14-10-07

Daarom!

Wij dragen allemaal, ieder op onze manier, ons eigen kruis. Na Die Ene, een dikke tweeduizend jaar geleden, zijn we allemaal mee op de kar gesprongen. En ik ken er persoonlijk een paar die wel een heel zwaar kruis dragen. Ils bijvoorbeeld, mijn persoonlijke favoriete, heeft de pech op straat altijd weer aangeklampt te worden door fans van Hooverphonic omdat ze als twee druppels water op Geike Arnaert lijkt. Een gewone namiddag winkelen is nog net te doen, maar een bezoekje aan een evenement, laat ons zeggen een concert, wordt algauw een helse marteling. Soms spelen we het spelletje mee en gaat ze gewillig met een fan op de foto. Soms wordt het haar ook een beetje teveel en wimpelt ze de, meestal mannelijke, "jij bent toch .."-roepers, vriendelijk maar kordaat af. We hebben al eens een zonnebril, snor en zwarte pruik met krullen geprobeerd, maar toen leek ze nogal erg op de "man van Melle" en dat neigde dan toch weer te ver naar het andere uiterste. Ik hou mijn hart al vast voor het optreden van The Chemical Brothers in Antwerpen, eind november. Kan ik weer lijfwacht spelen. Onbezoldigd uiteraard. Binnenkort echter gaan we naar Londen, een concertje meepikken op Wembley, dàt wordt een hele verademing. Kan ze eindelijk eens zichzelf zijn. En ik ook.

Ik persoonlijk draag wel meerdere kruisen. Het is dan ook een hele opgave mij te zijn en buiten Ils heeft daar eigenlijk niemand zaken mee. Maar ik vrees dat er sinds mijn vorige bijdrage aan deze blog een kruis naar mij op weg is dat zijn weerga niet kent.

Ik verklaar mij nader.

Ik heb het gevoel dat, ergens in Nederland, meerbepaald ten huize van de familie Broens in Leusden, al een tijdje een uit de kluiten gewassen ketel met een naar vers asfalt ruikend goedje boven een zacht vuurtje staat te pruttelen. Tevens kan ik me ook niet van de vage, maar onmiskenbaar onprettige gewaarwording ontdoen dat in dezelfde woning een aantal kussens en donsdekens van hun vederlichte inhoud werden ontdaan. Verder kan ik bijna ruiken dat het niet bij dat ene huishouden gaat blijven.

Toch: "Men versage niet!", zei mijn moeder vroeger altijd. Daarom kom ik nog even terug op mijn vorige bijdrage over mijn verwachtingen voor Essen. Meerbepaald met een verduidelijking waarom. Wel, beste vrienden, top of flop? Daarom!!

Spellen die we allemaal gaan aankopen en waar we achteraf laaiend enthousiast over gaan zijn (TOP):

Agricola (Uwe Rosenberg / Lookout Games)

Een doos met een inhoud van meer dan 2 kilo, een dikke 360 kaarten en een spel waarin je niet helemaal alleen moet starten maar gezelschap krijgt van een vriendinnetje. Alleen het thema, een boerderij runnen, brengt bij ondergetekende nu niet bepaald een zweem van opwinding teweeg. De eerste indrukken na het lezen van de regels zijn die van een niet bepaald eenvoudig spel, met veel mogelijkheden en een op het eerste gezicht hoge herspeelbaarheidswaarde. Hoog op mijn verlanglijst.

Cuba (Michael Rieneck, Stefan Stadler / Eggert-Spiele)

Mooi, mooi, mooi. Dat er nog niemand op het idee was gekomen een spel over Cuba te maken, een land dat zich zo uitermate goed leent voor eclatant grafisch vertoon in een spel, heeft mij altijd een beetje verbaasd. Maar nu is het er. En wat een wolk van een baby ligt ons daar te verleiden in zijn/haar wiegje. Jongens, jongens toch. Wat moeten we ons inhouden om onze begerige handen uit te strekken, het op de arm te nemen en vervolgens dood te knuffelen. Menig toetsenbord van menig bordspeler uitgerust met een pc met een degelijke kleurenmonitor en internetverbinding is de laatste weken bij de dealer binnengebracht na de geest te hebben gegeven ten gevolge van kwijlindruppeling tijdens het aanschouwen van de spelonderdelen op websites allerhande. Veel meer dan wat beeldmateriaal was er tot voor kort echter nog niet beschikbaar en dan wordt het toch wel een beetje gevaarlijk. En in de bord- en kaartspellenwereld hoor je de uitdrukking "een beetje gevaarlijk" meestal in dezelfde zin voorkomen als "hype". En in de zin die daarna wordt uitgesproken komt dan meestal het woordje "voorzichtig" voor of de uidrukking "de kat uit de boom kijken."

Maar er is hoop. De auteurs van deze hype zijn dezelfden als die van "Die Saulen Der Erde / De Kathedraal" en die krijgen nu eens mijn volste vertrouwen. En wat lees ik op blz. 6 van de Engelse spelregels: "Cuba is an enthralling game with different courses of action and a variety of strategic possibilities. To become familiar with the game, it is recommended that you just start playing first following the description below without regard to losses, and then deal with the strategic challenges as required." Kijk, daar val ik nu voor. Komaan, zeggen die mannen, speel er nu eerst maar eens lekker op los zonder rekening te houden met het resultaat. Geniet ervan. Het strategisch implementeren komt later wel. Een duidelijke boodschap aan allen die het spelen als een doodserieuze levensopdracht zien.

Dia De Los Muertos (Hennig Poehl / Sphinx Spieleverlag)

Ik heb de oorspronkelijke versie van dit kaartspel en ik wéét dat het goed is. En ik heb gezien dat de nieuwe versie een nogal speciale uitvoering kent. Ook een leuke voor een thema-avond als Halloween. Of op de koffie na een begrafenis (u gaat het verlies van een dierbare door heel andere en minder betraande ogen bekijken). Maar ga u er gerust zelf van overtuigen in Essen.

Duel In The Dark (Z-Man Games)

Voor twee spelers, uitermate overdadig geproduceerd en een heerlijk kat en muisspel. Het thema, de bombardementen van de geallieerden op het einde van de tweede wereldoorlog op Duitsland, is misschien een beetje "not done" voor de meer vredelievende spelers onder ons, maar het spel zelf is redelijk abstract aangezet, dus raad ik toch aan het drempeltje te nemen en vervolgens verslaafd te worden.

Eketorp (Dirk Henn / Queen Games)

Ik heb de originele huis-, tuin- en keukenversie en ik zweer het u, zonder vooraf gemarteld te zijn: dit is een goed spel. Queen Games kennende wordt dit weer een mooie uitgave (Jenseits von Theben iemand?) en dus belet niets of niemand u dit mee te grabbelen.

Giganten Der Lüfte (Andreas Seyfarth / Queen Games)

Seyfarth staat synoniem voor Puerto Rico. Voor mij persoonlijk is dit nu niet echt een issue, maar voor velen onder ons wel. Op het internet circuleren trouwens getuigenissen van spelers die mochten kennismaken met het prototype en sindsdien niet meer kunnen slapen. Niet omdat het zo’n slechte ervaring was. Nee, omdat ze wanhopig verlangen naar meer. Een duidelijke indicatie.

Im Jahr Des Drachen (Stefan Feld / Alea)

Stefan Feld heeft met zijn "Notre Dame" mijn soft spot vol geraakt. Zijn "Revolte im Rom" en "Ru(h)m und Ehre" hebben mij ook niet onberoerd gelaten en hij krijgt van mij dan ook veel meer dan het voordeel van de twijfel. Ik kom eraan, Stefan!

Festival (Shinsuke Yamagami / Japon Brand)

Dit lijkt een beetje op "Fairy Tale" en dat vind ik nu toevallig een heel goed kaartspel. De uitgever Japon Brand hou ik al een tijdje nauwlettend in de gaten. "R-Eco" zal ik dit jaar niet laten liggen in Essen en Festival lijkt hetzelfde lot beschoren. Het is een koele, berekende gok en ik ga me die niet beklagen.

Highschool Eelection (Ayumu Kitazaki / Japon Brand)

Verkiezingen op een middelbare meisjesschool? Wablieft? En er nog aan mogen deelnemen ook? Zeg maar waar en wanneer. Laat u niet vangen. Dit is, ondanks de bedrieglijke vermomming van een ordinair kaartspel , een vrij gecompliceerd tijdverdrijf. Je moet ook tegen die typische Japanse mangastijl kunnen. Maar daar kijken we toch gewoon doorheen zeker? Oppikken die handel!

League Of Six (Vladimir Suchy (Czech Games Edition)

Op basis van de talrijke, relatief lovende, voorbeschouwingen van dit spel lijkt me dit een veilige aankoop. Steeds weer moeilijke beslissingen te nemen en voortdurend op de toppen van je tenen lopen. Soms vind ik dat prettig. Alleen lijkt het spel mij nogal klein uitgevallen en ik heb nog maar pas de sterkte van mijn brilglazen laten aanpassen. En als ik dat nu weer moet laten doen wordt het wel een heel duur spel natuurlijk. Ook heb ik geruchten opgevangen over het repetitieve karakter van dit leuke hebbeding. Maar ik ga het erop wagen.

Monastery (Steve Kendall, Phil Kendall / Ragnar Brothers)

Een aanlegspel, een klooster, individueel of in team spelen, de Ragnar brothers. Vier variabelen die mijn radar tilt lieten slaan. Hou dit in de gaten. Wat mij betreft: als het er ligt, neem ik het mee.

Neuroshima Hex (Michael Oracz / Portal Publishing)

Vechten in de toekomst, tactiek, korte speelduur, kettingreacties. Dus met een vergrootglas erop. Al zou dit wel eens letterlijk genomen mogen worden. Het spel lijkt me, net als League of Six, nogal klein uitgevallen. Nu, als ik mijn brilglazen voor minstens twee spellen moet gaan laten aanpassen wordt het al aanzienlijk goedkoper natuurlijk.

Perry Rhodan: Die Kosmische Hanse (Heinrich Glumpler / Kosmos)

Geen twijfel mogelijk, dit gaat in één van de plastic zakken. Of in één van de stoffen, als ze de traditie bij Queen Games dit jaar handhaven en ik bij hen ben langs geweest voor ik aan de stand van Kosmos passeer. Dit is een leuke. Met zijn tweeën handelen in de ruimte en een hoop minder gefrutsel dan in "Ruimteschip Catan", wat ik trouwens wel een goed spel vind. Al lang doorgegeven aan mijn persoonlijk wenselfje.

Tribun (Karl-Heinz Schmiel (Heidelberger Spieleverlag)

Het is een Schmiel en het zou, tegen Schmiel zijn natuur in, op een uurtje te spelen zijn. Dat alleen is al een blik waard. Schmiel die zichzelf verloochent. Romeinen hebben mij altijd kunnen boeien, vooral Paulus lijkt mij een hele toffe gast, en had ik in die tijd geleefd had ik zeker een gooi gedaan naar het tribuunschap. En ik had nog gewonnen ook. Waarom zou ik het dan nu ook eens niet proberen?

Utopia (Arnaud Urbon, Ludovic Vialla / Matagot)

Zeer mooi uitgevoerd, kaartgestuurd en binnen het uur te spelen. Ik heb het de laatste tijd voor de niet zo lange spellen die toch voldoende diepgang bieden en ik heb zo het gevoel dat dit wel aan die voorwaarden voldoet. Zal waarschijnlijk een streepje krijgen op mijn turflijst.

Zug um Zug Schweiz (Alan R. Moon / Days Of Wonder)

Ticket to Ride op het scherp van de snee. Alleen een kaart met tickets is dit, voor twee of drie spelers. De rest van het spelmateriaal haal je maar uit één van de andere Ticket to Ride-dozen, die u ongetwijfeld in uw bezit hebt. Korte routes, snel scoren, zoveel mogelijk blokkeren van je tegenstanders. Hou een emmer ijskoud water stand-by om af en toe je hoofd in te steken. En hou alle breekbare voorwerpen tijdens het spelen even buiten bereik. Of oefen uzelf in razendsnel bukken.

Spellen die we allemaal gaan aankopen en die we achteraf met het schaamrood op de wangen onder diverse schuilnamen op ebay gaan verkopen (FLOP):

1001 Karawane (Roman Mathar / Argentum Verlag)

Laat me helemaal koud, ook na het bekijken van de beelden die op het internet circuleren. Het lijkt me een zuivere abstracte en dan ben ik zeer op mijn hoede. En mijn portefeuille ook.

Akkon (Knut Happel, Christian Flore / Goldsieber)

Dit lijkt me een hele droge. Sommige mensen bezwijken daarvoor, vooral als het om bepaalde wijnsoorten gaat. Ik niet. Is al een tijdje uit en ik hoor niet echt enthousiaste geluiden hierover. Ik pas.

Amyitis (Cyril Demaegd / Ystari)

Ik vrees dat we hier wel eens te maken kunnen hebben met Caylus II. Wat ook opvalt, na het zorgvuldig bestuderen van de regels, is het beperkt aantal overwinningspunten dat je aan het einde van het spel kunt verdienen. Ik heb er liever een hele hoop na afloop, dan heb je als je verliest tenminste het gevoel dat je toch nog iets gepresteerd hebt. Ik zie me al thuiskomen en mijn allerliefste horen vragen: "Hoe was het schat?" Ik hoor me al antwoorden: "Drie punten gescoord." Uitermate slecht voor mijn imago. Ze gaat zich misschien vragen stellen. Te mijden dus, dit spel.

Balls Of Light (Angelo Porazzi / Angelo Porazzi Games)

Een zoveelste race. Met dobbelstenen. Met een gokelement. Met een hoop chaos, al hoeft dat op zich geen slecht gegeven te zijn. Ik ben geïntrigeerd maar loop niet echt warm.

Beowulf The Movie Boardgame (Reiner Knizia / Fantasy Flight Games)

Dit is een bewerking van Kingdoms dat op zijn beurt een bewerking was van Auf Heller und Pfennig. Ik hou me bij het origineel. Of bij het heerlijke Beowulf, The Legend, van dezelfde uitgever en dezelfde auteur.

Cold War : CIA vs. KGB (David Rakoto / Sebastien Gigaudaut / Fantasy Flight Games)

Ik ga dit kaartspel voor twee zeker eens van nabij bekijken in Essen. Het ziet er op het eerste gezicht prachtig uit en het thema leent zich uiteraard ook goed voor een duel voor twee. Onlangs las ik echter een sessieverslag op Boardgamegeek dat mij een beetje deed terugdeinzen. Het zo dicht mogelijk benaderen van een bepaalde kaartwaarde, zonder erover te gaan, doet mij nu niet bepaald in een uitbundige polonaise uitbarsten. Er zijn wel speciale actiekaarten en geheimagenten die een beetje kunnen "foefelen" met de regels, maar toch. Ik was eerst heel enthousiast, maar deze barometer gaat duidelijk in de richting van een lage drukgebied.

Down Under (Günter Cornett / Bambus Spieleverlag)

Een aanlegspel waarbij de speler met de langste route het spel wint. Lijkt me weinig opwindend en ik ken er zo nog een paar. Ik speur er ook een vleugje Carcassonne in aangezien je ook punten scoort of verliest door gebieden met bepaalde dieren te creëren.

Galactic Trucker (Vlaada Chvatil / Czech Games Edition)

En daar gaan we weer de ruimte in. Maar een ruimteschip samenstellen met op de achtergrond leeglopende zandlopers lijkt me nu ook niet echt het summum van spitstechnologie. Vervolgens bidden en hopen dat de goeie kaarten worden gedraaid van de gebeurtenissenstapel, wat in mijn geval nooit zal gebeuren (één van mijn andere kruisen) doet mijn nu ook niet bepaald in bruisende vreugdegezangen losbarsten. Ik beweeg mij liever in het parallel universum van Perry Rhodan.

Gangster (Thorsten Gimmler / Amigo)

Erwin Broens heeft al een serieus schot voor mijn boeg gelost wat dit spel betreft (ik verwijs hiervoor naar zijn reactie op mijn vorige bijdrage). Maar, trots als ik ben, keer ik niet op mijn stappen terug. Nog niet. Al heeft hij mijn nieuwsgierigheid wel aanzienlijk aangewakkerd. Waarom ik waarschijnlijk niet toehap, en een aantal meningen op het internet lijken dit te bevestigen: te lang voor wat het uiteindelijk is en allen tegen de leider in de laatste ronde. Ik ga het, na Erwins opmerking, zeker eens nader bekijken in Essen en me daar uitgebreid, hopelijk door een uitermate aantrekkelijke hostess van Amigo, laten informeren. Ik hou u, en Erwin, op de hoogte.

König Von Siam (Peer Sylvester / Histogame)

Geen geluk. Dan haak ik meestal af. Ook bij deze. Geen geluk betekent meestal lange wachttijden. Normaal gezien ga ik dan even de krant lezen, het oliepeil van mijn wagen controleren of thuis even snel de gaskraan dichtdraaien. Maar tijdens een spel is dat heel onbeleefd. Dus blijf ik maar zitten. Ik vind dat een kwelling, al is er met het ouder en daardoor verdraagzamer worden enige verbetering merkbaar. Ik laat deze links liggen. Yul Brynner is trouwens ook in geen heinde en verten te bespeuren.

Lascaux (Philippe de Pallières / Phalanx Games)

Een kaartspel over grotschilderingen? Dat lijkt me zo, euh, saai. Die dingen hangen daar maar tegen de wand geschilderd te wezen. En af en toe komt er dan eens een verdwaalde speleoloog voorbij die dan uiteindelijk vast komt te zitten of iets breekt waardoor weer honderden reddingswerkers moeten worden ingezet wat ons weer bakken vol geld kost. Kijk, dat soort spel wil ik nu wel spelen, een spel over speleologen die we uiteindelijk niet gaan redden. Blijf toch uit die grotten, mensen. En uit de zee. En uit de jungle. En ga van die bergen af. En.. oei, ik liet me weer eens gaan. Sorry. Back to business. Setjes van kaarten verzamelen doen we in dit spel. Tja..

Macht & Onmacht (Andreas Steding / MoD Games)

Onmacht als onderdeel van een titel van een spel? Da’s vragen om problemen. Nu kan ik een aardig woordje meepraten als het over onmacht gaat en de frustraties die daarmee gepaard gaan. Ik ben a.h.w. een ervaringsdeskundige. Neen dus. Komt niet in huis.

Ming Dynastie (Robert F. Watson / Hans im Glück)

Het zoveelste meerderhedenspel, al doet Hans im Glück mij wel wat twijfelen. Deze uitgever brengt meestal degelijke spellen op de markt. Toch neig ik naar neen. Mannelijke intuïtie.

Moai (Adrian Dinu / Face 2 Face Games)

Paaseiland in een spel. Lijkt me prachtig. Als mijn geheugen me niet in de steek laat speelt kannibalisme in dit spel een niet al te bescheiden rol. Paaseiland is niet al te groot en toen er nog mensen woonden kwam hun ecosysteem (en daardoor hun voedselvoorziening) mede door het creëren en oprichten van de wereldberoemde beelden zodanig onder druk te staan dat ze elkaar maar begonnen op te eten. Al bij al denk ik dat je het beste als voorlaatste kon eindigen.. Ik weet niet of dat in het spel ook zo is. Ik weet ook niet of ik dit thuis verkocht krijg. Ik ben wel nieuwsgierig. Maar een aankoop? Neen.

Talisman (Robert Harris / Black Industries)

De hoeveelste editie is dit nu al? In zijn tijd was het de max en ik moet toegeven dat ik er leuke uren mee heb beleefd. Toen. Veel gelachen ook tijdens dit spel. Maar het blijft uiteindelijk dobbelen in het kwadraat. Wie mij kent weet dat ik voor een beetje geluk ben. In elk spel. Maar er zijn grenzen. En Talisman overschrijdt die in zodanige mate dat de zeszijdige dobbelsteen ten huize van ondergetekende lange tijd "spelonderdeel non grata" was. Hij mag nu terug binnen, maar onder strenge voorwaarden. Ik geef even een voorbeeld hoe het er in dit spel gewoonlijk aan toe gaat. Ik trek het, om het wat duidelijker te maken, even door naar ons dagelijkse leven. Stel het u even voor: je wordt ‘s ochtends wakker, lekker uitgeslapen. Je wilt zo snel mogelijk naar de badkamer om jezelf op te frissen. Maar eerst moet je gooien met de zeszijdige dobbelsteen! Bij één kan je zonder problemen de badkamer in en ongestoord je ding doen. Bij twee merk je dat je oudste dochter de badkamer al heeft ingenomen met de deur op slot (twee beurten overslaan). Bij drie kan je de badkamer in maar omdat je je rekeningen bij je watervoorziener niet hebt betaald is het water vannacht afgesloten en kun je je niet wassen. Dus krijg je een scha(n)depunt. Bij vier lijkt alles in orde tot tijdens het scheren plots de electriciteit uitvalt waardoor je uiteindelijk asymetrisch geschoren naar je werk moet. Je kan dit voorkomen door nog eens te gooien: bij één tot drie vind je gelukkig je ambachtelijke scheerkwast en scheermes nog, een erfstuk van je overgrootvader. Bij vier tot zes is er geen alternatief: zo naar je werk en een schadepunt. Bij vijf merk je dat je jongste bij het tanden poetsen heeft overgegeven in de wasbak waardoor je die eerst moet proper maken (één beurt overslaan). Bij zes struikel je bij het uit bed komen over een pantoffel waardoor je je rechtervoet breekt (je kunt   het ziekenhuis pas verlaten als je bij één van je volgende beurten een zes gooit). Zo gaat het er de hele tijd aan toe in Talisman.

Het worden drukke dagen. Essen komt eraan, "Spel" van de Forumfederatie wenkt in november, Geike en ik verhuizen in december, er moeten nog een heleboel ongespeelde spellen worden aangesneden en ik ben nu al bezig met mijn jaaroverzicht 2007. Dit laatste wordt, zoals het er nu naar uitziet, een bijdrage waarvoor u gerust enkele uren mag uittrekken. Maar met een kop warme chocomelk, met slagroom, en de sneeuw die buiten neerdwarrelt wordt dat toch reuze gezellig. Of niet soms?

P.S.: die nieuwe van Hooverphonic, die is echt wel goed. Toch een compliment voor Geike dat ze zo erg op Ils lijkt.

Dominique

 

22:40 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Een meerderhedenspel van Hans im Glück, twijfel en vooralsnog op de floplijst? Vanuit de keuken hoor ik "pruttel pruttel", vanuit de linnenkamer klinkt het "scheur, scheur, dwarrel, dwarrel". Ik hoop dat Miss Canada een fan is van Pino a.k.a. Big Bird.

Dank voor het boeiende artikel.

Gepost door: Erwin | 15-10-07

De commentaren zijn gesloten.