31-03-09

Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan!

Valdora. Ik ben er nog nooit geweest en dat zal ook nooit gebeuren. Want dit lieflijke land bestaat niet.

Ik vind dat maar een klein beetje jammer want als ik er zou wonen zou ik het merendeel van mijn kostbare tijd al rondhossend doorbrengen. Rondhossen, ik doe het niet graag. Het vraagt zoveel energie. Ik ben eerder een aanhanger van de activiteit "onbeweeglijk in het ijle zitten staren". Zonder meer. We zouden dat vaker moeten doen, beste medespeler. Niets doen. Maar neen, we moeten nog naar daar en ginder en her en der want het leven is zo kort en geef toe: dat put zo uit.

Elk nadeel heb z’n voordeel, oreerde Johan Cruyff ooit. Als er één uitspraak is waar u altijd en overal uw voordeel mee kunt doen is het wel deze. Ik spreek uit ervaring. De gelukzalige toestand waarin ik me momenteel bevind had zich immers nooit kunnen ontplooien zonder zijn oorzakelijke rampspoed. Dat stemt tot nadenken.

Maar we dwalen af.

Valdora mag dan niet bestaan, het aangename ervan is dat u er zich met een beetje fantasie wel naartoe kunt begeven en dat u het obligate rondhossen in die contreien gezellig onderuit gezakt aan uw keukentafel kunt beoefenen. Zelfs in competitieverband.

Als we Valdora vanuit vogelperspectief aan de speeltafel in ogenschouw nemen betrappen we ons op een gelukzalig wegdromen naar groene heuvels, pittoreske holle wegen, schattige riviertjes en tot aan het dak met mede gevulde taveernes. Hobbitland als het ware. Bloedmooie prinsessen en bloedgeile prinsen komen in dit universum ook voor. En ziet, liggen daar op het plaatselijke wegennet geen edelstenen? Zomaar voor het oprapen? Zouden we daar geen slagje uit kunnen slaan? Zodat we ons kunnen opwerken tot in het milieu van de bloedmooie prinsessen, uptown? Bloedgeil zijn we tenslotte al.

Geen tijd te verliezen dus.

Gepakt en gezakt gaan we op weg. We beginnen eraan met een goudklomp en in het beste geval met vijf zilverstukken (als u pas als vierde na de startspeler uit de startblokken mag). Vier belangrijke steden zijn er in Valdora. In twee van hen kunt u uitrusting kopen. Met goud. Denk aan schoppen, houwelen, paard en kar, enz. Deze hebt u nodig om edelstenen te verzamelen. De twee andere steden staan bekend om hun handelaren die u graag een contractje aanbieden om her en der te lande edelstenen te bezorgen. Deze betaalt u met zilverstukken. Zie deze betaling als een waarborg voor als u er zelf met de stenen vandoor zou gaan. Al bij al bent u een middeleeuwse voorloper van de moderne pakjesdienst. Om de contracten en het bezorgen van de daaraan verbonden edelstenen – en soms ook zilverstukken - draait het spel, want die leveren punten op (drie tot vijftien). Bij elk contract dat je succesvol afsluit krijg je er ook nog eens extra personeel bovenop, een handwerker per afgesloten contract. In die kleur. Voldoende handwerkers in een bepaalde kleur leveren je nog eens een werkplaats voor die handwerkers op. Die genereren in bepaalde gevallen zelf nog eens de nodige punten en – nog veel beter – tien bonuspunten bij elk contract dat je vanaf dan in die kleur volbrengt. De Engelse uitdrukking die bij ervaren spelers na het lezen van de vorige zin opkomt gaat als volgt: "Say no more!"

Valdora heeft geen tolwegen, er staan geen rode lichten en van wegwerkzaamheden is geen sprake. U hebt dus een grote bewegingsvrijheid en ondertussen snuift u niets dan gezonde lucht op. Het enige dat soms voor wat wrevel zorgt is het feit dat u geen stad doorkomt zonder er te stoppen, tenzij u voldoende proviand hebt. Uw tegenspelers willen daarbovenop ook nog eens irritant het handje ophouden als u afstapt op een locatie waar zij zich al bevinden. Een zilverstuk per speler kost u dat.

Het kopen van uitrusting en contracten doet u door in de betreffende steden in een boek te bladeren en de gewenste pagina er gewoon uit te "scheuren". Een originele gimmick die toch de nodige frustratie kan opleveren omdat u meestal niet direct vindt wat u zoekt, als een gek aan het bladeren moet slaan en daar dan nog voor moet betalen ook. Uw zilverbeurs, die slechts plaats biedt aan zes schamele zilverstukken, komt daardoor aanzienlijk onder druk te staan. Met alle gevolgen van dien. U zult dus regelmatig een zilvermijntje moeten aandoen om uw voorraad weer tot dat belachelijk laag niveau van zes aan te vullen. Schaarste, het blijft een modewoord in de spellenwereld.

En zo gaat het leven van een rondhosser in Valdora. U beweegt, u doet waar u stopt één actie (uitrusting kopen en contracten afsluiten en uw proviand aanvullen in steden, edelstenen verzamelen onderweg, edelstenen afleveren aan handelaren die zich ophouden in kleine gezellige huisjes, uw geldvoorraad aanvullen in de zilvermijn). En als u opnieuw aan de beurt bent doet u dat gezellig opnieuw.

In de loop van het spel wordt de beschikbare voorraad edelstenen die je op de wegen vindt steeds kleiner en moet je naar de havens om de daar ontstane voorraad aan te spreken Het sprookje van Valdora eindigt als er nog maar van één handwerkersoort fiches overblijven. Dan moet er worden geteld: de punten van de afgewerkte contracten, de tienpunten-bonusfiches, de edelstenen die je nog in je rugzakje hebt (een punt per edelsteen), de punten van de werkplaatsen en daarbovenop nog tien punten voor elke verschillende kleur waarin je handwerkers hebt verzameld. Ik raad u aan deze telling niet na een zware spellenavond te doen. Zij vraagt wat aandacht.

Bij ons leverde het spelen en tellen de volgende scores op: speler 1: 146, speler 2. 143, speler 3: 126, speler vier: 124. Omwille van de wet op de privacy worden geen namen genoemd.

Wint u en bent u nog steeds bloedgeil na al dat gehos, wat ik ten zeerste durf te betwijfelen, krijgt u de prinses. Ze neemt u mee naar haar privé-vertrekken, legt haar schitterende gewaad af en leidt u met de soepele gratie die prinsessen eigen is naar haar sponde, alwaar haar seksuele opwinding na enkele seconden als een pudding in elkaar zakt als ze geconfronteerd wordt met uw gesnurk. Rondhossen in Valdora. Het blijft vermoeiend. Volgende keer beter.

Enkele raadgevingen vooraleer u op pad gaat. Speel dit onder degelijk, en liefst natuurlijk, licht. U gaat anders de gele en roze edelstenen door elkaar halen. Hou er ook rekening mee dat dit spel opeens – pats! – kan afgelopen zijn. Let daarop en anticipeer. Hou dus die resterende handwerkerfiches in de gaten. Hou er altijd minstens één oog op gericht, bij voorkeur uw beste. Het opslaan van proviand in een stad lijkt een overbodige actie maar op bepaalde sleutelmomenten in het spel komt dat extra boterhammetje meer dan van pas. U hebt ongetwijfeld gezien wat Contador enkele weken geleden in Parijs-Nice overkwam. Maak dezelfde fout niet in Valdora.

"Val, Dora! Val dan toch! In dat ravijn, je staat er vlakbij! Eén stapje maar!" Deze kreet schalde door mijn hoofd toen mijn jongste dochter onlangs naar dit irritante ettertje van een tekenfilmfiguurtje zat te kijken. Ik kan veel hebben, maar mijn stressmeter heeft ook een bovengrens. Vandaar. Dora viel uiteraard niet. Valdora ook niet, toch zeker niet door de mand. Hebt u een familie en speelt u daar wel eens mee? Leg Valdora dan gerust op tafel. Want prinsessen, zo gaat het sprookje, geven soms wel eens een tweede kans.

Dominique

 

Valdora (Abacus – 2009 – Michael Schacht)

3 tot 5 spelers

Vanaf 10 jaar

60 minuten

 

 

18:56 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Mooie blog!

Gepost door: Krien | 03-04-09

Als we dan toch moeten rondhossen, dan maar aan tafel met goed gezelschap & spel. Valdora is mij goed bevallen. Dit is bijv. een klasse beter dan Bombay.

Gepost door: Erwin | 16-04-09

De commentaren zijn gesloten.