23-09-07

Beowulf

Menu van de dag: Beowulf.

Wie zijn wij, waar gaan wij voor en hoe gaan we dat dan wel doen?

Wij zijn Beowulf zijn gevreesd gevolg. Niet het soort gevolg dat achter een bruid aanhuppelt in een gemiddelde dorpskerk. Nee, we zijn van het straffe soort. Het soort dat aardappeltjes schilt met een slagzwaard van anderhalve meter.

De bedoeling van het spel is door het beleven van verschillende avonturen en de bijdragen die je er aan levert beloningen te verzamelen (overwinningspunten, schatten, extra gewone en speciale kaarten, enz.). Wij doen dit door het bieden met kaarten waarop verschillende symbolen staan. Afhankelijk van het avontuur kunnen alleen bepaalde symbolen worden uitgespeeld. Bieden gebeurt dus met kaarten, afhankelijk van het avontuur door je kaarten vooraf te selecteren en ze gedekt op tafel te leggen of door om beurt kaarten uit te spelen en zo lang mogelijk in de biedronde te blijven. Als je bijdrage aan de avonturen niet groot genoeg is (lees: te vroeg past) kom je voor onaangename verrassingen te staan: je loopt bijvoorbeeld schrammen of wonden op of je moet overwinningspunten inleveren. Vooral de wonden kunnen je duur te staan komen in de eindafrekening (vijf minpunten per wonde vanaf drie wonden en dan kun je het echt wel schudden). Tussen de avonturen door kun je je handkaarten aanvullen door risico’s aan te gaan (de juiste symbolen trekken van de trekstapel) of tijdens de vooraf vastgelegde bijtankmomenten. En af en toe krijg je gewoon wat leuks, zonder er iets voor te hoeven doen. We leggen samen met Beowulf het hele parcours op het spelbord af en wie op het einde van het avontuur de meeste overwinningspunten heeft wint. Uiteraard.

Op naar de tien geboden.

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

Beowulf. U hebt er ongetwijfeld ooit iets over opgevangen. Het is een Oudengels, episch en heroisch gedicht in versvorm dat verhaalt over de strijd van Beowulf tegen het monster Grendel. Een griezel, ge wilt het niet tegenkomen. Gespecialiseerd in het tiranniseren van Heorot, de grote zaal gebouwd door Hrothgar, koning der Denen. En dit jaren aan een stuk, met als motto: de aanhouder wint! Als Beowulf, neef van koning Hygelac der Geats (Zweden), hoort van de moorden gepleegd door Grendel, schiet hij te hulp. Met veertien van zijn mannen. De beste. Zoals het een goed monster betaamt probeert Grendel ‘s nachts (waarschijnlijk vergezeld door de nodige klank- en lichteffecten en een middelgroot symfonisch orkest) Beowulf en zijn gevolg over de kling te jagen. Eén mannetje krijgt hij te pakken, waarschijnlijk hij die het dichtst bij de deur lag, maar als hij ook Beowulf wil opsmikkelen, weet deze hem in een gevecht te doden. Later in het verhaal moet ook nog Grendels moeder eraan, nadat die, in een Zweedse kolere geschoten na het verlies van haar zoon, op haar beurt Beowulf een kopje kleiner wil maken. Ook lelijk als de nacht en stinkend als, euh, de moeder van Grendel. Aan het eind van het verhaal, wanneer hij zelf reeds vijftig jaar lang koning der Geats is, moet Beowulf het tegen een vuurspuwende draak opnemen, die hem echter doodt. Zijn neef Wiglaf doodt de draak alsnog en wordt de nieuwe koning. Tja, Beowulf, misschien had hij toch liever achter een bureautje gezeten.

Het thema is er dus, zult u zeggen. Ja, degelijke onderbouw hoor. De bovenbouw daarentegen zorgt voor een grote stijlbreuk, want eigenlijk is dit één groot biedspel. We beleven zogezegd de verschillende avonturen van Beowulf en zijn gezelschap maar zo ervaren we het écht wel niet. Ik kon tijdens het spel nooit de link leggen tussen het heldendicht en wat zich op het bord afspeelde. Het spel kon evengoed "Avonturen van een stofzuigerverkoper in een niet nader genoemde, maar niet bepaald veilige, buurt in Zuid-Charleroi." als titel dragen.

Het wapengekletter dat bepaalde avonturen zou moeten begeleiden blijft dan ook oorverdovend afwezig.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

Geen noemenswaardige problemen hier. Regels in kleur voor het standaardspel en voor gevorderden. Waar ik wel problemen mee heb is de omvang van het regelwerk. Bij Fantasy Flight Games hebben ze de eigenaardige gewoonte de regels op een nogal groot papierformaat af te drukken. Ik lees dagelijks de krant. Dat vind ik meer dan voldoende. Die regels van Fantasy Flight, ze lezen zo moeilijk in bed. Maar inhoudelijk? Niks op aan te merken.

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

Wat onmiddellijk opvalt bij dit spel is de vorm van het spelbord. Een winkelhaak. Een tip: gooi het bij valavond in de lucht, neem er met voldoende tegenlicht een foto van en stuur deze naar een krant naar keuze. Binnen de kortste keren schreeuwt heel België moord en brand dat de Amerikanen, zonder medeweten van de regering, boven Belgisch grondgebied aan manoeuvres bezig zijn met hun Stealth bommenwerpers. Gevolg: luchtruim vol F-16’s, parlementaire onderzoekscommissies, diplomaten die worden teruggeroepen uit Amerika, de Amerikaanse ambassadeur die in België op het matje wordt geroepen, aftredende ministers van buitenlandse zaken en defensie, Bush die in nauwe schoentjes komt, Poetin die het incident aangrijpt om zijn kernkoppenarsenaal uit te breiden, beurzen die zwaar onder druk komen te staan en GMT-games die er een bordspel over maakt. Het is maar een tip hé. U doet ermee wat u wilt.

Om maar te zeggen. Je komt het niet vaak tegen, zo’n spelbord.

Verder in de doos: prachtige, stevige, mooi geïllustreerde kaarten, fiches voor overwinningspunten, wonden en schrammen (ja, u leest dit goed), schatten (grabbel, grabbel), houten pas- en afdekschijfjes, een houten startspelersteen en een zwarte Beowulffiguur.

John Howe, gerenommeerd Tolkienillustrator, levert aan dit spel ook een prachtige bijdrage.

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Yep. Snel opgezet die hele handel, snel uitgelegd, en voor je het weet ben je vertrokken. Het hele achtergrondverhaal van Beowulf hoef je zelfs niet uit te leggen want onmiddellijk weer vergeten als je aan het spelen bent vanwege, zoals eerder al aangehaald, de zo goed als afwezige link met het spelsysteem.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

Nu is dat spelbord wel mooi, maar wat erop staat is nogal klein uitgevallen. En af en toe moeten we wel even voorover buigen om goed te kunnen zien wat er nu eigenlijk van ons verwacht wordt. Als er tegenspeelsters aan tafel zitten met een prominent aangezette decolleté heb ik daar niet écht problemen mee, maar aangezien dat in mijn universum niet bepaald schering en inslag is heb ik het toch liever niet.

Wat de rest van het materiaal betreft: prima!

Wel leuk is dat je vooraf weet waar het avontuur naartoe gaat en wat er tijdens de verschillende tussenstops van je verwacht wordt. Je kan heerlijk anticiperen in dit spel. Pluspunt.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Het is een biedspel met kaarten. En er zijn biedrondes waarbij je risico’s kunt nemen om toch aan de broodnodige kaarten te geraken zodat je in de running kunt blijven. En dat leidt nog al eens tot uitroepen als "you lucky bastard" of "hahahahahaha". Ik heb ook spelers geweten die naar de toiletten vluchtten en er niet meer uitkwamen. Het kan je zuur opbreken, het kan de spellenhemel betekenen. Mij stoort het niet, maar sommigen onder ons wel. Voor die mensen raad ik de vluchtheuvel Caylus aan.

Gij zult sfeer en interactie creëren.

Ambiance verzekerd. Verdriet en geluk liggen heel dicht bij elkaar in dit spel. Een pokerface helpt, je hand leegspelen niet. Er is spanning aanwezig, ook buiten je eigen beurt. Er wordt uitgedaagd, spelers worden uitgelachen of verwenst, er wordt naar toiletten gevlucht en er komen gegarandeerd nieuwsgierigen rond het gebeuren staan, al was het maar een verdwaalde ufoloog die in de nabije toekomst iets wil uitproberen met de speciale vorm van het spelbord.

Gij zult niet te lang duren.

Een dikke tien op tien. Binnen het uur ben je ermee klaar. En het vliegt door het spelplezier voorbij, geloof me.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

Iedereen met wie ik dit spel voor het eerst speelde was gematigd tot heel enthousiast. Het spelprincipe is snel uitgelegd, het is snel opgezet, mooi om naar te kijken en er is sfeer aan tafel. Allemaal over-de-streep-trekkers.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

Ja hoor. Zeer. Ik wil het na afloop gelijk opnieuw spelen. De redelijk binnen de perken gehouden speelduur helpt daarbij. Ik voel me dan wel niet echt Beowulf terwijl ik dit speel, nee, eerder een afgeleefde beroepsgokker in één of andere louche pokertent, maar toch trekt dit spel me enorm aan. Ik heb er ’s nachts al van gedroomd. Niet echt van Grendel of Beowulf zelf, maar hoe ik mijn kaartmanagement beter onder controle kan krijgen. Verder oefen ik mij voor de spiegel in het creëren van uitgestreken gezichten. Daar bovenop denk ik er serieus aan over te schakelen naar contactlenzen aangezien mij het erg onbehaaglijke gevoel is bekropen dat een paar van mijn medespelers mijn brilglazen misbruiken om te weten te komen welke kaarten ik in mijn hand heb.

Als je iets leuk vindt, moet je er iets voor over hebben. Voor Beowulf wil ik gerust wat extra moeite doen.

Beowulf (Fantasy Flight Games / Kosmos – 2005)

Reiner Knizia

2 tot 5 spelers

60 tot 75 minuten

PH 101

 

 

 

 

 

13:59 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-09-07

Battlelore!

Er zijn zo van die mensen die een onuitwisbare indruk op je achterlaten. Of gaan achterlaten. Miss Canada bijvoorbeeld. Of mensen waar je naar opkijkt (Leonid Stadnik, Oekraïne, 2m55).

Er zijn er ook waar je je gewoon heel goed bij voelt. Waarmee het klikt. Rudy R. uit A. is voor mij zo iemand.

Rudy is een bordspeler die oorlogvoering op een gemiddelde keukentafel tot kunst heeft verheven. Volgens mij is hij een, zij het vredelievende, reïncarnatie van Julius Caesar, Alexander De Grote, Napoleon, Hannibal en generaal Schwarzkopf samen, en deze laatste is nog niet eens dood. Kun je nagaan.

Groot dierenliefhebber, kunstenaar, spelontwerper, World of Warcraft bewoner (je komt hem beter niet tegen in dat universum tenzij je aan zijn kant staat) en Warhammer-specialist (schilderen van figuurtjes inbegrepen). Tactiek? ‘s Ochtends op de boterham. Strategie? Elke dag tussen de soep en de patatten.

Rudy is één van de meest vredelievende personen die ik ken. Maar leg hem een slagveld voor met wat militaire eenheden erop en er ontspint zich me daar een gedaanteverandering, niet meer gezien sinds de beruchte transformatie in "An American Werewolf In London".

Ik twijfelde dan ook geen moment toen ik mezelf Battlelore had aangeschaft. Als er één man was met wie ik dit spel wou testen bestond zijn naam uit de beginletter R met het achtervoegsel udy.

En zo geschiede het dat ik anno 2007 op een regenachtige avond richting Aarschot trok. Met weinig hoop op een overwinning, dat wel, maar met tonnen strijdlust. Op basis van de sessies van die avond een bespreking. Aan de hand van mijn persoonlijke 10 geboden.

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

Amai nog niet. We spelen historische veldslagen na. En als we echt "in the mood" zijn knallen we er nog wat fantasy-elementen bovenop. Een blik Goblins iemand? Of dwergen? Of dwergen met doedelzakken om de spirit van onze eenheden wat op te peppen? Boogschutters? Cavalerie? Steenslingeraars?

Aanvallen, terugtrekken, aanvallen en terugtrekken, al dan niet volledig in paniek. Omtrekkende bewegingen, Standhouden op een brug. Strategisch gelegen heuvels inpalmen. Schuilen in een bosje (en het is écht geen lachtertje om pipi te doen met zo’n maliënkolder om je lendenen). Achtervolgen met de ruiterij. Terrein vasthouden. Terrein prijsgeven.

Het zit er allemaal in.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

Hou u maar vast aan de takken van de bomen. Het uitmuntende spelregelboekje, dat ik verder naslagwerk zal noemen, is een dikke 80 (tachtig!) bladzijden dik. Voor u zichzelf echter van de dichtstbijzijnde brug gooit wil ik u even vragen rustig te gaan zitten en u er rustig van bewust te worden dat het allemaal nog niet zo erg is. Het is allemaal heel gestructureerd en je wordt beetje bij beetje in de verschillende spelsystemen ingeleid. Duidelijk en overzichtelijk? Twee keer ja.

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

Bij aankoop van dit spel is het aangewezen uzelf van een kruier te voorzien. Hebt u die niet voorhanden valt een kruiwagen of een goeie ouderwetse stootkar zeker aan te raden. Zwaar is ze, de doos in kwestie, en boordevol. Ik beklaag onze Heilige Vriend die over een kleine drie maanden dit spel in tal van schoorstenen moet gaan droppen. En hij zal er niet onderuit kunnen, dat staat nu al vast. Leest u gerust verder. Dan weet u waarom.

Binnenin valt er, zoals bij de meeste spellen van Days Of Wonder, van alles te ontdekken. Een uit de kluiten gewassen naslagwerk, een scenarioboekje, spelbord, een set dobbelstenen (het blijft tenslotte een oorlogsspel nietwaar), tientallen (niet beschilderde) eenheden, terreintegels, magiefiches, Warlord-matjes, commandkaarten, magiekaarten, overzichtskaarten en waarschijnlijk vergeet ik nog wel wat.

Eén klein probleem: The Pit. Ze hebben in de doos het gros van de figuurtjes samengeperst in een plastic tray waardoor ze, vooral de cavalerie-eenheden, nogal scheef op hun sokkeltje staan. Niet goed voor een imago op het slagveld natuurlijk. Daarom heeft Days Of Wonder de volgende oplossing bedacht: staan ze scheef, dompel ze dan even in heet water, plooi ze recht en dompel ze daarna onmiddellijk in koud water. Ik weet niet in hoeverre de brandwondencentra in Vlaanderen en Nederland de laatste maanden een toevloed van patiënten konden vaststellen, maar als er een toevloed was, say no more. Klein minpuntje toch.

Ook een probleempje: hoe de eenheden opbergen? De doos is niet ideaal en met alle uitbreidingen die op komst zijn wordt toch enige creativiteit verwacht van de gemiddelde bordspeler. Ik heb ene Mathias al briljante dingen zien doen met botervlootjes en ik verwacht dat doe-het zelfzaken allerhande de eerstvolgende maanden hun omzet gevoelig zullen zien stijgen, vooral dan in de rayon "opbergsystemen".

Verder niets dan lof.

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Niet echt.

Kijk, in de middeleeuwen hadden ze het makkelijk. De slagvelden lagen er al, ze moesten er alleen nog maar een paar legers op af sturen die elkaar en de nabije omgeving vervolgens deskundig kort en klein sloegen.. De gemiddelde bordspeler anno 2007 moet al een hele lijdensweg afleggen vooraleer hij zelfs maar op de tegenstander kan gaan inhakken. Eerst het slagveld openspreiden op tafel. Dan, op basis van het gekozen scenario, het terrein van de nodige niveauverschillen voorzien (heuvels, kliffen), daarna de plantsoendienst erbij halen om de nodige beplanting aan te brengen (bossen), vervolgens nog wat urbanisatieprojecten plannen en uitvoeren (waterwegen, bruggen) en pas daarna krijgen we het fiat om onze legers te plaatsen. Dat vraagt allemaal kostbare tijd.

Grote bonus: de overzichtskaartjes die je bij elke veldslag voor je neerlegt en waarop je alles wat je moet weten heel eenvoudig kunt aflezen. Eigenschappen van eenheden, terrein, wapens, gevechtstechnieken, enz. Je vindt het allemaal overzichtelijk terug. Geen spelvertragingen door opzoekingen in de spelregels. Très heerlijk.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

De eenheden hebben allemaal dezelfde kleur. Het meest grijze grijs. Sommige mensen maken zich het spel dubbel zo leuk door de figuurtjes te schilderen, wat op het slagveld uiteraard een prachtig effect geeft. Ondergetekende heeft niet zoveel geduld en het ontbreekt mij ook aan voldoende vakmanschap om zo’n project, zonder over te gaan tot een gezinsdrama, tot een goed einde te brengen. Maar toch, voor wie zich eraan waagt, het heeft iets.

Hoe hou je de eenheden op het slagveld dan uit elkaar, hoor ik u al vragen? Eenvoudig, door de banieren en de vlaggen die ze meedragen. Simpel en elegant. Nu had ik zelf wel een klein probleempje met het onderscheid tussen blauw en groen en rood. Ik ben bij mijn weten niet kleurenblind maar bij kunstlicht moest ik me toch regelmatig extra vergewissen van de vlag- of banierkleur van de eenheid die ik orders wou geven. Klein minpuntje. Maar u mag dit gerust enkel en alleen op mijn ogen steken.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Hou u vast: dobbelstenen! Dus geluk met hopen. Sterke eenheden gooien uiteraard met meer dobbelstenen dan zwakke en de plaatsing van je eenheden heeft ook al invloed op het hele gebeuren (bijvoorbeeld grenzend aan twee andere eigen eenheden en daardoor sterker met zelfs de mogelijkheid om terug te vechten tijdens de beurt van de tegenstrever), dus handig manoeuvreren om in een goede, meer resultaatgerichte positie te staan is belangrijk.

De commandkaarten komen ook niet altijd hoe je zou willen. Heb je alleen nog eenheden op je rechterflank en trek je enkel kaarten voor de linkerflank of voor het centum heb je het vlaggen natuurlijk. Maar je kunt je er voor een stuk op instellen. Het is goed om een beetje vooruit te kijken in dit spel en je zo te manoeuvreren dat je je sterke kaarten toch kunt inzetten.

Geluk? Aanwezig! Hinderlijk? Neen!

Gij zult sfeer en interactie creëren.

Sfeer en interactie? Geeft een koe melk? Ik kan heel goed trompetgeschal nadoen tijdens een charge. De doedelzakken van de dwergen heb ik nog niet geprobeerd maar ik ben er wel zeker van dat ik er mijn tegenstander de volgende keer mee in de gordijnen jaag. En terwijl hij daar hangt sla ik zijn goblins zodanig hard op hun, excusez le mot, bakkes dat ze van paniek hun halve eenheid ter plekke vertrappelen.

Het is heerlijk de banierdrager van de tegenstander als overwinningspunt aan jouw zijde van het speelbord te plaatsen en het is nog heerlijker de eenheden van je tegenstander één voor één in de botervlootjes van herkomst terug te mikken. Wat hou ik van dàt geluid (pok).

Gij zult niet te lang duren.

De scenario’s die wij speelden waren op een uurtje, of zelfs minder, wijlen. Dus speelden we maar een paar veldslagen na elkaar. Vervelen deed het geen moment. Revanchegevoelens oproepen deed het dan weer wel. Dezelfde slag nog eens opnieuw spelen maar dan met het andere kamp is aan te raden. Dan weet je pas écht wie de beste tacticus en strateeg is.

Afhankelijk van het scenario kan je vooraf vrij goed bepalen hoe lang het spel zal duren. Altijd handig in deze jachtige tijden.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

Hebben de meesten onder ons, t.t.z. die van het mannelijk geslacht, vroeger niet met de soldaatjes gespeeld? Hebben wij geen pijlen afgevuurd, kokende olie op onze tegenstanders uitgegoten, jonkvrouwen ontvoerd en ze in een vlaag van zinsverbijstering ten huwelijk gevraagd, monsters bevochten (waaronder onze eigen schoonmoeder) en kastelen belegerd?

Iedereen die een beetje interesse heeft in het schuiven met middeleeuwse eenheden over een moduleerbaar spelbord is een potentiële koper. En speel je dit spel op een openbare plaats, laat ons zeggen Antwerpen Meir, heb je gegarandeerd een gefascineerd publiek.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

O ja, dit gaat nog veel op tafel komen. Nu al wordt door de ervaring de setup-tijd korter en daardoor het spelplezier langer. En aangezien ik mij nogal dikwijls aan de verliezende kant van het spelbord bevind moeten al mijn verloren partijen worden herspeeld.

En dan de uitbreidingen nog, beste vrienden. Hier gaat een lading expansions uitgebraakt worden dat het niet mooi meer is. Ze zijn er trouwens al volop mee bezig (nieuwe eenheden, terreinen, kaarten, setup-systemen). Hier gaat geen eind aan komen. Uw zuurverdiende soldij gaat er helemaal aan opgaan. Dat de Heilige Man al maar wat extra paarden least. Hij gaat ze nodig hebben.

Rudy en ik speelden de eerste drie eerste scenario’s: Agnicourt, First Chevauchée en Burgos, Castille. Ik verweerde me als een duivel in een wijwatervat. Ik creëerde briljante afleidingsmanoeuvres, ik legde hinderlagen in de bosjes, ik schoot met scherp, ik verraste met onuitgegeven tactische exploten, ik schreeuwde mijn troepen naar voren.

Het mocht niet baten:

Agnicourt: 4-2 (ik 2)

First Chevauchée: 5-0 (ik 0)

Burgos, Castille: 6-2 (ik 2)

Maar mijn tijd komt nog. Ik ben naar de bibliotheek geweest en heb alle werken over middeleeuwse oorlogvoering meegenomen. ’s Nachts, enkel bij het licht van een brandende toorts, doe ik aan zelfstudie. Ik bereid mij voor. U daar, ooit veroordeeld tot het spelen van een partij Battlelore met mij, ben gewaarschuwd.

Battlelore (Days Of Wonder – 2006)

Richard Borg

2 spelers

60 minuten

PH 20

Als afsluiter zou ik u graag willen verwijzen naar een collega-blogger uit Nederland, Maarten. Zijn recentste artikel gaat over taalonafhankelijkheid bij spellen, onder de fascinerende titel "Taalindependigkeit". Een aanrader. U vindt hem hier: http://debordspeler.web-log.nl/

En als u daar toch bent, lees dan ook de andere artikels. Ik heb dat ook gedaan en sindsdien ga ik via mijn favorieten regelmatig bij "de bordspeler" langs, verlangend naar meer.

Dominique

22:12 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-09-07

Vol verwachting klopt mijn hart nu wel heel snel

Over ettelijke jaren zit ik ergens in een bejaardentehuis. Ik schat ergens op een derde of vierde verdieping. Hoogbejaard dus. Ik zal dan op een ochtend, in een rolstoel gezeten met een rood geruit dekentje over de knieën, aan een raam naar buiten zitten staren. Geen spellen meer voor mij want allang de 77 gepasseerd. Niet meer van deze wereld, totaal in de war. Net ontbeten maar al vergeten wat er op mijn bord lag. Mijn geheugen: één grote zeef. Alhoewel, één exploot kan ik mij steeds weer helder voor de geest halen: donderdag 18 oktober 2007. De dag dat ik Miss Canada versierde.

Het verhaal gaat als volgt:

Woensdag 5 september 2007, 00:27:57. Cymric post een ogenschijnlijk onschuldig bericht op het forum van www.spellenspektakel.nl

Hij schrijft:
Ìk zat even met mijn hoofd te schudden toen ik het nieuws las. Valleygames uit Canada---voor de insider bekend van herdrukken van de zware oude favorieten Die Macher en Hannibal: Rome vs. Carthage---zal ook in Essen tijdens Spiel 2007 een stand hebben. Tot zover eigenlijk niets bijzonders.
Wél bijzonder is dat ze een wel heel aparte special guest hebben: namelijk de officiële Miss Canada 2008, Alesia Fieldberg. Valleygames sponsort haar, en als tegenprestatie zal ze als 'booth babe' optreden in Essen. Ik geloof niet dat het tot nu toe is voorgekomen dat een dergelijke Miss zich tijdens Spiel presenteert, laat staan zelfs haar eigen bordspelsessies runt (van 17 tot 19 uur). Dus heren singles, sla bij deze de slag van uw dromen: zo te zien is Alesia nog ongebonden, ze is jong, ze ziet er goed uit, en ze speelt bordspellen. Vooraanmelding voor deze sessies is wel verplicht, dus wees er snel bij.

Woensdag 5 september 2007, 3:41 pm. Het bericht wordt toevallig opgepikt door David en op www.bordspelforum.com gezet.

Woensdag 5 september 2007, 04:00 pm. Ik passeer tijdens mijn dagelijkse online-wandeling even langs het bordspelforum en lees het hoger vernoemde bericht. Het nieuws slaat ten huize van ondergetekende in met de impact van een op hol geslagen Scudraket.

Woensdag 5 september 2007, 08:38 pm. De resultaten van een intensieve zoektocht naar foto’s van de betrokken miss op de wondere wereld van het internet dwingen mij tot het opzetten van het volgende actieplan.

Ik zal mij op donderdag 18 oktober 2007, bij aanvang van de beurs, op de stand van Valley Games aanbieden, verkleed als mountie, zodat Alesia zich onmiddellijk thuis voelt. Vervolgens zal ik mij voor haar, ongetwijfeld mooie, ogen 500 (vijfhonderd!) keer opdrukken met op mijn rug gestapeld de volgende spellen: Carabande + uitbreiding, Battlelore, Conquest Of The Empire, Railroad Tycoon, Civilisation, World of Warcraft, Fury of Dracula en Warrior Knights, stuk voor stuk zeer zware spellen met een gemiddeld gewicht van 8,7654 kg. Vervolgens daag ik iedere voorbijganger uit tot een spelletje strippoker, waarbij ik er heel onopvallend maar deskundig voor zal zorgen dat ik tot aan mijn onderbroek elk partijtje verlies zodat ze na verloop van tijd mijn imposant gespierde en bezwete, bijna naakte, lichaam kan aanschouwen. Daarna spreek ik haar persoonlijk aan en fluister ik in haar, ongetwijfeld schattige, oortjes hoe slecht ik Céline Dion en hoe waanzinnig goed ik Nick Cave vind. Ik zal dit doen in het Frans én in het Engels, met dat onweerstaanbare Vlaams-Brabant accent van me. Tussendoor heb ik ook even nonchalant gevraagd aan de standhouders van Valley Games hoe het staat met mijn voorbestelling van Big City, Container en Municipium en of ze mijn van krediet barstende Visa-kaart al hebben gedebiteerd. Miss Canada, op dat moment al zodanig voor mij gesmolten dat alleen de beste airco in het beste hotel van Essen (hotel Bredeney aan de Theodor-Althoffstrasse) nog soelaas kan brengen, zal ten slotte op "An Officer And A Gentleman"-iaanse wijze naar mijn wagen worden gebracht, waarmee we ons begeven naar het hoger genoemde hotel. Daar aangekomen spelen wij een spelletje.

Zo zal het gaan en niet anders.

Ik wil u dan ook vriendelijk maar kordaat vragen, beste medespeler en medebeursganger, de stand van Valley Games op donderdagvoormiddag te mijden zodat ik rustig mijn ding kan doen. Tenzij u een partijtje strippoker met mij wel ziet zitten. Dan maak ik een kleine uitzondering.

Besluit: De kans is oneindig groot dat vanaf eind oktober deze blog u zal bereiken vanuit Ottawa, Vancouver, Montreal, Toronto of Quebéc. Uiteraard stuur ik u een kaartje.

Ja, lach maar. Eva De Roovere zingt het zo mooi op haar nieuwe cd: "De kleinste vogel zingt het mooiste lied." Nagel op de kop, Eva!

Als afsluiter wil ik u nog even meegeven dat spellenclub "De Speeldoos" uit Aarschot eindelijk de weg van droom naar daad heeft afgelegd door online te gaan op het volgende adres: www.despeeldoos.be Ik raad u aan daar eens een goed kijkje te gaan nemen, het vakmanschap van de site en de liefde voor spellen even naar waarde te schatten en iets te schrijven in het gastenboek. Dat ze het menen blijkt uit het feit dat ondertekende, na langdurige en keiharde onderhandelingen met Jan V.R., grote bezieler van de club, met de Speeldoos een miljoenencontract heeft afgesloten tot 2010 in ruil voor exclusieve sessieverslagen.

Vrijdag op deze blog, als ik mijn gedachten er nog kan bijhouden, een bespreking van Battlelore!

Dominique

21:04 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-09-07

Vol verwachting klopt mijn hart

Er zijn vier gebeurtenissen op til, op relatief korte termijn, waar ik meer dan gemiddeld naar uitkijk.

Eén: de nieuwe afleveringen van Lost (God sta me bij, ook ik heb me laten vangen). Nu, van de eerstvolgende zes afleveringen moet je niet teveel verwachten. Daarin trekt men enkel een blik nieuwe mysteries open. De antwoorden op deze mysteries geven ze pas vanaf aflevering zeven, met mondjesmaat. Zucht. Er is trouwens ook een bordspel verschenen van Lost, een spel dat u, geloof me, liever niet speelt. Tenzij u echt heel wanhopig bent. Als u het speelt gaat u er vanzelf naar verlangen dat u zich in een neerstortend vliegtuig bevindt, alleen maar om er vanaf te zijn. Succesverhalen en merchandising, ik word er zo moe van.

Twee: het journaal op één vanaf begin september. Niet voor het journaal op zich, er is al genoeg kommer en kwel op de wereld. Nee, de reden waarom ik tussen 19u en pakweg 19u45 (hopelijk langer) niet aanspreekbaar zal zijn is Goedele Wachters. Het journaal wordt één langgerekte sensuele trip. Er gaat in Vlaanderen geen man meer op straat te vinden zijn als Goedele zich tot de huiskamer richt. Goedele maakte naam als interviewster in de aanloop naar de parlementsverkiezingen van 10 juni. In "De Laatste Ronde 07" trok ze zich met gerenommeerde politici terug in een klein hokje (u mag dat letterlijk nemen) ergens in de nok van de studio. Daar nam ze dan een zogenaamd "diepte-interview" af. Ik heb nog nooit zoveel politici van de mannelijke kunne zo hard zien zweten, daar kon geen regeringscrisis tegenop. Niet door de neteligheid van de vragen. Ook niet door de complexiteit van het behandelde onderwerp. Wel door de uiterst sensuele wijze waarop Wachters de vragen stelde. Nooit geweten dat Brussel-Halle-Vilvoorde zo erotisch kon klinken. Ze stélde geen vragen, ze fluisterde ze. Bart De Wever, Weverke voor de vrienden en toch al wat gewoon binnen de krabbenmand die CD&V heet (al moet het strafste nog komen, let op mijn woorden), smolt weg als sneeuw voor de zon. Zat steeds aan zijn das te frutselen omdat hij het almaar maar warmer kreeg, kon van de knikkende knieën niet stil blijven zitten, stotterde dat het een lieve lust was, Zat verliefd te wezen als een overjaarse puber. En heel Vlaanderen keek toe. Hij was niet alleen. Menige vrouw van menig politicus die door Goedele in het berghokje onder handen was genomen stond in die periode manlief na zijn bezoek aan de VRT thuis dreigend op te wachten, in de deuropening, handjes in de zij, deegroller in de aanslag: "Wat was dat daar op tv met die Wachters? Drie maanden niet buiten gij!" Soit, tussen 19u en 20u worden er ten huize van tot nader bericht geen spellen meer gespeeld.

Drie: The Chemical Brothers in het Sportpaleis te Antwerpen, ergens in november. Als er dit jaar ergens in België een bom ontploft is het daar. Moet ik bij zijn.

Vier: Spiel ‘O7 in Essen. In mijn bijdrage van 25/08/07 liet ik u al een beetje in mijn kaarten kijken over de spellen waar ik naar uitkijk. Ondertussen is er weer een spel op mijn radar verschenen, hetwelk ik met graagte aan mijn spotlijstje toevoeg: Duel In The Dark (Z-man Games). Een tweepersoonsspel over de, slik, nachtelijke bombardementen van de Britten op Duitsland tijdens de tweede wereldoorlog. Eigenaardig genoeg, en uitzonderlijk voor een wargame, eerder abstract van opzet. Er worden, in tegenstelling tot de meeste wargames, geen triljoenen dobbelstenen gegooid waarna de getroffen eenheden deskundig terug in de doos worden gemikt. Nee, er worden overwinningspunten verdiend die netjes maar meestal onevenredig worden verdeeld tussen "den Duits" en de Engelsen, zodat er uiteindelijk eentje wint (‘40-‘45 eindigde ook niet bepaald met een gelijkspel). Er zit ook een snuifje Roborally in want de speler die voor de Britten de honneurs waarneemt plant met kompaskaarten de volledige vlucht van zijn bommenwerper(s). En hij kan daar later niet meer van afwijken, de sukkelaar. De ongelukkige die de Duitsers moet spelen krijgt de beschikking over 40 (veertig!) verdedigingselementen, vrij te plaatsen op het prachtige spelbord, gaande van luchtafweergeschut over zoeklichten tot zeppelins om de vijand makkelijker te kunnen traceren. Hij heeft ook vier gevechtsvliegtuigen die moeten proberen de bommenwerpers van de tegenstander te onderscheppen en de eigen steden te beschermen. Probleem: die beesten slikken evenveel brandstof als Amy Winehouse alcohol, wat betekent dat je de brandstofindicatoren ziet dalen waar je bijstaat. De Engelsman heeft op zijn beurt de beschikking over de Mosquito, die hij met graagte zal inzetten om de Duitsers om de tuin te leiden (veel naar Allo Allo kijken helpt volgens mij in dit spel). Want hoe later de Duitser doorheeft boven welke stad de Engelsman zijn bommetje wil droppen hoe beter. De Mosquito heeft, in tegenstelling tot de zware B’52, veel meer bewegingsvrijheid. Hij fladdert zo’n beetje rond de bommenwerpers heen om hen te beschermen maar kan ook letterlijk de bakens uitzetten voor meer precisiewerk. Weersomstandigheden spelen ook een belangrijke rol: bewolking, mist, stormen, volle maan, nieuwe maan. Het zit er allemaal in. De hoogte waarop je vliegt heeft ook invloed op de punten die je kunt verdienen of verliezen. Veel om rekening mee te houden, maar al bij al op het eerste gezicht toch nog overzichtelijk. Ik ben eigenlijk geen fan van realistische oorlogsspellen. Geef mij maar een goeie geut gevechten met buitenaardse wezens (Nexus Ops) of, als het strijdtoneel zich dan toch op moeder aarde moet afspelen, een lekkere slok schermutselingen binnen een fantasy setting (Battlelore). Maar "Duel In The Dark" heeft, waarschijnlijk door zijn meer abstracte benadering, toch meer dan mijn gewone aandacht. Toch maar eens naar gaan piepen in Essen. Al is dat misschien niet zonder risico’s, tussen al die Duitsers. Hopelijk maken ze er geen spel van. Ik hou u op de hoogte.

Dominique

01:41 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |