurende een ronde tot iedereen heeft gepast
  • u verdeelt op het einde van een ronde een handvol bonuspunten
  • u herhaalt het voorgaande vier keer
  • u vloekt na de eindtelling en smeekt om een revanche

Dat is niet bepaald veel en het lijkt ook niet bepaald opwindend. 

Tot u aan de slag gaat.

Want u wordt hier geconfronteerd met een meervoudig duel op het scherp van de snee. U speelt uiteraard enkel en alleen voor uzelf maar u gaat ook kansen krijgen om uw tegenspelers een serieuze pad in de korf te zetten. Nadeel: u snijdt daarbij mogelijk in uw eigen vel. Er zijn er die daar op kicken maar aan een speltafel wordt zoiets toch eerder als hinderlijk ervaren. Als u leuke, erg interactieve, acties wil doen moet u immers kaarten uit uw eigen rijtje verwijderen. Verwijderen betekent punten inleveren. Punten inleveren betekent dat u goed moet beseffen waarmee u bezig bent. Goed beseffen waar u mee bezig bent betekent het beoefenen van de nobele kunst van de zelfbeheersing. Dit laatste voornemen heb ik tijdens een spelletje Scandaroon op enkele seconden zien wegsmelten als sneeuw voor de zon, niet in het minst bij mezelf. Het is allemaal zo verleidelijk, iemand anders zijn of haar kaarten wegspelen. Een gouden tip: doe het, maar doe het op het juiste moment en gebruik de juiste kaart(en) ervoor. En hou ten allen tijde het globale plaatje in de gaten. Dat plaatje bestaat uit alles wat op tafel ligt, inclusief de bonusgebieden op het centrale (score)bord.

Besef ook dat u het met een beperkt aantal kaarten per ronde moet doen, tenzij u in de mogelijkheid bent kaarten bij te trekken. Dat geeft wat meer keuzemogelijkheden en, belangrijker, u kunt er de ronde nog even mee rekken. Het rijuiteinde van uw tegenspelers blokkeren is ook een leuke. Maar hou er ook rekening met het boemerangeffect. U gaat oogsten wat u zaait.

U wilt enkele kaartvoorbeelden? Wat te denken van kaarten die de waarde van de kaart rechts ervan verhogen met drie, of links ervan met twee, of links en rechts ervan met één? Wat te denken van kaarten die hun waarde verhogen met één voor elke kaart die op dat moment door elke speler in dezelfde soort zijn uitgespeeld? Wat te denken van kaarten die de rij van één uwer tegenspelers blokkeert?

En wat te denken van de eenmalige actie die u moet kiezen uit vier, een actie die u maar één keer tijdens het spel kunt doen en wordt gekoppeld aan de soort kaart (troef) die u daarvoor wenst te gebruiken? De waarde van uw scorestapel verhogen met vier bijvoorbeeld. Of drie van uw handkaarten ruilen voor drie kaarten van de trekstapel. Of een kaart beschermen tegen de agressie van uw tegenspelers. Of – een treffende illustratie van het voorgaande – gewoon een uitgespeelde kaart stelen van een tegenspeler.

Neem het van mij aan, beste medespeler, dat zijn leuke dingen voor de mensen.

Even terug naar die bonuspunten. Zij kunnen de doorslag geven. Ze zijn niet zaligmakend, maar als de wind goed zit kan de balans in dit spel bij wijze van spreken door een neerdwarrelend veertje doorslaan. Ik vind ze leuk. Bijvoorbeeld de bonuspunten die u krijgt als u tijdens het spel de hoogste score in een rond hebt gehaald. Dit wordt zelfs een spel in het spel, het verbreken van dat record. Of de bonuspunten voor de hoogste waarde van de scorestapels. Of de bonuspunten voor het winnen van een troefloze ronde. Of de bonuspunten die op het einde van elke ronde worden toegekend op basis van de positie van de spelers op het scorespoor. Deze bonussen wijzigen elke ronde en dat maakt dit spelletje extra leuk.

De etiketten dan:   

Etiket één: het is een kaartspel

Etiket twee: het is een kaartspel met een centraal scorebordje

Etiket drie: het is een pestspel

Etiket vier: het is abstract

Etiket vijf: het heeft toeters en bellen

Etiket zes: u gaat dit bij een eerste kennismaking onderschatten

Etiket zeven: u wordt ingemaakt door ervaren spelers

Etiket acht: u gebruikt anderen voor uw eigen gewin

Etiket negen: het bevat troeven, maar (zie etiket tien)..

Etiket tien: ..u kunt voor de verandering eindelijk eens troefloos spelen

Etiket elf: het is functioneel

Ik denk dat de doos te klein gaat zijn voor al die etiketten. Een etiket met daarop “Spiel Des Jahres”, “Gouden Ludo” of “Nederlandse Spellenprijs” gaat u er nooit op aantreffen, maar dat stoort niet. De beste spellen winnen immers nooit een prijs. Zij fladderen immers onontdekt en vrolijk onder alle radars door.

En die lijst, beste medespeler, die is pas indrukwekkend.

Dominique

Scandaroon (2007, JKLM Games / Surprised Stare Games Ltd.)

Tony Boydell

3 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

22:34 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-11-09

Bloemen in uw haar gaan hier niet helpen

San Fransisco Cable Car (Queen Games)

Laat ik maar onmiddellijk ter zake komen. De raad die ik u wil geven aangaande Cable Car is de volgende: links laten liggen en gewoon de auto nemen. Deze reïncarnatie van Metro gaat het fileprobleem in spellenland zeker niet oplossen.

Als u hieraan begint – en de kans is groot want het bord en de spelonderdelen zijn duidelijk om te verleiden ontworpen – moet u beseffen dat u niet zelf zult spelen maar zult gespeeld worden. Door uw tegenstanders. U mag doen wat u wilt, uw tactische en strategische plannen mogen nog zo onfeilbaar lijken, u gaat aan de galg. Of beter gezegd: aan de kabel.

U probeert uw locomotiefjes zo lucratief mogelijk met stationnetjes te verbinden. Dat lucratieve houdt verband met de lengte van uw spoorlijn. Hoe langer hoe beter. Mij hebben ze altijd het omgekeerde geleerd: dat de kortste weg tussen twee punten een rechte is. In Cable Car wordt van u echter verwacht dat u deze wiskundige wetmatigheid vrolijk overboord gooit en San Francisco zo deskundig mogelijk verminkt en uiteenscheurt door het leggen van tramsporen die zoveel mogelijk omwegen maken. Het zou een typisch Belgische aanpak kunnen zijn, maar dat is het niet. Een Duitser, waarvan men toch mag verwacht worden dat die blijk geeft van een zekere pragmatische nuchterheid en grondigheid, heeft dit ontworpen.

Ik ga u even een idee geven van wat u te wachten staat: u legt een tegel met tramsporen op. U doet dat op hoop van zegen. Uw tegenspelers doen hetzelfde. Zij leggen ook tegels met tramsporen en hopen, net als u, een zo lang mogelijke tramlijn te creëren naar een ander station op de rand van het bord of naar het centrale “eiland” in het midden. Aansluiting op de periferie leveren enkelvoudige punten op, aansluitingen op het centrum dubbele. Dat klinkt leuk en dat is het ook.

Tot de tweede ronde begint.

Want vanaf dan hebt u het niet meer in de hand. Letterlijk wel hoor, u krijgt elke beurt een nieuwe tegel die u naar believen door uw handen mag laten glijden of wat dan ook. Figuurlijk echter hebt u handen vol vaseline. Handen waar alles doorheen glipt. Ook uw overwinning. Tenzij het uw geluksdag is, want geluk hebt u echt nodig om dit spel te winnen. U wordt volledig afhankelijk van wat uw tegenspelers waar en wanneer uitspelen. U denkt in het begin nog dat u enige invloed heeft maar dat is slechts schijn. Vergelijk het een beetje met een man tijdens de eerste huwelijksweken.

Het kan en zal inderdaad alle kanten uit, maar niet de uwe. Voor u het weet worden uw locomotieven zonder enige inbreng van uwentwege met een stationnetje verbonden, meestal voor een schamel puntenaantal. Het gekke is dat niemand aan tafel dat lijkt te beseffen tot er een opmerkzame geest ineens uitroept: “Kijk, daar is een lijn afgesloten!”, of erger: “Kijk die en die en die lijnen zijn ook afgesloten, hadden we even over het hoofd gezien.”

U bent overgeleverd aan de willekeur van uw reisgenoten, beste medespeler. En zij aan de uwe.

Ik moet toegeven: ik heb de uitbreiding met de aandelen nog niet gespeeld. Mogelijk redden die nog wat wagons uit de standplaatsbrand, maar ik vrees ervoor. Begin dus maar onmiddellijk met die variant als u zich aan dit spel waagt, het is volgens mij de enige kans die het spel heeft om uw tafel een tweede keer te halen.

Bent u een aanhanger van de zegswijze: “Het is zoals het is.” Kunt u hiervoor gerust uw kostbare tijd even ter beschikking stellen. Een spel voor Zenboeddhisten dus, zou men denken. Ik heb veel sympathie voor Oosterse filosofie, maar ik vrees dat dit spel zelfs de Dalai Lama aan de drank, drugs, vrouwen  en rock & roll kan brengen. De drie cola’s die ik na afloop in één ruk naar binnen goot, beschouw ik daarvoor als een heel betrouwbare indicatie.

Dominique

 

 

22:42 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-11-09

Herfstmijmeringen deel 5

Gonzaga

Dit blijft leuk. Ik had de overwinning onlangs nog binnen handbereik maar werd bij de eindtelling nog afgetroefd door de heer K. uit H., die zich helemaal had gefocust op de stadsbonussen op zijn opdrachtkaart en de strategie van het creëren van aaneengesloten gebieden al van bij de beginfase vrolijk overboord had gegooid. Mijn bonus van het, weliswaar mooiste, grootste aaneengesloten gebied kon daar geen ene moer meer aan veranderen. Maar het was nipt en mijn tijd komt nog! Ik geef mezelf nog drie jaar.

Spelers met Ubongo- en Tetrisvaardigheden hebben hier  een stapje voor. Een goed ruimtelijk inzicht helpt, maar gelukkig is het hier niet zaligmakend.  Want er komt wel wat meer bij kijken dan ruimtelijk kijken alleen. Kijkt u ook maar naar de gebieden van uw tegenstanders, dat leert u het een en ander. En blokkeer hen voor ze u blokkeren. Wat ons dan weer brengt op het feit dat fans van Ticket To Ride hun ervaring hier ook kunnen gebruiken. Maar geen paniek, bekijk het zo: de ervaringsdeskundigen zitten in eerste klas, de rest in tweede, maar iedereen rijdt even snel. En vlak voor het eindstation iedereen eruit en te voet spurten tot aan de meet. Niet afhaken dus, Ubongo-, Tetris- en Ticket To Rideloze medespeler. 

Dominique

22:04 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-11-09

Herfstmijmeringen deel 4

Goed nieuws

U mag in uw handjes klappen want Rio Grande gaat in de lente van 2010 het erg leuke Arctic Scavengers uitbrengen. Deze verrassend leuke Dominionkloon zal op uw speltafel niet misstaan. En het spel krijgt de Rio Grande Dominionbehandeling, wat betekent dat er aan het artwork en de kwaliteit van de spelonderdelen (uitsluitend kaarten) zal worden gemorreld. Dat morrelen mag u positief interpreteren, beste medespeler. Maar gemorrel of niet, het spel krijgt wat het verdient: een grotere verspreiding. Daar zult u met uw Pandemietje niks aan kunnen veranderen. Tiens, Pandemietje is wel een mooie meisjesnaam voor een dochter van een bordspeler. Misschien een idee voor uw volgende telg?

En buiten het klappen in de handjes mogen we er nog in wrijven ook want Rio Grande steekt de HQ-uitbreiding gewoon mee in de basisdoos. Gezien de positieve buzz die daarover de ronde doet een zeer mooie traktatie.

Ik heb de originele Arctic Scavengers in mijn kast staan en mijn bevindingen, gebaseerd op participerende observatie, hier al eens neergeschreven:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive-day/20090707

Als u een aanhanger bent van de Dominionsekte moet u dit zeker eens proberen. U gaat niet teleurgesteld zijn. Liefhebbers van gewoon goede kaartspellen mogen ook aanschuiven. En het is bij mijn weten ook een van de weinig spellen waarbij u de vuilnisbelt op mag. Wat zeg ik: móet!

Om in de sfeer van het spel te komen mag u zich al oefenen in het warm induffelen van uzelf en uw geliefden. Heel handig met de winter voor de deur.

Mijn advies? Bij het botten van de bomen onmiddellijk toeslaan!

En mij vervolgens uitnodigen voor een sessie..

Dominique

23:07 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-11-09

Herfstmijmeringen deel 3

Cardcassonne

Ik begin er een beetje beter in te worden, maar een overwinning zit er nog niet in. Ik blijf maar worstelen met de timing van het plaatsen van mijn horige. Ik kom steeds weer één beurtje te laat, of te vroeg. Timing, manipulatie door middel van uw gedekte kaart en het verleiden van uw medespelers tot het claimen van een andere rij dan die waarop u het hebt voorzien, zijn vaardigheden zonder dewelke u dit spel nooit gaat kunnen winnen. Vaardigheden die u zelfs in het echte leven van dienst kunnen zijn.

Dit heeft met Carcassonne, buiten het illustratieve aspect, de meeples (twee per speler ocharme) en het scorespoor dat naar gewoonte de helft te kort is, niks te maken. Spelers die Carcassonne als argument gebruiken om dit niet in huis te halen maken een blunder van formaat en missen gewoon een leuk spelletje. Niet overdonderend, maar wel charmant leuk.

Acqua Dolce

Is sedert Spiel al frequent op tafel verschenen en dat zegt uiteraard iets. Snel uitgelegd, snel gespeeld, nog sneller opnieuw gespeeld en altijd spannend. Geen strategische hoogvlieger, maar gewoon leuk om te spelen. En tactisch gezien zijn er wel een paar interessante overwegingen te maken.

Wie mij een beetje kent weet dat ik met een vrouw die Tactiek heet onmiddellijk in het huwelijksbootje zou stappen. Ik heb haar echter nog niet ontmoet, dus voorlopig moet ik het bord –en kaartspellen doen. En Acqua Dolce vult de leemte perfect op.

Hoe frustererend kan het leven zijn op één handkaart van de overwinning? Héél, zo blijkt. Onlangs werd ik weer gedwarsboomd door de heer K. uit H., die duidelijk teert op de ervaring die hij opdoet tijdens zijn wekelijkse zwempartijtjes. Daar kan ik, bang als ik ben van water, uiteraard niet tegenop. En met de heer J.V. uit H. als aquariumopzichter is het ook al huilen met de pet op, die kiepert gewoon al uw zorgvuldig opgekweekte exemplaren de afvoer in. En dan zit je daar dus, met die ene kaart op hand die je niet mag uitspelen omdat de aquariumvoorwaarden niet (meer) zijn vervuld.

De uitdrukking: “Hij voelt zich als een vis op het droge” is op ondergetekende dan ook zeer van toepassing.

En ondertussen blijven mijn nederlangen zich maar opstapelen, beste medespeler. Ik voel me de laatste weken een beetje als een naaktzwemmer in een uitgedroogde rivier. Ik maak mezelf oeverloos belachelijk.

Geeft niet. Naar verluidt staat die opeenhoping van spelnederlagen ook voor niet aflatend liefdesgeluk. Niet spelend ziet men mij dan ook voortdurend met een brede glimlach het leven tegemoet treden. 

Dominique

 

18:33 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-11-09

Herfstmijmeringen deel 2

Krakow 1325 AD

Deze gaat mijn verzameling niet meer uit. Zit vol subtiliteiten, vraagt intensief en voortdurend adapterend handmanagement en het is niet uitgesloten dat uw vingernagels er na twee sessies volledig aan zijn gegaan. Moet eigenlijk regelmatig worden gespeeld om de finesses enigszins onder de knie te krijgen. Dit is een heerlijke ui die u laagje voor laagje dient af te pellen waarbij elk vlies dat u verwijdert een kleine schat herbergt. Al uw beslissingen kunnen verstrekkende gevolgen hebben in dit spel. Er wordt dan ook heel wat over en weer gepraat en tijdens het eindspel ontstaat er een soort van collectieve Hitchcockiaanse paranoia waarop Alfred, moest hij nog leven, stikjaloers zou zijn. Hij zou dit spel trouwens gegarandeerd in zijn spellenkast hebben staan.

De uitbreiding voor drie is, omwille van altijd met vier, nog niet op tafel gekomen. Dat is op zich niet erg want ik vermoed dat de weldaad die u tijdens het spelen ervaart zich vooral in de wedstrijd voor vier manifesteert.

Klein minpunt: drie volle jaren raad ik niet aan. Dat duurt een beetje te lang. Maar u kunt ook kiezen voor één of twee jaartjes en dan geniet u nóg volop.

Bestond er een Suske en Wiske album met als titel "De Mentale Masochisten", Krakow 1325 AD speelde er ongetwijfeld een belangrijke rol in.

Kortom: een wellness-spel met paranoïde trekjes. Zoek de contradictie in de vorige zin.

Fantastisch spel.

Dominique

21:27 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-11-09

Herfstmijmeringen deel 1

Macao (Alea)

Macao begon veelbelovend maar vertoonde naar het einde toe toch enkele weerhaakjes. Zo was het tijdens onze sessie met drie ongeveer vier ronden voor het einde duidelijk wie er uiteindelijk zou gaan winnen. Dat is licht verteerbaar als deze ronden snel voorbij vliegen maar minder als je dan nog een drie kwartier aan de slag moet (onze sessie duurde trouwens, zonder spelregeluitleg, meer dan drie uur). De individuele beurten kunnen dus door maximalisatie van de mogelijkheden wel een tijdje aanslepen, zeker naar het einde toe.

Heel goed kijken naar wat anderen naast hun windroos hebben liggen is zeer aan te bevelen. Onderschat ook de speelvolgorde niet. Eerst kiezen levert voordelen op. En zorg ervoor dat u een geldgenerator aan de gang krijgt zodat u te gepasten tijde overwinningspunten kunt kopen. Laat u ook niet vangen aan het laten passeren van de goedkope actiekaarten. Zij leveren op langere termijn meer op dan u denkt.

In tegenstelling tot wat u zou denken is het verzamelen van veel strafpunten minder determinerend voor de eindtelling dan verwacht, en al helemaal als u JVR heet en in B. woont.

Vooruit plannen is een activiteit die u zeker gaat moeten beoefenen in dit spel. Het is maar dat u het weet. En besef dat u tegelijk bezig bent met varen, het in bezit nemen van stadsgebieden en handelsgoederen, racen op de stadsmuur, leveren van goederen, het activeren en ge(mis)bruiken van wetten, gebouwen en personages en het verzamelen van actiesteentjes. Dat zijn veel dingen tegelijk. Uw cerebrale synapsen gaan nogal aan het werk worden gezet. Voorzie ook een korte rustpauze na dit spel. Doe even iets anders. Maak op een stormachtige dag een korte wandeling bijvoorbeeld. Of toon uw medespelers uw nieuwe gordijnen met bloemetjesmotief. Dat helpt en het is een mooie overgang naar het volgende spel.

Het feit dat u eerst kaarten moet activeren om ze te mogen gebruiken vraagt een beetje gewenning maar dat proces verloopt vrij vlot. De overvloed aan kaarten met tekst smeekt gewoon om een Nederlandstalige versie, al leverde voor ons de Duitse niet echt veel problemen op.

Stefan Feld, sedert Notre Dame is hij een grote held van mij, maar aan Macao ben ik toch beginnen twijfelen. Notre Dame blijft wat mij betreft nog steeds nummer 1 in de Feld-top 9.

Dominique

22:17 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-11-09

Ook zonder Avatar best genietbaar!

Een groep van duizend taalkundigen heeft de 'moeilijkst te vertalen woorden ter wereld' gekozen. Het moeilijkste woord is het Congolese Ilunga (betekenis: 'iemand die een eerste incident kan vergeven, een tweede kan verdragen, maar een derde niet meer tolereert'), gevolgd door shlimazl (Jiddisch voor 'een chronische pechvogel') en naa (wordt in een Japans dialect gebruikt om woorden kracht bij te zetten en om duidelijk te maken dat je het met iemand eens bent).

Die moeilijk te vertalen woorden hierboven doorkruisten mijn simpele brein toen ik me had voorgenomen The BoardGameGeek Game te bespreken. Omdat ik niet goed wist hoe over dit spel te schrijven. Ik had al wat prenatale bedenkingen neergeschreven als onderdeel van mijn voorbeschouwingsreeks op Spiel 2009, maar die haalden omwille van tijdsgebrek de blog jammer genoeg niet.

Ik wil u echter deze mijmeringen niet onthouden, temeer omdat ze aantonen dat een mens, zelfs ondergetekende, zich al eens zwaar kan vergissen:

"Je kon er vergif op innemen dat het ooit zou gebeuren. Totaal overbodig dit, zelfs met een hoop letters op de doos die samen en in de juiste volgorde het woord Richard Breese vormen. Een economisch getint spelletje hebben we hier en het moet massaal gekocht omdat we "er toch allemaal bijhoren, bij BGG". Reden te meer om dit links te laten liggen. Toegegeven, BGG is ook voor mij een grot van Ali Baba en hoedje af en een diepe buiging en applaus voor Aldie, maar dit is erover. Ik ben benieuwd hoe hoog dit spel gaat komen op de BGG-ranking. Dit moet toch gewoon op 1, zou je denken? Dát ga ik wel in de gaten houden. Op de vraag of ik via de grijpgaten in mijn portefeuille naar euro’s ga tasten om dit spel aan te schaffen kan ik u nu al een kort en duidelijk antwoord geven: neen."

Vrij negatief geladen was ze dus, deze beschouwing.

Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik, na het aanschouwen van een Essense sessie, toch via de grijpgaten van mijn portefeuille euro’s tevoorschijn heb getoverd.

En wat de ranking op BGG betreft: het staat momenteel op 2001. Een 1 zit daar inderdaad in, maar ik bedoelde enkele regels hierboven wel een geïsoleerde. Het gaat er niet van komen.

Marketinggewijs waren de zaakjes goed voorbereid. Leden van BoardGameGeek mochten hun Avatars inzenden die dan zouden dienen voor het decoreren van de zijkant van de doos, er werd met de naam Richard Breese om uw oren geslagen dat het niet mooi meer was en in Essen werd u er beleefd maar kordaat opmerkzaam op gemaakt dat u omwille van de beperkte beschikbaarheid maar best kon toeslaan als u achteraf niet kwijnend van zelfmedelijden of zelfhaat – kies zelf maar – wou ten onder gaan. Dat laatste gegeven miste zijn effect niet. Spiel werd leeggekocht, in niet heringe mate door speculanten wiens speculatieve vaardigheden ondertussen in het lang en in het breed en nog in de folie te bewonderen zijn op Ebay en de BGG-marktplaats.

En dat gedoe met die Avatars heeft ook al slachtoffers gemaakt. Er gaan verhalen van veelspelers die avonden aan een stuk naar de zijkant van de geopende doos zitten te staren, niet spelend maar orgastisch kwijlend hun avatar bewonderend, massaal bezoek uitnodigend in de hoop dat iemand hun minuscule creatie opmerkt.

Om u maar even mee te geven dat het huiswerk goed werd gedaan.

Het spel zelf is, in tegenstelling tot wat ik vreesde, helemaal niet slecht. Het is ook geen hoogvlieger maar ik heb al dikwijls veel ergere tragedies op mijn tafel zien belanden. Die pizza Hawaï van gisteravond bijvoorbeeld. Goeie genade, wat was die slecht.

Even proberen beknopt samen te vatten waar het om gaat:

U speelt twee rollen in dit spel: een speluitgever en een spellenverzamelaar. U levert uw spellen aan de kleinhandel, zes winkels in totaal – we hebben hier echt wel te maken met een kleine markt – en hoopt dat ze tegen een zo hoog mogelijke prijs worden doorverkocht. Vervolgens gaat u als liefhebber de straat op en koopt in diezelfde winkels de spellen van andere uitgevers op met de bedoeling een zo groot en zo waardevol mogelijke verzameling bijeen te krijgen. Lees: u moet weer setjes verzamelen.

Uiteraard wilt u uw aankopen doen aan een zo laag mogelijke prijs. Anderen oplichten, oké, maar zelf katten in zakken kopen, he neen hé! U moet wel wat fantasie aan de dag leggen want u manifesteert zich in de winkelstraat als een set dobbelstenen. Dat resulteert in het bizarre effect dat u, voor u de straat op mag, met uzelf moet gooien.

De uitgeverijen in dit spel bestaan allemaal echt. De spellen, voorgesteld door tegeltjes, ook. Geen fantasie hier, al had ik ook graag eens een zichtschermpje van bijvoorbeeld de relatief onbekende uitgevers "Spielbedarf" of "Valschspieler" voor me staan gehad.

Soit, u plaatst om beurt uw en naar believen uw eigen spellen, met inachtneming van een aantal beperkingen, gedekt in een winkeletalage. Als iedereen dat heeft gedaan gooit u met uw drie dobbelstenen, waarvan het resultaat bepaalt in welke winkel u terechtkomt (door overwinningspunten in te leveren kunt u hieraan nog wat wijzigingen aanbrengen) en vervolgens koopt u in de winkel waar uw dobbelstenen zich bevinden die spellen waarnaar u wanhopig op zoek bent. De gekochte spellen, met waarde 1 tot 6 (en twee dummy’s om anderen voor de gek te houden) leveren punten op - geekgold, jaja! - voor de uitgeverij (speler) die ze op het bord heeft geplaatst, in het beste geval u dus.

Als uitgever wilt u dat uw spellen worden gekocht want dat levert punten op. Als verzamelaar probeert u setjes te verzamelen, want elke set levert punten op. Elk tegeltje van een uitgever is voorzien van een nummer. Hebt u bijvoorbeeld alle tegels van de andere uitgevers (spelers) met waarde 1 verzameld levert elk tegeltje u 6 punten op. Hebt u er drie krijgt u dus 18 punten. Hebt u meerdere tegels met dezelfde waarde van dezelfde uitgever kunt u maar voor één tegeltje scoren. U wilt dus dubbels liever niet achter uw scherm hebben liggen.

Punten (geekgold) scoort u tijdens het spel door de verkoop van uw spellen, en op het einde van het spel wordt daar de waarde van uw eigen verzameling (de spellen die u gekocht hebt van de andere spelers) bij opgeteld. Wie daarna het verst gevorderd is op het scorespoor wint.

U gaat best voor de tegeltjes met een lage puntenwaarde want die verhogen immers in waarde als u een set bijeen gespaard krijgt. Tegels met waarde 5 en 6 houdt u beter in reserve, hun hoge initiële puntenwaarde leveren immers een leuke aanvulling op uw setjes.

Een leuk aspect van het spel vind ik het gedekt leggen van de tegels tijdens de bevoorradingsfase van de winkels. U hebt een idee welke waarde deze tegels mogelijk hebben maar u bent er nooit helemaal zeker van. Bovendien kunt u op een dummy lopen en dat heeft hier ongeveer hetzelfde effect als het lopen op een landmijn in Afghanistan. U moet dus in zijn voor een gokje. Dat is niet de dada van iedereen. Controlefreaks gaan hierop afknappen.

Hou ook de spelersvolgorde in de gaten. Die wordt aangepast vlak voor het kopen van de tegels en als u pech hebt (pas laat aan de beurt bent) zou het wel eens goed kunnen dat u in een spellenwinkel met lege schappen staat te blinken. Dé nachtmerrie van elke bord- en kaartspeler.

Als u een "zware" Breese verwacht gaat u bedrogen uitkomen. Geen Reef Encounter hier. Dit is eerder lichte kost. Makkelijk verteerbaar dus. U gaat hier ’s nachts niet van kronkelen in uw bedstee, koortsachtig op zoek naar nieuwe strategieën. U gaat eerder slapen met een vredig lachje om uw mond.

Ook leuk: de tabletalk. U kunt proberen uw medespelers te overtuigen uw spellen te kopen. Of ze van hun lijstje gaan afwijken is zeer de vraag, maar het voelt lekker opmerkingen aan tafel te horen als: "Zeg, Hans In Glück, ik ben nog op zoek naar een Stone Age. Mag eventueel tweedehands zijn." Waarop Hans Im Glück een El Grande gedekt in een winkeltje legt.

Dit is ook erg goed met z’n zessen te spelen en dat is, vooral voor leden van de Bond Voor Grote Gezinnen, altijd meegenomen.

De zichtschermpjes waarachter u uw tegels voor de verkoop selecteert en de gekochte spellen setgewijs uitstalt zijn te klein. U moet nogal manoeuvreren achter dat schermpje om enig overzicht te bewaren en bent u gezegend met de handen van een dokwerker komt u gegarandeerd in de problemen.

Ik raad u aan het eens te spelen. En als ik u achteraf vraag of u het, net als ik, goed vond zult u zien dat u mogelijk antwoordt: naa.

Dominique

 

The BoardGameGeek Game (R&D Games, 2009)

Richard Breese

3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar

60 minuten

22:58 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-11-09

kookpunten

Een hele tijd geleden gehoord op het radionieuws: "Benedictus De Zestiende maakte een ongelukkige val en brak daarbij zijn pols." Ik vraag me nu af: als er ongelukkige vallen bestaan, bestaan er dan ook gelukkige vallen? Vallen waarbij men breed lachend en vrolijk zwaaiend naar de omstanders vol tegen de grond gaat? Ronderenners die bulderend van het lachen de bocht missen en het ravijn in duiken? Voetballers die met de duimpjes omhoog en ondeugend knipogend naar de camera met twee voeten vooruit het ziekenhuis worden ingetackeld? Paracommando’s die, ondanks een haperend valscherm, luidkeels "En we gaan nog niet naar huis!"-zingend de dieperik in duiken?

Ik zou het in de spellenwereld ook wat meer willen zien, lachend ten onder gaan. Met een brede grijns je beste actiekaart uit je hand van 25 laten trekken bijvoorbeeld, bulderend van het lachen je elite-eenheid het bord zien afgeschoten worden of schuddebollend van pret je scorepion op het telspoor achteruit zien schuiven,

Lachend ten onder gaan, het is een effectief middel om het als gewoonteverliezer te blijven volhouden.

Er zijn trouwens spellen die het schuddebollen al in het concept hebben zitten. A La Carte bijvoorbeeld, een spel dat in geen enkele spellenclub met meer dan twee leden zou mogen ontbreken. En binnen het zeer kleine segment van dijenkletsers die mij écht aan het lachen kunnen brengen, waaronder bijvoorbeeld lachgas of de broertjes Verreth in de "Pak De Poen Show", neemt A La Carte een proiminente plaats in. Shame on you als u Spiel hebt bezocht en dit hebt laten liggen.

Op 12 oktober jongstleden, als onderdeel van mijn voorbeschouwing op Spiel, ging ik reeds een beetje dieper op dit spel in en probeerde ik u duidelijk te maken waarom ik zo van dit spel hou. En zal blijven houden, ondanks het door mij totaal verafschuwde thema: koken.

Toch, als aanvulling op die voorbeschouwing, enkele bijkomende raadgevingen voor als u van plan bent de vuurtjes op te porren.

Als voorspel even een filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=j1KSaUEu_T4

Begin hier niet aan als u een afstammeling van "De Denker" van Rodin bent. Boek dan een ticketje Vasco Da Gama of Colonia of ga in een hoekje ongelukkig zitten wezen.

Hebt u een hekel aan spellen waarin letterlijke handigheid een niet onbelangrijke rol speelt, onthoud u dan ook maar. Al moet ik toegeven dat de aanwezigheid van klunzen door de andere spelers zeer zal worden geapprecieerd.

Vindt u het niet leuk dat andere spelers met uw zorgvuldig opgebouwde puntengenerator – dat in dit spel op uw persoonlijk gasvuurtje staat te pruttelen – beginnen te morsen, haak dan ook maar af, liefst vóór aanvang.

Bent u geen brildrager adviseer ik niet aan te sluiten of, indien u toch persé een spelplezier-shot wil, u te voorzien van een las- of skibril. Er durft nogal eens wat in het rond te vliegen, meestal op ooghoogte.

Hebt u losse polsjes last u vooraf best wat gewrichtstraining in. Een stevig, volledig beheersbaar polsgewricht is een belangrijke troef in dit spel.

Schuift u graag met blokjes op actievelden allerhande en bent u een liefhebber van gepriegel met miniscule spelonderdelen, doe dat dan gerust maar schuif niet aan bij een spelletje A La Carte.

Bent u een veelspeler en fladdert u graag van succes- naar succeservaring, fladder dan ergens anders naartoe. U gaat immers door niet-spelers worden ingemaakt.

Bent u allergisch aan paranormale verschijnselen zoals gasvuren die spontaan beginnen te branden, zwevende en verdwijnende kookpotten en onverklaarbaar opduikende en niet gewenste ingrediënten in uw masterpiece du jour, doe ons dan een plezier en ga elders meneertje of mevrouwtje scepticus uithangen.

Haat u echter koken moet u zit zeker proberen. Uw haat gaat na afloop nóg aangewakkerd zijn. Lees: u komt de eerstvolgende weken uw eigen keuken niet meer in.

Bent u de leukste thuis, dan krijgt u hier de kans nog leuker te worden.

Haat u daarentegen gezelligheid en een vrolijke lachbui bent u hier aan het verkeerde adres.

Bent u een fan van Karl-Heinz Schmiel, dan gaat al tijdens de eerste spelronde uw onderkaak in minder dan één nanoseconde het tafelblad bereiken. U gaat niet weten wat u overkomt.

Zoekt u tenslotte een ideaal cadeau voor onder de kerstboom? U hebt het net gevonden.

Al heb ik wat kerstcadeau’s betreft nog enkele bizarre alternatieven achter de hand waarin ik u graag nog wil inwijden. Maar dat is voor een andere bijdrage.

A La Carte. Het is een heerlijk spel.

Nu maar bidden dat Piet Huysentruyt het niet ontdekt.

Dominique 

17:26 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-11-09

Moeder, waarom spelen wij?

Als u op de titel boven deze bijdrage het volgende antwoord geeft, beste medespeler, levert dat u geen punten op: wij spelen omdat het sociaal is. Wij spelen omdat het gezellig is. Wij spelen omdat het een leuke hobby is. Wij spelen omdat we ons vervelen. Wij spelen om iets bij te leren.

Goed geprobeerd, maar u zit er helemaal naast. Gebuisd.

Deze antwoorden leveren u de helft van de punten op: wij spelen om te leren verliezen. Wij spelen omdat wij ons eenzaam voelen. Wij spelen omdat wij een oogje hebben op die knappe blondine die - soms - ook speelt. Wij spelen omdat dat het enige is dat wij goed kunnen. Wij spelen omdat wij een gezelschapsspel hebben gewonnen in een tombola. Wij spelen – buitenshuis – om het gezeur van onze partner te ontlopen. Wij spelen – strippoker – omdat wij seksueel gefrustreerd zijn en graag in het bijzijn van anderen uit de kleren gaan,

Dit is al beter, u gaat de goede richting uit maar u bent er nog niet helemaal. Delibereerbaar.

En de volgende – en de enige echte juiste – antwoorden, beste medespeler, leveren u het maximum van de punten op: wij spelen omdat wij beter willen zijn dan anderen. Wij spelen om indruk te maken op het andere geslacht,. Wij spelen omdat wij ons willen verzekeren van een nageslacht. Wij spelen omdat wij diep in ons binnenste nog steeds jagers (mannen) en verzamelaars (vrouwen) zijn. Wij spelen omdat wij geen mensen, maar dieren zijn en ons reptielenbrein ons nog steeds parten speelt. En het belangrijkste van al: wij spelen omwille van seksuele begeerte.

Ik weet het, dit komt hard aan.

Maar het is niet anders. Het is wetenschappelijk onderbouwd.

Alles rond het spelgebeuren draait om seks.

Ik ben u enige uitleg verschuldigd.

Laten we beginnen met het fenomeen "man". Wij mannen zijn, nog altijd, jagers. Jagers op wild en jagers op vrouwtjes. Aangezien er hier in de lage landen weinig of geen wild meer beschikbaar is moeten we compenseren zonder aan uitdaging in te boeten. Op jacht gaan in een supermarkt biedt die uitdaging niet. Let maar eens op hoeveel verveelde mannen er in Aldi’s, Bijenkorven en Delhaizes rondlopen. Met karretjes en mandjes, terwijl dat speren en werpmessen zouden moeten zijn. "Niet nodig," zult u zeggen, "ik heb nog nooit 250 gram gehakt op de vlucht zien slaan." Touché. Maar drop ons, moderne mannen, in het eerste het beste loofbos en we overleven onze eerste nacht niet. Schrijnend.

Dus gaan we spelen.

En proberen we het fictieve beest waarnaar we op jacht zijn, verschijnend onder de vorm van een spel, te verschalken. Wat het nageslacht betreft moeten we vooral indruk kunnen maken op de vrouwtjes. Zij zijn schaars in de spellenwereld, en als ze er al zijn, zijn ze meestal bezet. Daarom onze drang naar winnen. Tijdens en vlak na het winnen kijken wij tersluiks naar de aanwezige vrouwtjes in de hoop dat ze onze overwinning hebben waargenomen. Als dat het geval is verhogen onze kansen op paren. Vandaar dat de spellenwereld vooral een mannenwereld is. Spelen is immers een beschaafde vorm van duelleren om het vrouwtje. Ik hoor u al komen: "Maar wij spelen heel dikwijls zonder dat er vrouwelijke specimen in de buurt zijn." Dat geloof ik, beste man, maar er speelt veel meer dan dat. Er speelt namelijk ook zoiets als het leerproces. U oefent dan gewoon als voorbereiding op het echte werk, wanneer de vrouwtjes wél in de buurt zijn. Voor wanneer het erop aankomt.

Denk daaraan als u weer eens met een bende mannen boven een bordspel gebogen zit. U bent bezig met een oeroud seksueel geladen ritueel. Uw bereidt zich voor op uw creatie van het ideale nageslacht.

Onze opvoeding speelt ook een niet onaanzienlijke, misschien zelfs determinerende, rol. Een jongen moet winnen, een meisje moet zorgen vóór en zich begrijpend aanpassen áán. Vandaar dat deze laatste zich hebben gespecialiseerd in onopvallend verliezen, ondertussen goed observerend hoe de mannetjes het ervan afbrengen. Vervolgens maken zij hun keuze, en deze keuze is veel belangrijker dan een spelletje winnen. Wie is het slimste aan tafel, denkt u?

Piet Notebaert van het Vlaams Spellenarchief heb ik ooit de waaromvraag horen beantwoorden als volgt: "Wij spelen om onszelf en anderen beter te leren kennen." Interessant. Vooral dat laatste gedeelte van zijn ponatie: anderen leren kennen. Hij heeft gelijk. Tijdens het spelen komt het beste, maar jammer genoeg ook het slechtste, in de mens naar boven. Ik heb aan de speltafel meermaals mijn mening over anderen moeten bijstellen. En anderen mogelijk hun mening over mij. Ongelooflijk hoe liefdevolle, attente, vriendelijke en aangename medemensen een Jeckyl & Hyde-achtige metamorfose ondergaan zodra er een spelbord en andere attributen uit niet nader genoemde dozen op een tafel worden uitgespreid. Waar enkele seconden voordien zich bij wijze van spreken een doornloze roos tussen de tanden bevond valt plots een gekarteld mes te ontwaren. In dat opzicht is het goed dat er spellen bestaan. Misschien hebben ze zelfs wereldoorlogen helpen voorkomen. In overeenstemming met uitspraken waarin de woorden agressiebeheersing en prostitutie samen in één zin voorkomen is het niet onaannemelijk dat het bord- en kaartspel fungeert als een bordkartonnen hoer. We kunnen er onze gewelddadigheid en seksuele lusten op een beschaafde manier in kwijt.

Het voorgaande in acht genomen mag u het gerust een klein mirakel noemen dat we buiten onze beurt niet bezig zijn vlooien uit de haardos van onze medespelers te pulken.

Freud - wie ben ik om de man tegen te spreken - had gelijk: het draait allemaal om seks. En ook de edele kunst van het spelen komt daar niet onderuit.

Ik kan u geruststellen, beste medespeler: u bent geen seksmaniak. Het gebeurt immers allemaal onbewust. Laat er uw nachtrust niet voor.

U kunt er zelfs uw voordeel uit halen.

Wij, de veelspelers, worden immers regelmatig geconfronteerd met niet begrijpende - hoe zou u zelf zijn - buitenstaanders die ons vragen: "Wat zie je toch in dat spelen?" Antwoord dan gewoon: "Ik doe het voor de seks." Ik garandeer u dat hun interesse gewekt is. Wat u daar verder mee doet is uw zaak.

Dominique

20:56 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-11-09

China voor beginners

 

Het vooruitzicht dat er iets te winnen valt, zet anderen ertoe aan naar
jou toe te komen. Het vooruitzicht dat ze iets kunnen verliezen, weerhoudt
anderen ervan naar jou toe te komen.

(Sun Tzu, Chinees romanticus)

Een interessante stelling is dit.

Wat drijft ons verliezers toch, dat we ons steeds weer naar samenkomsten begeven waar we met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid figuurlijk met de grond gelijk gaan worden gemaakt? Erger nog: dat we ze soms zelf gaan organiseren? En nog erger: dat we daar soms voor moeten betalen?

Ik lag er vannacht nog aan te denken, aan dat citaat van Sun Tzu. Als je, zoals ik, heel veel spellen verliest, vind je er dan nog plezier in?

Ik kan deze vraag tot op zekere hoogte bevestigend beantwoorden. Maar ik spreek nu enkel voor mezelf, niet voor u, beste medespeler. Dat moet u zelf doen.

Het plezier dat ik ervaar situeert zich de laatste weken en maanden vooral in de fase vóór het spelen, de zogenaamde voorpretfase. Het lezen van de regels, het kennismaken met het spelmateriaal, het zoeken naar bijkomende informatie over het spel in kwestie en – last but not least – de blijkbaar onuitroeibare hoop dat een overwinning er dit keer eventueel in kan zitten. In mijn geval moet u zich focussen op het woordje "kan" in de vorige zin. Meestal moet in mijn geval tussen het bijvoeglijk naamwoord "onuitroeibaar" en het zelfstandig naamwoord "hoop" een woordje worden toegevoegd, een woordje dat zich na ongeveer een half uurtje spelen al in mijn gedachten begint te manifesteren: ijdele.

Het is bij momenten zwaar, het zogenaamd ontspannend leven dat ik leid. En ik moet eerlijk toegeven dat ik, als ik na het zoveelste débacle naar huis rij al wel eens met een gedachte wordt geconfronteerd die me woordjes influistert als: "Nooit meer!"

Na een dagje nederlagen incasseren in dit tranendal heeft een mens op een doorsnee avond immers ook al eens behoefte aan een overwinning, een gevoel van: "Kijk, dat heb ik toch maar mooi gedaan." Dat geeft een mens moed, dat motiveert, dat helpt bij het creëren van een volgende vrolijke dag. Daar kan geen Prozac tegenop.

Als die ervaring uitblijft zit u, net als ik, met een groot probleem.

Het is me wat, een hobby hebben die om succeservaringen vraagt en er van verstoken blijven. En kom nu niet af met: "Deelnemen is belangrijker dan winnen!" Leg ze maar eens allemaal naast elkaar, foto’s van zilveren medaillewinnaars. Eén lange rij pruillippen. Meedoen is belangrijker dan winnen is een drogreden, een statement dat in het leven is geroepen om verliezers aan te porren zich toch maar beschikbaar te blijven stellen als kanonnenvoer voor de winnaars, en dan nog liefst met de glimlach.

Het is dankzij ons dat er spelers zijn die op toernooien mooie prijzen winnen, het is dankzij ons dat ze in rankings allerhande in de top tien prijken, het is dankzij ons dat ze in hun persoonlijke statistieken – ze houden het bij, geloof me – meer kruisjes hebben staan in de kolom "gewonnen" dan in de kolom "verloren", als ze die laatste kolom al hebben voorzien op hun palmtop.

Blijft dus het troostende besef dat winnaars mij als verliezer nodig hebben. Maar die troost is schraal, beste medespeler. Ze dept de wonde, maar dicht ze niet.

Misschien moet ik ze toch maar gaan oprichten, de VVV: de Vakbond Voor Verliezers. Kunnen we af en toe eens in staking. Eens kijken wat ze dan gaan doen, de winnaars. Eén van de eerste werkpunten trouwens zal het ijveren voor het afschaffen van het scorespoor zijn. Dat visualiseert de achterstand van de verliezers te erg.

De winnaars moeten zich het bovengenoemde citaat maar eens goed inprenten. Misschien moeten ze het zelfs boven hun bed hangen. Zodat ze, zwelgend in hun vanzelfsprekende overwinningsroes, niet vergeten ons af en toe eens een complimentje te geven, zoals: "Nu heb je me toch serieus weerwerk geboden!" of "Goed dat ik die briljante strategie van je net op tijd doorzag of je had me te pakken!" of "Nu heb je me toch even doen bibberen!" of "Ik kon me geen enkel foutje permitteren vandaag, zo sterk was je!" Het zijn maar voorbeelden hoor, maar ze maken een wereld van verschil. En ze kosten u niets, beste winnaar.

Zelfs niet de overwinning.

Dominique

19:43 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

16-11-09

Animalade

Ga er maar eens goed voor zitten want na het lezen van het volgende gaat u zich een beetje week in de benen voelen. De mensheid, beste medespeler, is nog altijd door en door slecht. Onderzoekers van de universiteit van Californië hebben het beroemde experiment van Milgram onlangs nog eens losjes overgedaan en wat blijkt: nog steeds verandert twee derde van de proefpersonen in een folteraar als een autoritaire persoon daarom vraagt. Verder blijven we onze aarde deskundig naar de vaantjes helpen. Tegen 2030 is het volledige Amazonewoud gekapt en hebben we geen groene long meer. Het waterpeil van de wereldzeeën zal aanzienlijk stijgen met alle gevolgen van dien en meer en meer diersoorten sterven in ijltempo uit. Tegelijkertijd wordt onze jeugd gebombardeerd met reclame over computerspelletjes als "Style Boutique", waarin – neem even een aspirientje – consumeren centraal staat. Hebt u van het weekend op tv trouwens de vrouwelijke stormloop op de H&M-winkel op de Meir in Antwerpen gezien, met als enige doel het bemachtigen van schoentjes van Jimmy Choo? Dat was Spiel in het kwadraat, maar op een veel kleinere oppervlakte. Ik was er niet goed van.

Beste medespeler, we schatten de mensheid, onszelf dus, veel te hoog in.

Waar we ons ook geen illusies over moeten maken is het feit dat we ervan uitgaan dat het merendeel van onze soort normaal is. Werp die mantel van onwetendheid van u af, medespeler. Bij ieder van ons hangt wel ergens een vijsje los. Een dagje afstappen op Spiel of afgelopen zaterdag in de H&M en u krijgt daarvan een perfecte illustratie.

Maar die loszittende vijzen hebben naast hun onmiskenbaar vertederend karakter ook enkele zeer onaangename neveneffecten. Neveneffecten die zich zelfs manifesteren in de ons omringende dierenwereld. Ook beesten worden blijkbaar gek. Op zich is het niet abnormaal, ze zien ons mensen bezig. Knap beestje dat daar niet geschift van wordt.

Gelukkig kunnen we, menselijk als we zijn, een bescheiden bijdrage leveren om het psychisch niet welbevinden van onze gevederde, geschubde, bepelste, gepansterde en naakte medeaardbewoners weg te masseren.

Want ze bestaan: dierenpsychiaters. Dat bestaan alleen al is een bewijs dat het met de mensheid goed fout zit.

En, zoals we al zo vaak hebben vastgesteld, is dit bijzondere fenomeen de zieke geesten in de spellenbranche niet ontgaan. In PsychoPet (Goldsieber) kunnen we onze potentiële psychologische en psychiatrische therapeutische vaardigheden naar hartenlust botvieren op "het gestoorde beest". Meer zelfs, we kunnen in een grote kliniek aan de slag.

Ironisch genoeg maakt men in dit spel gebruik van één der meest onhebbelijke afwijkingen die de menselijke soort karakteriseert: hebzucht. We hebben hier immers te maken met een afgeleide van spellen als Can’t Stop, Diamant, El Paso en andere gekmakende hobbyartikelen waarmee wij ons op donkere winteravonden plegen te omringen.

Ik heb dit spel nog niet gespeeld. Ik kan er u verder dus ook niet veel over vertellen. Het bovengenoemde mechanisme, het blijven gaan tot u uw hand overspeelt, heeft mij echter altijd wel aangesproken. De vraag blijft of PsychoPet, buiten het thema, meer biedt dan wat we momenteel op onze eigen plank hebben staan. Moesten de bloedmooie Goldsieberse demonstratices van Spiel 2009 worden meegeleverd was dit een blinde aankoop, dat wel, maar naar verluidt mag de vraag zelfs niet worden gesteld. Het wordt dus afwachten wat dit wordt. Als ik me er een keertje kan aanzetten bent u de eerste die mijn bevindingen zult vernemen.

In afwachting van deze hopelijk heuglijke gebeurtenis ga ik "Erik of het klein insectenboek" van mijn held Godfried Bomans nog eens tot mij nemen. Hopelijk struikel ik op de gang weer niet over de schoentjes van Mijnheer Duizendpoot.

Als afsluiter nog een held van mij: Animal. Niemand die beter gekte kan illustreren dan hij. Geen behandeling graag!

http://www.youtube.com/watch?v=0yvHWyvexZA

Dominique

20:03 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-11-09

Vrouwvriendelijk hoogtewerken

Basketbal, ik voel er geen enkele affiniteit voor. Zeg nu zelf, gezonde volwassen mannen van boven de twee meter die een bal in een netje proberen te gooien, dat is toch niet serieus te nemen?

Elke balsport waarbij de handen mogen worden gebruikt heeft trouwens iets lachwekkends. Handbal zegt u? Komaan zeg, al dat gedoe met dat halvemaantjesgegooi en dan dat opsprongetje bij de doelpoging, geeuw. Trefbal? Hahahaha! Volleybal? Het zou wat hebben als men niet naar de grond maar naar de tegenstander mocht smashen. Krachtbal? Het zou van een sterk staaltje mentale kracht getuigen als de beoefenaars van deze sport er met onmiddellijke ingang mee stopten. Rugby? Alleen interessant als u tandarts, chiropractor of traumatoloog bent. Korfbal? Gemengde ploegen die onderhands een bal in een strooien korf proberen te gooien, excusez-moi? En het ingooien bij voetbal mag er van mij ook uit, intráppen die handel.

Maar ik dwaal weer af. Excuseert u mij, beste medespeler, het is sterker dan mezelf.

Corné Van Moorsel heeft iets met sport, Streetsoccer roept bij ondergetekende nog steeds warme herinneringen op en Powerboats heeft ook iets. Iets dat je alleen bij Cwali terugvindt eigenlijk. En daar valt moeilijk een vinger op te leggen.

BasketBoss heeft troeven. Je mag een team vuurtorens managen en daarmee, met wat inzicht en geluk, prijzen pakken. En een spel dat mij toelaat in de huid van een Boss te kruipen, een Boss van 1m74 die kerels van boven de twee meter mag bossen, is een kans die ik niet zal laten liggen. Daar heb ik gerust een stijve nek voor over.

De kans in kwestie bleef dan ook niet liggen en ik heb ondertussen een eerste sessie achter de rug.

Wat bleef daarvan hangen?

Wel, het feit dat u erg moet oppassen met uw beschikbare budget. U moet bieden op lange kerels die in een rijtje worden uitgelegd, hoe langer die kerels hoe beter. Hebt u geluk zijn het er zeven, hebt u minder geluk zijn het er bijvoorbeeld maar vier, soms nog minder als u met vier of minder aan tafel zit. U begint met een startkapitaal van 11 miljoen Basko’s, de munteenheid in BasketBoss. Ze hebben allemaal hun eigenschappen, die lange mannen en vrouwen (jaja!), waarvan de lengte en de inkomsten die ze genereren de belangrijkste zijn. U mag u bij het opbieden niet laten gaan, iets wat ik tijdens onze sessie wel deed. U moet geduld hebben en de kat een beetje uit de boom kijken, hoe makkelijk en snel zo'n lange ze er ook uit zou kunnen halen. U ziet trouwens in één oogopslag wat er op u afkomt. Stel u daarop in. En besef dat er nog rondes komen, met mogelijk nog betere hoogtewerkers. Smijt dus niet met uw geld, spaar het een beetje op. Maar nu ook weer niet te lang want u wilt ook wel wat prijzen winnen, en uiteindelijk ook het hele spel. Dat veronderstel ik toch.

De bonuspunten voor de trofeeën tellen goed door op het einde. Probeer toch wat bekertjes te winnen tijdens het seizoen, ga zeker voor goud of zilver. Vullen dus die prijzenkast rechts op uw persoonlijk spelbordje.

Ik raad u ten stelligste aan de trainer in te huren als u de gelegenheid krijgt. Hij houdt uw ploeg scherp en sterk, een voordeel dat niet te versmaden is. Ook de manager is erg interessant omdat hij u af en toe uit de financiële nood kan helpen op de transfermarkt. Hij laat u immers toe gelijk te bieden als uw voorganger. Daarbovenop moet u moet u bij een winnend bod 1 miljoen Basko’s minder betalen. In een spel dat voornamelijk uit omgaan met geld bestaat lijkt me dat een niet te verwaarlozen gozer. De scheidsrechter heeft invloed als andere teams even sterk zijn als het uwe. Hij fluit dan in uw voordeel. Er zijn nog zekerheden in het leven. De bankier tenslotte geeft u extra rente op opgespaarde Basko’s. Maar zoals u uit het woord "opgespaarde" kunt afleiden moet u dan sparen, wat betekent dat u ermee rekening moet houden dat u enkele leuke lange spelers zult moeten laten liggen. En leuke spelers laten liggen betekent meestal "laten liggen voor anderen".

Af en toe duiken er ook blessuretegels op. Op deze absoluut oninteressante tegels moet ook worden geboden, zij het enigszins anders. Het gebeurt blind en wie het minste heeft ingezet moet zijn langste speler door deze tegel vervangen. Wint u hebt u één zekerheid: uw teamsterkte, de variabele die u nodig hebt om trofeeën te winnen, gaat erop achteruit.

Let ook op de lengte van uw spelers. De langste speler bepaalt immers welk team het eerst mag beginnen. Dat kan op bepaalde momenten very, very important zijn.

Hou ook de spelbordjes van uw tegenspelers goed in de gaten. In de gaten houden betekent vooral basketballen tellen, want dat aantal bepaalt de teamsterkte. En u wilt elke ronde minstens in de top drie.

Dit spel is te enten op elke ploegsport. Voetbal had ook gekund en had in Europa mogelijk meer interesse opgewekt, maar Corné heeft een keuze gemaakt en dat moeten we respecteren. Al zit ik nog steeds hunkerend uit te kijken naar het eerste ultieme bord- of kaartspel met voetbal als thema. World Cup komt verdomd dicht in de buurt maar dat simuleert, zij het op sublieme wijze, een toernooi, en niet het edele spel zelf. Dus die telt eigenlijk niet.

Leuk is dat er in BasketBoss ook vrouwen kunnen worden aangekocht. Ik meende zelfs Ann Wauters tussen de spelers te ontwaren. Hebt u het wat moeilijk op de transfermarkt van de liefde kunt u hier alsnog uw slag slaan. En ik garandeer u dat het stuk voor stuk vrouwen met eindeloze benen zijn. Sommigen onder ons kicken daarop. Ook dát heeft Corné mooi gezien.

Komt deze in mijn collectie? Ik denk het niet. Ik spaar rustig verder voor het ultieme voetbalspel. Maar als één van mijn lange vrienden BasketBoss op tafel legt zeg ik zeker niet neen. Ik compenseer mijn gebrek aan lengte dan wel. Door mijn Napoleontische kenmerken bijvoorbeeld.

Dominique

 

BasketBoss (Cwali, 2009)

Corné Van Moorsel

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

50 minuten

15:32 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-11-09

Spa blauw graag!

Hebt u dat vroeger ook gedaan? Kartonnen vissen met een houten minihengel met magneet uit een kartonnen aquarium gehaald? Zouden we dat nu nog verkocht krijgen aan kleuters, wetende dat zij weten dat een etalage verder de Playstation 3’s, Nintento Wii’s en X-boxen in al hun glorie staan te blinken? Ik betwijfel het.

Acqua Dolce gaat ook over vissen. Siervissen. En we hengelen ze niet uit een aquarium, neen, we zetten ze erin. En we doen dat samen met onze medespelers. Maar er wint er uiteindelijk maar eentje. Hij die als eerste zijn handjes heeft leeg gespeeld op het moment dat aan een aantal voorwaarden is voldaan wat betreft nautale ruimtelijke ordening. Geen puntentelling hier, gewoon winnen of niet. Simpel.

Een leuke rol is weggelegd voor de startspeler, in dit spel de opzichter genoemd. Hij mag na elke ronde de inhoud van het aquarium controleren. Moet hij een voorgeprogrammeerde checklist volgen, hij zal dat toch doen rekening houdend met zijn eigen handkaarten. Gelukkig wisselt hij na elke ronde. U mag dus ook een keertje.

Voor u met dit kaartspel begint legt u een aantal vooraf afgesproken aquariale voorwaarden vast. Er moeten voldoende waterplanten aanwezig zijn bijvoorbeeld. Of er moeten van die schattige huisjes op uw glasbodem staan. Of er moeten een minimum aantal soorten vissen ronddobberen, al hebben we liever dat ze zwemmen. Of er moeten bodemvissen, oppervlaktevissen en tusseninvissen in. Of er moeten schooltjes in. Dat doen we door het uitleggen van voorwaarde-kaarten. Ze starten met hun zwart-witafbeelding van de voorwaarde naar boven. Wordt de voorwaarde tijdens het spel vervuld worden ze omgedraaid en tonen ze hun volle kleurenpracht. Waardoor u op elk moment het overzicht bewaart.

Verder krijgt u zeven kaarten op hand. Die bestaan uiteraard uit vissen, maar ook uit decoratie-elementen en ook voeder.

Het doel van het spel, zoals gezegd, is als eerste uw hand leeg te spelen op een moment dat aan minstens één van de aquariumvoorwaarden is voldaan.

Tijdens uw beurt moet en mag u een aantal dingen doen. U moet een kaart van de trekstapel op hand nemen of een kaartje kiezen uit de open display van drie. Vervolgens mag u drie acties doen, naar believen te combineren of te cumuleren: een kaart uitspelen in het aquarium, meerdere kaarten van dezelfde vissoort uitspelen (op voorwaarde dat ze tot dezelfde school behoren), een kaart van de gesloten trekstapel of eentje van de open display op hand nemen of twee kaarten afleggen en drie kaarten van de trekstapel nemen.

Als u kaarten speelt moet u rekening houden met een aantal beperkingen. Bepaalde vissen durven nogal eens eisen te stellen. Er zijn er die bijvoorbeeld een huisje op de bodem van de bokaal willen, of waterplanten van waaruit ze onopvallend vrouwtjesvissen kunnen spotten. Andere vissen voelen zich dan weer alleen goed bij hun soortgenoten, een schooltje dus. Een schooltje moet minstens uit drie vissen bestaan. Sommige vissen kunnen anderen dan weer niet uitstaan. De Guppy, het miljoenenvisje, het populairste aquariumvisje ter wereld dat gekenmerkt wordt door zijn groot staartje, is niet zo populair bij veel van zijn medevissen. Die komt er dus bij bepaalde soorten niet in. Geen BV’s in ons aquarium! En er zijn er ook die pleinvrees hebben en niet overweg kunnen met grote massa’s, schooltjes dus. U ziet, er valt met het een en ander rekening te houden. U mag de voorwaarden echter schenden als u kaarten uitspeelt. Dat klinkt leuk, maar is het niet. U moet immers voor elke voorwaarde die u schendt een kaart van de trekstapel op hand nemen. Aangezien van u wordt verwacht dat u als eerste uw hand leeg speelt is het overtreden van de regels, net als in het echte leven, niet zonder risico.

Enfin, u speelt tot het weer aan de opzichter is. Die krijgt een extra beurtje en gaat vervolgens zijn checklist van de geldende aquariumvoorwaarden af, wat in de praktijk betekent dat er nogal wat vissen uit het aquarium worden geflikkerd. Staat mijn persoonlijke favoriet, de piranha, bijvoorbeeld op de aanwezigheidslijst eet die onmiddellijk een andere vis op. De opzichter bepaald welke. Dan wordt gekeken of de nog aanwezige vissen voldoende voedsel hebben. Elke handkaart van elke speler telt voor één portie voeder. Die worden samengeteld met de porties voederkaarten die werden uitgespeeld (waarde 4, 5 en 6) zodat men de voedercapaciteit bekomt. Voor elke voederportie die men tekort komt kiepert de opzichter een vis uit het aquarium. Daarna worden de visvoorwaarden geëvalueerd. Als een school bijvoorbeeld niet uit minstens drie vissen bestaat vliegt het klasje er onverbiddelijk uit. Gelukkig moeten alle vissen die uit het water worden gesodemieterd niet weer op handen worden genomen. Ze gaan gewoon op de aflegstapel. De laatste activiteit van de opzichter is het volledig vervangen van de display van drie openliggende kaarten.

De opzichter gaat naar de in uurwijzerzin volgende speler en daar gaan we weer. Tot er iemand zijn hand volledig in het aquarium heeft geledigd. Die wint.

Er zijn ook nog regels voor gevorderden, waarbij u rekening moet houden met de temperatuur (waarmee u dan enkele graden mag knoeien tijdens uw beurt) en/of waarbij er geen open display van drie kaarten wordt gebruikt en gewoon altijd wordt getrokken van de dichte trekstapel Deze laatste gevorderdenregel lijkt me eerder contradictorisch omdat hij u minder keuzemogelijkheden en dus minder invloed geeft. Niet echt iets voor experts als u het mij vraagt. De benedengrens van 6 jaar lijkt me, net als bij African Park, enigszins overdreven. Ik begin stilaan het gevoel te krijgen dat Italië superkinderen uitbraakt. Laten we gewoon maar stellen dat 6-jarigen ook hier gediend zijn met een variantje.

In tegenstelling tot een echt aquarium is dit in een wip schoongemaakt. Het is lekker compact en kan overal mee naartoe. De kaarten zijn stevig, duidelijk en taalonafhankelijk. De regels zijn viertalig dus dat moet voor de meesten onder ons haalbaar zijn. En het spel is gewoon leuk. Het leegspelen der handen is altijd een mijner favoriete spelmechanismen geweest. En samen met African Park staat deze titel mooi synchroon te wezen in uw kaartspellenkast. Het oog wil immers ook wat.

En zou ik de kaartspellenuitgevers mogen verzoeken – vooral zij die zich koppig blijven vasthouden aan het doosje met klepje en niet met deksel – even een voorbeeld te nemen aan Acqua Dolce en African Park? En het schandalige functionaliteitverlies van hun klepdoosjes te compenseren met een gelijkaardige inlay? Alvast bedankt.

Voor spelers onder u die, net als ik, meer affiniteit hebben met onze gevederde vrienden dan met de geschubde, onderstaand compenserend filmpje. Straffe gast die tijdens dit spelletje "Aria Dolce" de bouwvoorwaarden weet te realiseren.

http://www.youtube.com/watch?v=zA1Go-f1kZc

Dominique

 

Acqua Dolce (Giochix.it, 2009)

Daniele Ragazzoni

2 tot 5 spelers vanaf 6 jaar

20 minuten

 

13:27 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De Nijldelta zonder bochtenwerk

Beste medespeler,

Soms schreeuwen spelregelboekjes mij toe: "Vat mij samen!"

Egizia was zo’n schreeuwertje. Ik heb het spelverloop gecomprimeerd en aangevuld met enkele belangrijke aandachtspunten. Ik heb het gepost op BGG maar het kan nog even duren vooraleer het effectief in de files-sectie van Egizia verschijnt.

Kunt u zolang niet wachten en wilt u snel en gemakkelijk aan de slag met Egizia, iets wat ik u ten zeerste kan aanraden, geef dan gerust een seintje. Dan stuur ik u het (Word) documentje door.

Dominique

13:19 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-11-09

Walk like an Egiziaptian!

Beste medespeler,

Vandaag zag ik bij een kennis een plaquette aan de muur hangen met de wijze woorden: "Een vriendelijk gezicht geeft overal licht." Dat zette mij aan het denken. Want ik was enkele dagen geleden ergens te gast waar de vriendelijkheid niet lang na aankomst in ijltempo van mijn gezicht begon te glijden als was het de make-up van Veronique De Kock bij een buitentemperatuur van 97 graden Celsius. Dat afglijden werd niet veroorzaakt door de kwaliteit van het gezelschap waarin ik mij bevond, integendeel, maar wel door de chronische aaneenrijging van spelnederlagen die ik tijdens die bewuste samenkomst moest incasseren. BasketBoss: laatste; El Paso: laatste; A La Carte: laatste; Egizia: laatste; Turandot: tweede; The BoardGameGeek Game: voorlaatste. Een mens zou voor minder krijsend de straat oplopen. Maar er was, buiten het aangename gezelschap, toch nog een lichtpunt dat mij zelfs deed verlangen naar een nieuwe nederlaag. Als ik het maar opnieuw mocht spelen.

Egizia.

Egizia is immers het beste spel dat ik sedert 26 oktober jongstleden heb gespeeld.

Ik voel de waaromvraag al op uw lippen branden.

Waarom?

Wel, om te beginnen is er de prachtige en functionele uitvoering van het geheel. U krijgt een mooi spelbord, mooie en praktische spelonderdelen en een regelboek in kleur.

U kunt vanuit de bezemwagen toch weer bij de kopgroep aansluiten. Ik werd, naar gewoonte, laatste tijdens ons spel, maar de vierde en de vijfde ronde deed ik me daar een remonte van heb ik je daar. Dat vind ik een zeer interessant gegeven. En het helpt me ook over mijn La Citta-trauma dat ik enkele jaren geleden opliep heen te komen.

Het gekke is dat dit spel niets nieuws toevoegt aan het genre, wat dat genre dan ook moge betekenen. Alles wat zich hier afspeelt hebben de meesten onder ons al eens gezien. Maar het klikt hier allemaal wonderwel in elkaar. Het is gewoon leuk spelen in Egizia.

Er leiden ook meerdere wegen naar de overwinning. De ene weg rijdt al wat makkelijker dan de andere, maar u kunt door slim te rijden toch als eerste de eindmeet halen. U kunt voor de sfinxkaarten gaan, u kunt zich Bobgewijs op allerhande bouwactiviteiten storten, u kunt zo snel mogelijk de graanmarkt en/of steengroeve afjakkeren om zo punten mee te pakken en ook de Nijlkaarten bieden voldoende mogelijkheden om u op dat telspoor vooruit te stuwen of het voorgaande in iets makkelijker banen te leiden.

U mag scheepjes plaatsen op actievelden. En u kunt altijd wel wat leuks. En wat u doet levert ook altijd iets op, tenzij u uw bouwploegen zonder brood zet. Dan incasseert u minpunten. Eigen schuld.

Er zitten duidelijk enkele subtiliteiten in het spel die pas na een paar keer spelen boven komen drijven. Zo laat u schijnbaar niet bruikbare en oninteressante Nijlkaarten voorbij vloeien, tot u een ronde later vaststelt dat u dat kaartje dat u fluitend liet liggen enorm mist..

U hebt een zee aan keuzemogelijkheden, met als kernwoorden: wat, waar, wanneer en vooral: vóór wie? En u gaat altijd het gevoel hebben dat u de verkeerde keuzes hebt gemaakt. En u gaat altijd het gevoel hebben dat u net te laat komt.

Verder kunt u uw medespelers met de glimlach dwarszitten. Een laatste vrije bouwplaats inpalmen bijvoorbeeld. Of de bevloeiing van de oevers van de Nijl een beetje negatief manipuleren, of die zeer interessante Nijlkaart voor uw kwijlende medespeler(s) weggraaien.

U komt ook de obligatoire dilemma’s tegen. U mag uw scheepjes immers alleen stroomafwaarts plaatsen. Dat is jammer als u halfweg op de Nijl - of erger: op het einde - iets ziet liggen wat er wel heel lekker uitziet. U mag er onmiddellijk naartoe, hoor, maar u ontzegt uzelf dan ook voor de rest van de ronde minstens de helft van de aanwezige extra’s. Gelukkig is er een Nijlkaart die u toelaat één keertje met een schip stroomopwaarts te varen.

Die Nijlkaarten zijn echte goodies. Er zijn er die u eenmalig tijdens het spel kunt inzetten, er zijn er die u permanent kunt gebruiken en er zijn er die u onmiddellijk moet activeren als u ze kiest. Ik ben er verliefd op. En ze komen elk spel in een andere volgorde langs die vervloekte Nijl te liggen, en de interessantste meestal pas waar de Nijl meandert, het eindpunt dus, waardoor u samen met uw medespelers nagelbijtend een hele ronde door moet.

Het inzetten van uw bouwploegen vraagt ook de nodige aandacht. Vier ploegen hebt u, waaronder een jokerploeg die alleen samen met een vaste ploeg kan worden geactiveerd. Uw bouwactiviteiten goed plannen is aan te raden om overcapaciteit aan personeel te vermijden. Zoals elke goede ondernemer moet u uw personeel ten allen tijde zo rendabel mogelijk over de bouwwerven verdelen. U schenkt hier best de nodige aandacht aan.

U behoudt tijdens het spelen ten allen tijde het overzicht. Dat moet ook want u moet zowel uw eigen activiteiten als die van uw tegenstanders in de gaten houden, mogelijk zelfs meer het laatste. Maar zij moeten dat ook doen met u, dat vlakt dus lekker uit.

Egizia is een mooi mix tussen tactiek en strategie. U moet op korte termijn denken maar ook op lange. En die wisselen elkaar lekker af.

En de speeltijd, beste medespeler, is precies op maat.

Minpunten?

Uiteraard. Zelf zijn wij ook verre van perfect, nietwaar?

De spelregels hadden enkele kleine details iets beter moeten verduidelijken. Hoe zit dat nu juist met strafpunten op veld vier en vijf van de graanmarkt bijvoorbeeld. Of het toekennen van de punten die je krijgt als je je markeersteen vanuit het onderste veld van de steengroeve of de graanmarkt nóg verder naar onder mag bewegen. De verduidelijking van de manier en de volgorde van punten tellen is net dankzij deze goedbedoelde duiding in een soort twilightzone terechtgekomen waar u op eigen houtje weer moet uit zien te komen. Op een vrijdag de dertiende zou ik er niet aan beginnen als ik u was. Maar gezond verstand helpt, en meestal zit u niet alleen aan tafel als u dit wilt spelen, u bent dan minstens met z’n drieën. Daar zit er meestal toch eentje tussen die verstandelijk wat beter bedeeld is, al pint u mij daar beter niet op vast.

Er is trouwens een belangrijk gegeven dat niet in de regels staat vermeld maar ondertussen wel werd gecorrigeerd op de website van Hans Im Glück, namelijk dat elke speler bij het begin van het spel een sfinxkaart van de gedekte stapel mag trekken. Zo kunt u al van bij aanvang naar een klein doeltje toe werken.

De bonuspunten van de Nijlkaarten kunnen de eindtelling een serieuze slag geven. Door bepaalde zaken tijdens het spel te doen gaat u trouwens bepaalde spelers met bepaalde bonuskaarten helpen. En als u de kaarten niet kent gaat u dit doen zonder dat u het zelf beseft. Vooraf deze kaartjes samen even doornemen is aan te raden.

Er staat ook wat Duits op de kaarten. Maar er staan ook symbolen op, dus niet helemaal onoverkomelijk. Sommige kaarten hadden met andere symbolen iets duidelijker kunnen zijn, maar wie ben ik. Een kniesoor, zo lijkt het.

De doos ziet er niet uit maar dat is een kwestie van smaak. Owel heb ik die, ofwel heb ik die niet. U moet dat zelf maar uitmaken.

We zitten weer in het Oude Egypte. Sommigen onder ons beginnen dat afgezaagd te vinden. Maar in Egizia wordt u op het einde voor de verandering eens niet voor de krokodillen gegooid.

Over gooien gesproken: op de stapel "te ruil of te koop" zal deze niet snel terechtkomen. U gaat me gelijk geven als u er uzelf eens aanzet.

Morgen, beste medespeler, voorzie ik u nog van een Egizia-bonus. Dank u, Dominique..

Dominique

 

Egizia (Hans Im Glück, 2009)

Acchitcocca, Antonio Tinto, Flaminia Brasini, Stefan LupertoVirginio Gigli 

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

75 minuten

14:47 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-11-09

En is u al ter ore gekomen dat..

Cardcassonne (Hans Im Glück) verrassend goed meevalt?

En dat u moet rekening houden met erg hoge scores, waarbij u zelfs tot tweemaal toe het scorespoor van 100 punten afdendert? In uw geval toch, bij mij was het wat minder (ik begin me trouwens stilaan af te vragen waarom ik me überhaupt nog met spelen bezig hou).

Dat het snel speelt, een goede timing vraagt en met vijf spelers mogelijk, al heb ik daar nog geen ervaring mee, erg cutthroat is?

Dat u niet mag vergeten dat u tijdens het spel niet meer in uw schatkist mag kijken? En dat u met het uitspelen van uw eerste, verplicht verdekte, kaart leuke dingen kunt doen?

En dat de bonuspunten voor setjes van verschillende gebouwen aanzienlijk zijn en niet mogen worden onderschat wilt u op het einde nog een spectaculaire inhaalbeweging – 80 punten moet haalbaar zijn – uit uw mouw schudden?

Shipyard (Czech Games Edition) heel goed schijnt te zijn, ondanks de grote hoeveelheid aan spelmateriaal dat wel wat opzettijd vraagt?

Zelf heb ik het nog niet gespeeld, maar ik heb er met een paar kenners die het hadden gespeeld over gesproken. Zij maakten unaniem gewag van een drie uur durende eerste sessie die door het spelplezier voorbij was gevlogen. Toen ze dat zeiden schoten hun ogen opnieuw vol spelvreugdevuur. Misschien dus ook iets voor u, beste medespeler. 

In Castle Panic één verdwaalde goblin uw hele burcht, en daardoor uw overwinning die op een zucht verwijderd is, om zeep kan helpen?

En dat de afstand woud - burcht voor goblins, trollen en orks in zowel een spreekwoordelijke als letterlijke wip wordt overbrugd? Zelfs sneller dan de tijd die u nodig hebt om het woord "wip" uit te spreken? En dat dit solo winnen een krachttoer is die mag worden vergeleken met het lek zetten van alle vier de banden van de pausmobiel tijdens de wekelijkse rondrit op het Sint Pietersplein?

Egizia (Hans Im Glück) het beste spel is dat ik sedert het afsluiten van Spiel 2009 heb gespeeld?

U, indien u over kinderen beschikt en dringend advies wilt over goede kinderspellen, eens moet afstappen op de onderstaande digitale locatie?

http://kinderspellen.skynetblogs.be/

Ik graag morgen met u afspreek voor een nieuwe uitgebreide spelbespreking?

Dominique

22:15 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-11-09

En heb ik er u al attent op gemaakt dat..

Het spel "De Drie Musketiers" (Sirius) moeilijk te winnen valt door Richelieu en zijn rode trawanten, ook al heeft er eentje van hen een pistool op zak en behoort ook Milday, een notoire maar ook ordinaire vamp, tot het arsenaal van de Eerwaarde Slechterik?

En dat er spelers bij aanvang van dit spel in de war waren omdat er vier musketiers in de doos zaten en niet drie? Alexandre Dumas draait zich om in zijn graf. En dat de vier musketiers allemaal meedoen in elk spel, ongeacht het spelersaantal?

En dat u het als slechterik helemaal alleen moet doen, overgeleverd aan het gekonkel en de willekeur van uw samenspannende medespelers?

Ik was die slechterik. Een slechte slechterik eigenlijk want ik werd in een mum van tijd door mijn medespelers op achterstand gereden, of eerder: gestoken. Van het wassen van een varken, een uitspraak waarvan ik me bij aanvang nogal hooghartig had bediend, was helemaal geen sprake. Het was Real Madrid tegen FC Knudde. Het sieraad van de koningin, dat waar Richelieu wanhopig naar op zoek is, veranderde voortdurend van eigenaar en na enkele korte schermutselingen waarbij ik meestal het onderspit dolf (pech bij het dobbelen) wist ik al niet meer welke bres het eerst te dichten. Ik heb namelijk maar tien vingers. En de bressen waren met minstens elf.

Ik vermoed wel dat dit spel na meerdere sessies door Richelieu beter te controleren valt. Achteraf gezien maakte ik ook te weinig gebruik van mijn actiekaarten en was het voortschrijden van de koningin (een timer in het spel) eerder te vergelijken met tergend traag gestrompel waardoor de musketiers meer tijd hadden om zich rustig naar de balzaal te manoeuvreren. Ik was écht geen partij voor mijn gezelschap (ik begin me trouwens stilaan af te vragen waarom ik me überhaupt nog bezig hou met spelen).

Maar toch bekruipt mij langzaam het gevoel dat ik het ooit nog wel eens wil proberen. Dat zegt nu ook niet veel, maar toch iets.

Ook leuk dat dit in het Nederlands verschijnt.

Dominique

22:30 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-11-09

En hebt u al doorgekregen dat..

Het spel Granada (Queen Games) eigenlijk Gralhambra zou moeten heten?

Het is alsof er tijdens een laboratoir uitgevoerd kloonproces per vergissing enkele lichte afwijkingen zijn ontstaan. Muren werden getransformeerd in kanalen, gebouwtegels zijn nu beiderzijds bedrukt (met aan elke zijde aan anderskleurig gebouw: gelukkig staat aan de vooorzijde aangegeven welke kleur van gebouw zich aan de achterzijde bevindt), de waarderingen tijdens het spel zijn enigszins anders t.t.z. elke kleur wordt gewaardeerd maar tijdens het scoren tellen de gebouwen van de tegenstanders mee om uw score te bepalen, en tenslotte is er een waardering voorzien voor beginners en gevorderden. De beiderzijdse bedrukking en de nieuwe manier van scoren werd door mijn medespelers het interessantst bevonden.

Die beiderzijdse bedrukking laat u trouwens toe een tegel, mits een extra betaling van drie eenheden in gelijk welke munt, met de andere zijde op uw, ongetwijfeld prachtig, domein te leggen. En dat is één van de meest interessante overwegingen die u tijdens dit spel kunt maken.

Was u ooit verliefd op Alhambra maar bent u een beetje op elkaar uitgekeken is Granada een niet al te bedreigend alternatief. Of ze samen in uw spellenkast moeten staan is een heel andere vraag. Daar heb ik mijn serieuze twijfels over. Als u ook beschikt over de jubileumeditie van Alhambra zou u zich tijdens een schijnbaar perfect georganiseerde spelavond wel eens van doos kunnen vergissen. En het zal na het uitspreiden op tafel mogelijk ook even duren vooraleer u doorheeft dat u met het verkeerde spel aan de slag bent, misschien pas op het moment dat de eerste waardering zich aandient.

Kortom: het is leuk maar geen must. Het spelbord had ook niet gehoeven. Dat misten we bij de originele Alhambra ook niet, al ben ik wel blij dat daarmee het verwarrende gezigzag op het scorespoor van de originele editie tot het verleden behoort.

Ach, het verleden. Daar kan u ik nog mooie dingen over vertellen. Dat komt nog. Later.

Dominique

20:39 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-11-09

En bent u trouwens op de hoogte van het feit dat..

The Independent op 7 november jongstleden op haar website haar lijst van de 50 "beste" bordspellen heeft gepubliceerd?

Vol verwachting klopte mijn hart bij het klikken naar die lijst. Een fractie van een seconde later stond het zo goed als stil.

De Horror! Ze hadden beter gewacht met publiceren tot aanstaande vrijdag. De dertiende.

Hou u vast:

  1. Othello
  2. Pictureka
  3. Snakes And Ladders
  4. Make Your Own Opoly
  5. War On Terror
  6. The Logo Board Game
  7. Snail’s Pace Race
  8. Trivial Pursuit Team
  9. Master Labyrinth
  10. Murder Mystery Mansion
  11. Enchanted Forrest
  12. Risk
  13. Pentago
  14. Beat The Parents
  15. The Bad-Tempered Ladybird
  16. No Stress Chess
  17. Backgammon
  18. Last Word
  19. Castle Knights
  20. Articulate
  21. Sequence
  22. Smart Ass
  23. Suitcase Detectives
  24. Rummikub
  25. Perplexcitiy
  26. Syl-la-bles
  27. Ludo
  28. Cranium Wow
  29. Ingenious (aha!)
  30. Family Fortunes
  31. Guess Who?
  32. Scrabble
  33. Brainmaster
  34. Big Brain Academy
  35. Shut The Box
  36. Game Of Life
  37. Blokus
  38. Scattergories
  39. Qwirkle
  40. Taboo
  41. Quoridor
  42. Pass The Bomb
  43. One Banana Two Banana
  44. Hexago Continuo
  45. Carcassonne (aha!)
  46. Where Is Moldova?
  47. Creationary
  48. Pictionary
  49. Ticket To Ride (aha!)
  50. The Really Nasty Motor Racing Game

Als u me niet gelooft moet u zelf maar eens gaan kijken. Wel betreden op eigen risico!

http://www.independent.co.uk/extras/indybest/outdoor-activity/the-50-best-board-games-1815441.html?action=Popup&ino=50

U kunt wel een beetje terug op uw positieven komen door enkele van de commentaren onder de lijst tot u te nemen. Zo weet u dat u niet alleen staat.

God Save The Brittish Boardgame Community. Ze zullen het nodig hebben.

Ik wens u alvast een rustige nacht toe!

Dominique

19:09 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Wist u ook dat..

"De Zwarte Kater" (The Game Master) u op de rand van de waanzin kan brengen?

Kent u dat oplichterspelletje van op de markt? Drie doosjes met onder één doosje een balletje. U mag zien onder welk doosje het balletje verdwijnt, vervolgens zet u geld in en gaat de oplichter met de doosjes aan het schuiven. U gokt uiteindelijk verkeerd en schuift vervolgens op uw beurt uw geld richting oplichter. Er zijn echt wel dingen die in de sterren geschreven staan.

Of "De Zwarte Kater" u oplicht moet u zelf uitmaken. Feit is dat men hier nog een stap verder gaat. U krijgt hier vijf doosjes voorgeschoteld en niet één balletje, maar vijf verschillende en mooi geconcipieerde houten ingrediënten: een zwarte kater (ten allen prijze te vermijden), een klein stukje kaas, een groot stuk kaas, een chocoladereep zonder wikkel en een niet te versmaden snee spek. U mag getuige zijn van het bedekken van dit materiaal en vervolgens gaat de spelleider aan het schuiven. Vervolgens vraagt de brave man of vrouw onder welk doosje zich bijvoorbeeld het kleine stukje spek bevindt. U brengt uw schattige muis daar zo snel mogelijk naartoe. Wie eerst in de rij staat krijgt immers meer opbrengst. Geen geld deze keer, wel ordinaire gele houten blokjes. Als u twijfelt gaat u ook best aan het bidden dat u niet voor De Zwarte Kater hebt gekozen, want dan moet u meer ordinaire gele houten blokjes inleveren dan bij een andere verkeerde, maar minder bestraffende, keuze.

Weinig, maar mooi materiaal dat in een kleine doos past en leuk voor tussendoor. En best wel spannend. In ieder geval spannender dan de mededeling "Wij hebben ook gekoelde dranken!" bij uw plaatselijke drogist. Ik ben zeer benieuwd hoe kinderen het hier vanaf brengen. Ik vermoed hoe jonger hoe beter.

Balanceert u echter op de rand van een zenuwinzinking, een gegeven dat gezien het intreden van de donkere dagen voor Kerstmis en de hectische tijden waarin wij leven niet ondenkbaar is, adviseer ik u met dit spel toch even te wachten tot u zich wat beter voelt. Anderen raad ik aan dit gerust eens te proberen.

Dominique

17:24 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-11-09

Wist u dat:

Colonia (Queen Games) een interessant strategisch spel is dat zeker de nodige aandacht verdient, een overdadige productie kent, iets te lang duurt en vrij rustig gespeeld wordt?

U moet ongeveer een week vooruit kunnen denken om het hier goed vanaf te brengen. Op dag één wordt bepaald welke wetten er gaan gestemd worden, welke en hoeveel goederen er worden geproduceerd (denk aan schoenen, vesten, wielen e.d.), welke en hoeveel schepen er gaan uitvaren en met welke goederen u ze zult moeten volladen om geld in vier verschillende valuta te verdienen. Op dag twee stuurt u uw eigen familieleden naar de gemeenteraad zodat u allerhande stemmingen positief of negatief kunt beïnvloeden. Op dag drie jaagt u uw resterende familieleden de markt op om grondstoffen te kopen. Op dag vier produceert u met die grondstoffen goederen en op dag vijf probeert u die in de haven op de klaarliggende schepen te wurmen die, ongeacht of u in dat wurmen slaagt, sowieso de haven uitvaren. Op dag zes wordt u voor uw geleverde ladingen uitbetaald en op dag zeven kunt u met uw zuurverdiende centjes in de vier beschikbare  valuta relikwieën kopen op de plaatselijke charlatanbeurs. Dat zijn uw overwinningspunten.

Een week vooruit denken is voor mij een hele opdracht. Zelfs een minuut is voor ondergetekende al een hele opgave. Maar er zaten er bij ons een paar aan tafel die duidelijk een lucratieve bijverdienste als waarzegger hebben gemist en dus vrolijk streden voor de overwinning. Ze eindigden, als ik het me goed herinner, alledrie dicht bij elkaar: 20 – 20 – 18. En had die laatste ocharme drie Brugse bankbiljetten van waarde 1 meer gehad, was die ook op 20 geëindigd. Of dat verontrustend is weet ik niet. Dicht bij elkaar is altijd spannend. Alleen gaat het dan van details en tiebreakers afhangen. U bent daarvoor of u bent het niet. Bekijk het maar.

Ikzelf had bij het begin van de zesde en laatste ronde slechts één schamel punt verzameld (ik begin me stilaan af te vragen waarom ik me überhaupt nog met spelen bezig hou), maar door mijn opgebouwde geldreserve haalde ik toch nog alle acht de bonuspunten binnen voor de hoogste waarde in elk van de vier valuta. Van één naar negen in één ronde. Niet slecht, maar toch nog maar de helft van mijn tegenstanders.

Ach, waar is de tijd dat relikwieën nog waarde hadden en aanzien gaven. Moest u echter nog geïnteresseerd zijn: ik verkoop haarlokken, teennagels en huidschilfers aan zeer democratische prijzen. U moet wel zelf zorgen voor een indrukwekkend schrijn om ze in op te bergen.

Ik waag me er waarschijnlijk niet meer aan, aan Colonia. Maar als u strategisch ben ingesteld en u kunt tegen een stevige stoot van een dikke twee uur moet u zeker eens langsgaan in Keulen.

Dominique

 

17:35 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-11-09

El Cóndor Paso.

Stefan Dorra: ik heb altijd een boon voor de man gehad. De reden daarvoor? Er zijn er meerdere: Razzia, Alles Im Eimer, For Sale, Kreta, Tonga Bonga, Volle Hütte en Land Unter.

Ook op spiel 2009 sleepte de brave man een nieuw spel in het voetlicht, El Paso, al heb ik het gevoel dat velen de volgspot niet hebben waargenomen

Dat niet waarnemen was een grote vergissing, maar wel begrijpelijk aangezien de meesten onder ons op zoek waren naar spellen met woorden in de titel als Loyang, Carson, Vasco, Dungeon, Navis, Wensleydale, Factory, Roll, Teutonica, Seaside en Ghost.

En er zijn er nog die schandalig en dus onterecht over het hoofd werden gezien. Dat zal hier de volgende dagen en weken ten overvloede worden aangetoond.

El Paso is niet vernieuwend. El Paso blaast u niet van uw sokken. El Paso overdondert u niet als u na de spreidstand van het spelbord uw tafeloppervlak bekijkt. El Paso geeft zelfs een zeer bescheiden indruk. Misschien is dát de reden waarom u er zo snel voorbij liep in Essen. Of het kon ook aan Tobago liggen, dat eveneens bij Zoch lag te blinken en door zijn visuele presentatie El Paso degradeerde tot het Beest van Belle.

Wat is El Paso dan wel? Heel gewoon hoor, medespeler: spelplezier.

Het was trouwens lang geleden dat ik nog zo intens heb genoten van het uitponsen van fiches. Dát was nog eens een makkie. U kijkt gewoon eens indringend naar de ponskaart en de fiches vallen er zo uit. Waren het niet slechts 36 fiches geweest, ik had er probleemloos uren mee kunnen doorgaan. Heel wat anders dan de wortelfiches van Rabbit Hunt bijvoorbeeld, die u best met behulp van een slijpschijf uit de ponskaarten verwijdert.

Het is altijd meegenomen, een leuk voorspel.

Het spelbord is ook niet echt iets om met de nodige trots op uw salontafel uit te stallen als er bezoek komt. We hebben allemaal al veel beter gezien. Of we allemaal al evenveel beter gespeeld hebben is een andere vraag, maar daar kom ik zo dadelijk op terug.

Ben ik niet zo enthousiast over het spelmateriaal (1 spelbord, 36 buitfiches, 5 speciale zeszijdige dobbelstenen, 1 stoffen zak, 50 houten waardeblokjes, 48 buitkaarten en Doc Holliday, die aangeeft in welke stad u aan de slag bent), het spel zelf doet de grijsheid van het materiaal – heel on-Zoch trouwens – wegsmelten als sneeuw voor de westernzon.

El Paso is eigenlijk het eindpunt van het spel. Voor we daar arriveren hebben we andere stadjes aangedaan die naar klinkende namen luisteren als Deadwood, Cheyenne, Abilene, Santa Fe, San Diego en Tombstone. Stadjes die door onze grijpgrage tengels gaan worden beroofd van alles wat los en vast zit.

In El Paso aankomen gaat ieder van ons lukken. Alleen is dat niet voldoende om het spel te winnen. In El Paso moeten de zakken van iedereen immers leeg. Wie daar het meeste inhoud toont, is winnaar.

Het paard op nu.

Tijdens onze passage in de hoger genoemde stadjes laten we ons eens goed gaan. We overvallen alles wat overvalbaar is, zoals de saloon, de plaatselijke veeboeren, de bank en de goudmijn. De waarde en hoeveelheid van de buit wordt bepaald door uit de stofzak twintig fiches te trekken en deze op de plaats van delict uit te spreiden, van laag naar hoog. Waar we onze zinnen op hebben gezet geven we aan door een kaart uit te spelen. Eerst leggen we ze om beurt gedekt, om vervolgens gelijk te openen. Vervolgens gooit de startspeler de vijf speciale dobbelstenen en kijken we bibberend toe wat er gebeurt. Elke dobbelsteen met een sheriffster komt op één van de vijf sheriffvakken op het bord te liggen. Dat is belangrijk want wordt de vijfde ster gegooid vliegen de spelers die op dat moment nog in de stad zijn al hun buit en worden ze bedekt met pek en veren de stad uitgejaagd. De schande!

Als er een saloonsymbool of een brandmerkteken wordt gegooid gaat er ook een siddering door het gezelschap. Spelers die in de saloon en bij de veeboeren een slag wilden slaan blijven dan immers met lege handen achter.

Als een overval lukt moet de speler die de hoogste kaart van de betreffende locatie heeft uitgespeeld als eerste de bovenliggende buitfiche nemen. Dat is die met de laagste waarde. Dat gaat zo verder tot iedere betrokken speler een buitfiche heeft gekregen of de fiches op zijn. Tussen de overvalbeurten door kunnen we onze handkaarten tot zes aanvullen van een stapel naar keuze. Dat mag zonder uw beurt af te wachten, u bent tenslotte uitschot.

Indien er lafaards aan tafel zitten is de kans groot dat ze voor alles overvallen is al lang de wijk hebben genomen. Dat biedt zekerheid over (een gedeelte van) de buit, maar het is toch eerder een activiteit voor watjes. Wie als eerste met de staart tussen de benen een stad verlaat mag u slechts één buitfiche meenemen, de volgende twee, de daaropvolgende drie enz. U mag ook slechts één buitfiche meenemen naar de volgende stad, de andere moet u inruilen voor "nuggets", zijnde overwinningspunten. Die kunnen ze u in elk geval niet meer afpakken. De omruilwaarde is in Deadwood, waar we van start gaan, 4 tegen 1. In El Paso, de aankomstplaats, is de ruilwaarde 1 tegen 1. U moet ook rekening houden met een erg lucratieve omruiltabel voor buitfiches die in bepaalde steden niet te halen vallen. In een stad zonder goudmijntje bijvoorbeeld kunt u uw goudvoorraad 1 tegen 1 inruilen. U weet wat u te doen staat.

Zo trekt u van stad naar stad, overvalt naar believen, verzamelt buitfiches of wordt door de sheriff de stad uitgejaagd. Allemaal met één doel voor ogen: in El Paso de rijkste slechterik zijn.

Wat maakt dit nu leuk?

In het begin van het spel hebt u van elke potentiële locatie een kaart op hand. Na de eerste overval kunt u uw handkaarten aanvullen van een locatiestapel naar keuze. Interessant. Ook interessant is het observeren van welke kaarten uw medespelers op hun behaarde handen nemen. Dat verraadt het een en ander.

Ook interessant. Het beurtelings al dan niet afleggen van een handkaart. Dat verraadt of u zich klaarmaakt voor een overval of de stad verlaat. Komt u later in de speelvolgorde, kunt u hieruit bruikbare informatie afleiden. Bruikbare informatie haalt u ook uit het gewoon omdraaien van de aflegstapel na uitputting van de trekstapel. Mits wat memory-vaardigheden kunt u weten welke kaart bovenaan komt te liggen. Dat uitvlooien is tot op zekere hoogte haalbaar, want elk stapeltje bevat slechts acht kaarten.

Ook leuk: het risico om voor een lege brandkast te staan, hetzij door het leegroven ervan door uw medespelers vooraleer u kunt toeslaan, hetzij door de sheriff die u bij uw pietje pakt, hetzij door het gooien van een saloon- of brandmerksymbool door die klootzak van een werper van dienst.

Heel leuk: het push your luck principe. U kunt ervoor blijven gaan, al raad ik u dat niet aan. Het blijft verwonderlijk in hoe weinig beurten vijf sheriffsterren kunnen worden gegooid.

Uw buit op het juiste moment in de juiste stad omruilen voor harde valuta is ook een belangrijk opstapje naar de overwinning.

Ook bevallig: elke overvalbeurt moeten er slechts vijf dobbelstenen worden gegooid. Dat gaat snel en dus mogen we hier gerust spreken van een soepele motor die op geen enkel moment haperingen vertoont.

Het spelbord geeft u de kans wat voorkennis op te doen. U weet wat waar te halen valt en wat niet. Dat is belangrijk voor het timen van de zeer interessante ruilhandelingen. Het deed me een beetje denken aan het spelbord van Beowulf. Een beetje, maar het is geen slechte referentie.

Uit het voorgaande blijkt dat u best met zoveel mogelijk spelers aan de slag gaat. Zo kunt u mekaar opjutten en het pek- en verenbad injagen. Met minder gaat een beetje van de spankracht verloren.

Spreken de volgende kernwoorden u aan, waag u dan eens aan El Paso: risico, interactiviteit, snelheid, uitlachen, opjutten, ruilhandel en zevenstedentocht. Voor de kernwoorden "eigenaardige seksuele voorkeuren" en "circumcisie" moet u ergens anders zijn.

Dominique

 

El Paso (Zoch, 2009)

Stefan Dorra

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

16:12 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-11-09

De Tafel Plamuurt!

Castle Panic is de naam.

Aangenaam.

U mag dit letterlijk nemen.

De doosillustratie zet u al onmiddellijk op het verkeerde been. De kans bestaat zelfs dat u dit omwille van het deksel zult laten liggen, waardoor u de woordjes "kapitale blunder" ’s avonds voor het slapengaan bij in uw dagboek mag schrijven.

In mijn voorbeschouwing van Spiel 2009 gaf ik al aan dat dit spel een lichter alternatief kan zijn voor Stronghold. Op basis van wat ik van Stronghold in Essen heb gezien en gehoord, gecombineerd met mijn ervaringen met Castle Panic, durf ik zelfs stellen dat Stronghold qua spelplezier geen match is voor Castle Panic. Stronghold houdt het gewoon niet. Ik weet het, ik begeef me hier op gevaarlijk ijs, maar als het "leuk" simuleren van een bestorming - let op de woordkeuze: geen "belegering" - van een burcht als maatstaf moet dienen geeft Castle Panic Stronghold het nakijken. Ik heb ze zien zitten, hoor, in Essen, de Stronghold-spelers. Fronsend boven het spelbord gebogen, spelregelboek in de hand, en maar opzoeken. Een groot contrast met een spelletje Castle Panic, waar na een eerste lezing het, overigens erg fraai uitgevoerde, spelregelboek in de doos verdwijnt om er nooit meer uit te komen.

Oké, ik heb Stronghold niet gespeeld maar ik weet wel hoe een bestorming van een zogezegd onneembare vesting ongeveer zou moeten gespeeld worden. En de complexiteit van Stronghold is volgens mij niet de goede manier. Tenzij u een grote fan bent van een bestorming in s-l-o-w m-o-t-i-o-n.

Waarom ik kies voor Castle Panic?

Daarom één

De snelheid van uitvoering.

Dat gaat vooruit, en vooruitgaan gaat er bij mij altijd in. Een spelbeurt is kort, overzichtelijk, alles behalve ingewikkeld en toch voelt u het scherp van de snee aan uw strottenhoofd kietelen.

Daarom twee

De overzichtelijkheid van het gebeuren.

In één oogopslag ziet u op het spelbord wat er aan de hand is en wat er op u afkomt. Dat is een voordeel als u wilt weten hoe u de situatie dient aan te pakken. Of uw medespelers daarmee akkoord zijn, zeker in de allen voor zich variant, valt zeer te betwijfelen.

Hebt u trouwens het spelbord van Dungeonlords al eens bekeken? Welke kat vindt daar haar jongen op terug? Niet zo in Castle Panic. U leunt in spanning achterover en behoudt ten allen tijde het overzicht. U weet wat u te doen staat en hoe. Maar of u die hoe realiseert is een andere zaak.

Eigenlijk staat u maar één ding te doen: voorkomen dat uw burcht tegen de grond gaat. Dat is een nobel streven en ook noodzakelijk, want u zit erin. En als u daar niet in slaagt verliest u. En anderen met u. Duidelijker kan een doel van een spel niet zijn.

Wat er op u afkomt zijn goblins, trollen en orks en ze komen eigenlijk niet, ze denderen. En ze mogen dan en masse dat spelbord op denderen, u behoudt toch het perfecte overzicht. Ik ervoer dat als een grote verademing, een verademing die ik trouwens ook mocht smaken tijdens mijn eerste kennismaking met Ra: The Dice Game.

Daarom drie

De verticaal staande muren en torens.

Ja hoor, ze staan écht overeind hier. In tegenstelling tot de muren van Stronghold, die al letterlijk plat liggen voor u aan het spel begint. In Castle Panic stáán muren en torens er gewoon en ze gaan ook echt plat als er een vijandelijke eenheid op inbeukt.. Meer zelfs, u kunt tijdens het spel beschadigde muren opnieuw verticaal opmetsen als u er het juiste materiaal en de tijd voor heeft.

Daarom vier

Het degelijke, functionele en overzichtelijke spelmateriaal.

Het is allemaal mooi in balans in dit spel. 49 speelkaarten, 49 fiches vijandelijke eenheden, 1 overzichtelijk spelbord (met opdruk van de belangrijkste spelregels), 1 burcht bestaande uit 6 torens en 6 muren, 2 versterkingen, 1 zeszijdige dobbelsteen, 1 fiche kokende olie, 5 overzichtskaartjes en 1 spelregelboek. Daar moet u het mee doen.

De driehoekig gevormde fiches van de vijandelijke eenheden zijn stevig, groot en duidelijk. U hebt geen bril nodig om te lezen wat erop staat en in één oogopslag ziet u hoe de sterkte van een eenheid evolueert. Ze zijn gewoon erg functioneel, een element dat soms al eens uit het oog wordt verloren tijdens het productieproces van een spel.

De burcht zelf – in 3D dus – is eenvoudig van opzet maar heeft voldoende cachet om te overtuigen. De versterkingen die u tijdens het spel op de muren kunt aanbrengen zijn met het gezegde "Dat is een fluitje van een cent." in het achterhoofd ontworpen. Een verademing. Geen gepriegel hier.

Daarom vijf

De checklist.

Overlopen we hem samen even?

Solo speelbaar? Check! Coöperatief speelbaar? Check! Semi-coöperatief speelbaar? Check! Eén tegen anderen speelbaar? Check! Ieder voor zich speelbaar? Check! Familiaal speelbaar? Check!? Dat zijn veel kruisjes voor één doos.

Daarom zes

De gezonde stressfactor.

Die bossen rondom blijven maar gespuis uitbraken en dat is, tot op zekere hoogte, nog controleerbaar. Maar als die speciale vijandelijke tegels worden omgedraaid kan het snel uit de hand lopen. Zo snel dat u, samen met uw al even onversaagde medespelers, om uw moeder gaat roepen. U slaagt achteraf een zucht van opluchting dat u dit in het echte leven niet hoeft mee te maken.

Daarom zeven

De eenvoud van de spelregels.

Een mooi, overzichtelijk regelwerk in kleur en op dik papier. Dat mag ook eens gezegd worden. Er wordt geen ruimte gelaten voor vragen of het moest zijn dat u met een mierenneuker te doen hebt die elk woord en elk leesteken in elke zin aan een grondige evaluatie onderwerpt, iemand die bij de opmaakafdeling van het Belgisch Staatsblad werkt bijvoorbeeld. U gaat met zulke types trouwens sowieso beter niet aan een speltafel zitten.

Daarom acht

Het spelplezier.

Beste medespeler, ik weet niet hoe het komt maar tegenwoordig moet het allemaal complex zijn. Regeltjes voor dit, regeltjes voor dat, uitzonderingsregels op dit, uitzonderingsregels op dat, uitzonderingsregels op uitzonderingsregels enz. Het Arkham Horror-effect noem ik dat. Ik vind dat niet leuk.

Het spelplezier, daar doen we het toch voor? Wel doe uzelf dan een plezier en verschans u eens in deze burcht.

Daarom negen

De Boulder!

Die is enorm groot, bolvormig, uit de hardste rots gehouwen en komt met een rotvaart het woud uitgerold. Richting kanteel waar u samen met uw medespelers opstaat. Onderweg walst hij alles plat, ook bevriende eenheden van de vijand. Goed voor u, dat laatste, maar minder goed voor het kanteel waar u op staat. De eerste muur op toren die hij tegenkomt gaat er immers onverbiddelijk aan.

Daarom tien

De speciale eenheden van de vijand

De Goblin King bijvoorbeeld. Die brengt onmiddellijk drie extra eenheden mee in zijn kielzog en dat komt allemaal krijsend en zwaaiend met van alles en nog wat uw richting uitgerend, De Ork Warlord, die er op z’n eentje in slaagt een massale troepenverplaatsing te bewerkstelligen, of wat te denken van de Healer, die erin slaagt gewonde eenheden geheel of gedeeltelijk te genezen.

Daarom elf

De bijzondere kaarten.

Om u te verdedigen beschikt u, als u geluk hebt, ook over de nodige handigheidjes. Er zijn de basiseenheden zoals boogschutters, ridders en zwaardvechters. Maar u beschikt ook over helden, barbaren, kokende olie, muurverstevigingen enzovoort. Alleen meestal in onvoldoende hoeveelheden en niet op het juiste moment.

Daarom twaalf

U kunt met z’n zessen.

En sterker nog: u maakt evenveel plezier als met 1, 2, 3, 4 of 5.

Daarom dertien

De schaarste.

Eén keteltje kokende olie hebt u maar. En mortel en steen zijn ook niet bepaald in grote hoeveelheden voorhanden. Twee walverstevigingen hebt u ergens in de kaartendeck zitten. Kortom, wat u echt nodig heeft komt weinig voor. Of zit in de handjes van uw medespelers. En of ze dat met u willen ruilen aan het begin van uw beurt is maar zeer de vraag.

Daarom veertien

De varianten.

Even terugkomen op de checklist. Op de laatste pagina van het spelregelboekje staan een paar varianten die u het leven makkelijker of moeilijker kunnen maken. U doet er mee wat u wilt maar u kunt naar hartelust moduleren.

Daarom vijftien

De mogelijkheid van uitbreidingen.

Ik ben niet zo’n uitbreidingenfreak, maar deze leent er zich toch uitermate toe. Eindeloos zijn de mogelijkheden die zich kunnen aandienen. Het gebeurt niet dikwijls, maar nu hoop ik echt dat ze er komen.

Daarom zestien

Castle Panic is een lokmiddel voor niet- of weinigspelers.

U gaat ze hiermee warm maken, die subgroep. Kirren van genot gaan ze. En ze willen nog een keer, en nóg een keer. En nóg een keer omdat ze nu toch eindelijk eens willen winnen. En dan hebt u nog geen melding gemaakt van de mogelijke varianten.

Daarom zeventien

U handelt met uw medespelers.

Kom, handelen is een groot woord maar tijdens uw beurt wordt toch de mogelijkheid geboden één kaartje te wisselen met een medespeler. Met z’n zessen zelfs twee. En dat is, ondanks de kleinigheid die dat lijkt, zeer belangrijk. U kunt letterlijk open kaart spelen en laten zien wat u in de aanbieding hebt of u kunt, vooral in de ieder voor zich variant, gesloten spelen en bluffen dat het niet mooi meer is. U ziet maar. Hou wel rekening met het feit dat u niet kunt winnen als u geen medewerking krijgt van uw medespelers en omgekeerd. Vriendelijkheid ten opzichte van elkaar geeft meer zegekansen. Dat is een moeilijke evenwichtsoefening, zeker als iedereen aan tafel tegelijk met die oefening bezig is.

Daarom achttien

Het ongewenste bezoek.

Ik heb het hier over de horror die ontstaat op het moment dat een vijandelijke eenheid uw burcht heeft bereikt en door uw buitenwallen is gebroken. Gespuis dat eenmaal binnen is, is immers moeilijk buiten te krijgen. Vergelijk het met een stofzuigerverkoper. Dan krijgt het ruilen van een kaart bij het begin van uw beurt plots een heel andere dimensie, want er zijn er niet veel die dan nog soelaas bieden. En als er twee of meerdere eenheden uw buitenwallen hebben gesloopt, doe dan uw pampertje maar aan. Voor zover u het al niet aanhad. De uitdrukking "Alle hens aan dek!" ontsluiert dan pas haar ware betekenis.

Daarom negentien

De speciale fiches van de vijand.

Een kleine greep uit het assortiment. Move All Monsters Blue, Move All Monsters Red, Move All Monsters Green, Monsters Move Clockwise, Monsters Move Counter-Clockwise, Plague Archers, Plague Knights, Plague Swordsmen, Draw 3 Monsters Tokens, Draw 4 Monster Tokens. Ik gebruik even de Engelse terminologie omdat ze zo mooi klinkt. En dan heb ik het nog niet als ze in combinatie worden geactiveerd (er worden er op het einde van een beurt altijd twee omgedraaid). Het zijn allemaal leuke dingen. Voor de vijand, maar niet voor u.

Daarom twintig

Uw medespelers.

Uw vijanden komen uit de bossen die uw burcht omringen, maar er zitten er ook binnen de muren: uw medespelers. Zij hebben, net als u, belang bij een collectieve zege maar doen daar enkel en alleen aan mee omdat ze uiteindelijk zelf als enige de handen in de hoogte willen steken. Ze gaan er dan ook alles aan doen om de schijn zo lang mogelijk op te houden. Maar u hebt een voordeel: u weet dat. Maar de anderen ook. Voldoende voedingsbodem voor wantrouwen en achterdocht. Probeer u even voor te stellen wat dit gegeven doet met de variant waarin u in uw eigen torentje zit en uit het spel wordt gekieperd als het neer gaat.

Ik weet het, als u het voorgaande leest denkt u: "Hij overdrijft." Een wellicht hebt u gelijk. Gedeeltelijk toch. Dit is relatief lichte kost, maar ook relatief lichte kost verdient aandacht. En als ik trouw wil blijven aan mijn stelling dat ik probeer weer te geven wat ik voel tijdens het spelen van een spel kan ik niet anders dan u meegeven dat ik tijdens mijn sessies Castle Panic echt heb genoten. En anderen met mij, dat was duidelijk.

Ziet u dit dus ergens op tafel liggen, vraag dan eens of u even mee mag aanschuiven. Daarna praten we opnieuw, u en ik.

Dominique

 

Castle Panic (Fireside Games, 2009)

Justin De Witt

1 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

18:14 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-11-09

Park Van Noah

Spelen maakt vrienden en ik ben bepaalde bord- en kaartspellen daar nog altijd dankbaar voor. Zonder spelen had ik die fantastische mannen en vrouwen waarschijnlijk nooit ontmoet.

De mensen waarmee ik regelmatig de speltafel deel, en ook mijn lief en leed, zijn van uiteenlopend pluimage. Uiteraard is hun voorliefde voor spellen een belangrijke eigenschap, die ik zeer apprecieer, maar er zijn ook andere kenmerken die zeer de moeite waard zijn om eens nader te bekijken.

Zo hebben we er regelmatig eentje aan tafel zitten die het, bij wijze van spreken, geen maand in België uithoudt. Dan begint het te kriebelen en dan moet hij weer weg. Liefst zo ver mogelijk. Recentelijk bijvoorbeeld nog naar Brazillië, vanwaar hij met de verbijsterende mededeling kwam dat hij quasi in elke speelgoedwinkel Pictureka had zien liggen. Een paar maanden daarvoor was hij in Alaska bijna in een gevecht verwikkeld geraakt met een grizzlybeer - "Die kwam daar goed weg!" - en hij is ook niet te beroerd om op de oevers van de Zambezirivier aan een krokodil de weg naar het dichtst bijzijnde pygmeeëndorp te vragen. Maar zijn grootste en meest risicovolle avonturen beleeft hij toch in zijn thuisland. Tijdens zijn verplaatsingen met Lierse SK. Als er een equivalent van de hel op aarde bestaat is het toch de Belgische tweede voetbalklasse. Wat hij daar meemaakt durf ik hier niet neer te schrijven. Kán ik zelfs niet neerschrijven. Mijn handen beven dan te erg.

Kris, zo heet hij, is er eentje uit de duizend. Steeds paraat, altijd kwinkslagen in de aanbieding en nooit slecht gezind. En groot en stevig gebouwd. Een beetje een bodyguardachtig type, zeker als hij zijn zonnebril draagt. Iets wat ons in Essen al de nodige voordelen heeft opgeleverd. Met Kris erbij hoef je met voorrang van rechts geen rekening te houden.

En, uiteraard, een fervent bord- en kaartspeler. En een goeie ook. Het is lastig winnen als hij mee aan tafel zit. Het zij hem vergeven. We hebben hem te graag.

Enkele dagen geleden diepte Kris uit zijn post-Essen-doos "African Park" op. Moest hij gewoon hebben. Om mee te nemen als hij nog eens naar Afrika gaat. Want Kris heeft ook een missie: collega reizigers tot spelen bekeren. En ik denk eerlijk gezegd dat zijn slaagpercentage groter is dan die van een gemiddelde Jezuïet op zieltjesjacht.

African Park was de afsluiter van die, overigens weer zeer geslaagde, avond.

In African Park, het kaartspel, probeer je drie zo waardevol en gediversifieerd mogelijke natuurparken te creëren. De flora laten we even buiten beschouwing. We focussen enkel op de fauna, daar hebben we onze handen al meer dan vol mee.

Onze wildparken moeten wel aan een paar voorwaarden voldoen. Er moeten landdieren in en ook waterdieren mogen niet aan de kant blijven staan. Grote dieren zoals olifanten en neushoorns zijn erg in trek omdat ze makkelijker te fotograferen zijn en roofdieren worden omwille van hun grote tanden en hun gevoel voor show tijdens de jacht ook erg gewaardeerd.

Er zijn echter wel een paar moeilijkheden die we moeten zien te overwinnen.

Olifanten en neushoorns gaan eigenlijk niet zo goed samen en je natuurpark is er nogal snel mee gevuld. Daar gaat dan de diversiteit. Nijlpaarden en krokodillen: net hetzelfde. Niet in hetzelfde zwambad graag. Roofdieren oké, maar zet je er een antilope bij wordt die gewoon onmiddellijk opgegeten. En ook een krokodil komt al eens graag het water uit om een ranke gazelle eens wat nader te bekijken. Luipaarden en leeuwen worden ook al niet graag samen gezien. Als je park te klein is worden sommige dieren depressief en beginnen ze stereotiep gedrag te vertonen. Ze blijven wel maar leveren dan aan het einde van het spel geen punten op. Andere beesten halen gewoon hun neus op voor je kleine parkje en gaan uit protest gewoon op je minpunten- kaartenstapel liggen.

En ze wordt dit op het eerste gezicht eenvoudig kaart-aanlegspelletje plots een hels karwei, een varken dat moeilijk te wassen valt. Leuk, dat wel, maar ook hels. Op verplaatsing met Lierse SK zeg maar.

Want er worden dierkaarten opengelegd gelijk aan het aantal spelers. Als je laatst aan de beurt bent blijf je nogal eens met onbruikbare of erg hinderlijke overschotjes zitten. In het begin van het spel mag je dan wel veel aflegmogelijkheden hebben, die gaan al snel in ijltempo bergaf. Uw parken worden voller en dus minder moduleerbaar. Dat wringt en u gaat van goeden huize moeten zijn om in uw eigenste Park Van Noah een goed evenwicht te vinden, laat staan te behouden.

Dieren die worden opgegeten gaan onmiddellijk op uw minpuntenstapel, deprimo’s blijven wel in je park rondhangen maar leveren geen punten op en als je park te klein is plegen kandidaat parkbewoners al zelfmoord voordat ze ook maar een poot op je heilige grond hebben gezet.

Elk dier levert punten op, plus of min, en zodra een speler zijn parken volledig heeft bevolkt is het spel gedaan. Ook een uitgeputte trekstapel initieert het speleinde.

En dan worden uw parken geëvalueerd. Elke dier in je park, behalve de depressievellingen, levert het aantal afgebeelde punten op de kaart op, kuddes geven bonuspunten (afhankelijk van de grootte van de kudde) en je trekt de punten van de dieren in je kerkhof van dat totaal af. En daar verschijnt reeds uw eindscore.

Een leuke afsluiter was dat. De onderleeftijd van 6 jaar lijkt me een beetje overdreven, tenzij je met een aangepaste variant aan de slag gaat, maar ik zie dit wel als een leuke educatieve insteek in het basisonderwijs. Spelend leren kan hiermee. De kaarten zijn duidelijk, stevig, kindvriendelijk geïllustreerd en tekstloos.

Kris won. Kon moeilijk anders, hij is onlangs nog in Afrika geweest en heeft daar ongetwijfeld prospectieve handelingen gesteld.

Het is hem vergeven.

Het was immers een leuke reis, die naar mijn nederlaag.

Vandaag Rik Torfs gehoord op radio 1: "In dit leven zijn wij toevallige voorbijgangers. Wij ontmoeten andere voorbijgangers en groeten hen. En elke groet kan onze laatste zijn." Misschien moeten we dat in gedachten houden als we bij onze spellenvrienden aanschuiven, en elkaar ontmoeten alsof het de laatste keer is.

Koesteren, beste medespeler, is een mooi werkwoord.

Dominique

 

African Park (Giochix.it, 2009)

Stefania Niccolini & Marco Canetta

2 tot 4 spelers vanaf 6 jaar

20 minuten

 

10:15 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |