12-05-08

Een golfoorlog! Alweer!

Er moet mij iets van het hart. Ik ben die kinderliedjes, die infantiele meezingertjes waarmee we de laatste tijd om de oren worden geslagen, grondig beu. Een voorbeeld? Yael Naïm met “New Soul”. Ik citeer even het refrein: lalalalalalalalalalalalalalalalalalalalalalala. Ik herhaal: lalalalalalalalalalalalalalalalalalalalalalala! Herkent u het? Ik word er nog misselijker van als ik het zo neergeschreven zie. En dat staat in de hitlijsten! En in de playlists van alle radiostations, behalve dan misschien in die van – oef, toch een uitwijkmogelijkheid – Radio Vaticaan. En dan zwijg ik nog over Kate Nasch, Colbie Vaillat (Bubbly, godbetert) en dan, erger nog, die Soko – die het fonetisch verkrachten van de Engelse taal als gimmick hanteert door een Allo-Allo-Frans accent te gebruiken en er verdorie nog mee wegkomt ook. Denken ze nu echt dat wij kleuters zijn of wat? Gedverd....Zo, dat moest er even uit.

Nee, als ik in the mood ben voor zomerse deuntjes, geef me dan maar een goeie geut Beach Boys. En de associatie die dat soort muziek bij mij onmiddellijk oproept: die van een bruingebrand, gespierd, perfect geproportioneerd lichaam. Medespelers die mij persoonlijk kennen hebben ondertussen de link met mijn persoon al gelegd. En nu ik toch aan het associeren ben: ik zie me met “de jongens” aan een Hawaiiaans strand op een surfplank de hoogste en spectakulairste golven bedwingen. Alle beachbabes liggen aan mijn voeten. Letterlijk. Maar mijn gedachten zijn bij een andere babe, eentje met standing, eentje op de hogeschool, die vanwege haar studies geen tijd heeft voor strandwandelingen, laat staan -avonturen. Toch, ik ben verliefd en ik slaag er uiteindelijk in het met haar aan te leggen. Maar o ramspoed, ik kan en mag niet omgaan met een vrouw in mantelpakje. Slecht voor mijn imago bij de jongens. Dus blijven onze contacten beperkt en geheim. We hunkeren, smachten en verlangen naar elkaar en meermaals staat de vrouw van mijn leven op het terras van één of ander strandhuis, met op de achtergrond een perfecte zonsondergang, hartstochtelijk en uiteraard met mij in gedachten “Hopelessly Devoted To You” te zingen. In haar mantelpakje. Dan komt de dag van de grote wedstrijd, die ik uiteraard afgetekend win. Terwijl alle beachbabes na de prijsuitreiking over elkaar heen tuimelen om toch maar met mij m'n Chevrolet Convertible in te mogen kruipen, duikt mijn droomvrouw plots op aan het strand, in een nauw, zwart latex pakje, haar lange haren extremely heavy in de war, een gore taal bezigend dewelke ik hier, vanwege de mogelijkheid dat hier kleine kinderen meelezen, niet durf weer te geven. Ze steekt alle beachbabes, ondertussen allemaal geel uitgeslagen van jaloezie, in haar achterzak. Onder luid gejuich van de jongens hoppen we in de Chevrolet en scheuren we extreem wilde avonturen tegemoet. Enkele jaren later liggen we hand in hand op het terras van het eerder genoemde strandhuis naar onze kindjes te kijken. Ze rapen schelpjes. Eindgeneriek.

Wie zijn wij, waar gaan wij voor en hoe gaan we dat dan wel doen?

Surfers zijn wij. En we spelen "Surf's Up, Dude!" Een bordspel zowaar.

En omdat ik niet graag alleen speel geef ik jullie vandaag ook de kans om te beschikken over een kathedraal van een lichaam, blinkend van de zonnebrandolie en van een zodanige perfecte symetrie dat het vermoeden ontstaat dat De Schepper Himself ons persoonlijk heeft geboetseerd. En niet bepaald op een maandag.

Wij hangen rond op exotische, ver van ons bed gelegen, stranden en nemen deel aan surfwedstrijden. Geen surfwedstrijden zonder golven, dus die zijn ook in groten getale aanwezig. Ze zijn wel van stevig karton, maar soit. Een doorwinterde, goed van inlevingsvermogen voorziene speler let daar al lang niet meer op.

We kunnen zwemmen, dat is al een pluspunt, al is dat niet echt een vereiste. Je kan rustig peddelend op je plank de beste golven gaan uitzoeken en hopen dat je op het moment van de waarheid er niet afvalt.

Alles in dit spel doen we met kaarten: theatraal de zee in lopen, naar de golven toe peddelen, de golven met onze surfplank “pakken”, op de golven en onze surfplank proberen overeind te blijven en onze concurrenten van de golven afduwen. Dat kaartgestuurde klinkt misschien een beetje raar, maar er is één groot voordeel: wij, en vooral onze kaarten, blijven droog.

Staan we nog overeind op onze plank en op een golf als deze het strand oprolt scoren we punten. En wie op dat moment de "prime"-plaats inneemt (het beste plekje op de golf in kwestie) krijgt daarbovenop nog een kwijlende beachbabe achter zich aan, die nog eens bonuspunten opleveren aan het einde van het spel.

Af en toe duikt er een haai in het golfgebied op en dan wordt er, weeral aan de hand van het uitspelen van kaarten, gekeken of we hem of haar kunnen wegjagen of niet. De tweede optie is niet aan te raden maar komt voor. Of hoe een speltafel toch een veilig gevoel kan oproepen. 

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

Je hoor, we staan op een surfplank. Deze surfplank bevindt zich op golven van verschillende omvang, lees: hoogte.. Geen paniek. Ik heb ze gemeten. De gemiddelde hoogte is 2 millimeter. Die golven begeven zich, zoals het een degelijke golf betaamt, strandwaarts. Nu bevindt dit thema zich ook een beetje ver van ons bed. Letterlijk. Je kunt natuurlijk je eigen surfervaringen aan de Noordzee een beetje enten op wat zich voor ons op tafel afspeelt, maar geef toe: rillend het strand opkruipen bedekt met de olieresten van een containerschip dat even daarvoor zijn brandstoftanks voor de kust heeft gereinigd roept nu ook niet bepaald een vorm van romantiek op. Maar met een beetje fantasie halen we ons Hawaii wel even voor de geest.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

De regels zijn, op zijn zachtst gezegd, nogal klein uitgevallen. Je verwacht toch wat anders in zo'n grote doos. We treffen een klein boekje aan, in een klein lettertype, in zwart-wit. Ook geen foto's met voorbeelden. Niet dat we veel visuele ondersteuning nodig hebben. De regels zijn duidelijk genoeg. Maar een spel dat diepblauw water, schitterende gele zonnestralen, wuivend groene palmen, bontgekleurde surfplanken en fluoriscerende badpakken en bikini's als uitgangspunt neemt, daarbij verwacht je toch ook een al even vrolijk gekleurd regelwerk. Dream on, babe! Maar kom, we maken er geen punt van. Want wat staat hierboven vet en schuingedrukt: “Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.” Van kleur en hoog kwalitatief glanspapier is hier geen sprake. Duidelijk en overzichtelijk regelwerk daarentegen.. Score: voldoende.

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

We openen de doos. Dat gaat wat moeilijk. Het deksel zit nogal strak om de opbergdoos gespannen. Het vraagt wat oefening maar uiteindelijk lukt het ons toch, maar niet zonder het typische flatusgeluid dat loskomende strakke bordspeldeksels al eens willen produceren, de inhoud te aanschouwen. En dat mag zeker gezien worden. De inhoud haalt niet het niveau van een, laat ons zeggen, knappe beachbabe, maar het kon zeker erger.

Ik had ook liever voor elke beachbabe-kaart een ander modelletje gezien, maar dat had waarschijnlijk de productiekosten de hoogte in gejaagd. Nu moeten we het met een soort meerlingen doen. Sommigen onder ons kicken daarop en zijn nu waarschijnlijk al op weg naar de dichtsbijzijnde speelgoedwinkel. Het is hen gegund.

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Als het deksel wat minder vast zou aanspannen zouden we heel snel aan de slag kunnen. Door dit euvel lopen we evenwel een beetje vertraging op. Maar we kunnen het ook positief bekijken: het zorgt voor wat lichaamsbeweging. Eenmaal de doos open is alles snel opgezet, snel uitgelegd en kunnen we snel de golven op en dat laatste – niet onbelangrijk – volledig droog.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

Er is een kleurprobleem met onze surfers. Ze mogen dan wel redelijk groot uitgevallen en mooi gevormd zijn, als je met het maximum aantal spelers aan de slag gaat worden we toch geconfronteerd met iets dat ik zou kwalificeren als visueel ongemak. Donkerblauw en zwart liggen wel heel dicht bij elkaar. Bij kunstlicht kun je het vergeten.

Dat wordt gelukkig een beetje ondervangen door het feit dat we met z'n zessen de zee opkunnen. Surf je met minder gebruik je die twee kleuren, of eentje ervan, niet. Simpel.

Ook een minpuntje: de kleur van de te winnen trofeeën: het is aangenaam vast te stellen dat je echte bekertjes kunt winnen – al maak je op geen enkele manier indruk als je er eentje in de hoogte steekt (hoogte 2 cm) - maar het onderscheid tussen de gouden en bronzen kleinoden zijn moeilijk te maken. Opletten bij de uitreiking en de puntentelling op het einde is dan ook de niet zo blijde boodschap.

Het spelbord en de golven zijn ook niet zonder gebreken. ze zijn wel kleurrijk en zo, maar het blinkt allemaal een beetje te fel en bij tegenlicht heb je - wel toepasselijk vanwege het thema, maar volgens mij nooit de bedoeling - een zonnebril nodig. En zonnebrillen zitten standaard niet in de doos.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Het klassieke gegeven: kaarten en een trekstapel. Bij het trekken haal je uiteraard een geut geluk mee binnen, net als zout water bij het surfen. Maar dat mag, want je krijgt tijdens het spelen genoeg tijd en mogelijkheden om aan één of andere vorm van handmanagement te doen. Het einde van een beurt, wanneer je drie acties krijgt die je mag verdelen tussen kaarten op hand nemen, van het strand het water in of peddelen naar het golfgebied, is cruciaal. Besteed daarom voldoende aandacht aan deze fase. Geen kaarten op hand betekent immers geen acties. En geen surfers in het golfgebied betekent mogelijk geen punten.

Gij zult sfeer en interactie creëren.

The Beach Boys draaien op de achtergrond helpt. Ook kunt u tijdens het spelen een actieve surfhouding aannemen – ongetwijfeld een sfeerschepper – maar spelen wordt dan een beetje ongemakkelijk. U kunt in plaats van een doorsnee tafellaken ook uw fleurigste badhanddoek als onderlaag gebruiken, maar dat oogt zo raar. U kunt ook een paar kubieke meter wit rijnzand op uw keukenvloer kieperen maar dat is zo'n gedoe achteraf. U kunt zich vooraf ook behandelen met zo'n handige bruiner uit een spuitbus, maar iemand uit mijn kennisssenkring is na een gelijkaardige behandeling nooit meer in het straatbeeld verschenen, dus dat raad ik ook niet aan.

Ik wil gewoon maar zeggen: als u de sfeer erin wilt brengen zal het van u en uw gezelschap moeten komen. Het haaialarm en de bekeruitreikingen lenen zich wel tot de mogelijkheid van input van wat klank- en lichteffecten maar daarmee hebben we het wel zo'n beetje gehad.

Gij zult niet te lang duren.

45 tot 90 minuten staat er op de doos. Het kan allebei. Als er “grüblers” aan tafel zitten loopt het gegarandeerd uit. Mijn advies: er gewoon op los spelen. Dan gaat het lekker vooruit. Dit spel vraagt erom.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

Tja, wat moet ik hier nu op zeggen? Ik denk persoonlijk van niet. De regels zijn, ook al gaat het hier om een veredeld kaartspel, toch een beetje wennen. Groene blaadjes raad ik dus andere spellen aan.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

Ik wil gerust af en toe de golven op. Af en toe. Het is niet een spel dat dikwijls op tafel zal komen, maar het is, alleen al door het thema, een plaatsje in een gemiddelde spellencollectie zeker waard. Zeker aan te bevelen in de lange, donkere winterdagen. Het soort dagen waarvan we er de laatste maanden een beetje teveel van hebben zien passeren. Als je het op zo'n dag speelt kleur je lekker bij.

Maar ziet: de zon schijnt! En het provinciaal domein “De Halve Maan” is hier vlakbij. En als Diestenaar mag ik daar gratis binnen! Waar is mijn spuitbus “bruin in twee minuten” nu weer? Ach, daar staat ze. Hopelijk lukt het deze keer egaal.

Dominique


Surf''s Up, Dude! (Jolly Roger Games, 2008)

Alan R. Moon & Aaron Weissblum

2 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

45-90 minuten



 

18:33 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Kreunende mooie deernes Beste Dominique,
Je bent een fijne man, maar dat je niet van Colbie Vaillat houdt, doet me pijn en er komt een grimas van ontgoocheling op mijn gezicht. Bij een volgende speelgelegenheid zet ik zeker haar CD eens op terwijl ik je alweer een nederlaag aansmeer :-)

Gepost door: David | 19-06-08

De commentaren zijn gesloten.