16-05-09

Wiens brood men eet..

Vrijheid van meningsuiting. Het blijft een rekbaar begrip. Ik kan erover meepraten.

De meisjes en jongens van Dema Games, een kleine Deense uitgever, zijn onlangs ook frontaal tegen de onzichtbare muur van de meningsvrijheid aangelopen. Een muur die de katholieke Opus Dei beweging in allerijl had opgetrokken. Hun spel "Opus Dei", aangekondigd als "The World’s First Atheist Card Game Ever!" was voor de dames en heren van Opus Dei een meningsuiting te ver. Gevolg: een rechtzaak.

Ironisch genoeg gingen de verkoopcijfers na deze gerechtelijke stappen aanzienlijk de hoogte in. Dat gebeurt wel meer in dit soort zaken. Wat niet mag wordt begeerd. Gek dat Opus Dei, Eva en de appel indachtig, daar niet bij heeft stilgestaan alvorens het justitieel geschut in stelling te brengen. Opus Dei, het spel, gaat dus sindsdien als zoete broodjes over de toonbank. Bij Dema Games boffen ze zelfs twee keer. Ten eerste omdat de verkoop van hun vlaggenschip volop in de lift zit en ten tweede omdat de inquisitie niet meer bestaat, anders was er al een Opus Dei-delegatie met martel- en andere tuigen in Kopenhagen afgestapt. Spelontwerpers die gelyncht worden door fanatici van een beweging die dezelfde naam draagt als hun spel, het zou wat zijn.

Ben u eerder een verzamelaar van spellen en op zoek naar een collector’s item in wording is het misschien het geschikte moment om toe te slaan.

Opus Dei, Existence After Religion, is een kaartspel. En het doet zijn naam alle eer aan want het doosje bevat 62 zogenaamde personenkaarten en 96 actiekaarten. Er wordt ook nog een soort kartonnen schildersezeltje bijgeleverd waarop tijdens het spel de actieve zonkaart wordt geplaatst. Fronst u gerust even, alles wordt straks duidelijk.

Met die kaarten en dat schildersezeltje gaan we een Guillotineachtig spelletje spelen. Twaalf personenkaarten worden in een rij opengelegd en aan het begin van die rij wordt het schildersezeltje geplaatst. Elke speler krijgt vier kaarten van de actiestapel en we zijn vertrokken voor drie ronden. Vertrokken richting eindstation "wie de meeste punten heeft verzameld wint".

Als u Guillotine al eens hebt gespeeld weet u dat er tijdens uw beurt een edele een aanzienlijk hoofd kleiner wordt gemaakt. Niet zo in Opus Dei. Hier wordt tijdens uw beurt een belangrijke historische figuur geboren, meestal filosofisch of wetenschappelijk of – jawel – compleet geschift van aard; Enkele voorbeelden? Plato , Copernicus, Descartes, Einstein, Nietzsche, Hegel, Newton. Niet van de minste dus. De weirdo’s, spijtig genoeg maar met z’n negenen in totaal – niet eens genoeg voor een leuke voetbalploeg – zijn het interessantst en leveren je helemaal geen of zelfs minpunten op. Voorbeelden? Jakob Ammann, de stichter van de Amish. Joseph Smith Jr., grondlegger van de Mormonen, die als bij wonder een aantal beschreven stenen tafelen ontdekte in de Verenigde Staten waaruit bleek dat Jezus na zijn verrijzenis met zijn apostelen naar Amerika was geëmigreerd, daarmee de indianen in één klap tot voetnoot in de Amerikaanse geschiedenis degraderend. Niemand kon deze tafelen lezen, omdat ze in een nogal vreemde en niet te ontcijferen taal waren opgesteld. Behalve één man: inderdaad. –2 punten als hij in je display ligt. Sahtiya Baba, die om het simpel te houden zichzelf maar tot God uitriep en terloops meldde dat hij de doden tot leven kon wekken, iets wat hij nooit proefondervindelijk heeft kunnen aantonen (andersom – de levenden tot dood wekken – was aanzienlijk makkelijker realiseerbaar geweest). Of L. Ron Hubbard, de stichter van Scientology, onder andere bekend door zijn historische woorden: "I’d like to start a religion. That’s where the money is." Dat soort volk wil je niet in je puntenstapel.

Je puntenstapel ontstaat door tijdens je beurt één tot twee actiekaarten uit te spelen en vervolgens de eerstliggende personenkaart in je puntenstapel, je "wereld", te leggen. Daardoor worden deze personages in je wereld geboren. Je speelt dus een beetje verloskundige. De personages leveren punten op aan het einde van het spel. De wetenschappers zijn een beetje speciaal. Hun puntenscore hangt af van het aantal wetenschappers dat je op het einde van het spel in voorraad hebt. En er zijn ook koppeltjes. Simone De Beauvoir is slechts één punt waard, maar haar waarde stijgt tot drie als ook Sartre in hetzelfde stapeltje zit. De liefde, ze stuwt je naar ongekende hoogten.

Zodra we de centrale lijst van 12 personages hebben "verlost" gaan we over naar de volgende ronde. De baarmoeder wordt opnieuw gevuld met 12 grote denkers en we brengen onze verlostangen weer in stelling.

Met je actiekaarten, vooral de miraculumkaarten, kun je de volgorde in de rij personages beïnvloeden. Heel erg Guillotine is dat. Maar er zijn nog twee andere soorten actiekaartjes, de aarde- en de zonkaarten. Met de aardekaarten kun je je eigen "wereld" (je verzamelde personages) of die van andere spelers positief of negatief beïnvloeden, met de zonkaarten kun je invloed uitoefenen op het hele spelgebeuren. Van deze laatste kan er slechts eentje tegelijkertijd actief zijn en deze wordt – lekker overzichtelijk – op het schilderezeltje geplaatst.

Bepaalde personages hebben een speciale eigenschap die actief wordt zodra ze door een speler tot leven worden gewekt of als ze zich in de rij  personenkaarten – de baarmoeder met de twaalfling zeg maar – bevinden. Het activeren van deze eigenschap is verplicht. Galilei bijvoorbeeld laat je toe een extra actiekaart te trekken als je hem uit de baarmoeder trekt.

Er worden drie ronden gespeeld. Dan is het game over en worden de punten geteld. Heel eenvoudig is dat: de waarde van je verzamelde personages (plus of min) optellen. Dat telgebeuren vindt ongeveer plaats na een uurtje. Nietzsche kan dit einde echter aanzienlijk vervroegen. Hij is dan ook niet van de minste.

Hou rekening met het volgende: er staat veel Engelse tekst op de kaarten (al is daar ook gewoon veel niet spelgerelateerde achtergrondinformatie over de personages bij). Het cartoonachtige en speelse van Guillotine zoek je hier tevergeefs. Het is allemaal wat minder kleurrijk en wat serieuzer. Het doosje is niet echt praktisch in gebruik, u gaat beter op zoek naar een handiger en steviger vervangmiddel.

Maar, beste medespeler, dit is beter dan Guillotine. Je hebt meer invloed, een grotere keuze aan zowel actie- als personagekaarten en als je een beetje moeite wil doen leer je heel wat bij. En er staat een Nederlandstalige versie van de spelregels op de website van Dema Games.

Ook meegenomen is dat elke speler aan tafel een "Zeitgeist" wordt genoemd. Dat klinkt goed, zoals in de vraag: "Hé Zeitgeist, mag ik de Doritos even?"

Er zitten trouwens nog een aantal uitbreidingen in de pijplijn. Benieuwd hoe dat gaat aflopen, want vrijheidsberoving van de ontwerpers behoort tot de mogelijkheden. Geeft niet, dan worden ze martelaren. En dan schakelen we Amnesty International in. 

Ik moet u laten nu. Ik moet dringend op zoek naar een paar stenen tafelen die zich ergens op Belgisch grondgebied bevinden. Ik weet nu al dat ik alleen die zal kunnen lezen. Ik hou u op de hoogte.

Dominique

 

Opus Dei: Existence After Religion (Dema Games – 2008)

Alan Schaufuss Laursen / Mark-Rees Andersen

2 tot 6 spelers vanaf 16 jaar

40 tot 80 minuten

18:44 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.