05-12-07

Hij komt!

Beste vrienden, medespelers,

Ik heb gefaald.

Vandaag vraag ik, bij hoge uitzondering, uw steun.

De jaarlijkse "En kinderen, wat vragen jullie aan de Goedheilig Man"-enquète leverde niet het verhoopte resultaat op. Ik had de omstandigheden waarin de vraagstelling zou plaatsvinden nochtans perfect geregisseerd. Tijdstip: het ontbijt. Ingrediënten: verse en warme chocomelk, zeventien soorten ontbijtgranen, kaarsjes op tafel, dennengeurverspreider in het stopcontact, sfeervolle Sinterklaasdeuntjes op de achtergrond, pyjamaatjes mochten tot na het ontbijt aan. Het kon niet mis gaan. Op geen enkele manier. Wel, dat was buiten de doelgroep gerekend aan wie de vraag werd gesteld. Kijk, dat Hannah, mijn oudste en puberend op olympisch niveau, een enigszins afwijkend patroon vertoont in haar wenslijstje is nog acceptabel te noemen. Maar de twee jongste? Esther en Ruth? Nog nooit vertoond. Want wat vroegen zij, optredend als een het volledig met elkaar eens zijnde drukkingsgroep (Al Qaeda-leden zijn er broekventjes tegen) aan de Goedheilig Man?

Een Playstion 3!

Een Playstation 3. Geen bordspel. Geen kaartspel, zelfs geen kwartet. Een voorzichtig "Maar jullie spelen toch graag gezelschapsspellen?" werd vakkundig in de kiem gesmoord alvorens ik de lettergreep "gra" had bereikt.

Sinterklaas. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee.

Liefde vanwege de heerlijke kindherinneringen, die me de gespannen maar o zo verwachtingsvolle sfeer zo voor de geest kunnen halen. De wonderlijke nacht van 5 op 6 december, de langste van het jaar. De warme chocomelk, het bij de schoorsteen op de loer liggen tot we op de grond in slaap vielen. De warme kruik die mee naar bed ging. De 364 resterende avonden van het jaar verzonken erbij in het niet.

Haat vanwege de zondvloed van valse, en meerbepaald de duidelijk als vals herkenbare sinterklazen. Spontaan zie ik me weer tijdens een fietstochtje met mijn dochters, een jaar of vijf geleden, in de met veel jonge gezinnen bevolkte wijk "Park Ter Heide" in Averbode. Eind november. Op minder dan een half uur tijd kwamen we er drie tegen. Drie! Vergezeld door al even wansmakelijk en onzorgvuldig geassembleerde zogenaamde pieterbazen. Eentje wurmde zich, samen met zijn 200 kg., voornamelijk dood, gewicht in een fiat Punto, daarbij zijn mijter tegen de dakrand van het autootje stotend. Daardoor kwam de witte elastiek bloot te liggen waarmee zijn baard op zijn plaats werd gehouden. Een tweede exemplaar stapte ons een paar minuten later uit een zijstraat vrolijk tegemoet, niet schrijdend, zoals een oude man hoort te doen. Neen, hij rende bijna. Twee pieten met evenveel zakken in zijn zog. Hij droeg Adidas sportschoenen. Zwart. Met witte strepen. We konden nog net op tijd weg komen. Wij waren tenslotte per fiets, hij te voet. Maar het was kantje boordje. De derde was zelf per fiets, zwarte piet op het achterzitje. Je verwacht het andersom, maar neen. Moet kunnen. Hij trapte zich de ziel uit het lijf. Waarschijnlijk achter op het schema. Daarbij waaide zijn baard zo hoog op dat het sujet zijn echte baard, ros van kleur, vol in het zicht kwam te liggen. U kunt zich voorstellen welke toeren ik heb moeten uithalen om mijn diepgelovige dochters, toch wat de Sint aanging, deze confrontaties te besparen.

Zoiets komt bij mij de schouw niet in.

Tot overmaat van ramp zag ik dezelfde dag ’s avonds het exemplaar van 200 kg opnieuw. Hij stond BBB-gewijs (Bovenkant Baard op Buikhoogte) en met een verkreukelde mijter biljart te spelen in de cafetaria van zaal "Familia" in Averbode. Liters bier binnen handbereik. Lallend dat hij die avond nog vijf kindjes moest doen. Eén van zijn Pieten moet gemerkt hebben dat ik helemaal niet was opgezet met de publieke verkrachting van het heilig icoon. Hij trok de pseudosint weg van de biljarttafel met de legendarische woorden: "We sleuren hem er nog wel door vandaag". Wie die kinderen er achteraf door zou sleuren kwam blijkbaar niet bij hen op. De kerstman?

Pas op, hij bestaat, de Sint. Ik heb hem ooit gezien. De échte. Ergens begin december 1967. In Zichem. In de Dema, een plaatselijk supermarktje. Grote rij kinderen. Groepje ouders, voornamelijk vrouwelijke, eromheen. Sinterklaas. Daaronder een troon. "Zie ginds" op de achtergrond. Piet was even weg. Toonde aan een klant waar de sterk afgeprijsde steunkousen zich bevonden. Ik mocht op schoot. Dan de vraag der vragen: "Ben jij braaf geweest, lief kind?". Ik meende in die vraag zelf reeds het antwoord te ontwaren en knikte luid van ja. Ik was nog niet uitgeknikt of zijn repliek was al daar: "Ik dacht het niet." Ijselijke stilte. Dát, beste spellenvrienden, was de echte. Ik heb hem daarna nooit meer teruggezien, mede door het feit dat de Dema het jaar daarop omwille van duistere redenen er niet meer voor opteerde om de Heilige Man nog uit te nodigen, maar hij was het.

Gelukkig krijgen de valse sujetten wat ze verdienen. Klik daartoe op de volgende link en geniet. http://www.zideo.nl/index.php?option=com_podfeed&playzideo=6c4971556e56673d&zideo=6b3471546e413d3d

En als je perse de valse Sint wil uithangen doe het dan onmiddellijk goed. De onderstaande link geldt in dat geval als referentiekader:

http://nl.youtube.com/watch?v=a4iPafjjGEA

Ik wil u, op Sinterklaasavond, toch nog een paar cadeautips geven voor als u over één of meerdere spruiten beschikt. Ik weet het, ik ben er wat laat mee. Daar zijn gegronde redenen voor. Aanslepende problemen met mijn internetconnectie hebben mijn blogwerkzaamheden ernstig verstoord. Maar beter laat dan nooit, nietwaar? En onder de kerstboom moet tenslotte ook nog wat.

Cheeky Monkey (Face2Face Games)

Een Kniziaatje waarin je verschillende soorten dieren moet verzamelen (fiches). Speelt snel. Is speltechnisch absoluut kindvriendelijk (trekken van fiches uit een lekker stevige zak). Trek je een aap krijg je wat extra mogelijkheden. Wie op het eind de meeste dieren van een bepaalde soort heeft krijgt nog bonuspunten. Volwassenen komen ook aan hun trekken want er zit toch een beetje en gokelement in. Weten wanneer je moet stoppen met beestjes trekken is belangrijk. Eén minpuntje. De illustraties zien er niet uit.

Schatztaucher (Schmidt Spiele)

Een Kniziaatje over het opduiken van diepzeeschatten. Leuke gimmick, het wonderlampje dat erbij zit. Daarmee kun je a.h.w. doorheen een gedekt tegeltje kijken. Ook hier moeten weer setjes worden verzameld. Speciale dobbelstenen bepalen hoe diep en of je wel mag duiken. Gulzigheid wordt ook hier niet beloond. En, o horror, je komt onderweg ook diepzeemonsters tegen. Daar moet je dan tegen vechten. Leuk.

Monza (Haba)

Voor de kleintjes onder ons. Racen met Haba. Mooi, klein en dus snel meegenomen op skivakantie. De kleuren op de dobbelstenen bepalen over welke vakjes je verder mag. De kindjes leren hier al een beetje plannen en combineren. Voor de oudere kleuters onder ons pure fun.

Mr. Diamond (Ravensburger)

Topper, maar al ettelijke jaren uit. Zie je hem liggen op één of andere rommelmarkt en hebt u klein grut, hap dan onmiddellijk toe. Diamantjes worden willekeurig geplaatst op een bord waarop reeds een aantal gelijkaardige diamanten vast zijn bevestigd. Je moet de loszittende zien te bemachtigen. Moeilijk want je ziet het verschil met de vaste niet. Te spelen met de kaarten of zonder, waaronder de favoriet van mijn jongste: de gapkaart. De naam zegt het zelf. Altijd dikke pret dit, vooral als er nog maar één loszittende diamant op het spelbord staat. Ook leuk voor de papa’s en de mama’s. Maar zijn diamanten dan ook niet mama’s beste vriend?

Zapp Zerapp (Zoch)

Hoogwaardig tactiel en auditief spelgenot. Een mens erger je niet met een enorm leuke twist. Ik ga er niet verder over uitweiden maar de hectische en uiterst leuke manier waarop je je verplaatsing voorbereidt is meer dan de moeite waard.

Schatz der Drachen (Winning Moves)

De beste memoryvariant die ik ken. Weer eentje van Knizia. Weer setjes verzamelen. Van speelgoed dit keer. Weer "push your luck" maar o zo leuk. Het blijft nooit bij één partij. De draakjes en de spinnen geven dit spel extra cachet. Hier zit meer tactiek in dan je denkt. Is ook in het Nederlands verschenen. Haast u naar de winkel.

Animalia (Game Works Inc / Hurrican)

Ook hier weer setjes verzamelen. Wat is dat toch met die setjes? Weer dieren. Prachtige kaarten, waaronder een paar dieren die extra vaardigheden bezitten zoals stelen, de bovenste kaarten van de gedekte stapel bekijken en in een volgorde naar keuze leggen en pakjes (kaarten) weggeven. Snel gespeeld, drie ronden, en een revanche zit er altijd in. Prachtige kaarten. Je bent bijna bang er met je grijpgrage tengels aan te komen. Dus niet spelen als de kinderen net van tafel komen. Of van het speelpleintje. Of van het toilet.

Stef Stuntpiloot (MB / Hasbro)

Wie graag in hogere sferen vertoeft en daar bovenop ook een flinke portie hilariteit en fingerspitzengefuhl wil komt hier uitermate aan zijn trekken. Prachtig uitgevoerd en een genot om naar te kijken. Ik was ooit getuige van een sessie van vier spruiten boven de 40 die er een avondvullende activiteit van hebben gemaakt. De spruiten voor wie dit spel eigenlijk bestemd was stonden met een pruillipje aan de kant toe te kijken. We hebben de grote spruiten uiteindelijk van het spel moeten losrukken. Verslavend. Voor groot en klein.

Biberbande (Amigo Spiele)

Kaartspelletje met een vleugje memory. Extra gekruid met speciale actiekaarten. Een goed gevoel voor timing is belangrijk. Speelt snel en is ook erg leuk met twee. Je bepaalt zelf wanneer een spelronde eindigt. Maar dat kan alleen als je echt zeker van jezelf, en daardoor ook van de ander, bent. Blijft nooit bij één partij. Doel: zo weinig mogelijk punten halen. Als uw spruiten wat moeite hebben met rekenen, meerbepaald aftrekken, speel dan dit met hen. De juf of de meester gaan niet weten wat hen overkomt.

Alles Im Eimer (Kosmos)

Hebben uw knuffelbeesten dan weer moeite met optellen is dit een absolute aanrader. De stapel emmers van je tegenstanders omgooien is de boodschap. Kaartgestuurd en hilarisch. Pure lol. Een tip: probeer de eerste editie vast te krijgen. Die is uitgebreider.

Crazy Chicken (Ravensburger)

Kaartspelletje voor twee. Heerlijk ontspannend. Probeer het met uw kinderen en u bent allemaal verkocht. Hebt u meer dan twee spruiten in huis, bereid u dan voor op kletterende ruzies. Koop in dat geval meerdere sets. Voor de prijs moet u het niet laten. Het zal in alle geval goedkoper zijn dan al het glaswerk dat er anders aan gaat.

Walk The Dogs (SimplyFun)

De spellen van deze uitgever worden in Amerika aan de man gebracht zoals bij ons de Tupperware-attributen aan de veeleisende moderne vrouw. Met demonstraties aan huis dus. Mijn natte droom (niet de veeleisende moderne vrouw, wel de manier van promoten en verkopen van deze uitgever). Een hoop plastic honden, een kleine zestigtal, wordt op één lange rij op tafel gezet. Kaarten bepalen of je honden aan de kop of aan de staart van de rij mag nemen. De honden die je neemt plaats je in een eigen rij. Later genomen honden worden vooraan of achteraan, of allebei, aan je eigen rij toegevoegd. Op het einde van het spel scoor je punten voor de honden in je rij. Dezelfde aangrenzende soorten leveren meer punten op. Er loopt ook nog een hondenvanger rond die je rij aanzienlijk kan inkorten. Leuk. Mijn jongste wil dit altijd weer spelen.

Hush Hush Kleine Hexe (FX Schmidt)

Grote heksenhoeden met daaronder gekleurde pionnetjes. Zo snel mogelijk met eender welk pionnetje de overkant van het spelbord bereiken is de boodschap. Alleen weet je niet altijd meer zeker onder welke hoed welk pionnetje nu weer zit. Eenvoudig, mooi en stevig materiaal en snel te spelen. Een revanche? Altijd. Speel dit met uw klein mannen en ze zullen u altijd in hun zak steken.  

Hick Hack in Gackelwack (Zoch Verlag)

Ik denk dat jij denkt dat ik denk dat jij dat gaat doen en dat zullen we dan nog wel eens zien. Kaarten op bepaalde agrarisch getinte lokaties uitspelen en hopen dat het iets oplevert, meerbepaald eten. En hopen dat je zelf niet gegeten wordt. Een aanrader. Ook voor volwassenen.

Drachenland (Ravensburger)

Zwaar onderschat loopspel op een vulkanisch eiland waarin je, hoe bestaat het, setjes moet verzamelen. Setjes van edelstenen en drakeneieren. Vraagt toch al wat denkwerk. Het feit dat je met drie pionnen speelt waarvan je er maar twee mag bewegen maakt het er ook niet eenvoudiger op., maar aanspreken doet dit spel zeker. De dobbeltoren die hier wordt geïntroduceerd heeft eigenlijk, buiten de decoratieve waarde, geen enkel nut. Maar het is wel leuk voor de kleine gozers bij wie u aan tafel zit.

Piranha Pedro (Goldsieber)

In het najaar van 2004 werd Duitsland opgeschrikt door een golf van geheimzinnige diefstallen. Op opritten her en der verdwenen massaal witte kiezelsteentjes. Ze doken later allemaal weer op in de dozen van het hoger genoemde spel. Het voltallige management van Goldsieber zit naar verluidt nog altijd in de cel hiervoor. Dwangarbeid. Kiezelsteentjes hakken uit rotsblokken. Doet niets af aan de kwaliteit van dit spel. Probeer het en u bent verkocht.

Dier op Dier (Haba)

Voor de kleinsten onder ons. De titel zegt het al. Diertjes op elkaar plaatsen. Van hout, kleurrijk en fijnmotorisch goed onderbouwd. Maar het leukst wordt het als alles weer omvalt natuurlijk. Het principe van de blokkentoren omgezet naar een erg leuk "kleine kindjes spel".

Bunte Runde (Winning Moves)

Dit is een raar spel. Als je het principe van dit spel nader bekijkt ga je er bijna automatisch van uit dat iedereen op het einde net evenveel punten gaat scoren. Niet dus. Dit gegeven fascineert enorm. Verschillende vormen in verschillende kleuren liggen in een cirkel en worden verzameld door een mannetje erover heen te bewegen. Dat waarop het mannetje stopt mag je in je vooraad nemen. Neem je de laatste vorm of kleur komt het tot een waardering. Heel raar spel, maar daarom niet minder leuk. Voor de kleintjes kan er ook met plaatjes van dieren worden gespeeld.

De Verborgen Vallei (Hasbro)

Nog een onderschat spel. We zijn avonturiers op tocht door de verborgen vallei. Deze vallei strekt zich uit over de twee zijden van het spelbord. We verzamelen diamanten onderweg en  krijgen daar uiteindelijk geld voor. Kaartgestuurd en erg prettig om spelen. Komt bij ons regelmatig op tafel. Vraagt wel wat inspanning van het gemiddelde kinderbrein, maar het is zeker de moeite. Het race-aspect, het kaartmanagement en het dwingen van je tegenstanders tot omwegen maakt dit spel ook heel interessant.

Hu Huh (Haba)

De spoken in de kastelen krijgen voor de zon opkomt. Daar gaat het om in dit spel. Je wint of je verliest samen. Maar als de zon wint is dat helemaal niet erg. Welk kind treurt nu omdat het zonnetje schijnt? Dus eender hoe het spel afloopt, alles is goed.

Hopelijk kunt u hiermee aan de slag.

Als gevolg van mijn falen zal de Playstation 3 in of naast de drie schoentjes liggen. Maar hij zal niet alleen zijn. Hij wordt vergezeld door een andere, bijna even grote en absoluut kleurijker doos: Schatztaucher van Schmidt Spiele. Overstag gaan zullen ze, de twee jongste toch.

Tot slot nog dit. Wat u wellicht niet weet, en ik tot voor kort ook niet, is dat iedereen, u ook dus, op Sinterklaasavond aan de Goede Man mag vragen wat u maar wilt. Eén voorwaarde: wat u vraagt mag niet van materiële aard zijn. U zult zien, het zal u worden gegeven.

Ik weet al welke wens ik vannacht in mijn bedje, starend naar mijn sterrenloze plafond, zachtjes zal prevelen.

Vol verwachting klopt mijn hart.

Dominique

17:44 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Nee mijn beste, geen paniek laat de playstation 3 maar door de schoorsteen vallen. Het ongeloof op de gezichten van je kinderen zal voor eeuwig op je netvlies gebrand staan!!! en jaren later zal (niet omdat alle bambies en konijntjes zijn afgeschoten, alle racewagens in de prak zijn gereden en de samengestelde voetbalploeg voor de 158x de CL heeft gewonnen) het feit dat de bordspellen fanatieke vader de aanschaf toch over zijn hart heeft laten komen, nog aangehaald worden. Dit bij een goed glas wijn en dito bordspel om zo persoonlijk de sint te bedanken.

Gepost door: Peter | 10-12-07

Laten we het hopen, Peter! Er is in ieder geval geen Playstation die de levensduur van een bord- of kaartspel kan evenaren. Deze laatsten wachten dan ook geduldig op het rek om bij een defect van eerstgenoemde toe te slaan..

Gepost door: Dominique | 14-12-07

De commentaren zijn gesloten.