22-02-09

Hohoho!

Er is een nieuwe ISO-norm in de maak in Vlaanderen. Aangaande het omgaan met potentiële klanten. Hij heeft al een naam: de Hodin-norm. Ik heb het gevoel dat men bij deze Belgische distributeur het toppunt heeft bereikt wat betreft het ontvangen, verwennen en vasthouden van bezoek. Gastvrijheid ten top. Niets laten ze aan het toeval over: bakken gezelligheid, drankjes en hapjes a volonté, containers vol spellen en je het gevoel geven dat je belangrijker bent dan Barack Obama. Wat bij nader inzien natuurlijk ook zo is. Daar wil ik op een koude winteravond mijn Toyota wel eens voor induiken.

Op 30 januari jongstleden was het weer zover. Grote afwezige: SmallWorld van Days Of Wonder. Maar ik ken Vinci, dus ik weet zo ongeveer waaraan we ons binnenkort kunnen verwachten. En dat is niet slecht, al lijkt het gebruikte kleurenpallet van de nieuwe editie toch een beetje pijn te doen aan de ogen. Ik heb Vinci in mijn kast staan. Afwachten dus of een upgrade wenselijk is.

De nieuwe van Ystari, Bombay, was wel present. Zoals te verwachten heel mooi en kleurrijk, overzichtelijk kleurrijk. En de olifanten zijn prachtig. Maar veel belangrijker: iedereen die het had gespeeld was vol lof. En het waren ervaringsdeskundigen van het betrouwbare soort. Schrijf het dus maar bij op je wenslijstje. Ik heb spijtig genoeg de belegering van de Bombaytafel niet kunnen doorbreken dus ik kan geen persoonlijke getuigenis afleggen.

Wat ik wel heb kunnen spelen: Pickpocket (Repos Production), Excape (Filosofia) en Dice Town (Matagot). Van deze drie is Dice Town in mijn ogen de nummer één, het zilver gaat naar Pickpocket en Excape sluit wat spelgenot betreft het rijtje en krijgt dus brons.

Dice Town

Van Ludovic Maublanc en Bruno Cathala. Dit laat zich eenvoudig samenvatten: simultaan dobbelen met pokerstenen. Elke beurt beslissen welke steen of stenen je meeneemt naar de volgende dobbelbeurt (meer dan één of geen kost extra dollars). Zodra er een speler zijn vijf stenen heeft openliggen mogen de andere spelers nog een keer. Dan wordt er afgerekend. Afhankelijk van wat je hebt gedobbeld mag je in Dice Town een en ander verzamelen: goud in de goudmijn, geld in de bank, actiekaarten in de winkel, kaarten van andere spelers in de saloon, een badge in het kantoor van de sheriff (die beslist over gelijke standen), onroerend goed in het gemeentehuis en overschotjes bij Doc Badluck (die trouwens ook niet te versmaden zijn).

Dat gaat zo een tijdje door tot de goudmijn is leeggehaald of het onroerend goed uitgeput. Dan gaat iedereen zijn punten tellen voor goud, geld, eigendommen, actiekaarten en de sheriffbadge. Winnaar geeft een rondje. Gedaan.

Wij speelden een prototype, maar dat zat volgens mij toch al heel dicht tegen de definitieve versie aan. Ik heb trouwens nog nooit zo’n lekker aanvoelend speelgeld in mijn handen gehad. Hopelijk blijft dat erin.

De dobbelbekers uit het prototype leken verdacht veel op die van Bluff. Hier mag in mijn ogen nog wat worden bijgestuurd. Een iets grotere maat bijvoorbeeld want je moet bij elke beurt een of meerdere stenen onder je bekertje vandaan halen en dat is toch een beetje priegelen. Een bodempje om het schudden te vergemakkelijken ware ook handig geweest. Het staat zo knullig met je handpalmpjes.

Verder geen discussie: een goed, redelijk licht spel voor 2 tot 5 outlaws, een eretitel die ik met graagte draag. Al vraag ik me af of het wel goed is om dit spel met echte outlaws te spelen. Het gepriegel met de steentjes onder de beker geeft echt wel de mogelijkheid een beetje (veel) vals te spelen.

Pickpocket

Een Diamantachtige Knizia. Diamant is dik in orde, dus even een kijkje.

We zitten ergens in de kroeg in een kroezelig stadje in de middeleeuwen. Daarbovenop zijn we ook nog eens eerste klas zakkenrollers in de fleur van ons leven en dus op het toppunt van ons kunnen. Gokken is ons ook niet vreemd en als we in vorm zijn durven we daar heel ver in gaan. Alle ingrediënten voor een aanzienlijke inkomstenverhoging zijn dus aanwezig. Aan de slag dus. Speltechnisch heeft men de nobele kunst van het zakkenrollen mooi doorgetrokken naar het spel: we graaien om beurt in een zak. Deze zit vol kaarten met daarop afbeeldingen van kettingen en koordjes waaraan allerlei waardevols hangt, vier per afbeelding. Als je aan de beurt bent kies je ervoor om een kaartje uit de zak bij te trekken en aan te leggen of de kroeg met de tot dan verzamelde buit te verlaten en daarvoor te scoren. Voor de ononderbroken lijntjes vermenigvuldigd met de openliggende kaarten. Op het aan de buitenzijde van het spelbord aanwezige scorespoor. Handig. Zolang je in de kroeg blijft stijgt de kans dat je meer punten kunt halen, maar ook de kans dat je slechte kaarten uit de zak haalt, t.t.z. kaarten waarvan de kettingen of koordjes niet meer doorlopen en onderbroken zijn. Dan kun je niet meer scoren voor die lijn(en). Wachten of kiezen voor zekerheid is dus de boodschap.

In de zak zitten ook wachters – heel realistisch allemaal – die, als ze worden getrokken de twee uitgangen gaan blokkeren. Worden er twee wachters getrokken geraak je dus niet meer buiten met je, euh, buit. Dommage!

De laatste speler die in de kroeg blijft hangen moet dubbel of niets spelen. Hij moet twee kaarten uit de zak trekken en spelen of kaarten uit de hand (drie die hij gekregen heeft bij aanvang van het spel).

Als de zevende wachter zijn opwachting maakt eindigt het spel. Bij de reeds verzamelde overwinningspunten wordt de waarde van de niet gespeelde handkaarten nog opgeteld. Et voilà! On a gagné!

We hebben het allemaal al eens eerder gezien – en ook dit is een bewerking van een reeds bestaand spel, Double Or Nothing van Uberplay – maar het is echt wel een aanradertje. Ook visueel.

In de basisversie lijkt het me als achtervolgende speler moeilijk weer aansluiting met de kopgroep te vinden. De variant met de extra voordeelkaarten (bijvoorbeeld een geheime gang die de blokkade van de twee wachters omzeilt), die ik niet heb gespeeld maar me wel heb laten uitleggen, verhelpt dit euvel blijkbaar, temeer daar de speler die op kop ligt niet van deze kaarten gebruik mag maken. Best meteen hiermee aan de slag dus.

Excape

Heel simpel dobbelspelletje dit. Een race. Een remake ook, van Exxtra. Van Reiner Knizia. Voor drie tot zes spelers. Iedere speler heeft twee speciale dobbelstenen, die zich van normale dobbelstenen onderscheiden door de aanwezigheid van een 7 en een X. Er wordt gegooid tot een bevredigend – lees: zo hoog mogelijk – resultaat wordt bekomen. Vervolgens legt men zijn stenen op een centraal veld op het kleine spelbordje dat onderverdeeld is in zones van 0 tot 5. Leg je je stenen bijvoorbeeld op het 5-veld en je stenen liggen er bij je volgende beurt nog, mag je je pion op het loopveld 5 plaatsen vooruit zetten. Je dobbelstenen kunnen door je medespelers echter weggespeeld worden als ze hoger of gelijk gooien. Realistisch en nuchter blijven is dus de boodschap. Een X gooien is altijd slecht. Ze beëindigt onmiddellijk je dobbelpoging en je gaat daarbovenop nog eens achteruit op het loopspoor, twee plaatsen zelfs als je de pech hebt er twee te gooien.

Wie het eerste aankomt is gewonnen. Eenvoudig, snel en een beetje hilariteit. Volgens mij een topper in de kroeg van enkele alinea’s hierboven. Want in die kroeg blijf je nooit langer dan 20 minuten, een tijdspanne waarin dit zonder problemen kan afgehaspeld worden.

Naar het schijnt gaat Hodin de frequentie van de nocturnes wat opdrijven. Tweemaandelijks fluisterden de wandelgangen. Een erg mooi vooruitzicht!

Een perfecte winteravond in Kortenberg. En dan durven ze op het einde van zo’n avond nog vragen naar wat er eventueel verbeterd zou kunnen worden. Typisch Belgisch: nooit tevreden, ondanks de hoge kwaliteit van het gebodene.

Merci Hodin!

Dominique

13:01 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.