12-04-09

Aprilse grillen. In alfabetische volgorde.

Bombay (Ystari)

Na een zestal sessies bekruipt me het ongemakkelijke gevoel dat er slechts één winnende strategie is: het bouwen van paleizen volledig links laten liggen en u enkel en alleen bezighouden met kopen en verkopen van goederen. Ik hoop dat ik me vergis, maar het knaagt. En als u met z’n vieren of vijven speelt mag u de speler die als laatste aan de beurt komt gerust verblijden met een koosnaampje: de pineut. Daar zal in een sessie met vijf zijn extra goudstuk ter compensatie van de geleden schade geen reet aan veranderen. U zult zeggen: "De pineut komt toch ook eens aan de beurt als startspeler?", en u hebt overschot van gelijk, maar dan is het olifantenkalf al lang verdronken. De pineut mag zichzelf wel gelukkig prijzen dat de doodstrijd van dat kalf snel ten einde is. Snel mag hier in koeien van letters worden geschreven want dit spel vliegt voorbij.

Cartagena 4: Die Meuterei (Winning Moves)

Ik wik mijn woorden absoluut niet, beste medespeler: dit is een van de beste spellen die ik dit jaar al heb gespeeld. Enkele kernwoorden? Spannend, vlot, enorm veel interactie, bluf, hebzucht, geslijm, sluiertipjes waar mijn heel voorzichtig mee moet omgaan, tandengeknars, tijdsdruk, ontgoocheling, blijdschap en als u niet oppast ligt u er al uit voor de echte pret, die van de tweede fase, begint. Inderdaad, het gaat hier om een Griekse tragedie in twee bedrijven, varen en muiten genoemd. En elk deel heeft zijn eigen dynamiek en zijn eigen onweerstaanbare charme. Ook opvallend: een verrassend groot en mooi spelbord in een kleine doos, het is net alsof er 57 olifanten uit een mini-cooper komen gekropen. Dat blijft maar komen.

Er zit een klein schoonheidsfoutje in de – overigens heel mooi gesculpteerde – piraten, maar het is niet iets dat niet met wat creativiteit en gezond verstand kan worden verholpen. Wij hadden er tijdens het spelen dan ook geen enkele last van.

Wilt u wat meer dan blokjes en goudstukken en edelstenen verzamelen en deze omzetten in overwinningspunten? Dan is dit iets voor u. Een verademing.

Die Goldene Stadt (Kosmos)

Michael Schacht, tegenwoordig sneller spellen ontwerpend dan zijn eigen schaduw, slaat weer toe. Naar verluidt heeft hij zich alchemistgewijs opgesloten in zijn kelder vanwaar hij de wereld bestookt met creaties allerhande, de ene al wat meer geslaagd dan de andere. Ik heb goeie dingen gehoord over Bürger, Baumeister &Co, al ziet het er niet uit. De Zooloretto-mania mag van mij nu stilaan gaan ophouden, Valdora kon mij zeer bekoren en ik moet zeggen dat Die Goldene Stadt  mij van Michael’s worpen van 2009 het meest bekoort van allemaal. Handelshuisjes bouwen langs de wegen van kust naar stad en ondertussen handelsbrieven – zeg maar punten – verzamelen tijdens maximaal 16 tussenwaarderingen en een bonustelling op het einde. Dit speelt enorm vlot, is dus snel en elegant (u weet ondertussen welke betekenis dat in mijn spellenwoordenboek heeft) en heeft een aangenaam korte en intense speelduur. Mooi spelmateriaal ook – met de bijgeleverde biedhandjes kun je gerust je tegenspelers knock-out slaan – en eindelijk eens een spelbord dat je nooit ondersteboven kunt voorgeschoteld krijgen.

Leuk is ook dat je na elk bouwmoment een beloning krijgt: goudstukken, landschapskaarten die je nodig hebt om te bouwen, bonuskaarten voor extra punten bij de eindtelling, stadssleutels die je toelaten in de binnenstad te bouwen en goederenkaarten die je punten opleveren bij de tussenwaarderingen. Bouwen is krijgen en dat voelt lekker.

Snel en elegant? Jazeker. Een aangenaam tijdverdrijf? Jazeker. Makkelijke regels? Jazeker. Diepgang? Jazeker. Meerdere wegen naar de overwinning? Goed lezen nu, Cyril Demaegd: jazeker!

Wel opletten, beste medespeler. Als u zichzelf "vastbouwt" – u kunt geen kant meer op – is het "game over". Het spel is dan onmiddellijk gedaan en u wordt bedekt met pek en veren de Gouden Stad uitgejaagd. Lees: daar gaat uw overwinning.

Finca (Hans Im Glück)

Een gouden raad als u dit gaat spelen: het gedekt houden van de verzamelde fiches strekt tot aanbeveling. Indien u dat niet doet ontaardt dit alleraardigst tactisch kleinood van verzamelen en leveren van vruchten – met een ezelskar nota bene, hoe hip kan spelen toch zijn – in een langgerekt teldrama waaraan maar geen einde lijkt te komen. Men wil immers zetten gaan optimaliseren en in dit geval lijdt optimaliseren tot hét enige onvermijdbare eindstation: verveling. Ik heb beide manieren van spelen geprobeerd en de sessies met de gedekte fiches was honderd – wat zeg ik: duizend! – keer leuker.

Voor tactici, dus echt iets voor mij.

Keltis: Het Kaartspel (Kosmos)

Keltis zonder bord, dus kleiner en veel goedkoper. Persoonlijk hou ik meer van het bordspel, maar dat is zo’n gezeul op reis. Niet dat reizen mij iets zegt, Diest en omgeving blijven uitermate rustig en dus erg verkwikkend in de vakantieperiodes omdat iedereen dan op reis is, maar moest u van het "ik wil hier weg en liefst zo snel mogelijk en ik wil mij nog amuseren ook"-type zijn, steek dit dan maar in je koffer.

Keltis: Das Mitbringspiel (Kosmos)

Keltis, hoofdstuk vier. Geen kaarten maar 55 platte kartonnen tegeltjes deze keer die ze, gek genoeg, stenen noemen. Probeer dat maar eens uit te leggen aan je kinderen. In tegenstelling tot de andere leden van de familie Keltis begin je hier met niets. Niets in je grijpgrage tengels, alleen dat hoopje gedekte tegeltjes dat je vanaf het midden van de tafel ligt toe te grijnzen. Tijdens je beurt draai je een tegeltje om en beslis je of je het of open in het midden van de tafel laat liggen, weerloos ten prooi aan de grijpgrage tengels van je tegenspelers. Dit is écht een spel voor – ik noem maar iemand – Nicolas Frutos van Anderlecht. Hij lijdt tegenwoordig aan een acuut verlies van kopkracht heb ik mij laten vertellen. Als hij zich hier aan zet gaat hij zich weer volledig in zijn sas voelen want hij krijgt de ene gemeten voorzet na de andere afgeleverd. Het blijft Keltis, maar dan in heel minimalistische stijl. Gek genoeg levert het hoopje spel dat daar op tafel ligt veel spelplezier op. Dit is duidelijk de meest sociale van de Keltisfamilie omwille van de uitgebreide interactie. Snel gespeeld – we rekenen in minuten hier – en in een handige kleine doos. Ik denk dat veel vakanties groen gaan kleuren in 2009.

En als u mij binnenkort nog eens uitnodigt bring ik het ook zeker mit.

Roll Through The Ages (Gryphon Games)

Matt Leakock heeft ons al eens in snelheid genomen met Pandemic – we zijn er nog altijd niet goed van – en nu doet hij het toch weer zeker? Een heerlijk dobbelspel waarin u in een kleine drie kwartier een hele beschaving uit de grond stampt met alles erop en eraan, en dit op een oppervlakte van ongeveer 100 vierkante centimeter. Mooi spelmateriaal ook, met grote dobbelstenen die rechtstreeks uit het Neolithicum lijken te zijn geteleporteerd.

Dit speelt echt vlot, niet in het minst door het functionele spelmateriaal – ik dacht eerst dat ze "Cribbage" per vergissing in de doos hadden gestopt – en de snelle beurtwisselingen. U kunt ook erg snel aan de slag. Geen ingewikkelde spelregels hier. Alle belangrijke informatie staat op de handige scoreblaadjes die en masse worden meegeleverd. Ik ben altijd een beetje huiverig voor scoreblaadjes maar hier was de vrees ongegrond.

En bent u sociaal een beetje geïsoleerd geraakt kunt u ook solo.

Small World (Days Of Wonder)

U gaat de wenkbrouwen fronsen, maar ik vermoed dat dit wel eens van de beste tweepersoonsspellen zou kunnen zijn ooit gemaakt. Ik heb daar wat Small World betreft nog geen ervaring mee, maar een van mijn medespelers wel en de rest van het schoon volk dat mee aan tafel zat had duidelijke gevoelens in die richting. Dat zegt iets, aangezien zij niet van de minsten zijn.

Prachtig materiaal, iets te bont naar mijn mening en daardoor een deukje in de carrosserie van de overzichtelijkheid, maar wel leuk. Als de kortere speelduur uw hoofdargument is om uw exemplaar van Vinci door Small World te vervangen raad ik u aan dat vooral niet te doen als u veel met z'n vijven speelt. Uw hoofdargument gaat dan in rook op.

Er wordt ook lyrisch gedaan over de doosindeling en de inlay. Daar is inderdaad over nagedacht, maar ik heb zo’n vermoeden dat dit nadenken enkel en alleen werd beoefend boven het veilige universum van de tekentafel. Het idee van de uitneembare tray (met deksel!) is een goed idee, maar men had misschien beter de doos van "Um Ruhm Und Ehre" eens geopend en de functionaliteit van die doosinhoud eens uitgeprobeerd om te ervaren hoe het wél moet. Bij het openen en speelklaar maken van Small World kwam dan ook één woord steeds weer in me op: ziplockzakjes. En dat, beste medespeler, is geen goed teken.

Maar verder geen gezeur; Hebt u Vinci niet valt een aanschaf zeker te overwegen en als u regelmatig met twee of drie spelend aan tafel zit al helemaal.

Ook hier moet ik toch weer een term gebruiken die u ondertussen ongetwijfeld bekend in de oren klinkt: de pineut. En weer is dat, zeker bij sessies met vier of vijf spelers, de laatste speler die aan de bak mag. Alle mooie en interessante gebieden zijn dan al lang door de niet-pineuten ingepalmd. De pineut moet vanaf de eerste ronde dus al meer gaan investeren dan zij die al op het bord staan. Dat is een handicap. Ik heb een vermoeden dat dit een hypotheek legt op de overwinning, al wordt dat mogelijk gecounterd door het oppikken van een interessant volk met een leuke vaardigheden. Ik raad u ten zeerste de sorcerer met seafaring aan. Als u het geluk hebt deze combinatie tegen te komen laat hem dan niet liggen.

Dominique

16:49 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

55 kinderen Probeer dat maar eens uit te leggen aan je kinderen. 55 in totaal.

Pardon, 55 kinderen, dat is een prestatie

Gepost door: dagmar | 12-04-09

Oei Dagmar,

Ik zal het onterechte viriele imago dat ik mij door deze ongelukkige zinsvolgorde heb aangemeten alweer direct ongedaan maken: het gaat uiteraard om 55 steentjes.
En het vraagt uiteraard om een supersnelle aanpassing van de tekst, vooraleer de vrouwen hier bij bosjes aan de deurbel hangen.

Dominique

Gepost door: Dominique | 12-04-09

Ik blijf altijd maar op die onderstreepte teksten klikken, in de hoop dat ik naar de pagina van het betreffende spel op Boardgamegeek geleid wordt, maar helaas. Dominique, help! Mijn muis is inmiddels zover afgesleten dat het een donut lijkt!

Gepost door: Bartjes! | 12-04-09

Bartjes!,

Het is wel de bedoeling dat je bij "De Tafel Plakt!" blijft hé, en niet wegzapt. Verdorie toch!

Dominique

Gepost door: Dominique | 12-04-09

De commentaren zijn gesloten.