16-12-07

Geluk en niet zo kleine hoekjes.

 

Dag 1. 

"Geluk zit in een klein hoekje”, zei mijn moeder altijd. Op 24 november jongstleden, rond drie uur in de namiddag, moest ik proefondervindelijk vaststellen dat deze uitspraak niet klopt. Ik bevond mij in ontmoetingscentrum Den Boomgaard in Broechem, samen met een kleine 700 spelfanaten, op “Spel 2007”. Organisator: Forum-Federatie Gezelschapsspellenclubs. Ik vond daar geluk, maar niet in een hoekje. Neen, het bevond zich in het midden van een grote zaal en het werd gevormd door een bonte mélange van ingrediënten die in perfecte hoeveelheden en harmonie aanwezig waren. Anders is het geen geluk. De ingrediënten waren de volgende: Wim, Lise, Kristof, Edith, Kris, Mieke en Leen; twee tegen elkaar geschoven tafels met daarop een oranje-rood pas gewassen tafellaken; de grote maar uiterst gezellige zaal waarvan eerder sprake; een perfecte zaaltemperatuur; een immense hoop speelklare bord- en kaartspellen waaruit naar believen kon gekozen worden; vriendelijke en behulpzame spellenkenners aan wie deze spellen en eventueel bijbehorend advies zonder enige schroom kon worden gevraagd; binnen een extreem korte wandelafstand een verkoopstand alwaar een massa spellen aan schandalig lage prijzen konden worden aangekocht (later meer hierover); de zekerheid van onberispelijke toiletten voor hem en voor haar binnen iets langere wandelafstand; hotdogs en broodjes en drank binnen een middellange wandelstand; een hele hoop spellenliefhebbers die zich uiterst discreet maar toch nadrukkelijk aanwezig rondom ons heen bewogen en daarbij een zacht en hypnotiserend geroezemoes voortbrachten. En tenslotte tijd.

Aan de bewuste grote tafel speelden wij Alhambra, Diamant, De Grote Dalmuti en Animalia. Aan Alhambra begonnen we met zijn zessen. Mieke en Leen, toevallige voorbijgangsters, zouden pas vanaf Diamant hun charmante opwachting maken. Alhambra kenmerkte zich door de onbeheersbaarheid die het spel met zes toch wel heeft. Maar toch, je moet er wel mee kunnen omgaan natuurlijk, en op dat vlak zat er een specialist mee aan tafel genaamd Lise. Halfweg gaf ze even de indruk de teugels uit handen te geven, maar dat was slechts schijn. Ze maakte zich gewoon op voor de genadeslag die ze vriendelijk maar kordaat zou toedienen in het eindspel. Ze maakte ons allemaal in. Allemaal. Het spel werd wel een klein beetje ontsierd door ondergetekende, die erin was geslaagd de tweede en derde waardering toch wel heel snel op mekaar te laten volgen. Ik werd daarvoor net niet gelyncht (geluk zit dan misschien toch in een klein hoekje, moeder). Mogelijk kwam dat door mijn onweerstaanbare onschuldige glimlach. Indien niet lag het misschien aan de 500 euro zwijggeld die ik onder zachte dwang aan mijn medespelers moest afgeven. Ik zal het nooit weten.

Daarna volgde het plezierigste uurtje van de dag. Met zijn zessen begonnen we aan een spelletje Diamant. Het geschreeuw, geroep, getier, gevloek, gelach, gezever dat dit teweeg bracht lokte heel wat nieuwgierigen naar onze gelukstafel. Mieke en Leen, toevallige passanten, schoven zelfs mee aan. Eigenlijk waren ze met drie want Leen bleek zwanger. Diamantje in de buik. We hebben dus met zijn negenen gespeeld. Ik heb de regels nog even nagelezen. Over zwangere vrouwen staat er niets vermeld. Ik vermoed dus dat het mocht. Jongens en meisjes en baby's toch, wat een fun. Met het maximum aantal spelers is dit een absolute topper. En aangezien één sessie vrij snel is speelden we er verschillende na elkaar. Door de aanhoudende spanning en de daarmee gepaard gaande opwinding vreesde ik er even voor dat onze namiddag ging eindigen op één of andere kraamafdeling in een Antwerps ziekenhuis, maar die vrees bleek gelukkig niet gegrond.

Daarna De Grote Dalmuti aangesneden. Kristof begon als Grote Dienaar en bleek later verdacht veel naar die functie terug te keren. Kristof die zich steeds weer tot slaafje laat bekeren. Moeten we ons hierover zorgen maken? De tijd zal het uitwijzen. Nu, ik moet zelf niet te hoog van de toren blazen want ik ben ook een keertje naar het peupelst van het gepeupel moeten afdalen. En voor je plezier moet je dat niet doen. Daarom maar snel over naar Animalia. Setjes verzamelen van dieren. Drie rondes. Prachtige kaarten, snel uitgelegd, snel gespeeld ook en een waardige afsluiter van de namiddag. Een namiddag die ik me nog lang zal heugen. Ik herinner me nog dat Leen dit spelletje met 25 punten won. Ik had er 24. Erger kun je niet verliezen. Alhoewel: ik herinner me een partijtje “Koude Oorlog” van enkele weken geleden tegen een ongure C.I.A.-er, Kris genaamd, waarin ik een verliespartij speelde die qua pijnlijkheid niet moest onderdoen voor een apexresectie bij de tandarts. Zonder verdoving. Na lang zeuren van hogergenoemde, niet meer uit te houden is het, publiceer ik hier de uitslag: 100-0

Ook gezien: Tim De Rycke (Sandtimer). Er zit een uitbreiding van Experiment aan te komen, een kaartspel van eigen bodem dat ik u ten zeerste aanbeveel. In de pijplijn: iets met visjes. Dit ondanks het verbod op kabeljauwvangst in de Noordzee. Wordt vervolgd.

Corné Van Moorsel (Cwali) was er ook. Hij demonstreerde zijn Gipsy King. Leuk, snel gespeeld en mooi spelmateriaal. En zigeuners, een bevolkingsgroep die mij vanwege hun eigenzinnigheid altijd heeft gefascineerd. Hou dit in de gaten. Voor zover u met mijn mening rekening houdt: een aanrader.

Het voorgaande in acht genomen zult u kunnen begrijpen dat 24 november 2007, gezien de perfectie van het toegediende spelgenot en de prachtige menselijke en materiële omkadering, voorgoed in mijn geheugen opgeslagen werd onder de rubriek “op te halen bij neiging tot depressie en aanverwante ziektebeelden”.

En dan moest de avond nog komen.

Nadat de prachtige mensen aan onze speeltafel huiswaarts waren getogen bleven Kris en ik nog een beetje rondhangen. Ondertussen waren we ook David Grietens tegen het lijf gelopen. Of hij ons, dat weet ik niet goed meer. David is de drijvende, en nog lang niet zinkende, kracht achter “Bordspelforum.com”. We trokken voor een drankje nog even naar de toog acherin de zaal. Gelach, gegier, gebrul. Ik leef. Dat dacht ik. Echt waar. We lieten ons gaan in een gruwelijk leuke fanatasie over een potentieel bordspel over de al even potentiële spiltsing van België, waarin een neeknikkpopje van Joelle Millequet (een idee dat eerder op de dag werd geuit door Wim, ere wie ere toekomt) een prominente rol zou spelen. Dit beeldje, een tegenhanger van het bekende jakniknegertje van de missies, zou na het bevoorraden ervan door de nodige harde spelvaluta, consequent en zonder enige uitzondering nee knikken. Uiteraard komt er voor onze Waalse vrienden een tegenhanger: Bart De Wever. Maar die doet iets met zijn buikje. Schudden van het lachen namelijk. 

En alsof Vrouwe Fortuna ermee gemoeid was passeerde Sven De Backer, S-Man voor de vrienden en één van de dragende krachten van “Spel”, nog even aan ons tafeltje om doodleuk mee te delen dat er nog tomatensoep met balletjes was als we er zin in hadden. Het was veel, het was warm en het was vooral lekker. Dank u, Sven. Dank u, Forum-Federatie.

En wij gingen daarna nog niet naar huis. Bijlange niet.  Naast “Den Boomgaard” bevindt zich een sporthalletje met onder hetzelfde dak een gezellige cafetaria. Daar hebben we nog lang gezeten. Nagepraat. Over de dingen des levens. Gemiste kansen. Gegrepen kansen. Schuldgevoelens. Maar ook borstgeklop. De pijn van het zijn en vooral het niet zijn. Of het net niet zijn. En een beetje weemoed. Volgens Herman Van Veen altijd goed zo even voor het slapengaan. Op de achtergrond Lou Reed met “Perfect Day”. Op de tv aan het plafond, zonder klank,  eindeloze hehalingen van de net niet gemaakte doelpunten van het zaterdagavondvoetbal. Eigenlijk wilden we niet echt naar huis. Nee, dan liever eindeloze herhalingen van net niet gewonnen partijtjes Diamant of Alhambra. Maar we moesten, al klonk het stemmetje dat ons huiswaarts riep, of in het geval van David “Rotterdam”, verre van overtuigend.

Ik gaf een aantal woordjes geleden aan dat ik nog even zou terugkomen op de koopjes die je op “Spel” kon doen. Indien u er niet bij was hou u dan vast of sla dit stukje over want u gaat zich niet goed voelen. Wilt u toch door en hebt u er ondertussen een emmertje bijgepakt? Daar gaan we dan. Edel, Stein & Reich: 8 euro, alstublieft! Las Vegas Showdown: 12 euro, sta maar terug recht want we gaan snel door! Australia: 12 euro, ga er maar aanstaan! Nicht Die Bohne: 2,5 euro, kabamm! Oltremare: 18,80 euro., boem! Gipsy King, 18 euro en een beetje, lieve hemel! Balloncup en nog een handvol tweepersoontjes van Kosmos, waaronder mijn favoriete ontspanner "Das Riff": 6 euro, aaargh! En dan vergeet ik er nog een paar. Voor wie het nog niet moest doorhebben: Carl Adriaensen gaf ze net niet weg. Hij had beter met een mijter en lange witte baard achter zijn verkoopstand gestaan. Soms heeft een mens spijt dat hij zo snel is met nieuwe spellen kopen. Het vorige zinnetje slaat op mezelf. Het woord dat u in dat zinnetje tevergeefs zocht is "Essen".

Dag 2.

Werkendag. Maar leuk werk. De stand bemand van Bordspelforum.com, samen met Joke. Een uiterst aangename dag hebben we daar met ons tweetjes doorgebracht. Meegenomen, gedemonstreerd en gespeeld: Filou, If Wishes Were Fishes, Army Of Frogs. Joke was weg van “If Wishes Were Fishes”. Als ze een wishlist heeft staat het er ondertussen op. Veel gezinnen met kinderen gezien. En ook veel kinderen zonder gezinnen. Papa en mama ergens gedumpt waarschijnlijk. Filou werd door iedereen goed onthaald. Bordspelforum.com ook. "If Wishes Were Fishes” trok, door de paarse en vooral glibberige wormen, veel kinderknuistjes aan. Toch opvallend hoe dit spel een volwassenenspel is met kindervacht. Ik heb het er al eens over gehad in een andere bijdrage. Laat u, en vooral uw kinderen, niet vangen. Dit is mijn tweede en laatste waarschuwing. Ook “Army Of Frogs” lokte een gros nieuwsgierigen. Vooral het tactiele aspect kreeg bijval. In tegenstelling tot Hive, van dezelfde maker, vinden we hier een gelukselement terug, het trekken van de kikkers uit de zak. Daarom vind ik deze iets leuker. Mathias, grote Hive-liefhebber die gij zijt. Ik denk dat dit, ondanks het gelukselement, ook iets voor u is. Bij mij thuis te proberen. Op afspraak.

Voor het afsluiten van de dag nog even geïnformeerd bij Sven De Backer over de bezoekersaantallen. Tevredenheid alom. 1899 waren het er. In totaal. Dag 1: 677. Dag 2: 1222. Hoedje af.

Aangezien we het aan onze stand verplicht waren hebben we verder niet veel kunnen doen. Om 17u30 sloten we af. Voldaan en moe reed ik huiswaarts. Daar aangekomen nestelde ik me tussen mijn spellen. Mijmerend voor de rekken dacht ik aan iedereen die ik had ontmoet in Broechem. Ik had ze mee naar huis moeten nemen. Allemaal.

Mieke, één van de charmante voorbijgangsters waarvan eerder sprake, heeft ook een eigen blog: “Ik Koe Van You". Dit is de link: http://cowsandtrains.blogspot.com/ Men neme er snel een kijkje om nog even na te lezen hoe sympathiek ze onze bende wel vond. Terecht. En om haar andere gedachten, die ook de moeite waard zijn, in ogenschouw te nemen.

Volgend jaar vinden “Spel” en  “Het Spellenspektakel” op een verschillend tijdstip plaats. Geen België-Nederland dus in 2008.  Een goede zaak. Dan krijgen beide evenementen wat ze verdienen. Nog meer volk. Waaronder ondergetekende.

Dominique

 

 

22:24 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

05-12-07

Hij komt!

Beste vrienden, medespelers,

Ik heb gefaald.

Vandaag vraag ik, bij hoge uitzondering, uw steun.

De jaarlijkse "En kinderen, wat vragen jullie aan de Goedheilig Man"-enquète leverde niet het verhoopte resultaat op. Ik had de omstandigheden waarin de vraagstelling zou plaatsvinden nochtans perfect geregisseerd. Tijdstip: het ontbijt. Ingrediënten: verse en warme chocomelk, zeventien soorten ontbijtgranen, kaarsjes op tafel, dennengeurverspreider in het stopcontact, sfeervolle Sinterklaasdeuntjes op de achtergrond, pyjamaatjes mochten tot na het ontbijt aan. Het kon niet mis gaan. Op geen enkele manier. Wel, dat was buiten de doelgroep gerekend aan wie de vraag werd gesteld. Kijk, dat Hannah, mijn oudste en puberend op olympisch niveau, een enigszins afwijkend patroon vertoont in haar wenslijstje is nog acceptabel te noemen. Maar de twee jongste? Esther en Ruth? Nog nooit vertoond. Want wat vroegen zij, optredend als een het volledig met elkaar eens zijnde drukkingsgroep (Al Qaeda-leden zijn er broekventjes tegen) aan de Goedheilig Man?

Een Playstion 3!

Een Playstation 3. Geen bordspel. Geen kaartspel, zelfs geen kwartet. Een voorzichtig "Maar jullie spelen toch graag gezelschapsspellen?" werd vakkundig in de kiem gesmoord alvorens ik de lettergreep "gra" had bereikt.

Sinterklaas. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee.

Liefde vanwege de heerlijke kindherinneringen, die me de gespannen maar o zo verwachtingsvolle sfeer zo voor de geest kunnen halen. De wonderlijke nacht van 5 op 6 december, de langste van het jaar. De warme chocomelk, het bij de schoorsteen op de loer liggen tot we op de grond in slaap vielen. De warme kruik die mee naar bed ging. De 364 resterende avonden van het jaar verzonken erbij in het niet.

Haat vanwege de zondvloed van valse, en meerbepaald de duidelijk als vals herkenbare sinterklazen. Spontaan zie ik me weer tijdens een fietstochtje met mijn dochters, een jaar of vijf geleden, in de met veel jonge gezinnen bevolkte wijk "Park Ter Heide" in Averbode. Eind november. Op minder dan een half uur tijd kwamen we er drie tegen. Drie! Vergezeld door al even wansmakelijk en onzorgvuldig geassembleerde zogenaamde pieterbazen. Eentje wurmde zich, samen met zijn 200 kg., voornamelijk dood, gewicht in een fiat Punto, daarbij zijn mijter tegen de dakrand van het autootje stotend. Daardoor kwam de witte elastiek bloot te liggen waarmee zijn baard op zijn plaats werd gehouden. Een tweede exemplaar stapte ons een paar minuten later uit een zijstraat vrolijk tegemoet, niet schrijdend, zoals een oude man hoort te doen. Neen, hij rende bijna. Twee pieten met evenveel zakken in zijn zog. Hij droeg Adidas sportschoenen. Zwart. Met witte strepen. We konden nog net op tijd weg komen. Wij waren tenslotte per fiets, hij te voet. Maar het was kantje boordje. De derde was zelf per fiets, zwarte piet op het achterzitje. Je verwacht het andersom, maar neen. Moet kunnen. Hij trapte zich de ziel uit het lijf. Waarschijnlijk achter op het schema. Daarbij waaide zijn baard zo hoog op dat het sujet zijn echte baard, ros van kleur, vol in het zicht kwam te liggen. U kunt zich voorstellen welke toeren ik heb moeten uithalen om mijn diepgelovige dochters, toch wat de Sint aanging, deze confrontaties te besparen.

Zoiets komt bij mij de schouw niet in.

Tot overmaat van ramp zag ik dezelfde dag ’s avonds het exemplaar van 200 kg opnieuw. Hij stond BBB-gewijs (Bovenkant Baard op Buikhoogte) en met een verkreukelde mijter biljart te spelen in de cafetaria van zaal "Familia" in Averbode. Liters bier binnen handbereik. Lallend dat hij die avond nog vijf kindjes moest doen. Eén van zijn Pieten moet gemerkt hebben dat ik helemaal niet was opgezet met de publieke verkrachting van het heilig icoon. Hij trok de pseudosint weg van de biljarttafel met de legendarische woorden: "We sleuren hem er nog wel door vandaag". Wie die kinderen er achteraf door zou sleuren kwam blijkbaar niet bij hen op. De kerstman?

Pas op, hij bestaat, de Sint. Ik heb hem ooit gezien. De échte. Ergens begin december 1967. In Zichem. In de Dema, een plaatselijk supermarktje. Grote rij kinderen. Groepje ouders, voornamelijk vrouwelijke, eromheen. Sinterklaas. Daaronder een troon. "Zie ginds" op de achtergrond. Piet was even weg. Toonde aan een klant waar de sterk afgeprijsde steunkousen zich bevonden. Ik mocht op schoot. Dan de vraag der vragen: "Ben jij braaf geweest, lief kind?". Ik meende in die vraag zelf reeds het antwoord te ontwaren en knikte luid van ja. Ik was nog niet uitgeknikt of zijn repliek was al daar: "Ik dacht het niet." Ijselijke stilte. Dát, beste spellenvrienden, was de echte. Ik heb hem daarna nooit meer teruggezien, mede door het feit dat de Dema het jaar daarop omwille van duistere redenen er niet meer voor opteerde om de Heilige Man nog uit te nodigen, maar hij was het.

Gelukkig krijgen de valse sujetten wat ze verdienen. Klik daartoe op de volgende link en geniet. http://www.zideo.nl/index.php?option=com_podfeed&playzideo=6c4971556e56673d&zideo=6b3471546e413d3d

En als je perse de valse Sint wil uithangen doe het dan onmiddellijk goed. De onderstaande link geldt in dat geval als referentiekader:

http://nl.youtube.com/watch?v=a4iPafjjGEA

Ik wil u, op Sinterklaasavond, toch nog een paar cadeautips geven voor als u over één of meerdere spruiten beschikt. Ik weet het, ik ben er wat laat mee. Daar zijn gegronde redenen voor. Aanslepende problemen met mijn internetconnectie hebben mijn blogwerkzaamheden ernstig verstoord. Maar beter laat dan nooit, nietwaar? En onder de kerstboom moet tenslotte ook nog wat.

Cheeky Monkey (Face2Face Games)

Een Kniziaatje waarin je verschillende soorten dieren moet verzamelen (fiches). Speelt snel. Is speltechnisch absoluut kindvriendelijk (trekken van fiches uit een lekker stevige zak). Trek je een aap krijg je wat extra mogelijkheden. Wie op het eind de meeste dieren van een bepaalde soort heeft krijgt nog bonuspunten. Volwassenen komen ook aan hun trekken want er zit toch een beetje en gokelement in. Weten wanneer je moet stoppen met beestjes trekken is belangrijk. Eén minpuntje. De illustraties zien er niet uit.

Schatztaucher (Schmidt Spiele)

Een Kniziaatje over het opduiken van diepzeeschatten. Leuke gimmick, het wonderlampje dat erbij zit. Daarmee kun je a.h.w. doorheen een gedekt tegeltje kijken. Ook hier moeten weer setjes worden verzameld. Speciale dobbelstenen bepalen hoe diep en of je wel mag duiken. Gulzigheid wordt ook hier niet beloond. En, o horror, je komt onderweg ook diepzeemonsters tegen. Daar moet je dan tegen vechten. Leuk.

Monza (Haba)

Voor de kleintjes onder ons. Racen met Haba. Mooi, klein en dus snel meegenomen op skivakantie. De kleuren op de dobbelstenen bepalen over welke vakjes je verder mag. De kindjes leren hier al een beetje plannen en combineren. Voor de oudere kleuters onder ons pure fun.

Mr. Diamond (Ravensburger)

Topper, maar al ettelijke jaren uit. Zie je hem liggen op één of andere rommelmarkt en hebt u klein grut, hap dan onmiddellijk toe. Diamantjes worden willekeurig geplaatst op een bord waarop reeds een aantal gelijkaardige diamanten vast zijn bevestigd. Je moet de loszittende zien te bemachtigen. Moeilijk want je ziet het verschil met de vaste niet. Te spelen met de kaarten of zonder, waaronder de favoriet van mijn jongste: de gapkaart. De naam zegt het zelf. Altijd dikke pret dit, vooral als er nog maar één loszittende diamant op het spelbord staat. Ook leuk voor de papa’s en de mama’s. Maar zijn diamanten dan ook niet mama’s beste vriend?

Zapp Zerapp (Zoch)

Hoogwaardig tactiel en auditief spelgenot. Een mens erger je niet met een enorm leuke twist. Ik ga er niet verder over uitweiden maar de hectische en uiterst leuke manier waarop je je verplaatsing voorbereidt is meer dan de moeite waard.

Schatz der Drachen (Winning Moves)

De beste memoryvariant die ik ken. Weer eentje van Knizia. Weer setjes verzamelen. Van speelgoed dit keer. Weer "push your luck" maar o zo leuk. Het blijft nooit bij één partij. De draakjes en de spinnen geven dit spel extra cachet. Hier zit meer tactiek in dan je denkt. Is ook in het Nederlands verschenen. Haast u naar de winkel.

Animalia (Game Works Inc / Hurrican)

Ook hier weer setjes verzamelen. Wat is dat toch met die setjes? Weer dieren. Prachtige kaarten, waaronder een paar dieren die extra vaardigheden bezitten zoals stelen, de bovenste kaarten van de gedekte stapel bekijken en in een volgorde naar keuze leggen en pakjes (kaarten) weggeven. Snel gespeeld, drie ronden, en een revanche zit er altijd in. Prachtige kaarten. Je bent bijna bang er met je grijpgrage tengels aan te komen. Dus niet spelen als de kinderen net van tafel komen. Of van het speelpleintje. Of van het toilet.

Stef Stuntpiloot (MB / Hasbro)

Wie graag in hogere sferen vertoeft en daar bovenop ook een flinke portie hilariteit en fingerspitzengefuhl wil komt hier uitermate aan zijn trekken. Prachtig uitgevoerd en een genot om naar te kijken. Ik was ooit getuige van een sessie van vier spruiten boven de 40 die er een avondvullende activiteit van hebben gemaakt. De spruiten voor wie dit spel eigenlijk bestemd was stonden met een pruillipje aan de kant toe te kijken. We hebben de grote spruiten uiteindelijk van het spel moeten losrukken. Verslavend. Voor groot en klein.

Biberbande (Amigo Spiele)

Kaartspelletje met een vleugje memory. Extra gekruid met speciale actiekaarten. Een goed gevoel voor timing is belangrijk. Speelt snel en is ook erg leuk met twee. Je bepaalt zelf wanneer een spelronde eindigt. Maar dat kan alleen als je echt zeker van jezelf, en daardoor ook van de ander, bent. Blijft nooit bij één partij. Doel: zo weinig mogelijk punten halen. Als uw spruiten wat moeite hebben met rekenen, meerbepaald aftrekken, speel dan dit met hen. De juf of de meester gaan niet weten wat hen overkomt.

Alles Im Eimer (Kosmos)

Hebben uw knuffelbeesten dan weer moeite met optellen is dit een absolute aanrader. De stapel emmers van je tegenstanders omgooien is de boodschap. Kaartgestuurd en hilarisch. Pure lol. Een tip: probeer de eerste editie vast te krijgen. Die is uitgebreider.

Crazy Chicken (Ravensburger)

Kaartspelletje voor twee. Heerlijk ontspannend. Probeer het met uw kinderen en u bent allemaal verkocht. Hebt u meer dan twee spruiten in huis, bereid u dan voor op kletterende ruzies. Koop in dat geval meerdere sets. Voor de prijs moet u het niet laten. Het zal in alle geval goedkoper zijn dan al het glaswerk dat er anders aan gaat.

Walk The Dogs (SimplyFun)

De spellen van deze uitgever worden in Amerika aan de man gebracht zoals bij ons de Tupperware-attributen aan de veeleisende moderne vrouw. Met demonstraties aan huis dus. Mijn natte droom (niet de veeleisende moderne vrouw, wel de manier van promoten en verkopen van deze uitgever). Een hoop plastic honden, een kleine zestigtal, wordt op één lange rij op tafel gezet. Kaarten bepalen of je honden aan de kop of aan de staart van de rij mag nemen. De honden die je neemt plaats je in een eigen rij. Later genomen honden worden vooraan of achteraan, of allebei, aan je eigen rij toegevoegd. Op het einde van het spel scoor je punten voor de honden in je rij. Dezelfde aangrenzende soorten leveren meer punten op. Er loopt ook nog een hondenvanger rond die je rij aanzienlijk kan inkorten. Leuk. Mijn jongste wil dit altijd weer spelen.

Hush Hush Kleine Hexe (FX Schmidt)

Grote heksenhoeden met daaronder gekleurde pionnetjes. Zo snel mogelijk met eender welk pionnetje de overkant van het spelbord bereiken is de boodschap. Alleen weet je niet altijd meer zeker onder welke hoed welk pionnetje nu weer zit. Eenvoudig, mooi en stevig materiaal en snel te spelen. Een revanche? Altijd. Speel dit met uw klein mannen en ze zullen u altijd in hun zak steken.  

Hick Hack in Gackelwack (Zoch Verlag)

Ik denk dat jij denkt dat ik denk dat jij dat gaat doen en dat zullen we dan nog wel eens zien. Kaarten op bepaalde agrarisch getinte lokaties uitspelen en hopen dat het iets oplevert, meerbepaald eten. En hopen dat je zelf niet gegeten wordt. Een aanrader. Ook voor volwassenen.

Drachenland (Ravensburger)

Zwaar onderschat loopspel op een vulkanisch eiland waarin je, hoe bestaat het, setjes moet verzamelen. Setjes van edelstenen en drakeneieren. Vraagt toch al wat denkwerk. Het feit dat je met drie pionnen speelt waarvan je er maar twee mag bewegen maakt het er ook niet eenvoudiger op., maar aanspreken doet dit spel zeker. De dobbeltoren die hier wordt geïntroduceerd heeft eigenlijk, buiten de decoratieve waarde, geen enkel nut. Maar het is wel leuk voor de kleine gozers bij wie u aan tafel zit.

Piranha Pedro (Goldsieber)

In het najaar van 2004 werd Duitsland opgeschrikt door een golf van geheimzinnige diefstallen. Op opritten her en der verdwenen massaal witte kiezelsteentjes. Ze doken later allemaal weer op in de dozen van het hoger genoemde spel. Het voltallige management van Goldsieber zit naar verluidt nog altijd in de cel hiervoor. Dwangarbeid. Kiezelsteentjes hakken uit rotsblokken. Doet niets af aan de kwaliteit van dit spel. Probeer het en u bent verkocht.

Dier op Dier (Haba)

Voor de kleinsten onder ons. De titel zegt het al. Diertjes op elkaar plaatsen. Van hout, kleurrijk en fijnmotorisch goed onderbouwd. Maar het leukst wordt het als alles weer omvalt natuurlijk. Het principe van de blokkentoren omgezet naar een erg leuk "kleine kindjes spel".

Bunte Runde (Winning Moves)

Dit is een raar spel. Als je het principe van dit spel nader bekijkt ga je er bijna automatisch van uit dat iedereen op het einde net evenveel punten gaat scoren. Niet dus. Dit gegeven fascineert enorm. Verschillende vormen in verschillende kleuren liggen in een cirkel en worden verzameld door een mannetje erover heen te bewegen. Dat waarop het mannetje stopt mag je in je vooraad nemen. Neem je de laatste vorm of kleur komt het tot een waardering. Heel raar spel, maar daarom niet minder leuk. Voor de kleintjes kan er ook met plaatjes van dieren worden gespeeld.

De Verborgen Vallei (Hasbro)

Nog een onderschat spel. We zijn avonturiers op tocht door de verborgen vallei. Deze vallei strekt zich uit over de twee zijden van het spelbord. We verzamelen diamanten onderweg en  krijgen daar uiteindelijk geld voor. Kaartgestuurd en erg prettig om spelen. Komt bij ons regelmatig op tafel. Vraagt wel wat inspanning van het gemiddelde kinderbrein, maar het is zeker de moeite. Het race-aspect, het kaartmanagement en het dwingen van je tegenstanders tot omwegen maakt dit spel ook heel interessant.

Hu Huh (Haba)

De spoken in de kastelen krijgen voor de zon opkomt. Daar gaat het om in dit spel. Je wint of je verliest samen. Maar als de zon wint is dat helemaal niet erg. Welk kind treurt nu omdat het zonnetje schijnt? Dus eender hoe het spel afloopt, alles is goed.

Hopelijk kunt u hiermee aan de slag.

Als gevolg van mijn falen zal de Playstation 3 in of naast de drie schoentjes liggen. Maar hij zal niet alleen zijn. Hij wordt vergezeld door een andere, bijna even grote en absoluut kleurijker doos: Schatztaucher van Schmidt Spiele. Overstag gaan zullen ze, de twee jongste toch.

Tot slot nog dit. Wat u wellicht niet weet, en ik tot voor kort ook niet, is dat iedereen, u ook dus, op Sinterklaasavond aan de Goede Man mag vragen wat u maar wilt. Eén voorwaarde: wat u vraagt mag niet van materiële aard zijn. U zult zien, het zal u worden gegeven.

Ik weet al welke wens ik vannacht in mijn bedje, starend naar mijn sterrenloze plafond, zachtjes zal prevelen.

Vol verwachting klopt mijn hart.

Dominique

17:44 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |