21-06-09

Altijd prijs!

Worden jullie dat niet moe? Al die spellenprijzen? Er zijn er zoveel en iedere uitgever en ontwerper wil wel een deel van de, ondertussen gigantische, koek. Behalve een "De Tafel Plakt!"-award. Die ligt niet zo goed in de markt. Daar letten ze wel voor op. Mijn abomilabels zijn niet bepaald geliefd in de sector. Ik kan u trouwens nu al verklappen dat de awards van 2009 over de hele maand januari 2010 zullen worden uitgesmeerd. Zoveel schade is er dit jaar al aangericht. En 2009 is nog maar halfweg.

Spellenprijzen dus. De wildgroei. Ik word er kotsmisselijk van.

Geef toe: een missverkiezing heeft toch veel meer om het lijf dan dat kurkdroge bord- en kaartspellengedoe. Zo was ik onlangs op de Miss Pompoenverkiezing in Heffen. Geen gedoe daar. Ze hebben een simpel reglement. Het bestaat uit één regel: die met de grootste pompoenen wint. Missverkiezingen, ze zijn zoveel opwindender. Of neem de Miss Landmijn-verkiezing in Angola. Ik heb het raden naar de inhoud van de praktische proeven, maar ik heb wel een vermoeden. Het publiek zit naar het schijnt op een erg veilige afstand. Kijk, daar kom je je luie zetel nog eens voor uit. Leg dat nu eens naast – laat me de klepper der kleppers er maar onmiddellijk bijsleuren – het "Spiel Des Jahres". Geen fluit aan te beleven.

Ik moet er niet van hebben.

Ik zal u zeggen waarom.

Ten eerste: de spanning ontbreekt volledig.

Ja, de genomineerde uitgevers en ontwerpers doen het bijna in hun broek van opwinding. Maar wij, het spelgepeupel, worden volledig en schandalig over het hoofd gezien. Want wat doet men? Men publiceert een shortlist. Daaruit wordt de winnaar gekozen. Daar is toch geen lol aan? Een gouden tip, jongens en meisjes organisatoren van spellenprijzen. Doe het out of the blue, als een donderslag bij heldere hemel. Plots, ineens, dié heeft gewonnen. Punt. Te nemen of te laten. Weg met die shortlist. En maak ook de datum niet bekend van De Grote Bekendmaking. Dat is zo passé. Buiten een handvol spellenfreaks die tijdens het betreffende etmaal kwijlend voor de pc zitten om toch maar als eerste online de primeur te kunnen posten is er geen kat in geïnteresseerd.

Ten tweede: het zijn altijd dezelfden die winnen.

Een glaasje Agricola iemand? Men heeft daarvoor in het Nederlands een mooie term: Voor-spel-baar-heid. Zucht. Ik durf met u te wedden dat zelfs de waarzegsters van Astrotime op VTM na raadpleging van enkele actiekaarten perfect zullen kunnen voorspellen welk spel er in welke categorie wint. Zij die met open mond de waarzegsters van Astrotime al eens aan het werk hebben gezien weten wat ik bedoel.

Ten derde: de prijsuitreikingen zelf.

Geen stoeipoezen daar hoor, geen gegooi met warme hapjes, geen polonaises, geen wiet en geen gesnuif. Neen, doodsaaie bedoeningen zijn het. Met mensen in maatpak, waarvan ik ten zeerste durf te betwijfelen of ze ooit wel eens aan een speltafel hebben gezeten. Uitstraling? Nihil. Opwinding? Nog veel nihiller.

Ten vierde: de onontkoombare wetmatigheid dat de beste spellen geen prijs winnen.

Nog nooit, maar dan ook nooit, heeft een winnaar mijn voorkeur weggedragen. Ik vond er altijd andere beter. Geef maar toe dat u bij het lezen van de vorige zin onmiskenbaar ja zat te knikken. Lichtjes misschien, maar de jabeweging was er. Deze wetmatigheid dat de beste spellen niet winnen is dan ook hét bewijs dat spellenprijzen totaal irrelevant zijn.

Voorbeelden? Der Deutsche Spielepreis. 2008: Agricola (Tribun had moeten winnen); 2007: Die Saulen Der Erde (Notre Dame had moeten winnen); 2006: Caylus (Blue Moon City had moeten winnen); 2005: Louis IV (Shadows Over Camelot had moeten winnen); 2004: Sankt Petersburg (San Juan had moeten winnen); 2003: Amun Re (New England had moeten winnen), 2002: Puerto Rico (Atlantic Star had moeten winnen); 2001: Carcassonne (Evo had moeten winnen); 2000: Taj Mahal (Kardinal & König had moeten winnen); 1999: Tikal (Giganten had moeten winnen); 1998: Euphrat & Tigris (Basari had moeten winnen). Tien jaar van gemiste kansen. En dat zal zo tot het einde der spellentijden blijven doorgaan.

Ten vijfde: wie kiest?

Een aantal bobo’s die je gerust kunt vergelijken met de fossielen die zitting hebben in de hoogste organen van de wereldvoetbalbond. Mogelijk zwaar onder druk gezet door de grote uitgevers om toch maar voor hun spel te kiezen. Geloofwaardigheid: nul komma nul. U moest eens weten wat uitgevers mij allemaal durven aanbieden om hun spellen toch maar uit de "De Tafel Plakt!"-awards te houden. Moest ik omkoopbaar zijn, ik zat allang op Hawaii mijn eindeloze hoeveelheid centen te tellen. Omgekeerd zal de redenering dus ook wel kloppen. Willen we winnen moeten we dokken.

Ja maar, zult u opwerpen, wij spelers kiezen toch "Der Deutsche Spielepreis"? Sta me even toe daar eens goed mee te lachen. De hardcore speler kiest die prijs. Niet de doorsnee familiespeler die, tranen met uiten lachend, de grootste lol beleeft aan – ik zeg maar iets – Coyote. De speler pur sang. Die houdt zich daar niet mee bezig. Die is slimmer. Die amuseert zich gewoon en verliest geen tijd met het aanklikken zijner favorieten. Misschien zijn dát – en mogelijk word ik hiervoor nu een dezer dagen opgeknoopt – wel de échte spelers. U moet eens op het volgende letten. Is het in uw spelerskring de gewoonte de volgende zin te bezigen als u een nieuw spel gaat proberen: "We gaan het eens testen?" Plant u dan maar snel een lange retraite in een of ander verafgelegen klooster, liefst eentje waar de zwijggelofte moet afgelegd, want dan bent u érg verkeerd bezig. En ik zou u in dat geval dringend willen aanraden na uw thuiskomst in plaats van het woord testen het woord spelen te gaan (her)gebruiken.

Ten zesde: wat levert het ons, spelers, op?

Daar kan ik heel kort op antwoorden. Met een vijfletterwoord. En ik schrijf het zelfs met een hoofdletter: Niets. Helemaal niets.

Een richtlijn voor de eventuele aankoop van spellen, zegt u? Op het moment dat de winnaars worden bekendgemaakt hebben we ze al.

De garantie op een goed spel, mompelt u? Ik zou er mijn bonen niet op te week leggen. Hoed u voor de blinde aankoop van een spel dat een prijs gewonnen heeft. Kom achteraf niet zeuren dat u het niet wist.

Een prijs is een hogere oplage is meer aanbod is een lagere prijs in de winkel, kreunt u? Hahahahahahahahahahahaha! Integendeel: het spel wordt duurder. Want het wordt toch gekocht. Niet te geloven wat zo’n stickertje op de doos teweegbrengt bij ons, spelvee. U gaat nog meer aan uw zuurverdiende maandloon moeten frunniken.

Draai en keer het zoals u wilt, beste medespeler. We zijn altijd de pineut.

Ten zevende, oftewel het voorgaande nog eens samengebald in wijze raad.

Stoot u toevallig bij het raadplegen van een of ander communicatiemedium op een longlist, een shortlist of de winnaar himself van een spellenprijs, wend dan uw blik onmiddellijk af en ga over tot de orde van de dag, voor zover die orde bestaat uit zaken die wél belangrijk zijn.

Nee, geef mij maar Miss Pompoen en Miss Landmijn. Zulke schatjes. En verdiend gewonnen!

Dominique

 

11:12 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-06-09

De numero uno van Bruno.

Bruno Faidutti, een speler en ontwerper die mij zeer genegen is, heeft zijn twintig nominaties bekendgemaakt voor zijn spel van het jaar. De winnaar zal worden onthuld begin juli. Hier vindt u de lijst:

http://www.faidutti.com/index.php?Module=divers&id=555

Mijn eerste gedachte toen ik de lijst zag was: "Wat dutti nu?" Want de brave man heeft een aantal kleppers over het hoofd gezien die ik toch ook even wil vermelden. Om te voorkomen dat u zich als een konijn voor een lichtbak blindstaart op wat u op Bruno’s voortreffelijke website te lezen krijgt.

Onder het motto "Volgend jaar beter bij de les, Bruno!" gaan we de lijst in kwestie toch even aanvullen. Van shortlist naar longlist dus. Moet kunnen.  

A Touch Of Evil (Flying Frog Productions)

Bacchus’ Banquet (Mayfair Games)

Birds On A Wire (Gryphon Games)

Cheaty Mages (Japon Brand)

Der Hexer Von Salem (Kosmos)

Einauge Sei Wachsam (Amigo)

Eine Frage Der Ahre (Pegasus Spiele)

Jet Set (Wattsalpoag Games)

Keltis, Das Mitbringspiel (Kosmos)

Krakow 1325 AD (Geode Games)

Master Of Rules (Z-Man Games)

Masters Gallery (Gryphon Games)

Monuments, Wonders Of Antiquity (Mayfair Games / Abacus)

Municipium (Valley Games)

Pickpocket (Repos Production)

Red November (Fantasy Flight Games)

Saigo No Kane (Wolf-Fang P.H.)

Strozzi (Rio Grande Games / Abacus)

Tinners’ Trail (Treefrog)

Wasabi (Z-Man Games)

Zo, Bruno, je lijst bestaat nu uit 40 spellen. Geen dank. Dat maakt het er allemaal niet makkelijker op, ik weet het, maar er zijn nog ergere dingen in het leven. In Iran wonen bijvoorbeeld. Of Noord-Korea. Of als digitale meerwaardezoeker geconfronteerd worden met de Joodse orthodoxe zoekmachine Koogle.

Tot begin juli. Ik ben benieuwd.

Dominique

 

 

 

20:01 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-06-09

Haas is de naam.

Naar aanleiding van een discussie op Bordspelforum.com over privacy op Boardgamegeek - meer bepaald: wie doet het met wie en wanneer? - ben ik aan het denken geslagen. Kan ik zomaar mensen met naam en toenaam vermelden in mijn blog?

Laat ik dit alvast vooropstellen: vermeld worden in mijn blog is een grote eer. En u mag de impact ervan niet onderschatten. Zo kreeg ik vlak voor de Vlaamse en Europese verkiezingen stapels brieven van politici die smeekten om te figureren in een of andere spelbespreking, als daar zijn: Bart De Wever (Aber Bitte Mit Sahne), Kris Peeters (Automobile), Didier Reynders (Money), Mieke Vogels (Birds On A Wire), Guy Verhofstadt (Blue Moon), Herman De Croo (The Extraordinary Adventures Of Baron Munchausen), Filip De Winter (Lost Cities), Jean-Marie Dedecker (Top Race), Dirk Van Mechelen (De Bruggen Van Shangrila), Marie-Rose Morel (Intrige) en Jean-Jacques De Gucht (De Kinderen Van Carcassonne).

En ook voor de federale verkiezingen van het najaar zijn er al aanvragen al binnengekomen: Pieter De Crem (Attack!), Herman Van Rompuy (Patience), Joëlle Millequet (Non Merci!), Laurette Onkelinx (De Draken komen!), Karel De Gucht (Take Stock!), Vincent Van Quickenborne (Project Pornstar), Etienne Schouppe (Ticket To Ride), Stefaan De Clerck (Ausbrecher AG), Didier Reynders (Schwarzmarkt) en Olivier Chastel (Wie Is Het?).

Ik zou zeggen: neem daar een voorbeeld aan. Toch, zeker is zeker. Daarom vraag ik u met aandrang het mij expliciet te laten weten als u geen deel uit wenst te maken van toekomstige blogbijdragen. Dat kan immers – afhankelijk van wie u bent – positieve of negatieve consequenties hebben voor uw imago. En mogelijk – nog veel belangrijker – ook voor het mijne.

Aan hen die hier de voorbije twee jaar op compromitterende wijze de revue zijn gepasseerd zeg ik dan ook diep en oprecht: sorry!

U kunt uw auteursrechten alsnog innen via Sabam.

Dominique

18:37 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-06-09

Dipperdedipperdedip!

Beste medespeler, ik zit er een beetje door. Door het spelen van spellen bedoel ik. Ik zit in een dip. Of er een achtervoegsel –je aan mag weet ik nog niet goed. De ernst van de situatie zal zich pas over enkele weken openbaren. Ik hou u op de hoogte.

Het beu-symptoom dook plots op toen ik onlangs werd geconfronteerd met de aankondiging van de nieuwe Ystari: Assyria. Na het lezen van de korte beschrijving van het spel was mijn enige reactie: geeuw. Erg verontrustend. Het ging over Nomaden (geeuw) en mannetjes plaatsen (geeuwgeeuw) en daardoor bepaalde acties kunnen doen (geeuwgeeuwgeeuw) en ja hoor, zelfs ongegeneerd parasiteren op de eigendommen van tegenspelers is mogelijk (geeuwgeeuwgeeuwgeeuw). En de climax moest dan nog komen: er staat weer een "Y" in de speltitel (geeuwgeeuwgeeuwgeeuwgeeuw).

De opwinding die zich bij ondergetekende manifesteert – ik geef toe: in wisselende intensiteiten, maar toch steeds onmiskenbaar aanwezig – bij de aankondiging van een nieuw spel was bij Assyria ver te zoeken. Zeg maar volledig afwezig.

Ik ben oververzadigd. En er is op het eerste gezicht geen Jägermeisterachtig artefact in de buurt dat voor mijn opgeblazen gevoel enig soelaas kan bieden.

Hier zit ik dus, spelmoe, tegen een stapel aan te staren die bestaat uit Automobile, Masters Gallery, Birds On A Wire, Sumeria, Steam, Waterloo, Maori, de kannibaaluitbreiding van Lifeboat, Giro d’Italia en de Alea Schatzkiste. Normaal gezien scheur ik met de zachte finesse eigen aan een weerwolf de folie aan flarden, nu blijft deze onaangeroerd.

Edoch, ik ontwaar nog enkele lichtpuntjes in de verte: ik heb nog zin om te schrijven over het fenomeen. Ik heb trouwens nog explosief materiaal in de la liggen dat ik u zeker niet wil onthouden. Laat ik me daar dan maar even aan vastklampen. En ook het lichtelijk fantastische erotisch geladen - excusez le mot - en volledig afwasbare "Bettspiel" (Private Games), met niet kwetsende spelonderdelen verpakt in een kussensloop en gemaakt om al spelend van voorspel naar eindspel te evolueren, heeft me nog net voldoende kracht gegeven om aan de rand van de afgrond te blijven hangen.

Er is dus nog hoop.

Dat beu-symptoom. Ik vraag het me toch af. Zou dat nu wijzen op een ziekteproces of – integendeel – het begin van een of andere vorm van genezing?

Misschien toch maar even Dr. Easy raadplegen. Hopelijk adviseert hij gewoon om even het "bett" te houden.

Dominique

 

 

 

 

 

21:25 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |