31-10-09

The Great Gonzaga!

Ik moet u iets bekennen. Ik heb op Spiel 2009 Gonzaga gekocht.

Ik weet het, deed er in de aanloop naar Spiel een beetje meewarig over, met lacherige opmerkingen over gimmicks en zo, en ik rondde mijn bijdrage van 5 oktober af met de onsterfelijke woorden: "Ik kan het niet helpen, maar als ik aan dit spel denk doemt steeds weer de cover van "De Plastieken Walvis" van Jommeke in mijn geest op. Ik vrees dat de strip beter is."

Beste medespeler, ik heb me vergist. Zelfs het woord schromelijk mag aan de vorige zin worden toegevoegd.

Want Gonzaga heeft mij verrast. Aangenaam verrast. Deze bijdrage staat dan ook in het teken van het uitwissen van de schade die ik de auteur, het spel zelf en de uitgever heb toegebracht.

Tijdens mijn bezoek aan Spiel raakte ik na het ontwaren van de eerste glimp van Gonzaga onderhevig aan een bizar fenomeen. Ik werd er steeds weer naar toe getrokken. Stond ik in de fantasyhal schaars geklede elfen te bewonderen dwaalden mijn gedachten toch steeds weer af naar standje 10-40, alwaar aan een lange rij tafels eigenaardig gevormde plastic spelonderdelen op kaarten van Europa werden geplaatst. Het had iets van een ongekende schoonheid, die lange, door plastic bontgekleurde tafelrij. Meer nog, het merendeel van de aangezetenen leken zich allerminst te vervelen. Ze leken zich zelfs te amuseren.

Dat alles fascineerde en intrigeerde mij. En dat bleef maar fascineren en intrigeren tijdens die twee dagen in Essen, ondanks een gemiddelde bepakking van ongeveer 30 kilogram.

Ik hield de boot af tot laat in de middag van dag twee. Toen hield ik het niet meer en heb ik het gekocht, vrezend dat het mijn – naar jaarlijkse gewoonte – miskoop van de beurs zou zijn.

Die vrees bleek ongegrond.

Als lid van de familie Gonzaga probeer je zoveel mogelijk invloed te verwerven in Europa. En invloed hadden ze, The Great Gonzaga’s. It was all in the family. Van 1200 tot 1700 ongeveer. Volgens mij is Berlusconi er een rechtstreekse afstammeling van. Kan moeilijk anders met die megalomane trekjes van hem.

Ik weet niet of zij hulpmiddelen in plastic hadden om hun gebieden uit te breiden, maar wij hebben ze hier in elk geval wel. Onder de vorm van zeshoekig gevormde synthetisch samengestelde spelonderdelen. Deze moeten uiteindelijk op het bord, liefst aan elkaar grenzend en zoveel mogelijk steden en havens bedekkend. U brengt ze op het bord door twee kaarten uit te spelen, een actiekaart die aangeeft wát uw gebieden moeten bedekken (stad, haven, stad én haven enzovoort) en een gebiedkaart die aangeeft in welke regio uw gebied wordt geplaatst. De actiekaarten zijn met A, B en C gemerkt en ze bepalen bij het uitspelen ook de spelersvolgorde. Eerst mogen kan u immers een aanzienlijk voordeel opleveren. De Koningskaart is een speciale, dan mag u altijd eerst.

De vorm van het gebied dat u plaatst wordt door uw persoonlijke voorraad gebiedkaarten bepaald en die worden gewoon blind van de stapel getrokken. Daar moet u het dan die beurt mee doen. Dat is leuk want dat zorgt al eens voor een plotse en noodzakelijke aanpassing van de tactiek. Niks was zeker in die tijd, dus ook niet op dit spelbord. Nadat u weet welke vorm uw gebied heeft (altijd drie of vier hexagons met ook een aantal kastelen erop) bepaalt u in welke regio dat gebied terechtkomt. Afhankelijk van het (willekeurig) gekozen scenario zijn bepaalde gebieden actief en andere inactief. Gebieden in actieve regio’s leveren meer punten op dan gebieden in inactieve. U moet er wel op letten dat de kastelen die op uw gebieden staan niet worden gedropt in zeegebieden en ook bepaalde grenzen mag u niet overschrijden.

Na de magische verschijning van uw gebied scoort u onmiddellijk punten. Drie per bedekte stad en haven in een actieve regio, één punt in een inactieve. Als u drie havens binnen een zeegebied met elkaar verbindt krijgt u daar nog eens tien bonuspunten bovenop. Als u er niet in slaagt uw gebied te plaatsen of u bent koppig en u wil het gewoon niet schenkt u het plastieken geval aan de kerk. Dat levert u drie punten op.

Tijdens de eindtelling wordt nagegaan in hoeverre u de doelstellingen op uw opdrachtkaart, die u in het begin van het spel hebt getrokken, hebt gerealiseerd. Deze eindtelling treedt ten vroegste op na de zesde ronde, maar kan door onvoldoende bezette steden en havens op het bord nog enkele ronden worden uitgesteld. Bezette steden leveren bonuspunten op, bijvoorbeeld vijf punten als u twee steden op uw opdrachtkaart hebt bezet, vijfendertig als u van zes steden de sleutel onder uw deurmat hebt liggen. Er wordt nog even gekeken wie het grootste aantal aaneengesloten gebieden heeft. Die krijgt de Gonzaga-bonustegel die vijftien punten waard is.

Waarna het spel is gespeeld.

Bij aanvang van het spel bezit u ook zes individuele ringen, die één hexagon op het bord – liefst een stad of haven uiteraard – kunnen bezetten. Die kunt u ook op een reeds geplaatst gebied van een tegenstander leggen. Maar u moet er ook eentje inleveren als u de Koning als actiekaart uitspeelt. Het Koningshuis houdt immers ook hier, naar gewoonte, het handje op. Deze ringen, die ook verbonden en huwelijken van uw familie met die van uw tegenspelers symboliseren, zijn heel belangrijk. Hier nonchalant mee omgaan wordt, net als in een echt huwelijk, zwaar afgestraft. Het is maar dat u het weet.

Nogmaals, Gonzaga heeft mij aangenaam verrast. Op minder dan een uurtje bent u klaar en persoonlijk vind ik het groeien van de gebieden op het fraai vormgegeven spelbord een geslaagde visuele traktatie. Dat mag ook al eens. Hebt u trouwens een meer dan gemiddeld niveau van ruimtelijk visueel inzicht komt u hier zéker aan uw trekken.

Gonzaga is een mengeling van Fits, Ticket To Ride en El Grande. Ik kan een hoop spellen opnoemen die veel slechtere referenties moeten voorleggen. Strategieliefhebbers, een benijdenswaardige soort waar ik mijzelf jammer genoeg niet toe durf rekenen, komen hier niet echt aan hun trekken. Fans van tactiek, een subgroep waarbinnen ik mij wel graag beweeg, zitten hier dan weer wel aan een rijkgevulde tafel. En smullen dat ze doen!

De eerste vier letters van Gonzaga doen mijn gedachten ook afdwalen naar The Great Gonzo, die heerlijke gek van The Muppet Show. Hieronder ziet u hem nog eens aan het werk met zijn fantastische en levensgevaarlijke motorfietsact.

http://www.youtube.com/watch?v=4tRPEd_LGIQ

De Grote Gonzo’s van deze wereld, ze maken het leven nog net draaglijk.

En ik durf gerust te stellen dat Gonzaga dat ook doet.

Dominique

 

Gonzaga (Abacus / daVinci Games, 2009)

Guglielmo Duccoli

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

 

14:40 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-10-09

Wat hangt daar nu in de lucht? Electriciteit?

Robots, ze zijn uit de spellenwereld niet weg te slaan. Mogelijk heeft het feit dat we ons zelf meer en meer als een robot beginnen te gedragen daar iets mee te maken.

Is het thema ons niet vreemd, een leuk spelletje met dit thema opnoemen is voor mij al een stuk moeilijker. Ik heb dan ook weinig robotspellen in mijn spellenkast staan. Roborally is echt wel de moeite, zegt u? Neen dank u. Doe dat maar lekker solo.

"Fzzzt!" heeft verandering in het aanzien van mijn spellenkast gebracht, al is het zo klein dat u echt wel veel moeite gaat moeten doen om het te ontwaren. Ik ga de warm en koudmethode moeten gebruiken om u er naartoe te leiden. Het is zelfs zo klein dat de uitgever u vriendelijk vraagt het doosje te gebruiken als startspelerfiguur, al kreeg je er in Essen een leuk "fluffy" startspelerfiguurtje bij met een papieren moersleuteltje in de hand. En een kortingbon van 2 euro voor The BoardGameGeek Game.

Samengevat komt het hierop neer: u bent een mecanicien en u verzamelt robots. Puur voor het verzamelplezier maar ook om een aantal productie-eenheden draaiende te houden. Uw voorraad robots leveren op het einde punten op en goed bevoorrade productie-eenheden zorgen voor een blinkende bonus. Of minus als u jammerlijk faalt.

De kaartendeck bestaat, zoals u waarschijnlijk al vermoedde, voornamelijk uit robots. Die gaat u verzamelen en later toewijzen aan productie-eenheden die u ook in de kaartendeck terugvindt, zij het in mindere mate. U verzamelt door het hoogste bod uit te brengen. In de eerste ronde doet u dat met uw mecanicienkaart en drie start-robotkaarten die voor elke speler hetzelfde zijn. Elke kaart heeft een aantal bliksemschichtjes in de linkerbovenhoek waarvan het aantal aangeeft hoe groot de biedwaarde is.

Voor elke biedronde worden er acht kaarten gedekt naast de trekstapel opengelegd. De laatste kaart wordt opengelegd en een schakelaar rechts onderaan de kaart geeft aan hoeveel kaarten er van de rest van de rij open komen te liggen. Met een beetje geluk kunt u dus een beetje anticiperen. Tijdens het bieden legt u gewoon wat u wil bieden gedekt voor u neer (u mag niet, u moet). U doet dit niet simultaan maar in uurwijzerzin, te beginnen met de startspeler (hij die met dat doosje zit te zwaaien). Zit u een beetje laat in de biedvolgorde ziet u hoeveel kaarten uw collega’s hebben uitgelegd. Dat kan helpen, al kan de mecanicienkaart met waarde nul er ook tussen liggen om u van tafel te bluffen. De speler die de biedronde wint krijgt de kaart en legt zijn bod en de gewonnen kaart voor zich af in zijn persoonlijke voorraad. De andere spelers mogen hun biedkaarten weer op hand nemen. Na een tijdje zit u dus met ongelijke kaarthandjes aan tafel. Dat is leuk. Bij gelijke standjes tijdens het bieden wint de startspeler of hij die er in uurwijzerzin het dichtst bij zit.

Zijn de openliggende kaarten geveild wordt de volgende dichte in de rij opengedraaid en die bepaalt weer hoeveel er verder in de rij open komen te liggen.

Het bieden gaat zo lekker door tot de acht uitgelegde kaarten zijn opgeëist of tot alle spelers hun hand hebben leeg gespeeld. Dan mag elke speler eventueel robotkaarten toewijzen aan verzamelde productie-eenheden, zijn resterende voorraad kaarten schudden en er zes van op hand nemen. Vervolgens start de volgende biedronde met acht nieuwe kaarten. We blijven rondjes draaien tot de trekstapel is opgebruikt of de biedrij niet meer tot acht kaarten kan worden aangevuld. We sluiten af door onze productie-eenheden een laatste keer te bevoorraden en dan gaan we tellen.

Op onze verzamelde robots staan afbeelding van moeren, bouten, tandwielen en een beetje olie als glijmiddel. Soms zelfs een combinatie van meerdere ingrediënten. U begrijpt dat deze kaarten zeer geliefd zijn in de metaalsector. Kunt u de gevraagde onderdelen aan uw productie-eenheden toewijzen krijgt u, zoals eerder al aangehaald, bonuspunten. Meerdere setjes mag ook, en elke set extra betekent kassakassa!

Tellen is simpel: u telt de puntenwaarde van uw verzamelde robotkaarten op en voegt daar de bonuspunten van uw productie-eenheden bij. Kunt u een productie-eenheid niet van voldoende onderdelen voorzien krijgt u minpunten, net als voor uw verzamelde Fzzzt-kaarten die elk één minpunt opleveren (maar dan weer lekker veel biedwaarde hebben). Wie het meeste punten heeft wint.

Beste medespeler, dit is een klein gemmeke van Spiel 2009. En u moest er echt naar zoeken om het te vinden, als was een klein klompje goud. Dat is het naar mijn persoonlijke spelnormen ook. Een glinsterding op tafel. Het is in vijf minuten uit te leggen, speelt als een TGV en heeft meer diepgang dan u tijdens uw eerste afspraakje zult vermoeden. Er zit ook een vleugje Dominion in. Uw verzamelde kaarten vormen immers uw voorraad voor de verdere biedprocessen. U probeert deze voorraad zo klein maar waardevol mogelijk te houden zodat u bij het begin van een biedronde de juiste kaarten op de hand krijgt. Dat klein houden doet u door uw lagere kaarten indien mogelijk tussen de biedrondes in aan uw productie-eenheden toe te wijzen. Fzzzt-kaarten leveren elk één minpunt op aan het einde maar ze zijn ook verleidelijk omdat ze een meer dan gemiddelde biedwaarde hebben. De mecaniciens hebben dan weer waarde nul maar zijn een interessant blufobject.

Verwaarloos uw productie-eenheden niet. Selecteer vooraf goed wat u wil hebben. Let op wat ze nodig hebben en ageer daarnaar. Minpunten waar u op deze manier tegen oploopt kunt u missen als kiespijn. Croyez-moi!

Ook leuk, een kaartspelletje waar u nog eens een hoop overwinningspunten kunt verdienen. Onze winnaar had er een kleine zestig. Daar kan men al mee buiten komen.

Fzzzt! smaakt naar meer, past als gegoten in uw binnenzak (tenzij u persé een echte Engelse sleutel als startspelerlfiguur wilt gebruiken) en krijgt, ondanks de bescheiden verschijningsvorm, een ereplaatsje in mijn spellenkast.

Robot Rock. Het is een fantastisch nummer van Daft Punk. Ooit zag ik dat live op Pukkelpop. Indrukwekkend. Wel, Fzzzt! rockt ook, zij het met minder toeters en bellen. Probeer uzelf te verplaatsen naar de donkerste der donkere nachten. Laat in die donkerte vervolgens een klein glimwormpje voorbij zoeven, fzzzt. Het gevoel dat u dan hebt kunt u vergelijken met uw eerste kennismaking met Fzzzt! Het is niet groots, het is niet allesomvattend, u gaat er niet van leviteren maar u wordt er wel een beetje warm van. En u glimlacht.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar dat gevoel is voor mijn spellenkast ruim voldoende.  

Dominique

 

Fzzzt! (Surprised Stare Games Ltd., 2009)

Tony Boydell

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

15:33 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-10-09

Hitparade

Vandaag wil ik uw aandacht vragen voor een eenvoudig maar uiterst verslavend kaartspelletje.

Ik doe dat omdat ik in Essen naar jaarlijkse gewoonte weer een bezoekje heb gebracht aan onze Japanse vrienden van Grimpeur. Na de obligatoire 67 buigingen en een uitgebreide theeceremonie van ongeveer drie uur kreeg ik het mee, samen met Greedy Kingdoms en Chronicle.

Het thema waaraan dit kaartspelletje is opgehangen is Alice In Wonderland.

U kent het verhaal dat aan het bizarre brein van Lewis Caroll is ontsproten allemaal wel. Alice ziet tijdens een uitje een sprekend konijn met een grote klok dat schijnbaar ergens te laat gaat arriveren, loopt erachteraan, valt in een gat in de grond, komt in een bizarre wereld terecht, ontmoet allerlei eigenaardige creaturen en beleeft daarmee vervolgens de meest gekke, en ook levensgevaarlijke, avonturen. Las je dit verhaal voor het slapengaan voor aan je spruiten konden ze voor de rest van de nacht van pure angst de slaap niet meer vatten. Een ideaal afsluitmoment na een stoute dag dus.

Ik raad u trouwens nu al aan anno 2010 te gaan kijken naar de filmadaptatie van Tim Burton, waarvan hieronder een voorproefje:

http://www.youtube.com/watch?v=LjMkNrX60mA

Het thema, beste medespelers, is er dan wel, het vinden tijdens het spelen is een heel andere zaak. U moet al van heel goeden huize zijn om hier de link thema-spel te kunnen ontwaren.

Maar dat geeft niet.

Want dit spelletje speelt zo lekker en elegant weg dat het niet mooi meer is.

En het is verbluffend simpel.

In Wonderland wordt een parade georganiseerd en blablabla en blablabla. Het volstaat dat u weet dat de kaartendeck bestaat uit zes setjes van tien kaarten, elk in hun eigen kleur en met een karakter uit het boek erop. Het klokdragende konijn zit erin en Alice uiteraard ook. Ook de dodo en de kameleonkat werden door Grimpeur niet over het hoofd gezien.

De kaarten worden geschud, elke speler krijgt er vijf op hand en er worden er zes in een rij opengelegd naast de trekstapel: zij vormen de parade!

Wat volgt is van een onnavolgbare simpelheid die na uw eerste sessie gek genoeg naar heel veel meer smaakt.

Tijdens uw beurt moet u een kaart uitspelen. U legt deze achter aan de parade aan en u telt het aantal kaarten, gelijk aan de waarde van uw uitgespeelde kaart, naar links. Beslaat deze telling de hele parade is er niks aan de hand. Blijven er echter kaarten over aan het begin van de parade zit u met een probleem want u moet mogelijk een aantal van die overblijvende kaarten uit de parade halen en voor u open op tafel leggen. Dat is niet goed want die leveren bij de eindtelling strafpunten op. Wat u weg moet nemen zijn de kaarten die dezelfde kleur hebben als uw uitgespeelde kaart en de kaarten die een gelijke of lagere waarde hebben. Zoals gezegd legt u deze open voor u neer, mooi gesorteerd zodat het tellen van uw minpunten snel en overzichtelijk kan gebeuren, maar toch vooral opdat uw medespelers ze goed kunnen zien. Want die gaan hun verdere acties daar meedogenloos op afstemmen.

Na het leggen van uw kaart trekt u een nieuwe van de trekstapel en wacht zuchtend en tandenknarsend op uw volgende beurt.

Het spel is gedaan zodra een speler kaarten in alle zes kleuren voor zich heeft verzameld of zodra de trekstapel leeg is. In beide gevallen komt iedereen nog één keer aan de beurt. Zodra er bij een speler zes kleuren openliggen wordt er na de laatste beurt geen kaart meer bijgetrokken. Dat is belangrijk want elke speler moet het spel afsluiten met vier handkaarten

Als laatste actie schudt elke speler zijn resterende vier handkaarten, trekt er twee uit en voegt deze toe aan de kaarten die hij tijdens het spel voor zich heeft verzameld.

Daarna wordt er geteld.

Ook dat tellen is heel simpel. Er wordt gekeken welke speler in welke kleur de meeste kaarten heeft verzameld. De gelukkige draait deze kaarten om en krijgt voor elk van deze kaarten slechts één minpunt. Bij gelijke stand profiteert iedere gelijk gestrande speler van dit voordeel. Daarna telt elke speler de waarde van al zijn nog openliggende kaarten op en noteert ze als minpunten.

Dat is het.

Maar niet voor mij want ik kon hier, ondanks de schijnbare eenvoud, heel moeilijk mee stoppen. Tijdens het spelen wordt al snel duidelijk dat u met interessante dilemma’s wordt geconfronteerd. Hou ik mijn hoge kaarten bij of speel ik ze toch snel uit om voorlopig buiten schot te blijven maar met het risico dat ze snel naar de kop van de parade opschuiven, mogelijk zelfs tegen de tijd dat ik weer aan de beurt ben? Ga ik ervoor om zo weinig mogelijk kaarten te verzamelen of ga ik voor de meerderheid in een bepaalde kleur om mijn minpunten te minimaliseren? Durf ik dat trouwens aan? En wat met die laatste vier handkaarten? Wat doe ik daarmee? Twee ervan gaan open op tafel, maar deze worden blind uit mijn stapeltje van vier getrokken. Hoe doe ik daar aan damagecontrol? En blijf ik wel voldoende alert voor het naderen van het speleinde? Kom ik niet te laat met mijn mastermove? En wat speel ik uit tijdens die allerlaatste beurt?

En dan de belangrijkste vraag: kunnen we nóg een keer?

Dat zijn veel ingrediënten in een doosje van 2,5 op 9 op 6 cm.

Hou alvast rekening met een hele klets minpunten. Zo rond de dertig is een mooi gemiddelde. En helemaal leeg uitgaan is een mirakel waarvoor u nog tijdens uw leven de heiligenstatus verdient. Maar u mag het proberen, het is een uitdaging.

Parade, beste medespeler, is mijn favoriete filler in wording. En is ook extremely funny met twee.

Dominique

 

Parade (Grimpeur Inc., 2009)

Naoki Homma

2 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten 

19:31 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-10-09

DARWIN(iknooit)CI

November is een vermoeiende maand. De "De Tafel Plakt Spellen-Van-Essen-Marathons" komen er alweer aan, er is de Asmodee Nocturne op 6 november en Spel 2009 in Broechem komt ook met rasse schreden onze richting uitgerend. Verder heb ik me voorgenomen weer enkele spellenclubs aan te doen en wordt ik ook verwacht als demonstrator op een spelavond ergens in het Geelse.

Maar ik heb weer wat meer energie, laten we die dan ook maar verbranden.

Gisteravond heb ik mijn post-Spiel-vermoeide-benen nog eens in actie gezet en deelgenomen aan de befaamde Diestse Draculatocht. Na 100 meter stappen voelden mijn benen alweer aan als lood, een gevoel dat ik normaal gezien pas dien te trotseren na twee dagen Spiel. Ik was duidelijk nog niet helemaal gerecupereerd.

En het lood sloeg al helemaal in mijn schoenen toen ik het antwoord hoorde van mijn jongste dochter en haar vriendinnetje toen ze onderweg werden bevraagd door de Heer Dracula himself: "Kunnen jullie mij helpen, lieve kinderen? Ik ben op zoek naar bloed van jonge maagden!". Het antwoord van die twee was: "U hebt pech, Heer Dracula, wij zijn geen maagden!" U kunt zich misschien wel voorstellen wat dat met een vader van een tienjarige doet. Het leverde haar een lange nachtelijke ondervraging op. Met bureaulamp.

Ze kon me uiteindelijk overtuigen van het feit dat ze het sterrenbeeld hadden bedoeld.

We leven in een verwarrende tijd.

Ooit was het leven simpeler. In Darwin’s tijd bijvoorbeeld. Bootje op, bootje varen, zeeziek zijn, aanmeren, eiland verkennen, notities maken, afmeren, bootje op, bootje varen, zeeziek zijn, aanmeren, notities te boek stellen, voldaan achterover leunen, sterven, wereldberoemd worden.

Dat waren nog eens tijden.

Darwin is lang heen, maar gelukkig zijn er speluitgevers die het belang van deze historische figuur terecht naar waarde weten te schatten en er een (mooi) spel over maken.

En naar LudoArt-normen ook goedkoop. 20 euro. Ik heb ze daar ooit andere dingen met euro’s weten doen.

In Darwinci graven we knoken op. Die gaan we proberen te reconstrueren tot een acceptabel creatuur. U moet acceptabel hier met een grote korrel zout nemen. Want wat uiteindelijk op onze tafel verschijnt zou ik na zonsondergang niet willen tegenkomen.

Onze onderzoekstafel is ook niet bijster groot. Ze kan maar 12 skeletonderdelen bevatten en dat in een 3 x 4 raster. Weinig manoeuvreerruimte, hoor ik u denken. U heeft gelijk. U moet in dit spel goed kunnen puzzelen. Gelukkig beschikken we over een frame dat ons toelaat een beter overzicht te bewaren.

We beginnen het spel met vier opgegraven skeletonderdelen. Deze mogen we niet allemaal houden. We moeten er al onmiddellijk twee "inbouwen" op onze persoonlijke onderzoekstafel. We krijgen ook heel mooie biedstenen - een hele grote en negen kleine - waarvan we er onmiddellijk één aan onze linker en rechterbuur moeten overhandigen. We krijgen elk ook 12 Darwins, de munteenheid van dit spel. Er worden 5 soorten juwelenfiches gesorteerd (25 in totaal), de startspeler wordt aangeduid en de speler links van de startspeler krijgt de Darwintegel (the lucky bastard!).

Und dann geht’s los!

We kiezen allemaal een tegeltje uit onze overgebleven starthand van twee en leggen die voor ons in het midden van de tafel. Bent u een moeilijk mens en staan de tegeltjes die u in uw handen houdt u absoluut niet aan mag u er aan het begin van een nieuwe ronde nog twee kopen van een van de twee trekstapels. U kiest er uit deze vier dan twee uit en legt de andere onder een trekstapel naar keuze.

Goed, u hebt een tegel met een skeletonderdeel. U legt er eentje voor u op tafel en dan begint een heel interessant biedproces. Dat proces bestaat uit drie ronden. In de eerste ronden bent u verplicht minstens één of twee biedstenen van andere spelers uit uw voorraad in te zetten. In de eerste ronde zult u trouwens niet anders kunnen want u hebt er net twee gekregen van uw linker- en rechterbuur. Daarbovenop mag u nog één eigen biedsteen extra inzetten. U plaatst de biedstenen aan de tegels die in het midden van de tafel door uzelf en uw medespelers worden aangeboden. De tweede biedronde mag u twee stenen naar keuze inzetten en in de derde mag u dat ook. De speler met de Darwintegel – verder kneusje genoemd – mag in de tweede biedronde drie stenen inzetten. Dat scheelt, maar dat is ook nodig want hij of zij is immers het kneusje van dienst. Lees: hij of zij bengelt meestal vanaf de tweede ronde achteraan.

Na de drie biedronden wordt gekeken wie welke tegel wint. De speler met de meeste biedstenen aan die tegel krijgt de tegel en krijgt één van zijn ingezette stenen terug op voorraad. Zijn eventueel andere ingezette stenen gaan naar de eigenaar van de tegel. De niet winnende spelers krijgen hun stenen aan die tegel gewoon weer in hun voorraad. Win je je eigen tegel krijg je al je ingezette stenen aan die tegel ook gewoon weer terug.

Als iedereen zijn tegeltje met knookstructuur heeft genomen legt hij ze in zijn rastertje. U mag uw frame ook naar believen 90° draaien om voor uzelf meer mogelijkheden te creëren, maar zodra u ergens een rijtje of kolom van vier hebt gevormd ligt uw raster vast. Zo vast als gewapend beton.

U mag naar believen puzzelen maar uw aangelegde tegel moet wel aan een reeds aangelegde tegel grenzen. U doet maar raak en u mag in alle richtingen. Wat u wel probeert is verbindingen tussen allerlei beenderen en uiteinden (schedels, klauwen, handen en staarten) te creëren. Uiteinden zijn heel belangrijk, want ze dienen als multiplicator bij het scoren van afgewerkte wezens. Kortom: u probeert zo groot mogelijke wezens te reproduceren. Lukt het u er eentje af te werken (geen onafgewerkte uiteinden) mag u dat wezen scoren. U doet dat door het aantal tegels waaruit het wezen bestaat te vermenigvuldigen met het aantal uiteinden. Een afgewerkt wezen dat bijvoorbeeld bestaat uit acht tegels met een schedel, twee handen en een staart (probeert u er zich vooral geen voorstelling van te maken maar in Darwinci kan het) scoort dus 8 x 3 = 24 punten. U wordt daarvoor onmiddellijk beloond. De punten worden immers uitbetaald in Darwin.

Een tweede mogelijkheid bestaat erin te scoren in één van de vijf juwelensymbolen. Soms graaft u samen met beenderen ook al eens een juweeltje op. Die juweeltjes zijn op de tegel geëtiketteerd met een kaartje. Daar staan één, twee of drie punten op. Eén keer per symbool mag u tijdens het spel en tijdens uw beurt een kolom of rij in uw uitlage scoren. U telt dan gewoon het aantal dezelfde juweelsymbolen op aaneengesloten tegels in deze rij of kolom op en vermenigvuldigt ze met het totaal van de getallen op de kaartjes. Weer kassa!

Sommige tegels zijn ook voorzien van een rood getal met een minnetje voor. Die gaan van –1 tot –5. U voelt het al aan uw water: wordt u opgezadeld met zo’n tegel betaalt u dat bedrag gewoon aan de bank. Ai, een verliespost!

De winnaar van de biedronde wordt de nieuwe startspeler en de Darwintegel gaat naar de speler die het minste tegels in zijn of haar uitlage heeft liggen. Zoals u ziet, het kneusje van dienst. We trekken vervolgens weer één tegel bij op hand, kunnen er voor 3 Darwin twee bijkopen en we zijn weer vertrokken.

Het spel eindigt op het moment dat een speler zijn twaalfde tegel aanlegt. Dan kan iedereen eventueel nog een laatste afgewerkt wezen scoren en/of een laatste juwelenscore doorvoeren.

De Darwins worden geteld en de speler met de dikste beurs wint.

Dat, beste medespeler, is Darwinci.

Enkele bedenkingen:

Achterop geraken is niet erg aan te raden. U zorgt er best voor dat u elke beurt een tegel bemachtigt. Dat is niet altijd even gemakkelijk, zoals ik zelf heb mogen ondervinden. U laat bij het bieden uw gedachten best niet te ver afdwalen.

Alleen afgewerkte wezens scoren punten. Hou daarmee rekening terwijl u vlijtig aan het puzzelen bent. Zonde een groot wezen te reproduceren dat uiteindelijk niet afgewerkt geraakt.

Het scoren door middel van de juwelen eist ook geen te lang getreuzel. U mag het voor elk symbool maar één keertje doen tijdens het spel, en iets is beter dan niets zeg ik altijd. Wacht dus niet te lang.

Het bieden vraagt wat gewenning, te meer daar u met de biedstenen van uw tegenstanders aan de slag moet. De nadruk in de vorige zin ligt op het moeten in de eerste biedronde. Dat "biedt" interessante tactische en strategische mogelijkheden. En dat is leuk. U kunt uw mede-aangezetenen vrolijk voor de wielen rijden.

U mag ook uw frame naar believen 90° draaien, zolang u nog geen rij of kolom van vier tegels hebt. Dat kan soms een oplossing bieden voor een acuut puzzelprobleem.

De speelduur is aangenaam en net lang genoeg. Binnen het uurtje bent u klaar.

Er is een variant voorzien waarin u leuke dingen doet met uw grote steen. Die wordt in het basisspel enkel gebruikt om uw kleur aan te duiden, maar in de expertversie mag u er ook interessante dingen mee doen tijdens het biedproces. Nog niet geprobeerd dus ik kan er niet veel over zeggen.

Heb ik me vermaakt tijdens dit spel? Het antwoord is ja. Het biedsysteem fascineert en het cerebraal malen achteraf over hoe ik het de volgende keer anders en beter zal doen is een goed teken.

U mag dit gerust eens nader bekijken.

Dominique

 

Darwinci (LudoArt, 2009)

Martin Schlegel

3 tot 5 spelers vanaf 9 jaar

30 tot 60 minuten

18:53 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-10-09

Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan: The Day After

Beste medespeler,

Terug van Essen. Het waren twee extreem vermoeiende dagen en alles staat nog niet helemaal terug op een rijtje. Gelieve mij te verontschuldigen als deze eerste indrukken een beetje verwarrend overkomen. Het komt de volgende dagen wel weer in orde met me.

Eerste indruk: drukdrukdrukdrukdruk!

Herfstvakantie is het daar in Duitsland en dat hebben we geweten. Veel jeugd, soms zelfs heel jonge jeugd. Gelukkig was er de indrukwekkende stand van Lego die een groot gedeelte van dat grut naar zich toe zoog. We hoeven trouwens ook niet meewarig te doen over dat jong geweld. Zij zijn immers de spelers van morgen, de aankomende generatie die net als wij nú over enkele jaren ook als zombies met volgeladen plastic zakken en trolley’s door de gangpaden schuifelt. Aan hun aantallen te zien is onze opvolging verzekerd.

Dat lucht op.

Een greepje uit mijn ervaringen.

Aan de stand van Kosmos werd mij op vrijdag gesmeekt zoveel mogelijk pakketjes van  "Die Fürsten Der Völker" mee te nemen. Mijn complimenteus bedoelde opmerking: "Ik wil u ook wel meenemen!" ten aanzien van de schone bemanster van de balie werd niet geapprecieerd. Ik vermoed dat er van "Die Sternenfahrer Von Catan" nu echt geen heruitgave meer volgt.

Op donderdag was er lichte paniek merkbaar – ik geef toe, ook bij ondergetekende - toen bleek dat A La Carte pas vrijdag op de beurs zou worden uitgeleverd. Dat betekende dat ik op vrijdag met zes bestellingen extra werd opgezadeld, een missie die ik met glans, plezier en bekommernis om mijn spelende medemens heb volbracht. Op vrijdagochtend was er dan ook een lange rij te zien bij Moskito, waaronder opvallend veel types met een Oosterse morfologie die opvallend veel pakketjes A La Carte kochten. Pakketjes die Herr Schmiel allemaal mocht signeren. Herr Schmiel, opvallend fris getooid met kookkledij, inclusief koksmuts, riep associaties op met Gandalf. De Witte uiteraard. Ik kan u geruststellen. De pannetjes – dieper dit keer – zijn weer van de partij en de vuurtjes hebben ook een geslaagde facelift gekregen. Geen wasknijpers meer deze keer, maar echte draaiknopjes. De flesjes met kruiden werden echter gedegradeerd van glas naar plastic, maar ze lijken op het eerste gezicht wel handiger in gebruik. En dat is geen overbodige luxe, geloof me vrij. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb Herr Schmiel op mijn blote knieën bedankt. Eén knie voor de heruitgave, de andere voor het bedenken van het spel tout court. Hij was vereerd.

Ook weer ontmoet: Elfen met licht tot matig overgewicht, Pietje De Dood, cowboys, piraten en een goudgeharnaste ridder waar met eurocentjes naar werd gegooid. De arme man en zijn gevolg dachten dat er onderdeeltjes van zijn harnas waren gevallen en gingen er dan maar op handen en voeten naar op zoek. Dat is leuk om mee te maken als beursganger. Er waren duidelijk meer creaturen met puntoren te zien dan vorig jaar, waaronder een lelijk kaalhoofdig specimen dat volledig was groengeverfd. Het viel me op dat een van de ververs enkele meters verderop ietwat bezorgd naar de waarschuwingen op het potje groene verf stond te kijken. Uit zijn blik kon ik afleiden dat het mogelijk om industriële lakverf ging.

Long Shot was op donderdagochtend al uitverkocht bij Z-Man Games. Endeavor ging ook vlot van de hand. Blijkbaar geen transportproblemen dit jaar bij Z-Man. Zev stond dan ook duidelijk opgelucht en enthousiast de menigte te woord.

Op vrijdag aan de stand van LudoArt een leuk gesprek gehad met Greg Schloesser van de East Tennessee Gamers en notoir reviewer van bordspellen op BGG en Bordgame News. Ik heb hem en passant Darwinci uitgelegd. Ik kon dat want ik had het de dag voordien, zij het wel glansloos, gespeeld. Na ons gesprek kreeg ik prompt een uitnodiging om naar de uitreiking van de International Gamers Awards te komen, die om 14u zou doorgaan. Jammer genoeg had ik andere verplichtingen, anders was ik zeker eens gaan piepen.

Leuk: het gratis Dominion-klik-snoepjesdoosje-met-inhoud aan de stand van Hans Im Gluck.

De Dice Town expansie was op vrijdagmiddag al volledig uitgeput. Je moest trouwens eerst iets kopen voor je die kreeg. Dat was ook het geval voor de extra gebouwtegel, de Haciënda, bij Eggert Spiele. Dat was wel een beetje ontgoochelend. Ik veronderstel toch dat de meeste mensen die zo’n gratis uitbreiding willen het spel al hebben of tenminste toch iemand kennen die het spel al heeft, en dus al meer dan genoeg aan een voorafbetaling hebben besteed.

De Gratis uitbreiding van Monuments, Wonders Of Antiquity heb ik ook even opgepikt bij Abacus. Ik blijf dit een heel leuk spel vinden en de uitbreiding voegt op het eerste gezicht interessante keuzemogelijkheden toe.

Opvallend: Ra: The Dice Game voor 15 euro bij Rio Grande. Bij Abacus, de coproducent, die zich op een boogscheut van ongeveer twee meter bevond, lag hij aan het dubbele van de prijs. Raar.

Leuk: het schattige startspelfiguurtje met moersleutel dat je kreeg bij de aankoop van Fzzz! En de kortingbon van twee euro voor "The BoardgameGeek Game" die je gelijk mee mocht nemen.

Eigenaardig: de korting die we kregen van Two Plus Games bij de aankoop van Fuzzy Tiger "omdat we Belgen waren". Ik ben er nog niet achter of dat nu een goeie of slechte zaak is.

Ook opvallend: de omgekeerde prijsbeweging tijdens de stockverkoop bij Queen Games van donderdag op vrijdag. Spellen die op donderdag 10 euro kostten (Batavia, Silberzwerg en Der Dieb Von Bagdad onder andere) bleken op vrijdag plots 15 euro te kosten. Stimmt So, de voorloper van Alhambra lag er voor 7 euro.

Indrukwekkend: de overdadige productie van Colonia (Queen Games). Niet zo indrukwekkend als de War Of The Ring Collector’s Edition, maar toch.

Ook even gebabbeld met Richard Breese, duidelijk nog niet bekomen van het factuurbedrag van de rechten op de afbeeldingen van spellen en uitgevers die in zijn " The BoardgameGeek Game" werden gebruikt. Dat resulteerde volgens Breese in een eenmalige printrun van 2000 wereldwijd, waaronder 700 voor Europa (Essen). De rest alleen rechtstreeks te verkrijgen op BGG, al denk ik dat u ondertussen ook al op Ebay aan uw (dure) trekken kunt komen.

Zeer eigenaardig: Gonzaga. Ik werd er steeds weer naartoe getrokken, maar dat kon ook te maken hebben met de perfecte rondingen van een der Italiaanse spelbegeleidsters. Toch, het spel heeft iets. Een bijzonder mooi spelbord bijvoorbeeld, met een kaart van Europa. De plastic "lenen" die u op de kaart dient te plaatsen zijn ook intrigerend. Dure vogel ook. 39 euro. Dat is niet niks. U leest er hier binnenkort meer over.

Over erotiek gesproken. De kronkelbewegingen die de – weer Italiaanse – verkoopster van Cranio Creations (Horse Fever) ten berde bracht tijdens het zoeken naar wisselgeld in de zakken van haar strakke jeansbroek had ook gerust wat langer mogen duren.

Ook even bij Peter Struyff (Krakow 1325 AD en uitbreiding) blijven hangen. Hij had aan mij gedacht en een setje Nederlandstalige kaarten meegebracht, ter vervanging van mijn Engelse. De uitbreiding, die mijn secretaresse met dikke vette letters in mijn boekhouding had aangeduid, heb ik ook lekker meegenomen.

Interessant: Trapper (Clementoni) voor 10 euro. Werd terecht en masse gekocht. Een gouden raad voor wie dat deed. Verdoe uw tijd niet met proberen de spelonderdelen weer in de inlay te krijgen. Ik ben daar 14 dagen mee bezig geweest en het lukte me nog niet. Weggooien dus die inlay en ziplocken die inhoud. Onze Nederlandse vrienden daarentegen kunnen, gezien de opvallend oranje kleur van het geval, er misschien nog iets mee aanvangen op het wereldkampioenschap voetbal.

Aangenaam verrast werd ik door een exemplaar van Sutter’s Mill voor 15 euro. Stond al een tijd op mijn verlanglijstje maar geraakte daar omwille van de hoge prijs niet vanaf. Nu wel dus.

Bij Heidelberger werd het twintigjarig bestaan ook gepast gevierd. Door een 20 euro-verkoop van zeer interessante spellen: Galaxy Trucker en de Grote Uitbreiding, Warcraft, Arkham Horror, de Tribun-uitbreiding, Fury Of Dracula, Marvel Heroes, Dust, Steam en Agricola zijn enkele voorbeelden. Allemaal "auf Deutsch" en allerminst taalonafhankelijk. Dat is dan weer de andere kant van de medaille.

Mow, het charmante kaartspelletje van Bruno Cathala, was nu ook verkrijgbaar in een grote doos, met een handleiding in 59 talen (!) en nu ook speelbaar met z’n tienen. Aan de grootte van de vlagicoontjes op de achterkant van de doos te zien beschouwt de uitgever het Nederlands als een wereldtaal. Eindelijk!

Ik heb weer een hele hoop mensen ontmoet, niet het minst het aangename en goedlachse gezelschap dat mij op de beurs vergezelde. Spelers die er allemaal toe doen. Kris, Kristof, Edith, Tom, Luk, Jan, Steven, Michiel, Stefan, Dimitri, David, Tineke, Yves, Wim, Freddy, Ronny, Syroit, Dirk en iedereen die ik vergeet te vermelden. Deze laatste groep ben ik waarschijnlijk tegengekomen op vrijdagnamiddag, op een moment dat ik al ver heen was, vandaar de blackout. Jullie allemaal: merci beaucoup!!!

Jammerlijk gemist daarentegen: Maarten (De Bordspeler), Erwin Broens (Bordspel.com) naar verluidt op een haar na en ook met de Spellengekkers had ik graag eens een praatje gemaakt. Het mocht niet zijn maar we leven nog en mogelijk staat een ontmoeting met deze lieden toch nog in de sterren geschreven.

Vanaf morgen ga ik een beetje dieper in op waar het natuurlijk allemaal om draait: de spellen.

We beginnen eraan met een gedetailleerde bespreking van Darwinci. Dat mooie, en naar LudoArt-normen goedkope, spel met dat originele – echt waar! – biedmechanisme. Dat mechanisme dat mij uiteindelijk de das omdeed. U wilt van dat laatste zinnetje uiteraard het fijne weten. Wees gerust, ik geef me helemaal bloot.

Maar dan moet u morgen wel kijken.

Dominique

17:13 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Neunundvierzig

Beste medespeler,

Volgens ingewijden worden er meer dan 700 nieuwe spellen gepresenteerd in Essen. U kunt rekenen. Dat betekent dat ik ongeveer anderhalf te laat aan deze voorbeschouwing ben begonnen. En dat ik nu eigenlijk al met die van 2010 zou moeten bezig zijn, als ik al niet te laat ben.

Ik weet het, wij kicken op het nieuwste van het allernieuwste. Spreek in ons bijzijn de woorden "Nieuw Spel" uit en het Pavloviaans kwijlen neemt onmiddellijk een aanvang.

Maar dit is misschien de meest gouden raad die ik u zal geven. Neem schrijfblok en papier en noteer. Ga op Spiel 2009 maar eens rustig op zoek naar de volgende, al wat oudere, titels. Misschien zijn dat wel de échte schatten? Schatten die u, ongeduldig als u bent met het inladen van alle nieuwigheden, ongeïnteresseerd links laat liggen.

Die Schatzinsel (Spiel Spass)

Als alternatief voor Martinique.

Handelsfürsten, Herren Der Meere (Pegasus)

U gaat een tweede oplage treffen in Essen Hebt u de eerste nog niet in huis dan raad ik u aan blijmoedig toe te slaan. Dit schreef ik over dit spelletje op 17 mei 2008: "Een pareltje in een klein doosje." U doet ermee wat u wilt, maar kom achteraf niet klagen als u hebt gedaan wat u niet wou: dit laten liggen.

Lawless (Eurogames)

Als alternatief voor Carson City.

Castle (Eurogames / Jeux Descartes)

Als alternatief voor Infinite City.

Tonga Bonga (Ravensburger)

Als alternatief voor Tobago.

Maestro (Hans Im Glück)

Als alternatief voor Opera.

Castle Panic (Fireside Games)

Als een zeer recent en licht alternatief voor Stronghold.

Turandot (Abacus / daVinci Games)

Als een zeer recent en goedkoop alternatief voor Opera.

Fossil (Goldsieber)

Als alternatief voor Darwinci.

Cheops (Hans Im Glück)

Als alternatief voor Egizia.

Sindbad (Flying Turtle Games)

Als alternatief voor Tales Of The Arabian Nights.

Infernal Contraption (Privateer Press)

Als alternatief voor Fzzzt.

 

Ik heb ondertussen ook de kans gehad enkele spellen die in Essen verschijnen te spelen. Hieronder kort enkele bevindingen.

Modern Society (Tuonela Games)

Zeer interessant kaartspel dat wel wat gewenning vraagt en zijn innerlijke schoonheid pas onthult nadat u het laagje per laagje, uigewijs, hebt afgepeld. U gaat het dus tijd moeten geven. Hebt u dat kostbare goed, geef dit dan zeker een kans.

Tobago (Zoch)

Een prachtig, origineel familiespel dat zeer de moeite waard is, zowel wat betreft het uiterlijk als wat het binnenwerk aangaat. Bent u nogal familiaal aangelegd en laat u zich graag verrassen door een spel, sla dan gerust toe.

Atlantis (Amigo)

Voor deze maak ik nog even voorbehoud. Na enkele sessies ben ik nog steeds niet overtuigd. Ik heb het gevoel dat er maar één weg naar de overwinning leidt en dat is snelheid. Dat is niet veel. Nu is dat in een doorsnee bordspelrace ook het geval, dus waar maak ik me druk om. Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat bewoners van een eiland dat onderhevig is aan een tsunami rustig keuvelend en genietend van het uitzicht naar het vasteland drentelen. Thematisch is dit dus heel geslaagd omgezet naar een spelsysteem.

Maar die hopen tegels die voortdurend weer moeten ingeleverd worden, dat is zo frusterend.

Endeavor (Z-Man Games / Lookout Games)

Waarschijnlijk weet u dit al, maar dit is een toppertje. U neemt geen risico hiermee, tenzij u naar Het Oud Nederlandsch Ganzenbord op zoek bent. Dit is uw euro’s meer dan waard. Heeft in mijn annalen nu al een hoofdstuk veroverd omwille van een der meest spannende sessies ooit. Eindstand: 53-53-52, waarbij de speler met 52 een strafpunt moet incasseren omdat hij een slavenkaart had afgelegd. Voor alle duidelijkheid: ik was het niet.

Tales Of The Arabian Nights (Z-Man Games)

Beleeft u liever dan u speelt, dan zou ik dit toch maar eens spelen. U gaat niet weten wat u overkomt. U onderneemt bedevaarten, verandert van geslacht, wordt opgesloten, wordt verliefd op mannen en vrouwen tegelijk, spreekt met honden, wordt opgelicht dat het niet mooi meer is en verandert  af en toe in een waanzinnige maniak. En als u pech hebt gebeuren al die dingen tegelijk. Als u geluk hebt mag u bepalen wat een andere speler moet doen tijdens zijn of haar beurt. Zeer interessant als u het mij vraagt.

Peloponnes + uitbreiding (Irongames)

Zeer goed en kort bied- en civilisatiespel waarin u inzet op gebouwen en landerijen. Acht beurten slechts en zeer leuk. Dat wil wat zeggen want ik hou niet zo van bieden.

U mag hier niet teveel foutjes maken. Doe dus niet zoals ik en waag u niet onmiddellijk aan gebouwen, koop eerst een beetje grond om ze op te zetten.

Er worden ook vijf rampen op u losgelaten waarvan u weet dat ze eraan komen, maar niet wanneer. Dat is spannend, al wordt risicovol gedrag soms beloond.

Als u dit aankoopt doe er dan onmiddellijk de uitbreiding bij. Zo hebt u nog meer keuzemogelijkheden. Ze heeft trouwens geen enkele invloed op de snelheid van het spel, tenzij u AP-ers aan uw tafeltje hebt zitten.

U kunt hier weinig mee misdoen.

Ra: The Dice Game (Abacus / Rio Grande Games)

Ik amuseer me hier al een tijdje rot mee, maar kostelijk voor wat geboden wordt aan spelmateriaal. Heeft ondertussen "Duur Dobbelen" als koosnaampje meegekregen.

Pocket Rockets (Hazgaard Editions)

De Pocket in de titel doet zijn naam alle eer aan. Past in uw binnenzak, zelfs in uw handpalm als u een dokwerker bent. Ondanks de bescheidenheid van omvang toch een erg leuk spelletje, echt iets voor op café. Op Spiel krijgt u bij aanschaf al onmiddellijk vijf bonuskaartjes mee.

Eenvoudige spelregels met toch ruimte voor (een beetje) diepte. Snel uitgelegd, snel gespeeld en snel herspeeld.

 

Beste medespeler, hier eindigt mijn Essen Vorschau. Ik hoop dat u er iets aan had.

Op donderdag en vrijdag ga ik ter plaatse schauen en ik hoop een aantal onder u tegen het lijf te lopen.

Tijdens het weekend zal ik hier mijn eerste bevindingen over de beurs posten.

Ik wil u op de valreep nog graag verwijzen naar enkele zeer interessante artikels die uw verblijf in Essen aanzienlijk kunnen vergemakkelijken. Lees ze nog snel even na voor u vertrekt:

http://spellengek.blogspot.com/

 http://debordspeler.web-log.nl/debordspeler/2008/09/spiel-survival.html

En Erwin Broens heeft zijn eerste impressies over de persdag al geplaatst. Uit de foto’s heb ik al kunnen afleiden dat A La Carte mét steelpannetjes wordt uitgeleverd. Voor ondergetekende een hele geruststelling.

http://www.bordspel.com/spiel2009.html

Nog één verzoekje heb ik voor u: kan iemand mij even laten weten waar en wanneer de demonstraties van Koe Zoekt Boer doorgaan?

Tot zaterdag!

Dominique

20:51 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Achtundvierzig

Dungeonlords (Czech Games Edition)

Dungeon Keeper op karton, zo kun je deze titel het best omschrijven. In een vorig leven heb ik uren gesleten aan dat fantastische computerspel, waarin je naar hartelust kon martelen en je dienaren zelfs van opleidingscheques kon voorzien om zich tijdens de werkuren in dat martelen te bekwamen.

Dit is ook weer zo’n hebbeding van heb ik jou daar. Rijen dik gaan er staan aan standje 4-310, klaar om de Dungeon Of The Czechian Money Stealers te betreden.

Maar ik heb ondertussen de regels even doorgenomen en mijn aanvankelijk enthousiasme is toch wat getemperd. Meer dan 20 bladzijden om wat gehossebos in kerkers uit te leggen. Een hele hoop gedoe en gefrutsel weer, lijkt het. Ik vrees dan ook dat we gedoemd zijn tot lange wachttijden. En de leuke spanningsboog die het computerspel door de race tegen de tijd genereerde lijkt me hier toch enigszins afwezig. Kan ook moeilijk anders als je voor een kartonnen bord zit en met fiches aan de slag moet. Ik vrees dat dit concept dan ook best voor digitale media wordt gereserveerd.

Ook een beetje eng: de melding op de website van de uitgever dat dit spel eerder complex is en het meeste plezier verschaft aan gevorderde spelers. Dat is een eerlijk statement, maar ook een beetje jammer. En het contrasteert ook met het schattige artwork dat iets anders doet vermoeden.

Origineel: de evilometer, die bepaalt welke avonturiers uw kerker aandoen. Goeie vondst!

Maar, Czech Games Edition, hoe lang de rij avonturiers voor uw dungeon ook moge zijn, ik ga niet toehappen.

Ik ga Dungeon Keeper nog eens lekker inladen op mijn oude pc.

En dat, beste medespeler, is dan toch ook een verdienste van Dungeonlords.

Tot morgen!

Dominique

21:29 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Siebenundvierzig

Egizia (Hans Im Glück)

Er is nog vrij weinig geweten over dit spel. Alleen dat we weer gaan bouwen. En dat we ons weer in gekke rokjes door het oude Egypte gaan bewegen.

Door de Westpark Gamers nu al verkozen tot spel van de maand, mede door de invloed van twee speltesters die het spel al veelvuldig hebben gespeeld. Dat laatste zou mij al een beetje achterdochtig stemmen maar uit ervaring weet ik dat het oordeel van de WPG zeer betrouwbaar is. Dat, gecombineerd met de naam Hans Im Glück, die meestal toch garant staat voor Duitse Degelijkheid, moet voldoende zijn om dit spel in Essen aan een nader onderzoek te onderwerpen.

We moeten mannetjes en vrouwtjes plaatsen op voorgedrukte vakjes op het spelbord, waarop de Nijl zich van zuidelijke naar noordelijke richting beweegt. En we plaatsen om te bouwen, maar ook om te overleven. Vooral dat laatste intrigeert.

De Farao, bouwheer van dienst, heeft ons opgedragen het enkele speeltjes op te richten. U weet wat dat betekent. Geen tuinhuisjes, maar het betere werk: piramiden, obelisken, sfinxen en tempels.

Snel aan het werk dan maar. Plaatsen dat werkvolk. Stroomafwaarts. Dat is belangrijk. Tegen de stroom in kan je geen personeel posteren. Dat biedt interessante blokkeringmogelijkheden, daar hoeft geen tekening bij. De rechteroever schenkt ons leuke dingen zoals extra arbeiders, irrigatiemogelijkheden, moestuintjes en bouwvergunningen. Wat op de linkeroever valt binnen te halen verschilt van ronde tot ronde, wordt onder de vorm van kaarten aangeboden en is naar het schijnt ook niet te versmaden.

Na de plaatsingsfase vraagt uw werkvolk geen spelen, maar brood. Als uw deegkneders en ovenstokers op dat moment met de handjes staan te draaien moet u overwinningspunten inleveren om ze aan het werk te zetten om uw personeel van een gewisse hongerdood te redden. Ik vermoed dat Agricolaspecialisten in deze fase bevoordeeld zijn.

Vervolgens leggen uw goed doorvoede handlangers stenen op elkaar die uiteindelijk met een beetje geluk op één van de hoger genoemde monumenten gaan lijken.

Na vijf ronden is het tijd om te tellen. U scoort voor monumentenbouw en het realiseren van bepaalde opdrachten. De winnaar wordt verder met rust gelaten, de verliezers worden naar eigen goeddunken op een of andere manier vernederd. Voor straf ook in het echte leven een tijdje met die gekke rokjes rondlopen bijvoorbeeld. Het is maar een idee.

Ik zou deze, samen met mij, in de gaten houden als ik u was.

Tot morgen!

Dominique

21:27 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Zechsundvierzig

Ra: The Dice Game (Abacus / Rio Grande Games)

Dit spelletje is al even uit, maar ik wil het hier toch even over hebben.

Om de eenvoudige reden dat dit één van de beste dobbelspellen is die ik de laatste jaren heb gespeeld.

U dobbelt met vijf dobbelstenen, elk in zijn eigen kleurtje. U mag dat tot drie keer na elkaar. Interessante stenen legt u even apart en met de rest gooit u gewoon opnieuw. Afhankelijk van het resultaat kunt of moet u een aantal dingen doen. Zonnen moeten voor de Ra-figuur worden geplaatst (zij bepalen hoever de Ra-figuur zich verplaatst op het epochespoor, Schepen laten je toe je te verplaatsen op het Nijlspoor en met een beetje geluk mag je de Nijl ook laten overstromen (levert maximaal 12 punten op), farao’s laten je toe je te verplaatsen op het faraospoor (om 5 punten te scoren als je vooraan staat of te voorkomen dat je 2 minpunten "scoort" als je achteraan bengelt), bevolking laat je toe stenen te plaatsen op de beschavingsvelden, afhankelijk van de kleur die je hebt gegooid (om te scoren of toch minstens minpunten te voorkomen) en piramiden laten je toe – inderdaad – piramiden te plaatsen in het piramidenvak, ook afhankelijk van de kleur die je hebt gegooid (om hopelijk een massa punten te scoren op het einde van de derde epoche).

Liggen er na het gooien drie zonnen voor Ra op het epochespoor krijg je gewoon drie punten. Ankhsymbolen gebruik je als joker en zijn dus zeer gegeerd. Twee Ankhsymbolen leveren je ook twee punten op.

Gooi je vier of vijf zonnen mag je een ramp op je medespelers loslaten. Ze moeten stenen verwijderen van het bord (piramiden –of beschavingsvelden) of achteruitzetten (faraospoor en nijlspoor).

Je beurt wordt afgesloten door de Ra-figuur maximaal één of twee vakjes vooruit te zetten (gegooide zonnen). Als er meer dan twee zonnen zijn gegooid blijft hij gewoon staan. Bereikt hij het eindveld is de lopende epoch ten einde (we spelen er drie) en volgt er een tussentelling op het faraospoor, het Nijlspoor en de beschavingsvelden. De speler die het verst gevorderd is op het faraospoor krijgt 5 punten, de minst ver gevorderde –2. Op het Nijlspoor krijgt elke speler die de Nijl heeft laten overstromen evenveel punten als de punten die op het veld staan aangegeven (max. 12) en op de gekleurde beschavingsvelden worden er punten uitgedeeld naargelang de aanwezigheid van stenen van de spelers. Geen aanwezige stenen staat gelijk aan 5 strafpunten, voor drie tot vijf stenen scoor je 5 tot 15 bonuspunten. De piramiden worden pas gescoord na de derde epoche. Zij leveren punten op voor elke rij waarin je een steen hebt staan en vanaf drie stenen in een kolom krijg je er nog bonuspunten bovenop.

Het gaat vooruit en het is lekker overzichtelijk. In één oogopslag zie je wat er aan de hand is, waar het gevaar loert en waar je het best aan de slag gaat. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Roll Through The Ages, dat ik trouwens ook goed vind, maar waar het toch moeilijker is om na te gaan wat iedereen op zijn scoreblaadjes aan het doen is. Hier kijk je naar het centrale bord en heb je een totaalbeeld van de strijd. Want dat is het. Er wordt lekker in conflict gegaan met elkaar.

De Ra-figuur zorgt ook nog voor de nodige spanning. Gaat hij nu vooruit of niet? Kom ik misschien toch nog een keertje aan de beurt? Leuk.

Minder leuk is de prijs van dit spelletje. 30 euro is wat overdreven voor wat hier aan spelmateriaal wordt geboden. Maar, zoals een medespeler verwoordde, als het veel op tafel komt is de prijs minder relevant. Nagel op de kop, Tom! En dit gáát bij mij veel op tafel komen.

De gele dobbelsteen is geen goede keuze. De witte afbeeldingen erop zijn niet echt goed te onderscheiden, maar met een korte initiatie "creatief met dobbelstenen" valt dit te verhelpen. Maar je blijft je toch afvragen wie met dit soort briljante ideeën op de proppen durft komen.

Ra is een goed spel, maar ik heb het gevoel dat Ra: Het Dobbelspel ervoor gaat zorgen dat het minder uit de kast komt. Het dobbelspel is trouwens ook erg leuk met z’n tweeën en dat kan van grote broer echt niet gezegd worden.

Dit spel heeft trouwens ten huize van nog maar eens aangetoond hoe handig het deksel van een schoenendoos is tijdens het spelen van dobbelspellen.

En het doet mij ook steeds weer denken aan die monsterhit van The Bangles: Throw Like An Egyptian.

Aanrader!

Tot morgen.

Dominique

14:38 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Funfundvierzig

Chaos In The Old World (Fantasy Flight Games)

Warhammer goes Euro! Geen dobbelsteenfestijn, al wordt er meer gedobbeld dan gemiddeld, maar zowaar een poging tot het integreren van het betere bordspel in het Warhammer-universum. Wie zich al eens in dat universum begeeft weet hoe Warhammer zich tot bordspellen verhoudt. Die twee gaan eigenlijk niet goed samen.

Maar ik moet toegeven dat er hier toch sprake is van een begin van een integratieproces. Het blijft, Warhammer getrouw, allemaal erg bloederig en – tot op zekere hoogte toch – min of meer beangstigend, maar u moet al niet meer met van die dikke naslagwerken en linialen aan de slag om te berekenen hoeveel schade eenheid A toebrengt aan eenheid B, rekening houdend met de afstand, het terrein waarop zowel eenheid A als B zich bevinden, de snelheid van bewegen van eenheid B, de windrichting en tenslotte de moraal en de handigheid van de bediener van het toestel waarmee het projectiel door eenheid A in de richting van eenheid B wordt afgevuurd. Waarmee onmiddellijk duidelijk wordt waarom ik mij nooit in het Warhammeruniversum heb gewaagd.

De protagonisten (zogenaamde chaoasgoden) die u speelt dragen fantasierijke namen zoals Khorne, Nurgle, Tzeenth en Slaanesh. Nu maar hopen dat onze bekende Vlamingen hier geen ideetjes opdoen voor de naamkeuze van hun pasgeboren spruiten. Heilige Simpel, God van de eenvoud, bewaar ons daarvoor.

U leest het, het is er allemaal een beetje over, maar in het Angelsaksisch taalgebied gaat men hiervoor helemaal overstag. Getuige hiervan het feit dat het spel toch maar leuk doorgestoten is tot in de top 100 op BGG. Dat wil wat zeggen. En dat geeft aan dat we misschien toch onze loep eens op dit spel moeten zetten.

We hebben nog steeds te maken met een regelwerk van een dikke 30 bladzijden en de vloed regelvragen op BGG beloven niet veel goeds, maar Warhammer wordt hier toch al wat interessanter voor de gemiddelde bordspeler. Zo hebben de vier goden in dit spel elk hun eigen overwinningsvoorwaarden. Als geen van de vier erin slaagt op zijn eigen onnavolgbare wijze de buit binnen te halen gelden de behaalde overwinningspunten, maar enkel en alleen als er eentje de 50-puntengrens heeft overschreden. Het trekken van bepaalde kaarten triggeren ook het speleinde. Heeft er op dat moment geen enkel chaotisch type aan een overwinningsvoorwaarde voldaan verliest iedereen. Dat zijn leuke dingetjes, vooral als u op dat moment nogal chaotisch achteraan bengelt.

Goed, u moet weer uitmoorden en het bloed stroomt bij beken het spelbord af, maar daar moeten wij vredelievende eurogamers ons gewoon bij neerleggen. Moord en doodslag en bloed en afgerukte ledematen horen nu eenmaal bij Warhammer zoals mijn nederlagen bij Caylus. Ze zijn onafscheidelijk.

Hieronder een introductiefilmpje. Ik moet u wel waarschuwen. De introductie wordt gedaan door een van de meest zelfvoldane bordspelers die ik ooit heb mogen aanschouwen, en dat zijn er toch al wat. Ik kon het niet helemaal uitzitten. Als u dat wel kunt verdient u een medaille. Al zult nu niet de enige zijn. Zo te zien aan de reacties op dit filmpje op BGG zijn er nog die dat hebben klaargespeeld en daarbovenop nog zijn klaargekomen ook.

http://www.vimeo.com/6323690

Misschien ligt het gewoon aan mij, en ben ik uiteindelijk toch te oud geworden voor deze hobby.

Squaredansen dan maar?

Tot morgen!

Dominique

16:39 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Vierundvierzig

The Adventurers (Alderac Entertainment Group)

Tja, wat moeten we nu hier van denken? Vooral van die grote bol die de ingame shots op BGG siert. Een bolvormige gimmick dus. En u weet hoe ik over gimmicks denk.

Ik waag me aan een paar kernwoorden: familiespel, kort, mooi, chaos, taktiek, lage herspeelbaarheid en volgens welbepaalde bronnen op BGG is mits een beetje inspanning het resultaat van elk spel perfect voorspelbaar. Het is dus te kraken. Vraag me niet hoe – ik ben daar veel te dom voor – maar het kán blijkbaar. En dat verontrust.

U onderzoekt een of andere tempel, laadt alle beschikbare rugzakruimte en mogelijk ook lichaamsopeningen vol met alles wat maar enigszins waarde heeft en probeert vervolgens uw vege lijf te redden. Uw aanwezigheid heeft immers een aantal valstrikken in gang gezet. Muren die op elkaar afkomen bijvoorbeeld, of die grote gangbrede uit massieve rotsen gehouwen bol uit de inleiding die doodleuk uw richting komt uitgerold. Tot overmaat van ramp wordt, ondanks alle hectiek, van u verwacht dat u bepaalde symbolen, die gekerfd staan in de muren die op u afkomen, memoriseert. Kwestie van te weten welke tegels u mag betreden wilt u uw bezoekje aan de lavakamer kunnen navertellen. En die symbolen lijken erg op elkaar. Heel erg.

U zult uw beide ellebogen nodig hebben om de uitgang levend te halen, zij het via de ondergrondse rivier (die onherroepelijk leidt naar de clichéwaterval), de vermolmde clichéloopbrug (had u maar eerder aan uw BMI van 45 moeten denken) of de weg helemaal terug door de donkere clichégangen, achtervolgd door die uit de kluiten gewassen rolbol.

U kunt hiervan ook proeven in het echte leven, in Bobbejaanland of Walibi bijvoorbeeld. En daar wordt u echt nat. De kans dat u het daar overleeft is ook aanzienlijk groter. Al durf ik voor Bobbejaanland mijn vingers niet in het vuur te steken.

Mooi, heel mooi. Maar komt na sessie één niet meer op tafel vrees ik.

Tot morgen!

Dominique

22:20 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Dreiundvierzig

Pocket Rockets (Hazgaard Editions)

In dit alleraardigst kaartspelletje bouwt u raketten met gelijksoortige onderdelen, tankt ze vol met een mengsel van amoniumperchloraat (69,6%), aluminiumpoeder (16%), ijzeroxide (0,4%), polymeer (12,04%), epoxy (1,96%) en lanceert ze. Op het einde van het spel scoort u punten voor de volledige en gelanceerde toestellen en de aanwezige brandstof. Daar worden, als u het een beetje slim hebt aangepakt, ook nog bonuspunten aan toegevoegd.

U bouwt, lanceert en tankt door het spenderen van actiepunten aan de bovengenoemde handelingen. Vier actiepunten vormen uw basis, met een beetje geluk kunt u er meer verdienen tijdens het spel. Meer is het niet.

Maar minder ook niet.

Het aftellen begint hier ongeveer op 20 minuten. Dit speelt dus ook met de snelheid van een raket. Dit is dus vulsel. Maar vulsel van het betere soort. Donsveertjes tegenover synthetisch materiaal zeg maar.

Op Spiel worden er al onmiddellijk vijf bonuskaarten gratis aan het spel toegevoegd. Het lijkt een nieuwe trend te worden, uitbreidingen die al onmiddellijk samen met pas verschenen spellen worden uitgeleverd. Ik speur een trend. Peloponnes doet hier immers ook aan mee – een aanrader trouwens, later hierover meer – en ook Atlantis heeft al onmiddellijk scheepjes in de aanbieding. En als u een beetje zoekt zult u er ongetwijfeld nog van dat slag vinden. We leven in een gekke wereld.

Dat u als een raket naar stand 12-64 moet schieten is nu ook weer wat overdreven. Maar als u een snelle, lichte (letterlijk en figuurlijk) en goeie voor tussendoor wilt vormen de coördinaten 12-64 mogelijk wel een mooie landingsstek.

Maar wel voorzichtig met dat amoniumperchloraat.

Tot morgen!

Dominique

21:48 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Zweiundvierzig

Greed, Incorporated (Splotter Spellen)

De opwinding die zich van mij meester maakte bij het bekijken van de eerste foto’s van dit spel is vergelijkbaar met de opwinding die ik ervoer toen ik in 1987 om drie uur ’s nachts moederziel alleen met een lekke band op de pechstrook van de Brusselse binnenring stond. Dat behoeft geen tekening.

Splotter neemt hier een groot risico want dit lijkt verdacht veel op een spel dat de kredietcrisis als thema heeft. Ik vraag me af welke masochist hiervoor warm gemaakt kan worden. Al bestaan ze, spelende masochisten. Het slag dat "De Pfaffs" uit de zogenaamd betere speelgoedzaak sleurt bijvoorbeeld. Daar zou dringend een wet tegen moeten worden gestemd.

Ik vraag me ook af of er wel mensen zijn die dit dúrven spelen. Laat staan in het openbaar. Want als u tijdens het spelen begint te informeren naar uw exuberante bonussen zou het plaatselijke lynchcomité van de man uit de straat u wel eens bij uw nekvel durven grijpen.

U staat aan het hoofd van een bedrijf, zuigt het helemaal leeg, incasseert tijdens dat proces hemeltergend hoge bonussen en laat het tenslotte, na uw pensioenfondsen te hebben veilig gesteld, doodleuk op de fles gaan.

Dat kan tellen als thema.

Zaken als deze zijn dagelijkse kost, logisch dat er een spel over wordt gemaakt. Maar is dat netjes? Bestaat het gevaar niet dat dit spel door multinationals allerhande zal worden gebruikt om hun medewerkers te leren hoe ze vijandig kunnen overnemen en nog vijandiger kunnen achterlaten? Ziet Splotter daar misschien een marktgat?

Splottergewijs zijn we trouwens weer vertrokken voor minstens 180 minuten. En ik hoop dat de droogheid van het onderwerp het aanvoelen van die speeltijd niet verdubbelt. En als ik bij "Category" de termen Economic, Industry en Manufacturing zie staan hou ik ook al mijn hart vast.

Een tien en een negen scoort dit tot nu toe op BGG. Dat intrigeert. We krijgen voorlopig echter alleen cijfers te zien, geen commentaar. Dat is jammer want die had ik toch graag gelezen.

Splotter heeft een reputatie. Een hele goede.

Hopelijk volgt er nu geen vijandige overname.

Tot morgen!

Dominique

23:37 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Einundvierzig

Atlantis (Amigo)

De spellen van Leo Colovini, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee.

Leo heeft me onlangs aangenaam verrast met "De Gouden Eeuw" en "Islas Canarias", maar al minstens evenveel keer deed hij dat niet. Go West: verschrikkelijk. Avalon: bweurk! Dschingis Khan: mijn God! Magna Grecia: hier bakte Leo het wel erg bruin!

Atlantis neigt gelukkig weer naar liefde.

Atlantis loopt onder water en willen we ooit in de gelegenheid zijn dat na te vertellen moeten we snelsnel naar het vasteland. Gelukkig leidt een kronkelpad daar rechtstreeks naartoe. Maar delen van dat kronkelpad gaan eveneens onder water komen te staan, het ene al wat sneller dan het andere. Uw zwemdiploma komt eindelijk van pas. Wie geen natte voeten wil kan één, en slechts één brug bouwen. Dat helpt. Een beetje.

We verplaatsen ons vege lijf door middel van het uitspelen van kaarten. De afbeeldingen op deze kaarten corresponderen met de afbeeldingen op de tegels van het kronkelpad dat we moeten overbruggen. Vervolgens mogen we één onzer drie pionnetjes naar het eerstvolgende gelijkende tegeltje verplaatsen en het dichtstbijzijnde vrije tegeltje dat achter ons ligt op hand nemen. Daar staan punten op. Die kunt u innen op het einde van het spel, maar u gaat ze tijdens het spel ook gebruiken als onkosten voor het oversteken van ondergelopen gebieden. Weggenomen puntentegeltjes worden immers vervangen door watertegeltjes. En als u de veerman met uw tegeltjes betaalt bent u ze kwijt, de tegeltjes én de punten. Dat doet pijn. Gelukkig kunt u de veerman ook met uw handkaarten betalen. Maar dan legt u een kleine hypotheek op de hoeveelheid van uw keuzemogelijkheden voor de rest van het spel. U trekt immers op het einde van uw beurt slechts één kaartje bij.

Door uw burgers te verplaatsen naar tegels die door andere burgers bezet zijn kunt u grote afstanden overbruggen. U moet dan kaarten blijven spelen tot u op een vrije tegel terechtkomt. Ik verwijs u graag even terug naar de hypotheek van enkele regels geleden.

Wie als eerste zijn drie burgers naar het vasteland heeft gebracht mag nog vier kaarten van de trekstapel nemen (vier bonuspunten) en luidt daardoor onmiddellijk het eindspel in. Dat eindspel, beste medespeler, duurt ongeveer 15 seconden. Elke andere speler moet dan onmiddellijk naar het vasteland, met inachtname van de daarvoor benodigde onkosten. Kaarten mogen dan immers niet meer worden uitgespeeld.

De tegeltjes die je overhoudt op het einde van het spel zijn punten. Elke handkaart die je nog hebt telt voor één punt. En dat is het.

Dat, in een notendop, is Atlantis.

Atlantis lijkt op Cartagena. De verwantschap is overduidelijk. Hebt u Cartagena ooit gespeeld zal dat het eerste zijn waarnaar u bij spelaanvang refereert.

Het klinkt misschien gek, maar ondanks mijn aversie voor Cartagena hou ik wel van Atlantis. Het is gewoon leuk, die tegels op handen nemen, een brugje bouwen , het geworstel met je handkaarten en het creëren van letterlijk kostelijke watergebieden voor je tegenstanders. Vergelijk het met het hakken van een wak voor je achtervolgers in een elfstedentocht. Ook de vreselijke dilemma’s, zoals welke fiche(s) inleveren voor welke overtocht, zorgen voor een lekkere spanningsboog. En zoals gezegd kunt u uw tegenstanders meer dan eens, en op meerdere manieren, een wak zetten.

Het is ook vrij snel opgezet en de regels zijn makkelijk te bevatten. Het speelt ook lekker snel. Op een half uurtje tot drie kwartier bent u klaar. Dat vind ik uitermate interessant.

Toch een kanttekening. De startspeler heeft mijns inziens een aanzienlijk voordeel. Een voordeel dat mogelijk onvoldoende wordt ondervangen door de kwantiteit van de kaartdistributie vooraf. Dat vraagt misschien om een startvariant, al zullen bijkomende sessies daarover nog definitief uitsluitsel moeten brengen.

Zorg er ook voor dat u als eerste uw derde mannetje binnenloodst. Dat levert u vier bonuspunten op. Die kunnen op het einde het verschil maken.

We waren er ook niet echt uit wat nu de beste strategie is. Ga je voor snelheid of doe je het rustig aan, zodat je meer tegels kunt verzamelen? Of iets daartussenin? Wij hadden het gevoel dat snelheid heel belangrijk is, al ben ik daar niet zo zeker van.

Van de drie spelers waarmee ik dit spel speelde neigt er eentje tot aankoop, eentje vond het gewoon goed en de derde vond het maar zozo.

Ik weet het, daar kunt u niet veel mee, maar als ik u was zou ik het toch eens proberen in Essen. Dan kunt u nog alle kanten uit.

Al zou achteruit wel eens geen optie kunnen zijn.

Tot morgen!

Dominique

20:56 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Vierzig

A La Carte (Heidelberger/Moskito)

Eindelijk. Twintig jaar na het origineel een heruitgave!

En u, beste medespeler, hebt hierop zitten wachten. Al beseffen de meesten onder u dat nog niet.

In mijn top tien van "Ergste Lachstuip Ooit Opgelopen Tijdens Een Bord- of Kaartspel" staat A La Carte onwrikbaar op twee genoteerd. Voorlopig toch nog, want ondertussen is "Tales Of The Arabian Nights" als een komeet die top tien binnengeschoten. Maar dat doet nu even niet terzake.

Ik ga maar onmiddellijk met de deur in uw huis vallen. A La Carte is het ultieme kookspel. En begin uw wenkbrauwen maar te fronsen want de auteur is Karl-Heinz Schmiel, de fantastische man achter onder andere Die Macher, Tribun en Extrablatt. In A La Carte staat u effectief in de keuken, aan een vuurtje, met pannetjes en kruidenflesjes en een kookboek in de aanslag. Ik ken trouwens maar heel weinig spellen waarvan het spelsysteem en het spelmateriaal zo verweven zijn met het thema als hier. Een ware verademing na al dat gedoe met pionnen op actievelden, het kiezen van rollen en het omzetten van bruine houten kubusjes in overwinningspunten.

Uw gasvuurtje moet aan en u moet aan de slag. Om zoveel mogelijk gerechten te realiseren in zo min mogelijk tijd. Eenvoudige gerechten kosten minder tijd, hebben ook meer kans op slagen maar leveren weinig punten op. Moeilijke gerechten duren wat langer, vragen uw onvermoeide aandacht en een hele hoop stress, maar de beloning is dan ook navenant: veel overwinningspunten en bewonderende en afgunstige blikken van uw medespelers. U bepaalt zelf welke weg u opgaat, de quasi risicoloze of die van het gladde ijs, of die ertussenin. Of een mengvorm van die drie. Ik kan u geruststellen, u kunt op elk van deze manieren winnen. Alleen worden uw kookcapaciteiten meer dan eens zwaar op de proef gesteld omdat uw tegenstanders u daartoe dwingen. Lees: u moet zelf ook al eens iets uit de rubriek "Koken Voor Experts" op tafel toveren als uw medekoks zich in het "durfalspectrum" ophouden. Tijdens het koken moet u er trouwens op letten dat uw vuurtje niet over- of zelfs onderkookt. Wie al eens een gemiddelde keuken van binnen heeft gezien weet dat de temperatuur die uw vuurtje genereert van cruciaal belang is voor de kwaliteit en consistentie van het eindresultaat. Soms zelfs van de kwantiteit. Zo durven tijdens mijn persoonlijke kooksessies bepaalde ingrediënten al eens geheel of gedeeltelijk verdwijnen. Dat gebeurt ook in A La Carte. Tot groot jolijt van al wie samen met u in deze keuken staat.

Waarmee ik wil aangeven dat u, net als tijdens het echte werk, moet rekening houden met een aantal variabelen die perfect op elkaar moeten worden afgestemd.

Nu maar hopen dat de originele flesjes en pannetjes in deze versie werden behouden en dat ze niet werden gedegradeerd tot kartonnen tegenhangers. Want dat zou dit spel absoluut geen dienst bewijzen. De kookvuurtjes daarentegen kunnen een opwaardering dan weer wel gebruiken. Dus alstublieft geen wasknijpertjes meer als regelknopjes voor de vuursterkte.

Het spijt me, Wasabi, Veel Soeps en alle andere spellen waarin koken de hoofdbezigheid is. Jullie worden door dit spel kwalitatief gedegradeerd tot de fastfoodsector.

Alle oelewappers die gewoon zijn naar de regelrechte aanslag "Mijn Restaurant" te kijken zouden zich beter bezighouden met dit. Doen ze tenminste iets in plaats van als een zombie naar die lichtbak zitten staren. En lachen ze zich nog eens zo slap als een vod. Dát was lang geleden!

Ik heb ooit de originele A La Carte in mijn bezit gehad. Ik heb het een tiental jaar geleden verkocht aan een verzamelaar die er pijnlijk wanhopig naar op zoek was. Ik heb daar nu nog altijd spijt van.

U weet dus wat ik op dag één in Essen ga doen.

Tot morgen!

Dominique

19:32 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Neununddreissig

Krakow 1325 AD Expansie

Het basisspel is bedoeld voor vier, de uitbreiding voor drie. Zoek de contradictie in de vorige zin. Heel gedurfd en interessant en made in Holland en het basisspel was al zeer de moeite en daarom misschien toch het bekijken waard. En aangezien het zo’n goed spel is, is het wel interessant als je wat meer speelmogelijkheden krijgt, al is het maar door het spelersaantal te "vergroten" van vier naar drie.

Het partnership werd volledig overboord gegooid. U moet het nu vanaf het begin in uw eentje zien te rooien. Er zijn mensen die dat graag doen. Mensen die anderen niet vertrouwen, en gruwen van - in hun ogen zogenaamde - medestanders. Moest u in het basisspel alleen op het einde de egoïst uithangen mag u dat nu vanaf het begin. U denkt enkel en alleen aan uzelf. Lekker gemakkelijk en mooi aanleunend bij het huidige maatschappijbeeld. Let wel, het grote excuus van "het ligt aan u, partner" kunt u nu bij een nederlaag op uw dikke, vette bordspelerbuik schrijven.

Aangezien ik Krakow 1325 AD in één mijner spellenrekken heb staan en ik het graag meer zou spelen en deze uitbreiding mij deze kans geeft, twijfel ik niet. Er verhuizen euro’s richting Nederland.

En dik verdiend.

Tot morgen!

Dominique

21:49 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Achtunddreissig

Great Fire: London 1666 (uitgever nog onbekend)

Let op de 666 in het jaartal. Het was gewoon voorbestemd. Ik heb een jaartje geleden in The Museum Of London een gedetailleerde uiteenzetting over deze ramp mogen aanschouwen en -horen en ik kan u meegeven: dat was niet niks.

Het begon allemaal kort na middernacht in het bakkerijtje van ene Thomas Ferriner in Pudding Lane. De man zijn broodjes waren duidelijk nog niet gebakken. Wat gebakken peren zijn hebben ze toen in Londen wél geweten.

Het bakken der peren duurde vier volle dagen.

Resultaat van de onachtzaamheid: 13.200 huizen lagen in de as, 80% van Londen werd verwoest, duizenden inwoners waren dakloos.

Een duidelijke misrekening ging aan de bluswerkzaamheden vooraf. Toen Thomas Bludworth, burgemeester van dienst, van de brand op de hoogte werd gebracht en even door het slaapkamerraam naar buiten keek om de schade op te nemen, sprak hij de legendarische woorden: "A woman might piss it out." Om vervolgens weer de bedstee op te zoeken. Dat Londen in 1666 nog niet over een brandweerkorps beschikte was ook een detail dat het blussen aanzienlijk bemoeilijkte.

Uiteraard ging men op zoek naar de schuldige. Die vond men echter niet in de bakkerij. Het zwarte (!) schaap werd uiteindelijk een Fransman, genaamd Robert Hubert. Hij werd opgehangen. De brandstapel werd om begrijpelijke redenen niet weerhouden.

Maar nu is al geweten dat er geen vuurwerk zal worden afgestoken in Essen. Men mikt nu op een of andere verschijningsvorm in juni 2010. Doeme toch.

Met een beetje geluk echter kunt u in Essen uw handen branden aan een prototype.

 

Beste medespeler,

Teugels zijn er om af en toe te worden gevierd.

Aangezien ik de kans heb er een weekendje op uit te trekken vraag ik uw begrip voor het feit dat u het enkele dagen zonder bijdrage moet doen. Morgen wordt de Spiel 2009 Vorschau even onderbroken. Op zondagavond ben ik er weer.

Ik heb trouwens besloten de Vorschau te rekken tot de avond voor Spiel. Ik heb namelijk de kans gekregen een aantal spellen die er verschijnen nu al te spelen. Die bevindingen wil ik voor uw afreis nog graag met u delen. Wie weet kunt u er wat mee.

Tot zondag!

Dominique

23:17 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Siebenunddreissig

Cyclades (Matagot)

Schoonheid is een list van de natuur. Ik heb dit ooit al eens ergens geschreven en ik schrijf het nu opnieuw, maar in iets andere vorm: "Schoonheid is een list van speluitgevers". U wordt gelokt met schoonheid en achteraf zit u met een kater en een lege bankrekening.

Het is leuk om naar iets moois te kijken, maar het is erg onleuk naar een spel te moeten kijken dat nooit gespeeld wordt. Ik vrees dat het met Cyclades een beetje die richting uitgaat.

Er wordt gevochten, er wordt gebouwd, er wordt op Evoiaanse wijze geboden en er wordt van alles in van alles anders omgezet. En als u voldoende offerandes aanlevert krijgt u hulp van de Goden. Kortom, niets dat we al niet eerder hebben gezien.

Ik heb zo’n beetje een vermoeden dat dit een MNM is, een Mare Nostrum Mini. Dat hoeft voor mij niet.

De overwinningsvoorwaarde voorspelt ook niet veel goeds. Wie het eerste twee metropolen heeft gebouwd wint. Het uitreiken van een lauwerkrans op basis van dat gegeven, gekoppeld aan de nogal agressieve aanpak die tijdens dit spel van u wordt gevraagd, gaat nogal eens samen met een der grootste problemen en dilemma’s die zich aan een speltafel kunnen manifesteren: het ontstaan van een kingmaker, een niet-winnaar die bepaalt wie het spel uiteindelijk wél wint.

Dat levert vrienden en vijanden op. In één beslissing. Liever u dan ik, hoor.

Er is een spel te krijgen in Essen dat zich in ongeveer hetzelfde tijdsegment afspeelt en mijns inziens meer speelplezier garandeert. Maar ik moet voorzichtig zijn. Peloponnes heb ik immers al gespeeld, Cyclades niet. Wat ik wel met zekerheid weet is dat Peloponnes het in schoonheid moet afleggen tegen Cyclades.

Wat ons naadloos heeft teruggebracht naar de variant van mijn openingszin: "Schoonheid is een list van speluitgevers."

Tot morgen!

Dominique

20:10 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Zechsunddreissig

7 (Wolf Fang P.H.)

Zeven. Het is een heilig getal.

Maar of we dit gaan verafgoden is nog zeer de vraag.

7 zou nogal wat overeenkomsten vertonen met Saigo No Kane. Dat is geen slechte referentie, want Saigo No Kane heeft niet de aandacht gekregen die het verdiende. Maar of de motor van Saigo No Kane zich leent om een coöperatief spel in een fantasy setting draaiende te houden durf ik te betwijfelen. Het verkiezen van de populairste leerling op een middelbare school, tot daar aan toe, maar een omzetting naar een strijd tegen het kwade?

Leuk, het omslagmoment waarin een der spelers de donkere kant kiest en tegen zijn voormalige medestanders aan de slag gaat. Leuk, maar dat hebben we het voorbije jaar nog gezien, in Battlestar Galactica en Red November.

En er zijn nog oude bekenden die hun opwachting maken. Het sluiten van poorten bijvoorbeeld, waar hebben we dat nog gehoord? En het gegeven dat er maar eentje kan winnen in deze imaginaire wereld, die om erin te overleven coöperatief handelen vraagt, zijn we dat ook al eens nergens tegengekomen? Inderdaad, in Cutthroat Caverns, een spelletje dat uw aandacht ook meer dan verdient.

Speelduur: 90 tot 180 minuten. U weet wat dat in de praktijk betekent: 180 minuten. Dat is voor ondergetekende een beetje te lang.

Ach, ik zoek spijkers op laag water. Laten we 7 nog even het voordeel van de twijfel geven. Omdat we er nog relatief weinig over weten bijvoorbeeld.

En omdat het in zo’n mooie doos zit. Een doos die iets belooft.

Tot morgen!

Dominique

21:51 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Funfunddreissig

Gonzaga (daVinci Games)

Een spel met een gimmick. Ik heb met vallen en opstaan geleerd daar heel goed mee op te passen. U doet dat best ook.

De gimmick waarvan sprake wordt door de uitgever nu al aangekondigd als de meest vernieuwende uitvinding sinds de ontdekking van het wiel, wat meer zegt over het bescheidenheidsniveau van de uitgever dan over de functionaliteit van dat wiel.

En Italië, beste medespeler, hebben zich daar al niet genoeg spellen afgespeeld? Waarom eens niet naar Luxemburg? Of Oekraïne? Of Nauru, de kleinste republiek ter wereld, maar toch gezegend met een dot van een internationale luchthaven? Verdienen zij geen spel dan? Neen, altijd maar Italië, Italië, Italië. Ik ben het zo beu. Maar de volledigheid gebiedt me u mede te delen dat er in dit spel ook naar de rest van Europa wordt uitgezwermd. Door gebruik te maken van die fan-tas-ti-sche gimmick, een plastieken geval dat bestaat uit meerdere hexagons die strategisch op het spelbord moeten worden geplaatst. Simultaan gekozen actie- en regiokaarten bepalen gedeeltelijk waar je die plastieken gevallen moet plaatsen.

Uiteraard bepalen de plastieken gevallen voor een groot gedeelte de puntenscore die u op het einde van het spel op uw conto mag schrijven.

Ik kan het niet helpen, maar als ik aan dit spel denk doemt steeds weer de cover van "De Plastieken Walvis" van Jommeke in mijn geest op.

Ik vrees dat de strip beter is.

Tot morgen!

Dominique

23:07 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Vierunddreissig

Rattus (QWG)

Het nobele ambacht van het bestrijden van rattenplagen is een thema dat – en dat klinkt misschien een beetje raar – wel meer voorkomt in spellen. Notre Dame, Plague, De Rattenvanger Van Hamelen en Plague And Pestilence zijn er een paar die mij spontaan te binnen schieten terwijl ik dit schrijf.

Ratten, beste medespeler, zijn zeer intelligente en taaie diertjes. Als er één viervoeter op aarde is die zich de titel "overlever der overlevers" mag toe-eigenen is het onze vriend ratje wel. Respect is dus op zijn plaats als we het over dit beestje hebben.

Dit duurt ongeveer 30 minuten heb ik ergens gelezen. In dat half uurtje wordt een vijftal jaar heerschappij van de zwarte dood in de Middeleeuwen gecomprimeerd. Heel fors gecomprimeerd als u het mij vraagt. In die 30 minuten wordt u geacht hulp in te roepen van monniken, handelaars, ridders, heksen, koningen en gewone, minder begaafde, burgers. Met de zwarte dood in het achterhoofd kan ik me voorstellen dat u deze hulp van al deze lieden tegelijk verwacht en liefst in grote hoeveelheden. Ik vraag me dan wel af of een half uurtje wel voldoende bewegingsvrijheid geeft en de ratten ons niet onder de voet gaan lopen. Oké, optimisten zullen zeggen dat je toch 1800 seconden hebt om tot verdelging te komen, maar ik ben er toch niet helemaal gerust in.

Maar kom, de winnaar wordt bepaald aan de hand van uw aantal volgelingen dat de slachting overleeft. Hebt u er slechts eentje die nog over levenssappen beschikt en uw medespelers geen enkele hebt u wel het spel gewonnen.

Op basis van wat nu voorligt meen ik ook enige overeenkomsten met Pandemic te bespeuren, het coöperatieve uitgezonderd, maar ik kan me vergissen.

Ik vraag me ook af er in Essen ratten te bespeuren gaan zijn. Ter hoogte van de eetstandjes mogelijk wel, maar op de stand van QWG? Op hun website zie ik in het releaseschema het jaartal 2010 staan. Dat kan dus zowel op 1 januari als op 31 december slaan, een marge van 365 dagen. Dat kan tellen. De kans is dus heel groot dat we het in Essen moeten doen met een glimp.

Als die glimp veelbelovend is ben ik bereid nog een jaartje te wachten.

Maar het knaagt toch een beetje.

Tot morgen!

Dominique

21:40 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Dreiunddreissig

Inquisitio (Tuonela Games)

Inquisitio lijkt op het eerste gezicht een beetje op Witch Trial (Cheapass Games) dat ik al in de kast heb staan. Op de brandstapel, in de slotgracht, duimschroeven aan en de pijnbank op. Wie droomt er niet van zijn vaste medespelers dit aan te doen? Ik in elk geval wel, maar in Witch Trail kan ik dat ook, dus toch nog maar even afstand houden.

Lelijker en kleurlozer dan Witch Trail kan dan weeral niet, dus dat speelt weer in het voordeel van Inquisitio. Maar dit gaat dan enkel over het uiterlijk.

Het innerlijke dan.

Vergis u niet. Dit is geen spel waarin het thema nauw is verweven met het spelsysteem. Het gaat hier over handkaartenmanagement. Risicokaarten op hand zien te houden wanneer het risico groot is en het aantal kaarten op hand zo klein mogelijk om de aanwezigheid van risicokaarten te minimaliseren. Klein probleem: alles wat in uw handen passeert zijn risicokaarten. Hebt u bewijslast in uw handjes waarnaar de aanklager van dienst op dat moment op zoek is, zit u in nauwe schoentjes, Spaanse laarsjes zeg maar. Tenzij u hem omkoopt. De kaartendeck is dan ook voornamelijk samengesteld uit geldkaarten. Probleempje: het omkopen, dat in uurwijzerzin gebeurt, wordt steeds duurder. Op een bepaald moment knapt bij iemand het geldbeugeltje, en dus mogelijk ook wat anders.

Veel geluk, zou ik zo zeggen.

U wordt sowieso beschuldigd. Ofwel door de aanklager van dienst (met zijn lieftallige assistent, de beul), ofwel door uw medespelers. In bepaalde gevallen door allebei.

Nog meer geluk toegewenst, zou ik zo zeggen.

U gaat eraan als u bezwijkt aan uw verwondingen of als de pijn u zodanig heeft aangetast dat u waanzinnig wordt. Aanklager en beul werken ook tijdens de weekends. In een tijd dat er van Dafalgan nog geen sprake was.

U beseft ondertussen dat u alle geluk van de wereld kunt gebruiken.

De inquisitoren gaan bij u, beste medespeler, op zoek naar tekenen van hekserij en aanverwanten, zoals: u blijft drijven op water, u hebt bizarre littekens, u bent in het bezit van eigenaardig gevormde moedervlekken, u hebt brandwonden en – hou u vast – u wordt betrapt met een derde tepel.

U mag ook bekennen, al dan niet na kennismaking met bepaalde methodieken van de inquisitie. We hebben het dan over het onthouden van slaap, drank en voedsel; het toedienen van hallucinogenen ; het moeten plaatsnemen in een folterstoel; het langer onderdompelen in vloeibaar water dan goed voor u is; het pletten van bepaalde lichaamsdelen (al dan niet tegelijk); een weekendje op de pijnbank; het moeten dragen van Spaanse laarzen (een soort scheenschroeven); het aanbrengen van brandmerken en het hanteren van de klassieker der klassiekers: de zweep. Dat zijn leuke dingen voor de mensen.

De gevolgen zijn niet mals. Want vindt men de hoger genoemde bewijsstukken wordt u voor het tribunaal geleid en beschuldigd van leuke aanklachten, als daar zijn: blasfemie, hekserij (vliegen op een bezemsteel, deelnemen aan de heksensabbat en actieve beoefening van het heksenambt), het hebben van een liefdesrelatie met een succubus (een demon van het vrouwelijke type) of cont(r)acten met de duivel himself. Daar ging je in die tijd de brandstapel voor op.

En de brandstapel, beste medespeler, was een verademing in vergelijking met alles wat eraan voorafging.

Als u wilt winnen moet u op drie dingen letten. U moet ervoor zorgen dat u levend de eindtelling haalt, de bewijslast tegen u op dat moment niet de hoogste is (want dan gaat u sowieso op de brandstapel) en u moet ervoor zorgen dat uw levenskracht en gezond verstand zo weinig mogelijk zijn aangetast. Want die worden opgeteld en vermenigvuldigd met drie om de overwinnaar te bepalen.

Had ik u al veel geluk toegewenst?

Misschien toch maar mijden op Spiel, de stand van Tuonela.

Tot morgen!

Dominique

19:33 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Zweiunddreissig

Darwinci (LudoArt)

Kon niet uitblijven in dit Darwinjaar. Gelukkig maar. "The Origin Of Species" zou eigenlijk in elke boekenkast moeten staan.

Knochen Und Kreaturen, daar draait het hier om.

Ik zie hier een kans. Ik zit namelijk al jaren te wachten op een spel waarin ik mij, liefst zo snel mogelijk na mijn eerste celdeling, zou mogen hercreëren waardoor de eindeloze hoop missers die tot nu toe op mijn naam staan kunnen worden voorkomen. Ik weet niet of dat in dit spel mogelijk is, maar mijn aandacht is gewekt. Mogelijk hebben we hier ook te maken met een educatieve insteek, met als leuke bijwerking een tegengewicht tegen – de rillingen lopen nu even over mijn rug – de creationisten.

We hebben hier te doen met het veilen van knoken – u leest het goed – om deze opnieuw te assembleren. En daar dan punten mee te scoren.

Zit er zowel een archeoloog, een puzzelaar als een Frankenstein in u, dan lijdt u aan de ideale meervoudige persoonlijkheidsstoornis om dit spel tot een goed einde te brengen.

Bij LudoArt maken ze mooie dingen. Dingen zo mooi dat ze schandalig duur zijn. Op de stand van LudoArt houdt dan ook de beau monde van de spellenwereld zich op, de grootgeldbezitters. Ik heb nog geen gegevens over de kostprijs van Darwinci maar dat zou dus wel eens zwaar kunnen tegenvallen, gezien de –weeral – schoonheid van het spelmateriaal.

Maar niet getreurd, u kunt zich voor heel wat minder geld de uitstekende strip "Charles Darwin: Over het ontstaan van de soorten" van Michaël Keller aanschaffen. Een letterlijk kleurrijke bewerking van "The Origin Of Species", waarin de evolutietheorie in begrijpelijke taal wordt uitgelegd.

Nu "The Origins Of Boardgames" nog.

Spiel zal daar waarschijnlijk wel een hoofdstuk in krijgen.

Ja, ik weet het. Leonardo da Vinci heeft ook zijn aandeel in de titel van deze worp. Maar deze man heeft al een heel spel naar zich genoemd gekregen. Geen hoogvlieger, dat spel, maar qua aandacht was dát toch al ruim voldoende, Leo!

Tot morgen!

Dominique

22:35 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-10-09

Spiel 2009 Vorschau: Teil Einunddreissig

Infinite City (Alderac Entertaiment Group)

Ik hou niet zo van grote steden, maar wel van Big City.

Maar of Big City met dit kan vergeleken worden is zeer de vraag.

Infinite City roept bij mij eerder herinneringen op aan Castle, dat meer dan geslaagde kaartspel van de heer Faidutti. Wordt u geacht tijdens het spelen van Castle binnen bepaalde lijntjes te kleuren hebt u in Infinite City iets meer vrijheid, misschien zelfs té. Castle speelde zich in het verre verleden af, Infinite City in de nabije toekomst. Het artwork ziet er Metropolisachtig prachtig uit, al hoop ik dat er visueel iets meer variatie in zit dan wat er momenteel online wordt voorgeschoteld.

De gemiddelde eindscores lijken me ook nogal aan de lage kant te liggen. Dat vind ik minder aantrekkelijk – mijn ondergrens ligt op 30 punten – maar dat is bij R-Eco ook het geval en van dat spel kan ik toch enorm genieten (ondanks mijn slaggemiddelde van –1).

Maar dit zou wel eens een lekkere snelle en elegante kunnen zijn. Een tegel aanleggen en eventueel de daarbij horende eigenschap uitvoeren, veel meer gebeurt er niet tijdens uw gemanipuleer van het spelmateriaal. Als al je eigendomsfiches liggen of alle krachtcentrales zijn gebouwd wordt even nagekeken of je aaneengesloten gebieden hebt met drie gebouwen of meer en of je eventueel sleutelgebouwen bezit. Daar krijg je punten voor. Deze puntentelling zou zich naar verluidt manifesteren na 45 minuten.

Alderac Entertainment Group is uitermate actief de laatste maanden. Ze braken nogal wat uit in Essen. Maar braaksel is meestal niet echt een kwalitatief hoogstaande suspensie. Ik hoop dat het met Alderac niet dezelfde weg opgaat.

De kwantiteit is er, daar hebben ze ons alvast van kunnen overtuigen.

De kwaliteit, daar komen we nog wel achter.

Over drie weken ongeveer.

Tot morgen!

Dominique

22:52 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |