05-07-09

Ezels niet meegeleverd!

Eén van mijn belangrijkste spelgeboden is: "Gij zult niet bieden!" Als er geboden moet worden ben ik er niet graag bij. Modern Art bijvoorbeeld – in mijn ogen een heel goed spel – is door mij moeilijk te winnen. Nu geldt dat voor bijna alle spellen die ik speel, Ganzenbord uitgezonderd, maar als Modern Art zich aandient zijn mijn kansen op een overwinning quasi nihil. Dat is niet veel. Het komt dan ook nauwelijks op tafel, toch niet op mijn verzoek.

Masters Gallery – Modern Art zonder bieden – is in mijn geval dan ook een zegen. Ik heb het gevoel dat Herr Knizia mij in gedachten had toen hij zijn figuurlijke schaar in Modern Art zette. En ik ben hem daar zeer dankbaar voor.

Masters Gallery is Modern Art in ondergoed. Ik weet wat u nu denkt. Dat dit niet goed klinkt. Maar hebt u het ex-lief van Leonardo Di Caprio, Bar Refaeli, al eens goed bekeken? Probeer u eens een beeld te vormen van Bar in haar ondergoed. Dát, beste medespeler, is het perspectief van waaruit u dit spel moet benaderen. Ik weet niet hoe het met u zit – ik hoor het graag als u een paar sessies achter de rug hebt – maar wat mij betreft is less in dit geval aanzienlijk more. Zelfs zodanig more dat ik vrees dat Modern Art nu helemaal gaat verkommeren op mijn spellenrek.

Er zijn twee edities van dit spel. Een lelijke en een minder lelijke. Beide versies zijn speltechnisch dezelfde, maar mooi is anders. De lelijke heeft de erg originele titel "Modern Art: The Card Game", met de kaarten uit het originele spel De minder lelijke is Masters Gallery, met afbeeldingen van schilderijen van Vermeer, Van Gogh, Monet, Renoir en Degas. Allemaal toffe peren, die schilders, en ze hebben stuk voor stuk prachtige dingen gemaakt, maar op een speelkaart komen ze toch niet helemaal tot hun recht.

Het spelsysteem is weinig veranderd ten opzichte van Modern Art, alleen worden de  kaarten niet geveild maar gewoon uitgespeeld. Zonder meer. Centraal op tafel liggen de "meesterkaarten" van de deelnemende schilders uitgestald. Daarop komen tijdens de waardering  populariteispunten te liggen. Deze populariteitspunten worden toegekend op basis van het aantal kaarten die de spelers samen van die betreffende schilder hebben uitgespeeld. Een waardering wordt in gang gezet zodra de zesde kaart van een schilder open komt te liggen. Voor we zover zijn hebben we dus kaarten uitgespeeld, zowel "gewone" als "speciale". de speciale kaarten zorgen voor het pigment. Zo zijn er die je toelaten nog een kaart extra gedekt uit te spelen, kaarten die je toelaten aan een schilder naar keuze 2 populariteispunten toe te kennen, kaarten die je toelaten een extra kaart te trekken van de trekstapel, kaarten die elke speler verplichten simultaan een kaart uit te spelen en kaarten die je het genot bieden onmiddellijk een extra kaart van de betreffende schilder uit te spelen. Voorzichtig met die kaarten, ze zijn erg belangrijk en er zijn er niet zoveel van.

De zesde kaart van een schilder open op tafel initieert zoals gezegd een waardering. De drie schilders waarvan de meeste kaarten werden uitgespeeld krijgen in volgorde van succes puntenfiches toegekend: 3, 2 en 1. Gelijke standen zijn door het toekennen van een numerieke waarde aan de centrale meesterkaarten niet mogelijk. Vlak voor de waardering kan elke speler nog één kaart per uitgespeelde schilder aan zijn display toevoegen en dan worden de punten verdeeld. Elke kaart in je display levert de populareitspunten van de overeenkomende schilders op. De puntenfiches blijven op de meesterkaarten liggen waardoor deze artiesten potentieel in waarde kunnen gaan stijgen tjdens het spel, al worden tijdens elke ronde enkel de van die betreffende ronde populairste schilder gewaardeerd.

Velen onder u zullen zeggen: "Maar door het wegvallen van de veilingen valt er toch een hele hoop interactie weg?" En die velen hebben gelijk. Ten dele. Want u moet de blik in mijn ogen eens zien zodra ik de zesde kaart van één des meesters op tafel leg, een blik die ik dan meestal richt op de speler die op dat moment aan kop ligt. Interactie zonder woorden heet dat. Of als ik na het uitspelen van een speciale kaart er nog een extra gedekt bij leg. Tja, wat ligt daar nu? Of wanneer ik in de vierde en laatste ronde een mastermove maak van 60 punten waardoor ik vanuit een schijnbaar verloren positie de overwinning alsnog binnen haal. Très satisfaisant. Of het intens genot waarmee ik vaststel dat mijn tegenstanders hun hand zitten leeg te spelen om te laat en niet zonder enige verbijstering tot het besef te komen dat er in de vierde en laatste ronde geen kaarten meer worden uitgedeeld. Een genot dat ik in die bewuste vierde ronde graag met hen deel door overmatig met mijn uitgebreide voorraad handkaarten te zwaaien als was het een buitensporig grote waaier tegen de warmte. Waarmee ik gewoon even wil aantonen dat interactie een heel relatief begrip is en dat u daar met een beetje goede wil altijd iets van kunt maken, in eender welk spel.

Wilt u een aantal bekende werken van beroemde schilders in huis halen, hapt u dan gerust toe. Ze verdienen een plaats in uw woonkamer.

Zelfs in uw keuken gaan ze niet misstaan.

Dominique

 

Masters Gallery

Gryphon Games, 2009 

Reiner Knizia

2 spelers vanaf 10 jaar

30 tot 45 minuten 

14:23 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.