26-05-07

Notre Dame

The Winner Takes It All? Niet akkoord! Weg Abba, vort! Of nee, wacht, Agnetha mag blijven..

In tegenstelling tot voetbal, waar alleen de uitslag telt, maakt niet uit hoe goed of slecht men gespeeld heeft, komt men in de bord- en kaartspellenwereld toch in een ander soort competitie terecht. Tenzij men zich waagt aan een tornooi, maar daarover in een latere hallucinante bijdrage meer.

Akkoord, men wint graag en De Grote Speler Van Hierboven mag me nu ter plekke neerbliksemen als ik zou ontkennen dat ik mezelf soms betrap op de onbedwingbare drang om te winnen. O yes, ik wil de beste pornofilm draaien (Project Pornstar / Papergames), ik wil de beste bouwmeester zijn (Arkadia / Ravensburger), ik wil die race kost wat kost winnen (Top Race / ASS), ik wil die belachelijke ridders van de ronde tafel een been uitvijzen (Shadows over Camelot / Days of Wonder), ik wil de meeste koppensnellerkopjes hebben (Fiji / 2F Spiele), ik wil, ik wil..

Eigenaardig genoeg ontleen ik het meeste plezier aan de weg daar naartoe, niet aan de uiteindelijke overwinning zelf. Ik geef toe, er zijn momenten geweest dat de overwinning mij zoveel voldoening schonk dat ik ererondjes begon te lopen rond de speeltafel of dat ik mijn medespelers systematisch begon te trakteren na elke zege. Van dit laatste ben ik uiteindelijk toch maar afgestapt omdat mijn overwinningen en schulden zich plots op onverklaarbare wijze begonnen op te stapelen.

Ik win graag, maar je zult bij mij geen mondhoekzakkende beweging waarnemen bij verlies (al blijf ik het wonderbaarlijk vinden tot hoe diep bepaalde mondhoeken kunnen gaan hangen). Of geen onderdrukt gegrom (ooit zelf gehoord en eigenlijk nooit meer echt van bekomen). Of geen spelonderdeel weggooiend gebaar (ooit zelf gezien, maar het litteken is al bijna helemaal genezen hoor).

De meeste spelers waarmee ik de tafel deel, en soms ook andere dingen, zijn van het kaliber: winnen is mooi meegenomen, maar het hoeft niet echt. Leuke lui om bij aan te schuiven. En een welgemeend "dank u wel dat ik jullie mocht leren kennen" er bovenop. Voila!

Komt daar ook nog bij dat ik een buikspeler ben, in tegenstelling tot de meeste collega-spelers die eerder een cerebrale benadering hanteren. Vandaar dat strategische spellen waarbij je ver vooruit moet plannen aan mij niet zijn besteed. Geef mij maar de tactische aanpak, het korte termijndenken. Het beste proberen te halen uit de gegeven situatie, hoe schrijnend die in mijn geval meestal ook is.

Vandaar, beste vrienden, dat het spel "Notre Dame", de nieuwe van Alea, mij zo na aan het hart ligt.

Dit spel is echt leuk, of je het nu met twee, drie, vier of vijf spelers speelt.. En tactisch. En vol met ratten. En overzichtelijk. En mooi uitgevoerd. En niet te lang. En niet te kort.

Parijs, veertiende eeuw. Centraal op tafel de kathedraal der kathedralen, de Notre Dame. Eromheen de stadsdelen, afhankelijk van het aantal spelers drie, vier of vijf. In elk stadsdeel zeven wijken en een haven. In elke wijk een centraal gebouw. Quasimodo? Niet te bespeuren voorlopig. Of toch, daar zie, hij is de startspeler-pion.

Elke speler heeft negen kaarten, dezelfde voor iedereen, met daarop een gebouw of een vertrouweling. Later meer hierover. Verder hebben we allemaal nog veertien invloedsteentjes (houten blokjes voor de leken onder ons) in onze eigen kleur. Tien daarvan gaan er in de algemene voorraad, vier liggen klaar voor onmiddellijk gebruik.

O kijk, we hebben ook nog een koets, die centraal op ons stadsdeel wordt gezet. Nog snel een goedkoop strijkensemble erin en we kunnen als volleerde 14de eeuwse Johnny’s door Parijs laveren.

We schudden onze kaarten en nemen er drie op de hand. En dan komt het: we moeten er twee aan onze linkerbuurman doorgeven. Wablief? Afgeven? 66,66% van onze handkaarten? Jawel, geen ontkomen aan! Uw linkerbuurman doet op zijn beurt hetzelfde met zijn linkerbuurman. De tafel rond dus. Van de twee die je van je rechterbuurman krijgt moet je er weer één doorgeven aan je linkerbuurman. Uiteindelijk hou je kaarten in drie verschillende kleuren over. Van die drie kaarten mag je er uiteindelijk maar twee spelen. Beste spellenvrienden, drie is weinig, twee is nog veel weiniger. Drie is ongemakkelijk, twee frustreert. Drie is nog net doenbaar, twee is Parijs onwaardig.

Is dit wel leuk, hoor ik u al zeggen? Ge moogt gerust zijn.

Elke kaart staat voor een gebouw of je vertrouweling. Vandaar dat ze die op kaarten hebben gedrukt. Echte gebouwen en vertrouwelingen waren nogal onhandig bij het schudden denk ik. En kostelijk. En plaatsinnemend. Slimme zet van die Duitsers. Als je een kaart speelt zet je in de betreffende wijk van je stadsdeel een invloedsteen uit je voorraad en dan krijg je iets of mag je iets doen, soms zelfs met een cumulerend effect als er zich al invloedstenen op bevonden van vorige beurten.

Eens kijken naar de kaartjes.

Och zie: een Kloosterschool. Wie bij de nonnen les gaat volgen mag een invloedsteen uit de algemene voorraad naar zijn eigen voorraad halen. En het zijn nog straffe nonnen ook (kanonnen volgens mij) want je krijgt een invloedsteen voor elke steen die er na het spelen van je kaart op ligt.

Je kunt ook naar de Bank: idem kloosterschool, maar mooiere en schaarser geklede vrouwen achter het loket en geld in plaats van invloedstenen.

Echte heren of dames van stand gaan echter naar de Residentie: geen gezever daar, gewoon overwinningspunten voor elke geplaatste invloedsteen.

Watjes gaan naar het Park: de rattenplaag (later meer) in onze wijk wordt hierdoor met één gereduceerd. Voor elke twee invloedstenen in het Park krijg je ook nog eens een extra overwinningspunt elke keer je in de loop van het spel overwinningspunten mag claimen.

Het Ziekenhuis dan: gene vette daar, weeral één reductie van onze rattenplaag. Maar daarbovenop mag je op het einde van een ronde van het totaal aantal ratten dat je stadsdeel bevolkt per invloedsteen een rat aftrekken (voor alle duidelijkheid en vooral voor de verwrongen geesten onder ons: in mindering brengen).

In het Gasthuis mag je kiezen, het is een soort winkeltje: een goudstuk, een invloedsteen uit de algemene voorraad naar je eigen voorraad brengen of een rat verdelgen in je stadsdeel.

Het Koetshuis dan, één van mijn favorieten. Een invloedsteen op je koetshuis betekent rijden maar! Voor elk blokje op je koetshuis kan je even ver naar de verschillende stadspleintjes rijden. Op elk pleintje wordt bij het begin van het spel een fiche gelegd met allerlei lekkers erop: invloedstenen, geld, overwinningspunten, rattenverdelgingsmiddel, soms in combinatie. Waar je stopt mag je de fiche en de bijbehorende voordelen nemen. Dit is ook de enige manier waarop je in een stadsdeel van een tegenstander kunt gaan piepen (en je strijkorkest extra hard kunt laten spelen natuurlijk, bij voorkeur ’s nachts).

De Vertrouweling heeft dezelfde functie als een invloedsteen. Alleen kan je hem in de loop van het spel nog verplaatsen als je de kaart nog eens uitspeelt.

Ten slotte hebben we nog de Notre Dame-kaart: Een invloedsteen in de Notre Dame, hop, betalen aan de bisschop en afhankelijk van de grootte van je betaling overwinningspunten incasseren. Ook een leuke, vooral voor de heilige bonen onder ons.

Drie rondes met elk drie beurten spelen we. Op het einde van elke beurt krijgen we nog de kans om voor één goudstuk één van de drie openliggende personen om te kopen. Afhankelijk van wie je omkoopt krijg je allerlei voordelen., al moet je soms aan bepaalde voorwaarden voldoen.

En dan, beste vrienden, worden de ratten op ons stadsdeel losgelaten. Ze komen via onze haven binnen (dat komt ervan als je een eigen jachthaventje wilt, schat) en hun aantal wordt bepaald door het totaal aantal ratten die op de drie openliggende personenkaarten (de personages die je op het einde van elke beurt kunt omkopen) staan afgebeeld. Tot negen zit je nog veilig. Ga je erover moet je een invloedsteen van je wijk verwijderen waarop de meeste invloedstenen staan. En je moet ook nog eens twee overwinningspunten inleveren. Aaargh!

Na elke ronde nog even de overwinningspunten van de Notre Dame incasseren en hop, op naar de volgende.

Luister, mannen en vrouwen. Dit spel is zoals het echte leven. Ge hebt van alles te weinig. Ge komt nooit toe. Ge wilt meer dan ge moogt en ge moet daarbij nog het meeste van wat ge hebt (uw kaarten) nog aan uw medespelers geven ook. En wat krijgt ge van hen terug? Brol.

Er zijn er die beweren dat er geen interactie zit in dit spel, dat iedereen maar op zijn eigen stadsdeeltje speelt, heel braaf, ondertussen zachte liftmuziek neuriënd. Zij dwalen. Het doorgeven van de kaarten is een thriller op zich. Je wilt geen kaarten doorgeven, je wilt ze houden, koesteren, kusjes geven en zelf uitspelen. Je wilt geen kaarten van je medespelers krijgen, want dat zijn kaarten die je wilt weggooien, kapotscheuren, in brand steken of gebruiken als onderlegger voor je cola light. Ik heb in deze fase van het spel alle geluiden, alle vormen van lichaamstaal, alle kenmerken van waanzin die een menselijk wezen kan produceren de revue zien passeren.

Ook het nemen van de overwinningspunten is een tactiel genot dat ik graag ten aanzien van mijn medespelers extra in de verf zet door ze nog eens langzaam en vooral duidelijk na te tellen.

Veel wegen leiden naar de overwinning en nog meer wegen leiden naar een zekere nederlaag. Er zijn er die vooral en graag met de koets rond hossen (Kim), anderen houden van spreiding en van alles wat (Lesly). Er zijn er die intensief aan "blokjesmanagement" doen en daar nog resultaat mee halen ook (Hugo), religieuze fanatici proberen soloslim te spelen in de Notre Dame (Wim) en er zijn er ook die zich nogal verdacht veel en vooral ’s nachts en schaars gekleed in het park ophouden met als uitvlucht "het oppompen van mijn overwinningspunten" (Pieter). Iedereen komt aan zijn trekken dus, maar er is altijd maar eentje die, na quasimodo een dik uurtje spelen, aan het langste eind trekt.

Dit spel is mijn favoriete Alea-titel. Tenzij er ooit een Toyota Alea op de markt komt natuurlijk, dan zal ik het nog eens moeten herbekijken.

Dominique

 

Notre Dame (Alea, 2007)

Stefan Feld

2-5 spelers vanaf 10 jaar

45-75 minuten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

13:28 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

rondhossen Jaja idd ik verplaats mij nu eenmaal graag op het speelbord en de koets was mijn enige manier om dat te uiten :). Wel idd een tof spel hoor.

Gepost door: kimp | 26-05-07

De commentaren zijn gesloten.