21-04-08

TTRK: Het Ticket To Reis Kaartspel

 

Aah, de trein. Het is toch altijd een beetje lijden. Hij komt altijd te laat, vooral als het ijskoud is. Of hij komt te vroeg, zodat je je laatste aansluiting mist. Eenmaal opgestapt is er geen plaats meer vanwege de gratis reizende hoogbejaarden die, vooral tijdens het spitsuur, en masse naar de kust willen. En als je zit, zit je meestal naast een luidkeels gsm-ende medemens. Moest  diens onderwerp nu gaan over de zes moorden die de betrokkene de avond voordien heeft gepleegd zou ik nog een oogje dichtknijpen, maar neen, het gaat meestal over iets onbenulligs zoals de defecte starter van zijn flashy 4x4 waardoor hij vandaag de trein moest nemen.

Het openbaar vervoer. Het heeft één groot nadeel. Het is openbaar. Maar dat kan men van deze blog ook zeggen. Dus ik pas wel op. Heerlijk, dat treinreizen..

Wie zijn wij, waar gaan wij voor en hoe gaan we dat dan wel doen?

Laten we dus maar even aan de andere kant gaan staan. Aan de kant van de mannen en vrouwen die nooit de trein nemen, vanwege een auto met chauffeur. De moguls. Zij die het grote geld verdienen door de leiding van spoorwegmaatschappijen op zich te nemen. Aangezien wij echte spelers zijn is inleven in deze rol geen enkel probleem. We zien wel geen geld door onze vingertjes passeren maar we kunnen wel spelen voor de eer. En is dat, beste medespeler, niet het allerhoogste?

Wij proberen routes uit te bouwen, zoveel mogelijk. Wij doen dat door het uitspelen van kaarten. De routes worden bepaald door de tickets die we bij spelaanvang op hand hebben en tijdens het spel bij op hand nemen. Vervulde tickets zijn punten waard, onvervulde minpunten, en wie op het einde van het spel de meeste verbindingen heeft gemaakt met bepaalde steden krijgt de bonuskaart van de betreffende stad en dus extra punten. Op elke routekaart staan een aantal gekleurde bolletjes. Om de route te claimen moet je minstens het aantal kleuren op deze routekaart hebben uitgespeeld op het einde van het spel. Uiteraard zijn de locomotiefkaarten, de jokers, ook weer van de partij. Zij nemen een kleur naar keuze aan, weet u wel

Ervaren Ticket To Ride spelers kennen het klappen van de zweep al, al moeten ze wel rekening houden met een paar kleine aanpassingen: als er tussen de openliggende wagonkaarten drie of meer locomotieven liggen worden deze kaarten niet vervangen. En als je tickets neemt hoef je er niet minstens ééntje te houden. Even wennen dus.

Tijdens je beurt kun je wagonkaarten op hand nemen, tickets nemen of kaarten uitleggen. Vooral dit laatste is leuk, en riskant. Je moet eerst kaarten voor je open uitspelen. Pas in de volgende ronde kun je ze eventueel verplaatsen naar de stapel van je treinen die zogezegd onderweg zijn. In het begin van je beurt moet je van elke openliggende kleur voor je één kaart naar je “onderweg-stapel” versassen. Treinen die onderweg zijn, zijn veilig. Want veiligheid en vooral een onveiligheidsgevoel zijn belangrijke emoties in dit spel. Kaarten die voor je openliggen kunnen immers door je tegenstanders worden weggespeeld, gewoon door meer kaarten van de betreffende kleur uit te spelen. Een setje. Als je kaarten van verschillende kleuren wil uitspelen word je wel heel erg beperkt. Ze moeten van een verschillende kleur zijn, het moeten er drie zijn (niet meer, niet minder) en geen van je tegenspelers mag de kleur in kwestie voor zich hebben openliggen. U begrijpt, de uitdrukking “het zweet staat in zijn handen” krijgt hier een totaal nieuwe dimensie.

Met z”n tweeën of z'n drieën spelen we één keer de trekstapel weg, met z'n vieren doen we dat twee keer. Hou die trekstapel in de gaten. Het eindstation wordt sneller aangedaan dan je denkt.

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

U moet zich niet ongerust maken. Het materiaal is kwalitatief en hoogstaand. We hebben het hier over een Days Of Wonder, weet u wel. In het universum van Days Of Wonder is de kwaliteitsvraag stellen ze eveneens beantwoorden.

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Het doosje uit, het vuistje in en hop, we zijn vetrokken. Toch, dat vuistje, neem dat maar met een grote korrel zout. Een grote vuist is meer aangewezen. Kolenschoppen van handen hebt u nodig. Mensen met kleine knuistjes raad ik de kaartenhoudertjes van Memoir '44 of Battlelore aan. U moet namelijk zowel uw wagonkaarten als uw tickets in de handen zien te houden (en deze laatste vooral in de hand). Kom, u moet dat uiteraard niet, maar steeds weer wisselen tussen het stapeltje wagonkaarten en tickets is een eerder irriterend soort ergotherapie.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

Hier heb ik wel een probleempje. Geel en oranje liggen nogal dicht bij elkaar. Gelukkig zijn er symbolen voor de kleurenblinden onder ons. Leuk dat Days Of Wonder aan die mensen denkt. Zo kunnen ook de kleurenzienden dit probleem omzeilen. Gek, maar toen ik de kaarten de eerste keer door mijn handen liet gaan had ik moeite om de voorkant van de achterkant te onderscheiden. Ik had nochtans niets gedronken en zeker niets gesnoven, gespoten of gesmeerd. Gek. Ik heb er nog altijd geen verklaring voor. Misschien omdat ik van nature een donkere achterkant en een lichte voorkant verwacht.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Uiteraard is er een portie geluk aanwezig. Door een aantal onder ons wordt dit getypeerd als “de vloek van een kaartspel”. De “echten” onder ons kunnen dit gedeeltelijk ondervangen door elke uitgespeelde en openliggende kaart te tellen en in zijn of haar RAM-geheugen op te slaan. Ik hou me daar niet mee bezig, tenzij het een kaartspel betreft dat uit maximaal vijf kaarten bestaat.

Gij zult sfeer en interactie creëren.

Het wegspelen van kaarten van je tegenstander, denk aan het altijd weer leuke duel “Crazy Chicken”, is een essentieel onderdeel van dit sowieso al aangename tijdverdrijf. Drie kaarten van één kleur uitspelen is vragen om problemen, tenzij je weet wat de anderen op handen hebben. Ik weet dat meestal niet erg nauwkeurig, dus kom ik hier meestal in de problemen. Het zweet waarover enkele alinea's terug sprake slaat hierop.

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

Een beetje fantasie kan geen kwaad. Daarmee is alles gezegd. Ik zie geen treinen rijden. stations zijn in geen verten te bespeuren en goederen en pasagiers zijn al helemaal niet aan de orde. Het valideren van de voldane tickets met een conducteur-perforator was een leuke gimmick geweest, maar dan zou dit een spel voor éénmalig gebruik zijn geweest en dat is naar het schijnt niet de bedoeling.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

No problemo. Lezen en aan de slag met die handel. Vier kleine bladzijden. Overzichtelijk en zonder ballast. De TTR-bordspel die-hards moeten zich wel even losrukken van de bordspelregels. En in de omgekeerde richting, het retourtje, zal dit ook wel gelden. Maar ik heb me laten vertellen dat een menselijk brein zeer adaptief is. Til hier dus niet te zwaar aan.

Het enige wat me een beetje stoort in de regels, inhoudelijk dan, is de alinea waarin staat vermeld dat je niet in je “onderweg-stapel” mag gaan kijken. Men introduceert hier dus een niet mis te verstaan memory-element. In bepaalde spellen kan ik daarmee leven, Biberbande bijvoorbeeld, maar hier heb ik er toch wat moeite mee. Een paar alinea's verder haast men zich te melden dat men, indien men met jongere of onervaren spelers aan tafel zit, toch een oogje mag dichtknijpen. Ze bedoelen eigenlijk: een oogje opendoen. Je mag wel gaan piepen dus. Als je mijn mening vraagt: ik speel dit liever met mijn ogen open.

Gij zult niet te lang duren.

Nee. Misschien zijn de 30 minuten op de doos een klein beetje overdreven, maar als het al een beetje langer duurt (met vier spelers) voelt het echt niet zo lang. Altijd een goed teken.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

Absoluut. Dit kleine spel is een grote poort naar een potentiële spelverslaving. En onze nieuwe collega's gaan dit, gezien de geringe omvang, ook veel mee op reis nemen.

Ik wil dit spel dan ook graag een andere naam geven: Het Ticket To Reis Kaartspel.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

Ik heb een zwak voor spellen in een kleine doos die snel te spelen zijn, eenvoudige regels hebben, er bovendien nog goed uitzien en treintjes mogen ook altijd. Dit spel voldoet aan al deze voorwaarden.

Ik verlang in alle geval naar meer en ik denk binnenkort velen met mij. Ik hoef me dus geen zorgen te maken.

Dominique


Ticket To Ride Kaartspel

Days Of Wonder (2008)

Alan R. Moon

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

00:09 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Meer van hetzelfde blijkbaar. Iedereen zit op zijn eigen eilandje met zijn eigen kaartjes te spelen. Nee bedankt. En zeggen dat die Moon ook Union Pacific heeft ontworpen.

Gepost door: Benny | 21-04-08

Benny,

Inderdaad, iedereen zit een beetje op zichzelf te spelen. Maar het wordt echt wel gemeen als je andere spelers hun kaarten begint weg te spelen.
Dwarszitten wordt dan wel een heel expliciet gegeven, veel explicieter dan in het bordspel.
Ik zou het toch eens een kans geven. Ik weet niet hoe goed jij in vloeken bent, maar in dit spel krijg je ruimschoots de kans je vaardigheden te verfijnen.

Gepost door: Dominique | 21-04-08

De interactie en de spanning zit ‘m inderdaad in het wegspelen van andermans kaarten. Dit doe je overigens ‘op de tast’, omdat je immers geen flauw idee hebt welke bestemmingen iemand in handen heeft.

De Nederlandstalige regels….. daar heb ik een andere mening over. Die vind ik overladen met wollig taalgebruik, onoverzichtelijk in de presentatie en daardoor zeer onprettig om te lezen (zoals vaker bij Days of Wonder).

Gepost door: Erwin | 30-04-08

heeeey papapapapappapa kom effe een toffe reactie schrijven::: toffe coowle blog jo !!!!
ps i love jou !!! xx esther

Gepost door: esther (u dochter) | 22-05-08

De commentaren zijn gesloten.