31-08-09

Spellenverkoop

Beste medespeler,

Daar een mens in zijn turbulente leven al eens voor onvoorziene en zeer onaangename obstakels komt te staan - obstakels die het belang van onze heerlijke hobby jammer genoeg ver overstijgen - zie ik me genoodzaakt een aanzienlijk aantal spellen van mijn persoonlijke collectie in de verkoop te zetten.

U vindt de lijst op Bordspel.com en het Vlaams Spellenarchief. Elk spel gaat weg aan de zeer democratische prijs van €10.

Hieronder de links:

http://bordspelforum.yourbb.nl/viewtopic.php?f=11&t=2...

http://spellenarchief.forumup.be/viewtopic.php?t=1469&...

20:43 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-08-09

Daartoe gaat men op weg..

Beste medespeler,

Het is tijd.

Tijd om te reflecteren over Spiel 2009.

En u en passant te waarschuwen voor de valkuil der valkuilen: dat u overladen met totaal overbodige spellen huiswaarts keert (u moet op donderdag-, vrijdag-, zaterdag- en zondagavond op de A40 al die vervaarlijk slingerende wagens met Belgische en Nederlandse nummerplaat eens in ogenschouw nemen).

Dat de kiemen van de rampen die zich gaan voltrekken reeds volop werden gezaaid bewijst de  boost van spelverkoopberichten op fora en online tweedehandswinkels. De Essengangers verkopen massaal spellen teneinde een budget te vergaren dat ze op Spiel al even massaal weer gaan uitgeven. Het probleem is dat iedereen dat nú doet zodat de markt zo goed als stil ligt. Vege tekenen zijn het, en zeer verontrustend.

En hop, daar is mijn altruïstische kant weer. Om u tegen uzelf en anderen te beschermen bied ik u vanaf 1 september tot 15 oktober een soort vaginaal spelcondoom aan, een condoom dat u zal behoeden voor onnodige bevruchtingen door subtiel geëjaculeerde spelmacellen van uitgevers allerhande. Niks erger dan dat u achteraf met een hoop ongewenste bordspellenkindjes in uw huiskamer zit en u de weg naar uw Wii niet meer vindt.

Ik ga dat condoom aanbrengen met behulp van korte, maar krachtige en hoogst persoonlijke mijmeringen over wat er in oktober in de "Messe Essen"  uw richting uitkomt, of beter: de richting van uw portefeuille.

Ik ga uiteraard niet alles wat op Spiel verschijnt bespreken. Ik beperk me tot wat ik zelf de moeite van het aanhalen waard vind. Ten goede of ten kwade.

"Bij mij zijt ge veilig." Het is een gevleugelde uitspraak van cabaretier Wim Helsen. Deze profetische woorden zijn nooit méér van toepassing geweest op u en mij dan vandaag. Een gouden raad voor als we vanaf volgende week samen op weg gaan: blijf in mijn buurt, kijk niet om en kijk vooral niet in hun ogen.

Tot dinsdag!

Dominique

17:53 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spiel 2009 |  Facebook |

23-08-09

Een Dekselse Pot!

Ik hou niet zo van het Franse chanson. Edith Piaff? Het spijt me dat ik het moet zeggen, beste medespeler, maar de dwerggeit van mijn voormalige buurman zong beter. Jacques Brel? Nooit begrepen wat men in die man heeft gezien. Johnny Halliday? Een regelrechte aanslag op de goede smaak. Had Osama Bin Laden de geniale ingeving gehad Johnny al zingend richting Twin Towers te sturen, het aantal slachtoffers was veel groter geweest. 700.000 toeschouwers onder de Eifeltoren op quatorze juillet 2009 kunnen zich toch niet vergissen, zegt u? Tja, het waren voornamelijk Fransen hé.

Neen, ik heb het niet zo hoog op met de zingende Franstalige medemens. Meer zelfs, ik gruw ervan.

De spelontwerpende Franstalige medemens daarentegen, dat is een ander paar mouwen. Philippe Keyaerts, Waal in hart en nieren, kan sinds Evo in mijn ogen maar weinig verkeerd doen. De heren Bruno Cathala en Bruno Faidutti – soms bekruipt me het ongemakkelijke gevoel dat ze één en dezelfde persoon zijn – staan hoog op mijn "te volgen-lijstje". Shadows Over Camelot heeft Serge Laget en de reeds eerder vermelde Bruno Cathala ten huize van ondergetekende een tabernakel opgeleverd, alwaar het spel samen met de uitbreiding "Merlin’s Company" achter slot en grendel wordt bewaard. Ze komen er enkel uit onder begeleiding van wierook en polifonische gezangen. Shadows Over Camelot is thuis ook het enige spel waarbij het wassen der handen vooraf verplicht is. Tot aan de ellebogen.

Veel krediet dus van mijnentwege voor de Franssprekende spelontwerpende medemens.

Maar soms gaat het ook wel eens een beetje mis.

Zelfs met de heren Laget en Cathala.

En hun spel Senji bijvoorbeeld.

Ik ga dit spel niet in detail bespreken, maar mij beperken tot mijn ervaringen tijdens mijn eerste kennismaking. Ervaringen die werden gedeeld door mijn favoriete medespelers, wiens mening ik altijd erg hoog aansla, tenzij het over Sandra Bullock gaat.

Laat ik beginnen met het positieve van Senji, want ook dat aspect is ontegensprekelijk aanwezig.

Senji is mooi. Heel mooi. Moest dit spel mij vermomd als vrouw passeren – ter hoogte van het Kruidvat in de Hasseltsestraat in Diest bijvoorbeeld – ik liep gegarandeerd tegen een parkeerautomaat op. Maar het is een spel en dan hebben we het over andere criteria wat schoonheid betreft. Een prachtig groot spelbord bijvoorbeeld, mooi afgezoomd met een scorespoor tot 80, met feudaal Japan erop. En zien we daar links bovenaan niet een detail uit het wereldberoemde meesterwerk "De Grote Golf" van Katsushika Hokusai? Kwijlsymptomen treden ook op bij het aanschouwen van de (actie)kaarten. De 18 samuraikaarten bijvoorbeeld, die elk corresponderen met een samuraifiguurtje. Ook de diplomatiekaarten (een setje voor elke speler) en de hanafudakaarten (waarvan we tijdens het spelen setjes proberen te verzamelen) zijn het bekijken en vasthouden meer dan waard. De forten, die op uw thuisbasissen worden neergezet, de "klaar in vier minuten-zandloper" en de negen gevechtsdobbelstenen zijn de afsluiters van het lijstje lekker in het oog springende spelonderdelen.

Jammer genoeg staat het spelen zelf – toch ook een niet onbelangrijk element – niet in verhouding tot de schoonheid van de onderdelen. Het eindresultaat is hier niet groter dan de samenstellende delen. Neen, 1 + 1 blijft hier jammer genoeg 1.

Om te beginnen vangt elke ronde aan met 4 minuten verplicht onderhandelen. Hierbij kan van alles en nog wat worden beloofd en uitgewisseld. En iedereen jengelt maar wat door elkaar. Niet mijn favoriete bezigheid tijdens een spel, temeer daar iemand een oogje op de zandloper moet houden. Dat leidt af. Ik heb daar in elk geval problemen mee want ik ben een man, ik kan geen twee dingen tegelijk. Speltechnisch hebben we hier dus te maken met een zeer manonvriendelijk gegeven. Dat zijn we nog niet dikwijls tegen gekomen.

Wie het eerst 60 punten haalt wint. Ook niet bepaald mijn dada. Ik hou van eindtellingen waar nog een beetje spanning inzit. Een bijkomend probleem is dat het spel neigt naar het creëren van een "wegloper", eentje van uw spellenvrienden die er op een bepaald moment op het scorespoor vandoor gaat en vanaf dan niet of zeer moeilijk terug te halen valt. Temeer daar deze speler bij de aanvang van elke nieuwe ronde de keizer op bezoek krijgt, waardoor hij de speelvolgorde mag bepalen en daar gigantisch van kan profiteren.

Japan is Japan, niks aan te doen, maar afhankelijk van je startpositie op het spelbord ben je bevoor- of benadeeld. Aan het randje ben je minder vatbaar voor aanvallen en dat is dus ideaal om tijdens de orderfase wat extra hanafudakaarten op hand te nemen. Je kunt wel altijd via de zee aangevallen worden maar als je aanvaller pech heeft kan hij wel een paar eenheden verliezen voor hij ook maar een voet aan land heeft gezet. Een potentiële agressor denkt wel even na vooraleer hij zo een campagne inzet.

Het verzamelen van setjes dan. Kijk, setjes verzamelen, dat is nu wél een beetje mijn dada. Maar er zijn grenzen, vooral die van mijzelf, en die worden in Senji zwaar overschreden. Alsof dat nog niet genoeg is worden we in het eindspel nog eens geconfronteerd met eindeloos optimaliseren bij het afleveren van de setjes in kwestie. Lees: er wordt een beetje veel geteld en opnieuw geteld en voor alle zekerheid herteld en daardoor gaat de rem erop. En het spel duurt al lang genoeg.

De overzichtelijkheid dan. Wat mij betreft was die voortdurend zoek, ondanks het feit dat de spelregels voortreffelijk werden uitgelegd. Er zijn teveel verschillende elementen die in elkaar moeten klikken. Er is zoveel om rekening mee te houden. Pas naar het einde toe begon zich bij mij enige Senji-vaardigheid af te tekenen. Meerdere spelsessies, liefst met dezelfde spelers, zouden dit probleem kunnen uitvlakken. Oefening baart immers kunst. En het spel wordt dan mogelijk iets leuker, zoals alle dingen de levens die je enigszins onder controle hebt. Maar net als ik had geen enkele van mijn medespelers na afloop zin om ooit nog oefeningetjes in Senji-spelen te doen. Voorwaar een veeg teken.

Anderhalf uur staat op de doos. Het is algemeen geweten dat uitgevers graag een loopje nemen met het aspect tijd. Zij gebruiken blijkbaar een totaal andere tijdsindeling dan wij, de normale en spelende mens. Less is more, daar gaan ze blijkbaar van uit. 180 minuten verkopen minder goed dan 90, vandaar altijd dat afronden naar beneden. Senji is in hetzelfde bedje ziek. Doe er maar minstens anderhalf uurtje bij, zeker voor uw eerste afspraakje. Wij speelden ongeveer drie uur met z’n vieren, en wij spelen altijd zonder grübler. Wat gaat dat geven als men met z’n zessen aan de slag gaat?

Besluit: niks voor mij. En mogelijk ook niks voor u aangezien mijn medespelers óók zoiets hadden van; "Nooit meer!" Maar let op, dat waren wij. Vandaar het woordje "mogelijk" in de vorige zin. Ik heb het gevoel dat er wél spelers zijn die iets gaan hebben aan een uitgebreide verkenning van Senji. Zij die Samurai & Katana (Tilsit) goed vinden bijvoorbeeld. Of Shogun (Queen Games), al ligt deze laatste speltechnisch wel iets verder verwijderd van Senji dan S&K.

Op elke pot past immers een deksel, nietwaar?

Dominique

 

 

Senji

Asmodée, 2009

Serge Laget en Bruno Cathala

3 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

90 minuten

10:16 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-08-09

Kom je nog, Usain?

9 seconden 58 honderdsten. Als Usain Bolt onverwacht bezoek heeft is dat de tijd die hij nodig heeft om naar de bakker 100 meter verderop te lopen.

Dat lijkt imposant.

Maar dat is het niet.

Toch niet in vergelijking met mijn exploot van een vijftal jaar geleden. Toen won ik een spelletje Saga in welgeteld 5 seconden 84 honderdsten. Zonder rugwind.

U mag uw mond weer sluiten.

Saga (Yuhodo), beste medespeler, is één mijner Japanse lievelingetjes. Samen met Masquerade, Fairy Tale en Master Of Rules bekleedt het een prominente plaats in mijn kaartspellenkast, afdeling Verre Oosten.

Saga heeft mij voor zich gewonnen door middel van een geslaagde frontale aanval op enkele belangrijke zwakke plekken van mijn breekbare spelershart, namelijk:

De snelheid van uitvoering

5 seconden en 84 honderdsten, dat is niet niks. Als men dit ritme aanhoudt kan men dit spelletje – schudden en delen meegerekend – ongeveer 120 keer spelen in een uurtje. Dat record zal echter niet snel worden geëvenaard, laat staan gebroken. Het was een extremely lucky shot, maar het was wel van mij.

De snelheid van uitleggen

Dit spelletje kent een eenvoud waarvan de nekharen van elke hardcore speler overeind gaan staan. Ik vind dat een erg interessant gegeven. Zal ik de regels eens uitleggen? Elke speler krijgt vijf of zes kaarten op hand. De rest van de kaarten vormen een trekstapel. Tijdens uw beurt trekt u ofwel één kaart of speelt u kaart(en) uit. Kaarten van dezelfde soort mogen in setjes worden uitgespeeld. Uitgespeelde kaarten worden voor de speler open op tafel gelegd. Als de uitgespeelde kaart een actie genereert en/of de spelersvolgorde beïnvloedt voert u die verplicht uit. Daarna is de volgende speler aan de beurt. Het spel eindigt verplicht als de trekstapel leeg is en vrijwillig als u uw poezelige handje hebt leeg gespeeld of een totale kaartwaarde van minstens 20 punten op datzelfde poezelige handje heeft. Wie, afhankelijk van de manier waarop het spel is beëindigd, de meeste punten heeft, wint. Voor een langer (!) spel kunnen meerdere "handjes" worden gespeeld.

De prachtige en stevige kaarten

Mooi om naar te kijken, stevig om mee te spelen. En handig om te sleeven.

De kleine doos

Ik heb een zwak voor een grote hoeveelheid spelplezier in een kleine doos. Omgekeerd – een kleine hoeveelheid spelplezier in een grote doos – heb ik al veel te vaak meegemaakt. Daarom voel ik mij meer en meer aangetrokken tot kleine doosjes, net zoals een hele hoop vriendinnen uit mijn nabije omgeving, al focussen die op een andere inhoud.

De drie snelwegen die u naar de overwinning leiden

U speelt subtiel uw hand leeg, u speelt subtiel uw hand boordevol in de hoop meer dan 20 punten op hand te krijgen of u speelt tot de trekstapel is leeggehaald. In het eerste geval telt de totale puntenwaarde van de kaarten die u voor u hebt uitgespeeld (bij uw medespelers wordt de waarde van hun handkaarten daarvan afgetrokken), in het tweede geval wordt bij alle spelers de waarde van de handkaarten van de uitgespeelde kaarten afgetrokken en bij het verbijsterd vaststellen dat de trekstapel leeg is wordt, eveneens, bij iedereen de waarde van de handkaarten afgetrokken van de totaalwaarde van de uitgespeelde kaarten.

U mag zelf het einde van het spel afkondigen

Dat is nu eens iets dat ik graag doe, beste medespeler. Er komt een moment dat u mag zeggen: "Gedaan!" Het mag ook een andere uitroep zijn, maar u mág. U mag deze uitroep ook garneren met een afgrijselijke lach.

De subtiliteit die u in uw spelsysteem kunt inbouwen

Hier steekt meer in dan men op het eerste gezicht vermoedt. Lees de drie snelwegen hierboven er nog eens op na, link deze eens aan de volgende kaarten en zet uw hersenen nog eens aan het werk: de Koning (verwijdert alle kaarten uit de trekstapel behalve de onderste), de Heks (u trekt drie kaarten), de Handelaar (u kiest een andere speler die twee kaarten trekt), de Heldin (mag enkel met de andere heldin gespeeld worden: leg al je handkaarten op de aflegstapel), de Bard (elke speler geeft één kaart door aan zijn linkerbuur) en tenslotte de Demon (u mag deze kaart niet uitspelen). Dat zijn er enkele die u, afhankelijk van wat zich op het tafeloppervlak afspeelt, een waaier van mogelijkheden geven om uzelf te steunen of anderen extreem dwars te zitten.

U kunt alle kanten op

Bepaalde kaarten geven u nog een extraatje mee. U kunt het spel in tegengestelde richting sturen als u wilt, of u kunt nog eens opnieuw, of u zorgt ervoor dat de speler links of rechts van u zijn of haar beurt moet overslaan. Dat zijn leuke dingen voor spelende mensen.

Het is spannend

De drie paden naar de overwinning zijn ondanks de goede straatverlichting toch niet helemaal veilig. Het oppotten van kaarten naar de 20 puntengrens is verleidelijk maar wordt door uw medespelers ongetwijfeld opgemerkt, door de ene al wat sneller dan de andere. En dan gaan ze u counteren door kaarten uit je hand te jagen. Het leegspelen van je hand met als doel het hoogst te scoren met je uitgelegde setjes is ook niet van enig risico gevrijwaard want als er aan tafel eentje de 20 puntengrens aan het opzoeken is kun je bij de eindtelling wel eens een Pineut met een hoofdletter zijn. En wat als de Demon dan in je handjes belandt? Daar zit je dan, met één kaart in je tengels die je niet kan uitspelen. En wie heeft de Koning op hand en daardoor de absolute macht over de trekstapel? Is er wel iemand die de Koning op hand heeft?

Het enige minpunt aan dit alleraardigst spelletje is dat de voertaal op de kaarten Japans is, dus ook de omschrijving van de speciale actie van de verschillende karakters. Maar dat is niet onoverkomelijk. Na enkele beurten begin je ze al een beetje te kennen en voor de vergeetachtigen onder ons bestaan er nog altijd sleeves waardoor je onder de afbeelding van de kaart een korte beschrijving van de eigenschap kunt schuiven. Of je kopieert de achterkant van de Engelstalige (!) spelregels voor je medespelers want daarop staan ze overzichtelijk en met een kleurenafbeelding weergegeven.

Vlak na mijn 5.84 exploot – hoe ik dat realiseerde kunt u mits een beetje denkwerk afleiden uit het stukje "De subtiliteit die u in uw spelsysteem kunt inbouwen" had ik een mystieke gelukservaring die een beetje vergelijkbaar is met wat er in het onderstaande filmpje gebeurt.

http://www.youtube.com/watch?v=VNPp6x7j9I8

U begrijpt dat ik sinds die heuglijke gebeurtenis slechts één betrachting heb: dat record breken.

5 seconden 84 honderdsten. Als u ooit beter deed of doet in een spel laat het me dan gerust weten. Dan buig in deemoedig en vloekend het hoofd. En ga ik onmiddellijk aan het trainen. Voor 1 honderdste van een seconde minder.

Dominique

 

Saga (Yuhodo, 2003)

Satoshi Nakamura

3 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

10:24 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-08-09

Hét paardenmiddel!

Op 1 juni vorig jaar schreef ik een bijdrage met de titel "Arbeiten oder spielen? Na so was!" Deze bijdrage bevatte een lijstje met spellen die tot mijn grote vreugde doen wat ik verwacht van spellen dat ze doen: de speler ontspannen.

Zoals u weet wordt daar regelmatig zwaar tegen gezondigd. Breinbrekers en tijdverslinders worden door ondergetekende dan ook met de nodige argwaan bejegend. Meestal terecht. Niks erger dan een zware werkdag ontspannend moeten afsluiten met een partijtje Caylus.

Ik kan echter met grote vreugde meedelen dat het lijstje van 1 juni 2008 met een ontspanningsklepper van formaat kan worden uitgebreid.

De klepper draagt de naam "Long Shot" en is uitgegeven door een uitgever die mij na aan het hart ligt: Z-Man Games. De maker van het spel heet Chris Handy, mij volslagen onbekend. Al heeft een beetje research uitgewezen dat de man in kwestie toch al een paar bescheiden, zij het verder niet relevante, titels op zijn naam heeft staan. Voorbodes op zijn leukste worp tot nu toe.

Long Shot speelt zich af op de paardenrenbaan. Vooraleer u krijsend uw computer uitschakelt wil u vriendelijk maar kordaat verzoeken verder te lezen. Ik weet het, de renbaan is nu ook niet bepaald mijn favoriete biotoop - tenzij ik met een tweeloop op die gekke hoedjes zou mogen schieten - maar voor dit maak ik graag een uitzondering.

Ik zal u in enkele korte hoofdstukjes even meegeven waarom.

Daarom 1

Long Shot, beste medespeler, is beestig leuk. Dat zou voor u de eerste en enige reden moeten zijn om als de bliksem naar dit spel op zoek te gaan.

Daarom 2

Long Shot, beste medespeler, is de eenvoud zelve.

U gaat op BoardGameGeek geen 800 regelvragen over dit spel terugvinden, zoals dat bijvoorbeeld wel het geval is met Arkham Horror. Ik begin mij trouwens stilaan af te vragen of er tot op heden ooit wel iemand is geweest die Arkham Horror correct heeft gespeeld.

De regels van Long Shot zijn verrassend kort, eenvoudig en op een lekker handig klein bladformaat gedrukt. Meer moet dat niet zijn.

U opent de doos, leest een kleine vijf minuten en u bent vertrokken.

Daarom 3

Geen halfuur voorbereiding hier, zoals dat bijvoorbeeld wel het geval is bij Arkham Horror. U opent de doos, legt het spelbord op tafel, sorteert het speelgeld en geeft uw medespelers een armzalige 25 dollar (biljetten van 5, 10 en 20 dollar), legt de 104 actiekaarten tellende trekstapel op het daartoe bestemde vak op het bord, stelt de 10 paarden op, legt de 10 paardenkaarten open, sorteert de wedfiches en geeft de bewegings- en de paarddobbelsteen aan de nietsvermoedende startspeler die zich nog van zijn jas aan het ontdoen is. Vanaf dan gaat alles verschrikkelijk snel.

Daarom 4

Long Shot, beste medespeler, is op een klein uurtje gespeeld. Dit in tegenstelling tot het gemiddelde van vijf uur die Arkham Horror van u vraagt (met meestal de verkeerde regels, kun je nagaan). En omdat dit een erg leuk uurtje was wil u gelijk weer.

Daarom 5

U bent bij elke beurt betrokken partij, dit in tegenstelling tot Arkham Horror waarbij u de barstjes in het plafond ziet groter worden terwijl uw linkerbuur aan de beurt is.

Want in Long Shot jagen ook uw medespelers, gewild of ongewild, uw paard(en) vooruit. Dat is trés fun.

Daarom 6

U moet slechts kunnen tellen in een veelvoud van vijf.

Daarom 7

Het gaat vooruit. Uiteraard hoort dat ook op een paardenrenbaan, maar ik kan u zo enkele racespellen opnoemen die zo traag zijn dat u de toevallige passage van een schildpad ervaart als het voorbijrijden van een Japanse TGV.

Dobbelen, één actie doen uit vier mogelijkheden en het is al aan de volgende.

Daarom 8

U kunt de paardenmarkt op. In hoeveel racespellen kunt u datgene waarmee geracet wordt nog aankopen op het moment dat bijna drievierde van de race achter de rug is? Ik ken er niet veel en vermoed van u hetzelfde. U kunt zelfs meerdere paarden kopen als u een beetje megalomaan en egoïstisch bent. Ja, krijg maar een kleurtje.

Daarom 9

U kunt gokken in een veilige omgeving. Geen binnenvallende politie-eenheid zal u iets kunnen maken wanneer u uw handen met de duidelijke als speelgeld herkenbare briefjes in de lucht steekt. Meer nog. De kans is groot dat de dienaren der wet mee aan tafel schuiven. Dáárvoor gaan we echter snel over naar "Daarom 10".

Daarom 10

U kunt met z’n achten aan de slag. Dan duurt het wat langer maar het plezier is er niet minder om. Alleen moet u dan misschien oordopjes in want het geschreeuw aan tafel is dan echt niet te meer te harden.

Daarom 11

De paardjes lopen af en toe in de verkeerde richting. Ik weet niet hoe u hierover denkt maar ik ben deze manier van lopen zeer genegen, vooral als ze door paarden van mijn tegenstanders wordt uitgevoerd.

Daarom 12

U mag al eens een actiekaart gaan stelen bij uw medespelers. Dat vind ik een zeer aangename handeling tijdens een bordspel.

Daarom 13

U krijgt te maken met een gezonde dosis stress. Met een hele hoop gezonde stress zelfs en dit is een goede zaak voor alle pedicuren te lande, want hun inkomsten gaan aanzienlijk stijgen door het herstellen van de bijtschade aan uw vingernagels.

Daarom 14

Geen enkele race is dezelfde. Vooraf aan onze eerste echte sessie speelden we een race met enkel de dobbelstenen. Kwestie van een extrapolatie te doen naar de waarschijnlijkheid van het gooiresultaat tijdens de eigenlijke race. Het integreren van de resultaten van dit participerend onderzoek tijdens die bewuste race heeft een aantal spelers een aanzienlijke hoeveelheid kommer en kwel opgeleverd. Herspeelbaarheid gegarandeerd dus.

Daarom 15

Smaken verschillen, maar ik vind de aanblik van het aan de gang zijnde spel prachtig.

Daarom 16

U hoeft niet te winnen om te winnen. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Arkham Horror waar u wel moet winnen om te winnen.

Ik verklaar mij nader.

U kunt dit spel ook winnen als uw eigen knolletje niet bij de eerste drie eindigt. Inzetten op paarden van anderen loont en kan, mits een goede timing en de juiste keuze bij het gebruik van actiekaarten, u op het einde de lauwerkrans opleveren.

Daarom 17

U krijgt af en toe gratis geld toegestopt door de bank. Hadden we het Long Shot-principe aangaande de functie van banken in de wereldeconomie geïntegreerd, we hadden nooit een kredietcrisis gehad. Wie tekent daar niet voor?

Daarom 18

U krijgt dit verkocht aan niet-spelers.

Daarom 19

U krijgt dit verkocht aan hardcore-spelers, die tijdens het spelen van Caylus, Torres, Schaak en andere vormen van dwangarbeid het hoofd meer en meer beginnen afwenden naar die luidruchtige speltafel aan de andere kant van de clubzaal waar blijkbaar wél veel plezier wordt gemaakt.

Daarom 20

U mag aan de slag met een dikke stapel actiekaarten. Ik kan daar erg van genieten. Ik raad u wel ten stelligste aan dit spel te spelen met minstens één speler met erg grote handen. Voor het schudden.

Daarom 21

Als u verliest mag u dit wijten aan het lot. Als u wint mag u dit wijten aan uzelf.

Er wordt gedobbeld en er worden kaarten getrokken. Er zijn er die voor minder een andere speltafel opzoeken. Edoch, zij zoeken in de verkeerde richting want eigenlijk hadden ze daarvoor al gevonden. Eigen schuld. Niet erg, ze komen wel weer als ze de aangezetenen aan uw speltafel bezig zien en horen. Alleen blijft dan de vraag of deze aangezetenen hun plaatsje nog wel willen afstaan voor de rest van de avond. En nacht.

Trouwens, het is een gekende wetmatigheid dat de wereld naar chaos neigt. Ruim maar eens enkele maanden uw stulpje niet op, u zult snel doorhebben wat ik bedoel. Wel, in Long Shot krijgt u ruimschoots de kans de chaos naar uw hand te zetten. Als u dat kunt, beste medespeler, bent u een echte en verdient u meer krediet dan eender welke speler die keer op keer Reef Encounter naar zijn hand zet.

Eenentwintig daaroms waren dit. Ruim voldoende. En die staan in schril contrast met het armzalige enige hoofdstukje "Daarom niet".

Vooruit dan maar.

Daarom niet 1

De stickertjes op de paardjes komen los. Daar moet u zelf maar iets op verzinnen. Ik heb, gezien het bovenstaande, al meer dan moeite genoeg gedaan.

Dominique

 

Long Shot

Z-Man Games, 2009

Chris Handy

3 tot 8 spelers vanaf 8 jaar

60 minuten

 

  

11:08 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |