13-10-08

Grietje De Dood.

Pietje De Dood. Volgens de overlevering komen we hem allemaal ooit wel eens tegen. Iedereen weet hoe hij eruit ziet. Knokerig en met een kapmantel. En een zeis. Daarmee snijdt hij secuur en trefzeker levensdraadjes door. Maar wie zegt dat Pietje De Dood een Pietje is? Zou het evengoed geen Grietje De Dood kunnen zijn? Een bloedmooie vrouw die u met een zachte fluisterstem tot zich roept, u vervolgens liefdevol bij de hand neemt en u met lichte maar zekere tred naar gene zijde begeleidt? Volgens mij wel. Als mijn tijd gekomen is zal zij het in elk geval zijn waarop ik ongeduldig lig te wachten. Misschien ligt in die redenering ook het fundament van het reïncarnatiedenken. De ziel die weerkeert naar de aarde, gewoon om op het einde dat wandelingetje met Grietje nog eens te mogen overdoen. Het lijkt me een zeer plausibele verklaring.

Er zijn spellen waarin u als speler de luxe mag proeven te reïncarneren als u het loodje legt. Om vervolgens doodleuk en tot afgrijzen van uw tafelgenoten "kiekeboe!" te roepen. Hieronder, beste medespeler, mijn favorieten.

Bacchus’ Banquet (Mayfair Games)

U gaat eraan als uw broekriempje knapt, u enkele dolken in uw achterkant hebt zitten of voldoende vergif hebt ingenomen. Maar u komt weer. Als een nieuw karakter. Met iets minder mogelijkheden en waarschijnlijk met een beetje achterstand op de rest van het addergebroed waarmee u aan tafel zit, maar zeker niet kansloos voor de overwinning. Want in dit spel kan van alles gebeuren. Meestal op momenten waarop u het niet verwacht. Vlak voor u sterft is het dan ook aan te raden een extra inspanning te leveren om uw oogjes en oortjes goed open te houden. Dit laatste orgaan schijnt bij stervenden extra goed te werken, maak er dus dankbaar gebruik van.

Courtisans of Versailles (Tilsit / Mario Truant Verlag / Clash Of Arms Games / Dragons Raieux)

The horror, the horror! Alsof doodgaan nog niet erg genoeg was, kom je hier terug met een ander geslacht. Was je een vrouw heb je plots een piemel(tje), was je een man zit er plots een groot zwart gat waar zich ooit je trots bevond en weet je ineens niet goed meer wat je moet nalopen. Desoriëntatie en verwarring alom dus op zo’n – zeg maar gerust enorm gênant – moment. U gaat me niet geloven maar zieke geesten onder ons gebruiken deze techniek om het spel naar hun hand te zetten. Het woord "spel" krijgt hier wel een heel nare bijsmaak, maar het is niet anders. Nooit geweten trouwens dat de genderstichting in het hiernamaals een filiaal heeft.

Evo (Descartes Editeur / Eurogames)

Als er specimen zijn die een hartig woordje kunnen meepraten over "het loodje leggen" zijn het de dinosauriërs wel. Wat hebben die allemaal wel niet op hun kop gekregen? In Evo werken we rustig toe naar de definitieve wipeout maar op de weg daar naartoe krijgen we, als het echt tegen zit, ruimschoots de kans om onze dino’s opnieuw tot leven te wekken. En dat mogen we dan, in tegenstelling tot de courante verplaatsings- en vermenigvuldigingsregels van de beestjes, eender waar op het zeer geslaagde moduleerbare spelbord. Sommige spelers, zich meestal situerend in mijn onmiddellijke omgeving, gebruiken dit zelfs als een manier om plots op te duiken in de achtertuin van een concurrent met als enige bedoeling daar dan weer dood en verderf te zaaien.

Kampf Der Gladiatoren (Rio Grande Games / Hans Im Glück / 999 Games)

Nog voor u "zij die gaan st…" geroepen hebt ligt u al zieltogend op het zagemeel van de arena. Maar ziet, u gaat niet naar het licht aan het eind van de tunnel. Neen, u keert terug en leeft! HOERA! Dat Hoeragevoel houdt net zo lang aan tot u vaststelt dat uw gereïncarneerde zelf een beetje gedegradeerd is op de evolutionaire ladder, waarna het plotseling wel met hele kleine letterjes wordt geschreven. U bent plots een beer of een stier en, als u een heel klein beetje geluk hebt, een leeuw. En u bevindt zich nog steeds in dezelfde arena. Gelukkig mag u nog meedoen en het uw medespelers lastig maken. Maar of u nog zoveel plezier zult hebben als bij spelaanvang valt zeer te betwijfelen.

Mall Of Horror (Asmodée Editions / Nexus)

U wordt achternagezeten door zombies. In een groot winkelcentrum, zoals het hoort. En gaat u eraan verandert u gewoon in een levende dode. Een zombie, inderdaad. Toch eentje die nog oplet. Het is niet echt reïncarneren maar het komt toch dicht in de buurt. Het leuke in dit spel is dat u extra soortgenoten in het spel mag brengen die dan samen met u lekker op uw vroegere medestanders gaan helpen jagen. Geef maar toe, een stuk bijten uit uw medespelers, hebt u daar niet altijd stiekem van gedroomd? Niet flauw doen. Ik wel.

Ruckkehr Der Helden (Pegasus Spiele)

Sterven mag hier hoor. U keert weer naar het rijk der levenden. U hebt dan wel alle attributen die u tijdens het spel had verzameld in het hiernamaals moeten afgeven. Niet erg zegt u? U zult anders piepen als het u zelf overkomt want deze attributen zijn meestal "nogal erg nodig" om het spel te kunnen winnen. Nogal erg veel nodig zelfs. Daarom raad ik u aan, als u een beetje roekeloos van nature bent en toch zelfmoordneigingen hebt, deze ten uitvoer te brengen in de aanvangsfase van het spel. Indien u dat niet doet ziet u de achterwerken van uw fluitende medespelers aan de einder verdwijnen en geloof me, u ziet ze nooit meer terug. Voor sommigen onder ons is dat een zegen, zij die graag winnen vermijden dit te allen prijze.

Runebound (Fantasy Flight Games / Heidelberger Spieleverlag / Nexus)

Voorwaar, avonturier, pas op. Indien gij het tijdelijke met het eeuwige verwisselt verliest gij niet alleen uw goud, maar ook uw meest waardevolle voorwerp. Waardevol heeft hier totaal geen emotionele of fysieke connotatie, u verliest gewoon wat het meeste waard is. En wat het meeste waard is hebt u meestal ook het meeste nodig. En aangezien u bij uw heengaan ook al uw zuurverdiende goudstukken bent kwijtgeraakt hoeft u er zelfs niet over te piekeren om op korte termijn een gelijkwaardig voorwerp aan te kopen. Dat is leuk, geen gepieker, maar u hobbelt dan voor de rest van het spel wel zo’n beetje achteraan, zo’n beetje hulpeloos, zo’n beetje scharrelend in de marge. Leuk als u een beetje aan sightseeing wil doen, maar dodelijk als u er stiekem van droomt door uw medespelers als overwinnaar te worden toegejuicht.

Tongiaki (Schmidt Spiele / Uberplay / PS Dames)

Als u geëlimineerd wordt, wordt u gewoon wakker op een nieuw eiland en kunt u gewoon van vooraf aan beginnen. Om uiteindelijk doodleuk achteraan te eindigen. Bekijk uzelf dan gewoon als een personage uit "Lost", want de titel van die serie leent zich uitstekend om het gevoel te beschrijven dat zich van u meester maakt op het einde van deze spelsessie.

Ursuppe (Doris & Franck / Z-Man Games)

Het Evoprincipe wordt ook hier toegepast, tot grote tevredenheid van de getroffenen. Bent u bijna aan het einde van uw levensbobijntje mag u eender waar op het door uitwerpselen allerhande bontgekleurde spelbord een nieuw pantoffeldiertje plaatsen. Hou er wel rekening mee dat u, als u dit in dit spel regelmatig moet doen, echt niet goed bezig bent en met een dikke zwarte vilstift gerust "overwinning" op uw blote buik mag schrijven. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de wetenschap dat u tenminste voor een avond uw medespelers hebt mogen benaderen als waren het een stelletje eencellige amoeben, iets waar u al lang van overtuigd was maar nu eindelijk proefondervindelijk kon worden aangetoond.

Vinci (Descartes Editeur)

Het loodje legggen, zegt u? Hier mag u hele beschavingen ten onder laten gaan. Let wel, enkel die van u. Van die van de andere spelers blijf je met je tengels af. Duizenden – wat zeg ik – miljoenen volgelingen kun je hier naar eigen goeddunken de pijp uit laten gaan. In alle vrijheid. Je kiest zelf wanneer. En nog straffer: je scoort er nog een tijdje punten mee ook. Je verliest er wel een bijna volledige beurt mee. Maar geen nood hoor, je reïncarneert gewoon een nieuwe beschaving elders op het afschuwelijk lelijke spelbord (jawel hoor, een Abomilabel!). Laten uitsterven en nieuw leven beginnen, en vooral de timing daarvan, is trouwens dé strategie om dit spel te winnen. Hou u dus niet in!

Alhoewel, inhouden is toch wat ik nu ga doen. De plicht roept. En mijn patatjes met stoverij roepen nog veel luider.

Dominique

18:10 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.