22-03-08

Oppassen voor setverlies: Scriptorium!

 

Ooit “The Name Of The Rose” gezien? Dat cinematografische meesterwerk uit 1986, naar het al even meesterwerkige boek van Umberto Eco? Deze film ligt aan de basis van één van de grootste misvattingen uit de filmgeschiedenis: dat Sean Connery een knappe man is. Een misvatting die te vergelijken valt met die waarin gesteld wordt dat alle theedrinkende mannen homoseksueel zijn en alle voetballende vrouwen lesbisch. Sean draafde in deze film op tussen de grootste hoop lelijkerds die ooit op een filmset werden losgelaten. Hij had het geluk door de natuur het minst slecht bedeeld te zijn tussen dat stelletje ongeregeld, waardoor hij als het ware “de eenogige koning in het land der blinden” werd. Zijn uiterlijke middelmatigheid stak zodanig af tegen al die gedrochten waartussen hij zich bewoog dat het grote publiek hem zelfs knap begon te vinden. Als u deze film nog eens op het witte doek ziet, denk dan eens aan deze bijdrage. U zult uw vizier snel bijstellen. En als u, man zijnde, even in een dipje zit omwille van uw uiterlijk, huur hem dan even in de plaatselijke videotheek. Na een kwartiertje kijken voelt u zich stukken beter.

Vanwaar deze op het eerste gezicht weer nergens naartoe leidende inleiding, hoor ik u al denken? Wel, beste medespeler, het is de overgang naar het spel waarover ik het met u even wil hebben: Scriptorium!

Wie zijn wij, waar gaan wij voor en hoe gaan we dat dan wel doen?

We bevinden ons in een niet nader genoemd middeleeuws klooster Laten we, voor de verandering, er even van uitgaan dat we één van de lelijkerds zijn van hierboven. Wat mij betreft vraagt dat een ongelooflijk diep en fantasierijk inlevingsvermogen, maar kom, voor dit spel wil ik ver gaan. Hoe dat komt leest u verder wel. Als was het om onze lelijkheid te compenseren zijn we er in geslaagd ons op te werken tot vadertje abt. Daarbovenop zijn we in een meedogenloze concurrentiestrijd verwikkeld met de andere kloosters uit de buurt en werken we met het spreekwoordelijke monnikengeduld, maar zonder aan snelheid in te boeten, aan ons magnum opus: de omvangrijkste en kwalitatief meest hoogstaande “Heilige-Geschriften-Bibliotheek” uit die tijd.

Daarvoor hebben we wel het één en ander nodig. Lelijk als de nacht zijn we al, dat is dus een zorg minder. Op ons boodschappenlijstje: monniken die snel en mooi met de hand kunnen schrijven, illuminators die de kleurrijke en kalligrafisch hoogstaande miniatuurtjes kunnen aanbrengen, manuscripten, perkamentrollen om op te schrijven en uiteraard alles wat er verder nog nodig is om ons personeel naarstig aan het werk te kunnen zetten en houden (geen spiegels bijvoorbeeld, en vooral veel goud). Soms hebben we, door het doen van schenkingen, zelf in de hand wat we (en onze tegenstanders) kunnen krijgen, soms zijn we overgeleverd aan de goodwill (of onkunde, hahaha) van onze tegenstanders. Alles wat we nodig hebben staat, om het ons makkelijk te maken en de verzendingskosten van dit spel niet teveel in de hoogte te jagen, afgebeeld op kaarten.

Het spel is onderverdeeld in twee fasen: in fase één doen we schenkingen (ook aan onszelf, wat had u gedacht) en leggen we een lot later te veilen ingrediënten aan, in de tweede fase wordt die veilingstapel per opbod verkocht. Op personeel en grondstoffen bieden we met goud(kaarten), op goud bieden we met personeels- en grondstoffen(kaarten). En dit, beste spellenvrienden, zorgt voor de aanwezigheid van één der meest gevreesde termen binnen de spellenwereld: HET DILEMMA! En u zult het geweten hebben.

In de loop van het spel, zowel in fase één als twee, kunnen de spelers door tussenkomst van bisschoppen de waarde van bovengenoemde elementen doen stijgen of dalen. Wie op het einde van het spel van elk van de vijf categorieën het meeste kaarten bezit krijgt de waarde van die categorie (1 tot 6) in zegepunten uitbetaald. Wie de meeste zegepunten heeft wint. Uiteraard.

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

De thematiek, het verzamelen van de beste en de meeste “ingrediënten” voor de realisatie van een uitgebreide kloosterbibliotheek, is een leuke binnenkomer. Maar ook niet meer dan dat. Voor van alles te gebruiken dit spelsysteem. Uiteindelijk gaat het, zoals in zoveel spellen tegenwoordig, maar om het verzamelen van setjes. Dat is niet erg, en zeker niet als het zo goed is gedaan als in dit spel.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

Twee bedrukte zijdes van een langgerekt velletje vinden we in de doos. In kleur. Maar vooral heel duidelijk. Het enige wat voor een klein beetje verwarring kan zorgen bij het eerste spel is de activering en het gebruik van de bisschopkaarten. En de consequenties ervan. Maar daar waren we, mede door het aanspreken van ons gezond boerenverstand, snel uit.

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

Het is eraan te zien dat dit een goedkoop spel is, al moet ik toch ook even aanhalen dat men toch zijn best heeft gedaan. De kaarten zijn van degelijke kwaliteit en in kleur (en ondergebracht in een ziplockzakje). Er wordt een klein spelbordje meegeleverd waarop door middel van (bijgeleverde) zeszijdige dobbelstenen wordt aangegeven wat de waarde van de verschillende categorieën is. Het geheel zit in een stevig en diep doosje. Het feit dat we ons bevinden in de donkere middeleeuwen wordt doorgetrokken naar de kaarten. Donker als de nacht zijn ze. De bissschopkaarten en de goudkaarten zijn wat fleuriger uitgevallen, maar de teneur neigt toch naar zwart. In het kwadraat. Mij stoort het niet, maar bij spelers die het leven van nature nogal somber inzien gaat het aanzicht ervan zeker geen glimlach ontlokken. De onderdelen doen wat ze moeten doen, niet meer maar ook niet minder. En als het spreekwoord “less is more” op één spel van toepassing is, dan is het dit wel.

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Veel uitleg is niet nodig hoor. Ik heb de ervaring dat twee velletjes spelregels meestal geen avondvullende uiteenzetting vereisen. Dat wordt hier nog eens ten overvloede bevestigd. Snel uitgepakt, snel opgezet, snel uitgelegd, snel gespeeld. Waarna de smekende blikken van uw medespelers u aanzetten hetzelfde proces nog eens snel over te doen.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

Bij kaarslicht, iets wat nochtans lekker zou aanleunen bij het thema, zou ik dit niet spelen. Maar voor de rest: geen problemen.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Het is een kaartspel. Je moet het doen met wat je trekt. In fase één, de donatiefase, kan je leuke kaarten lekker voor jezelf houden en het minder lekkere aan je medespelers of aan de veilingstapel laten. Er is wel een klein probleempje: bij het doneren worden de kaarten één voor één getrokken. Je moet dan ook onmiddellijk beslissen wat je met die kaart doet. Hou je ze, gaat ze op de veilingstapel of schenk je ze aan je medespelers? Heb je bijvoorbeeld al een lekkere kaart op handen genomen en trek je nog iets veel smakelijkers dan moet je deze kaart toevoegen aan de veilingstapel of aan de donatierij die bestemd is voor je medespelers. Dat levert, afhankelijk van de aard van de actieve speler in kwestie de ene keer ingetogen, de andere keer zeer expliciet gegrom op. Een beetje geluk? Het zit erin. Maar het is allerminst storend.

Gij zult sfeer en interactie creëren.

Valt Leterme I in juli? Ge moogt gerust zijn. Interactie met hopen. Er zit een beetje bluf in, je “geeft” je medespelers elke beurt ook iets (meestal afval) en je kan lekker speculeren op de veilingfase door het opsparen van goudkaarten. Het doneren van de kaarten levert ook spanning op – wie neemt wat en waarom in godsnaam? - en de veilingfase is door het veilen van elke kaart apart een zeer spannend en niet te versmaden dynamisch gebeuren.

Gij zult niet te lang duren.

Neen hoor. U mag gerust nog andere plannen voorzien voor de rest van de avond. Alleen is de kans nogal groot dat deze plannen aanzienlijk in de war zullen worden gestuurd. Door een kaartspelletje dat “Scriptorium” heet. Het “zich losrukken van de speltafel” mag dan ook voor één keer letterlijk worden genomen. U hebt nog andere dingen te doen, jaja, maar u zit als met superlijm vastgekleefd op uw stoel. Zelfs indien er een middelgrote brand zou uitbreken zou u nog twijfelen of u toch niet best de lopende ronde uitspeelt. En als u er dan toch uiteindelijk voor kiest uw vege spelerslijf te redden voorspel ik nu al wat u nog snel mee grabbelt. Inderdaad.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

Eenvoud, spelplezier en diepgang in een kleine doos. Het is een dodelijke combinatie die ons bekeringsproces aanzienlijk vergemakkelijkt. Het enige probleem is dat dit pareltje niet zomaar op elke straathoek verkrijgbaar is. Ik hoop dat een grote uitgever dit oppikt en het en masse gaat produceren. Dit spel verdient het.

Nog een pluspunt: het is ook erg leuk met z'n tweeën.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

Hebt u het rubriekje “Gij zult niet te lang duren” gelezen? Lees het dan nog eens. En denk daar dan het nachtelijke woelen bij dat mij de laatste weken vol en frontaal heeft getroffen. En de zombieachtige blik waarmee ik me sindsdien door het daglicht begeef. Bij nacht lig ik zwetend in bed, nachtmerrieachtig dromend over lelijke bisschoppen die ongevraagd mijn lievelingsattributen in waarde doen devalueren, chronisch goudtekort, kalligrafen die in staking gaan en monikken die één voor één het loodje leggen.

Het feit dat er voor aanvang van elk spel, afhankelijk van het aantal spelers, een aantal kaarten ongezien uit het spel worden genomen maakt elke sessie ook weer anders. Variatie geïnitieerd door een beetje onzekerheid, mij doet dat wat. Mij doen verlangen naar meer bijvoorbeeld.

Tot slot: bent u in blijde verwachting van een meisje en twijfelt u nog tussen een paar mooie namen maar komt u er op geen enkele manier uit? Noem haar dan Dilemma. Probleem opgelost! Is het een jongen raad ik u, vanwege de onmiskenbare voordelen die elke aanspreking op zijn levenspad hem zal opleveren, “Eminentie” aan. Hij zal lichtvoetig en gerespecteerd door het leven stappen.

Wees gegroet! En vergeet vooral de eieren niet!

Dominique


Scriptorium (Scripts and Scribes)

Doctor Finn's Card Company (2008)

2 tot 4 spelers (geen leeftijd aangegeven)

30 minuten

22:41 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Namen Een wijs man heeft mij ooit volgende naam aangeraden. Edelachtbare...... Als de volgende geborenen in de spelwereld niet Eminentie of edelachtbare zal noemen, dan zal mijn toekomstige zoon zo worden genoemd.... Ik en mijn toekomstige zoon Edelachtbare blijven deze wijs man eeuwig dankbaar, of er zou natuurlijk me iemand voor zijn met die naam.....
Nu nog ivm uw besproken spel, scriptorium is een zeer aan te raden spel. Kort, krachtig en plezierig.......
Ik vraag me nog wel af welke levenstips u ons nog gaat bezorgen. Mijn toekomstige zoon heeft al een naam, nu nog mss mijn toekomstige hond van een naam voorzien....
Bedankt voor alles......

Kris

Gepost door: Kris | 23-03-08

Kris,

Als je van uitdagingen houdt raad ik je aan je toekomstige hond "Pakme" te noemen. Het risico bestaat dan wel dat je nooit meer aan spelen toekomt. Die afweging moet je wel maken. Voorwaar: een dilemma!

Gepost door: Dominique | 23-03-08

Beste heren,

Gezien taal toch een groot aandeel heeft binnen het spel scriptorium, voel ik mij genoodzaakt het volgende recht te zetten. Als je van plan bent je toekomstige zoon Edelachtbare of Eminentie te noemen, dan kan hij wel eens bedrogen uitkomen.
Want zoals jullie hem Edelachtbare noemen, kan ik hem Minkukel noemen. De enige manier om het respect der plebejers af te dwingen is je zoon Edelachtbare te heten. Deze heten-noemen discussie stamt al af van het stenen tijdperk, en zelfs de confraters spreken hierover nog steeds als een vloek van de duivel hemzelve. Denk dus steeds aan deze wijze raad voor u uw kind een naam geeft. Want voor u er erg in heeft, heet uw kind niet zoals u het wilde noemen, en noemt het helemaal al niet naar hoe hij zou heten.

Mathias

Gepost door: Mathias | 10-04-08

De commentaren zijn gesloten.