07-07-08

Abomilabel!

Richard Dawkins, ik moet u iets vertellen. Eigenlijk twee dingen. Ten eerste: ik heb met heel veel plezier uw boek “God Als Misvatting” gelezen. Echt, het was een waar genot. Ten tweede: ik weet dat dit hard gaat aankomen en ik weet ook dat uw boek daardoor totaal irrelevant wordt, maar het is niet anders: God bestaat.

Ik heb hem namelijk gezien. Al twee keer. De eerste keer manifesteerde hij zich onder de vorm van een toiletheer in de Lunch Garden in de Carrefour van Diest, die mij, na het geven van een snoepje aan mijn jongste dochter omdat ze zo flink haar handjes had gewassen na het plassen, tijdens het buitengaan vermanend terugriep met de woorden: “de papa's mogen ook een snoepje nemen hoor!”. De tweede keer stond hij vermomd als kassière in een klein Sparfiliaal in Herent, breed en dankbaar glimlachend omdat mijn betaling enkele stukken van 20 eurocent bevatte, “want die heb nu toch altijd te kort!”. Ik heb nooit in één glimlach en oogopslag zoveel oprechte dankbaarheid gezien. Voor enkele stukjes van 20. Levitatie bestaat trouwens ook, Richard, want ik zweefde de winkel uit.

Hij bestaat dus.

Het voorgaande heeft uiteraard de nodige implicaties. Want als God bestaat, bestaat de Duivel ook. Ik schrijf ook zijn naam hier bewust met een hoofdletter, je weet maar nooit. En het gekke is, dit laatste heerschap laat zich veel meer zien in het straat- en huisbeeld dan het eerste. Al moet ik toegeven dat hij het heel subtiel speelt. Hij laat meestal anderen – stervelingen - het werk voor hem doen. Luiheid zit immers in zijn natuur.

Hij strekt zijn tentakels zelfs uit tot in de spellenwereld. Maar de stempel die hij erop drukt is onmiskenbaar. Hij pest, terroriseert, manipuleert en intrigeert dat het een lieve lust is. Nu heb ik niets tegen het fenomeen “lieve lust”, maar als dit wordt gelinkt aan de bovenstaande werkwoorden zakt mijn enthousiasme toch tot een indrukwekkend dieptepunt.

Maar – ik heb het ooit al eens neergeschreven - “a man's got to do what a man's got to do.” Daarom heb ik mij voorgenomen u, beste medespeler - Richard, u mag gaan -, te waarschuwen voor het duivelswerk dat zich binnen de spellenwereld afspeelt. En om het u gemakkelijk te maken heb ik een label gecreëerd dat zich uitermate goed leent tot het waarschuwen van de onschuldige en goedmenende speler: HET ABOMILABEL. Dit label wordt resoluut, maar ook niet licht, toegekend aan spellen, spelonderdelen, spelideeën, spelervaringen – u roept maar – waarvan de kwaliteit zo abominabel slecht is dat u dacht dat u, indien u er al zou mee geconfronteerd worden, dit enkel in de hel zou gebeuren.

Niet dus.

De lijst is eindeloos. Ik heb dan ook het vage, maar onmiskenbaar ongemakkelijke gevoel dat D. harder werkt en meer overuren klopt dan G. Ik hoop dat dit een misvatting is.

Over nu naar een eerste bloemlezing van “laureaten” met een Abomilabel. Ik geef u tussendoor nog snel even mee dat ik volop aan het lobbyen ben bij de “Parlementaire Commissie Interne Markt en Consumentenbescherming” van de Europese Commissie om dit label verplicht te laten aanbrengen op de spellendozen onder de vorm van een sticker. Een sticker die minstens even groot is als die van “Spiel Des Jahres”. Zo bent u in één oogopslag gewaarschuwd als u bij uw spelleverancier likkebaardend voor één of ander spellenrek staat. En het klinkt misschien gek, maar er zijn echt wel dozen die beide stickers verdienen.

Daar gaan we.

Loco: het doosje

Loco is de jongere versie van “Flinke Pinke”, het voortreffelijke, subtiele en verslavende niemendalletje van Reiner Knizia. Flinke Pinke is handig in gebruik want verpakt in het meest eenvoudige, namelijk een doosje met een dekseltje. Loco echter slaagt erin het kleine aantal componenten, zijnde 25 plastic fiches en 30 kaartjes, te verpakken in een recipiënt de naam doos onwaardig, waarbij men er ook nog wonderwel is in geslaagd plaats te voorzien voor slechts 24 fiches en geen 25. Het doosje zelf is van een zodanige kwaliteit dat het na de eerste spelsessie – als u er al in slaagt alle onderdelen er weer in te krijgen, wat meestal meer tijd vraagt dan het spelen zelf – begint uiteen te vallen. Zeer gezinsdramagevoelig. U bent dus gewaarschuwd.

Trapper: de inlay

Deze voltreffer heb ik in eerdere bijdragen al eens een paar keer vermeld maar hij blijft me intrigeren. U opent de doos, speelt, amuseert zichzelf – jawel! - en stelt bij het opruimen tot uw verbijstering vast dat u niets, maar dan ook niets, meer in de opbergvakjes weggestopt krijgt. Hoe zeer, hoe lang, hoe inventief u ook probeert. Ik vraag me nog steeds af welke verlichte geest op het idee voor deze opbergindeling is gekomen en vooral waar hij of zij op dat moment mee bezig was. Want er moet een enorme en langdurige afleiding zijn geweest toen dit briljante werkstuk van de menselijke geest tot stand is gekomen. Een infiltratie-actie van een concurrerende uitgever in het productieproces met als enige doel Clementoni imagoverlies te berokkenen behoort ook tot de mogelijkheden. Eén van de best bewaarde geheimen van 2007.

Age Of Empires III: het scorespoor en de inlay

Een scorespoor dat ons doet teruggrijpen naar het ambachtelijk hanteren van pen en papier. Je moet het maar doen. Verder het Abomilabel voor de inlay, of beter: het ontbreken ervan.

Aquädukt: het spel

Als er een hel bestaat, en als u de eerste alinea's van dit stukje nog eens herleest kunnen we daar gerust van uitgaan, heeft deze wat mij betreft de vorm van een spellentoernooi waar enkel en alleen dit spel verplicht wordt gespeeld. En de winnaar van het toernooi krijgt het nog cadeau ook.

De Veilingmeesters Van Amsterdam: de veilingklok

Veel geluk als u zich hieraan waagt. De kans dat een Boeing 747 tijdens het lezen van deze blog op uw hoofd neerstort is vele malen groter dan de kans dat de klok een tweede spelsessie haalt.

Evo: de combinatie scorepionnen-scorespoor

Combo's zijn leuk, zeker in spellen. Ik denk bijvoorbeeld aan invloed nemen op de gladiatoren, geld verzamelen uit de catacomben en vervolgens de fractie van de gladiatoren beschermen met de strijdwagen (Tribun). Of – om even buiten de spelwereld te blijven – ikzelf en Miss Canada. In Evo echter, een heerlijk Belgisch spel van Phillipe Keyaerts, is men erin geslaagd een combo tevoorschijn te toveren dat in zijn frustrerende eenvoud zijn weerga niet kent: te grote scorepionnen plus een te klein en te smal scorespoor. Bovendien zijn de scorepionnen zodanig lang dat ze voortdurend omvallen. Daardoor wordt van u gevraagd voortdurend uw eigen score en die van anderen – moesten ze die vergeten zijn – te onthouden.

Machiavelli: de kaarten

Machiavelli, één mijner favorieten. Alleen spijtig dat ik na een tiental – ik geef het toe: intensieve – sessies de kaarten niet meer kon lezen. Ze waren wit geworden. Wit. In de zeventiger jaren van de vorige eeuw slaagde ik er soms in zwarte vinylplaten grijs te spelen. Dat vroeg eindeloos geduld en een oneindige liefde voor bepaalde liedjes, op het verslavende af. En dan kwam ik nog niet verder dan grijs. Maar wit? Een kaart wit spelen? Op een paar weken tijd? Dat zegt iets over de abominabele kwaliteit ervan. Daarom een Abomilabel.

Skaal: het kleurenpallet

Ik hou van een beetje kleur in het leven. Tijdens het spelen van Skaal echter welt een intens verlangen naar de tijd van de zwart-wittelevisie op. Kaleidoscopsiche effecten zijn altijd mooi om zien maar tijdens een spelletje hou ik toch van een minimum aan visueel overzicht. Niet zo in Skaal, waar na vijf minuten spelen alles door elkaar begint te vloeien en de spreekwoordelijke kat haar jongen niet meer terugvindt.

Commands & Colors: Ancients: de stickertjes

345 miniscuul kleine stickertjes die allemaal moet gekleefd worden op 345 miniscule houten blokjes. Er zijn er die voor minder uit de kleren zijn gegaan, vervolgens naakt de Meir in Antwerpen op zijn gelopen en ondertussen een hoogst persoonlijke versie van “Kuck mal, ich habe einen glockenspiel” ten beste hebben gegeven.

Attack!: de eenheden

Meer dan 600 units. Dat is veel. Vooral als je ze één voor één uit de plastic stansramen moet knippen. U reserveert er best een paar dagen verlof voor, gevolgd door een klein weekje ziekteverlof om de wonden aan uw handen te laten genezen. Deze wonden manifesteren zich onder de vorm van extreem grote blaren op uw duimen, wijsvingers en handpalmen.

Eagle Games: de grootte van de spelborden

Eagle Games reduceert op onnavolgbare wijze uw anders ruim bemeten speltafel tot een gemiddeld bijzettafeltje dat standaard wordt geleverd bij een doorsnee mobilhome. Ik noem er maar een paar: Railroad Tycoon, Sid Meier's Civilization: The Boardgame en War! Age Of Imperialism. Kolossen op tafel. Plaats voor uw drankjes en uw hapjes kunt u vergeten en dat is des te erger wanneer u tot de constatatie komt dat u toch minstens een uurtje of vier aan de gang zult zijn..

Through The Ages: de glascountertjes en houten miniblokjes

Een accupuncturist met bokshandschoenen aan, daar vergelijk ik mezelf mee als ik Through The Ages speel. Dat onhandige geschuifel met die veel te kleine spelonderdelen, ik word daar even rustig van als een Zimbabwaan met sympatieën voor oppositieleider Tsvangirai tijdens de verkiezingen.

Change Horses: de paardjes

Bij het kleven van de letterstickertjes op de voetstukjes – een erg lichte manipulatie – braken deze laatste bij de twee eerste paardjes gewoon af. Aan de vier andere ben ik niet meer begonnen. Het ironische is dat deze stickertjes eigenlijk niet echt nodig zijn. Osteoporose in een spel. Nog nooit meegemaakt.

Phoenicia: de spelregels

Nachten heb ik er wakker van gelegen. Zonder resultaat. Geen touw aan vast te knopen. Het begrijpen van de financieringswet is een fluitje van een cent vergeleken met wat ons hier wordt voorgeschoteld.

Vegas Showdown: het spelerstableau

Een goed spel. En het is ook altijd leuk als je bovenop het centrale ook nog op een persoonlijk spelbord mag spelen. Maar u begint wel een beetje te twijfelen aan hoe serieus u door Avalon Hill wordt genomen als u de kwaliteit van uw hoogst persoonlijk tableautje ziet. Of beter: de afwezigheid ervan. Gewoon papier, ongeveer de dikte van een yoctometer en met een irritante plooi in het midden waar je tegeltjes steeds weer van afglijden.

Sternenfahrer Von Catan: de ruimteschepen

Een gadget is leuk, maar meestal slechts voor korte tijd. De ruimteschepen die u met een kreetje van verrukking uit de doos van “Sternenfahrer” haalt hebben alles in zich wat een gadget een gadget maakt: een korte periode van verwondering en – u kunt zelf zeker voldoende voorbeelden aanhalen uit de praktijk (sleutelhangers die reageren op gefluit, iemand?) - een zeer korte levensduur. De ruimteschepen van Catan ontsnappen niet aan deze wetmatigheid. Na het eerste geschud – je zal er als astronautje maar inzitten – beginnen de onderdelen al los te komen of, erger nog, af te breken. Mogelijk heeft Vlaada Chvatil tijdens het manipuleren van deze ruimteschepen zijn inspiratie gevonden voor Galaxy Trucker. Daarin valt er ook één en ander van je spaceship, maar dat is dan ook op een milde sadistische manier de bedoeling. Na de te voorziene klachtenregen zouden er bepaalde onderdelen in omloop zijn gebracht die je ruimteschepen steviger maken. Ik heb ze nog niet gezien, maar ze bestaan.

Duel In The Dark: de stank

Made In China, staat er op de doos. Spijtig genoeg hebben de Chinezen ook een geut van de plaatselijke fabriekslucht mee in de doos gestoken. Een geut met een zodanig indringende geur dat het luchten van de doos en inhoud de eerste activiteit is die je met dit spel zult doen. Dat heeft ook zo zijn voordelen. Kakkerlakken en ander ongedierte bijvoorbeeld zie je nooit meer terug in je etablissement. Het nadeel is wel dat je ook sociaal geisoleerd geraakt. Je krijg niemand meer over de vloer, voor een paar maanden toch.

Capitol: de overwinningspuntenzuilen

Origineel hoor, zuilen die je gebruikt om je score bij te houden. Dat past heel goed bij het thema. Alleen steken ze allemaal samen door hetzelfde gat waardoor de aanpassing van een score de zuilen van bijna alle andere spelers mee doet verschuiven. Ik ken sommige spelers die niet door dezelfde deur kunnen, maar hier wordt dat toch wel heel letterlijk genomen.

Magna Grecia: de woestijnkleur

Echt gebeurd, iets meer dan 4 jaar geleden: spelbord op tafel gelegd, er met mijn medespelers ongeveer vijf minuten sprakeloos naar zitten staren, opnieuw opgeruimd en een ander spel uit de kast gehaald. Zo erg was het. Er zijn grenzen aan eentonigheid. En goede smaak.

Clipper: de havenfiches

Eén onderdeel hebben ze vergeten in deze doos te steken: een mircoscoop. Deze heb je nodig om de miniscule – en ik druk me nog voorzichtig uit – fiches op te sporen die de aanwezigheid van een speler in de havens moeten aangeven. Voor u dit speelt timmert u ook best opkantjes aan uw speltafel, want als een havenfiche op de grond valt vindt u die nooit meer terug. Nooit. Ik hoed me ervoor de woorden “nooit” en “altijd” te gebruiken, maar hier kan het. Ik durf het zelfs nog eens te herhalen: nooit!

Wiz-War: buiten het spelplezier, alles

Dit is een leuk en zichzelf niet te serieus nemend spel. Spijtig genoeg nam men zich ook niet al te serieus tijdens de kwaliteitszorg voor de spelonderdelen. Geen kleur, laagstaand materiaal, een inspiratieloos en doodsaai grafisch design en een doos waarvan het deksel doorzakt alleen al door ernaar te kijken.

God, er is nog werk aan de winkel. Veel werk.

Daarom, beste medespeler, stel ik het volgende voor:

Laten wij bidden..

Dominique

 

 

 

 

12:47 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Stank Bedankt voor de waarschuwing in verband met Duel in the dark. Normaal gezien is mijn eerste reactie na het openen van een nieuwe speldoos immers er mijn neus insteken en een diepe teug nemen van de lucht van vers nieuw spellenmateriaal. Daar gaat niks boven wat mij betreft! Uiteraard levert mij dit steeds vreemde blikken op, maar in elk geval ga ik nu geen farce voorhebben moest ik ooit een ongeopende doos van het voorgenoemde spel in mijn handen krijgen. Waarvoor dank!

Gepost door: els | 07-07-08

Stank Els,

Indien je je inhaleerritueel op "Duel In The Dark" zou toepassen lijkt me een spoedopname in het dichtsbijzijnde ziekenhuis je enige kans op redding. Niet doen dus, zeker niet als je nog kans wilt maken op een ticket voor een TTT-dag van "De Tafel Plakt!"

Gepost door: Dominique | 07-07-08

Sternenfahrer Von Catan: de ruimteschepen Deze onderdelen voor sternenfahrer bestaan inderdaad. Gewoon een mailtje naar de uitgever met de vraag om de versterkingsringen op te sturen. Een paar dagen later liggen ze in de bus. Ik moet zeggen dat ze wel degelijk hun effect hebben. Tot nog toe is er niets afgebroken.

Onlangs ook Loco aangeschaft. Hier is D niet meer mee gemoeid, er moet nog iets anders bestaan... Maar laat je hierdoor niet afschrikken, een leuk tussendoortje van ca. 5 à 10 minuten

Gepost door: Kristof | 07-07-08

Ik kan haast niet wachten tot dat ik het eerste Anobilabel in de winkel zie liggen.
Wat heb je dit Duivelse stuk toch Goddelijk geschreven.

Gepost door: Rober | 08-07-08

We hebben ook nog Space Dealer waarbij er een fors verschil bestaat tussen de tijd van de zandlopers en Guatamala waarbij er een zakje echte koffiebonen bij in is gedaan. Mooi als het ruikt naar verse bonen. Bij mij in ieder geval niet.....

Gepost door: Eric | 09-07-08

Stank als tiener de stinkbommen in de klas
als verpleger de Lysomucil oplossing
als spelletjesfanaat "San Gimignano" van Piatnik
je bent gewaarschuwd

Gepost door: Peter | 09-07-08

Aan de reacties te zien heb ik nog maar het topje van de ijsberg aangesneden. Maar niet wanhopen, medespelers, één van mijn volgende bijdragen bevat het antidotum.

Gepost door: Dominique | 10-07-08

Wederom een schitterende bijdrage Dominique.
Ik heb ook een kleine ergernis die soms des duivels is. De verschillende maten van speldozen bij het wegbergen, bezorgen me grijze haren. Denk maar aan het formaat van een Blokus die in geen enkele curverbox te krijgen is, zwijg me dan helemaal van de trigon versie die in zes kantjes is verdeeld. Of wat had u gedacht van de FFG-dozen, ik heb zo al verscheidene truien stukgemaakt door achter de deurklink te blijven hangen, terwijl ik zo'n "zwaar" spel door de deur probeerde te krijgen.

Daarenboven krijg ik af en toe thuis ook op mijn kop omdat de kartonnen dozen krassen maken op ons pas geschuurde en gesapte tafel. Maar ja, zo'n mooie dozen op de grond gooien doe je ook niet.

Gepost door: Arne De Cnodder | 14-07-08

More, more, ... oh no, it was terrible... booh, booh ;-) Knap stukje Dominique ! Misschien kan het abomilabel elk jaar door Humo worden uitgereikt op een grote galaavond. Hopelijk krijg ik dan een uitnodiging ;-)

(je vindt het vast niet erg dat ik even bij de leden van bordspelforum heb gepolst naar hun genommineerden voor dit label ;-) )

Gepost door: David | 16-07-08

De commentaren zijn gesloten.