02-09-07

Vol verwachting klopt mijn hart

Er zijn vier gebeurtenissen op til, op relatief korte termijn, waar ik meer dan gemiddeld naar uitkijk.

Eén: de nieuwe afleveringen van Lost (God sta me bij, ook ik heb me laten vangen). Nu, van de eerstvolgende zes afleveringen moet je niet teveel verwachten. Daarin trekt men enkel een blik nieuwe mysteries open. De antwoorden op deze mysteries geven ze pas vanaf aflevering zeven, met mondjesmaat. Zucht. Er is trouwens ook een bordspel verschenen van Lost, een spel dat u, geloof me, liever niet speelt. Tenzij u echt heel wanhopig bent. Als u het speelt gaat u er vanzelf naar verlangen dat u zich in een neerstortend vliegtuig bevindt, alleen maar om er vanaf te zijn. Succesverhalen en merchandising, ik word er zo moe van.

Twee: het journaal op één vanaf begin september. Niet voor het journaal op zich, er is al genoeg kommer en kwel op de wereld. Nee, de reden waarom ik tussen 19u en pakweg 19u45 (hopelijk langer) niet aanspreekbaar zal zijn is Goedele Wachters. Het journaal wordt één langgerekte sensuele trip. Er gaat in Vlaanderen geen man meer op straat te vinden zijn als Goedele zich tot de huiskamer richt. Goedele maakte naam als interviewster in de aanloop naar de parlementsverkiezingen van 10 juni. In "De Laatste Ronde 07" trok ze zich met gerenommeerde politici terug in een klein hokje (u mag dat letterlijk nemen) ergens in de nok van de studio. Daar nam ze dan een zogenaamd "diepte-interview" af. Ik heb nog nooit zoveel politici van de mannelijke kunne zo hard zien zweten, daar kon geen regeringscrisis tegenop. Niet door de neteligheid van de vragen. Ook niet door de complexiteit van het behandelde onderwerp. Wel door de uiterst sensuele wijze waarop Wachters de vragen stelde. Nooit geweten dat Brussel-Halle-Vilvoorde zo erotisch kon klinken. Ze stélde geen vragen, ze fluisterde ze. Bart De Wever, Weverke voor de vrienden en toch al wat gewoon binnen de krabbenmand die CD&V heet (al moet het strafste nog komen, let op mijn woorden), smolt weg als sneeuw voor de zon. Zat steeds aan zijn das te frutselen omdat hij het almaar maar warmer kreeg, kon van de knikkende knieën niet stil blijven zitten, stotterde dat het een lieve lust was, Zat verliefd te wezen als een overjaarse puber. En heel Vlaanderen keek toe. Hij was niet alleen. Menige vrouw van menig politicus die door Goedele in het berghokje onder handen was genomen stond in die periode manlief na zijn bezoek aan de VRT thuis dreigend op te wachten, in de deuropening, handjes in de zij, deegroller in de aanslag: "Wat was dat daar op tv met die Wachters? Drie maanden niet buiten gij!" Soit, tussen 19u en 20u worden er ten huize van tot nader bericht geen spellen meer gespeeld.

Drie: The Chemical Brothers in het Sportpaleis te Antwerpen, ergens in november. Als er dit jaar ergens in België een bom ontploft is het daar. Moet ik bij zijn.

Vier: Spiel ‘O7 in Essen. In mijn bijdrage van 25/08/07 liet ik u al een beetje in mijn kaarten kijken over de spellen waar ik naar uitkijk. Ondertussen is er weer een spel op mijn radar verschenen, hetwelk ik met graagte aan mijn spotlijstje toevoeg: Duel In The Dark (Z-man Games). Een tweepersoonsspel over de, slik, nachtelijke bombardementen van de Britten op Duitsland tijdens de tweede wereldoorlog. Eigenaardig genoeg, en uitzonderlijk voor een wargame, eerder abstract van opzet. Er worden, in tegenstelling tot de meeste wargames, geen triljoenen dobbelstenen gegooid waarna de getroffen eenheden deskundig terug in de doos worden gemikt. Nee, er worden overwinningspunten verdiend die netjes maar meestal onevenredig worden verdeeld tussen "den Duits" en de Engelsen, zodat er uiteindelijk eentje wint (‘40-‘45 eindigde ook niet bepaald met een gelijkspel). Er zit ook een snuifje Roborally in want de speler die voor de Britten de honneurs waarneemt plant met kompaskaarten de volledige vlucht van zijn bommenwerper(s). En hij kan daar later niet meer van afwijken, de sukkelaar. De ongelukkige die de Duitsers moet spelen krijgt de beschikking over 40 (veertig!) verdedigingselementen, vrij te plaatsen op het prachtige spelbord, gaande van luchtafweergeschut over zoeklichten tot zeppelins om de vijand makkelijker te kunnen traceren. Hij heeft ook vier gevechtsvliegtuigen die moeten proberen de bommenwerpers van de tegenstander te onderscheppen en de eigen steden te beschermen. Probleem: die beesten slikken evenveel brandstof als Amy Winehouse alcohol, wat betekent dat je de brandstofindicatoren ziet dalen waar je bijstaat. De Engelsman heeft op zijn beurt de beschikking over de Mosquito, die hij met graagte zal inzetten om de Duitsers om de tuin te leiden (veel naar Allo Allo kijken helpt volgens mij in dit spel). Want hoe later de Duitser doorheeft boven welke stad de Engelsman zijn bommetje wil droppen hoe beter. De Mosquito heeft, in tegenstelling tot de zware B’52, veel meer bewegingsvrijheid. Hij fladdert zo’n beetje rond de bommenwerpers heen om hen te beschermen maar kan ook letterlijk de bakens uitzetten voor meer precisiewerk. Weersomstandigheden spelen ook een belangrijke rol: bewolking, mist, stormen, volle maan, nieuwe maan. Het zit er allemaal in. De hoogte waarop je vliegt heeft ook invloed op de punten die je kunt verdienen of verliezen. Veel om rekening mee te houden, maar al bij al op het eerste gezicht toch nog overzichtelijk. Ik ben eigenlijk geen fan van realistische oorlogsspellen. Geef mij maar een goeie geut gevechten met buitenaardse wezens (Nexus Ops) of, als het strijdtoneel zich dan toch op moeder aarde moet afspelen, een lekkere slok schermutselingen binnen een fantasy setting (Battlelore). Maar "Duel In The Dark" heeft, waarschijnlijk door zijn meer abstracte benadering, toch meer dan mijn gewone aandacht. Toch maar eens naar gaan piepen in Essen. Al is dat misschien niet zonder risico’s, tussen al die Duitsers. Hopelijk maken ze er geen spel van. Ik hou u op de hoogte.

Dominique

01:41 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.