24-07-07

If Wishes Were Fishes!

Ik ben maar een gewoon mens. Met mijn eigen behoeften en wensen. Af en toe is mijn behoefte om een wens te doen erg groot. Zo wens ik bijvoorbeeld regelmatig dat Mega Mindy mij met wagen en al uit de file op de E-40 plukt om mij vervolgens zachtjes neer te zetten op het Sterrenveld in Wezembeek-Oppem, uiteraard rekening houdend met de daar geldende parkeervoorschriften.. Of dat ik 25 dienstjaren heb bij General Motors in Antwerpen. Soms wens ik ook dat de lengte van een gemiddelde bioscoopfilm recht evenredig is met de inhoud van mijn blaas. Gisteren, tijdens het bladeren in een of ander tijdschrift bij de kapper, wenste ik uit het diepst van mijn hart dat Keira Knightley opnieuw, en liefst zo snel mogelijk, eens een stevige maaltijd tot zich neemt. En enkele muisklikken geleden mompelde ik nog de vurige wens dat de website van het Vlaams Spellenarchief nog eens wordt geüpdatet.

Een toverfee bij de hand, het zou verdorie handig zijn. Kost en inwoon krijgt ze gratis natuurlijk. Ze hoeft alleen maar enkele minuten per dag bij me te komen zitten voor een goed gesprek. Gek dat toverfeeën a-priori van het vrouwelijke geslacht zijn. Zou het zo zijn dat het enkel aan vrouwen gegeven is wensen in vervulling te laten gaan? Een diepgravende studie dringt zich weeral op. Kan bij op het lijstje.

Soit, ik zou mijn hoogst persoonlijke fee onmiddellijk aan het werk zetten in de bord- en kaartspellenwereld. De lijst van mijn verzuchtingen is eindeloos maar voor u, beste medespeler, licht ik al een tipje van de sluier op.

Wens 1: bij elk Alea-spel een cursus elementaire wiskunde voor beginners

Wens 2: een magische onuitputtelijke bifiworsten-automaat in spelclub De Speeldoos

Wens 3: als ik win altijd maar met slechts één puntje verschil

Wens 4: "kijk daar, een olifant op krukken", en iedereen aan de speltafel kijkt

Wens 5: op de cover van "Time Magazine" als "Speler Van Het Jaar"

Wens 6: 397 zetten vooruit kunnen denken

Wens 7: 397 zetten terug kunnen denken

Wens 8: ruilplicht met mij bij de Kolonisten van Catan

Wens 9: ruilrecht voor mij bij de Kolonisten van Catan

Wens 10: o God, laat me toch één keertje een veldslag winnen van Rudy R. Eentje maar.

 

Maar eigenlijk wou ik het met u hebben over "If Wishes Were Fiches" (Rio Grande Games / Abacus).

Stel, u wandelt argeloos met uw kleine spruiten door een overvolle speelgoedwinkel met een niet onaanzienlijk assortiment bord- en kaartspellen. Jengelend en hengelend naar wat dan ook, als het maar gekocht wordt, hebben ze de rechter mouw van uw opvallend maar stijlvol zomerbloesje ongeveer 15 cm langer gemaakt. Als u wilt dat dit straks niet opvalt zult u enigszins scheefhangend huiswaarts moeten keren. U bent al de hele dag met hen op de been. U hebt in de Mexx gezeten, de C&A, de P&C, de Blokker, de Casa, de Hema en (alstublieft God, laat niemand uit mijn kennissenkring me daar gezien hebben) de Wibra. U bent doodop. U verlangt alleen nog naar een lekker warm bad. In absolute stilte. Terwijl u hierover aan het dagdromen bent heeft uw nageslacht van vijf, zes en zeven u gedeponeerd voor een hele rij spellendozen. Wij willen een spel! Wij willen een spel! Wij willen een spel! Zombieachtig kijkt u voor u uit. U ziet een hele rij dozen en vanop de zijkant van één ervan lacht een oranje vis met een bolhoed u toe. Hij blubt ook een paar tekstballonnen. Hij zegt "If Wishes Were Fishes!". Uw brein, na een dagje shoppen gedevalueerd tot de grootte van een gemiddelde doperwt, denkt "O Leuk, een kinderspel." Op automatische piloot trekt u het spel uit de schappen, sloft met uw aanhangsels naar de kassa, betaalt, loopt naar uw parkeerplaats, haalt de parkeerboete van onder uw ruitenwisser en rijdt naar huis. Onderweg moet die van vijf overgeven. Op die van zes én zeven.

U hebt net de vergissing van uw leven begaan.

Want "If Wishes Were Fishes" is ab-so-luut geen kinderspel. Tenzij u wonderkinderen hebt. Zo van het slag dat op tweejarige leeftijd in zijn autostoeltje nadenkt over mogelijke scenario’s voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Hebt u er zo eentje? Lees dan vooral niet verder. Leg het dan gewoon op tafel, speel het met uw schattebout, en verlies.

Voor de minder gezegenden onder ons wat meer uitleg.

"If Wishes Were Fishes" zit inderdaad in een mooie kleurrijke doos. Met leuke afbeeldingen van vissen van allerlei slag erop. Er is die ene met de bolhoed en een bloemetje in zijn vin. Er dobbert een roze zeester rond met een boa rond haar nek (geen slang, een kledingstuk, denk aan de Moulin Rouge). Er zwemt ook een visje met een kroontje op en een hermelijnen mantel aan en helemaal achteraan steekt er nog eentje zijn kop boven water, uitgedost met een monnikspij en met een bijbel tussen de vinnen. Nu u.

De Engelse taal heeft hier een heel mooi woord voor: weird.

De inhoud van de doos dan. Spelregels in het Engels, Duits en Frans. Een kleurrijk langwerpig spelbord met zeven vismarkten erop, een scorespoor en een afvalhoop (het gaat hier stinken, geloof me). Een set kaarten, bestaande uit de zeven vissoorten in het spel met hun respectievelijke wensen (tien kaarten van elk), voor elke speler een botenkaart en vier "de markt is vol" kaarten. Vijf koopmannen ook, denk aan de mannetjes van Carcassonne, in verschillende maten en kleuren (een witte van 3 punten, twee grijze van 2 punten en twee zwarte van 1 punt). En in elke spelerskleur mooie houten visjes, 75 in totaal.

Maar wat het meest opvalt in de doos zijn de wormen. Paars, glibberig, groot. Niks van overdreven. Gooi er zo eentje in een slaatje in de Comme Chez Soi en reserveren is niet meer nodig. Laat ze door je handen gaan en alle haartjes op je lichaam komen overeind. Ja, perverselingen onder ons, ook die. Naar het schijnt zouden ze hun opwachting maken in de volgende Hostel-film, maar voor meer informatie daarover kunt u terecht op een andere blog.

Spelbord op tafel, opkopers willekeurig op de vismarkten, elke speler zes wormen, twee bootjes, 15 vissen en we zijn vertrokken. Daarvoor hebben we nog even snel de zee op tafel uitgegoten, t.t.z. vier viskaarten naast de trekstapel opengelegd (een beetje fantasie helpt).

Kom, de boot op allemaal en spelen maar (waarschijnlijk ga ik gewoon straks weer de boot in, maar daar maak ik me op dit moment geen zorgen over).

Er zijn drie mogelijke acties tijdens een beurt, maar je mag er maar eentje doen. Willen maar niet mogen, de laatste jaren een harde wet binnen de spellenwereld. Ook hier dus.

Uno: een visje vangen. Hoe origineel. Van de vier uigestalde viskaarten kunnen we er eentje ophalen. De vier vissen bevinden zich in wateren van verschillende diepte De kaart het verst verwijderd van de trekstapel is ondiep water, de kaart het dichtst bij de trekstapel is het diepst. Je mag eender welke van de vier kaarten kiezen, maar je moet op elke kaart die ervoor ligt, in ondieper water dus, een (geloof me, reusachtige) worm leggen. Neem je de kaart in het meest ondiepe water hoef je geen worm in te zetten. Gratis, maar geen keuze natuurlijk. Je haalt je lijn in en legt de vis in je één van je twee bootjes. Elke boot kan maar één viskaart bevatten.

Duo: een visje vangen, de wens die bij de vis hoort uitvoeren en het beestje teruggooien. Stel, je zit rustig aan de waterkant. Je haalt een prachtig exemplaar boven en je hebt nog maar net het haakje uit de bek verwijderd of het beestje zegt (denk er even een hoog castraatstemmetje bij): "O, lieve vrouw/man (schrappen wat niet past), gooi mij toch terug. Dan geef ik je een mooie wens." Je probeert in eerste instantie wanhopig maar tevergeefs de verborgen camera te spotten tot het begint door te dringen dat het hier inderdaad om een echte wensvis gaat. Snel, voor het beest de pijp uitgaat weer het water in ermee en hier met die wens. En het strafst van al, het werkt nog ook!

Tres: één vis uit één van je boten verkopen op de vismarkt. Op elk van de zeven markten op het speelbord kun je de zeven verschillende vissoorten verkopen. Basisprijs 2 dollar. Of euro. Whatever. Geld = punten, een niet onbelangrijk detail. Staan er één of meerdere opkopers op de markt waar je verkoopt stijgt de prijs, cumulatief. Staat bijvoorbeeld de opkoper van 3 op de markt, samen met een opkopertje van 1, levert je visje er 6 dollar op (2 + 3 + 1). Je scorevisje evenveel plaatsen vooruitschuiven op het scorespoor en hop, die kunnen ze je al niet meer afpakken. Alhoewel (zie verder).

Voila, that’s it. Drie keuzes, één actie.

Even inzoomen op de wensen nu. Op elke viskaart staat een vissoort afgebeeld met erboven in een tekstballonnetje de wens die de vis je schenkt als je hem teruggooit. Geen onaangename dingen uiteraard, altijd positief. Als je deze actie kiest moet je de volledige actie uitvoeren. Kan dat niet, moet je uitvoeren wat wel mogelijk is.

De wensen in, euh, vogelvlucht:

Verplaats een opkoper met waarde 1 één tot drie markten in uurwijzerzin en verkoop al je vissen van een zelfde soort.

Verplaats een opkoper met waarde 2 één tot drie markten in uurwijzerzin en verkoop al je vissen van een zelfde soort.

Verplaats de opkoper met waarde 3 één tot drie markten in uurwijzerzin en verkoop één vis. Kaarten waarop twee vissen staan afgebeeld leveren twee keer geld op.

Indien er meerdere opkopers op één of meerdere markten staan moet je ze, uitgezonderd de opkoper met de hoogste waarde, verplaatsen naar een markt naar keuze. Incasseer daarna drie dollar.

Verkoop al je vissen van één bepaalde soort.

Verplaats één vis naar keuze van een nog niet gescoorde markt naar de afvalhoop of van de afvalhoop naar de voorraad van de eigenaar. Verkoop daarna één vis, indien mogelijk.

Scoor één dollar voor elke worm in je voorraad, inclusief de worm(en) op de zojuist genomen viskaart en geef elke medespeler daarna één worm.

Boot: draai deze kaart om en leg ze voor je. Vanaf nu heb je één boot extra om vissen in op te slaan. Er is geen limiet op het aantal boten dat een speler mag hebben.

Verkoop alle vissen van een zelfde soort alsof het de vissoort is die op de (wens)kaart staat aangegeven.

Dubbele viskaarten zijn een beetje speciaal. Ze bevatten geen wensen, dus de boot in ermee, en kunnen zoals alle andere vissen gewoon verkocht worden. Worden ze echter gewoon verkocht, dus niet gekoppeld aan een wens, tellen ze maar als één vis. Worden ze verkocht via een wens tellen ze voor twee, dus dubbele opbrengst.

Even naar de markten en de afvalhoop nu, van belang om te scoren en het cruciaal voor het bepalen van het speleinde. Er zijn zeven markten en op elke markt kan maar één bepaalde vissoort worden verkocht. Op een bepaald moment is de markt vol. De grootte van de markt wordt bepaald door de marktkaart (markt is vol-kaart) die momenteel open bovenaan de marktkaartenstapel ligt. Er zijn er vier in totaal en ze gaan van 4 tot 7. Tevens staan er twee opbrengstwaarden op vermeld die worden verdeeld onder de spelers die er de meeste vissen hebben verkocht. De eerste markt is dus vol als er vier vissen verkocht zijn. De markkaart wordt op de markt gelegd om aan te geven dat ze gescoord is en de speler die de meeste vissen heeft verkocht krijgt de hoogst vermelde opbrengst, de speler op de tweede plaats krijgt de lage vermelde opbrengst. De scorewaarden zijn 7/3, 8/4, 9/4 en 10/5. Je kunt op een gescoorde, dus volle markt, wel vissen blijven verkopen en opbrengst innen, maar deze vissen worden onmiddellijk en heel stijlvol op de afvalhoop gegooid. De afvalhoop en de gescoorde vismarkten triggeren het einde van het spel. Het spel eindigt als de afvalhoop uit tien of meer vissen bestaat of zodra er vier markten gescoord zijn. Als het spel eindigt omwille van een volle afvalhoop krijgt de speler die er het meeste vissen heeft liggen en de speler met de op één na meeste vissen strafpunten gelijk aan de waarden die op de op dat moment bovenliggende marktkaart staat aangegeven. Wordt het speleinde ingeluid door het scoren van de vierde marktkaart wordt de afvalhoop niet gescoord.

Er is nog een bonusje van 8 en 4 dollar voor de spelers met de meeste en op één na meeste wormen.

We waren met drie vissers die vrijdagavond: Kim, Kris en ondergetekende. Kim toonde een uitermate grote affiniteit voor wormen. Leverde haar uiteindelijk ook de 8 bonuspunten op aan het einde van het spel. Het spel eindigde doordat vier markten werden gescoord. Kim won, ondergetekende was tweede. Kris derde.

Ik ben allergisch aan vis. Ik vind dat vis stinkt. Ik vind wormen nogal glibberig en krioelerig.

Maar allergisch aan dit spel? Neen! Heeft dit spel een reukje? No way! Een spel voor gladjanussen? Zeker weten. Voor herhaling vatbaar? Ge moogt gerust zijn! Avondvullend? Neen. Opwarmer of afsluiter? Volmondig ja.

Een kinderspel? Niet echt. U bent gewaarschuwd.

Dominique

 

If Wishes Were Fishes (Rio Grande Games / Abacus, 2007)

Peter Sarret en Michael Adams

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

40 minuten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19:04 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-07-07

Topevenementen

Ik wil het met u even hebben over het weekend van 23 en 24 juni. Van 2007 uiteraard.

In dat weekend vonden er in ons land twee topevenementen plaats. Op 23 juni George Michael in het Sportpaleis in Antwerpen. Op 24 juni de Spellendag van spelclub De Speeldoos in Aarschot. Twee totaal verschillende genres, maar in hun discipline de absolute wereldtop.

We werken ze even chronologisch af.

Topevenement één. George Michael. Sportpaleis Antwerpen. Ik zou er zelf nooit opkomen naar George te gaan kijken maar als je mee gevraagd wordt door Ils G., dan ga je. Ils, fan van het eerste uur en als het even kan tot het einde der tijden, gezegend met een enthousiasme en energie waarmee Tommeke "wat doe je nu" Boonen in één seizoen elke rit in de Ronde van Frankrijk én het tennistornooi van Wimbledon én de titel van Druivenkoningin in Overijse zou kunnen binnen halen, is zo’n beetje als Real Madrid. Als je gevraagd wordt, ga je. Punt.

Pas op, gemakkelijk was het niet. Het publiek van George bestaat voor een niet onaanzienlijk gedeelte uit mensen die de Griekse Beginselen zijn toegedaan. En als je er dan zo goed uitziet als ik heb je wat aan je mouw en je broek hangen natuurlijk. Ik werd langs alle kanten belaagd. Ils deed alle moeite van de wereld om me te ontzetten, ontzet als ik was. "Helaba, hij is wel hetero hoor!" of "Hij heeft wel drie kinderen hé!" en "Pas op, zijn oudste dochter speelt bas in een punkband!" en "Kalm hé, hij heeft pas een tattoo van Iron Maiden laten zetten!" of "Zijn slaapkamer hangt vol met posters van blote vrouwen!" en als uitsmijter "Nee, hij vindt YMCA geen goed nummer!" Met succes. Bedankt Ils!

Toen we eindelijk onze plaats hadden gevonden, schuin naast het podium, kreeg ik wat rust. Maar dat veranderde al snel toen George zijn opwachting maakte. De eerste minuten was er niets aan de hand maar toen hij in onze richting liep om ons aan te porren mee te zingen zag je hem denken: "Mmmm, wat een lekker stuk is dat daar met dat zwart T-shirt en die ongelooflijk trendy Dolce & Gabbana bril op rij 24, in de box van die met de hele dure tickets, naast die goddelijke blondine." En alsof dat nog niet genoeg was kreeg ik tijdens de pauze van iemand van de security een briefje in de hand gestopt met de vraag "to hop in into the dressing room after the show". Getekend George Michael. Dus met Ils afgesproken om na het optreden zo snel mogelijk "hop in into her car". Maar wel genoten van de show hoor. Gek genoeg was het openingsnummer, toen Michael zelfs nog niet op het podium stond en van achter de coulissen zong, het absolute hoogtepunt van de avond. Wat een versie van "Song to the Siren" van "This Mortal Coil" kregen we daar onze gehoorgangen in geduwd. Niet te doen. Kippenvel. Nog straffer dan het kippenvelmoment dat ik had toen ik voor de eerste keer "Heckmeck am Bratwurmeck" won. Belaagd maar voldaan kroop ik die nacht mijn bed in.

Een dag later. Topevenement nummer twee. Spellendag van Spelclub "De Speeldoos" van Aarschot.

Als voorgerecht: Big City (Goldsieber, 999 Games). Heerlijk spel. Besefte tijdens het spelen dat ik dit veel te weinig op tafel leg. Prachtig uitgevoerd ook, met al die plastic gebouwen. Zo mooi, hoe tijdens het spelen een echte driedimensionale stad op tafel ontstaat, met tramlijnen en al, glinsterend in het maan-, zon-, tl-licht. Speelt ook lekker snel. Geen "ik ga eens lekker lang nadenken en iedereen op de kast jagen" spel. Ik won met één punt verschil. Vergelijk het met een banddikte in de Tour De France. Schonere overwinningen zijn er niet, tenzij je recycleerbare spellen speelt natuurlijk. Maar niet alleen het spel, ook de medespelers waren zeer de moeite waard. Je mag nog het lekkerste van het lekkerste op tafel hebben liggen, wat op de stoelen eromheen zit is minstens zo belangrijk. En het voorgerecht smaakte door hen nog eens zo lekker. Bedankt Edith, Kristof, Benny en Ronny.

We konden het zo goed vinden in elkaars gezelschap dat we onmiddellijk na het voorgerecht samen de hoofdschotel indoken: Notre Dame (Alea). Ik ben er nog steeds verliefd op. Kenners, mensen die het veel beter weten dan ik, noemen het een optimalisatiespel. Het maximale rendement halen uit de zeer beperkte mogelijkheden die je op elk moment ter beschikking hebt. Planning op lange termijn kun je vergeten en wat mij betreft is dat dik oké. Dat soort spellen speel ik zo graag. De Nu-Momenten-Spellen. Notre Dame is er zo eentje. Karma Yoga op topniveau.  Notre Dame is de leer van Boeddha geconcentreerd in een klein uurtje. Benieuwd hoe de nieuwe van Alea, ook van Stefan Feld trouwens, er uit gaat zien. U ook? Voeg u dan bij de meute die zal stormlopen op het prototype in Essen 2007. Helmen, knie- en elleboogbeschermers worden door de organisatie van Spiel 2007 ten zeerste aangeraden.

Geen winst voor mij deze keer. Edith, voor wie het spel nieuw was, pakte ons als een grote Dame allemaal droogjes in. Met de glimlach. Met de zachte hand. Met die typisch vrouwelijke maar dodelijke nonchalance. Met meer punten dan wij. Ronny en ik met evenveel punten tweede, maar Ronny had meer goudstukken in zijn beursje zitten en dat scheelt bij een gelijke stand. Benny en Kristof, heel het spel worstelend met de ratten en de waardeloze kaarten die ze van ons toegestopt kregen , volgden niet zo ver achterop als vierde en vijfde. Maar ze weerden zich als Quasimodo in een wijwatervat.

Volgende halte: De Weerwolven Van Wakkerdam. Wakkerdam? Vergeet het. Het merendeel van dit spel ligt men te slapen. Gelukkig is dat een essentieel onderdeel van dit spel. Veel hangt af van de spelleiders en het moet gezegd, we werden verwend. Zowel Mathias als Wim kweten zich uitstekend van hun taak. Eén van de spelers moest tijdens de sessie die werd geleid door Wim wel worden afgevoerd naar Gasthuisberg toen hij, als "kleine meisje", van spelleider Wim de tip kreeg om stiekem door zijn wenkbrauwen te kijken om te achterhalen wie de weerwolven dan wel waren. Te bezoeken op de afdeling oftalmologie. Mag binnenkort naar huis. Met zonnebril.

Drie keer na elkaar gespeeld dit spel, zo leuk vond ik het. Twee keer was ik Cupido en evenveel keer mocht ik de meest uiteenlopende karakters aan elkaar koppelen. Twee keer werd ik al vrij snel verdacht van weerwolfmistiformische sympathieën (lees: ze denken begot dat ik er één ben). Twee keer werd ik opgehangen, zonder enige vorm van proces ("Wat vraagt gij nu? Een advocaat? Denkt gij dat wij zot zijn of wat? Niet in Wakkerdam, maateke!). De derde keer was ik een weerwolf, een echte, eindelijk, maar het kleine meisje met de verdacht mannelijk klinkende naam "Kristof", praatte me weer de boom in. Toch een heel leuke ervaring, dit spel. En die wordt nog leuker als de deelnemers zich, zoals Freddy en Wim bijvoorbeeld, helemaal inleven in hun rol. In essentie is dit spel één grote roetsjbaan psychologie. Op olympisch niveau. Vriendschappen kunnen onder druk komen te staan, huwelijken en relaties niet minder. Zorg dat er een gezellige drankgelegenheid in de buurt is. Om na afloop de frustraties samen weg te drinken. Of het vlees tussen je tanden weg te spoelen.

En dan weer een hoogtepunt: een niet in te dammen stampede van spelers die zich als een bende weerwolven op de barbecue stortten. Lekker, veel, gezellig, heerlijk, bijpraatmoment.

Tussendoor nog even, in een vlaag van zinsverbijstering, Santy Anno (Repos Productions) gespeeld. Niet goed voor mijn zelfvertrouwen, want achteraf zwaar beginnen twijfelen aan mijn mentale capaciteiten. Daar bovenop heb ik een vaag vermoeden dat ik sindsdien chronisch hartpatiënt geworden ben. Ik ga er niet verder over uitweiden. Ik word al ongemakkelijk als ik er alleen maar aan terugdenk.

Twee dagen, twee topevenementen. Volgend jaar, ergens rond dezelfde periode, herhaalt het fenomeen van De Speeldoos zich. Ik ben al ingeschreven.

23:44 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |