21-06-08

Spuitend ten onder!

Een reclameboodschap, gezien op 2 juni op VT4: “Er zijn al genoeg kleine ergernissen in je leven. Daar wil je geen diarree bovenop.” Ik was net nummertje 129 van het Chinese Restaurant “Lin Fa” aan het binnenwerken. De honger was over.

Het was een spotje voor Immodium. Immodium, het doet me altijd weer aan Ebola denken.

Ebola. Op het eerste gezicht lijkt het een leuke meisjesnaam. Ik zou haar echter niet kussen als u haar tegenkomt. Voor u het weet verlaten al uw lichaamssappen in ijltempo al uw interne reservoirs. U gaat openingen te kort hebben. Gelukkig hebt u daar maar een paar dagen last van. Daarna bent u dood.

Ik vraag uw begrip voor het feit dat ik me even verdiep in de menselijke ontlasting, maar het moet. A man's got to do what a man's got to do. Ik wil het met u immers over een spel hebben dat spuitende diarree, projectielbraken, interne bloedingen, huiduitslag, etterende zweren, haaruitval, afvallende ledematen, een vrjwel zekere mortaliteit en het – veelal kleine – gespuis dat deze kleine ongemakken veroorzaakt als uitgangspunt (!) neemt, daar met brio in slaagt en ons – mij in alle geval – doet verlangen naar meer. U leest dit goed.

Ik beken. Ik ben een kneus. Tot de kneusjes binnen de spellenwereld worden zij gerekend die zich wel eens aan coöperatieve spellen wagen. Alhoewel, “wagen” is een ietwat ongelukkige woordkeuze aangezien je ofwel allemaal samen wint ofwel en groupe de boot ingaat. In het laatste geval word je niet uitgelachen. En in geval van winst: allemaal samen vrolijk een dansje rond de tafel. Veilig bezig zijn heet dat. Ik doe daar dus vrolijk aan mee. De stempel “kneus” neem ik er dan maar bij.

Binnen het wonderbaarlijke segment van de coöperatieve spelen – Marx zou ook een groot aanhanger van dit soort spellen zijn geweest – zijn er een paar die mijn spelershart in hoge mate beroeren: “Sauerbaum” bijvoorbeeld, waar je het samen opneemt tegen de zure regen. “In De Ban Van De Ring”, een in mijn ogen nog steeds zwaar onderschat spel dat bij elke sessie weer een nieuw scheldwoord aan de Nederlandse taal toevoegt. “Arkham Horror”, dat speltechnisch zeer goed in elkaar zit maar waar in mijn ogen de horror toch vooral betrekking heeft op het klaarzetten en opruimen van het spel. En dan hebben we nog “Shadows Over Camelot” en “Riddle Of The Ring”, al tellen deze twee eigenlijk niet mee omwille van het feit dat we in “Shadows..” te maken krijgen met een verrader die godbetert op zijn eentje kan winnen als hij het goed speelt en “Riddle..” waarbij het Midden-Aarde universum nog eens wordt aangesproken als excuus om twee teams, zijnde de goeden en de slechten, het tegen elkaar te laten opnemen. De helft van wat rond de tafel zit verliest dus. En zal achteraf niet aan de polonaise deelnemen.

Pandemic dus.

Twee tot vier kneuzen worden geacht de wereld - dit gaat echt wel verder dan uw keukentafel - te behoeden voor wat het mensdom het meest vreest: totale uitroeiing van de soort door een massale verspreiding van de meest besmettelijke infectieziekten. Met een doosje Immodium staan zwaaien - zelfs de instantversie uit de reclame - zal hier niet helpen. Hier moet je met straffe mannen en vrouwen op af. Kneusjes zei u? Helden is een betere omschrijving.

Atlanta is onze uitvalsbasis. We beschikken daar over een gezellig onderzoekscentrum met alles erop en eraan en – nog belangrijker – een vliegveld. Daar staan we dan, op het mondiale spelbord. Gezellig. We hebben internet, we hebben faxapparatuur, GPS-systemen, iPhones, Blackberry's en meer van dat fraais. Ons venster op de wereld. Al snel zullen we wensen dat van dat venster de rolluiken waren neergelaten want binnen de korste keren worden we overstelpt met meldingen van epidemies allerhande: een diarreebuitje daar, een kudde zweren ginder, een hoestorkaan her, een braakwaterval der. Het houdt niet op. En als er niet snel iets aan gedaan wordt is het gedaan met de mensheid. Op zich zou dat misschien niet zo'n slechte zaak zijn voor het welzijn van onze planeet, maar één van onze teamleden heeft een pakketje aandelen van Shell en Q8 en die wil het toch niet zo ver laten komen. Uitrukken dus, jongens en meisjes, en bestrijden die handel.

Het team: een stelletje ongeregeld. Maar het moet gezegd: in hun vakgebied zijn ze stuk voor stuk het kneusje van de zalm. Zo hebben we daar de verpleegkundige, gespecialiseerd in het ter plekke behandelen van de brakende, schijtende, zwerende en hoestende medemens. En kijk daar: daar loopt - iPhone in de hand en druk gesticulerend - de dispatcher die, onder alle omstandigheden, het hoofd koel houdt en de lichaamssappen binnen teneinde de teamleden zo optimaal mogelijk te leiden naar daar waar het nodig is (meestal overal). En ziet, zieken onder ons, daar zit de wetenschapster Einsteingewijs over boeken en microscopen gebogen, druk doende een remedie te ontwikkelen. En ze ziet er nog goed uit ook! De onderzoekster – ook niet mis! - zorgt ervoor dat de rest van het team van de laatste ontwikkelingen op de hoogte is en verzamelt gegevens over alles wat nog maar naar een mogelijke epidemie ruikt. Tenslotte hebben we ook nog een “operations expert”, een mooi Angelsaksisch woord voor een ordinaire vuikbekkende werfleider, die ervoor zorgt dat er overal ter wereld en liefst zo strategisch mogelijk, onderzoeks- en uitvalsbasisssen voor onze werkzaamheden worden neergepoot. En zo spelen wij elk onze onmisbare rol. Vier acties per beurt krijgen we in dit kaartgestuurde spel. Het zijn er veel te weinig. En elke ronde breiden de ziektes zich uit, of erger: krijgen we te maken met een epidemie. Of nog erger: worden we geconfronteerd met een “outbreak”. Deze laatste term spreekt u best met de nodige omzichtigheid en vrees uit, want u wilt niet weten wat er dan allemaal op u af komt. Vergelijk het met het stoppen van uw vinger in een lekkend gaatje in het ruim van uw luxejacht van drie miljoen, terwijl een eindje verderop in datzelfde ruim het water binnengutst door een gat met een doorsnede van vier en een halve meter. Ik lees gedachten, ik zie welk woord u nu zit te denken: het begint met een h en eindigt op opeloos. Inderdaad.

Wij, de kneusjes, kunnen slechts op één wijze winnen. Door voor de vier ziektes die zich in de loop van het spel manifesteren een afdoende en betrouwbare behandeling te vinden. Het spel – ga even zitten – kan ons verslaan op drie verschillende manieren: door het bereiken van een vastbepaald aantal “outbreaks” (acht!), als we van een bepaalde ziekte de corresponderende blokjes niet kunnen aanvullen op het spelbord en als de trekstapel leeg is op het moment dat een speler zijn handkaarten moet aanvullen.

Goed, ik geef het toe, een onderzoeker, een verpleegkundige, een wetenschapper, een expert operaties en een dispatcher zijn nu niet bepaald karakters waarvan de haartjes op je armen overeind gaan staan. Maar goeie God, nog nooit heb ik me in een spel zo geïdentificeerd met mijn rol en die van mijn medespelers.

Hebt u het ooit meegemaakt dat u spontaan en zonder enige afspraak vooraf samen met uw medespelers juichend de handen in de hoogte steekt bij een overwinning, met een gevoel dat kan tippen aan het winnen van een ploegentijdrit in de Ronde van Frankrijk? Hebt u het ooit meegemaakt dat uw handkaarten bijna niet vast te houden zijn omwille van het zweet dat in uw handen staat en dat u, om u heen kijkend, vaststelt dat uw medespelers met net hetzelfde probleem kampen (de kaartenhouders van Memoir '44 of Battlelore kunnen hieraan verhelpen)? Hebt u het al meegemaakt dat u een uur intensief communiceert en overlegt met uw medespelers, meer dan u tot dan toe ooit, zowel plugged als unplugged, gedaan hebt? En dat deze medespelers eindelijk eens iets zinnigs te vertellen hebben? Hebt u het al meegemaakt dat u en uw medespelers hetzelfde spel steeds weer opnieuw willen spelen, ondanks het feit dat er steeds weer verloren wordt? Als was u verslaafd? Neen? Dan raad ik u dringend aan het bovenstaande nog eens rustig te herlezen en daarna als een speer naar uw plaatselijke spelleverancier te hollen, met een snelheid die recht evenredig is met de snelheid waarop u met een diarreekramp het dichtsbijzijnde toilet opzoekt. U gaat het zich niet beklagen. En u hoeft het niet aan de grote klok te hangen hoor, dat u een kneusje bent. Met een select kneusjesgroepje in het geheim genieten. Het heeft wel iets.

Red November (Fantasy Flight Games) gaat uit een reusachtig vat moeten tappen om hieraan te kunnen tippen.

Verliezen was nog nooit zo leuk.

Briljant spel.

 

Pandemic (Z-Man Games, 2008)

Matt Leacock

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

 

Tot slot nog een zeer belangrijke dienstmededeling: surf even naar www.despeeldoos.be. Klik daar even op de link naar de aankondiging van de spellendag op 29/06/2008. Schrijf u met een brede glimlach in. Het leven is simpel. 

Ik weet wat te doen op 29 juni. 

Dominique 

 

21:00 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik beken: ik ben een kneusje :-)

Fantastisch spel. Laat de epidemies maar aanrukken.

Gepost door: Kristof | 21-06-08

Welcome to the club!

Gepost door: Dominique | 13-07-08

De commentaren zijn gesloten.