29-11-08

Close Encounters Of The First Kind..

 2 De Mayo (Gen X Games / Devir)

Dos De Mayo. Een wargame voor twee dat in 20 minuten af te handelen is. Ervaren spelers doen het zelfs nog sneller. Zij die ondertussen van hun stoel gevallen zijn geef ik nu even de kans weer overeind te kruipen.

Als u de startopstelling op tafel ziet liggen, de overwinningsvoorwaarden in uw oor gefluisterd krijgt, vervolgens de Spanjaarden krijgt toegewezen en uw tegenstander (de Fransman, Napoleon himself) zich handenwringend in de stoel tegenover u zet hebt u gelijk zin de handdoek al maar onmiddellijk in de ring te gooien. Zo scheefgetrokken lijkt dit. Vergis u echter niet, beste Spanjaard: u bent bijlange nog niet verloren. Integendeel, u kunt de Fransen een lekker poepie laten ruiken. Wees gewoon slim met uw orders, plan het uitspelen van uw – in aantal erg beperkte – actiekaarten zorgvuldig en bluf alsof uw leven ervan afhangt. U hebt dan echt wel kans op slagen. Ik spreek uit ervaring.

Byzanz (Amigo)

Bieden met handelswaren op handelswaren, later de markt bezoeken om handelswaren te kopen en die handelswaren in setjes van drie uitspelen waarbij de handelswarenkaart met de hoogste waarde wordt afgelegd voor overwinningspunten. De aandachtige lezer onder ons heeft ondertussen al opgemerkt dat dit spel draait om handelswaren. Eenmaal de trekstapel doorgeploegd is het spel gedaan. Hoe vroeger u in een ronde een bod wint, hoe meer kaarten u krijgt, maar hoe langer u moet wachten om de plaatselijke markt te bezoeken. En dat terwijl u met hoge nood zit, want er ligt daar een setje tapijten dat u zó graag zou willen hebben. Dat zorgt voor nagelbijtende dilemma’s. Nagelbijtende dilemma’s leveren meestal veel speelvreugde op. Ook hier.

Het speelt snel, ook met z’n zessen, heeft een aangename flow waarvoor u mij altijd even van mijn dagelijkse beslommeringen mag komen wegrukken en het prijskaartje dat eraan hangt is niet van dien aard dat het mijn maandelijkse energiefactuur hypothekeert.

Goedgekeurd.

Comuni (Tenki Games / Elfinwerks)

Het feit dat de ontwerpers van dit spel dezelfden zijn als die van het gortdroge en kleurloze Leonardo da Vinci strekt niet echt tot aanbeveling. Maar elk nieuw spel verdient een kans, zelfs meerdere, dus heb ik mij onbevooroordeeld mee aan tafel gezet en mij vervolgens aangenaam laten verrassen. Wat qua regels in eerste instantie een monster van een spel lijkt, blijkt bij nader inzien een erg leuke strijd om macht, kracht, aanzien, geld en vooral overwinningspunten. We staan aan het hoofd van Noord-Italiaanse steden zo rond de 12de eeuw.. We bouwen ze uit, scoren daarmee overwinningspunten en moeten vier keer een invasie doorstaan van steeds een ander en sterker stelletje ongeregeld dat blijkbaar erg jaloers is op onze zuurverdiende welvaart. Een tip: oppassen voor minpunten! Het Straweffect, weet u wel.

De Koningsburcht (The Game Master / Eggert Spiele)

De Kathedraal op speed, zo kan ik dit het best omschrijven. Hier zet je je aan als ga je een avondvullend bordspel beginnen. Lekker veel tijd, denk je dan, om rustig naar een verpletterende overwinning toe te werken door middel van een breed scala van – en vooral heel veel – acties. Ongeveer drie kwartier later stelt u met verbijstering vast dat u slechts 15 karakterkaarten hebt kunnen uitspelen met daaraan gekoppeld evenveel armzalige acties. U bent hier niet goed van, net als van uw smadelijke nederlaag, en u gaat in de regels wanhopig op zoek naar wat u in godsnaam toch verkeerd hebt gedaan en welke handelingen u tijdens het spelen gewoon vergeten bent uit te voeren. Om vervolgens nog wanhopiger vast te stellen dat u perfect volgens het boekje hebt gespeeld.

Hou daar rekening mee als u hiermee uw kostbare tijd verdrijft. De uitdrukking “De tijd gaat snel, gebruik hem wel!” was een gepaste ondertitel geweest voor dit, overigens voortreffelijke, spel en had dan ook gerust mee op de doos gemogen.

Diamonds Club (Ravensburger)

Eén keer gespeeld, niet echt onder de indruk, en toch blijft het sindsdien maar in mijn hoofd zitten. Ook bij nacht, wanneer ik word geacht door slapen en dromen alles van mij af te gooien en nieuwe energie op te doen voor de dag die, tot nu toe toch nog, komt. Dat dit in mijn hoofd blijft rondspoken is op zich een goed teken, maar het is wel raar aangezien ik die eerste spelsessie niet écht je dat vond. Misschien is Diamonds Club zoals een liedje dat je eerst maar zozo vindt maar naarmate je het meer hoort plotseling een persoonlijke hit wordt. De tijd zal het leren. Dit mag van mij zeker weer op tafel.

Die Drei Gebote (Rio Grande Games)

Zwaar door de mand gevallen, dit spel. Een beetje gek aangezien de auteurs klinkende namen hebben als Friedemann Friese en de broertjes Lamont. Deduceren is hier het volgens de makers het ordewoord. Ik zal dit ordewoord nu even vervangen door de ordewoorden die mijns inziens meer van toepassing zijn: Blind Gokken.

Men verplaatst iets van een bepaalde kleur op een spelbord dat in meerdere andersoortige velden is verdeeld. Afhankelijk van welke pion naar welk veld gaat en op welke manier – ik geef even een voorbeeld: u raakt tijdens het verplaatsen met uw linkerpink het spelbord aan – worden plus- en minpunten toegekend. Kaartjes bepalen de spelregels voor een bepaalde ronde en de actieve speler kan aan de hand van deze kaartjes naar eigen goeddunken bepalen welke acties (min)punten opleveren.

In mijn categorie “rechtse spellen” hoort dit zeker niet thuis. Vandaar dat ik dit in Essen links heb laten liggen.

Giants (Matagot)

Prachtig spel. En niet alleen qua uiterlijk, ook het innerlijke mag er wezen. Dit zit goed in elkaar. Ik heb wel wat problemen met “The Sorceror”, die eigenlijk “The Magician” zou moeten heten en, bij mij althans, steeds weer voor verwarring zorgt, maar verder is dit lekker smullen. Beide duimpjes schuin de lucht in. Schuin omdat ik het toch wel een beetje irritant vind dat de hoedjes (Pukao) niet echt goed passen op die Moai-hoofdjes. En net die hoedjes leveren aan het eind van het spel extra punten op. En visueel genot. Er zijn verhalen bekend van spelers die aan het vijlen, frezen, snijden en plakken zijn geslagen. Eentje had het zelfs zo te pakken dat hij, gezeten in een roeibootje op de Noordelijke IJszee en gewapend met hamer en steenbeitel, moest worden onderschept omdat hij de originele beelden te lijf wou gaan en dit “omwille van die belachelijke rode en absoluut niet modieuze stomme kl.. hoedjes”. Waar de brave man zich nu bevindt weet ik niet, maar hij had zich de moeite kunnen besparen. De uitgever komt immers met een vervangingssetje.

Pukao of niet, op het einde van het spel stáát het er, het eiland. U gaat moeite hebben om het weer af te breken en in de doos te steken. Want wat we na spelafloop op tafel zien liggen biedt een heel wat indrukwekkender aanblik dan het diorama dat ontstaat na een partijtje – ik noem maar iets – Loco. U wilt er naar blijven kijken. En uw medespelers met u. En stiekem denkt u: “Goh, met de juiste belichting daar en daar kan dit echt wel een aanzienlijke bijdrage leveren tot het opfleuren van mijn interieur. En misschien maak ik dan ook wel indruk op mijn nieuwe buurvrouw, die met die panterachtige tred, als ze weer eens een beetje melk komt lenen.” Geloof me, u gaat daar in uw bovenkamer intensief mee bezig zijn. Ik wens u veel sterkte.

Habitat (Valley Games)

Op Spiel heb ik op de stand van Valley Games een tijdje verdwaasd en verloren in het ijle zitten staren omwille van geen miss Canada (lintje moeten afgeven). Maar nu ook weer niet te lang want ik verwachtte elk moment ene Erwin B. uit L. (NL) het hoekje om te zien komen, in het gezelschap van een vermanende wijsvinger "Zie je wel? Ik had je nog zo gewaarschuwd!" roepend. Deze vernedering is mij gelukkig gespaard gebleven.  Geen miss Canada dus, maar de natuurlijke schoonheid van Habitat maakte veel goed. Laat u niet vangen, dit spel gaat over eten en gegeten worden en ervoor zorgen dat dit mooi georganiseerd gebeurt. En het heeft, gelukkig, in de verste verten niets te maken met de interieurwinkel waar u regelmatig en onder lichte dwang van uw eega een nieuw design-badkamersetje op de kop tikt.

De prachtige kaarten, een vlot spelverloop - de ietwat ongelukkig ingedeelde spelregels moet u wel voor lief nemen - een korte speelduur en een leuk “het gaat echt wel op en af hé”-gehalte hebben mij zeer aangenaam verrast.

Illusio (Funforge)

De films “The Prestige” en “The Illusionist”, ik ben er een grote fan van. Het prachtig geïllustreerde kaartspel Illusio, dat trouwens in een zeer mooi kubusdoosje zit verpakt, geeft u de kans de wereld te laten zien tot welke fenomenale begoochelingen u in staat bent. Wel duur, zo'n goocheldoosje. 25 euro in Essen. Ik dacht eerst dat de prijsetikettering een optische illusie was. Niet dus. Ik kreeg er wel een mooi Funforge T-shirt bij, breed aan de schouders en smal in de heupen. Past mij perfect. Het spel eigenlijk ook. Het is lichte, maar aangename kost en daar heb ik absoluut geen problemen mee. Je probeert allerhande trucs te realiseren, de ene al wat spectaculairder dan de andere, je rotzooit wat in met de trucs die uw medespelers op de toneelmat proberen te leggen - zij doen dat ook met die van u, maak u vooral geen illusies - en je probeert door te specialiseren in bepaalde genres (bijvoorbeeld ontsnappingen) wat bonuspunten te sprokkelen. Wie het eerst 12 punten heeft verzameld wint.

De regels zijn ondertussen enigszins aangepast en te downloaden op de website van Funforge en er is ook een gratis herwerkt kaartensetje verschenen. Heel goede service van deze uitgever, maar het ware beter geweest als ze het van de eerste keer goed hadden gedaan.

Trouwens: als u eens een échte vrouwelijke magicienne aan het werk wil zien, eentje met ballen aan haar lijf, raad ik u aan te klikken op de volgende “alleen voor + 18-jarige goochelaars in spe”-link:

http://www.elgringooo.fr/index.php/2006/11/13/122-ursula-martinez-la-magicienne-nue

Middle Kingdom (Z-Man Games)

Tom Lehman, staat er in middelgrote letters op het doosje vermeld. Dat zou al voldoende moeten zijn om mij krijsend op de vlucht te doen slaan – Race For The Galaxy, weet u wel –, maar op de doos stond ook Z-Man Games en dan wil ik toch wel eens een risico nemen. Trouwens, iedereen krijgt van mij opnieuw een kans, waarom dan niet de heer Lehman?

De uitvoering van dit kaartspel kon stukken beter. De kaarten zijn niet bijster aantrekkelijk en ze kleven nogal erg aan elkaar wanneer u aan het uitpakken bent. Ze lijken ook onderhevig aan slijtage. Nogal veel. Het ongeveer gelijktijdig verschenen kaartspel van Z-Man Games, Genji, lijdt ook aan dit euvel. Als dat maar geen trend wordt.

Maar het spel zelf is dik in orde. Het is een biedspel waarin iedere speler een gelijkaardig genummerd kaartensetje heeft (een 0 zit er trouwens ook tussen) dat hij gebruikt om te bieden op een rijtje uitgelegde personages. Er wordt altijd één kaart minder uitgelegd dan er spelers zijn, wat voor de nodige frustratie zorgt, vooral als u degene bent die het minst heeft geboden. De resetkaart, die met de dikke 0, laat je toe om je reeds uitgespeelde kaarten weer op hand te nemen voor later gebruik. Verder kun je bonuskaarten verdienen die je extra voordelen opleveren en onder andere het bied- en kiesproces kunnen beïnvloeden. Leuk.

Meerderheden in bepaalde personages leveren punten op (laat vooral de boeren niet links liggen!).

Niet moeilijk, leuke regels voor gelijke standen, lekker kort en spannend. Meer moet dat niet zijn. En Race For The Galaxy, Meneer Lehman, is u hierbij vergeven.

Uruk: Wiege Der Zivilization

Vorig jaar wist deze uitgever mij al aangenaam te verrassen met “Der Wiege Der Renaissance”. Dit jaar verrasten ze me nog aangenamer met Uruk.

Heerlijk spelletje. Alhoewel. De term spelletje slaat op de omvang ervan, maar inhoudelijk kunnen we hier gerust van het vergrootwoord “spel” spreken. Misschien, en ik wik mijn woorden, is dit wat Race For The Galaxy had horen te zijn. Complex maar uitlegbaar, een duidelijk symboolgebruik op de kaarten, een overzichtelijk spelverloop, logisch gestructureerd en spannend tot op het einde. En, nogmaals, in een kleine doos. Handig dus als u het meeneemt op verplaatsing. Mogelijk verplaatst u zich dan later op de avond wel met lichtere tred naar huis omdat uw spellenvrienden het spel niet wilden teruggeven. Maar, optimistisch ingesteld als u bent, u hebt toch een goed uurtje spelgenot achter de rug. En misschien geraken ze er ooit wel op uitgekeken. Zo zit het leven boordevol kansen. U moet ze gewoon grijpen als ze zich aandienen.

Via Romana (Goldsieber)

We treffen Pecunia Non Olet-achtige figuren aan op de achterkant van het spelbord, maar we spelen aan de voorkant dus die laten we voor wat ze zijn. Romeinen, ze blijven de spellenwereld teisteren. Waarom toch nooit eens een spel over de Kyrgyzen, de Altaians, De Tuvians of de Oigoeren? Die hebben ook bestaan hoor, maar daar hoor je niemand over. Wie weet wat hadden zij te bieden? Tot welke vernuftige spelsystemen zou hun cultuur aanleiding kunnen geven? Zo zit het leven inderdaad vol kansen maar hier werden er wel vier grandioos gemist. Misschien bouwden zij geen heirbanen, zoals de ontwerpers van Via Romana ons vriendelijk verzoeken, maar bewogen ze zich gewoon zwevend van A naar B.

Is het Viva Romana? Neen, beste medespeler, net niet. We hebben dit al eens gezien. Via Romana doet niet aan “Veni, Vidi, Vici” maar wel aan “Veni, Vidi, best wel leuk en mag af en toe nog eens op tafel.”

Een gouden tip. Let er toch maar voor op het spel uit te maken. U krijgt dan een schamele 2 punten als schadevergoeding. Punten voor de schade die de spelers die na u nog één  keer aan beurt mogen u gaan aandoen. Schade die meestal groter is dan 2 overwinningspunten. In hal 5 van de Messe Essen zijn er naar het schijnt nog steeds vier Zuid-Koreanen aan het spelen omdat geen van hen het spel wil beëindigen. En misschien zitten ze er op de editie van 2009 nog.

De mijlpalen zorgden bij onze sessie ook voor wat wrevel. Neem je ze op blijft het houdertje staan. Waarom noemen ze dat dan een houdertje? U gaat dus aan de slag moeten met lijm, schroevendraaier, soldeerset, laspost of andere fixatiesystemen. Er wordt tegenwoordig wat verwacht van ons, beste medespeler. Een beetje bordspeler brengt heden ten dage meer tijd door in de Gamma dan in de spellenwinkel. Daarom een tip voor de betere doe-het-zelfzaak: voeg een uitgebreid assortiment spellen aan uw catalogus toe. Dat bespaart ons een hoop heen en weer gerij.

Wolsung: The Boardgame (Kuzniagier)

Bloedmooi, slechts 25 euro, stoom, hier gaan de Polen – in tegenstelling tot op het E.K. voetbal- wel mee scoren. Dat waren gedachten die door mijn hoofd spookten toen ik de voorbestelling plaatste. Ik begin echter stilaan te vermoeden dat dit dé miskoop van Spiel 2008 is. Miskoop, het is een titel als een andere, maar ik heb dit toch liever niet voor een spel dat in mijn spellenkast staat. Wolsung hangt bij nader inzien met kilo’s geluk aan elkaar en écht veel opwinding valt er niet te bespeuren, tenzij u het speelt na het nuttigen van een aanzienlijke hoeveelheid alcohol of, drastischer, na een aanzienlijke make-over van de regels. Zeg maar: volledig herschrijven. Ik hou u op de hoogte moest het een projectje worden.

Mijn volgend project is in elk geval Spel 2008 In Broechem. Van de legendarische spellenbroederschap Forum-Federatie. Dus vooral niet te missen. De motor draait al. Niet goed voor mijn ecologische voetafdruk, maar de spellenplicht roept. Iemand moet het doen, nietwaar? Verslaggeving volgt.

Dominique


 

09:37 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-11-08

Gefundenes Fressen Nach Essen!

Maximus, een nieuwe ster aan het Vlaamse popfirmament, is uit het juiste hout gesneden. En zijn muziek ook. Hij maakt liedjes over pornosterren, katten met obesitas en mannen in bikini’s. Geef toe, het is eens wat anders dan "I love you so" en "I can’t live without you" en "Put your lips immediately on those of mine". Een verademing.

In de spellenwereld ben ik ook zeer gevoelig voor niet zo voor de hand liggende concepten of thema’s of whatever. Fruit Fair (Wattsalpoag. Inc., Kris Gould) excelleert hier omdat het thema voor ons, hardcore gamers, absoluut not done is. Waar het om draait? Appels, pruimen, citroenen en kersen plukken en met deze vruchtjes prijzen verdienen op het plaatselijke dorpsfeest (medailles en lintjes). Een beetje hardcore gamer let er wel voor op om gezeten naast dit spelbord gespot te worden. Het zij zo, zij missen een verrassend goed spel. Eigen schuld.

Dit werd bestempeld als een "hidden gem" op Spiel 2008. Ik heb het ondertussen gespeeld en ik kan het gemgehalte alleen maar bevestigen. Ik kan me, nogmaals, voorstellen dat velen onder ons hier in Essen geen aandacht aan schonken omwille van de looks. Looks die worden geassocieerd met kindjes. Boomgaard van Haba was het eerste wat mij te binnen schoot toen ik het voor de eerste keer zag. Want ook hier worden de vier vruchtensoorten op de laagstammen op het bord gelegd. Maar vergis u niet, dit is er eentje voor grote mensen, niet voor Haba’s. En die grote mensen beleven hier enorm veel plezier aan.

Om u het volledige regelwerk te besparen vat ik het spelverloop hieronder even kort samen:

U beschikt bij aanvang van het spel over 8 kaarten: een kaart voor elk van de vier fruitsoorten en twee plukkers en twee tuinmannen. En een kaartje met een getal waarop de spelersvolgorde wordt aangegeven.

Op elke boom liggen bij aanvang vijf vruchten (dit kunnen meer vruchten zijn in de loop van het spel). Onder elke boom liggen fiches die ons in de loop het spel voordelen opleveren. Ook de 15 te winnen prijzen worden gedekt op het bord gelegd.

Door het gedekt uitspelen van kaarten wijst u plukkers en tuinmannen toe aan de verschillende bomen.

Dan komt de wasbeer op de proppen. De speler die de wasbeerfiche heeft laat het bevallige maar gulzige beertje één stuk fruit van twee verschillende bomen opsmikkelen . Deze worden op het wasbeertjesveld van het spelbord gelegd.

Daarna wordt er om beurt verplicht geplukt en geplant. Indien er bomen zijn leeggeplukt kan er eventueel een fruitruil – wat hou ik van dat woord – gebeuren. Dit gebeurt met fruit uit de voorraden van de spelers. Een tegenspeler kan dit niet weigeren. Handig.

Plukken is plukken. Planten is planten: een fruitsoort uit de voorraad op het kruiwagenveld - jawel! - van het spelbord leggen. 

Na het planten en plukken wordt het fruit dat zich op de kruiwagen bevindt naar de overeenkomstige bomen overgebracht. Het blijft allemaal braaf: geen overspel.

Vervolgens gaan we met ons fruit naar het dorpsfeest om prijzen (overwinningspunten) te winnen (vruchten inleveren, minstens vier) of we kopen met ons fruit extra personeel voor de pluk en het planten. De speler met de wasbeerfiche krijgt voor beide acties korting. Heb je na je bezoek aan het dorpsfeest of het plaatselijke werkloosheidbureau meer dan 8 stukken fruit in voorraad moet je het overtal afdragen aan de voorraad.

Dan worden de actiefiches verdeeld.. De spelers die het meeste fruit in voorraad hebben van de boom waaronder de actiefiches liggen mogen een uitvergrote versie van die fiches op hand nemen. De fiche met nr. 1 geeft aan dat je de volgende ronde als eerste mag beginnen (het aantal stukken fruit dat de anders spelers van deze soort hebben bepaalt de verdere hiërarchie in de spelersvolgorde), de fiche met de seizoensarbeider geeft je de kans een extra vrucht te plukken tijdens de volgende ronde. De wasbeerfiche werd hierboven al toegelicht en de vrachtwagen tenslotte geeft zijn eigenaar de kans zijn arbeiders voor aanvang van de pluk- en plantfase te herschikken (uitermate interessant).

De twee fiches die aan de fruitbomen liggen waarvan de wasbeer gegeten heeft verwisselen van plaats (van boom dus) voor de volgende ronde. Dit is makkelijk te controleren aan de hand van de twee vruchten die het wasbeerveld liggen. Daarna gaan deze twee vruchtjes naar de algemene voorraad.

Het spel eindigt op het einde van de ronde waarin er vijf of minder prijzen op het bord liggen.

De punten worden geteld, zijnde de getallen op de prijzenfiches + een punt voor elke vrucht in je voorraad.

De speler met de meeste punten wint.

Vervolgens wordt het winter en spelen wij bij het haardvuur gezellig een spelletje.

 

Dat is het. In een notendop. Relatief eenvoudig, elegant en toch subtiel diep.

Ja, dat zie ik graag

Kleurrijk zonder kakofonisch te zijn.

Eenvoudig en toch gelaagd.

Snel te spelen.

Een buitenbeentje.

Heerlijk, eens geen middeleeuwen en geen gebouwen en geen geschuifel met steen, hout, zand, leem, zilver en goud.

Nee, dat zie ik niet graag

Ouders met kindjes worden in snelheid genomen.

Moeilijk te verkopen aan échte spelers. Het spelbord en de vruchtjes deuken hun imago.

 

Jet Set, van dezelfde uitgever, ligt hier ondertussen ook al klaar om gespeeld te worden. Ook dát, geloof me vrij, is een verborgen juweel van Spiel 2008. Aangezien ik mij constant in Jet Set- en glamourregionen begeef kan ik ook hier niet omheen. Later meer.

Dominique

21:33 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-11-08

Vlieg op koe zoekt boer!

Mow. Als je het uitspreekt en daarbij de eerste letter even weglaat krijg je ongeveer het geluid dat Ik elke ochtend maak als ik vanuit mijn bed de wijde wereld instrompel. En af en toe duikt het ook op als ik een spel uit het bovenste spellenrek trek.

Mét die eerste letter is Mow ook een kaartspelletje. Van Bruno Cathala. Uitgegeven bij Hurrican. De man ligt in mijn bovenste schuif omwille van Boomtown, Drôles De Zèbres, Iglu Iglu, Jamaica, Lawless, Mission Red Planet, Queen’s Necklace en, last but not least, Shadows Over Camelot. Monsieur Cathala heeft dus één en ander in zijn mars en ik raad u dringend aan één van de bovengenoemde spellen eens op tafel te leggen of, als u ze niet bezit, ernaar op zoek te gaan. Frankrijk lijkt mij een geschikte plaats.

Mow wordt door kenners omschreven als lichte kost en sommigen halen hun neus ervoor op. Wat de lichtheid betreft hebben de kenners overschot van gelijk, wat betreft het neusophalen niet. Kijk, ik gebruik af en toe ook graag een opulente maaltijd waarvan je achteraf zo heerlijk loom en traag wordt, maar ik eet af en toe ook graag een licht dessertje, iets met slagroom en vooral met veel lucht opgeklopt.

Mow is slagroom. Vers en uit melk van een gezonde koe. Als je dit speelt ga je je vanzelf beter voelen. Uw mondhoeken gaan na lange tijd weer eens op hoogtestage en u vergeet zelfs even alle zorgen die u bezwaren. Geen plaats voor kredietcrisissen, dalende koopkracht, Afghanistan, files en de verstopte afvoer van de wastafel waaraan uw jongste dochter weer eens persé haar eigen haar wou knippen. U bent even gezellig van de wereld.

Geen plaats ook voor ingewikkelde, volumineuze spelregelboeken met op de laatste pagina een ruime opsomming van de uitzonderingen op hetgeen u vlak ervoor intensief van buiten hebt geleerd. Neen, rechttoe rechtaan hier. Ik vat het regelwerk voor u even samen:

U krijgt vier koeienkaarten in kleur op hand waarop koeien, een getal en vliegjes staan.

Iemand, door de band startspeler genoemd, begint met het uitspelen van een kaart.

Na het uitspelen van een kaart trekt u er eentje bij van de trekstapel.

Als u aan de beurt bent speelt u een kaart uit. Die moet hoger of lager zijn dan de kaarten die er al liggen. Kunt u dat niet verzamelt u de tot dan uitgespeelde kaarten op een stapeltje en houdt deze bij tot op het einde van de ronde. Vervolgens speelt u een nieuwe kaart uit.

Met speciale actiekaartjen kunt u de regels even omzeilen en naar eigen believen de spelrichting veranderen. Boffer!

Als de trekstapel op is telt iedereen de vliegjes op al zijn/haar verzamelde kaarten op. Dat zijn minpunten.

Als er een ongelukkige 100 punten bereikt eindigt het spel.

Wie de minste minpunten heeft wint.

Muggenzifters wijzen steevast op de overeenkomst met 6 Nimmt. Daar word ik zo moe van, van uitspraken als: "Ja zeg, Tribun, dat lijkt toch op De Kathedraal hoor." Of "Agricola, dat is afgekeken van Caylus, zoals je die acties moet kiezen." En dan wordt zo’n spel al bij voorbaat gedevalueerd. Spijkers op laag water zoeken noem ik dat. Mocht alleen, om maar eens een Belg van betekenis te noemen, Adolphe Sax, en hij alleen op zijn fantastische uitvinding spelen dan? Zijn The Beatles minder goed dan – ik zeg maar iets – Frans Bauer omdat ook zij in hun liedjes een drumstel gebruiken? Ik dacht van niet. Is een spel goed dan is het goed en verder geen gezeur. Er wordt al genoeg vergeleken in de wereld.

Wow

Lachen, gieren en brullen.

U maakt spontaan koeien- of vlieggeluiden aan tafel.

De spelregels uitleggen kost welgeteld 23,58 seconden.

Het doosje is kleiner dan een pakje sigaretten. En de inhoud is veel gezonder.

Ontspanning met de nadruk op "ont".

Ideaal voor tijdens de lunchpauze met de collega’s. En daarna voor de werksfeer.

Prachtig artwork.

Zeer kindvriendelijk.

U gaat zich even vergeten af te vragen wat dat nu toch in godsnaam is wat Meat Loaf niet voor de liefde wil doen.

Ow

Een beperkte oplage, maar dit zou wel eens snel kunnen veranderen.

Als dit naast een grote spellendoos ligt valt dit niet zo op en wordt het waarschijnlijk niet gespeeld. Dat is jammer.

Teveel slagroom voor de steaketers onder ons.

 

Mow is slagroom op zijn best. Vliegen komen daarop af. U, beste medespeler, zou dat ook moeten doen. En stuur de vliegjes dan maar lustig door!

Dominique

 

16:21 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-11-08

Het Straweffect.

In een etablissement met de ietwat eigenaardige naam "Parking Achteraan" heb ik van de week, in het zoete gezelschap van een warme chocomelk (echte melk) met slagroom (echte room), mijn gedachten nog eens over mijn belevenissen op Spiel 2008 laten gaan. En één en ander opgeschreven in mijn schriftje. Hieronder deel één.

Wat heb ik over mijn bezoek aan Essen te vertellen? Niets spectaculairs hoor. Niets wat al die andere webmasters, blogschrijvers, forumposters en andere virtuele entiteiten al niet eerder hadden te melden. De leukste momenten waren in mijn geval niet echt gebonden aan bepaalde spellen, maar eerder aan het gezelschap waarin ik mij op donderdag en vrijdag bevond (met die mannen en vrouw op stap gaan is op zich al de moeite waard, daar hoeft zelfs eigenlijk geen spelcontext bij). Dat, en enkele surrealistische situaties die op treffende wijze de zin van het leven – wat mij betreft althans – toch enige duiding gaven waren voor mij "die highlights der messe".

Voorbeelden?

Het roze konijn waarnaast ik stond te plassen in de mannentoiletten tussen hal 4 en hal 5. Het beest was duidelijk doodop en stond voorover geleund met het hoofd tegen de muur aan. Bewegingloos, de armen – of moet ik zeggen poten – afhangend naast zijn konijnenlichaam. Ofwel kon dat konijn enorm goed richten ofwel wist het niet meer dat het er stond. Ik heb even overwogen de EHBO erbij te halen maar het gedoe dat daarmee gepaard zou gaan zou mij een aanzienlijk tijdverlies hebben opgeleverd bij mijn spellenaanschaf. Later op de dag kwam ik het beest weer tegen. Het deelde strompelend flyertjes uit.

Ik heb drie prachtige en kleurrijke woudelfen gezien met puntoren en in het bezit van iets wat op het eerste gezicht leek op erg gesofisticeerd SM-materiaal. Even later kwam ik er eentje tegen met een knoert van een snor en een glimlach waarvoor ieder normaal functionerend mens onmiddellijk op de vlucht zou slaan. Ik koos er dus ook wijselijk voor mijn hachje, samen met de spellen die ik op dat moment al had ingeslagen, in ijltempo te redden.

Aan de stand van Krimsus Krimsans-Kiste stond ik rond 12u45 in de afprijsbak van hun kaartspelletjes te graaien, samen met een trol van ongeveer 2 meter hoog. En breed. Hij was erg geïnteresseerd in "Wo Ist Jack The Ripper?" en keek voortdurend van het kaartspelletje naar mij en weer terug. Ik heb me wijselijk uit de voeten gemaakt.

Verder ben ik uitgebreid en erg intensief ten prooi gevallen aan het zogenaamde "Straweffect". Dat zegt u niets? Ik verklaar mij nader. Straw (Alderac Entertainment Group) is een heerlijk kaartspelletje waarbij u een kameel moet beladen met allerhande voorwerpen zonder dat u zijn rugje breekt. Als je dat doet scoor je minpunten. Je tegenstanders gaan in de plus. Het Straweffect doet zich voor op beurzen alwaar veel en leuke spellen verkocht worden. Het effect begint zich te manifesteren vanaf het moment dat u in beide handen plastic zakken vol met spellen draagt die elk minstens 10 kg wegen. U krijgt dan het gevoel dat elk bot in uw lichaam gaat breken. Het effect gaat meestal ook gepaard met snijwonden ter hoogte van de handpalmen. Er is naar het schijnt maar één afdoende behandeling: een trolley. Die gaat dus volgend jaar mee.

Het gekke is dat dit Straweffect zich begint voor te doen op een zogenaamd kantelmoment, de 10 kg. En laat het begrip kantelmoment nu net het belangrijkste spelelement zijn van één der leukste spellen van de beurs, genaamd:

Dominion

Het pijltje van Dominion stond tot voor kort erg ver in de groene zone van mijn steeds alerte  ditisechtietsvoormij-o-meter. Er circuleerden voor de aanvang van Spiel echter een aantal – aanzwellende - geruchten over het grote "Race For The Galaxy"-gehalte. Velen onder ons zullen dat een aanlokkelijke en zelfs geruststellende gedachte vinden, maar het aanvankelijke enthousiasme van ondergetekende werd daardoor toch aanzienlijk getemperd. Ik vind Race For The Galaxy – en dit in tegenstelling tot de massa’s spelers die ik hierboven heb aangehaald – namelijk niet zo’n geslaagd spel. Niet dat ik het geen kans gegeven heb hoor. Ik heb het meermaals op tafel gelegd, steeds weer met een open geest, maar elke spelervaring was slechter dan de vorige. Tot mijn verlangen het te spelen een zodanig laag niveau bereikte dat de luide slag die men hoorde als dit op tafel kwam die van mijn voorhoofd was dat onzacht in aanraking kwam met het tafelblad. Het staat ondertussen op mijn verkooplijst, zeker na mijn orgastische kennismaking met het – in mijn bescheiden ogen – zoveel betere "Glory To Rome".

Ook de meldingen van het frequent (her)schudden van de kaarten schrokken me een beetje af. Ik heb een voorliefde voor kaartspellen, maar niet voor schudden. Die twee gaan ontegensprekelijk samen, zult u opwerpen en gelijk hebt u, maar toch: hoe minder hoe liever.

Geruchten zijn echter meestal en gelukkig onbetrouwbaar, is weer eens gebleken. Dominion is immers meer dan oké. Ik heb mij in Essen de Engelse editie aangeschaft, die op termijn zeer waarschijnlijk gelardeerd zal worden met allerhande uitbreidingen. Ik heb niet gewacht op de Nederlandstalige van 999 Games, die dan wel Nederlandstalig is maar geen zekerheid biedt over eventuele extra’s (ik zit nog altijd tevergeefs op de uitbreiding van "De Kathedraal" te wachten, vandaar).

Dominion is dus een goeie. Makkelijk uit te leggen, vlot moduleerbaar en prachtig uitgevoerd. Geen kakofonie van iconen op de actiekaarten maar een simpele tekst die uitlegt wat de kaart doet. En een heel handige, zij het ietwat grote, opbergdoos. Dat moest, want er zitten meer dan 500 kaarten in. Geen paniek, er zijn maar een kleine 30 verschillende kaarten. Dat is lekker overzichtelijk en maar de helft ervan komt in elk spelletje in actie.

Voortbordurend op uw starthandje bouwt u een koninkrijkje uit. Een koninkrijkje dat bij speleinde bij voorkeur bestaat uit een respectabel aantal landerijen, zijnde overwinningspunten. U krijgt bij spelaanvang al drie overwinningspunten gratis. Samen met een beetje geld, zijnde zeven goudstukken. De clou is dat u met drie overwinningspunten en dat beetje geld niet veel gaat kunnen doen, het winnen gaat dan immers volledig aan uw mooie ogen voorbij. U moet aan de bak. Dus gaat u actiekaarten kopen en met die actiekaarten weer één en ander doen zodat u een vinnig motortje aan de gang trekt waarmee u zich in de tweede helft van het spelgebeuren massaal en zoveel mogelijk overwinningspunten - onroerend goed dus - gaat aanschaffen. Je hebt je eigen kaartendeck (vorstendom: een beetje fantasie helpt) die je in de loop van het spel verder uitbouwt. Alle aangeschafte kaarten komen ooit weer terug op je hand, die meestal uit vijf stuks bestaat (maar dit kan ook weer door actiekaarten worden beïnvloed, ten goede of ten kwade, afhankelijk van wie ze speelt. U hebt waarschijnlijk al een idee wie de "ten goede"-kaarten speelt en wie de "ten kwade"). U kunt direct als een gek overwinningspunten gaan kopen maar dat raad ik u, en velen met mij, ten stelligste af. Want overwinningspunten geven u tijdens het spel alleen maar nadelen. Ze nemen plaats in in je hand. Plaats waar je veel liever actiekaarten of geldkaarten ziet verschijnen. Vergelijk het een beetje met lucht in een spellendoos. Hebben we daar niet allemaal een hekel aan? De schamele overwinningspunten durf ik in de aanvangsfase van het spel via de kapel zelfs dumpen. Ja, ik ben me d’r eentje en u verklaart mij gek, ik weet het, maar het levert extra plaats op in mijn deckje waar uiteindelijk betere kaarten komen te zitten die bij speleinde hopelijk het verschil kunnen maken. Het kantelmoment is het moment waarop je de actiekaarten laat voor wat ze zijn en overschakelt naar het kopen van de overwinningspunten. Het Straweffect doet zich voor wanneer je daar te snel mee begint en teveel ballast meezeult waardoor je door je rugje gaat en je het stelletje ongeregeld waarmee je aan tafel zit niet meer kunt bijbenen.

Om je deck maximaal te laten renderen is het dus aan te raden het aantal kaarten zo laag mogelijk te houden maar toch voldoende groot en kwalitatief hoogstaand om een maximaal rendement te creëren. Voorwaar een moeilijke evenwichtsoefening maar de pogingen om niet van je koord te vallen vormen een heel leuke uitdaging.

Dominion is in mijn ogen wat Magic The Gathering had moeten zijn. Richard Garfield zal het niet graag horen maar die mens kent mij toch niet, so what?

Pluspunten:

Makkelijk uit te leggen, moeilijk te winnen.

Het kantelmoment.

Prachtig uitgevoerd.

Handig opbergsysteem voor de kaarten.

Moduleerbaar, leent zich uitstekend voor allerhande uitbreidingen.

Je kunt dit winnen met 0 punten en verliezen met 50 punten. Neem dit gerust van mij aan. Dat is zelden gezien, al komt Glory To Rome ook dicht in de buurt wat dit fenomeen betreft.

Het zoekproces naar de beste combo’s.

Minpunten:

Als je niet aan de beurt bent gebeurt er niet veel en zit je gewoon te wachten. Het is niet echt wachten op Godot, maar een ronde kan vooral bij vier spelers wel een tijdje duren. Een zenhouding helpt.

De prijs: €30 is niet goedkoop voor een kaartspel. En dat was de prijs voor de Engelse editie in Essen. De Nederlandstalige heb ik ondertussen al ergens te lande zien liggen voor €39. Deze prijssetting heeft op het forum van het Spellenspektakel trouwens al een interessante discussiedraad opgeleverd (http://speel.spellenspektakel.nl/forum/viewtopic.php?t=23....

Het blijft een kaartspel, dus geluk speelt zijn rolletje.

Het geschud en daardoor snellere slijtage, tenzij u over woudelfjeshandjes beschikt.

Een doorsnee kaartspelletje neem je makkelijk mee op reis. Deze niet, tenzij u over een privé-vliegtuig beschikt.

 

Dominion? Geslaagd met onderscheiding!

 

Dominique

 

 

 

21:26 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |