15-03-09

Snel en elegant en een kort lijstje

Snel, elegant en leuk. Dat zijn de eisen die ik tegenwoordig stel aan een spel. Ongelooflijk toch hoe deze drie eenvoudige ingrediënten in veel spellen vakkundig de nek worden omgewrongen.

Elegant: in het Van Dale woordenboek betekent het "sierlijk, bevallig". Mijn speldefinitie is: speltechnisch soepel en niet te langdurend met snelle beurtwisselingen. Al kan zelfs het elegantste en simpelste spel door een grübler tot een drama worden getransformeerd. Je zult bijvoorbeeld tijdens een spelletje Diamant maar iemand aan tafel hebben zitten die bij elke beurt aan intensief kansberekenen doet. Maar daarover gaan we het wel eens hebben in een andere bijdrage.

Tegengestelde van elegant: stroef en complex. Ik kan er niet zo goed meer tegen, die complexiteit. Ik wil mij amuseren tijdens een spel, niet tijdens de beurt van een ander liggen denken aan de boodschappen die ik zeker de volgende dag niet mag vergeten te doen. Ik kan mij soms niet van de indruk ontdoen dat - ik zeg maar iets - een tafel Caylus-spelers zich écht niet amuseert. Hebt u zo’n kwartet al eens goed bekeken? Doodstil, het gezicht vertrokken tot een grimas, de monden gereduceerd tot een horizontale dunne streep door het tandengeknars (dat soms zelfs hoorbaar is). Al heb ik ooit een uitzonderlijk luide en onmiskenbaar plezierige sessie mogen gadeslaan in spelclub "De Speeldoos" in Aarschot waaraan Wim, Freddy, Kris - en ik meen Ronny - deelnamen. Bijna had Caylus mij toen verleid, tot ik besefte dat het om de spelers ging, niet om het spel. Die mannen beheersen immers het nobele ambacht om het meest saaie spel tot een belevenis te maken. Ik kwam net op tijd tot inkeer.

Gek genoeg hebben spelers na "een zware" behoefte aan "een lichte" (simpel en elegant) om zich weer wat op te laden. Te ontluchten. Vreemd, je zou zeggen dat na zo’n leuk spel onmiddellijk een tweede sessie wordt opgezet. Niet dus. Er wordt gegrepen naar iets leuks in de plaats. Iets om de spanning af te laten. Te ontspannen. U leest goed: ont-spannen. En dan wordt er plots wél gelachen en plezier gemaakt aan tafel. De spellenwereld en haar bewoners, het blijft een vreemd universum. Hoe verklaart u het anders dat een essentieel element waarnaar wij in het dagelijkse leven wanhopig op zoek zijn – geluk – door bepaalde spelers aan de speltafel absoluut niet wordt gedoogd?

Ik weet het: een zwaar strategisch en erg veel hersencellenvragend spel is ook een uitdaging en kan voor een aantal onder ons ook erg veel genot brengen, maar bij mij moet je er niet meer mee aankomen. Ik ga meer en meer voor de kortere, lichtere hap. Zonder in ganzenbordtoestanden te vervallen natuurlijk. Er zijn grenzen.

Nu wil het toeval dat de maand maart mij uitvoerig heeft voorzien van interessante, snelle en elegante hapjes. Hapjes die op mijn persoonlijke menukaart niet misstaan en dus zonder enige gène kunnen worden toegevoegd aan mijn bestaande lijst van andere heerlijke gerechtjes als - ik doe maar een greep - Notre Dame, San Juan, R-Eco, Keltis, Der Elefant Im Porzellanladen, Kardinaal en Koning.

Ik ga niet teveel in detail treden – u weet zelf wel waar u daarvoor terechtkunt – maar gewoon mijn eerste indrukken op u afvuren. U doet ermee wat u wilt.

Einauge Sei Wachsam (Amigo)

Dit is een "rollende sneeuwbal op bergflank wordt aanzienlijk groter-spel". Ik ben niet voor dat soort spellen omdat die door de band langer duren dan ik draaglijk vind, maar deze klaart de klus in welgeteld 46 minuten en 25 seconden. We worden nog maar eens in de rol van piraten gedwongen en gaan op eilandjes allerhande graven naar vooral edelstenen (altijd al geweten dat piraten material girls waren). Gek genoeg moeten we de concessierechten voor die eilandjes eerst opkopen. De eilanden, voor de gemakkelijkheid in kaartvorm, hebben verschillende kleuren met daarop afgebeeld de kostprijs en het resultaat van de graafwerken ( geld, edelstenen, sabels). We kiezen deze uit een steeds weer aangevulde voorraad van zes en leggen ze mooi in rijtjes per kleur voor onze neus op tafel. Doen we dat krijgen we de voordelen onmiddellijk uitbetaald, samen met de voordelen die op alle andere kaarten in hetzelfde rijtje staan. Cumuleren heet dat. Daarna mogen we proberen een kaart uit de kajuit van waakzame eenoog te stelen door sabels in te zetten (drie of vier). Dan vullen we deze kajuit weer aan met een kaart uit de aanbodzone en zo dobberen we verder naar het einde, dat door het opduiken van jokerkaarten wordt ingeluid. Ter hoogte van het eindstation worden al onze goederen nog eens omgezet in edelstenen. Wie hiervan op het einde de dikste buidel heeft wint. En was dus extremely wachsam.

Sei vooral Wachsam voor de sabels. Dat is de gouden raad die ik u meegeef als u dit op tafel legt. Zeg achteraf niet dat u het niet wist. Sabels op voorraad betekent elke beurt een extra kaart. Dat tikt aan. En met een beetje meeval tikken ze u rechtstreeks naar de overwinning.

Een kleine doos, weeral eentje waarvan de illustratie u zal doen neigen het voor uw ukken van vier en vijf onder de Paasboom te leggen. Laat dat, want zij gaan hier geen weg mee weten. Ik daarentegen dan weer wel, geef dus gerust een seintje als u zich toch hebt laten vangen.

Islas Canarias (Clementoni)

Van de ene eilandengroep naar de andere. Naar de Canarische varen we deze keer. Hier geen verplichte aankoop van eilanden, we hebben er immers al eentje. Gratis mogen kiezen zelfs. En aangezien we, mens zijnde, toch onze bijdrage moeten leveren aan het naar de verdoemenis helpen van onze planeet bouwen we het maar gelijk vol met huizen en paleizen. Met als eindresultaat een prachtig verstedelijkt gebied.

Bouwen op ons eiland is simpel. Een kaart van een kolonist (jaja!), uit de hand spelen – deze zijn trouwens erg kleurrijk en heel divers geïllustreerd – en een huisje neerzetten in het voorkeurgebied en de voorkeurkleur van de betrokkene. Vier staan er op zo’n kaartje. Er zijn er bijvoorbeeld die graag aan de kust wonen. Andere, de Contadortypes, zoeken liever de bergen op. En een weg naast de deur kan ook erg handig zijn. Na het bouwen nog even een handkaart toevoegen aan de bemanning van het schip dat op het einde van een ronde onze eilandengroep aandoet en ziet, onze beurt is al voorbij. Als we niet bouwen trekken we gewoon drie kaarten van de trekstapel. Dat moeten we zelfs als we geen of slechts een kaart op hand hebben.

Nadat elke speler zijn beurtje heeft gehad meert het schip aan. De passagiers hiervan worden goed door elkaar geschud en een voor een op de kade gelost. Ook zij gaan bouwen maar ze kiezen welk eiland voor hen het interessantst is, lees: bij welke spelerseiland het meeste ruimte is naast het voorkeurstekje. Bij gelijke standen worden de voorkeurstekjes van links naar rechts op de kaart afgewerkt.

Tijdens onze beurt kunnen we onze bouwsels nog upgraden ook. Twee huisjes van dezelfde kleur worden een paleis, drie huisjes en/of paleizen een stad. Upgraden moet, want dat levert meer punten op en de eerste speler die een paleis in een bepaalde kleur bouwt krijgt het daarbij horende privilege (jaja!). Deze geven, zoals een degelijk privilege betaamt, extra voordelen op. Sowieso bij elke beurt een kaart trekken bijvoorbeeld, of huisjes van een verschillende kleur inruilen voor een paleis, of gelijke standen winnen.

Maar er zitten ook zes piraten (jaja!) in het spel die vuurtje stook komen doen bij spelers met die privileges. Zij mengen zich onder de passagiers van het schip en laten zich na het aanmeren eens lekker goed gaan. Zo goed zelfs dat ze een huis slopen of, als je pech hebt, een paleis.

Zodra een speler op het einde van een beurt 19 punten of meer heeft wordt er nog een laatste ronde gespeeld. Punten krijg je voor huizen (1), paleizen (3 voor het eerste, 2 voor de volgende in dezelfde kleur) en steden (5 per stad). Wie de meeste punten heeft wint en heeft een uitzonderlijke bijdrage geleverd tot het naar de kloten helpen van onze geliefde planeet.

Als u gluurderneigingen hebt maar u houdt zich in omwille van de pakkans is dit echt een spel voor u. Je brengt namelijk het meeste tijd door met het begluren van de bouwsels van je tegenstanders. Die bepalen immers voor een groot deel je acties. Weten welke kolonist je op de passagierslijst van het schip zet is hierbij zeer belangrijk.

Mooi materiaal, snel en elegant en afklokkend op 50 minuten en 23 seconden. Meer moet dat voor mij niet zijn.

Livingstone (Schmidt Spiele)

Dit is een mooie. Eenvoudige regels, voldoende diepgang, presenteert zich stijlvol op tafel zonder zich op te dringen en bevat een set edelstenen om u tegen te zeggen. Geen minuscule steentjes hier, maar joekels van mineralen die u bij frustratie best niet in de richting van een medespeler gooit. Die belandt dan – als hij geluk heeft – in het ziekenhuis.

Schoonheidsfoutje 1: te grote telstenen of een te smal scorespoor, u mag kiezen. Schoonheidsfoutje 2: een gele telsteen tekort. En laat dat nu net mijn lievelingskleur zijn. Dit spel begon dus wat mij betreft onder een erg slecht gesternte.

Benjamin Liersch heeft goed naar Yspahan gekeken. Dobbelen dus, steentje(s) pakken en een actie kiezen. Eenvoudige acties zijn het: een actiekaart nemen en eventueel onmiddellijk uitspelen, een tent plaatsen, graven in de plaatselijke mijn  of gewoon geld nemen. Een stoomboot op de Zambezirivier doet dienst als rondeteller en campingaanwijzer voor onze tentjes.

Na onze acties (we kunnen geen dobbelstenen meer nemen) wordt het tentenkampement op de oever gewaardeerd en vaart het stoomschip naar de volgende zone.

Tijdens onze beurt kunnen we nog doneren ook. In een fraai vormgegeven schatkist in onze kleur. Wie op het einde van het spel het minst heeft bijgedragen aan het algemeen belang – maar vooral dat van uzelf, maakt u zich vooral geen illusies – wordt met de nodige egards en in zijn blote poep de Zambezirivier ingeflikkerd. Daar zitten krokodillen. Ik heb iemand die door krokodillen werd opgegeten nadien nog nooit een spel weten winnen. Trek zelf uw conclusies.

Bij de eindtelling worden meerderheden van tentjes ook nog eens beloond, net als de edelstenen die je tijdens het spel niet hebt verkocht en nog in voorraad hebt en kun je alsnog actiekaarten met punten uitspelen om de balans uiteindelijk nog in jouw richting te laten overslaan.

Even terug naar die joekels van edelstenen. Grabbelen is een essentieel onderdeel in dit spel. Doet u dat graag, in zakjes zitten, mag u dit zeker niet laten liggen. En in gevallen van extreme nood – u hebt bijvoorbeeld een geliefde maar ook een slecht geheugen en u bent Valentijn vergeten – kunt u met een beetje creativiteit en durf met deze edelstenen nog een en ander rechttrekken.

Livingstone deed er heel wat langer over. Te lang naar mijn zin. Wij zijn nog volop bezig met living en we willen dus zoveel mogelijk pakken wat we kunnen. In zo kort mogelijke tijd. Dit spel draagt daartoe bij.

Goedgekeurd.

Master Of Rules (Z-Man Games)

Poepsimpel dit spel, al laat een eerste lezing van de regels het tegendeel uitschijnen. U hebt regelkaarten en getalkaarten in een bepaalde kleur in uw grijpgrage, met Oil of Olaz gehydrateerde, gevoelige handjes. Tijdens uw beurt speelt u een regelkaart of een getalkaart uit, tijdens een ronde een getalkaart én een regelkaart. Wordt op het einde van een ronde uw uitgespeelde regel gerespecteerd – u gaat het soms écht wel van uw tegenstanders moeten hebben – mag u de regelkaart in uw scorestapeltje leggen. Op het einde van het spel worden de verzamelde regelkaarten in punten omgezet, sowieso 1 punt per kaart en bonussen voor setjes van drie dezelfde en setjes van vijf verschillende. Wie het meeste punten heeft wint. Dat is nieuw.

De regelkaarten zijn simpel. Er is ere eentje die u doet beweren dat de som van de uitgespeelde getalkaarten van alle spelers het getal 23 niet overschrijdt. Of dat er een triootje op tafel ligt (jaja!). Of dat u de getalkaart die u uitspeelt uiteindelijk de hoogste van allemaal is. Of – mijn favoriet – dat uw rechterbuurman zijn regeltje uit de brand sleept en u daardoor ook (support right). Daar bestaat een term voor in het Nederlands: parasiteren.

Een spel waarbij u de regels zelf bepaalt terwijl u aan het spelen bent. Zo zijn er niet veel. Was het leven ook maar zo.

Veel tabletalk, bluf, bedreigingen, gesmeek en soms ook gewoon blind vertrouwen op een tegenstander. Dat zijn de ingrediënten van dit korte maar uitstekende kaartspelletje. Met dank aan Kristof voor de introductie.

Op de menukaart? Jazeker!

Dominique

 

 

11:58 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Snel, leuk en elegant? Ik zeg Dominion.

Gepost door: Bartjes! | 17-03-09

Leuk je weer gelezen te hebben!

Gepost door: Knipoog | 18-03-09

Bartjes!,

Dominion beantwoordt zeker aan de eigenschappen snel en leuk. Alleen wordt de elegantie ietwat naar beneden gehaald door de frequente schudonderbrekingen. Daarvoor een beetje puntenaftrek.

Verder niks dan lof over dit spel. Ik kijk al uit naar de uitbreiding(en).

En Knipoog,

Bedankt!

Gepost door: Dominique | 18-03-09

Ola Dominique!

Met "Elegant: in het Van Dale woordenboek betekent het "sierlijk, bevallig". Mijn speldefinitie is: speltechnisch soepel en niet te langdurend met snelle beurtwisselingen" als definitie van elegant, voldoet Dominion wel degelijk, zonder puntenaftrek. Sierlijk en bevallig is het schudden inderdaad niet.

Desalniettemin ben ik het met je eens :)

Gepost door: Bartjes! | 18-03-09

Ik heb twee woorden voor je:

Reiner Knizia.

Gepost door: Peter Hein | 22-03-09

De commentaren zijn gesloten.