22-03-09

Interessanter dan een parallellepipedum: Municipium

Valley Games. De naam alleen al brengt bij spelliefhebbers een siddering teweeg. Wazige voorbestellingprocedures, een stroef communicatiesysteem met (potentiële) klanten, voorbestelde spellen die later worden uitgeleverd dan de winkelexemplaren en dan nog zonder de beloofde goodies en meer van dat fraais. Al moet ik toegeven dat de stunt met Miss Canada op Spiel 2007 veel goedmaakt.

Ondanks de bovenvernoemde slechte voortekenen stond Municipium al een tijdje op mijn wenslijst te blinken. Omdat het een Knizia is, Mike Doyle als illustrator heeft en het spelmechanisme mij intrigeert. Maar tot een aanschaf kwam het niet. Tot enkele weken geleden. Toen het mij tijdens een bezoekje aan een van mijn favoriete spelwinkels, Ingelberts in Aarschot, vanop het onderste schap van het spellenrek stond toe te grijnzen. Ik kon het niet laten liggen. Het was niet goedkoop – het komt tenslotte van de andere kant van de wereld naar ons overgevaren – maar ik heb er geen spijt van.

In Muncipium worden wij geacht in de huid te kruipen van het hoofd van een vooraanstaande familie in het Oude Rome. Zoals altijd hebben vooraanstaande families maar één doel: vooraanstaander worden. En dan nog het liefst het vooraanstaandst. Je moet tenslotte wat. Het leven is simpel in die kringen.

Vooraanstaand worden doen we door invloed uit te oefenen op de burgers van Rome. Ze voor ons winnen. Daar lopen we wel wat voor af. Van het ene openbare gebouw naar het andere. We moeten ons immers laten zien. Denk aan Waregem Koerse. En als het even kan willen we opgemerkt worden als de prefect in de buurt is, liefst door de prefect zelf. Vooraan staan is dus de boodschap. Zo kan men ons het ene moment treffen in het forum, het volgende in het optrekje van de staf van de praetoriaanse wacht waarna we er als de weerlicht weer vandoor gaan naar de place of all places: de tempel. Ook de baden, de taverne, de plaatselijke Meir (het emporium) en de multifunctionele basilica worden door onze familieleden platgelopen. Tot op het genante af.

Onze bezoekjes alleen zijn echter niet voldoende. Neen, als we met onze familie willen opvallen en écht door de paparazzi achterna gezeten, moeten we op al die plaatsen met meer zijn dan de rest. Klein probleem: we zijn maar met z’n zevenen.

Een beurt op weg naar onsterfelijkheid in het Oude Rome is simpel. Eerst een of twee van onze familieleden bewegen naar een ander gebouw, daarna een kaart activeren en de actie uitvoeren. De kaart die we activeren kan er eentje uit onze persoonlijke voorraad zijn (drie, slechts eenmaal te gebruiken tijdens het spel) of eentje uit de algemene voorraad (twaalf: recycleerbaar). Je persoonlijke kaarten zijn ongeveer dezelfde als de algemene, alleen krachtiger. Geactiveerde kaarten doen de prefect bewegen (in uurwijzerzin naar het aangrenzende gebouw) of laten je toe de voordelen van bepaalde gebouwen te benutten. In beide gevallen krijgen de spelers die de meerderheid en de tweede plaats opeisen van het aantal familieleden een cadeautje: burgers die toevallig in hetzelfde gebouw aanwezig zijn. In spellenland worden burgers ook wel eens meeples genoemd. Meeples zijn, zoals hun naam het al suggereert, heel schattig. En kleurrijk. Die kleurtjes zijn nodig in dit spel. We verzamelen immers setjes in verschillende kleuren. Die ruilen we dan ten gepaste tijde in voor – hou u vast – decurionfiches. Vijf van die fiches en we zijn binnen. Binnen heeft hier de betekenis van gewonnen.

De prefect zou de prefect niet zijn als hij voor ons geen extra geschenkje had: als je het slim speelt geeft hij je een jokertje. Altijd handig als je een setje volledig moet zien te krijgen.

Très important: kennis van de kaarten in de algemene stapel. Je persoonlijke ken je, die liggen tenslotte open voor je neus. De algemene liggen gedekt. Ze zijn met z’n twaalven en van die twaalf zijn er vijf kaarten die de prefect doen bewegen. Onthouden wat er nog in het stapeltje ligt en welke er al zijn geactiveerd is een van de sleutels van de deur naar de overwinning. En heb je op het einde van het spel niet al je persoonlijke kaarten geactiveerd was je niet goed bezig. En die hoedjes die je je familieleden opzet, zorg ervoor dat je er zo snel mogelijk aankomt. Ze zijn immers beperkt en ze geven je een extra punt voor het bepalen van de meerderheden. U bekomt ze door eerst in bad te gaan en u vervolgens als de weerlicht naar de tempel te spoeden.

Municipium is een loop- en meerderheden- en verzamelspel. Ik heb het wel een beetje voor loop- en verzamelspellen. Gisteren had ik in deze categorie trouwens het voorrecht Bombay en Valdora te mogen serveren op mijn keukentafel. Allebei snel en elegant en mooi en dus meer dan goedgekeurd. En Municipium krijgt ook het "De Tafel Plakt Keurmerk".

Nu maar hopen dat het spelbord niet uit elkaar begint te vallen.

Dominique

14:39 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Aaah, Valley Games. Als het product eindelijk op de schappen ligt blijkt het fantastisch uitgevoerd.

Ik heb er al de nodige op mijn plank staan, maar bij deze weerhield ik me toch enigszins. De reden? Juist de naam Knizia op de doos. Nu heb ik namelijk van de beste doctor al de nodige spellen op mijn planken staan, maar hoe vaker ik ze speel, hoe minder ze me uiteindelijk bevallen vanwege het niet ter zake doende thema.

Uitgezonderd Ra. O.k., ook voor zijn Samurai ben ik nog best te porren. Al was het maar vanwege die prachtige zwarte figuurtjes. Bij deze twee stoort me het te dunne thematische sausje blijkbaar niet.

En deze Municipium ziet er ook weer zo mooi uit. Maar ik vraag me zo ontzettend af of het nu echt een meerwaarde heeft tegenover de andere spellen van de mathematische doctor?

Want ondanks je lovende woorden klinkt het toch vooral weer als setjes bij elkaar krijgen. Zoals we dat ook al deden in zijn klassiekers Samurai, Eufraat & Tigris, en in zijn meest onopgesmukte en daarmee wellicht zelfs eerlijkste variant: Genius.

Allemaal prima spellen, zul je ongetwijfeld beamen. Dus mijn grote vraag: Wie overschaduwt wie?

Gepost door: Mike B | 23-03-09

Heb jij van die 'beste' doctor eigenlijk al wel eens :
'Auf heller und Pfennig' of
'Amon Ra' gespeeld.
Voor mij zit het spelplezier nog altijd in de interactie met de andere spelers, en daarvoor zit je bij onze 'beste' doctor altijd goed.
Vanwege een Knizia'verslaafde'

Gepost door: Benny | 23-03-09

Benny, (ik neem aan dat je vraag aan mij stelde), ik heb Auf Heller und Pfennig 1x gespeeld. Vond het wel een leuk netelig "tussendoortje" waarbij je inderdaad vooral met elkaar bezig bent een hak te zetten. Best vermakelijk, en redelijk makkelijk uit te leggen. Maar het had qua thema ook 1000 andere dingen kunnen zijn. Niet dat dat zo belangrijk is, maar dan speel ik net zo lief Genius zonder thema.

Amun Re zit al een tijdje in mijn kast te wachten op een speelbeurt, dus die komt binnenkort.

Maar ondanks dat het je bij Knizia spellen altijd op elkaar aan het letten bent, en ze ingenieus in elkaar zitten, vielen bijvoorbeeld Tadsch Mahal en Blue moon city mij zwaar tegen. Ondanks interactiviteit beleefde ik aan deze 2 spellen eigenlijk geen plezier.

Gepost door: Mike B | 24-03-09

Nou ja,
Sommigen houden van vrouwen met zwart haar, en sommigen van vrouwen met bruin haar. (Ik ken zelfs iemand die houdt van Miss Canada 2007.)
Smaken verschillen, daarover kan je niet redetwisten. Al bij al, zo slecht ben je nu ook weer niet : je speelt zelfs graag gezelschapspellen. Doe zo voort, kerel.

Gepost door: Benny | 24-03-09

Ik had vorige week ook het genoegen Municipium voor het eerst te mogen spelen. Wat een heerlijk spel! Die willen we wel vaker doen. Heb je het ook met twee gespeeld?

Gepost door: Peter Hein | 30-03-09

Peter Hein,

Neen, we hebben het alleen nog maar met z'n vieren gespeeld, maar ik vermoed dat het met z'n tweeën ook wel de nodige diepgang en spelplezier oplevert. Heb jij daar ervaring mee? Die lees ik graag!

Groeten,

Dominique

Gepost door: Dominique | 30-03-09

De commentaren zijn gesloten.