17-07-09

Beter één op je bord dan tien in de lucht.

Medespeler, mag ik vriendelijk verzoeken even naar het volgende te kijken?

http://www.youtube.com/watch?v=bnMIHpdYwX8

Dank u. Dat was mijn inleiding.

En nu over naar de kern van de zaak. Het spel waar ik het me u wil over hebben is "Birds On A Wire" van Gryphon Games. Ik wil het daar met u over hebben omdat een leuk spel is met een – denk even terug aan de inleiding – erg origineel thema.

Het doel van het spel is de eenvoud zelve: op uw persoonlijk spelbord met drie electriciteitsdraden groepjes vogels zien samen te krijgen van dezelfde soort – zijnde grootte, dikte en lengte – en dan nog liefst in zo weinig mogelijk groepjes. En dat, beste medespelers, is in tegenstelling tot wat de cuteness van het thema laat vermoeden, geen eenvoudige zaak. Geloof me of niet, maar als u dit op tafel legt moeten uw hersencelletjes vol aan de bak.

Zoals aangehaald beschikt elke speler over een eigen spelbordje. Denk aan Puerto Rico, maar dan blauwer. Verder in de doos: 63 voorgeponste vogelfiches, bestaande uit 9 verschillende soorten met 7 van elk, een zwarte zak waar al die fiches in moeten, een luchtbord waar de rondvliegende vogeltjes op terechtkomen en 4 zogenaamde zapfiches. Het kenmerk van de zapfiches is dat er een bliksemschicht op staat afgebeeld. Dat roept bij u ongetwijfeld al een aantal levendige associaties op. Verder bevat de doos nog een reclamefoldertje met informatie over de andere spellen van deze erg handig "gedooste" Gryphon-reeks. Een gouden tip: vermijd vooral Gem Dealer.

Ieder dus verwachtingsvol aan tafel, elk zijn of haar bordje, luchtbord in het midden van de tafel met diagonaal de vier zapfiches erop, de zak met vogelfiches geschud en grijpklaar en – het belangrijkste van al – de oogjes goed open. Onthou vooral dat van die oogjes.

Op uw persoonlijke spelbordje bevinden zich drie elektriciteitsdraden waarop elk vier vogeltjes kunnen zitten. Die vogeltjes zoeken uw draadjes op een heel originele manier op: u trekt ze uit een stoffen zak. Een beurt is heel simpel: u trekt en u legt. Het eerste vogeltje dat u trekt mag u nog weigeren. In dat geval fladdert het naar het centrale luchtbord. U moet daarna een tweede vogeltje trekken en het alsnog op één uwer elektriciteitsdraden plaatsen. Tres simple. Maar er zijn een paar maren. Ten eerste moet een vogeltje op je draden altijd worden gelegd naast, boven of onder een vogeltje van identiek dezelfde soort. Ten tweede moet u wanneer een rij of kolom op het centrale luchtbord – waarop de voorgaande legregels trouwens niet van toepassing zijn – helemaal vol is alle vogeltjes (3 of 4) van deze rij nemen en ze vervolgens volgens de geldende legregels op uw eigen bordje inpassen. Lukt dat niet of slechts gedeeltelijk fladderen deze vogeltjes in uurwijzerzin naar de volgende speler enzoverder, tot ze eventueel weer bij u terechtkomen en u ze, gelukkig maar, eender waar op uw draadjes mag onderbrengen. Als u geluk hebt mag u ook nog de zapfiche nemen die in de volgemaakte kolom op het luchtbord ligt. Daar kan u later in het spel leuke en zeer aangename dingen mee doen.

De zapfiches dus. Een heel belangrijk spelonderdeel, ook al zijn ze maar met z’n vieren. Deze mag je opsparen en later in het spel, in plaats van het trekken van een vogelfiche, gebruiken om ongewenste vogels van een van je eigen draden of zelfs die van een andere speler te verjagen. Eén vogeltje blijft dan zitten en trekt één pootje op, iets wat mooi staat afgebeeld op de achterkant van de vogelfiche. Omdraaien dus die handel. Dat vogeltje blijft voor de rest van het spel lekker zitten en het levert je gegarandeerd een punt op bij de eindtelling. De opvliegende fluiters echter proberen volgens de geldende legregels een plaatsje te vinden bij je medespelers. Als dat niet lukt verhuizen ze gewoon naar het centrale luchtbord.

Deze migratie door het vullen van kolommen en rijen op het centrale luchtbord en het inzetten van zapfiches zijn erg belangrijk. Goed uitvogelen en vooruitzien waar bepaalde vogels gaan terechtkomen is een aan te raden basisvaardigheid als u dit spel tot een goed einde wil brengen. De juiste vogels naar uw draadjes lokken en de ongewenste wegjagen is de hier sleutel tot succes.

En het strafste moet nog komen: wie wint?

Dat, beste medespeler, is heel eenvoudig. En aan de andere kant ook zo moeilijk. Om te bepalen of u gewonnen heeft moet u uw kleinste groep van dezelfde soort vogels die horizontaal en verticaal aan elkaar grenzen bepalen. Solitaire vogels tellen niet mee. Als u meerdere kleinste groepen van hetzelfde aantal vogels hebt mag u al die vogeltjes meetellen. Gezapte vogels, die met een ingetrokken pootje, leveren elk een punt op. De eindtelling levert soms gekke resultaten op. Hebt u bijvoorbeeld een groepje van drie en twee groepen van vier scoort u slechts drie punten. Hebt u twee groepen van drie en één groep van vier scoort u zes punten.

Het speleinde komt vrolijk binnengewandeld in de ronde waarin een speler zijn twaalfde vogeltje op zijn bord plaatst of zodra een speler zes vogels van dezelfde soort in groep op zijn bord heeft liggen. Die wint dan onmiddellijk. Kniel in dat geval onmiddellijk neer voor hem of haar en vraag een handtekening, want dat is beestig moeilijk. Maar haalbaar, zoals één onzer medespelers bijna proefondervindelijk heeft aangetoond. Bijna.

Zelf ben ik nogal voor open en bloot, maar niet bij spellen. Spellen waarin je de punten van de anderen kunt uitrekenen, waar eigenlijk iedereen dat doet waardoor het spel in kwestie begint de slepen en het spelplezier als een pudding onder een stoomwals in elkaar zakt zijn niks voor mij. Bij Birds On a Wire heeft me dat totaal niet gestoord. Ten eerste omdat het tellen zo snel gaat en ten tweede omdat iedereen iedereen zit te beloeren en iedereen iedereen constant een loer probeert te draaien. U brengt op visueel vlak dan ook aanzienlijk meer tijd door op het spelbord van uw tegenstanders dan op dat van u.

Wat is hier nóg goed aan? Ondanks mijn vrees voor analyseparalyse speelde dit verrassend snel weg. Verder werd er veel gelachen aan tafel, werden er wel erg veel blikken van verstandhouding uitgewisseld, nam de neiging tot vergeefs gokken toe naarmate met dichter en dichter bij de groep van zes vogeltjes kwam, steeg de spanning bij elke ronde tot een niveau dat ik zonder aarzelen ondraaglijk zou willen noemen, kregen we te maken met spelsituaties die op slag konden veranderen waardoor tactieken in een even hoog spoedtempo dienden te worden aangepast en leden we aan het gevoel dat we het spel op bepaalde momenten niet in de hand hadden. Tot we onze monden tijdens de nabespreking plots voelden openvallen omdat we beseften dat we het naderend onheil hadden kunnen zien aankomen, hadden we onze mooie oogjes maar beter gebruikt.

Bijschuiven als u dit op tafel ziet liggen.

Dominique

 

Birds On A Wire

Gryphon Games, 2009

Carey Grayson

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

20 tot 30 minuten

23:15 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.