02-03-09

De Schijnwerkelijkheid

Op zaterdag 28 februari bevond ik me thuis in de door mij zo geliefde schijnwerkelijkheid. Zo voer ik twee keer de Zambezirivier af, probeerde ik schatten te ontfutselen aan een eenogige piraat, vocht en onderhandelde ik op hoog niveau in een verafgelegen sterrenstelsel, was ik even verantwoordelijk voor de toeristische dienst in een wereldstad, runde ik een groot Europees luchtvaartbedrijf, was ik een machtsgeile senator in het Oude Rome en probeerde ik – last but not least – als een veredelde keuterboer mijn geiten in de stal te houden.

Schijnwerkelijkheid. Ze is niet door mij uitgevonden. Ik weet niet wie de term het eerst in de mond nam, maar wat het is wordt op een heel treffende manier omschreven door de heer Herman Finkers, een Nederlandse cabaretier die ik een zeer warm hart toedraag. Hier de link waarin hij de schijnwerkelijkheid op een zeer duidelijke en didactisch verantwoorde wijze uiteenzet. Zoals alleen hij dat kan. Ga er maar eens lekker voor zitten en geniet:

http://www.youtube.com/watch?v=kDUd2gp4akU

De schijnwerkelijkheid dus. De bovengenoemde schijnactiviteiten oefende ik uit tijdens het spelen van volgende spellen: Livingstone (Schmidt Spiele), Einauge Sei Wachsam (Amigo), Cosmic Encounter (Fantasy Flight Games), Cities (Emma Games), Master Of Rules (Z-Man Games), Jet Set (Wattsalpoag Inc.), Municipium (Valley Games) en Herr Der Ziegen (Amigo)

Ze komen de volgende dagen allemaal aan bod, maar sta me toe te beginnen met het spel waarmee ik vanuit een ogenschijnlijk hopeloze positie toch nog de grote oren van de overwinningsbeker wist vast te grijpen. Op briljant, magistrale, onnavolgbare, ongeëvenaarde en precedentloze wijze.

Jet Set (Wattsalpoag Inc.)

"Och kijk, Jumbo Jet!". Zo klonk de denigrerende opmerking van een mijner medespelers toen dit op tafel werd gelegd, niet wetend dat het lachen hem een paar minuten later snel zou vergaan. Die paar minuten had hij nodig om te beseffen dat Jumbo Jet zich tot Jet Set verhoudt als Ganzenbord tot Caylus.

In Jet Set zijn wij beheerders van luchtvaartmaatschappijen. Wij vliegen boven Europees grondgebied van her naar der, claimen korte en lange luchtvaartroutes die zowel inkomsten als overwinningspunten opleveren en proberen door het aankopen van strategisch gunstig gelegen vluchtrechten ook nog wat extra winst te maken. Als medespelers onze verbindingen aandoen namelijk.

Beste medespeler, ik wil het nu met u even hebben over een goed dat – de huidige kredietcrisis indachtig – in dit spel even zeldzaam is als een goed zingende en acterende Paris Hilton: geld. U begint immers met een schamele 30 dollar. Zelfs een jonge Bill Gates zou zich met zo’n startkapitaal gillend voor de eerste de beste passerende vrachtwagen gooien. Geen tycoon dus die daarmee aan de slag wil. Van ons, beste medespeler, wordt dat dan weer wél verwacht. Wij zijn echt niet goed snik.

Geld is in dit spel zo schaars dat de maker (Kris Gould) u in de spelregels smeekt om toch maar in de eerste beurten enkele kleine vluchtroutes te claimen zodat u niet te snel zonder inkomsten – en daardoor zonder ook maar enige kans op de overwinning – komt te zitten. En ondanks die schaarste moet u toch maar vliegtuigen aankopen, eigendomsrechten aanschaffen, kerosine betalen en, het ergst van al, uw medespelers betalen om van hun luchtruim gebruik te maken.

Dit spel lijkt bij aanvang inderdaad - de Jumbo Jet-opmerking indachtig - de eenvoud zelve. Tot u uw budget moet gaan beheren. Beheren is al een hele klus, het laten renderen is een heel ander paar mouwen. Ik heb nog nooit aan een speltafel gezeten waar zo intens over gebrek aan geld werd gecommuniceerd als tijdens Jet Set. Een smerige zet van de makers is ook dat geld op het einde van het spel geen enkele waarde meer heeft, tenzij als het op een gelijke stand aankomt. Vergelijk het een beetje met een door olifanten bevolkte porseleinwinkel die u met de moed der wanhoop scherfvrij probeert te houden, tot de eigenaar u na een paar uur doodleuk komt vertellen dat de hele inboedel uit bordkartonnen replica’s bestaat.

Geldgebrek is een ding, actiegebrek een andere. Eén actie per beurt heb je: ofwel vluchtkaarten uit de uitlage claimen, inkomsten innen, vliegtuigen inzetten op je eigen routes of die van je medespelers en vluchtroutes aankopen. En dan komt dat verschrikkelijke woord tevoorschijn: dilemma. Gecombineerd met angst. Angst om de verkeerde actie te kiezen.

Mijn "moment de gloire" kwam na ongeveer een uur spelen. Ik had al de hele sessie het ongemakkelijke gevoel dat ik niet van de grond kwam en de anderen wel. Ik moest denken aan een mijner bijnamen in het spellenmilieu: de knoeier. Tot ik mij de trigger van het eindspel nog eens voor de geest haalde: twee vakantiekaarten die open komen te liggen, die dan op hun beurt aan elke speler de mogelijkheid geven een van hun superlange afstandsvlucht-vakantiekaarten uit te spelen. Bij spelaanvang krijgt iedere speler er zo twee op het handje en eentje mag uiteindelijk, als de voorwaarden vervuld zijn, op tafel. Deze voorwaarden zijn simpel: elke route op je kaart aandoen, slechts een keer, en aaneengesloten. Ze zijn tien punten waard en zodra de eerste is uitgespeeld duurt het spel nog welgeteld vijf ronden. Elke ronde waarin nog niet elke speler zulke kaart heeft uitgespeeld krijgen zij die dat wel deden twee bonuspunten.

Ik begon me dus als een – niet al te opvallende – bezetene te prepareren voor deze ultieme vlucht die me, indien goed getimed, minstens tien bonuspunten zou opleveren. In het beste geval twintig. Op dat moment had ik een armzalige zes punten aan korte en middellange vluchtroutes voor mij op tafel liggen. Met een beetje geluk kon ik dus een sprong maken naar zesentwintig.

Beste medespeler, het is me gelukt. Zodra ik mijn ultieme kaart uitspeelde brak bij mijn tegenstanders het angstzweet uit en werden de resterende vijf ronden, waarin geen van hen hun vakantiekaart kon uitspelen omwille van niet voldoende vliegtuigen op het bord en gebrek aan tijd, met trillende handjes afgewerkt. Het leuke is dat je vanaf het uitspelen van je vakantiekaart geen enkele actie meer mag doen, buiten het ontvangen van twee bonuspunten per ronde. Ik heb dus vijf ronden met de armpjes over elkaar mijn tegenstanders zien worstelen, zuchten, klagen, stressen en afzien. Om hen uiteindelijk, gereduceerd tot een hoopje ellende, mompelend hun nederlaag te horen toegeven.

Maar ondanks de nederlaag hadden ook mijn medespelers zich uitstekend vermaakt. Getuige hiervan het sms-je dat een van hen - een notoir veelspeler - me na zijn vertrek, op weg naar Heist-op-den-Berg, stuurde: "Jet Set was écht leuk. Bedankt voor de fijne dag." U wilt een beoordeling? U hebt ze net gelezen.

The Winner Takes It All, zingen Anna, Agnetha, Bjôrn en Benny. Ze hebben gelijk. Al heb ik niet echt het gevoel van dat knoeier-koosnaampje te zijn afgeraakt. Dat ligt aan een aantal minder spectaculaire exploten die ik op die bewuste 28 februari tentoon heb gespreid. Toch wil ik een lans breken voor alle knoeiers onder ons. Nog veel meer dan dat zelfs. Maar dat, beste medespeler, is voor een andere bijdrage.

Dominique

20:13 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het zweet brak ineens uit na een zet die niemand had verwacht....
Zoiets heb ik nog niet veel meegemaakt bij een spel....
Die sms geeft, na het laten bezinken van de onverwachte nederlaag, nog steeds het juiste gevoel weer.....
Prachtig werk van Kris.......

Gepost door: Vriesie | 04-03-09

De commentaren zijn gesloten.