31-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 21

Evenement van het jaar

Spel in Broechem. Ongetwijfeld. Terwijl iedereen in oktober kwijlend naar Essen trekt vertoeft mijn persoonlijke gedachtentrein stoomfluitend van voorpret in Broechem, een dorpje onder Antwerpen. Niet dat ik "Spiel" geen warm hart toedraag, integendeel. Maar ik merk de laatste paar jaren dat ik mijn plezier vooral haal uit het gezelschap waarmee ik op die beurs rondloop. En de bekenden die ik daar tegen het lijf loop.

Broechem is overzichtelijk en gezellig. Daar kunnen ook mijn dochters en hun vriendinnetjes een hele dag hun spelershartje ophalen. Het spelen zelf staat daar centraal en laat nu dat hetgene zijn wat ik het liefste doe. Daar vind je, ook al ga je alleen, altijd wel een plaatsje aan een of andere speltafel. Voorlopig althans. Want hoe lang dit evenement nog op de huidige locatie kan doorgaan is, gezien het terechte succes, een groot vraagteken. In 2009 kan het blijkbaar nog. Maar daarna? Aan de ene kant hoop ik - vanwege de gezelligheid - dat de bovengrens is bereikt, aan de andere kant gun ik de Forumfederatie met dit initiatief nog meer succes.

Ach, er is het Sportpaleis nog. En indien het echt de spuigaten begint uit te lopen moet het maar ergens in de zomer. Op de wei van Werchter bijvoorbeeld.

Morgen geeft De Tafel de laatste awards weg. De laatste stuiptrekking. Want alles is nog niet gezegd. Ik heb 1 februari nog nodig. U zult wel zien waarom.

Tot morgen!

Dominique

22:25 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-01-09

De "De Tafel Plakt" Awards 2008: deel 20

Opwindendste spelmoment van het jaar

Er vallen er twee in de prijzen: onze eerste overwinning met Pandemic (juni 2008) en onze eerste nederlaag met "Der Hexer Von Salem" (december 2008).

Niet toevallig twee coöperatieve schatjes.

Nooit zo genoten van een overwinning als die op Pandemic. Iedereen aan tafel gooide spontaan en schreeuwend de armen de hoogte in. De hysterische taferelen na Obama’s verkiezingsoverwinning kwamen nog niet tot aan de enkels van de ontlading die Pandemic bij ons teweegbracht. Nog nooit meegemaakt aan een speltafel. En ik draai toch al een tijdje mee. Een spel dat zoiets klaarspeelt verdient alle lof en bewondering. Het exploot werd geleverd na meerdere sessies, we konden gewoon niet stoppen tot de scalp aan onze gordel hing. En de liefde voor het spel is gebleven. Pandemic, wij houden van u!

"Der Hexer Von Salem" is een ander paar mouwen. Zeer frustrerend dit spel. De eerste keer relatief gemakkelijk gewonnen maar achteraf vastgesteld dat we een belangrijke regel aangaande het zaaien van monsters verkeerd hadden toegepast. Hadden we regelconfom gespeeld waren we eraan gegaan. Sindsdien heeft "Der Hexer" ons menig poepie laten ruiken. De Heer Necron is ten huize van het meest verwenste heerschap aller tijden geworden. Eet mijn jongste haar patatjes niet op gaat het van: "Ik zeg het tegen Meneer Necron hoor!". In december 2008 speelden we een sessie die naar ons aanvoelen eindelijk de goeie kant opging. Alles onder controle, poortjes gesloten, artefacten in de aanslag en nog ver van de waanzin verwijderd. Tot het tijdens het eindspel zwaar begon mis te gaan. Ik bespaar u de details – het is te pijnlijk om ze hier nog eens te moeten neerschrijven – maar het kwam erop neer dat de heer Necron het hoekje om ging. U zult opwerpen dat "het hoekje omgaan", zeker als het de heer Necron betreft, toch een na te streven doelstelling is. U vergist zich schromelijk. Gaat de Heer Necron het hoekje om – meerbepaald zijn hoekje – voordat de "big guys" zijn onthuld verliest u het spel. Samen met uw spelgenoten. Een domper. Gek genoeg was de rit naar de domper zeer spannend, interessant, afwisselend, onvoorspelbaar en vooral: opwindend. Opwinding en verliezen, u ziet ze zelden samen in een zin. Het is een beetje als water en vuur verzoenen. Of Joden en Palestijnen. Knappe kerel die dat klaarspeelt.

Deze knappe kerels blijven proberen. Ik heb het gevoel dat we na het kleinkrijgen van Necron wel gewapend zullen zijn voor een verzoeningsmissie tussen Joden en Palestijnen. Eentje die kans op slagen heeft zelfs. Ik hou u op de hoogte.

Tot morgen!

Dominique

18:15 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 19

Origineelste speltitel van het jaar

Succesvol Slecht Zijn (Mystics.nl)

Echt weer een spel voor mannen, zullen de vrouwen onder ons opwerpen. Misschien, al ken ik ook wel een paar vrouwspersonen die zich hiermee ook uitstekend uit de slag zouden kunnen trekken. Ik moet toegeven dat deze erg lang in de running zat voor de award van "manvriendelijkste spel van het jaar". Maar we moeten het nu ook niet gaan zoeken, hé jongens.

"Succesvol slecht zijn": de titel van dit kaartspel dekt volledig de lading. U mag eindelijk een keertje door- en doorslecht zijn. Meer zelfs: u moet! Anders zit winnen er voor geen meter in. U ontwikkelt superwapens, brengt afschuwelijke monsters groot, ontvoert prinses Mathilde of Maxima (en geeft haar niet terug, al ben ik daar wat Mathilde betreft niet helemaal zeker van) en meer van dat fraais. U doet dat bij voorkeur onder begeleiding van een afgrijselijke satanische bulderlach.

Ik weet er verder niet veel over. Ik heb het niet en ook nog niet gespeeld. Misschien omdat ik al succesvol slecht bén. Maar bent u nog in volle opleiding en wilt u een bijkomend oefenpakket kunt u hiermee weinig verkeerd doen.

Startleeftijd: 8 jaar. Tja, jong geleerd..

Tot morgen!

Dominique

23:01 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 18

Trend van het jaar

Twee trends vallen hier onherroepelijk in de prijzen: de terechte (her)waardering van het coöperatieve spel en de hoge graad van "doe-het-zelf-vakmanschap" dat tegenwoordig van de doorsnee speler wordt geëist.

Trend één: Ik heb het meegemaakt dat ik werd uitgelachen omdat ik melding maakte van mijn onvoorwaardelijke liefde voor "In De Ban Van de Ring". Coöperatief spelen was immers voor watjes. Ik werd net niet aan een schandpaal op de grote markt gezet, met als bovenschrift "Dit hier speelt coöperatief: bespotten en beschimpen graag!" Nú is het bon ton om te dwepen met coöperatieve spellen. Pandemic, Red November, Battlestar Galactica, Der Hexer Von Salem. Noem maar op. Trouwens, speel "In De Ban Van De Ring" eens samen met de uitbreidingen "Vrienden En Vijanden" en "Battlefields". Ik garandeer u dat u om uw moeder roept. Ik hoop dan ook van ganser harte dat deze award volgend jaar uitvloeit in de prijs "blijver van het jaar".

Trend twee: doe-het-zelvers in de spellenwereld. Vroeger was het simpel: spel uit de doos en spelen maar. Nu, in eeuw 21 - toch de era van het gebrek aan tijd – wordt van ons verwacht dat wij alvorens van enig spelplezier te genieten een resem herstelwerkzaamheden uitvoeren. Ik heb vroeger geleerd dat een belangrijke eigenschap van herstelwerkzaamheden is dat het om een activiteit gaat die plaatsvindt nadat er sleet of beschadiging door manipulatie is opgetreden. Hier, beste medespeler, moeten we aan de slag alvorens we het produkt kunnen gebruiken. Beeldt u zich even in dat u een nieuwe auto koopt (Lada laten we even buiten beschouwing). Alvorens u ermee kunt rijden moet u eerst uw uitlaatbevestiging bijschroeven, uw kofferdeksel waterdicht maken en uw portieren passend. Enkele voorbeelden: Giants (de hoofden van de Moai moeten bijgevijld om de hoedjes te laten passen), Via Romana (de mijlpalen moeten manu militari aan de voetjes worden bevestigd), Saigo No Kane (de voetjes van de karakters moeten met de grootste omzichtigheid wijder worden gemaakt), Comuni (het aftelspoor moet gecorrigeerd en bijgeplamuurd), Middle Kingdom en Genji (de kleverige kaartjes vragen extreme concentratie en fingerschpitzen gefuhl bij het uit elkaar halen). Extreme handigheid wordt van ons geëist. Daarbij komt nog dat de onderdelen meestal niet al te groot zijn en enig precisiewerk van ons wordt verwacht. U zult maar bouwvakker zijn, met handen als kolenshoppen, en tevens spelliefhebber. Moesten microchirurgen zich trouwens aan deze uitdagingen wagen, ze liepen krijsend de kamer uit. Elke zichzelf respecterende speler beschikt tegenwoordig over een van materiaal uitpuilende gereedschapskoffer: soldeerbouten, superlijm, ijzerdraad, snoerloze boormachines, vijlen, schaven, breekmessen (met veiligheidspal), lasapparaten (elektrisch en MIG), schroevendraaiers, precisiehamers, een uitgebreide horloge-herstellingsset en een zandloper. Er zijn spelersvrouwen die mij huilend kwamen vertellen dat hun man geen tijd meer had voor de dagelijkse klusjes omdat ze al hun tijd spendeerden aan het spelklaar maken van hun kleinoden. Zo ver is het dus gekomen in 2008.

U telt vanaf nu voor twee want u bent gewaarschuwd. Ik zag trouwens onlangs een mooie en budgettair verantwoorde moersleutelset in de Gamma. Zich reppen is hierbij een toepasselijk werkwoord.

Maar geen nood: terwijl ik dit neerschrijf klinkt uit mijn tv-luidsprekers het troostend lied "Somewhere Over The Rainbow". Rekening houdend met het bovenstaande betoog is het u toegestaan de tekst naar eigen goeddunken aan te vullen.

Tot morgen!

Dominique

20:11 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-01-09

De "De Tafel Plakt" Awards 2008: deel 17

Het meest tijdverslindend spel van het jaar

Android (Fantasy Flight Games)

Als er nog dromen zijn die u tijdens dit leven wilt realiseren legt u dit spel beter niet op tafel. De kans dat tijdens de sessie alle oliebronnen ter wereld uitgeput zijn, de gemiddelde temperatuur door de opwarming van de aarde met 20° Celsius is gestegen, Osama Bin Laden president van Amerika is geworden en u de pensioengerechtigde leeftijd bereikt is vele malen groter dan de kans dat u het eindspel haalt.

180 minuten speeltijd staat er op de doos. Mag ik even? Hahahahahahahahahahahahahahaha! 300 minuten (minstens!) lijkt me een veel realistischer benadering.

Sciencefiction, u mag altijd bij me langslopen als u er iets over te vertellen of te doen hebt. Een spel spelen bijvoorbeeld. Alles kán tenslotte in dat universum. Zo heb ik bijvoorbeeld zeer genoten van UFO’S! Fritten Aus Dem All (Argentum Verlag), verder afgekort als UFADA, waarin aliens de aarde veroveren door her en der hamburgertenten neer te poten, vervolgens á volonté frietjes en hamburgers te bakken, ze vol te spuiten met psychofarmaca en deze zonder enig schuldgevoel aan ons, nietsvermoedende aardbewoners, te verkopen. U begrijpt: wij gaan eraan en zij hebben er weer een planeetje bij.

Vergeleken met Android is UFADA ganzenbord in space, met kleine ruimtescheepjes i.p.v. gansjes en een zwart gat waar normaal gezien de put hoort te zitten. Want ik wil u even waarschuwen voor de complexiteit van dit spel. Android pakt het wel leuk aan door een moordmysterie te creëren dat relatief dringend moet worden opgelost terwijl de protagonisten ook nog eens met hun eigen demonen – zeg maar de hindernissen van het leven – moeten afrekenen. Voorkomen dat je zo zot wordt als een deur bijvoorbeeld. De demonen van het leven, ik kan erover meespreken. Ik heb er ruimschoots ervaring mee. Op de snelweg die leven heet staan ze mij regelmatig grijnzend toe te wuiven. De vraag is alleen of ik ze ook nog op de speltafel wil tegenkomen. Dat intern conflict, gecombineerd met een missie van heb ik jou daar, die dan op haar beurt nog eens in concurrentie moet met je tegenstanders, maakt Android een – hoe zal ik het zeggen – zwaar spel. Er zijn er onder ons die zich daar eens lekker helemaal in kunnen laten gaan. Dat is hen gegund, maar als er eentje tussenzit die zich ook helemaal laat gaan in het zogenaamde "lekker lang nadenken over een optimale zet" moet u heel erg beginnen oppassen. Voor levensdromen die dan niet meer kunnen worden gerealiseerd bijvoorbeeld.

Of spelletjes die nooit zullen worden gespeeld.

Tot morgen!

Dominique

19:35 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 16

Misprint van het jaar

Comuni (Huch & Friends). Ik wist het niet, maar in Italië tellen ze helemaal anders dan bij ons. Dat verklaart onmiddellijk hoe Berlusconi erin geslaagd is daar premier te worden.

Het telspoor in Comuni – eigenlijk een aftelspoor – gaat vrolijk in de clinch met de geldende definities aangaande de logische neerwaartse opvolging van natuurlijke getallen. Ik geef even duiding: als men in Italië een raket zou lanceren, gaat de aftelling als volgt: 15-14-13-12-15-10-9-8-7-6-5-4-3-2-1-0

Moest ik verantwoordelijkheid dragen bij de Europese Ruimtevaartorganisatie ESA zou ik toch twee keer nadenken vooraleer de Italianen verder te betrekken bij het Galileo-project. En al helemaal indien het zou gaan om de lancering van een Ariane-raket. Tenzij het een enkeltje is met Berlusconi aan boord.

Voor u met uw pas aangeschafte exemplaar weer naar de winkel holt toch enkele woorden van geruststelling: het spelplezier - een fenomeen dat wel degelijk bij dit spel optreedt, tot mijn eigen grote verrassing - lijdt er niet onder. Omdat dat aftelspoor eigenlijk geen vereiste is. Misschien merkt u het niet eens op, en al zeker niet als u van Italiaanse origine bent. En u kunt het ook zo bekijken: vanaf het moment dat er een tweede editie komt hebt u een collector’s item in handen. Of als u gevoelig bent voor het betere opvoedkundige werk: u beschikt nu over een heerlijk didactisch instrument om uw kinderen spelenderwijs te laten kennismaken met de Italiaanse telmethode.

Tot morgen!

Dominique

22:04 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 15

Manvriendelijkste spel van het jaar

Mecanisburgo (Gen X Games). De naam alleen al. Enkele kernwoorden: sciencefiction, huurmoordenaars, seks a volonté (al dan niet met behulp van de Sexrex Kit), wilde achtervolgingen, stadsguerrilla, futuristische autoraces, miniduikboten, macht, omkoperij, verleiding, sabotage, bloedmooie vrouwen, opportunisme, robots. Allemaal ingrediënten waarmee de modale man onmiddellijk aan de slag kan. Aan de slag gaan betekent in dit spel losjesweg heersen over de aarde, vooral dan op economisch vlak. We weten allemaal waartoe dat kan leiden maar dat laten we nu wijselijk even buiten beschouwing. De zaadjes van onze toekomstige macht worden geplaatst in de grootste metropool op aarde, Mecanisburgo genaamd, ergens in de toekomst. In Europa, want ondertussen heeft Amerika eindelijk ontdekt dat zij op deze planeet niets te zeggen hebben. Om de macht naar u toe te trekken hebt u gelukkig de beschikking over de nodige managementcapaciteiten die u naar hartelust kunt etaleren aan de top van een megacorporatie. U kent uiteraard het klappen van de zweep als het gaat om het beheersen van grote geldstromen, maar u geeft toch eerder de voorkeur aan uw vaardigheden op het gebied van human resource management. Het aanwerven van het juiste en goed gekwalificeerd personeel is immers een van de belangrijkste handelingen die u in dit spel zult doen. Denk aan sollicitatiegesprekken met huurmoordenaars, intriganten, cyberninja’s, femmes fatales, witteboordkriminelen enzovoort. Kortom: betrouwbaar en degelijk personeel. Verder probeert u zich ook zoveel mogelijk te bemoeien met alles waaruit u profijt kunt halen: genetische manipulatie, de porno-industrie, biologische oorlogvoering, kraken van computersystemen, illegale straatraces, omkoperij, robotica en meer van dat fraais. En u verwent uw personeel want u zorgt ervoor dat ze over alle – ergonomisch verantwoorde – middelen beschikken om hetgeen u delegeert naar behoren uit te voeren. U zorgt bijvoorbeeld voor snelle wagens, assistentierobots, hoogtechnologische communicatiemiddelen, perfect uitgeruste biolabs en robowachters om pottenkijkers op nogal onvriendelijke wijze op afstand te houden.

U probeert dus invloed uit te oefenen in de verschillende stadsregio’s, de voordelen ervan te benutten, projecten te realiseren en vooral de overwinningspunten die er te vinden zijn te oogsten. Denk bijvoorbeeld aan het Casino, het Financieel Complex, de Ruimtehaven en Het Justitiepaleis, mijn favoriet.

En als u voelt dat de overwinning niet binnen handbereik ligt krijgt u van de auteurs het uitdrukkelijke mandaat om ervoor te zorgen dat niemand wint. De hele metropool gaat er dan letterlijk aan; Niets blijft overeind. En niemand zal dan uiteindelijk de handen in de hoogte steken. Het leuke is dat de "zekere" verliezer daar op subtiele wijze naartoe kan werken. En op het moment dat men hem of haar door begint te krijgen moet men plots beginnen schipperen tussen het afhouden van de bedreiging van uw medespeler en het streven naar een individuele overwinning. En daarbij indien nodig een beetje hulp van uw tegenstanders inroepen. Inderdaad, diegenen die u tot dan toe voortdurend hebt dwarsgezeten.

Mecanisburgo is een beetje en monster van een spel. Oók typisch mannelijk, zullen een aantal vrouwen opmerken. U bent minstens een drietal uurtjes bezig, meestal langer. Dat hoeft geen ramp te zijn als u met een Sexrex Kit aan de slag mag, maar u calculeert dat toch best in. De regels zijn ook uitgebreid en een beetje ingewikkeld. Maar worstelt u zich daar doorheen ontdekt u een erg origineel en uitgebreid spel (meer dan 200 kaarten) dat steeds weer anders is en u, al was het maar voor even, de illusie geeft dat u de mondiale touwtjes in handen heeft. Geef maar toe: u hebt altijd geweten dat het in u zat: Een Wereldleider!

Tot morgen!

Dominique

12:34 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 14

Dobbelspel van het jaar

Cambria (Vainglorious Games)

Cambria (Wales), 400 na Christus. De Romeinen gaan er stilaan vandoor en de Ieren zouden graag de vrijgekomen plaatsjes opvullen. Met geweld. Zo ging dat toen. Nederzettingen bestormen doen we hier. Nederzettingen van waaruit meerdere wegen vertrekken. Of toekomen, ’t is maar hoe u het bekijkt. Hoe meer wegen de nederzetting aandoen hoe waardevoller en puntenrijker ze is. Wie met zijn legertjes de meeste toegangswegen bezet krijgt die punten. De Romeinen, in een laatste militaire stuiptrekking, proberen her en der nog wat roet in het eten te gooien (lees: uw medespelers maken het u lastig). Gelukkig kunt u door het strategisch inzetten van schepen een beetje invloed uitoefenen op toekomstige gebeurtenissen. Alhoewel, strategisch is misschien niet het juiste woord. Maak er maar "tactisch" van. We werken het hele conflict immers af in een kleine 20 minuten.

Cambria steekt alle Heckmeckjes, Gockelwocks, Shangaeiens, Burgenlandjes, Risk Expressjes, Los Bandidootjes, Hoppladi Hopplada’s en Drachenwurfjes moeiteloos in zijn achterzak. Niet door zijn vormgeving, o nee. In de categorie "vormgeving van het jaar" huppelt Cambria hopeloos achterop, in de bezemwagen zelfs. Maar in de categorie "dobbelspel van het jaar", toevallig de categorie waarover het hier gaat, excelleert dit kleinood als was het een Ferrari Testarossa naast een Ford Cortina (bouwjaar 1966) vlak nadat het licht op groen is gesprongen.

U zult uw potentiële medespelers wel eerst moeten overtuigen om aan te schuiven. Als u de doos op tafel etaleert en de inhoud uitspreidt zullen ze u proberen te overhalen om toch maar over te schakelen op iets anders. Een mooi spel bijvoorbeeld. Ze zullen smoesjes verzinnen, argumenten tegen aanhalen, een spel aanraden dat ze toevallig nog in hun auto om de hoek hebben liggen of gewoon eerlijk zijn en zeggen: "Excuseer, maar hier doe ik niet aan mee!" Oefen dus op overtuigingskracht vooraleer u de afrit Cambria neemt. Een spiegel is hierbij een krachtig hulpmiddel. Oefen ook in het leggen van enige gewichtigheid in het uitspreken van het woord "Cambria", met de nadruk op de eerste lettergreep. De laatste lettergreep leent zich dan weer uitstekend voor een laag timbre.

Als u de hindernis van het overtuigen kunt nemen zult u tijdens het spelen en zeker bij de nabespreking een golf van voldoening door uw lichaam voelen stromen. Geef toe: iets beter weten dan een ander en nog gelijk hebben ook, het geeft een kick.

Cambria doet het met een klein bordje, houten fiches, twee banale zeszijdige dobbelstenen (erg leuk om die nog eens tegen te komen in een spel) en een lading plastic blokjes. Materiaal op huis-, tuin- en keukenniveau. In een afgrijselijk kwetsbare doos. Dat zijn hindernissen die moeten worden genomen.

Toch: "Echte schoonheid zit van binnen." Koen Wauters nam deze woorden in de mond toen een journalist hem vroeg waarom hij was gevallen voor zijn Valerie. Het klonk een beetje vals. Cambria zegt hetzelfde, maar zonder woorden. En veel geloofwaardiger.

Ondertussen wordt er al volop aan de poten van Cambria’s stoel gezaagd. Door De nieuwe versie van Exxtra (Knizia), Excape bijvoorbeeld. Of door Roll Through The Ages. Of door Dice Town. Al zal nog moeten blijken of hun zaagbladen voldoende geslepen zijn om Cambria aan het wankelen te brengen. Wees gerust, ik hou u op de hoogte.

Tot morgen!

Dominique

19:10 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 13

Kleverigste kaarten van het jaar

Er gaan er drie met de prijs lopen in 2008: Middle Kingdom (Z-Man Games), A Touch Of Evil (Flying Frog Productions) en Genji (Z-Man Games). Twee dus van Z-Man Games, een ietwat verontrustende ontwikkeling. Een kaart van Middle Kingdom was zo gehecht aan haar buurtje dat ze bij het – voorzichtig, u kent mij – uit elkaar halen aan de rugkant werd beschadigd. En in een spel waarbij een gedekte trekstapel een basis vormt voor het spelplezier is dat toch een beetje jammer. De kaarten van Genji hebben de scheiding van hun soortgenoten overleefd maar tijdens het proces was de spanning toch te snijden. En spanning snijden doe ik toch liever tijdens het spelen dan bij de voorbereiding. Handvaardigheid, beste medespeler, het is een eigenschap die meer en meer van ons gevraagd wordt. Maar daar kom ik nog op terug in een volgende bijdrage.

Tot morgen!

Dominique

23:02 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 12

Spellenbabe van het jaar

Katrina, The Outlaw (A Touch Of Evil / Flying Frog Productions). Ik mag graag met haar spelen. Wat wil je ook anders met een spirit van 2, een cunning van 3, een honor van 5 en een combatwaarde van 2. En sowieso een hit bij 4, 5 of 6 met de gevechtsdobbelsteen.

’s Nachts in mijn bedje lig ik voortdurend aan haar te denken. Aan hoe ze mij, gewapend met twee duelleerpistolen, Lara Croftgewijs voor de fatale beet van een vampier behoedt. Het gif dat een grote gemuteerde vleermuis ter hoogte van mijn linker sleutelbeen in mijn lichaam heeft gespoten wordt er door Katrina - duidelijk zonder enige schroom of tegenzin - vakkundig en vooral heel langzaam uitgezogen. Vervolgens kijken we elkaar hartstochtelijk in de ogen, worden onze lippen onweerstaanbaar naar elkaar toegetrokken en word ik bruusk uit mijn slaap gerukt door de wekkerradio die mij meedeelt dat er op de E40 richting Brussel een accordeonfile staat ter hoogte van Wezembeek-Oppem. Waarna het tergend langzaam aftellen is naar het volgende bedtijd-moment.

Tot morgen!

Dominique

22:45 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 11

Beste elektronische bordspeladaptatie van het jaar

Ik heb graag het pure spul. Een echt stevig kartonnen spelbord, kaarten, houten pionnetjes, papieren spelregels en een doos waar dat allemaal zonder problemen in past. Maar soms heb je gewoon geen medespelers. Blijkbaar hebben spelfabrikanten hét gat in de spellenmarkt nog steeds niet ontdekt: het gat van het bijvoegen van medespelers in de speldoos. Goed, de dozen moeten wat groter en er moeten gaatjes in, maar geef toe: je krijgt er toch wel een heel belangrijk spelonderdeel bij.

Computeradaptaties bieden enkele onmiskenbare voordelen. Geen gedoe met het opzetten van het spelbord en de spelstukken, het uitschenken van de drankjes en het klaarzetten van de hapjes. Je kunt ook geen verkeerde zetten doen. En dus ook niet vals spelen. Je kunt spelen in je onderbroek, of zelfs naakt als je wilt. Je tegenstanders gaan hierover geen enkele opmerking maken, tenzij je je webcam bent vergeten af te zetten (ik spreek niet – ik herhaal; niet! – uit ervaring). Je kunt ook schelden op je tegenstanders zoveel je wilt, of je middelvinger opsteken, of ze naar hartelust uitlachen. What’s not to like?

Iemand uitschelden, dat lucht soms zó op. Alleen heb ik er toch moeite mee als er een speler van vlees en bloed aan de andere kant van de glasvezelkabel zit. Zelfs al bevindt die aan de andere kant van de wereld. BrettspielWelt laat ik hier dus even buiten beschouwing. Ik voel me er iets gemakkelijker bij als mijn scheldtirade gericht is op een niet bestaande, dus digitale, tegenstander. U wilt niet weten wat mijn reguliere opponenten, genaamd computer 1, computer 2 en computer 3 van mij, player 1, al naar het hoofd geslingerd hebben gekregen. U zou mij onmiddellijk een jaartje gemeenschapsdienst opleggen. Maar het is niet anders, tegen een computertegenstander kan ik mij eens lekker helemaal laten gaan.

Maar we dwalen af. De beste elektronische bordspeladaptatie van 2008 is zonder enige twijfel Keltis (Kosmos / USM). Waarom? Een heerlijke eenvoudige en functionele interface, een prachtige grafische omzetting, mooie achtergrondmuziek (die ik voor de verandering eens niet afzet tijdens het spelen), snel opstartend en zeer uitdagend. Als u uw tegenstanders op "schwer" instelt tenminste.

Nu dat gat in de markt nog.

Tot morgen!

Dominique

21:09 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 10

Verdwijning van het jaar

Onrustwekkende verdwijningen, we worden er naar mijn gevoel veel te vaak mee geconfronteerd. Vooral in de periode die nu ongeveer een viertal weken achter ons ligt. Eigenaardig genoeg ontkomt de spellenwereld ook niet aan dit fenomeen.

In de categorie "wat zijn ze, wat doen ze, maar vooral: waar zijn ze in godsnaam gebleven?" kán ik echt niet om de volgende laureaten heen:

Cleopatra’s Caboose (Z-Man Games)

Beautiful Minds (Mind The Move)

Revolte In Rom II (Queen Games)

Athene (JKLM Games)

Sultan (Phalanx Games)

Court Of The Medici (Z-Man Games)

Modern Society (Tuonela Productions Ltd.)

Eervolle vermelding: mijn rugzak op dag twee in Essen.

Indien u inlichtingen kunt verschaffen die kunnen bijdragen tot de opheldering van deze verdwijningen gelieve u dan te melden bij de dichtstbijzijnde spelliefhebber.

Tot morgen!

Dominique

19:45 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 9

Schurk van het jaar

Iedereen verwacht nu dat ik de naam Wu-Feng neerschrijf. Dat heb ik inderdaad net gedaan maar hij gaat niet met de prijs lopen. De schurk van het jaar is de Heer Necron uit "Der Hexer Von Salem" (Kosmos). Niet omdat het zo’n angstaanjagende slechterik is, nee. Wel omdat het een kl… ettertje is. Een etter die het bloed voortdurend onder spelersnagels weghaalt. Ik ben er al meermaals razend kwaad op geweest. Echt kwaad. En dan die grijns die hij je voortdurend van op zijn loopspoortje toestuurt. Zo van: "Doe maar rustig voort hoor, stelletje knoeiers. Ik ga dadelijk letterlijk het hoekje om en bekijk het dan maar. Toedeloe!"

Der Hexer Von Salem is een coöperatieve die onterecht een beetje werd weggedrukt door kleppers als Pandemic, Ghost Stories, Battlestar Gallactica en de lilliputter Red November. Ik durf zelfs nog een beetje verder gaan: qua moeilijkheidsgraad en frustratiegenerator kan geen van de genoemde concurrenten – al maak ik voorbehoud bij Battlestar Galactica omwille van nog niet gespeeld – wedijveren met dit loodgietergedoe. Gek eigenlijk, gezien de overzichtelijkheid van dit spel en de relatieve eenvoud waarmee alles speltechnisch in elkaar past. Men behoudt ten allen tijde een goed overzicht. Dat is mooi. Maar ook erg confronterend wanneer dat overzicht een vrij duidelijk beeld schept van de afgrond waarnaar u en uw medespelers ontegensprekelijk op weg zijn, bij spelaanvang met de gezapige snelheid van een schattig lief boemeltreintje, naar het eindspel toe met de snelheid van een op hol geslagen TGV.

Ook leuk: u mag – moet – voortdurend overleggen met uw medestanders om zelfs maar een kleine kans te maken op de overwinning Toch er is één onderwerp dat nooit, maar dan ook nooit, mag aangesneden worden. "Dat waarover niet gesproken mag worden" lijkt in eerste instantie een beetje onnozel, maar na het spelen besef je dat dit weer een gemene streek is van de Heer Necron om voor zichzelf een beetje – niet dat hij het nodig heeft hoor – tijdwinst te kopen. Tijdwinst voor hem betekent immers tijdverlies voor u. En voldoende tijdverlies voor u betekent uiteindelijk eindwinst voor hem. En voor hem alleen. Ik weet waarover ik schrijf. Ik heb ervaring. En anderen met mij.

Hebt u een hoge frustratietolerantiedrempel? Leg dit dan eens op tafel. En laat me achteraf even weten op welke psychiatrische afdeling ik u mag komen bezoeken.

Tot morgen!

Dominique

17:14 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 8

Lilliputter van het jaar

Red November (Fantasy Flight Games). Geef toe, de naam klinkt als duizenden tonnen pure nucleaire power die de poten van uw arme keukentafel amper overeind gaan kunnen houden. Tot u de doos ziet. Of beter: doosje. Op Spiel in Essen keek ik er bijna overheen, zo klein was het. En is het, want de omvang is sindsdien nog niet veranderd. Smurfen en Plopachtige creaturen vinden dit zeker de max, maar organismen van menselijke omvang blijven hier toch enigszins in de kou staan. En de verwachte tonnen nucleaire power worden dan al snel herleid tot het niveau van een klapzoekertje dat door "hij is me d’r eentje, de deugniet" wordt afgeschoten in een kleuterklas.

Akkoord, een duikboot is van nature een claustrofobie-initiërend en beklemmend omgevingsobject, maar moet dat dan persé worden doorgetrokken naar onze – omdat we op álle spellen willen voorbereid zijn – gigantische speltafel? Het kan toch niet de bedoeling zijn dat we vóór we aan de slag gaan door een voorspel "zoek de duikboot" moeten?

Kortom, dit moet in een grote doos. Als er één uitgever is die een lot grote dozen uit haar magazijn kan toveren is het toch Fantasy Flight Games zeker? En in die doos een grote duikboot en grote componenten. Zodat gepriegel wordt vermeden. Priegelen, het is niet mijn favoriete bezigheid als ik word geacht alles uit de kast te halen om mijn vege lijf te redden uit een aan alle kanten belaagde en uit elkaar vallende onderzeeër.

Dus: een tweede en grotere editie graag. En dan voor de prijs "Reus van het jaar!"

Tot morgen.

Dominique

11:19 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 7

Meest overbodige uitbreiding van het jaar

Carcassonne: Das Katapult (Hans Im Glück). Al die uitbreidingen en spin-offs van Carcassonne hebben bij mij de eigenaardige bijwerking dat ik stilaan Carcassonne zelf een beetje overbodig begin te vinden. En dat verdient het niet. Iemand zou eens met Klaus-Jurgen moeten gaan praten. In een of andere Starbucks. Die moet er toch zijn in Keulen. Bij een halve liter Café Latte. En die iemand moet een paar kaartjes meenemen uit het spel "Lawless". Meerbepaald de kaartjes van de uitgemergelde koeien. Als visueel steuntje om Klaus-Jurgen te helpen duidelijk maken wat het werkwoord uitmelken betekent. En waar dat toe leidt. En hem voor de keuze stellen: stoppen met die handel of opnieuw presteren op niveau. Want – hoewel er ondertussen redenen zijn voor gerede twijfel – de man heeft een goede smaak. Hij luistert veel naar Wagner, Sting, U2, Brahms, Supertramp en Chopin, afgewisseld met een vleugje jazz. En hij doceert theologie en muziek. Een man met niveau dus. Al doet dat niveau mij dezer dagen eerder denken aan het wereldberoemde hellend vlak van Ronquieres. In neerwaartse richting dan.

En ziet, beste medespeler, ik heb deze woorden nog maar net neergeschreven of daar verschijnt "Die Kinder Von Carcassonne" al wuivend aan de einder.

Hardleers, die Wrede.

Tot morgen!

Dominique

12:54 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 6

Demonstratice van het jaar

De bevallige met cowboyhoed en koeienrok getooide blonde schone van "Koe Zoekt Boer" op Spiel in Essen. De rij kwijlende boeren op zoek naar big boobies aan de stand van The Game Master in Essen moest op bepaalde momenten niet onderdoen voor de rij Agricolafanatici aan de stand van Lookout Games. Ik heb me laten vertellen dat de security af en toe moest tussenkomen met de mededeling: "Doorlopen jongens, er is hier niks te zien!" Ik beken: ik heb er ook een tijdje bewonderend naar staan kijken. Tot mijn oog viel op een een mannelijke geïnteresseerde die de speluitleg met wijd opengesperde mond stond te aanhoren terwijl zijn ogen ver opengesperd en als in beton gegoten gefixeerd waren op een niet nader genoemde plek ongeveer 15 cm onder de schone haar kin. Zo wil ik niet gezien worden, dacht ik, en onverdroten heb ik mijn spellenjacht verder gezet.

Toch, omwille van het effect op de normaal door vrouwelijk schoon niet af te leiden spelliefhebber geef ik hier in één ruk door ook maar onmiddellijk een extra award weg. De meest erotische stand van Spiel: Die van The Game Master!

Tot morgen!

Dominique

17:29 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

15-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 5

Spelbesmetting van het jaar

"Hab und Gut ist selden gut", zei mijn moeder vroeger altijd. In 2008 is gebleken dat ze dwaalde.

Er zijn spellen die u bijten vanaf het moment dat u ze voor de eerste keer speelt. Die u bekruipen als een virus waar u niet meer van af geraakt. Tenzij u het enige juiste tegengif krijgt toegediend: een aankoop.

Hab & Gut (Winning Moves) is er zo eentje. Werd daags na de eerste kennismaking door mijn medespelers onmiddellijk aangekocht. De kritische blik waarmee zij naar het spellenlandschap kijken in acht genomen wil dat het een en ander zeggen. Hab & Gut pakte ze bij hun lurven, schudde ze een paar keer grondig door elkaar en liet hen vervolgens achter met een onbedwingbaar verlangen naar meer. Mij ook trouwens.

Een van de – hier verder niet echt toe doende – typische kenmerken van dit spel is dat het schreeuwt om een ronde tafel. Bent u in vaste loondienst bij Koning Arthur is dit dus echt iets voor u. Beschikt u over zo’n meubelstuk kunt u er eindelijk een spel opleggen dat ze op functioneel vlak eindelijk volledig tot haar recht laat komen. Hebt u er geen garandeer ik u dat u zult overwegen om er eentje aan te schaffen. En zo profiteert ook de meubelindustrie ook een beetje mee van de ontwikkelingen in spellenland.

Tot morgen!

Dominique

19:55 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 4

Onoverzichtelijkste spelbord van het jaar

The Princes of Machu Picchu (PD-Games/Rio Grande Games). De kat die haar jongen op dat bord terugvindt wordt onmiddellijk door mij geadopteerd om mij te helpen al mijn verloren spelonderdelen te recupereren. Ik heb even naar een sessie staan kijken op Spel 2008 in Broechem en die paar seconden leverden mij al quasi onmiddellijk schele hoofdpijn op. Spelers die lijden aan migraine blijven dan ook best uit de buurt als dit op tafel ligt. Je vraagt je af welke fenomenen aan de basis liggen van deze vergissing. Werd de vormgeving uitbesteed aan een glasraamontwerper? Kan het zijn dat er alcohol bij het tekenproces betrokken was? Of drugs? Een gebroken hart misschien, want dat laat een mens ook alle hoeken van de tekentafel zien. Of wou de ontwerper misschien gewoon wraak nemen op de spelende medemens omwille van een onverwerkt jeugdtrauma (iets met Risk bijvoorbeeld)? We zullen het nooit weten. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik over het spel zelf geen mening kan geven omwille van nog niet gespeeld. En ik vrees dat die "nog niet" wel eens zou kunnen transformeren in een "nooit" omwille van de visuele kakofonie die vóór het spelen op tafel dient te worden uitgespreid. Anderhalf uur aan de slag op zo’n ondergrond, daar zie ik zó tegenop.

Tot morgen!

Dominique

19:08 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 3

Visueel hoogstandje van het jaar

Timber Tom (PYXI). Geen speld tussen te krijgen. Pas verkrijgbaar sedert half december 2008. Maar 2008 is 2008 en de prijs is dus binnen. Prachtige componenten, duidelijk met liefde gesculpteerd: de avonturiers, de goudzakken, de voorraadzakjes, de bomen (80!), de kaarten, de dobbelsteen, het voorraadbord voor elke speler en dan heb ik het topografische spelbord - met afsluiting - nog niet eens vernoemd. U moet dat bord tijdens het spelen eens oppakken en met spelstukken en al ondersteboven houden. Alles blijft mooi op zijn plaats. U weet dat vooraf natuurlijk, maar uw medespelers niet en het afgrijzen dat zich dan op hun gezicht manifesteert zult u gans uw verdere leven blijven koesteren. Wint u niet hebt u dat dan toch gehad. En de extreem functionele en spelonderdeelbeschermende doos dan. Baarmoederachtige efficiëntie. Daar kunnen de makers van bijvoorbeeld Cambria nog heel wat van leren.

Speltechnisch doet Timber Tom me een beetje denken aan Sator, ook een hele mooie voor de etalage. Geen pater te zien hier, maar avonturiers. Maar net als de patertjes in Sator moet er goed gepland worden (en geplant: zie verder). Onze avonturiers moeten om ter eerste van elke bergtop op het spelbord (neem die bergtop gerust letterlijk) een – het moet gezegd: riante – goudzak bergen. Snelle jongens of meisjes winnen dus. Maar ziet: wij planten (liefst vlak voor de neus van onze tegenstanders) en kappen ook bomen, vullen onze voorraadjes aan in gezellige berghutten, vliegen op eenvoudig verzoek - als onze radio het doet tenminste - met helikopters van helipad naar helipad, worden geteisterd door meedogenloze stormen of geholpen door een beetje rugwind. En dat in de gezellige warmte van een droge huiskamer. Het spel zelf is in een kleine 10 minuten uitgelegd maar wees gerust: de overwinning binnenslepen is een heel ander paar mouwen. En het zal nog moeilijker en afwisselender worden met de uitbreidingen die al aan de einder staan te zwaaien. Ik heb iets horen vliegen over beren en dynamietstaven. Onder andere. Dat belooft.

Runner up: Giants van Matagot. Deze mag niet onvermeld blijven. En gelukkig is ook het spelen van deze femme fatale zeer de moeite waard. Jongens en meisjes toch, wat kost het toch moeite dit na afloop weer in de doos te steken. Echt zonde van de afbraak.  Als Leo Pleysier een boek over Giants zou schrijven zou het " Paaseiland is altijd schoon" heten. En hij zou overschot van gelijk hebben. Ondertussen zijn de aangepaste Pukao (hoedjes) ten huize van gearriveerd en dit stuwt het spelplezier nog een paar graden extra de hoogte in. Zowel visueel als inhoudelijk één van de mooiste verrassingen van het jaar. Giants had deze award kunnen winnen maar verliest op punten omwille van de niet passende hoedjes. Maar Matagot wint dan misschien weer wel de award voor de uitgever met de beste service. On verra.

Tot morgen!

Dominique

19:29 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 2

2009. We zijn de deur er naartoe al doorgestapt maar ik wil u, beste medespeler en –speelster en ook een beetje mezelf, tussen twee awards in toch het volgende toewensen: Wees Er Gewoon. Op stoelen, aan tafels, in zaaltjes, in huiskamers, op beurzen, op terrassen, aan stranden, in vliegtuigen, op ferryboten, in mobilhomes, in caravans, in bedden, op de grond, in winkels, in nullen en eentjes, noem maar op. Wees er gewoon en speel alsof uw leven ervan afhangt. En speel vooral om te beleven, niet om persé de beste te willen zijn. Ego, weet u wel. En vooral, zoals Jason Mraz het muzikaal zo mooi verwoordt: "Live high, live mighty, live righteously, takin’ it easy." Hou u daaraan en het komt allemaal dik in orde.

En nu is het tijd om de geit weer wat aan te porren.

Spel-cd van het jaar

Nee hoor, niet die van Space Alert, al verdienen diens loeiende sirenes ontegensprekelijk een eervolle vermelding. Nee, de prijs gaat naar "A Touch Of Evil, The Supernatural Game" (Flying Frog Productions). Geef toe, een schijfje waarop je plots een niet nader genoemd manspersoon met angstaanjagende stem "Murder! Murder!" hoort schreeuwen is toch een hebbeding dat je niet in een doorsnee spellendoos terugvindt. Het werkstuk werd gecomponeerd door – hou u vast – Mary Beth Magallanes en door haar dan ook maar in één ruk door ingespeeld op haar eigenste huis-, tuin- en keuken synthesizer. Het soort synthesizer dat u in het eerste het beste Kruidvatfiliaal kunt kopen. Maar het heeft iets. Het eigenaardige van die CD is dat de muziek op een nogal rustige on-evilachtige wijze voortkabbelt. Het soort kabbelen waarbij je denkt: "dit gaat met Kerst in de lader". Tot het "Murder! Murder!"-moment. Dan ga je van het schrikken wel even de lucht in. Om daarna weer rustig in te dommelen. Eén track verdient onze bijzondere aandacht: nummertje 13, Katrina. De afsluiter. De vrouw aan wie dit lied is gewijd komen we later in dit jaaroverzicht immers nog tegen. Met veel plezier zelfs!

Tot morgen!

Dominique

16:24 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008

Hier zijn we weer met de belangrijkste prijzen van het jaar in spellenland. Naar goede gewoonte zullen hier spellen die er anders nooit in zouden slagen zelfs maar een vermelding in een of ander anaal in de wacht te slepen toch in het licht der schijnwerpers worden geschopt. We wijken hier dus enigszins af van de klassieke jaaroverzichten die we rond deze tijd in onze maag gespietst krijgen, maar het is zo en niet anders. Als u echter goed tussen de lijnen leest zult u ongetwijfeld snel weten voor welk hoopje karton, hout, papier en plastic u uw portefeuille gerust eens mag opentrekken.

Er worden ook enkele prijzen uitgereikt in categorieën die niets met spellen te maken hebben maar aan gebeurtenissen of ervaringen die mijn gestrompel op deze aardbol even konden opwaarderen tot stappen of zelfs rennen. De wereld mag dat weten.

We doen het in afleveringen. Tot het einde van de maand januari (2009) elke dag minstens een bijdrage. U zult trouwens merken dat bepaalde spellen meerdere prijzen in de wacht slepen. Waarom niet trouwens? Moesten blogschrijvers prijzen kunnen winnen kwam ik ook in de categorieën gespierd, knap, charmant, schattig, ontzettend slim, uitermate evenwichtig en onweerstaanbaar als laureaat uit de bus hoor.

En we zijn vertrokken.

Beroerdste spellendoos van het jaar

Cambria van Vainglorious Games. Alleen er naar kijken levert al deukjes op. Als je dit bestelt krijg je trouwens vooraf een hele lading verontschuldigingen van de leverancier dat ze "er echt niets aan kunnen doen". Met "er" wordt bedoeld: de beschadigingen die de speldoos gegarandeerd gaat oplopen tijdens het transport, ondanks de inpakprocedure als betrof het de originele versie van de Mona Lisa. Positief: eindelijk eens een keiharde garantie waar geen speld tussen te krijgen is. Want de verkopers maken hun belofte helemaal waar. U krijgt het immers zonder enig probleem beschadigd en wel in uw postvak IN.

Tot morgen!

Dominique

11:33 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |