29-11-08

Close Encounters Of The First Kind..

 2 De Mayo (Gen X Games / Devir)

Dos De Mayo. Een wargame voor twee dat in 20 minuten af te handelen is. Ervaren spelers doen het zelfs nog sneller. Zij die ondertussen van hun stoel gevallen zijn geef ik nu even de kans weer overeind te kruipen.

Als u de startopstelling op tafel ziet liggen, de overwinningsvoorwaarden in uw oor gefluisterd krijgt, vervolgens de Spanjaarden krijgt toegewezen en uw tegenstander (de Fransman, Napoleon himself) zich handenwringend in de stoel tegenover u zet hebt u gelijk zin de handdoek al maar onmiddellijk in de ring te gooien. Zo scheefgetrokken lijkt dit. Vergis u echter niet, beste Spanjaard: u bent bijlange nog niet verloren. Integendeel, u kunt de Fransen een lekker poepie laten ruiken. Wees gewoon slim met uw orders, plan het uitspelen van uw – in aantal erg beperkte – actiekaarten zorgvuldig en bluf alsof uw leven ervan afhangt. U hebt dan echt wel kans op slagen. Ik spreek uit ervaring.

Byzanz (Amigo)

Bieden met handelswaren op handelswaren, later de markt bezoeken om handelswaren te kopen en die handelswaren in setjes van drie uitspelen waarbij de handelswarenkaart met de hoogste waarde wordt afgelegd voor overwinningspunten. De aandachtige lezer onder ons heeft ondertussen al opgemerkt dat dit spel draait om handelswaren. Eenmaal de trekstapel doorgeploegd is het spel gedaan. Hoe vroeger u in een ronde een bod wint, hoe meer kaarten u krijgt, maar hoe langer u moet wachten om de plaatselijke markt te bezoeken. En dat terwijl u met hoge nood zit, want er ligt daar een setje tapijten dat u zó graag zou willen hebben. Dat zorgt voor nagelbijtende dilemma’s. Nagelbijtende dilemma’s leveren meestal veel speelvreugde op. Ook hier.

Het speelt snel, ook met z’n zessen, heeft een aangename flow waarvoor u mij altijd even van mijn dagelijkse beslommeringen mag komen wegrukken en het prijskaartje dat eraan hangt is niet van dien aard dat het mijn maandelijkse energiefactuur hypothekeert.

Goedgekeurd.

Comuni (Tenki Games / Elfinwerks)

Het feit dat de ontwerpers van dit spel dezelfden zijn als die van het gortdroge en kleurloze Leonardo da Vinci strekt niet echt tot aanbeveling. Maar elk nieuw spel verdient een kans, zelfs meerdere, dus heb ik mij onbevooroordeeld mee aan tafel gezet en mij vervolgens aangenaam laten verrassen. Wat qua regels in eerste instantie een monster van een spel lijkt, blijkt bij nader inzien een erg leuke strijd om macht, kracht, aanzien, geld en vooral overwinningspunten. We staan aan het hoofd van Noord-Italiaanse steden zo rond de 12de eeuw.. We bouwen ze uit, scoren daarmee overwinningspunten en moeten vier keer een invasie doorstaan van steeds een ander en sterker stelletje ongeregeld dat blijkbaar erg jaloers is op onze zuurverdiende welvaart. Een tip: oppassen voor minpunten! Het Straweffect, weet u wel.

De Koningsburcht (The Game Master / Eggert Spiele)

De Kathedraal op speed, zo kan ik dit het best omschrijven. Hier zet je je aan als ga je een avondvullend bordspel beginnen. Lekker veel tijd, denk je dan, om rustig naar een verpletterende overwinning toe te werken door middel van een breed scala van – en vooral heel veel – acties. Ongeveer drie kwartier later stelt u met verbijstering vast dat u slechts 15 karakterkaarten hebt kunnen uitspelen met daaraan gekoppeld evenveel armzalige acties. U bent hier niet goed van, net als van uw smadelijke nederlaag, en u gaat in de regels wanhopig op zoek naar wat u in godsnaam toch verkeerd hebt gedaan en welke handelingen u tijdens het spelen gewoon vergeten bent uit te voeren. Om vervolgens nog wanhopiger vast te stellen dat u perfect volgens het boekje hebt gespeeld.

Hou daar rekening mee als u hiermee uw kostbare tijd verdrijft. De uitdrukking “De tijd gaat snel, gebruik hem wel!” was een gepaste ondertitel geweest voor dit, overigens voortreffelijke, spel en had dan ook gerust mee op de doos gemogen.

Diamonds Club (Ravensburger)

Eén keer gespeeld, niet echt onder de indruk, en toch blijft het sindsdien maar in mijn hoofd zitten. Ook bij nacht, wanneer ik word geacht door slapen en dromen alles van mij af te gooien en nieuwe energie op te doen voor de dag die, tot nu toe toch nog, komt. Dat dit in mijn hoofd blijft rondspoken is op zich een goed teken, maar het is wel raar aangezien ik die eerste spelsessie niet écht je dat vond. Misschien is Diamonds Club zoals een liedje dat je eerst maar zozo vindt maar naarmate je het meer hoort plotseling een persoonlijke hit wordt. De tijd zal het leren. Dit mag van mij zeker weer op tafel.

Die Drei Gebote (Rio Grande Games)

Zwaar door de mand gevallen, dit spel. Een beetje gek aangezien de auteurs klinkende namen hebben als Friedemann Friese en de broertjes Lamont. Deduceren is hier het volgens de makers het ordewoord. Ik zal dit ordewoord nu even vervangen door de ordewoorden die mijns inziens meer van toepassing zijn: Blind Gokken.

Men verplaatst iets van een bepaalde kleur op een spelbord dat in meerdere andersoortige velden is verdeeld. Afhankelijk van welke pion naar welk veld gaat en op welke manier – ik geef even een voorbeeld: u raakt tijdens het verplaatsen met uw linkerpink het spelbord aan – worden plus- en minpunten toegekend. Kaartjes bepalen de spelregels voor een bepaalde ronde en de actieve speler kan aan de hand van deze kaartjes naar eigen goeddunken bepalen welke acties (min)punten opleveren.

In mijn categorie “rechtse spellen” hoort dit zeker niet thuis. Vandaar dat ik dit in Essen links heb laten liggen.

Giants (Matagot)

Prachtig spel. En niet alleen qua uiterlijk, ook het innerlijke mag er wezen. Dit zit goed in elkaar. Ik heb wel wat problemen met “The Sorceror”, die eigenlijk “The Magician” zou moeten heten en, bij mij althans, steeds weer voor verwarring zorgt, maar verder is dit lekker smullen. Beide duimpjes schuin de lucht in. Schuin omdat ik het toch wel een beetje irritant vind dat de hoedjes (Pukao) niet echt goed passen op die Moai-hoofdjes. En net die hoedjes leveren aan het eind van het spel extra punten op. En visueel genot. Er zijn verhalen bekend van spelers die aan het vijlen, frezen, snijden en plakken zijn geslagen. Eentje had het zelfs zo te pakken dat hij, gezeten in een roeibootje op de Noordelijke IJszee en gewapend met hamer en steenbeitel, moest worden onderschept omdat hij de originele beelden te lijf wou gaan en dit “omwille van die belachelijke rode en absoluut niet modieuze stomme kl.. hoedjes”. Waar de brave man zich nu bevindt weet ik niet, maar hij had zich de moeite kunnen besparen. De uitgever komt immers met een vervangingssetje.

Pukao of niet, op het einde van het spel stáát het er, het eiland. U gaat moeite hebben om het weer af te breken en in de doos te steken. Want wat we na spelafloop op tafel zien liggen biedt een heel wat indrukwekkender aanblik dan het diorama dat ontstaat na een partijtje – ik noem maar iets – Loco. U wilt er naar blijven kijken. En uw medespelers met u. En stiekem denkt u: “Goh, met de juiste belichting daar en daar kan dit echt wel een aanzienlijke bijdrage leveren tot het opfleuren van mijn interieur. En misschien maak ik dan ook wel indruk op mijn nieuwe buurvrouw, die met die panterachtige tred, als ze weer eens een beetje melk komt lenen.” Geloof me, u gaat daar in uw bovenkamer intensief mee bezig zijn. Ik wens u veel sterkte.

Habitat (Valley Games)

Op Spiel heb ik op de stand van Valley Games een tijdje verdwaasd en verloren in het ijle zitten staren omwille van geen miss Canada (lintje moeten afgeven). Maar nu ook weer niet te lang want ik verwachtte elk moment ene Erwin B. uit L. (NL) het hoekje om te zien komen, in het gezelschap van een vermanende wijsvinger "Zie je wel? Ik had je nog zo gewaarschuwd!" roepend. Deze vernedering is mij gelukkig gespaard gebleven.  Geen miss Canada dus, maar de natuurlijke schoonheid van Habitat maakte veel goed. Laat u niet vangen, dit spel gaat over eten en gegeten worden en ervoor zorgen dat dit mooi georganiseerd gebeurt. En het heeft, gelukkig, in de verste verten niets te maken met de interieurwinkel waar u regelmatig en onder lichte dwang van uw eega een nieuw design-badkamersetje op de kop tikt.

De prachtige kaarten, een vlot spelverloop - de ietwat ongelukkig ingedeelde spelregels moet u wel voor lief nemen - een korte speelduur en een leuk “het gaat echt wel op en af hé”-gehalte hebben mij zeer aangenaam verrast.

Illusio (Funforge)

De films “The Prestige” en “The Illusionist”, ik ben er een grote fan van. Het prachtig geïllustreerde kaartspel Illusio, dat trouwens in een zeer mooi kubusdoosje zit verpakt, geeft u de kans de wereld te laten zien tot welke fenomenale begoochelingen u in staat bent. Wel duur, zo'n goocheldoosje. 25 euro in Essen. Ik dacht eerst dat de prijsetikettering een optische illusie was. Niet dus. Ik kreeg er wel een mooi Funforge T-shirt bij, breed aan de schouders en smal in de heupen. Past mij perfect. Het spel eigenlijk ook. Het is lichte, maar aangename kost en daar heb ik absoluut geen problemen mee. Je probeert allerhande trucs te realiseren, de ene al wat spectaculairder dan de andere, je rotzooit wat in met de trucs die uw medespelers op de toneelmat proberen te leggen - zij doen dat ook met die van u, maak u vooral geen illusies - en je probeert door te specialiseren in bepaalde genres (bijvoorbeeld ontsnappingen) wat bonuspunten te sprokkelen. Wie het eerst 12 punten heeft verzameld wint.

De regels zijn ondertussen enigszins aangepast en te downloaden op de website van Funforge en er is ook een gratis herwerkt kaartensetje verschenen. Heel goede service van deze uitgever, maar het ware beter geweest als ze het van de eerste keer goed hadden gedaan.

Trouwens: als u eens een échte vrouwelijke magicienne aan het werk wil zien, eentje met ballen aan haar lijf, raad ik u aan te klikken op de volgende “alleen voor + 18-jarige goochelaars in spe”-link:

http://www.elgringooo.fr/index.php/2006/11/13/122-ursula-martinez-la-magicienne-nue

Middle Kingdom (Z-Man Games)

Tom Lehman, staat er in middelgrote letters op het doosje vermeld. Dat zou al voldoende moeten zijn om mij krijsend op de vlucht te doen slaan – Race For The Galaxy, weet u wel –, maar op de doos stond ook Z-Man Games en dan wil ik toch wel eens een risico nemen. Trouwens, iedereen krijgt van mij opnieuw een kans, waarom dan niet de heer Lehman?

De uitvoering van dit kaartspel kon stukken beter. De kaarten zijn niet bijster aantrekkelijk en ze kleven nogal erg aan elkaar wanneer u aan het uitpakken bent. Ze lijken ook onderhevig aan slijtage. Nogal veel. Het ongeveer gelijktijdig verschenen kaartspel van Z-Man Games, Genji, lijdt ook aan dit euvel. Als dat maar geen trend wordt.

Maar het spel zelf is dik in orde. Het is een biedspel waarin iedere speler een gelijkaardig genummerd kaartensetje heeft (een 0 zit er trouwens ook tussen) dat hij gebruikt om te bieden op een rijtje uitgelegde personages. Er wordt altijd één kaart minder uitgelegd dan er spelers zijn, wat voor de nodige frustratie zorgt, vooral als u degene bent die het minst heeft geboden. De resetkaart, die met de dikke 0, laat je toe om je reeds uitgespeelde kaarten weer op hand te nemen voor later gebruik. Verder kun je bonuskaarten verdienen die je extra voordelen opleveren en onder andere het bied- en kiesproces kunnen beïnvloeden. Leuk.

Meerderheden in bepaalde personages leveren punten op (laat vooral de boeren niet links liggen!).

Niet moeilijk, leuke regels voor gelijke standen, lekker kort en spannend. Meer moet dat niet zijn. En Race For The Galaxy, Meneer Lehman, is u hierbij vergeven.

Uruk: Wiege Der Zivilization

Vorig jaar wist deze uitgever mij al aangenaam te verrassen met “Der Wiege Der Renaissance”. Dit jaar verrasten ze me nog aangenamer met Uruk.

Heerlijk spelletje. Alhoewel. De term spelletje slaat op de omvang ervan, maar inhoudelijk kunnen we hier gerust van het vergrootwoord “spel” spreken. Misschien, en ik wik mijn woorden, is dit wat Race For The Galaxy had horen te zijn. Complex maar uitlegbaar, een duidelijk symboolgebruik op de kaarten, een overzichtelijk spelverloop, logisch gestructureerd en spannend tot op het einde. En, nogmaals, in een kleine doos. Handig dus als u het meeneemt op verplaatsing. Mogelijk verplaatst u zich dan later op de avond wel met lichtere tred naar huis omdat uw spellenvrienden het spel niet wilden teruggeven. Maar, optimistisch ingesteld als u bent, u hebt toch een goed uurtje spelgenot achter de rug. En misschien geraken ze er ooit wel op uitgekeken. Zo zit het leven boordevol kansen. U moet ze gewoon grijpen als ze zich aandienen.

Via Romana (Goldsieber)

We treffen Pecunia Non Olet-achtige figuren aan op de achterkant van het spelbord, maar we spelen aan de voorkant dus die laten we voor wat ze zijn. Romeinen, ze blijven de spellenwereld teisteren. Waarom toch nooit eens een spel over de Kyrgyzen, de Altaians, De Tuvians of de Oigoeren? Die hebben ook bestaan hoor, maar daar hoor je niemand over. Wie weet wat hadden zij te bieden? Tot welke vernuftige spelsystemen zou hun cultuur aanleiding kunnen geven? Zo zit het leven inderdaad vol kansen maar hier werden er wel vier grandioos gemist. Misschien bouwden zij geen heirbanen, zoals de ontwerpers van Via Romana ons vriendelijk verzoeken, maar bewogen ze zich gewoon zwevend van A naar B.

Is het Viva Romana? Neen, beste medespeler, net niet. We hebben dit al eens gezien. Via Romana doet niet aan “Veni, Vidi, Vici” maar wel aan “Veni, Vidi, best wel leuk en mag af en toe nog eens op tafel.”

Een gouden tip. Let er toch maar voor op het spel uit te maken. U krijgt dan een schamele 2 punten als schadevergoeding. Punten voor de schade die de spelers die na u nog één  keer aan beurt mogen u gaan aandoen. Schade die meestal groter is dan 2 overwinningspunten. In hal 5 van de Messe Essen zijn er naar het schijnt nog steeds vier Zuid-Koreanen aan het spelen omdat geen van hen het spel wil beëindigen. En misschien zitten ze er op de editie van 2009 nog.

De mijlpalen zorgden bij onze sessie ook voor wat wrevel. Neem je ze op blijft het houdertje staan. Waarom noemen ze dat dan een houdertje? U gaat dus aan de slag moeten met lijm, schroevendraaier, soldeerset, laspost of andere fixatiesystemen. Er wordt tegenwoordig wat verwacht van ons, beste medespeler. Een beetje bordspeler brengt heden ten dage meer tijd door in de Gamma dan in de spellenwinkel. Daarom een tip voor de betere doe-het-zelfzaak: voeg een uitgebreid assortiment spellen aan uw catalogus toe. Dat bespaart ons een hoop heen en weer gerij.

Wolsung: The Boardgame (Kuzniagier)

Bloedmooi, slechts 25 euro, stoom, hier gaan de Polen – in tegenstelling tot op het E.K. voetbal- wel mee scoren. Dat waren gedachten die door mijn hoofd spookten toen ik de voorbestelling plaatste. Ik begin echter stilaan te vermoeden dat dit dé miskoop van Spiel 2008 is. Miskoop, het is een titel als een andere, maar ik heb dit toch liever niet voor een spel dat in mijn spellenkast staat. Wolsung hangt bij nader inzien met kilo’s geluk aan elkaar en écht veel opwinding valt er niet te bespeuren, tenzij u het speelt na het nuttigen van een aanzienlijke hoeveelheid alcohol of, drastischer, na een aanzienlijke make-over van de regels. Zeg maar: volledig herschrijven. Ik hou u op de hoogte moest het een projectje worden.

Mijn volgend project is in elk geval Spel 2008 In Broechem. Van de legendarische spellenbroederschap Forum-Federatie. Dus vooral niet te missen. De motor draait al. Niet goed voor mijn ecologische voetafdruk, maar de spellenplicht roept. Iemand moet het doen, nietwaar? Verslaggeving volgt.

Dominique


 

09:37 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Koningsburcht Je beschrijving past perfect bij mijn eerste ervaring met de Koningsburcht. Eb deze werd nog eens versterkt omdat we maar met zijn 2en speelden. Voordat ik met mijn ogen kon knipperen waren we al halverwege de rondes en voor mijn gevol had ik nog amper wat gedaan.

Het is dus idd even wennen als je een zwaar, lang spel verwacht en het dan zo vlot gaat.
Maar wel voor herhaling vatbaar.

Gepost door: Rober | 01-12-08

De commentaren zijn gesloten.