20-04-09

...Aber Bitte Nicht Braken

Lang geleden, toen de dieren nog speelden, heb ik een medeaardbewoner van de vrouwelijke kunne – ik treed niet in detail, maar volledig terecht – verweten een niemendelletje te zijn. Het scheelde toen niet veel of ik had u deze anekdote – volledig onterecht – niet kunnen navertellen. Dit voorval schoot me te binnen toen ik enkele dagen geleden "...Aber Bitte Mit Sahne" (Winning Moves, die uitgever met dat mooie logo) aan het spelen was. Een spel dat erin slaagt uit de diepste krochten van mijn persoonlijke harde schijf een lang vergeten item naar boven te halen verdient dan ook meer dan bijzondere aandacht.

Ik moet u bekennen, medespeler, ik heb genoten van deze sessie. Wat zeg ik: sessies, want het is niet dat bij ene spelletje gebleven.

Het genot waarvan sprake zit in een kleine, gezellige en roze doos en het spelconcept is zo simpel als wat. Het schattige doosje bevat 57 stukjes taart in verschillende soorten. Niet het echte taartwerk natuurlijk, maar het betere soort karton. Heel stevig karton. Oppassen hiermee als u kleine kinderen hebt, tenzij ze zich later willen opwerken in de kleine criminaliteit. De vriendelijk ogende taartstukjes kunnen immers in een oogwenk omgetoverd worden tot een levensgevaarlijk steekwapen. Het is maar dat u het weet. Leg aan die politieagent in uw keuken maar eens uit dat uw jongste uw echtgenoot per ongeluk heeft neergestoken. Met een stuk taart. U liever dan ik.

De taartstukjes zijn prachtig uitgevoerd. Je hebt écht geen 3D-bril nodig om met je vinger in de slagroomversiersels te willen gaan. Dit spel kan ook zo in een pretpakket voor feesten en partijen. Verhoog de bodem van een taartdoos een beetje, leg er elf stukjes van dit spel op, presenteer het aan een feestvarken en ik garandeer u dat het varken in kwestie als een speer de keuken inschiet om een taartsnijder te halen. U komt niet bij. Gegarandeerd. Ik vermoed dan ook dat dit spel binnenkort gaat opduiken in de betere fopwinkel. Dat kan van niet veel spellen gezegd worden, een nevencarrière in een totaal andere sector.

Het spelconcept dan. Dit, beste medespeler, is niet bepaald Caylus. Of Brass. Of Twilight Imperium, al typeert een klein stukje tekst in de titel van dit laatste spel wel een beetje waarmee we hier te doen hebben. Dit is lichte kost.

Is dat per definitie slecht, lichte kost? Heeft ondraaglijke lichtheid geen reden van bestaan? Kan lichtheid geen spelplezier garanderen, zoals sommigen in de spellenwereld ons willen doen geloven?

Het antwoord op de eerste vraag is "neen", het antwoord op de tweede vraag "jawel" en het antwoord op de derde "wie denken zij wel dat ze zijn?"

"...Aber Bitte Mit Sahne" is een uiterst geslaagd tussendoortje, net als een lekker stuk taart. Van uw hersenen wordt hier niet verlangd dat ze door intensief gebruik bijdragen aan de opwarming van de aarde. U kunt dit dus met een koele motor spelen. Hersenstretchen vooraf hoeft echt niet. De beslissingen die u neemt gaan bij uw medespelers geen oooooh’s of aaaaaah’s of "verdorie, jij bent me d’r toch eentje" ontlokken. Neen, u bent gewoon gezellig samen bezig.

De gezelligheid ontvouwt zich als volgt:

De 57 stukken taart worden gedekt gemengd en er worden 5 stapeltjes van 11 stukken klaargelegd. Dat betekent – u speelt, u kunt dus tellen – dat er twee ongezien weer de doos in gaan. Op de taartstukken staat een getal, dat is het aantal stukken dat er van die soort in kwestie in het spel zitten. Afhankelijk van de taartsoort staan er ook nog een aantal slagroompuntjes op. Van 1 tot 3. Ook deze zijn belangrijk. Let maar eens op.

De actieve speler draait zijn 11 taartpuntjes om en legt ze ook in volgorde van omdraaien aan tot we een mooie volledige taart op tafel hebben liggen. Daarna mag hij de taart verdelen in evenveel stukken als er spelers zijn. Het mag ook minder, maar ik raad dat ten stelligste af omdat er dan voor hem of haar niks meer over blijft als hij aan de beurt komt om te kiezen. Ziet u een actieve speler deze handeling toch uitvoeren: vooral niks zeggen, hij komt er zelf wel achter.

Wat volgt is de eenvoud zelve. Iedereen kiest een – samengesteld – stuk taart, de actieve speler als laatste, en legt deze open voor zich neer. Schransers kunnen ervoor kiezen hun gekozen stukken onmiddellijk op te eten. In dat geval worden ze omgedraaid voor hen neergelegd en dan tellen op het einde van het spel enkel de slagroompuntjes. In plaats van een stuk taart te nemen mag je er ook voor kiezen om taartstukken van één soort die je al hebt verzameld en nog voor je openliggen op te eten. Simpel.

Na de verdeling van de vijfde taart gaan we tellen. De speler die het meeste stukken van een bepaalde taartsoort heeft verzameld krijgt de punten die op één van die stukken staan vermeld. Zo levert de meerderheid in de chocoladetaart, de pièce de résistence in dit spel, de gelukkige bezitter 11 punten op. De armzalige, maar darmspoelende, pruimentaart slechts 3. Daarna worden de magen weer geleegd zodat ook de gegeten taarten kunnen worden gewaardeerd – dit is bij mijn weten het enige spel waarbij u vriendelijk wordt gevraagd te braken voor de eindtelling – door de slagroompuntjes bij de voorlopige totalen op te tellen. De zoetekauw met de meeste punten wint. En spoedt zich daarna naar het dichtstbijzijnde toilet.

Het is licht als slagroom, het is luchtig, het duurt geen half uurtje.

Het is een niemendalletje.

En het speelt zó lekker weg.

Aanradertje. Met de nadruk op -tje

 

Dominique

 

...Aber Bitte Mit Sahne (Winning Moves, 2008)

Jeffrey D’Allers

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

20:05 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Was die medeaardbewoner van de vrouwelijke kunne misschien een ouwe taart?

P.S. "Red de muis, type vet!" is je nieuwe slogan? Thanks A MILLION!

Gepost door: Bartjes! | 20-04-09

De commentaren zijn gesloten.