22-08-08

Twee Galliërs en een klein hondje in een roeiboot, kapitein!

Ziet gij al iets, Dominique? Verschijnt er al iets aan de spelleneinder? Of hoort gij misschien iets? Komt er iets nader? Want vol verwachting klopt mijn hart. Ja, het zijn vragen die mij regelmatig worden gesteld. Gek genoeg is het onderwerp van de vraagstelling iets wat zich pas in de herfst zal openbaren. In oktober. In Duitsland dan nog wel. Ik vraag me steeds weer af waarom men die vraag aan mij stelt. Want alles wat u dient te weten vindt u op de wondere wereld van het internet. Daar hebt u mij niet voor nodig.

Maar omdat u het bent, beste medespeler, zet ik een stap in uw richting. En ik zal u zo dicht naderen dat ik iets kan fluisteren in uw welgevormde rooie oortjes. Fluisterdingen. Zaken die u niet verder mag vertellen, tenzij aan een ingewijde. Ik zal u influisteren wat ik graag zou zien.

Het woordje “zou” in de vorige zin staat niet voor niets schuin gedrukt. Ik heb geleerd dat men in de rugzak die men mee naar Essen neemt ook best voldoende plaats laat voor een gezonde dosis scepsis. Dat men zich wapent tegen ontgoochelingen. Niks erger dan zelfvoldaan glimlachend en vol verwachting figuurlijk tegen een muur opbotsen. Zo keek ik vorig jaar ongemeen verwachtingsvol uit naar “Monastery”. Alleen de affiche hing er. Aan een muurtje.

Hou er dus rekening mee dat wat hieronder volgt mogelijk niet op Spiel 2008 terug te vinden is. En misschien zelfs nooit te vinden zal zijn.

A Game Of Thrones: The Card Game (Fantasy Flight Games)

Geen verzamelkaartspel volgens FFG, maar u gaat toch maar leuk mee op weg in het zogenaamde boek dat tijdens het spelen geschreven wordt. Het verrassende is dat u de volgende hoofdstukken wel extra dient aan te kopen. U leest het goed: hoofdstukken, geen boeken. Hopelijk hebben ze wat lengte, die hoofdstukken. De lengte van een gemiddeld boek bijvoorbeeld.

Persoonlijk lees ik graag een boek in één ruk uit, dus ik bekijk dit voorlopig nog vanop een veilige afstand. Maar ik ben wel geïntrigeerd.

A La Carte (Heidelberger)

Een mogelijke heruitgave van een prachtig en hilarisch kookstelspel.  Ik geef u een gouden raad: hap toe als u de kans ziet. Op de doos staat namelijk “Karl-Heinz Schmiel." Dat op zich is al een beetje een garantie. En als u regelmatig smurfen of kabouters op visite krijgt vormen de bijgeleverde steelpannetjes een uitstekend alternatief voor uw reguliere kookset.

Ik lach graag en veel, maar tijdens dit spel heb ik één van de ergste lachkrampen gehad ooit aan een speltafel opgelopen. Het was een nogal genante vertoning, dus ik ga er niet verder over uitweiden, maar de intensiteit van die kramp kwam ongeveer overeen met die van de lachstuip die ik opliep toen de genaamde JVR uit B na een vier uur durende sessie “Der Rückkehr Der Helden” om het spel te winnen eenvoudigweg geen twee mocht gooien met twee zeszijdige dobbelstenen. Wat hij, terwijl hij binnensmonds zijn overwinningstoespraak al aan het repeteren was, vervolgens ook deed. Als ik mij slecht voel denk ik steeds aan dat moment. Er is voor mij geen betere feelgood-boost denkbaar.

Als u dit ziet liggen aanschaffen dus.

Battlestar Galactica (Fantasy Flight Games)

(Semi)coöperatief spelen deel één.

Ik ben een vurige fan van de tv-serie. Vooral omdat de makers ervan alle gangbare conventies over het maken van tv-series vakkundig overboord hebben gegooid en niets van wat u te zien krijgt enige zekerheid biedt over de afloop. Na een tijdje gaat u ook vreemde  – en tevens heel ongemakkelijke – gevoelens van sympathie ontwikkelen voor de slechteriken in het verhaal, de Cylons. Vanaf het tweede seizoen, als u voor het slapengaan voor de spiegel staat, begint u zichzelf af te vragen of u er misschien zelf niet eentje bent. En als u daarna in uw warme bedje ligt en door uw raampje naar de sterrenhemel kijkt meent u zelfs een Cylon ruimteschip te ontwaren. Ze komen u halen! Ook een hele leuke: de doodse en daardoor beangstigende stilte in de ruimte tijdens de luchtgevechten. Het is simpel en het spaart de makers waarschijnlijk een blik geluidstehnici uit, maar het werkt.

Wat trekt me, buiten het thema dus, aan in het spel? Wel, beste medespeler, kent u spellen waarin de kans vrij groot is dat u halfweg uit pure noodzaak het omgekeerde moet gaan doen van waar u tot dat moment mee bezig was? Dat u om te kunnen winnen halverwege tegen uzelf moet beginnen spelen? Dat betekent dat u het in de eerste spelhelft niet al te bont mag maken. Want als u het te goed doet bent u mogelijk de basis aan het leggen van uw eigen ondergang. En dat van enkele van uw medespelers. Aan de andere kant: als u het niet goed doet en u blijft halverwege wie u was is de kans groot dat u het al helemaal niet haalt. Als spelconcept kan dat tellen. Kunt u nog volgen? Regio's waar dit spel veel zal worden gespeeld zal een aanzienlijke aangroei van het aantal schizofreniepatiënten kennen. Een neveneffect dat gerust als waarschuwing in de bijsluiter mag.

Beautiful Minds (Mind The Move)

Ik heb hier verder totaal geen informatie over maar als Mind The Move op de doos staat wil ik wel even alert wezen. Oltremare is tenslotte nog altijd één van mijn favorieten. Stond al geseind voor Essen 2007 maar realiseerde daar de grote "niet verschenen"-truuk. Ook nu blijft het akelig stil. Ik ben benieuwd.

Cleopatra's Caboose (Z-Man Games)

Het doet allemaal geen zeer. Een bende losgeslagen geniale gekken heeft er niet beter op gevonden dan een treinspel te concipiëren waarin het Oude Egypte als decor fungeert. Ziet u het voor u: The Mummy meets Age Of Steam? Mummy Yummy, als u het mij vraagt. U leest het goed hoor. Het Oude Egypte. Hoe bewogen treinen zich toen voort? Zoals het openbaar vervoer bij de Flintstones? Trappelende voetjes? Hopelijk hebben ze, die analogie respecterend, dan ook een paar klagende beesten in het spelverloop verwerkt. Een mopperende nijlkrokodil als kaartjesknipper bijvoorbeeld. Of een depressief nijlpaard met een koffiekarretje.

Confucius (Surprised Stare Games)

Ik ken mensen die als er gekregen moet worden altijd op de eerste rij staan. Als er gegeven moet worden daarentegen willen ze wel eens geruisloos opgaan in het hun omringende behangpapier. In Confusius geven wij. En wat wij geven bepaalt wat en hoeveel we kunnen doen in onze spelbeurt. Voorwaar een hele opgave voor de gierigen onder ons. Alleen daarom al kijk ik uit naar dit spel. De grimas die de vrekken gaan moeten opzetten als ze aan de beurt zijn, ik kijk er echt naar uit. Ik, een geboren gever, ga dan ook geen enkele moeite hebben met dit spel. De kans is dus groot dat ik dit kan winnen. Alleen daarom al hoog op mijn radar.

Der Name Der Rose (Ravensburger)

“Gij zijt de schuldige!” Ik hunker ernaar deze uitspraak meer te kunnen bezigen aan de speltafel. Stefan Feld geeft u en mij daar ruimschoots de kans toe. Ik zal deze uitspraak – al zal hij niet lichtzinnig aan mijn mondholte ontsnappen – dan ook ondersteunen met een perfect gestrekte rechterarm waaraan op het einde een al even perfect gestrekte en trilloze wijsvinger in de richting van de dader wijst. Tevens zal het licht omhoog komen van mijn linker mondhoek een subtiele maar onmiskenbare arrogante zekerheid onthullen die het slachtoffer in tranen zal doen uitbarsten. Waarna hij of zij met gebogen hoofd bekent. Daarop zal ik op de schouders van de andere medespelers van de keuken naar de living worden gedragen en terug, daarbij deskundig het garnituur van mijn binnenverlichting ontwijkend. Als zulke taferelen u ook niet onberoerd laten schrijf deze titel dan op. Maar zorg er dan wel voor dat u dit nooit met mij speelt. Tenzij u goed kunt huilen natuurlijk.

Dominion (Filosofia / Rio Grande Games / Hans Im Glück)

Volgens mij dé hype van Spiel 2008. Men blijft bewust wat vaag over de grafische vormgeving van dit kaartspel – alleen de doosillustratie circuleerde tot voor kort op het web – en voor de rest laat men langs alle mogelijke kanalen weten hoe geweldig dit wel is. De meer dan 500 kaarten in het spel doen zelfs gematigde kaartliefhebbers al kwijlen. U kunt zich dus een kleine voorstelling maken wat dit bij mij, fervent kaartspelliefhebber, teweeg brengt. Dat en de overdreven, maar toch onbestrafte snelheid waarmee dit spel kan worden afgewerkt spreekt mij zeer aan. Er gaan geruchten over een versie van 999 Games, maar hoe ik over geruchten denk leest u een eindje verder wel.

Ghost Stories (Repos Production)

(Semi)coöperatief spelen deel twee.

Hier zie, de mannen van Repos! Landgenoten. En niet de minste. Cash'n Guns iemand? Heerlijk spelletje toch? Ze hebben mij aan de andere kant zwaar ontgoocheld met Santy Anno. Dit kwam onlangs aan de speltafel weer ter sprake en de naam alleen al veroorzaakte een nare smaak in mijn mond. Maar Ghost Story lijkt dan weer wel te beantwoorden aan mijn persoonlijke smaak.

Als er in het echte leven geesten moeten worden bestreden heb ik meestal heel dringend iets anders te doen. Aan de speltafel echter wil ik mij wel gewillig op de rug zetten van een nachtmerrie. Voor Ghost Stories liggen de stijgbeugels al klaar.

Heroes Of Battlelore (Days Of Wonder)

Battlelore verkocht aan Fantasy Flight Games. Het nieuws sloeg binnen de spellenwereld in als clusterbom. Heeft Days Of Wonder zich mispakt aan het project? Past het concept niet (meer) binnen de DOW-filosofie? Benieuwd wat FFG met dit lieverdje gaat aanvangen. Maar het kon erger. Stel dat Haba het had opgekocht.

En wat gaat er nu gebeuren met deze Heroes Of Battlelore? Gaan zij ooit het strijdtoneel betreden? Kijk daarvoor naar onze volgende aflevering, met als titel: De Heroes Of Battlelore betreden het strijdtoneel!

Leader 1 (Rio Grande Games/Ghenos Games)

Spellen over wielrennen. Ik heb er een zwak voor, dus deze heeft mijn aandacht. De twaalfzijdige gebeurtenis- en peletondobbelstenen verontrusten mij een beetje, maar deze blijft voorlopig toch op de radar.

Muncipium (Valley Games)

Hier wachten we ook al meer dan een jaar op. Het eigenaardige gefunctioneer – of eerder het gebrek eraan – van Valley Games speelt hierin een niet onaanzienlijke rol. Er schijnen een aantal exemplaren te zijn gesignaleerd op Gencon maar een kansberekening naar de beschikbaarheid in Essen durf ik toch niet maken.

Red November (Fantasy Flight Games)

(Semi)coöperatief spelen deel drie).

Probeer het u voor te stellen. U bevindt zich met een aantal collega bemanningsleden in een atoomduikboot. Als sardientjes in een blikje. Deze duikboot bevindt zich uiteraard onder water. U wordt plots geconfronteerd met een paar kleine ongemakjes. De waterdruk is zo groot dat de romp op springen staat, de kernreactor geraakt stilaan oververhit, een nucleaire torpedo staat op het punt te worden gelanceerd maar hij klemt een beetje, het zuurstofgehalte daalt zienderogen, buiten ligt een gigantische inktvis op de loer met zijn servetje al voorgebonden en tot overmaat van ramp is de sterke drank op. Dat is niet niks. Maar het kon nog erger hoor. Arrivederci Hans van Laura Lynn zou bijvoorbeeld door de intercom kunnen schallen. Gelukkig blijft dat laatste rampscenario ons bespaard. Maar hoe het u het ook draait of keert, het is alle hens aan het binnendek. En daar wil ik wel eens een spelavondje aan opofferen. Mijn softspot voor het coöperatieve spel, die in 2008 al aanzienlijk en met succes werd geprikkeld door Pandemic, ligt weer beroerensklaar. Een vrijwel zekere aanschaf.

Roll Through The Ages

Matt Leacock heeft wat mij betreft met Pandemic zijn standbeeld in het Parthenon der grote spelbedenkers al dik verdiend. Dat zijn “Roll Through The Ages” mij in hoge mate interesseert is dus geen verrassing.

Roll Through The Ages heeft niets van wat een Civ-spel in mijn ogen door de band heeft: een lange speelduur, diepe strategische overwegingen, lange wachttijden aan het loket “spelbeurten” en weinig of geen gelukselementen. Eigenschappen die mij er meestal van doen afzien dit soort spellen te kopen. Maar deze, door zijn buitenbenig karakter, zal dan ook met graagte door ondergetekende aan een gooitest worden onderworpen.

Roma II (Queen Games)

Komt hij nu of komt hij nu niet? Geen mens die het weet. Ik vermoed zelfs dat Herr Feld ondertussen het spoor naar zijn eigen spel bijster is. Velen met mij wachten hier al een klein jaartje op. Of dat wachten beloond wordt is maar zeer de vraag. En of men zal blijven wachten indien er in Essen geen beloning volgt is ook lang niet zeker. Geduld is een schone deugd, zegt men. Dat kan wel zijn, tot je met een baard van bijna twee meter zit die je op weg naar de keuken doet struikelen, een hersenschudding oploopt en daardoor het spel in Essen niet kunt gaan afhalen. Hij staat nog op mijn radar, maar de bliepgeluidjes hebben toch een beetje aan kracht ingeboet.

Tales Of The Arabian Nights (Z-Man Games)

Ik heb me vroeger graag verdiept in de verhalen van 1001 nacht. Hoe zou je zelf zijn als opgroeiende puber als je de kans kreeg te fantseren over een bloedmooie prinses die je elke avond voor het slapengaan een mooi verhaaltje komt vertellen?

Een spel dat speelt als een boek, een beetje moduleerbaar is en de woestijn als decor gebruikt mag er bij mij altijd in. Ik heb trouwens iets met de woestijn. Naast Louis XIV was ik in een vorig leven ook een Rudolph Valentino-achtig type dat menige woestijnroos de paringsdans van de schorpioen heeft geleerd. Ik voel woestijnzand in mijn bloed. Daarom een zo goed als zekere aanschaf. Zo goed als zeker is nog niet helemaal zeker, zult u opwerpen. U heeft gelijk. Dat komt door het letterlijke leeskarakter van het spel, tenminste als ze zich bij Z-Man Games zich aan de originele versie uit 1985 hebben gehouden. Er moet dan het één en ander worden voorgelezen aan elkaar. U leest dit goed. Dat is iets makkelijker te verteren als dit door een gesluierde schoonheid wordt gedaan die zich dagelijks wast met verse ezelinnenmelk, maar ik betwijfel of die bij de spelonderdelen zit. Nogmaals, toch een bijna zekere aanschaf.

Tribun Erweiterung (Heidelberger)

Et tu Brute, tu quoque fili mi? Ook gij Brutus? Ik durf zelfs nog verder gaan: Ook gij, Herr Schmiel, een uitbreiding?

Het moet me van het hart, beste medespeler. Ik begin de buik stilaan vol te krijgen van al die uitbreidingen. Carcassonne, Catan, Thurn Und Taxis. Vul gerust aan. Waarom toch? Zijn de basisspellen niet goed genoeg dan? Ik beleef heel veel plezier aan “Carcassonne puur” hoor. Of aan “plebs-Catan”, om even in de Tribun-sfeer te blijven. En dan dat gedoe met al die varianten. Er kan geen spel meer op de schappen verschijnen of dezelfde dag staat er al een variant op het net van één of andere ontevredene om het spel nog beter te maken – of beter: naar eigen goeddunken te modeleren zodat zijn of haar winstkansen toenemen -, daarbij vrolijk voorbijgaand aan het intensieve rijpingsproces dat het spel in kwestie heeft gemaakt tot wat het is. Als goede wijn. Ik heb soms zelfs het gevoel dat er variantenfabrieken bestaan die na het uitkomen van een spel vrijwel onmiddellijk de in hun ogen broodnodige aanpassingen beginnen uit te braken. Pas op, ik heb het ook ooit geprobeerd. Met een universele actiekaart die in 90 % van de spellen in mijn collectie bruikbaar was: "Heet u Dominique Cortens en speelt u deze kaart wint u onmiddellijk het spel." Hoeft niet hoor. Geef een spel gewoon enkele kansen. Gemorrel aan de regels kan later wel.

Maar Herr Schmiel krijgt van mij het voordeel van de twijfel. Met een grote “V”. Want Tribun is één van de beste spellen van 2007. Ik betwijfel of een uitbreiding het nog beter maakt, maar ik ga niet het risico lopen het niet te weten te komen. In fluo aangeduid in mijn Atomaschriftje. Ik raad u het zelfde aan. En als u het basisspel niet hebt, koop het dan als extraatje bij deze uitbreiding. U gaat het zich niet beklagen.

Versailles (Hans Im Glück)

België slaat weer toe. Als de splitsing voor 23 oktober geen feit is tenminste, anders is het Wallonië dat zal toeslaan. Of misschien Frankrijk, als de Walen zich snel kunnen laten annexeren. Het spel kon als prototype als worden aangesneden op de Belgische Kampioenschappen van BFVS en kreeg daar het Belgische “Gamers Game” keurmerk mee. Dat zegt wat. Wat ook iets zegt is dat deze titel werd opgepikt door Hans Im Glück, toch een teken aan de in dit geval zeer mooi uitziende wand. Versailles, het klinkt ook zo mooi. Zoals u even hoger las was ik in één mijner vorige levens trouwens Louis XIV. Dat kan niet anders gezien de vanzelfsprekendheid waarmee ik omga met buitensporige luxe. De kans is dus groot dat ik mij ook in dit spel thuis ga voelen.

Wabash Cannonball

In Essen 2007 op ongeveer twee nanoseconden uitverkocht en daarna nog amper te krijgen, hoeveel wind u ook verplaatste door het uitbundig zwaaien met uw Visakaart. Op Boardgame News maakt Dale Yu melding van een mogelijke heruitgave in grote aantallen door Queen Games. Dat is goed nieuws. Maar wacht nog even met klaroengeschal. Hou het voorlopig bij een binnensmondse “yesss!” Wan het is nog een gerucht. En geruchten in de spellenwereld zijn dikwijls evenveel waard als de maatschappelijke relevantie van Julien Berkmans, die hier een paar straten verder woont. U kent hem niet? Wel, Wasbah Canonball in een grote oplage zou wel eens hetzelfde lot kunnen beschoren zijn.

Ik laat het hier niet bij. Binnenkort een vervolg op deze vooruitblik. Ik zie u dan graag weer, beste medespeler.

Dominique

 

19:48 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Een traantje ontglipt me nog steeds als ik aan dat dieptreurig moment bij "Ruckkehr Der Helden" terugdenk. Meer nog ik vrees dat ik er een onoverbrugbare traumatische ervaring aan overgehouden heb: angstzweet en regelrechte paniekaanvallen breken me nog steeds uit als ik weer eens 2 dobbelstenen moet laten rollen.

Gepost door: JVR uit B | 25-08-08

Municipium Wat Municipium betreft kan je vrij zeker zijn dat je het op Essen zal kunnen vinden. Zelfs de volgende titel van Valley Games zou daar reeds beschikbaar moeten zijn: Master Builder, van Kramer. Ook het kaartspel Habitat zou tegen dan beschikbaar moeten zijn.

Gepost door: Surya | 01-09-08

JVR,

Niet treuren, het groeit er met de jaren wel weer uit. Wel spijtig dat er de laatste tijd zo'n dobbelsteenhausse aan de gang is, dat maakt het verwerkingsproces een uiteraard een stuk moeilijker. En Aquädukt zal ook wel zijn sporen hebben nagelaten. Ik raad je echter aan de confrontatie met het object van je angst gewoon aan te gaan. Eerst een paar seconden per dag en stilaan verder uitbreiden, zowel in tijd als in aantal dobbelstenen. Misschien kom je dan ooit weer aan gooien toe. Ik hoop het in elk geval, want je gooimoment in "Die Rückkehr der Helden" staat gebetonneerd in mijn leukste spelmomenten top 10 aller tijden.

Gepost door: Dominique | 02-09-08

Surya,

Ook een stripliefhebber zie ik, dat schept al direct een band. Het is goed om weten dat Muncipium koopklaar zal liggen in Essen. Habitat lijkt me ook een interessant kaartspel, zeker in deze ecologische doemtijden waarin wij leven. Van Master Builder is blijkbaar nog niet zoveel geweten, alvast niet door mij, dus dat wordt even afwachten. De nieuwe Big City daarentegen staat wel op mijn verlanglijstje.

Gepost door: Dominique | 02-09-08

spelletjes zijn niet tof

Gepost door: groentje | 18-11-08

De commentaren zijn gesloten.