13-10-08

Grietje De Dood.

Pietje De Dood. Volgens de overlevering komen we hem allemaal ooit wel eens tegen. Iedereen weet hoe hij eruit ziet. Knokerig en met een kapmantel. En een zeis. Daarmee snijdt hij secuur en trefzeker levensdraadjes door. Maar wie zegt dat Pietje De Dood een Pietje is? Zou het evengoed geen Grietje De Dood kunnen zijn? Een bloedmooie vrouw die u met een zachte fluisterstem tot zich roept, u vervolgens liefdevol bij de hand neemt en u met lichte maar zekere tred naar gene zijde begeleidt? Volgens mij wel. Als mijn tijd gekomen is zal zij het in elk geval zijn waarop ik ongeduldig lig te wachten. Misschien ligt in die redenering ook het fundament van het reïncarnatiedenken. De ziel die weerkeert naar de aarde, gewoon om op het einde dat wandelingetje met Grietje nog eens te mogen overdoen. Het lijkt me een zeer plausibele verklaring.

Er zijn spellen waarin u als speler de luxe mag proeven te reïncarneren als u het loodje legt. Om vervolgens doodleuk en tot afgrijzen van uw tafelgenoten "kiekeboe!" te roepen. Hieronder, beste medespeler, mijn favorieten.

Bacchus’ Banquet (Mayfair Games)

U gaat eraan als uw broekriempje knapt, u enkele dolken in uw achterkant hebt zitten of voldoende vergif hebt ingenomen. Maar u komt weer. Als een nieuw karakter. Met iets minder mogelijkheden en waarschijnlijk met een beetje achterstand op de rest van het addergebroed waarmee u aan tafel zit, maar zeker niet kansloos voor de overwinning. Want in dit spel kan van alles gebeuren. Meestal op momenten waarop u het niet verwacht. Vlak voor u sterft is het dan ook aan te raden een extra inspanning te leveren om uw oogjes en oortjes goed open te houden. Dit laatste orgaan schijnt bij stervenden extra goed te werken, maak er dus dankbaar gebruik van.

Courtisans of Versailles (Tilsit / Mario Truant Verlag / Clash Of Arms Games / Dragons Raieux)

The horror, the horror! Alsof doodgaan nog niet erg genoeg was, kom je hier terug met een ander geslacht. Was je een vrouw heb je plots een piemel(tje), was je een man zit er plots een groot zwart gat waar zich ooit je trots bevond en weet je ineens niet goed meer wat je moet nalopen. Desoriëntatie en verwarring alom dus op zo’n – zeg maar gerust enorm gênant – moment. U gaat me niet geloven maar zieke geesten onder ons gebruiken deze techniek om het spel naar hun hand te zetten. Het woord "spel" krijgt hier wel een heel nare bijsmaak, maar het is niet anders. Nooit geweten trouwens dat de genderstichting in het hiernamaals een filiaal heeft.

Evo (Descartes Editeur / Eurogames)

Als er specimen zijn die een hartig woordje kunnen meepraten over "het loodje leggen" zijn het de dinosauriërs wel. Wat hebben die allemaal wel niet op hun kop gekregen? In Evo werken we rustig toe naar de definitieve wipeout maar op de weg daar naartoe krijgen we, als het echt tegen zit, ruimschoots de kans om onze dino’s opnieuw tot leven te wekken. En dat mogen we dan, in tegenstelling tot de courante verplaatsings- en vermenigvuldigingsregels van de beestjes, eender waar op het zeer geslaagde moduleerbare spelbord. Sommige spelers, zich meestal situerend in mijn onmiddellijke omgeving, gebruiken dit zelfs als een manier om plots op te duiken in de achtertuin van een concurrent met als enige bedoeling daar dan weer dood en verderf te zaaien.

Kampf Der Gladiatoren (Rio Grande Games / Hans Im Glück / 999 Games)

Nog voor u "zij die gaan st…" geroepen hebt ligt u al zieltogend op het zagemeel van de arena. Maar ziet, u gaat niet naar het licht aan het eind van de tunnel. Neen, u keert terug en leeft! HOERA! Dat Hoeragevoel houdt net zo lang aan tot u vaststelt dat uw gereïncarneerde zelf een beetje gedegradeerd is op de evolutionaire ladder, waarna het plotseling wel met hele kleine letterjes wordt geschreven. U bent plots een beer of een stier en, als u een heel klein beetje geluk hebt, een leeuw. En u bevindt zich nog steeds in dezelfde arena. Gelukkig mag u nog meedoen en het uw medespelers lastig maken. Maar of u nog zoveel plezier zult hebben als bij spelaanvang valt zeer te betwijfelen.

Mall Of Horror (Asmodée Editions / Nexus)

U wordt achternagezeten door zombies. In een groot winkelcentrum, zoals het hoort. En gaat u eraan verandert u gewoon in een levende dode. Een zombie, inderdaad. Toch eentje die nog oplet. Het is niet echt reïncarneren maar het komt toch dicht in de buurt. Het leuke in dit spel is dat u extra soortgenoten in het spel mag brengen die dan samen met u lekker op uw vroegere medestanders gaan helpen jagen. Geef maar toe, een stuk bijten uit uw medespelers, hebt u daar niet altijd stiekem van gedroomd? Niet flauw doen. Ik wel.

Ruckkehr Der Helden (Pegasus Spiele)

Sterven mag hier hoor. U keert weer naar het rijk der levenden. U hebt dan wel alle attributen die u tijdens het spel had verzameld in het hiernamaals moeten afgeven. Niet erg zegt u? U zult anders piepen als het u zelf overkomt want deze attributen zijn meestal "nogal erg nodig" om het spel te kunnen winnen. Nogal erg veel nodig zelfs. Daarom raad ik u aan, als u een beetje roekeloos van nature bent en toch zelfmoordneigingen hebt, deze ten uitvoer te brengen in de aanvangsfase van het spel. Indien u dat niet doet ziet u de achterwerken van uw fluitende medespelers aan de einder verdwijnen en geloof me, u ziet ze nooit meer terug. Voor sommigen onder ons is dat een zegen, zij die graag winnen vermijden dit te allen prijze.

Runebound (Fantasy Flight Games / Heidelberger Spieleverlag / Nexus)

Voorwaar, avonturier, pas op. Indien gij het tijdelijke met het eeuwige verwisselt verliest gij niet alleen uw goud, maar ook uw meest waardevolle voorwerp. Waardevol heeft hier totaal geen emotionele of fysieke connotatie, u verliest gewoon wat het meeste waard is. En wat het meeste waard is hebt u meestal ook het meeste nodig. En aangezien u bij uw heengaan ook al uw zuurverdiende goudstukken bent kwijtgeraakt hoeft u er zelfs niet over te piekeren om op korte termijn een gelijkwaardig voorwerp aan te kopen. Dat is leuk, geen gepieker, maar u hobbelt dan voor de rest van het spel wel zo’n beetje achteraan, zo’n beetje hulpeloos, zo’n beetje scharrelend in de marge. Leuk als u een beetje aan sightseeing wil doen, maar dodelijk als u er stiekem van droomt door uw medespelers als overwinnaar te worden toegejuicht.

Tongiaki (Schmidt Spiele / Uberplay / PS Dames)

Als u geëlimineerd wordt, wordt u gewoon wakker op een nieuw eiland en kunt u gewoon van vooraf aan beginnen. Om uiteindelijk doodleuk achteraan te eindigen. Bekijk uzelf dan gewoon als een personage uit "Lost", want de titel van die serie leent zich uitstekend om het gevoel te beschrijven dat zich van u meester maakt op het einde van deze spelsessie.

Ursuppe (Doris & Franck / Z-Man Games)

Het Evoprincipe wordt ook hier toegepast, tot grote tevredenheid van de getroffenen. Bent u bijna aan het einde van uw levensbobijntje mag u eender waar op het door uitwerpselen allerhande bontgekleurde spelbord een nieuw pantoffeldiertje plaatsen. Hou er wel rekening mee dat u, als u dit in dit spel regelmatig moet doen, echt niet goed bezig bent en met een dikke zwarte vilstift gerust "overwinning" op uw blote buik mag schrijven. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de wetenschap dat u tenminste voor een avond uw medespelers hebt mogen benaderen als waren het een stelletje eencellige amoeben, iets waar u al lang van overtuigd was maar nu eindelijk proefondervindelijk kon worden aangetoond.

Vinci (Descartes Editeur)

Het loodje legggen, zegt u? Hier mag u hele beschavingen ten onder laten gaan. Let wel, enkel die van u. Van die van de andere spelers blijf je met je tengels af. Duizenden – wat zeg ik – miljoenen volgelingen kun je hier naar eigen goeddunken de pijp uit laten gaan. In alle vrijheid. Je kiest zelf wanneer. En nog straffer: je scoort er nog een tijdje punten mee ook. Je verliest er wel een bijna volledige beurt mee. Maar geen nood hoor, je reïncarneert gewoon een nieuwe beschaving elders op het afschuwelijk lelijke spelbord (jawel hoor, een Abomilabel!). Laten uitsterven en nieuw leven beginnen, en vooral de timing daarvan, is trouwens dé strategie om dit spel te winnen. Hou u dus niet in!

Alhoewel, inhouden is toch wat ik nu ga doen. De plicht roept. En mijn patatjes met stoverij roepen nog veel luider.

Dominique

18:10 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-10-08

Das Bettsport-Quartett. Das Quartettspiel mit 32 Liebespositionen!

Vergeet de titel van deze bijdrage. Het was gewoon om uw aandacht te trekken. Zodat u deelgenoot kunt worden van mijn gemijmer. Ik vind het een prachtig woord, mijmeren, alleen moet je opletten wanneer en waar u deze activiteit beoefent. Zo stond ik onlangs te mijmeren aan de kassa van de plaatselijke Carrefour. Ik haalde me een aflevering van Avro's Toppop voor de geest, meerbepaald die waarin Iggy Pop de studio volledig sloopt, en werd prompt terug gekatapulteerd naar de tweede helft van de jaren 70. Van daaruit associeerde ik verder naar de BRT Radio Top 30, naar die legendarische aflevering in december 1980, waarin de totnogtoe nog steeds onovertroffen Paul Verbrugghe de vogeltjesdans op 78 toeren liet horen met de mededeling: "Dan zijn we er sneller vanaf". Hij had namelijk een fantastische eigenschap, onze Paul. Hij zei bij elk nummer wat hij ervan vond. Hij kreeg na dat voorval prompt een nota van de BRT-directie met de mededeling dat zoiets écht niet kon, lees: "Heb vooral geen eigen mening, Paul." Verbrugghe hield de eer aan zichzelf en nam niet lang daarna ontslag. Hij is nog steeds één mijner grootste idolen.

Mijn gemijmer had wel tot gevolg dat er zich achter mij een rij had gevormd van hier tot aan de rayon met de huidkleurige steunkousen. Een rij die zich duidelijk niet in de jaren 70 bevond, maar midden in september 2008, en vooral heel erg doordrongen van het adagio "Time, en dan vooral die van mij, is money." Het kwam net niet tot een vechtpartij. Moraal van het verhaal: plan uw mijmeringen zorgvuldig.

Juli, augustus, september 2008. Spellenvrienden, ze zijn voorbij en ze komen nooit meer weer. Het enige wat blijft zijn herinneringen. Wat is mij bijgebleven van dat spelkwartaal? Wat beroerde mij en beroert me nog steeds? Lees verder en vorm u een idee van wat bij mij is blijven hangen.

 Agricola

Als Marco Borsato er ooit moest aan denken een maxiversie uit te brengen van zijn megahit "Rood" heb ik alvast een goeie tip voor de man. Hij kan gerust nog een couplet toevoegen aan zijn monsterhit, met de regeltjes "Vandaag speel jij Agricola met rood. Vandaag is rood de kleur van je handen. Vandaag is rood, de kleur van je kaarten. Vandaag is rood, wat wit hoort te zijn." Het melodietje verzin u er zelf wel bij. Ik kan tenslotte niet alles zelf doen. Na enkele posts op BoardgameGeek ging ik ervan uit dat het euvel enkel de Engelstalige editie teisterde, maar ondergetekende heeft ondertussen ook prijs. Wie met rood speelt loopt het risico op rode handjes die dan op hun beurt de rest van de spelonderdelen gaan besmetten. En neem het van mij aan, de tactieken van Pandemic geven hier niet thuis als je één en ander weer recht wil trekken. Het merendeel van mijn kaarten is rood uitgeslagen. Niet dat het spel daardoor onspeelbaar wordt, maar mooi is anders. U bent gewaarschuwd.

Bachus Banquet

Made in Belgium en een hele goeie. Wie is wie is de hoofdvraag in deze spannende, orgiegeladen kwis. Knappende broeksriemen, snuifjes snelwerkend vergif, dolken in de rug, spelen op een lier, het zit er allemaal in. En ongegeneerd Caligula mogen uithangen is toch ook mooi meegenomen. Wel jammer dat er maar vijf Romeinse staatsburgers mogen meedoen.

Colosseum 

Zwaar geschrokken van het feit dat dit langdurende en diep strategische spel door een dobbelsteenworp in de laatste ronde kan worden beslist. Drie uur werken en priegelen naar een overwinning en dan dit. Slik. Niet dat ik op enig moment aanspraak kon maken op de overwinning hoor, maar voor de twee nek aan nek racers toch een erg bitter einde. Niet leuk.

Coyote 

Hierin kan je jezelf écht wel belachelijk maken, zowel door de letterlijk te nemen aankleding als door het spelconcept, en daarom nog steeds één mijner favorieten. De minpunten zo hardhandig mogelijk op het voorhoofd van de tegenspelers drukken blijft, samen met die belachelijke asbak van Andromeda, één van mijn favoriete speltechnische innovaties,

De Gouden Eeuw 

In dubio over deze. Wie het eerst 33 punten heeft is gewonnen. Ik moet eerlijk melden dat dit gegeven mij absoluut niet aanstaat. Ik hou niet van spellen die afklokken op punten. Ik zwelg liever in de heerlijke onzekerheid van een spannende puntentelling op het einde Al moeten ze nu ook niet overdrijven. Zoals in Stone Age bijvoorbeeld. Er zijn grenzen. Maar het spelbord is zo mooi. En er staat een stukje Vlaanderen op. Maar ik hoor ook verontrustende dingen over de spelregels en als ik, buiten de doodgewone huismijt, voor iets allergisch ben is het wel een onduidelijk en ongestructureerd regelwerk. Dat wordt proefspelen.

Dragon Hunt en Wyvern 

Naar aanleiding van het onverwachte bezoek van een verre vriend en tevens een fervent liefhebber van kaartspellen nog eens uit de kast gehaald. Begonnen met het all-inn pakketje van Dragon Hunt en daarna overgeschakeld op Wyvern, het CCG waarvoor Dragon Hunt het opwarmertje – of beter, het warmmakertje – was. Als ik mijn favoriete bestiarium even doorblader nemen draken een zeer prominente plaats in, vandaar. Zeer genoten van deze sessies, waarbij Wyvern toch een lichte voorkeur krijgt omwille van de voor extra pit zorgende schatkaarten.

 Expedition Altiplano

Omdat de verre vriend er nu toch was werd dit ook nog even uit de keukenkast (jawel!) gehaald. Een Frans Indiana Jones-achtig kaartspel voor twee met redelijk wat diepgang en, wat nog veel belangrijker is, puur spelgenot. Laat u vooral niet afschrikken door het woord "Franstalig". Om dit goed te kunnen spelen moet u enkel de volgende Franse woorden vooraf instuderen: défausse (aflegstapel), supprimer (wegnemen), fache cachée (gedekt), pioche (trekstapel). Geloof me, daarmee komt u al een eind. Wat daarna volgt is een spannend steekspel met bijna overwinningen die plots worden omgebogen tot bijna nederlagen en omgekeerd, tot er iemand helemaal het loodje legt natuurlijk. Daar bovenop krijgen we nog erg mooi artwork voorgeschoteld en een voor beginners handig spelplan. Dit laatste hulpmiddel kan al na de eerste sessie weg, want vanaf dan is alles wat u doet tweede natuur. Een blijvertje.

Grand National Derby en Titan, The Arena

Allebei nog eens gespeeld en mij uitermate goed geamuseerd.

Thema en Knizia, Vuur en water. Ook hier weer. In GND zijn we jockeys die, gezeten op Arabische volbloeden of tweedehands ezels (afhankelijk van de plaats waarop we eindigen) als eerste bekommernis hebben gewoon aan te komen en als tweede bekommernis met zoveel mogelijk weddenschappen op onze naam. Eenvoudig, elegant en vooral heel gemeen. Want onderweg moeten drie van de renpaarden sneuvelen, uiteraard mede bepaald door het egoïstische gespuis waarmee u aan tafel zit.. In Titan, The Arena doen we het nog eens gezellig over maar daar zijn de paarden vervangen door mythische creaturen die elkaar te lijf gaan in een al even mythische arena omringd door een naar bloed hunkerende razende massa. Titan, The Arena werd al snel gevolgd door de derde variant: Colossal Arena. Meer van hetzelfde met een beetje finetuning.

En Herr Knizia kon er blijkbaar zelf ook niet genoeg van krijgen want hij is uiteindelijk nog met een vierde variant op de proppen gekomen: Galaxy, The Dark Ages. Voor deze laatste is de uitdrukking "toeters en bellen" uitgevonden, tot de vijfhonderdste macht, want hierin vindt zelfs een kat haar jongen niet meer terug. Vraagt heel wat voorstudie en inlevingsvermogen en staat daardoor nog steeds ongespeeld op mijn spellenrek. Maar ik werk eraan.

Memoir '44 

Hoe ver kun je als speluitgever gaan? Heel ver blijkbaar. Want hiervoor hebben ze bij Days Of Wonder een speciale "campaign bag" uitgebracht. Uitstekend voor een bezoekje aan de plaatselijke buurtwinkel als je het mij vraagt. Of om mee te nemen naar Essen. Om andere spellen in te steken. Of misschien toch beter niet, want voor je het weet zit je op een C-130 op weg naar Afghanistan. En kom daar maar eens af met de smoes dat het een spellenzak is.

Oltremare 

Dit is eindelijk nog eens op tafel gekomen. Het is veel te goed om zo weinig gespeeld te worden. Gespeeld en genoten dus, ondanks mijn armzalige score. De bootjes moeten wel eens dringend het droogdok in. De onderkant blijft gewoon staan als je ze met de zeiltjes opneemt. En dan kunnen ze uiteraard niet goed Oltrevare.

R-Eco 

Dit blijft maar op tafel komen. Ondertussen zijn we overgeschakeld naar de variant met de willekeurige fichedistributie, wat een zeer leuke afwisseling is. Naar mijn gevoel zelfs beter dan de originele versie. Ik zou het eens proberen als ik u was.

Shadows Over Camelot 

Een heel aangenaam tijdverdrijf, dit spel. Vooral als er geen verrader aan tafel zit terwijl iedereen vermoedt van wel. Minder leuk was dat al mijn zetten werden gevolgd als was ik onder een elektronenmicroscoop bezig. Ik werd er zenuwachtig van. En dat wil wat zeggen. Uiteindelijk wonnen we toch zonder veel moeite, maar de zaden van het wantrouwen zijn ondertussen volop aan het ontkiemen.

Traders Of Carthage 

Een kruising tussen Alhambra, Oltremare, Showmanager en Glory To Rome, zo werd dit spel vooraf omschreven. Ik heb dan ook niet lang hoeven na te denken. Is ondertussen al uitvoerig getest en goed bevonden. Goed. Niet meer maar ook niet minder. De bovenstaande ijkpunten zijn een beetje over the top, en dan vooral dat van Glory To Rome, maar zwemen zijn er wel van terug te vinden. Maar is het niet zo dat bijna elk spel iets van een ander spel in zich draagt? Is Space Alert uiteindelijk geen kloon van Atmosfear?

Spiel 2008 (deel 3)

Conclave (Vendetta Games) 

U gaat het misschien niet geloven maar mensen uit mijn onmiddellijke omgeving hebben zich onlangs laten ontvallen dat ze er wel eens van dromen Paus te zijn. Met een hoofdletter. Ze behoren nog steeds tot mijn vriendenkring, maar sindsdien bekijk ik ze toch enigszins anders. Want eraan denken is één, ervoor uitkomen is al heel wat anders. Ik probeer me ze nu voor te stellen in een witte jurk en met een paars keppeltje op, staand en zegenend op een balkon op het Sint Pietersplein. Benieuwd of ik van hen dan mijn broodnodige absolutie krijg. Maar laat ze eerst maar eens een poging doen in Conclave, de schijnheilige bonen. Kunnen ze bewijzen dat ze de paus-factor hebben. En dat, beste spellenvrienden, valt nog zeer te bezien.

Der Hexer Von Salem (Kosmos)

Het wordt een trend. En terecht. Semi-coöperatieve spellen deel vier. Bij Kosmos hebben ze ontdekt dat er zoiets bestaat als boeken. En als boeken succesvol kunnen worden verfilmd kunnen er spellen van worden gemaakt ook. Dit is een bewerking van een boek van Wolfgang Hohlbein die op zijn beurt de mosterd haalde bij H.P. Lovecraft. Ik ben trouwens benieuwd wanneer men aan de Bouquetreeks begint. Als Michaël Rieneck als (co) auteur op de doos staat vermeld beginnen de oogjes van ondergetekende te blinken. Altijd in de gaten houden dit sujet (De Kathedraal, Cuba, In 80 Tage Um Die Welt en het onterecht onderschatte Dracula). Probeert nu mee te surfen op de hausse van het coöperatieve spel. Dat mag van mij want ik ben deze, tot voor kort schandalig verwaarloosde, spellensoort zeer genegen. Speelt zich af in Arkham en heeft op het eerste gezicht nogal wat overeenkomsten met Arkham Horror, al hoop ik dat de horror van het op- en afzetten van deze laatste niet bij de heksen van Salem terug te vinden is.

Heads Of State (Z-Man Games / Eggert Spiele)

Een kaartspel vermomd als bordspel. Dit hebben we nog gezien. Maar toch, zeeeer interessant. Verschijnt pas ten vroegste in november dus niet te koop op Spiel, maar deze staat al met grote stip aangeduid in mijn atomaschriftje. Het hele, maar echt het héle zootje, passeert de revue: edelen, de klerus, de Spaanse Inquisitie, de beul, de guillotine en de galg met gratis bijgeleverde beul, goudstukken, legers en huurmoordenaars. Dit alles passeert de revue in een uurtje, waarbij onze enige betrachting is zo machtig mogelijk te worden.  

Im Schutze Der Burg (Eggert Spiele / Filosofia / The Game Master)

De afbeelding van de doos staat op de website van The Game Master al tussen de rest van de catalogus te blinken, maar verder geen nieuws te vinden daar. Het wordt afgezaagd maar we moeten weer gaan bouwen. En weeral in de middeleeuwen. Ik vraag me af wanneer we daar nu uiteindelijk eens mee klaar gaan zijn, want geef toe, we hebben toch al wat neergepoot in die donkere periode. Nog straffer: het spelbord is tweezijdig en aan de achterkant worden we vriendelijk verzocht ons in putteke winter ook nog eens in het zweet te werken. Volgens mij niet veel nieuws onder de zon, maar als er een schoonheidswedstrijd onder spellen wordt georganiseerd, een soort "Spiel-beauty", zit deze zeker in de finale. Tip: eerst kijken, dan proberen, daarna beslissen.

Sator (Scribabs)

Sator is een afkorting. Indien de makers zouden verwachten dat u bij aankoop in de spellenwinkel de volledige titel zou uitspreken bleven de dozen volgens mij gewoon op de schappen staan. Vergelijk het een beetje met de plaat "Prisencoliensinainciusol" van Adriano Celentano (1973). Hier waren er nog miljoenen meer van verkocht als de titel enigszins uitspreekbaar was geweest. Naar het schijnt hebben platenhandelaars in die periode de grootste lol gehad met het bevragen van klanten: "De nieuwste van Adriano Celentano, zegt u? Kent u misschien de titel want die heeft er veel gemaakt hoor!" Sator staat voor "Sator Arepo Tenet Opera Rotas". Eén goede raad: gebruik bij aankoop vooral voldoende kleefstof indien u een vals gebit heeft. Of oefen heel intens vooraf.

Space Alert (Czech Games Edition)

Semi-coöperatieve spellen deel vijf. Daar gaan we weer. Als het zo voorgaat zijn er geen competitieve spellen meer. Ik zou dat persoonlijk absoluut niet erg vinden, maar de meerderheid onder ons gruwt van deze gedachte. U wil natuurlijk bloed zien en ab-so-luut niet samenwerken in een spel. U wil alléén die lauwerkrans op. U doet maar, maar een spel waarin u uitdrukkelijk wordt verzocht gedurende een tijdje uw mond te houden krijgt mijn volle aandacht.

Wabash Cannonball (Queen Games) wordt Chicago Express

"What’s in a name?", heeft Shakespeare ooit gezegd. En als er eentje het kon weten was hij het. Maar als ik in een klein stationnetje moet kiezen tussen de "Wabash Cannonball" en de "Chicago Express" weet ik het wel hoor. En u ook, geef het maar toe. Zet mij maar in die kanonbal. Opwinding gegarandeerd. Queen toch.

Wolsung: The Boardgame (Kuznia-Gier)

Steampunk à volonté. Daar hoeft zelfs geen voorgerecht of dessertje bij. Dien maar snel op die handel.Dit spel genereert naar het schijnt zoveel stoom dat je na een tijdje het spelbord niet meer ziet, laat staan uw medespelers. Ik ken trouwens een stel zeer sympathieke Polen die me al hebben beloofd de Poolse regels te verduidelijken als op de Duitse of Engelse teveel haar staat. In pre-order.

Tot slot nog een tip: http://www.youtube.com/watch?v=HmlOrx_6FiI Klik hierop en geniet. Chapeau voor onze creatieve Noorderburen.

Dominique

21:26 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |