13-11-09

Walk like an Egiziaptian!

Beste medespeler,

Vandaag zag ik bij een kennis een plaquette aan de muur hangen met de wijze woorden: "Een vriendelijk gezicht geeft overal licht." Dat zette mij aan het denken. Want ik was enkele dagen geleden ergens te gast waar de vriendelijkheid niet lang na aankomst in ijltempo van mijn gezicht begon te glijden als was het de make-up van Veronique De Kock bij een buitentemperatuur van 97 graden Celsius. Dat afglijden werd niet veroorzaakt door de kwaliteit van het gezelschap waarin ik mij bevond, integendeel, maar wel door de chronische aaneenrijging van spelnederlagen die ik tijdens die bewuste samenkomst moest incasseren. BasketBoss: laatste; El Paso: laatste; A La Carte: laatste; Egizia: laatste; Turandot: tweede; The BoardGameGeek Game: voorlaatste. Een mens zou voor minder krijsend de straat oplopen. Maar er was, buiten het aangename gezelschap, toch nog een lichtpunt dat mij zelfs deed verlangen naar een nieuwe nederlaag. Als ik het maar opnieuw mocht spelen.

Egizia.

Egizia is immers het beste spel dat ik sedert 26 oktober jongstleden heb gespeeld.

Ik voel de waaromvraag al op uw lippen branden.

Waarom?

Wel, om te beginnen is er de prachtige en functionele uitvoering van het geheel. U krijgt een mooi spelbord, mooie en praktische spelonderdelen en een regelboek in kleur.

U kunt vanuit de bezemwagen toch weer bij de kopgroep aansluiten. Ik werd, naar gewoonte, laatste tijdens ons spel, maar de vierde en de vijfde ronde deed ik me daar een remonte van heb ik je daar. Dat vind ik een zeer interessant gegeven. En het helpt me ook over mijn La Citta-trauma dat ik enkele jaren geleden opliep heen te komen.

Het gekke is dat dit spel niets nieuws toevoegt aan het genre, wat dat genre dan ook moge betekenen. Alles wat zich hier afspeelt hebben de meesten onder ons al eens gezien. Maar het klikt hier allemaal wonderwel in elkaar. Het is gewoon leuk spelen in Egizia.

Er leiden ook meerdere wegen naar de overwinning. De ene weg rijdt al wat makkelijker dan de andere, maar u kunt door slim te rijden toch als eerste de eindmeet halen. U kunt voor de sfinxkaarten gaan, u kunt zich Bobgewijs op allerhande bouwactiviteiten storten, u kunt zo snel mogelijk de graanmarkt en/of steengroeve afjakkeren om zo punten mee te pakken en ook de Nijlkaarten bieden voldoende mogelijkheden om u op dat telspoor vooruit te stuwen of het voorgaande in iets makkelijker banen te leiden.

U mag scheepjes plaatsen op actievelden. En u kunt altijd wel wat leuks. En wat u doet levert ook altijd iets op, tenzij u uw bouwploegen zonder brood zet. Dan incasseert u minpunten. Eigen schuld.

Er zitten duidelijk enkele subtiliteiten in het spel die pas na een paar keer spelen boven komen drijven. Zo laat u schijnbaar niet bruikbare en oninteressante Nijlkaarten voorbij vloeien, tot u een ronde later vaststelt dat u dat kaartje dat u fluitend liet liggen enorm mist..

U hebt een zee aan keuzemogelijkheden, met als kernwoorden: wat, waar, wanneer en vooral: vóór wie? En u gaat altijd het gevoel hebben dat u de verkeerde keuzes hebt gemaakt. En u gaat altijd het gevoel hebben dat u net te laat komt.

Verder kunt u uw medespelers met de glimlach dwarszitten. Een laatste vrije bouwplaats inpalmen bijvoorbeeld. Of de bevloeiing van de oevers van de Nijl een beetje negatief manipuleren, of die zeer interessante Nijlkaart voor uw kwijlende medespeler(s) weggraaien.

U komt ook de obligatoire dilemma’s tegen. U mag uw scheepjes immers alleen stroomafwaarts plaatsen. Dat is jammer als u halfweg op de Nijl - of erger: op het einde - iets ziet liggen wat er wel heel lekker uitziet. U mag er onmiddellijk naartoe, hoor, maar u ontzegt uzelf dan ook voor de rest van de ronde minstens de helft van de aanwezige extra’s. Gelukkig is er een Nijlkaart die u toelaat één keertje met een schip stroomopwaarts te varen.

Die Nijlkaarten zijn echte goodies. Er zijn er die u eenmalig tijdens het spel kunt inzetten, er zijn er die u permanent kunt gebruiken en er zijn er die u onmiddellijk moet activeren als u ze kiest. Ik ben er verliefd op. En ze komen elk spel in een andere volgorde langs die vervloekte Nijl te liggen, en de interessantste meestal pas waar de Nijl meandert, het eindpunt dus, waardoor u samen met uw medespelers nagelbijtend een hele ronde door moet.

Het inzetten van uw bouwploegen vraagt ook de nodige aandacht. Vier ploegen hebt u, waaronder een jokerploeg die alleen samen met een vaste ploeg kan worden geactiveerd. Uw bouwactiviteiten goed plannen is aan te raden om overcapaciteit aan personeel te vermijden. Zoals elke goede ondernemer moet u uw personeel ten allen tijde zo rendabel mogelijk over de bouwwerven verdelen. U schenkt hier best de nodige aandacht aan.

U behoudt tijdens het spelen ten allen tijde het overzicht. Dat moet ook want u moet zowel uw eigen activiteiten als die van uw tegenstanders in de gaten houden, mogelijk zelfs meer het laatste. Maar zij moeten dat ook doen met u, dat vlakt dus lekker uit.

Egizia is een mooi mix tussen tactiek en strategie. U moet op korte termijn denken maar ook op lange. En die wisselen elkaar lekker af.

En de speeltijd, beste medespeler, is precies op maat.

Minpunten?

Uiteraard. Zelf zijn wij ook verre van perfect, nietwaar?

De spelregels hadden enkele kleine details iets beter moeten verduidelijken. Hoe zit dat nu juist met strafpunten op veld vier en vijf van de graanmarkt bijvoorbeeld. Of het toekennen van de punten die je krijgt als je je markeersteen vanuit het onderste veld van de steengroeve of de graanmarkt nóg verder naar onder mag bewegen. De verduidelijking van de manier en de volgorde van punten tellen is net dankzij deze goedbedoelde duiding in een soort twilightzone terechtgekomen waar u op eigen houtje weer moet uit zien te komen. Op een vrijdag de dertiende zou ik er niet aan beginnen als ik u was. Maar gezond verstand helpt, en meestal zit u niet alleen aan tafel als u dit wilt spelen, u bent dan minstens met z’n drieën. Daar zit er meestal toch eentje tussen die verstandelijk wat beter bedeeld is, al pint u mij daar beter niet op vast.

Er is trouwens een belangrijk gegeven dat niet in de regels staat vermeld maar ondertussen wel werd gecorrigeerd op de website van Hans Im Glück, namelijk dat elke speler bij het begin van het spel een sfinxkaart van de gedekte stapel mag trekken. Zo kunt u al van bij aanvang naar een klein doeltje toe werken.

De bonuspunten van de Nijlkaarten kunnen de eindtelling een serieuze slag geven. Door bepaalde zaken tijdens het spel te doen gaat u trouwens bepaalde spelers met bepaalde bonuskaarten helpen. En als u de kaarten niet kent gaat u dit doen zonder dat u het zelf beseft. Vooraf deze kaartjes samen even doornemen is aan te raden.

Er staat ook wat Duits op de kaarten. Maar er staan ook symbolen op, dus niet helemaal onoverkomelijk. Sommige kaarten hadden met andere symbolen iets duidelijker kunnen zijn, maar wie ben ik. Een kniesoor, zo lijkt het.

De doos ziet er niet uit maar dat is een kwestie van smaak. Owel heb ik die, ofwel heb ik die niet. U moet dat zelf maar uitmaken.

We zitten weer in het Oude Egypte. Sommigen onder ons beginnen dat afgezaagd te vinden. Maar in Egizia wordt u op het einde voor de verandering eens niet voor de krokodillen gegooid.

Over gooien gesproken: op de stapel "te ruil of te koop" zal deze niet snel terechtkomen. U gaat me gelijk geven als u er uzelf eens aanzet.

Morgen, beste medespeler, voorzie ik u nog van een Egizia-bonus. Dank u, Dominique..

Dominique

 

Egizia (Hans Im Glück, 2009)

Acchitcocca, Antonio Tinto, Flaminia Brasini, Stefan LupertoVirginio Gigli 

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

75 minuten

14:47 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dat is toevallig, zelfde dag, zelfde spel besproken. En we hebben er hetzelfde gevoel over!
Leuk spel trouwens die Egizia!

Gepost door: Arne | 13-11-09

De commentaren zijn gesloten.