26-05-07

Notre Dame

The Winner Takes It All? Niet akkoord! Weg Abba, vort! Of nee, wacht, Agnetha mag blijven..

In tegenstelling tot voetbal, waar alleen de uitslag telt, maakt niet uit hoe goed of slecht men gespeeld heeft, komt men in de bord- en kaartspellenwereld toch in een ander soort competitie terecht. Tenzij men zich waagt aan een tornooi, maar daarover in een latere hallucinante bijdrage meer.

Akkoord, men wint graag en De Grote Speler Van Hierboven mag me nu ter plekke neerbliksemen als ik zou ontkennen dat ik mezelf soms betrap op de onbedwingbare drang om te winnen. O yes, ik wil de beste pornofilm draaien (Project Pornstar / Papergames), ik wil de beste bouwmeester zijn (Arkadia / Ravensburger), ik wil die race kost wat kost winnen (Top Race / ASS), ik wil die belachelijke ridders van de ronde tafel een been uitvijzen (Shadows over Camelot / Days of Wonder), ik wil de meeste koppensnellerkopjes hebben (Fiji / 2F Spiele), ik wil, ik wil..

Eigenaardig genoeg ontleen ik het meeste plezier aan de weg daar naartoe, niet aan de uiteindelijke overwinning zelf. Ik geef toe, er zijn momenten geweest dat de overwinning mij zoveel voldoening schonk dat ik ererondjes begon te lopen rond de speeltafel of dat ik mijn medespelers systematisch begon te trakteren na elke zege. Van dit laatste ben ik uiteindelijk toch maar afgestapt omdat mijn overwinningen en schulden zich plots op onverklaarbare wijze begonnen op te stapelen.

Ik win graag, maar je zult bij mij geen mondhoekzakkende beweging waarnemen bij verlies (al blijf ik het wonderbaarlijk vinden tot hoe diep bepaalde mondhoeken kunnen gaan hangen). Of geen onderdrukt gegrom (ooit zelf gehoord en eigenlijk nooit meer echt van bekomen). Of geen spelonderdeel weggooiend gebaar (ooit zelf gezien, maar het litteken is al bijna helemaal genezen hoor).

De meeste spelers waarmee ik de tafel deel, en soms ook andere dingen, zijn van het kaliber: winnen is mooi meegenomen, maar het hoeft niet echt. Leuke lui om bij aan te schuiven. En een welgemeend "dank u wel dat ik jullie mocht leren kennen" er bovenop. Voila!

Komt daar ook nog bij dat ik een buikspeler ben, in tegenstelling tot de meeste collega-spelers die eerder een cerebrale benadering hanteren. Vandaar dat strategische spellen waarbij je ver vooruit moet plannen aan mij niet zijn besteed. Geef mij maar de tactische aanpak, het korte termijndenken. Het beste proberen te halen uit de gegeven situatie, hoe schrijnend die in mijn geval meestal ook is.

Vandaar, beste vrienden, dat het spel "Notre Dame", de nieuwe van Alea, mij zo na aan het hart ligt.

Dit spel is echt leuk, of je het nu met twee, drie, vier of vijf spelers speelt.. En tactisch. En vol met ratten. En overzichtelijk. En mooi uitgevoerd. En niet te lang. En niet te kort.

Parijs, veertiende eeuw. Centraal op tafel de kathedraal der kathedralen, de Notre Dame. Eromheen de stadsdelen, afhankelijk van het aantal spelers drie, vier of vijf. In elk stadsdeel zeven wijken en een haven. In elke wijk een centraal gebouw. Quasimodo? Niet te bespeuren voorlopig. Of toch, daar zie, hij is de startspeler-pion.

Elke speler heeft negen kaarten, dezelfde voor iedereen, met daarop een gebouw of een vertrouweling. Later meer hierover. Verder hebben we allemaal nog veertien invloedsteentjes (houten blokjes voor de leken onder ons) in onze eigen kleur. Tien daarvan gaan er in de algemene voorraad, vier liggen klaar voor onmiddellijk gebruik.

O kijk, we hebben ook nog een koets, die centraal op ons stadsdeel wordt gezet. Nog snel een goedkoop strijkensemble erin en we kunnen als volleerde 14de eeuwse Johnny’s door Parijs laveren.

We schudden onze kaarten en nemen er drie op de hand. En dan komt het: we moeten er twee aan onze linkerbuurman doorgeven. Wablief? Afgeven? 66,66% van onze handkaarten? Jawel, geen ontkomen aan! Uw linkerbuurman doet op zijn beurt hetzelfde met zijn linkerbuurman. De tafel rond dus. Van de twee die je van je rechterbuurman krijgt moet je er weer één doorgeven aan je linkerbuurman. Uiteindelijk hou je kaarten in drie verschillende kleuren over. Van die drie kaarten mag je er uiteindelijk maar twee spelen. Beste spellenvrienden, drie is weinig, twee is nog veel weiniger. Drie is ongemakkelijk, twee frustreert. Drie is nog net doenbaar, twee is Parijs onwaardig.

Is dit wel leuk, hoor ik u al zeggen? Ge moogt gerust zijn.

Elke kaart staat voor een gebouw of je vertrouweling. Vandaar dat ze die op kaarten hebben gedrukt. Echte gebouwen en vertrouwelingen waren nogal onhandig bij het schudden denk ik. En kostelijk. En plaatsinnemend. Slimme zet van die Duitsers. Als je een kaart speelt zet je in de betreffende wijk van je stadsdeel een invloedsteen uit je voorraad en dan krijg je iets of mag je iets doen, soms zelfs met een cumulerend effect als er zich al invloedstenen op bevonden van vorige beurten.

Eens kijken naar de kaartjes.

Och zie: een Kloosterschool. Wie bij de nonnen les gaat volgen mag een invloedsteen uit de algemene voorraad naar zijn eigen voorraad halen. En het zijn nog straffe nonnen ook (kanonnen volgens mij) want je krijgt een invloedsteen voor elke steen die er na het spelen van je kaart op ligt.

Je kunt ook naar de Bank: idem kloosterschool, maar mooiere en schaarser geklede vrouwen achter het loket en geld in plaats van invloedstenen.

Echte heren of dames van stand gaan echter naar de Residentie: geen gezever daar, gewoon overwinningspunten voor elke geplaatste invloedsteen.

Watjes gaan naar het Park: de rattenplaag (later meer) in onze wijk wordt hierdoor met één gereduceerd. Voor elke twee invloedstenen in het Park krijg je ook nog eens een extra overwinningspunt elke keer je in de loop van het spel overwinningspunten mag claimen.

Het Ziekenhuis dan: gene vette daar, weeral één reductie van onze rattenplaag. Maar daarbovenop mag je op het einde van een ronde van het totaal aantal ratten dat je stadsdeel bevolkt per invloedsteen een rat aftrekken (voor alle duidelijkheid en vooral voor de verwrongen geesten onder ons: in mindering brengen).

In het Gasthuis mag je kiezen, het is een soort winkeltje: een goudstuk, een invloedsteen uit de algemene voorraad naar je eigen voorraad brengen of een rat verdelgen in je stadsdeel.

Het Koetshuis dan, één van mijn favorieten. Een invloedsteen op je koetshuis betekent rijden maar! Voor elk blokje op je koetshuis kan je even ver naar de verschillende stadspleintjes rijden. Op elk pleintje wordt bij het begin van het spel een fiche gelegd met allerlei lekkers erop: invloedstenen, geld, overwinningspunten, rattenverdelgingsmiddel, soms in combinatie. Waar je stopt mag je de fiche en de bijbehorende voordelen nemen. Dit is ook de enige manier waarop je in een stadsdeel van een tegenstander kunt gaan piepen (en je strijkorkest extra hard kunt laten spelen natuurlijk, bij voorkeur ’s nachts).

De Vertrouweling heeft dezelfde functie als een invloedsteen. Alleen kan je hem in de loop van het spel nog verplaatsen als je de kaart nog eens uitspeelt.

Ten slotte hebben we nog de Notre Dame-kaart: Een invloedsteen in de Notre Dame, hop, betalen aan de bisschop en afhankelijk van de grootte van je betaling overwinningspunten incasseren. Ook een leuke, vooral voor de heilige bonen onder ons.

Drie rondes met elk drie beurten spelen we. Op het einde van elke beurt krijgen we nog de kans om voor één goudstuk één van de drie openliggende personen om te kopen. Afhankelijk van wie je omkoopt krijg je allerlei voordelen., al moet je soms aan bepaalde voorwaarden voldoen.

En dan, beste vrienden, worden de ratten op ons stadsdeel losgelaten. Ze komen via onze haven binnen (dat komt ervan als je een eigen jachthaventje wilt, schat) en hun aantal wordt bepaald door het totaal aantal ratten die op de drie openliggende personenkaarten (de personages die je op het einde van elke beurt kunt omkopen) staan afgebeeld. Tot negen zit je nog veilig. Ga je erover moet je een invloedsteen van je wijk verwijderen waarop de meeste invloedstenen staan. En je moet ook nog eens twee overwinningspunten inleveren. Aaargh!

Na elke ronde nog even de overwinningspunten van de Notre Dame incasseren en hop, op naar de volgende.

Luister, mannen en vrouwen. Dit spel is zoals het echte leven. Ge hebt van alles te weinig. Ge komt nooit toe. Ge wilt meer dan ge moogt en ge moet daarbij nog het meeste van wat ge hebt (uw kaarten) nog aan uw medespelers geven ook. En wat krijgt ge van hen terug? Brol.

Er zijn er die beweren dat er geen interactie zit in dit spel, dat iedereen maar op zijn eigen stadsdeeltje speelt, heel braaf, ondertussen zachte liftmuziek neuriënd. Zij dwalen. Het doorgeven van de kaarten is een thriller op zich. Je wilt geen kaarten doorgeven, je wilt ze houden, koesteren, kusjes geven en zelf uitspelen. Je wilt geen kaarten van je medespelers krijgen, want dat zijn kaarten die je wilt weggooien, kapotscheuren, in brand steken of gebruiken als onderlegger voor je cola light. Ik heb in deze fase van het spel alle geluiden, alle vormen van lichaamstaal, alle kenmerken van waanzin die een menselijk wezen kan produceren de revue zien passeren.

Ook het nemen van de overwinningspunten is een tactiel genot dat ik graag ten aanzien van mijn medespelers extra in de verf zet door ze nog eens langzaam en vooral duidelijk na te tellen.

Veel wegen leiden naar de overwinning en nog meer wegen leiden naar een zekere nederlaag. Er zijn er die vooral en graag met de koets rond hossen (Kim), anderen houden van spreiding en van alles wat (Lesly). Er zijn er die intensief aan "blokjesmanagement" doen en daar nog resultaat mee halen ook (Hugo), religieuze fanatici proberen soloslim te spelen in de Notre Dame (Wim) en er zijn er ook die zich nogal verdacht veel en vooral ’s nachts en schaars gekleed in het park ophouden met als uitvlucht "het oppompen van mijn overwinningspunten" (Pieter). Iedereen komt aan zijn trekken dus, maar er is altijd maar eentje die, na quasimodo een dik uurtje spelen, aan het langste eind trekt.

Dit spel is mijn favoriete Alea-titel. Tenzij er ooit een Toyota Alea op de markt komt natuurlijk, dan zal ik het nog eens moeten herbekijken.

Dominique

 

Notre Dame (Alea, 2007)

Stefan Feld

2-5 spelers vanaf 10 jaar

45-75 minuten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

13:28 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-05-07

 Nachtwerk

Ik heb het weer erg druk gehad vannacht.

01u07: vijf potige, met tatoeages overladen kerels bedreigen A.T. Ze willen haar handtas en wie weet wat nog allemaal. Met een hand hou ik ze op afstand terwijl ik met de andere een taxi voor haar bel. Als de taxi arriveert liggen de vijf uitgeteld op de grond. Ze hadden nog veel geluk dat ik maar een hand vrij had. Vlak voor ze instapt geeft A. me nog een fractie van een seconde, net genoeg om in haar groene ogen te verdrinken. Zal ik haar ooit nog weerzien?

02u35: De Heilige Maagd Maria verschijnt aan mij met de vraag of ik even op mijn blog wil vermelden dat De Da Vinci Code van Dan Brown allemaal dikke zever is. En dat de film al helemaal op niks trok. En dat ze de heer Brown daarboven nog wel eens een poepje zullen laten ruiken wanneer hij zichzelf ooit aanbiedt aan de hemelpoort. Als hij nog durft tenminste.

Bij deze.

03u12: Ik ben erin geslaagd een bom te plaatsen in de Helsinki Hartwell Arena, net voor de start van het Eurovisie Songfestival 2007, en hem te laten afgaan ook. Ik had geen enkel probleem de veiligheidsdiensten te omzeilen. Ik had vrouwenkleren aangetrokken en beweerde dat ik Verka Serdoetsjka was, de inzending van Oekraïne. En dat ik het artiestenbusje gemist had. Ze lieten me zonder problemen door. Eentje vroeg me zelfs een handtekening.

04u59: ik ben de grote winnaar van de parlementsverkiezingen van 10 juni. De koning gelast me een nieuwe regering te vormen. Ik wil wel, maar dan alleen als zijn schoonzus een nieuwe kapper neemt. Zij weigert. Ik ook.

Niet te verwonderen dat ik elke dag doodmoe aanvang.

Daarom beperk ik me vandaag tot een kleine dienstmededeling:

 

DE SPEELDOOS

24/06/2007

13.00u

SPELLENDAG

ZAAL TER KLASSE

TIELTSEBAAN 74

AARSCHOT

 

 ISM

 

INGELBERTS

BOGAARDENSTRAAT 19

AARSCHOT

 

Verdere details volgen. Laat me gewoon stellen dat ge echt niet goed bij uw spellenhoofd moet zijn om dit aan u voorbij te laten gaan.

 

Dominique

 

 

 

 

20:24 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-05-07

Dit gaat niet over het Eurovisie Songfestival. Er zijn grenzen.

Ze bestaan: perfecte combinaties. Ik denk dan spontaan aan Spic en Span, Basso en Fuentes, Windows en crashen, afstandsbediening en vetzucht, Puerto Rico en verliezen (in mijn geval), ondergetekende en Keira Knightley, Lernout en Hauspie (of nee, toch maar schrappen deze laatste).

Op 27 april jongstleden bevond ik mij in het perfecte universum. En het perfecte universum bestond op dat moment uit de perfecte combinatie van de volgende ingrediënten: Ils G. uit D., Zornik en De Lotto Arena in Antwerpen. In die volgorde.

We hebben daar een prachtig, stomend optreden gezien. Binnenkort op dvd verkrijgbaar. Als u goed luistert kunt u mijn hemelse stem het nummer "Hey Girl" naar een hoger niveau horen tillen.

Later die avond, nog nagenietend van een constante hoogfrequente fluittoon in mijn rechteroor, dacht ik in bed na over spellen waarin muziek centraal staat.

Muziek is een raar gegeven. Het roept emoties op, maakt verdrietig of vrolijk of van alles tegelijk, en brengt zelfs fysieke veranderingen teweeg in je lichaam. Bij dit laatste denk ik vooral aan mijn acute migraineachtige hoofdpijn na het beluisteren van de lievelingmuziek van mijn oudste dochter.

Soms is muziek ook gewoonweg spooky. Echt spooky. Zo beschikt de spellenclub "De Speeldoos" in Aarschot over een, geloof het of niet, behekste transistorradio. Deze radio speelt steeds dezelfde soort muziek, een soort techno of house. En het klinkt alsof het recht uit de hel komt. Kies je een andere zender, laat ons zeggen in een vlaag van zinsverbijstering radio 2, zal hij braafjes Jo Vally laten horen. Maar even later, terwijl iedereen aan het spelen is en even niet oplet, hoor je plots weer die verschrikkelijke beats zonder dat ook maar iemand de frequentieregeling heeft aangeraakt. Ik zeg het je, from hell! Die radio regelt zichzelf, gewoon om ons te jennen. Ik ben geen believer wat het occulte betreft, maar wat daar op die vrijdagavonden met die radio gebeurt, is niet, ik herhaal, NIET, normaal. Het kruisbeeld dat ik een jaar of drie geleden op Halloween eigenhandig en ten einde raad aan de muur spijkerde, recht tegenover het vervloekte toestel in kwestie, helpt geen ene moer. En ik weet dat de leden van SKEPP (Studiekring voor Kritische Evaluatie van Pseudo-wetenschap en het Paranormale) na het lezen van het voorgaande waarschijnlijk over de grond rollen van het lachen. Maar ik zeg hen dit: kom zelf kijken, luister, huiver en loop daarna krijsend de straat op.

Terug naar mijn bedgedachten.

Mijn favoriete spel met als thema muziek, en dan meerbepaald over hitlijsten, is "Schrille Stille" (Zoch, Peter Wichmann, 1999).

We kunnen dan zelf niet echt goed zingen, laat staan een instrument bespelen, we zullen als platenbaas zelf wel eens bepalen wie dat wel kan. En we katapulteren onze eigen protegees met een nooit geziene promocampagne de hitparade in. En we zorgen er ook nog eens voor dat ze er zo lang mogelijk blijven hangen. En als het even kan op nummer één. Maar zoals altijd hebben we het weer niet alleen voor het zeggen. Er zijn weer andere oelewappers die hetzelfde in gedachten hebben. Zo van het slag "twaalf stielen, dertien ongelukken". Zo van het slag dat nog niet eens in staat is Bach van Michael Jackson te onderscheiden. Een week geleden probeerden ze nog iets in de pornobusiness, enkele weken daarvoor zaten ze in de religieuze bouwsector en nu proberen ze mij weer vliegen af te vangen in de muziekindustrie. Soit, we zullen ze eens een muzieklesje leren!

Wij steken nog maar net onze neus aan het venster, maar de hitparade bestaat natuurlijk al. De chart ligt voor ons op tafel. 14 groepen van 14 tot 1 gerangschikt. Leuke namen ook: Feel Collins zit erbij, The Albino Project (even raden naar wie dat refereert), Simply Fred, Titti Tarentel, Alzheimer Eck, De Debile Dioden, Guns’n Noses en de lawaaimakers Rammbock.

Sommige artiesten zijn exclusief eigendom van jouw platenmaatschappij, andere moet je delen met sommige van je medespelers. Gedeelde belangen dus. Leuk, moet ik nog samenwerken met dat stelletje ongeregeld ook.

In de doos zit voor iedere speler een, u leest dit goed, kartonnen cd-speler. Elke cd-speler beschikt over 14 gaatjes, uitsparingen waarin je je houten fiches plaatst waarmee je de plaats van de artiesten op de charts probeert te beïnvloeden. Zeven fiches moet je elk aan een artiest toewijzen, vijf met een getalwaarde van - 4 tot +4 en dan nog je voorspelling van de grootste stijger van de week en de nummer 1. Als iedere speler dit erg leuke en tactiel zeer aangename ritueel heeft uitgevoerd wordt elke cd-speler in een gemeenschappelijke houten lader geplaatst. Eenmaal dichtgeklapt ziet niemand wie welke groep omhoog of omlaag wil. Leuk meegenomen tussen die bende haaien hier.

Dan volgt er een gevecht in regel om de eer de lader te mogen ledigen. Wie wint mag de fiches voor elke groep afzonderlijk uit de lader laten floepen (erg leuk dat floepgeluid) en worden de fiches samengeteld. Is het getal positief, stijgt de groep dat aantal plaatsen, is het negatief is de vrije val een feit. De eerste zes in de chart leveren winstpunten op, de grootste stijger en de nummer 1 ook, als je ze juist hebt voorspeld tenminste. Als artiesten die tussen de elfde en veertiende plaats staan nog eens zakken kosten ze je twee minpunten. Ze worden ook uit de chart verwijderd, de sukkelaars.

Zodra er een speler 30 of 50 punten bereikt worden de op dat moment drie eerste artiesten in de hitparade eruit gebonjourd. Achteraan in de chart knallen er dan drie met stip binnen.

Bereikt een speler de magische grens van 70 punten, is het game over. Wie op dat moment de meeste punten heeft wint! Jeuh!

Erg leuk dit spel. Goed gevonden, ontspannend, het gefrutsel met de spelonderdelen voelt echt lekker en het is weer eens wat anders dan meerderheden hier en meerderheden daar en meerderheden overal.

Ik won weer niet, maar hou het stille.

Zornik. Ik blijf het maar linken aan een buitenaardse munteenheid. Hoeveel voor die Keira Knightley-opblaaspop? 500 Zorniks? Doe er dan maar twee!

Dominique

 

Schrille Stille (Zoch)

Peter Wichmann

3-6 spelers vanaf 12 jaar

90 minuten

 

 

 

 

 

 

22:20 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-05-07

Zooloretto Knutloos!

Laten we het om te beginnen eens hebben over Knut (geboren op 05/12/2006 in Der Zoologischer Garten in Berlijn). Wereldberoemd in Duitsland en een beetje daarbuiten. Wordt daar nu al beschouwd als een van de belangrijkste figuren van de 21ste eeuw. Door politiek journalisten bestempeld als grootste kanshebber om Angela Merkel na haar eerste ambtsperiode als Bondskanselier van Duitsland op te volgen. Door velen op handen gedragen, door enkele weirdo’s al met de dood bedreigd.

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier om een ijsbeer. Nu nog een –tje maar binnen enkele maanden, es tut mir leid meine freunde, een kolossale moordmachine. Maar o zo po-pu-lair bij onze oosterburen. Verstoten door mamabeer en vervolgens door een onnavolgbare dosis massamedelijden door heel Duitsland in het hart gesloten. Was de scheiding tussen Oost- en West-Duitsland nog een feit, Knut had in zijn eentje voor een hereniging gezorgd.

Gewoon om even te zeggen dat we hier met een enorm potentieel aan "kassa, kassa" te maken hebben.

Laten we het nu even hebben over het bordspel Zooloretto. Ook geboren in Duitsland uit papa Coloretto en mama Coloretto Amazonas. Uitgegeven door Abacus Spiele, ontwikkeld door Michael Schacht.

Zooloretto is een spel dat ieder van ons, dierenvrienden en zakkenvullers als we zijn, wil proberen te winnen door een zo rendabel mogelijke dierentuin uit te bouwen. We hebben elk ons eigen spelbord dat onze, bij aanvang nog griezelig lege, dierentuin voorstelt. De hokken zijn al klaar, de drank- en souvenirkraampjes zijn besteld en we hebben, vooruitziend als we zijn, op slinkse wijze al een aantal buren laten onteigenen zodat we in de toekomst nog aan een eventuele uitbreiding kunnen doen.

Nu is het alleen nog wachten op de vrachtwagens die de beesten moeten leveren. Alleen weten we nog niet echt wat er juist op die vrachtwagens gaat zitten. Elke beurt worden er evenveel vrachtwagens gevuld als er spelers zijn en het is zaak om tijdens je beurt toe te slaan als er een voor jou interessante lading tussen zit. Ok, laat maar komen. Daar zie, een volle vrachtwagen met twee kamelen en een aap. Laat maar gaan, even wachten nog tot er een ijsbeertje bij zit. Hmm, die andere vrachtwagen is ook niet echt mijn ding: een zebra, een olifant en een flamingo. Hoef ik niet, ik wil Knutachtige beestjes. Nog even wachten dan maar. Waar blijven die ijsberen nu toch? Dat lijkt er al iets beter op, een kangoeroe en een panda. Als we die zwarte vlekken van die panda wat bijwerken hebben we al iets wat de richting van een ijsbeer uitgaat (even informeren bij logistiek of we witte verf in voorraad hebben).

Hebben we geen plaats in de kooien kunnen we onze beestjes even onderbrengen in de schuur. Maar echt lekker voelen ze zich daar niet. Een schuur is beneden hun stand. Daarom leveren de diersoorten die zich daar op het einde van het spel bevinden alleen maar minpunten op.

Ondertussen worden ook de eerste voorzichtige pogingen gedaan om kweekprogramma’s op te zetten. Twee bronstige beesten bij elkaar in een kooi en hop, in een wip hebben we al een nakomeling. Mag direct bij in de kooi. In de schuur lukt dat niet zo goed. Maar ja, Hoe zou je zelf zijn als er een halve dierentuin op je seksuele escapades staat toe te kijken?

Ho wacht, als we volk over de vloer gaan krijgen mogen we de eet- en souvenirstandjes niet vergeten. Verdorie, goed dat ik er nog aan denk. Gelukkig worden die soms ook gewoon tussen de beesten op de vrachtwagens geladen, grijpensklaar. En als je geluk hebt vind je ook af en toe wat geld op de vrachtwagens (ezels zijn er nochtans in geen heinde en verre te bespeuren). Geld, daar kunnen we wat verbouwingen mee doen of onze uitbreiding financieren als onze dierentuin uit zijn voegen begint te barsten. We kunnen het ook spenderen aan het omzetten van onze beesten naar andere hokken of de centrale schuur.

Nog een leuke: we kunnen voor twee geldstukken een dier naar keuze uit de schuur van één onzer medespelers wegkopen. En die medespeler kan daar niks tegen doen. NIKS, niet veel dus. Tenzij een lang gezicht opzetten. Dank u, spelregels!

En hoe winnen we dit spel nu? Door op het einde je hokken zo goed mogelijk te hebben gevuld, hoe voller hoe beter. Indien niet helemaal gevuld scoor je ook nog, maar minder en dan nog enkel als je eet- of souvenirkraampjes in de buurt hebt staan. Al wat je op het einde van het spel nog in je schuur hebt zitten levert je minpunten op. Bij gelijke stand wint de speler met het meeste geld (rijkelui trekken ook in de spellenwereld altijd aan het langste eind).

Maar even terug naar onze vrachtwagens. U vraagt het zich ondertussen ongetwijfeld ook al af, waar blijft onze eerste Knutachtige toch?

En dan begint het te dagen, beste spellenvriend. Er zit geen Knut, zelfs geen afgeleide, in het spel. Toch maar eens de stansraampjes terug uit het papier- en kartonafval gehaald om te checken. Inderdaad, niks, geen Knut. Mijn jongste dochter is er nog altijd niet goed van.

Hadden ze nu een leuk Knutje op de doos gezet en in de doos in plaats van die belachelijke flamingo’s (die hebben verdorie allemaal een poot tekort!) een roedel ijsberen gestoken, dit spel zou triljoenen keren meer over de toonbank gaan, zeker in Duitsland! Gemiste kans, Abacus.

Maar ondanks deze misser van formaat hebben ze toch een leuk familiespel afgeleverd.

En ook erg leuk: de Nederlandstalige handleiding die bij het spel zit. Bedankt Abacus!

Dominique

 

Zooloretto (Abacus Spiele)

Michael Schacht

2-5 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

23:28 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |