30-11-09

Scandaleux

Soms gaat een mens al eens met het schaamrood op de wangen terug in de tijd. Van de week bijvoorbeeld teleporteerde ik mezelf naar het jaar des Heren 2007. Het teleporteren was het gevolg van het spelen van het kaartspel Scandaroon. Scandaroon stond tot voor enkele dagen nog mooi gefolieerd te blinken in mijn spellenkast. Het stond daar al sedert dat jaar des Heren 2007. Twee jaar met dat doorzichtige jasje aan. Dat is lang. Ik moest mij schamen.  

Scandaroon, beste medespeler, is bij velen onder ons een beetje onder de radar doorgevlogen. Even werd het door mijn radar opgepikt, waarna ik onmiddellijk toesloeg en het vervolgens weer van de groene display verdween, ondanks het feit dat het al die tijd vlak voor mijn neus stond. Bedolven onder de harde sneeuwval van de mainstream spellen.

Als eerbetoon aan Scandaroon en het segment van de minder bekende spellen zal ik u de volgende dagen en weken dan ook verblijden met een aantal besprekingen van obscuriteiten die het absoluut verdienen uw persoonlijke radar even te bebliepen. Voetlichten zijn immers gemaakt om iets te beschijnen. Laat “De Tafel Plakt!” dan maar even dat voetlicht zijn.

Scandaroon dus. 

Ik heb opgezocht wat deze gekke naam betekent. En van het gevondene ook enkele afbeeldingen bekeken. Het gaat om een duivensoort, en nog een lelijke ook. Als je deze, door vieze vuile mensenhanden gemanipuleerde schepsels van Gods natuur, even gezond kritisch bekijkt vraag je je onherroepelijk af of dat wel kan vliegen. En als het al vliegt, hoe dat dan wel in zijn werk mag gaan.

Scandaroon is een buitenbeentje. Ik weet eigenlijk niet goed waar ik dit moet onderbrengen. Maar is dat slecht? Moeten wij eens niet dringend af van dat streven om alles in hokjes te steken? Kunnen we gewoon de dingen niet accepteren zoals ze zijn en de etiketten achterwege laten? Ik weet het, u wilt aan de hand van een etiket bepalen of dit iets voor u is en dat is heel terecht, alleen weet ik niet goed wat ik op deze doos moet kleven. Edoch, ik ga op het einde van deze bijdrage een bescheiden poging wagen. 

Scandaroon zet u bij de eerste aanblik al onmiddellijk op het verkeerde been. De doosillustratie inspecterend verheugt u zich al op een partijtje middeleeuws bouwen. Dat valt zwaar tegen als u de doos opent: geen bouwblokken, geen architectkaarten, geen omzettingsschema’s voor bouwmaterialen geen steengroeven, geen markten, geen hout, geen steen, geen leem, geen schenkingen aan de kerk, geen tolwegen, geen arbeiders, geen goudstukken en ik kan zo nog wel een tijdje blijven doorgaan. Samengevat: ga af op de doos en u komt bedrogen uit. 

Zou men denken.

Want als u dit een kans geeft zou het wel eens kunnen dat u dat woordje “bedrogen” gaat omwisselen voor het woordje “gezegend”. En gaat u de Heer Hemzelve op uw blote knietjes danken voor het feit dat u dat laatste exemplaar tóch hebt meegenomen uit de winkel.

Het thema mag u onmiddellijk bij het groot huisvuil zetten omwille van totaal niet relevant. U mag gerust naar die duiven gaan zoeken als u wilt en u gaat wellicht iets van een aanzet vinden, maar dat gaat zo belachelijk klein zijn dat u niet meer bijkomt van het lachen. Laten we ons dus maar direct fixeren op wat u tijdens het spelen van dit spel zoal doet. 

Doen in dit spel, beste medespeler, is eigenlijk heel simpel:

  • u speelt kaarten of neemt ze weg
  • en passant beïnvloedt u hierbij ook de score van uw tegenstanders, liefst op een negatieve wijze
  • u scoort uw kaartenrij en maakt daarvoor gebruik van een gemeenschappelijk scorespoor
  • u blijft dat doen gedurende een ronde tot iedereen heeft gepast
  • u verdeelt op het einde van een ronde een handvol bonuspunten
  • u herhaalt het voorgaande vier keer
  • u vloekt na de eindtelling en smeekt om een revanche

Dat is niet bepaald veel en het lijkt ook niet bepaald opwindend. 

Tot u aan de slag gaat.

Want u wordt hier geconfronteerd met een meervoudig duel op het scherp van de snee. U speelt uiteraard enkel en alleen voor uzelf maar u gaat ook kansen krijgen om uw tegenspelers een serieuze pad in de korf te zetten. Nadeel: u snijdt daarbij mogelijk in uw eigen vel. Er zijn er die daar op kicken maar aan een speltafel wordt zoiets toch eerder als hinderlijk ervaren. Als u leuke, erg interactieve, acties wil doen moet u immers kaarten uit uw eigen rijtje verwijderen. Verwijderen betekent punten inleveren. Punten inleveren betekent dat u goed moet beseffen waarmee u bezig bent. Goed beseffen waar u mee bezig bent betekent het beoefenen van de nobele kunst van de zelfbeheersing. Dit laatste voornemen heb ik tijdens een spelletje Scandaroon op enkele seconden zien wegsmelten als sneeuw voor de zon, niet in het minst bij mezelf. Het is allemaal zo verleidelijk, iemand anders zijn of haar kaarten wegspelen. Een gouden tip: doe het, maar doe het op het juiste moment en gebruik de juiste kaart(en) ervoor. En hou ten allen tijde het globale plaatje in de gaten. Dat plaatje bestaat uit alles wat op tafel ligt, inclusief de bonusgebieden op het centrale (score)bord.

Besef ook dat u het met een beperkt aantal kaarten per ronde moet doen, tenzij u in de mogelijkheid bent kaarten bij te trekken. Dat geeft wat meer keuzemogelijkheden en, belangrijker, u kunt er de ronde nog even mee rekken. Het rijuiteinde van uw tegenspelers blokkeren is ook een leuke. Maar hou er ook rekening met het boemerangeffect. U gaat oogsten wat u zaait.

U wilt enkele kaartvoorbeelden? Wat te denken van kaarten die de waarde van de kaart rechts ervan verhogen met drie, of links ervan met twee, of links en rechts ervan met één? Wat te denken van kaarten die hun waarde verhogen met één voor elke kaart die op dat moment door elke speler in dezelfde soort zijn uitgespeeld? Wat te denken van kaarten die de rij van één uwer tegenspelers blokkeert?

En wat te denken van de eenmalige actie die u moet kiezen uit vier, een actie die u maar één keer tijdens het spel kunt doen en wordt gekoppeld aan de soort kaart (troef) die u daarvoor wenst te gebruiken? De waarde van uw scorestapel verhogen met vier bijvoorbeeld. Of drie van uw handkaarten ruilen voor drie kaarten van de trekstapel. Of een kaart beschermen tegen de agressie van uw tegenspelers. Of – een treffende illustratie van het voorgaande – gewoon een uitgespeelde kaart stelen van een tegenspeler.

Neem het van mij aan, beste medespeler, dat zijn leuke dingen voor de mensen.

Even terug naar die bonuspunten. Zij kunnen de doorslag geven. Ze zijn niet zaligmakend, maar als de wind goed zit kan de balans in dit spel bij wijze van spreken door een neerdwarrelend veertje doorslaan. Ik vind ze leuk. Bijvoorbeeld de bonuspunten die u krijgt als u tijdens het spel de hoogste score in een rond hebt gehaald. Dit wordt zelfs een spel in het spel, het verbreken van dat record. Of de bonuspunten voor de hoogste waarde van de scorestapels. Of de bonuspunten voor het winnen van een troefloze ronde. Of de bonuspunten die op het einde van elke ronde worden toegekend op basis van de positie van de spelers op het scorespoor. Deze bonussen wijzigen elke ronde en dat maakt dit spelletje extra leuk.

De etiketten dan:   

Etiket één: het is een kaartspel

Etiket twee: het is een kaartspel met een centraal scorebordje

Etiket drie: het is een pestspel

Etiket vier: het is abstract

Etiket vijf: het heeft toeters en bellen

Etiket zes: u gaat dit bij een eerste kennismaking onderschatten

Etiket zeven: u wordt ingemaakt door ervaren spelers

Etiket acht: u gebruikt anderen voor uw eigen gewin

Etiket negen: het bevat troeven, maar (zie etiket tien)..

Etiket tien: ..u kunt voor de verandering eindelijk eens troefloos spelen

Etiket elf: het is functioneel

Ik denk dat de doos te klein gaat zijn voor al die etiketten. Een etiket met daarop “Spiel Des Jahres”, “Gouden Ludo” of “Nederlandse Spellenprijs” gaat u er nooit op aantreffen, maar dat stoort niet. De beste spellen winnen immers nooit een prijs. Zij fladderen immers onontdekt en vrolijk onder alle radars door.

En die lijst, beste medespeler, die is pas indrukwekkend.

Dominique

Scandaroon (2007, JKLM Games / Surprised Stare Games Ltd.)

Tony Boydell

3 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

22:34 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.