02-11-09

Park Van Noah

Spelen maakt vrienden en ik ben bepaalde bord- en kaartspellen daar nog altijd dankbaar voor. Zonder spelen had ik die fantastische mannen en vrouwen waarschijnlijk nooit ontmoet.

De mensen waarmee ik regelmatig de speltafel deel, en ook mijn lief en leed, zijn van uiteenlopend pluimage. Uiteraard is hun voorliefde voor spellen een belangrijke eigenschap, die ik zeer apprecieer, maar er zijn ook andere kenmerken die zeer de moeite waard zijn om eens nader te bekijken.

Zo hebben we er regelmatig eentje aan tafel zitten die het, bij wijze van spreken, geen maand in België uithoudt. Dan begint het te kriebelen en dan moet hij weer weg. Liefst zo ver mogelijk. Recentelijk bijvoorbeeld nog naar Brazillië, vanwaar hij met de verbijsterende mededeling kwam dat hij quasi in elke speelgoedwinkel Pictureka had zien liggen. Een paar maanden daarvoor was hij in Alaska bijna in een gevecht verwikkeld geraakt met een grizzlybeer - "Die kwam daar goed weg!" - en hij is ook niet te beroerd om op de oevers van de Zambezirivier aan een krokodil de weg naar het dichtst bijzijnde pygmeeëndorp te vragen. Maar zijn grootste en meest risicovolle avonturen beleeft hij toch in zijn thuisland. Tijdens zijn verplaatsingen met Lierse SK. Als er een equivalent van de hel op aarde bestaat is het toch de Belgische tweede voetbalklasse. Wat hij daar meemaakt durf ik hier niet neer te schrijven. Kán ik zelfs niet neerschrijven. Mijn handen beven dan te erg.

Kris, zo heet hij, is er eentje uit de duizend. Steeds paraat, altijd kwinkslagen in de aanbieding en nooit slecht gezind. En groot en stevig gebouwd. Een beetje een bodyguardachtig type, zeker als hij zijn zonnebril draagt. Iets wat ons in Essen al de nodige voordelen heeft opgeleverd. Met Kris erbij hoef je met voorrang van rechts geen rekening te houden.

En, uiteraard, een fervent bord- en kaartspeler. En een goeie ook. Het is lastig winnen als hij mee aan tafel zit. Het zij hem vergeven. We hebben hem te graag.

Enkele dagen geleden diepte Kris uit zijn post-Essen-doos "African Park" op. Moest hij gewoon hebben. Om mee te nemen als hij nog eens naar Afrika gaat. Want Kris heeft ook een missie: collega reizigers tot spelen bekeren. En ik denk eerlijk gezegd dat zijn slaagpercentage groter is dan die van een gemiddelde Jezuïet op zieltjesjacht.

African Park was de afsluiter van die, overigens weer zeer geslaagde, avond.

In African Park, het kaartspel, probeer je drie zo waardevol en gediversifieerd mogelijke natuurparken te creëren. De flora laten we even buiten beschouwing. We focussen enkel op de fauna, daar hebben we onze handen al meer dan vol mee.

Onze wildparken moeten wel aan een paar voorwaarden voldoen. Er moeten landdieren in en ook waterdieren mogen niet aan de kant blijven staan. Grote dieren zoals olifanten en neushoorns zijn erg in trek omdat ze makkelijker te fotograferen zijn en roofdieren worden omwille van hun grote tanden en hun gevoel voor show tijdens de jacht ook erg gewaardeerd.

Er zijn echter wel een paar moeilijkheden die we moeten zien te overwinnen.

Olifanten en neushoorns gaan eigenlijk niet zo goed samen en je natuurpark is er nogal snel mee gevuld. Daar gaat dan de diversiteit. Nijlpaarden en krokodillen: net hetzelfde. Niet in hetzelfde zwambad graag. Roofdieren oké, maar zet je er een antilope bij wordt die gewoon onmiddellijk opgegeten. En ook een krokodil komt al eens graag het water uit om een ranke gazelle eens wat nader te bekijken. Luipaarden en leeuwen worden ook al niet graag samen gezien. Als je park te klein is worden sommige dieren depressief en beginnen ze stereotiep gedrag te vertonen. Ze blijven wel maar leveren dan aan het einde van het spel geen punten op. Andere beesten halen gewoon hun neus op voor je kleine parkje en gaan uit protest gewoon op je minpunten- kaartenstapel liggen.

En ze wordt dit op het eerste gezicht eenvoudig kaart-aanlegspelletje plots een hels karwei, een varken dat moeilijk te wassen valt. Leuk, dat wel, maar ook hels. Op verplaatsing met Lierse SK zeg maar.

Want er worden dierkaarten opengelegd gelijk aan het aantal spelers. Als je laatst aan de beurt bent blijf je nogal eens met onbruikbare of erg hinderlijke overschotjes zitten. In het begin van het spel mag je dan wel veel aflegmogelijkheden hebben, die gaan al snel in ijltempo bergaf. Uw parken worden voller en dus minder moduleerbaar. Dat wringt en u gaat van goeden huize moeten zijn om in uw eigenste Park Van Noah een goed evenwicht te vinden, laat staan te behouden.

Dieren die worden opgegeten gaan onmiddellijk op uw minpuntenstapel, deprimo’s blijven wel in je park rondhangen maar leveren geen punten op en als je park te klein is plegen kandidaat parkbewoners al zelfmoord voordat ze ook maar een poot op je heilige grond hebben gezet.

Elk dier levert punten op, plus of min, en zodra een speler zijn parken volledig heeft bevolkt is het spel gedaan. Ook een uitgeputte trekstapel initieert het speleinde.

En dan worden uw parken geëvalueerd. Elke dier in je park, behalve de depressievellingen, levert het aantal afgebeelde punten op de kaart op, kuddes geven bonuspunten (afhankelijk van de grootte van de kudde) en je trekt de punten van de dieren in je kerkhof van dat totaal af. En daar verschijnt reeds uw eindscore.

Een leuke afsluiter was dat. De onderleeftijd van 6 jaar lijkt me een beetje overdreven, tenzij je met een aangepaste variant aan de slag gaat, maar ik zie dit wel als een leuke educatieve insteek in het basisonderwijs. Spelend leren kan hiermee. De kaarten zijn duidelijk, stevig, kindvriendelijk geïllustreerd en tekstloos.

Kris won. Kon moeilijk anders, hij is onlangs nog in Afrika geweest en heeft daar ongetwijfeld prospectieve handelingen gesteld.

Het is hem vergeven.

Het was immers een leuke reis, die naar mijn nederlaag.

Vandaag Rik Torfs gehoord op radio 1: "In dit leven zijn wij toevallige voorbijgangers. Wij ontmoeten andere voorbijgangers en groeten hen. En elke groet kan onze laatste zijn." Misschien moeten we dat in gedachten houden als we bij onze spellenvrienden aanschuiven, en elkaar ontmoeten alsof het de laatste keer is.

Koesteren, beste medespeler, is een mooi werkwoord.

Dominique

 

African Park (Giochix.it, 2009)

Stefania Niccolini & Marco Canetta

2 tot 4 spelers vanaf 6 jaar

20 minuten

 

10:15 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.