29-11-09

Bloemen in uw haar gaan hier niet helpen

San Fransisco Cable Car (Queen Games)

Laat ik maar onmiddellijk ter zake komen. De raad die ik u wil geven aangaande Cable Car is de volgende: links laten liggen en gewoon de auto nemen. Deze reïncarnatie van Metro gaat het fileprobleem in spellenland zeker niet oplossen.

Als u hieraan begint – en de kans is groot want het bord en de spelonderdelen zijn duidelijk om te verleiden ontworpen – moet u beseffen dat u niet zelf zult spelen maar zult gespeeld worden. Door uw tegenstanders. U mag doen wat u wilt, uw tactische en strategische plannen mogen nog zo onfeilbaar lijken, u gaat aan de galg. Of beter gezegd: aan de kabel.

U probeert uw locomotiefjes zo lucratief mogelijk met stationnetjes te verbinden. Dat lucratieve houdt verband met de lengte van uw spoorlijn. Hoe langer hoe beter. Mij hebben ze altijd het omgekeerde geleerd: dat de kortste weg tussen twee punten een rechte is. In Cable Car wordt van u echter verwacht dat u deze wiskundige wetmatigheid vrolijk overboord gooit en San Francisco zo deskundig mogelijk verminkt en uiteenscheurt door het leggen van tramsporen die zoveel mogelijk omwegen maken. Het zou een typisch Belgische aanpak kunnen zijn, maar dat is het niet. Een Duitser, waarvan men toch mag verwacht worden dat die blijk geeft van een zekere pragmatische nuchterheid en grondigheid, heeft dit ontworpen.

Ik ga u even een idee geven van wat u te wachten staat: u legt een tegel met tramsporen op. U doet dat op hoop van zegen. Uw tegenspelers doen hetzelfde. Zij leggen ook tegels met tramsporen en hopen, net als u, een zo lang mogelijke tramlijn te creëren naar een ander station op de rand van het bord of naar het centrale “eiland” in het midden. Aansluiting op de periferie leveren enkelvoudige punten op, aansluitingen op het centrum dubbele. Dat klinkt leuk en dat is het ook.

Tot de tweede ronde begint.

Want vanaf dan hebt u het niet meer in de hand. Letterlijk wel hoor, u krijgt elke beurt een nieuwe tegel die u naar believen door uw handen mag laten glijden of wat dan ook. Figuurlijk echter hebt u handen vol vaseline. Handen waar alles doorheen glipt. Ook uw overwinning. Tenzij het uw geluksdag is, want geluk hebt u echt nodig om dit spel te winnen. U wordt volledig afhankelijk van wat uw tegenspelers waar en wanneer uitspelen. U denkt in het begin nog dat u enige invloed heeft maar dat is slechts schijn. Vergelijk het een beetje met een man tijdens de eerste huwelijksweken.

Het kan en zal inderdaad alle kanten uit, maar niet de uwe. Voor u het weet worden uw locomotieven zonder enige inbreng van uwentwege met een stationnetje verbonden, meestal voor een schamel puntenaantal. Het gekke is dat niemand aan tafel dat lijkt te beseffen tot er een opmerkzame geest ineens uitroept: “Kijk, daar is een lijn afgesloten!”, of erger: “Kijk die en die en die lijnen zijn ook afgesloten, hadden we even over het hoofd gezien.”

U bent overgeleverd aan de willekeur van uw reisgenoten, beste medespeler. En zij aan de uwe.

Ik moet toegeven: ik heb de uitbreiding met de aandelen nog niet gespeeld. Mogelijk redden die nog wat wagons uit de standplaatsbrand, maar ik vrees ervoor. Begin dus maar onmiddellijk met die variant als u zich aan dit spel waagt, het is volgens mij de enige kans die het spel heeft om uw tafel een tweede keer te halen.

Bent u een aanhanger van de zegswijze: “Het is zoals het is.” Kunt u hiervoor gerust uw kostbare tijd even ter beschikking stellen. Een spel voor Zenboeddhisten dus, zou men denken. Ik heb veel sympathie voor Oosterse filosofie, maar ik vrees dat dit spel zelfs de Dalai Lama aan de drank, drugs, vrouwen  en rock & roll kan brengen. De drie cola’s die ik na afloop in één ruk naar binnen goot, beschouw ik daarvoor als een heel betrouwbare indicatie.

Dominique

 

 

22:42 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Tja, als je probeert het spel zó serieus te nemen als jij deed, dan kan het natuurlijk alleen maar fout gaan...

Gepost door: Maarten | 29-11-09

Is er wat mis met uw kortetermijngeheugen? Na 'Metro' en 'Aqua Romana', twee eerdere varianten (al was 'Metro' dan wel het origineel) die nagenoeg hetzelfde spelen, zou een spellenmens toch beter moeten weten...

Gepost door: Richard van Vugt | 30-11-09

Richard,

Mijn kortetermijngeheugen is prima, mijn lange niet. Ik heb Metro lang geleden al eens gespeeld. Ik heb blijkbaar verdrongen hoe slecht het wel was.
En het kan raar klinken, maar Aqua Romana kan wel mijn goedkeuring wegdragen. Daar heb je toch al wat meer invloed op het gebeuren, heb je meer overzicht en is een beetje vooruitplannen niet helemaal een onbereikbaar ideaal.

Gepost door: Dominique | 30-11-09

Dominique, ik kan me helemaal vinden in je beschrijving. Ik heb hetzelfde spel als Metro al veel vaker gespeeld dan me lief is.

Mijn hoop was gevestigd op de aandelenvariant (daardoor kon ik mokkend instemmen met het spelen van dit prutspel), maar helaas: alle illusies dat dit spel daarmee nog enigszins richting een goed spel wordt getrokken zijn ruim overtrokken.

Gepost door: Mike B | 21-12-09

De commentaren zijn gesloten.