30-04-07

 Meedogenloos en Mooi vooral

Vroeger, ik spreek nu over de jaren zeventig, keek ik na schooltijd naar Wickie de Viking. Een klein manneke was het en hij trok met zijn niet zo snuggere vader en een, zo niet nog minder snuggere, bende ongeregeld op veroveringstocht. Wickie was niet sterk, maar wel slim (zo’n beetje mijn type) en dankzij hem werden alle missies uiteindelijk tot een goed einde gebracht. Ach, waar is de tijd? Ik ken de tune van de serie nog. Soms, tijdens de afwas, durf ik hem nog eens aan te slaan. Maar de laatste keer dat ik dat deed zag ik mijn oudste dochter denken; "Nu is hij helemaal zot geworden.". Met de telefoon in de aanslag. Sindsdien let ik wel op.

Welke jongen heeft er ooit niet eens van gedroomd? Een Viking zijn met een kathedraal van een lichaam, gehoornd gehelmd en twee gevlochten staarten die voor je oren naar beneden bungelen? Gevreesd door iedere niet-Viking en, net zoals in het overbekende album "Asterix en de Noormannen", geen enkele notie van angst.

Wel, beste bloglezer, nog niet zo lang geleden was ik er één. En nog niet de minste. Ik was Domi, de Meedogenloze. En ik heb mijn naam alle eer aangedaan. Verscheidene chirurgische teams in het UZ Gasthuisberg en het UZ in Jette zijn op dit eigenste moment bezig de ledematen van mijn medespelers terug aan te naaien. Hopelijk halen ze ze niet door elkaar, haha!

Maar eerlijk is eerlijk, het heeft me moeite gekost om binnen de hiërarchie van het woeste Vikingvolk de status te bereiken die moi uiteindelijk ten deel is gevallen. Onversaagd was ik, haren wapperend in de zeewind, misthoorn bengelend aan mijn riem, zwaard trekkensklaar en Titanicsgewijs poserend op een drakkar waarvan de kop alleen al menig vijand van knikkende knieën voorzag.

Want ik was niet alleen. Aan de einder verschenen al snel Pieter de Verschrikkelijke, Hugo de Hardvochtige en Tim de Ik Eet Levende IJsberen Als Ontbijtige. Hagar was verhinderd vanwege ruzie met zijn vrouw over de afwas. Tja, uiteindelijk blijft de strijd op het thuisfront toch de allerzwaarste.

Schrik? Van geen kanten. Op mijn hoede? Ge moogt gerust zijn. Die andere drie hun zwaarden waren tenslotte ook geslepen, hun drakkars ook aërodynamisch, de hoorns op hun helmen ook nogal aan de scherpe kant en net als ik waren ook zij niet te beroerd om vrouw en kind achter te laten om op plunder- en verovertocht te gaan. Kijk ze even niet in de ogen en er zit een metalen kling van meer dan een meter lengte tussen je schouderbladen. Als je geluk hebt.

Daar zeilden we dan, alle vier met ons eigen schip. Op zoek naar eilanden, smeden die geld voor ons konden verdienen, bootsmannen om onze bemanning naar de beste eilanden over te zetten, krijgers om aanvallen van concurrerende Vikingbendes af te weren en ze daarop zelf te plunderen verdorie, edelen die nog wat extra cachet en macht aan onze veroveringstochten konden geven en allesbehalve loze vissertjes om onze bemanning en onze nederzettingen van voedsel te voorzien.

Elke ronde leverde ons drie eilanden en drie volgelingen op. En mits wat slimmigheid konden we ook nog extra voordeeltjes binnenhalen zoals goud, extra boten, macht, u roept maar. En als het echt meezat kregen we het nog gratis ook. G-R-A-T-I-S, voorwaar ook een magische term binnen de spellenwereld.

Slimmigheid kwam ook van pas bij het inpassen van je eilanden in je eigen territorium. Niets erger dan een smid ter beschikking hebben en geen eilandje om hem op te zetten. Personeel dat we niet direct op onze eilanden konden droppen moesten even wachten op het vasteland tot één van onze bootsmannen hen konden overzetten.

Zes ronden speelden we, met na elke ronde een kleine of grote waardering en op het einde van het spel nog een extra grote waardering. En er wordt nogal wat afgewaardeerd bij die vlechthoofden. Smeden brengen ons het slijk der aarde, edelen en verkenners leveren overwinningspunten op, goudstukken leveren aan het einde van het spel punten op, net als onze eilanden (de langste, de meeste). Onze krijgers weren eventuele belagers af en leveren daardoor ook overwinningspunten of geld op.

Als Domi de Meedogenloze deed ik mijn naam alle eer aan. Mannen met baarden als prikkeldraad vorderde ik. Goudsmeden voorzagen mij, onder lichte dwang, van de nodige fondsen. Ik stuurde verkenners erop uit om nieuwe eilanden te spotten (zij die misbruik maakten van de situatie door naakt zonnende Vikingvrouwen te bespieden werden, na inbeslagname van de verrekijker, onmiddellijk twee kopjes kleiner gemaakt).

En zo ging het dat op het einde van onze dynastie het Vikingrijk van ondergetekende het grootste, het mooiste, het rijkste, het groenste, het vredigste en het meest voorzien van naakt zonnende Vikingvrouwen was.

Op een schild werd ik door mijn medespelers door de zaal gedragen. Met het zwaard in de aanslag weliswaar. Schrik van die mannen? Voor geen meter! Op mijn hoede? Absoluut!

Dominique

 

Wikinger (Hans im Glück)

Michael Kiesling

2-4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

20:57 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-04-07

Uw dienaar waakt!

Vannacht droomde ik dat Keira Knightley in mijn oor fluisterde: "Uw vriendinnen hebben gelijk, gij hebt écht wel een kathedraal van een lichaam". Even later liep de wekker af en nog even later zat ik moederziel alleen een boterhammeke met choco te eten, met op de achtergrond de structurele ochtendfiles.

’t Is toch godgeklaagd. ’s Avonds zijt ge als legionair volop in de weer om de Goten uit uw geboortestad Rome weg te houden, ’s ochtends is het weer boterhammen smeren voor ’s middags op uw werk.

Ach, ge moest eens weten hoe dikwijls ik onze wereld van de ondergang heb gered. In Nexus Ops (Avalon Hill) sloeg ik horden aliens uiteen, In UFOs! Fritten aus dem all! (Argentum Verlag) voorkwam ik dat kwaadaardige aliens onze planeet probeerden in te palmen door, hou u vast, massaal fastfoodketens in te planten. En als ik in Das Tal der Mammuts (Eurogames / Descartes) mijn stam holbewoners niet zo goed had gemanaged had het begrip "mens" in geen enkel woordenboek gestaan. Ik heb veldslagen gevoerd, zelfs in de toekomst (ge kunt er niet vroeg genoeg bij zijn vind ik), steden gebouwd, nieuwe werelden ontdekt en gesticht, dierentuinen en pretparken uit de grond gestampt, de zeven wereldzeeën bevaren, Boonen en Van Petegem eraf gereden in de Ronde van Vlaanderen, autoraces naar mijn hand en vooral naar mijn gaspedaal gezet, intriges aan het hof van Lodewijk IV in de kiem gesmoord, varkensraces gehouden tot algemeen vermaak en ik heb, het strafst van al, De Ene Ring eigenhandig in de Doemberg gegooid, met de hete adem van Sauron in mijn nek.

En denkt ge nu dat ik ooit maar één bedankje daarvoor heb gekregen, van wie dan ook?

Het moet zijn dat ik nog een echte held ben, ééntje van de oude slag. Eentje die achter de schermen ervoor zorgt dat alle onheil wordt afgeweerd, dat jonge maagden van op vers bloed beluste vampieren worden gered, dat vulkaanuitbarstingen worden bedwongen zodat de opwarming van de aarde toch nog een beetje binnen de perken blijft. En toch ben ik maar een gewone jongen hoor, geen superpowers of zo. Als ge mij tegenkomt op straat, ge zou begot niet kunnen vermoeden welke superheld ge tegenover u hebt.

Maar wees gerust, bedreigde medemens. Ik zal niet versagen. Mijn missie gaat verder. Maar als ge ‘s avonds aan uw maaltijd zit, of met enige vertraging de ochtendkrant tot u neemt, denk dan eens aan ondergetekende die zich weeral eens opoffert, ergens te lande, om u te vrijwaren van de grootste rampen.

Bloemen noch kransen.

Dominique

 

19:03 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-04-07

Project Pornstar

Kwestie van de bezoekersaantallen van deze blog een beetje de hoogte in te jagen en de magische kaap van 1000 te nemen duiken we even de erotiek in (nood breekt wet, nietwaar?). De softporno slaan we gewoon over, we gaan onmiddellijk over tot het harde werk. We zijn tenslotte geenbroek-ventjes.

Ge kunt uw klok erop gelijk zetten: wat zich in de echte wereld afspeelt vindt zijn weerspiegeling in de spellenwereld. O, kijk daar, leuke schaapjes in de wei (Paniek In De Wei / 999-games). Schat, laten we gewoon eens de tram nemen vandaag (Streetcar / Mayfair Games). Goh, wat zou ik graag mijn eigen casino op poten willen zetten (Vegas Showdown / Avalon Hill). Verdorie, ons cruiseschip is op de klippen gelopen en er is geen plaats meer in de reddingsboten (Rette Sich Wer Kan / Walter Muller’s Spielwerkstadt). Oooh, die Knut is echt wel een schatje, had ik er zelf zo maar eentje (Zooloretto – Abacus). De lijst is eindeloos.

Dat porno niet aan de verwrongen geesten van bepaalde spelontwerpers kon ontsnappen stond eigenlijk eeuwen geleden al vast. We kennen allemaal wel de onhandige pogingen van bepaalde uitgevers om het liefdesleven, en alle fysieke ongemakken die erbij horen, in een spel te gieten. Denk maar aan Kamasutra (Privat Games) of Het Sex Geheugenspel (Miko). Kijk, als echte hardcore spellenliefhebber lachen wij daar eens goed mee. Nee, geef ons maar een goeie geut "Project Pornstar" van Papergames. Verder in dit artikel afgekort tot PP.

First things first: persoonlijk vind ik PP niet echt een goed spel. Speltechnisch stelt het allemaal niet zoveel voor. Maar als je de juiste mensen rond de tafel hebt zitten met de juiste ingesteldheid (u kunt zich hier, gezien de context, zelf wel een beeld van vormen hoop ik) is dit lachen, gieren, brullen geblazen.

Om te beginnen maken we onze natte droom waar: we zijn allemaal producenten van pornofilms. Niet van het Dennis Black Magic-kaliber, verre van. Nee, wij zijn eerder van het type Hugh/Hugette Heffner. Oog voor vrouwelijk en mannelijk schoon, met of zonder kleren aan en een ongebreideld libidos (cfr. Gringo van Temptation Island), als het even kan tot op hoogbejaarde leeftijd, en uiteraard belust op het innen van heel veel geld.

Kijk, vroeger was het allemaal heel simpel. Toen had je voldoende aan een blonde Zweedse tweeling met omvangrijke borsten in een tankstation in de Zwitserse Alpen. Daar liet je dan een besnorde man (type Borat) in lange onderbroek achteraan hollen en dat was het zo wel een beetje. Succes gegarandeerd.

Maar in deze tijden, waarin je op tv, internet en in de boekjes wordt platgegooid met de ene textielloze medemens na de andere en vrijelijk over alles kan worden gepraat en zelfs gezongen, kom je daar niet meer mee aan de bak.

We hebben nood aan het echt grote en gore werk dus. Aan de slag! Eens kijken, wat hebben we nodig? Geen films zonder acteurs, al is dit binnen deze context nogal een groot woord. Het hoeven geen grote acteurs te zijn, enkel bepaalde aspecten van hun fysieke presence hebben we graag wat groter uitgevallen. Zo groot dat de acteurs in kwestie er gerust rugklachten van mogen hebben. Al mag dit laatste ook hun acteerprestaties niet in de weg zitten natuurlijk. Geen stand-ins, want daar is geen geld voor. Als het echt moet en niet anders kan springen we zelf wel even in.

Wie kunnen we aantrekken? Hmmm, hier zie: Brad Deepseller, of nee, Damien Longshot, of misschien is Ray Rammler (die met zijn ooglapje) wel meer aangewezen voor de mannelijke hoofdrol? Uteindelijk kiezen we toch maar voor Horst Hunchback. Hij heeft dan wel een bultje (of twee als hij eenmaal in actie moet komen), maar hij heeft erg veel uithoudingsvermogen en hij vraagt niet veel. Aangeworven! Nu de vrouwelijke tegenspeelster nog: Gina Deepcore of Susie Sinn? De eerste maar, we hebben daar veel goeie mond-aan-mond reclame over gehoord.

Vinden we geen geschikte actrice kunnen we nog altijd beroep doen op onze "gummipuppe", maar die kost ons wel strafpunten bij de eindafrekening. Onze concurrenten kunnen ons ook serieus de duvel aandoen. Ze kunnen de aidstesten van onze acteurs vervalsen zodat ze nergens meer aan de bak komen of een hetze van een of ander oerconservatief Bijbelgenootschap tegen ons ondersteunen, achter de schermen weliswaar. De hypocrieten!

Maar we laten ons door niks of niemand afschrikken. We willen tenslotte een libidoscar winnen. Daarom halen we er nog wat extra hulpmiddelen bij, het zout in de soep als het ware.

We investeren in, en ik hou me voor de fun even aan de oorspronkelijke tekst op de kaarten, een pallet umschnalpenissen, peitschen, kekse, gasmaske, handschellen, intimschmuck, gurke, banane, silikon Brüste, Zippermaske, papiertüten en tot slot trekken we nog een blik potenzpille open.

Op weg naar de Libidoscar winnen we nog enkele andere prijzen. De Gurkenporno-preis, de Moneyschot Deluxe Award en de Pornstar Deluxe Achievment.

En wie haalde de prijs voor de beste pornofilm binnen.? Niet ik. Ik ben veel te preuts voor dit soort spellen. Het was deze keer een spannende strijd tussen Patrick en Katrien, waarbij deze laatste er niet voor terugschrok om bij nacht en ontij de hele vooraad umschalpenissen van Patrick zonder betalen achterover te drukken. Patrick, die een hoofdrolspeler had wiens belangrijkste acteerapparaat het qua omvang een beetje liet afweten (laat ons zeggen dat zelfs mijn bomma, nu 93, hier geen aanstoot aan zou nemen), kwam daardoor zwaar in de problemen. Hij moest uiteindelijk deemoedig het hoofd buigen.

Niet aantrekken, Patrick. Volgende keer heter!

Dominique

13:43 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-04-07

 De eerste stapjes

Als je het moedige besluit neemt de snelweg "Monopoly, Mens Erger Je Niet, Risk, Scrabble en andere mainstream-bestemmingen" te verlaten en de afslag "nu nog onbekend, maar weldra uw grootste minnares" te nemen gaat een nieuwe wereld voor je open. En net als het blijvend uitdijende heelal wordt de wereld van het betere bord- en kaartspel steeds maar omvangrijker.

Voor je het weet zie je door het bos de bomen niet meer, zelfs al draag je het zwaarste model ziekenfondsbril.

Voor u, lezer, die de stap wil wagen en daarbij terdege beseft dat er geen weg terug meer is, enkele tips:

Speel de volgende actiekaarten:

Actiekaart 1

Sluit je aan bij een spellenclub.

Geloof me, je bent niet de enige die, hoe zal ik het zeggen, een zekere fascinatie voor het spelen van spellen in zich draagt. Er zijn er nog. En nog straffer, ze zoeken elkaar op. Op regelmatige basis zelfs. Zo kun je ondergetekende regelmatig terugvinden in De Speeldoos in Aarschot of De Spellenhut in Westmeerbeek. Ook een bezoekje aan de Speelduivel in Leuven staat hoog genoteerd in mijn agenda, maar het is er door omstandigheden nog niet van gekomen. Het leuke aan deze social events is dat ze inderdaad social en gezellig zijn en je gelijkgestemde zielen ontmoet. De meeste van die zielen zullen ook geen gelegenheid ongebaat laten om je in de wondere spellenwereld in te wijden. Bij sommige clubs kan je zelfs mits een kleine bijdrage spellen lenen.

Actiekaart 2

Loop eens een spellenspeciaalzaak binnen,

liefst eentje met een mooi assortiment bord- en kaartspellen en laat je eens informeren over het betere spel. Mijn persoonlijke favoriet in mijn streek is Ingelberts in Aarschot. Een zeer uitgebreide keuze, mensen met ervaring die tijd maken voor degelijk advies en wat er niet is kan je altijd bestellen. Wel een waarschuwing vooraf: val niet achterover van het aanbod. Soms, als het weer gaat omslaan, voel ik het nog.

Actiekaart 3

Surf eens wat rond op het internet

. Tik "bordspellen" of "kaartspellen" in op gelijk welke zoekmachine en kijk wat er gebeurt. Als je internationaal wil gaan zijn "boardgames" en "brettspiele" ook erg leuke zoektermen.

Actiekaart 4

Speel, speel, speel, speel, speel, speel!

Grijp die doos, doe ze open, gooi alles eruit, grijp wat toevallige voorbijgangers bij hun nekvel en speel!

Actiekaart 5

Leer de volgende quote van buiten: Wie speelt, wint altijd!

Actiekaart 6

Lees deze blog.

Ik geef het toe, het is allemaal niet eenvoudig.. Maar Rome was ook niet op een dag gebouwd. Alhoewel, ik herinner me vaag de zomer van 2003 waarin ik tijdens een sessie "Mare Nostrum" op één namiddag tijd Rome uit het niets opbouwde, tussendoor nog even het gras afreed en daarna datzelfde dierbare Rome door R.R. uit A. met de grond gelijk zag maken, gewoon omdat ik eerder in het spel per ongeluk een van zijn eenheden had aangevallen.

Soms, in een helder moment (ze zijn er, geloof me), probeer ik eens stil te staan bij de oorzaken van mijn soft spot voor spellen. Gaat het om het tactiele aspect, het manipuleren van spelborden, pionnetjes, kaarten, blokjes, schijfjes, zakjes en meer van dat fraais? Het manipuleren van spelattributen is trouwens door sommige spelers onder ons tot een ware kunstvorm verheven. Zo kan ik uren blijven kijken naar de elegante wijze waarop K.D.. uit D. een spelbord op tafel uitspreidt, wat vooral bij Railroad Tycoon volop genieten geblazen is. En F.J. uit W. is zodanig gespecialiseerd in het schudden van kaarten dat er al jaren onder bepaalde spelers weddenschappen worden afgesloten over wanneer hij nu eens een kaartje gaat laten vallen. De kans dat Filip De Winter onze volgende premier wordt is groter, geloof me.

Of is het het samen bezig zijn aan een gedeeld project? Een hele stad opbouwen in Big City, kunst verkopen in Modern Art, archeologische opgravingen doen in Jehnseits von Theben of een pornofilm produceren in Project Pornstar (waarover in een van de volgende blogs meer!)? Nee, dat kan het niet zijn want mijn projecten worden altijd maar weer deskundig gedwarsboomd door mijn medespelers.

Nee, het is gewoon de fun, het plezier.

Ach, de romantiek van het spelen. Het gespin van de kachel op de achtergrond, de pompoensoep op de Halloween-spelavonden, het bloed waarover je uitglijdt op diezelfde Halloweenavonden, de lekkere hapjes, de drankjes, het uitbundige hoongelach als er weer eens eentje een pluim verliest tijdens een spelletje Coyote, de dreigende manier waarop J.V.R. uit B. voor elk spel zijn mouwen opstroopt, het rrrrrrrrr-geluid als F.J. uit W. weer eens een setje kaarten schudt, de kreet "de tafel plakt!" als je voorzichtig vraagt of je een zet mag herdoen. On-be-taal-baar!

 

Dominqiue

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19:22 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-04-07

De Kathedraal

 

In mijn favoriete droom zeggen vriendinnen mij wel eens: "Gij hebt echt wel een kathedraal van een lichaam".

Wegens tijds- en ruimtegebrek wil ik daar nu niet verder op ingaan. Nee, ik wil het nu even hebben over het bordspel "De Kathedraal", oorspronkelijk in 2006 uitgebracht als "Die Saulen der Erde" door de Duitse uitgever Kosmos en recent in de betere spellenzaak gedropt door 999-games in een Nederlandstalige editie. Gebaseerd op een boek: The Pillars of the Earth, van Ken Follet. Kwantitatief een meesterwerk want uitermate dik, kwalitatief nog geen opinie hierover wegens nog niet gelezen.

Slimme jongens, die Nederlanders van 999-games, want dit wordt gegarandeerd een dikke hit! Eddy Wally mag dan 75 geworden zijn, als marktkramer notabene, ik denk niet dat zijn ceedeekes even vlot over de toonbank zullen gaan als dit spel.

Marktkramers? Nee begot. Middeleeuwse bouwmeesters zijn wij, en wij bouwen niet zomaar wat sociale woningen bij mekaar, ben je gek? Een Kathedraal ja, voor minder komen wij ons bed niet uit. En we hebben werkvolk, drie man sterk. Een mortelmaker, een steenkapper en een schrijnwerker. Eenvoudige werklieden, maar met handen als kolenschoppen aan hun lijf. En ’s ochtends vroeg niet naar het werk met een blits minibusje, neen hoor, met de hondenkar!

In de loop van het spel komt het meer gespecialiseerde werkvolk ook nog langs: glasblazers, klokkengieters en meer van dat fraais. Maar ze kosten veel geld. Gelukkig vragen ze nog net geen bedrijfswagen, dat scheelt. 

Aan het hoofd van dit kleine bedrijfje heb je als taak ervoor te zorgen dat jij en je personeel zoveel mogelijk bijdragen aan de bouw van de kathedraal. Veel bouwen = veel overwinningspunten, het leven is simpel nietwaar? Dream on, baby, want je zit ook nog eens opgezadeld met een stelletje ongeregeld, maximaal drie stuks, die net op hetzelfde uit zijn als jij. Ze gunnen je het wit in je ogen niet, ze kopen het betere werkvolk voor je neus weg, ze gaan op de koop toe nog eens lobbyen bij de bisschop (mouwvegers!) om een beetje kerkelijke bescherming af te kopen (maar op zondag naar de kerk, ho maar!), keuvelen een beetje met de koninklijke hofhouding zodat ze geen belastingen moeten betalen, kopen op de markt de interessantste grondstoffen voor je neus weg, hebben schijnbaar de beschikking over nooit opdrogende geldstromen en als puntje bij paaltje komt willen ze altijd nog eerst aan de beurt komen ook.

Geld is schaars, grondstoffen ook. Altijd maar weer stuur je die arme werklieden het bos, de steengroeve en de zandgroeve in met altijd weer minder opbrengst dan je nodig hebt. Relatiegeschenkjes voor je personeel op het einde van het boekjaar? Vergeet het maar.

Zoveel lekkers als er op het spelbord ligt, zo weinig mag je kiezen . Het leven van een bordspeler is hard. Maar iemand moet het doen. Iemand moet zich opofferen. Iemand moet hier doorheen. 

Op anderhalf uur is de Kathedraal klaar. Wij zijn dan ook geen broekventjes. En als je het heel goed gedaan hebt word je tot opperbouwmeester benoemd. Laurierkransje op het hoofd, bewonderende blikken van je medespelers, glimwormmanieren. Geen voer voor de krokodillen deze keer. Of is dat een ander spel?

 

Dominique

 

 

 

 

 

22:26 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-04-07

Pluimvee

Gisteren nog eens Coyote gespeeld, dat heerlijk belachelijke spel, waarbij je als lid van een (voortgaande op de aanblik van mijn met pluimen uitgedoste medespelers, niet zo snuggere) indianenstam moet proberen aan het eind van het spel "the last man standing" te zijn.

Het einde van het spel gaat dan ook meestal gepaard met uitdrukkingen als "ge hebt wel wat van uw pluimen gelaten, hé vriend", "een gepluimd kieken kunnen ze toch niet meer plukken", "ja, gij hebt wel een pluim verdiend vandaag" en "ceci n’est pas une plume".

We denken er zelfs aan om in het vervolg de winnaar met pek en veren getooid de straat op te jagen, hopelijk zonder Greg Lemondiaanse afloop. Al vrees ik dan wel voor het ontbreken van het competitieve element tijdens het spel. Of zelfs voor het ontbreken van het meest belangrijke aspect van een spel tout court, medespelers.

Als je dit spel speelt verdwijnen alle besognes die zich in en om je afspelen als vanzelf. Voor je goed en wel bezig bent krijg je al de slappe lach door alleen maar naar je medespelers te kijken. Ideaal als afsluiter of opwarmer van een spelavond, al bestaat het gevaar dat als je het als opwarmer gebruikt je de rest van de avond bezig blijft en niet meer aan een ander spel toekomt.

Hoe meer spelers hoe beter bij dit spel. Met zijn zessen waren we: Marleen, Katrien, Karel, Patrick, Marc en ikzelf. Geen last man standing deze keer, wel een last woman standing, en hoe! Katriens veren leken als vastgelijmd aan haar, ja hoe noem je dat eigenlijk, zweetbandje?

Stalen zenuwen helpen, zoals bij zovele dingen in het leven, ook hier. Iemand onbewogen en als een ijsblok recht in de ogen kunnen kijken en ondertussen een volledig nefaste gok doen.. goed bezig!

Katrien evolueerde dus van squaw naar opperhoofd(in) terwijl wij kaalgeplukt en benedenmondhoeks zaten toe te kijken. Het strooien van zout in de wonde, een techniek die zij tot op olympisch niveau heeft verfijnd, verzekerde ze op schijnbaar nonchalante wijze door, bijna fluisterend maar net hoorbaar genoeg, opmerkingen te maken als "och kijk, ik heb nog alle veertjes op mijn hoofd, mooi hé", "krijg ik nu een eigen wigwam?" en de onvermijdelijke mokerslag "doen we er nog eentje?" Het kwam hard aan. Harder dan een pluim in alle geval.

Ik zeg u, hoed u voor vrouwelijke bord- en kaartspeelsters. Wolven in schapenvacht zijn het. Ze doen je met de glimlach in het stof (van de prairie in dit geval) bijten.

Daarom, beste spelliefhebbers, volgt nu de gouden tip van de dag:

Als de vrouw een spelleke speelt, boer, hoop dan op chance.

 

Dominique

22:45 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gezet is gezet!

Als je hier al geraakt bent doorheen de wereldwijde wirwar van blogs: welkom! Deze weblog is ontsproten aan het (bescheiden) brein van een man met een missie, een man met een opdracht, een man besmet door een virus: het bord- en kaartspelvirus. Eens gecontamineerd is er geen genezen meer aan. Meer dan 25 jaar sleep ik het nu al met me mee en de dokters geven me geen hoop. Waarschijnlijk zal ik er ook aan sterven, in een of ander bejaardentehuis, gestikt in een pionnetje, of door een diepe snijwonde opgelopen door een verkeerde manipulatie van een actiekaart, of door een hartaanval tijdens het openrukken van een cellofaanverpakking van een nieuw spel. Spelend zal ik ten onder gaan.. Hij die spelend zal sterven groet u.

Deze blog heeft niet de bedoeling aan diepgravende spelanalyses te doen of uitgebreide spelbesprekingen. Nee, ik zie het eerder als een "ervaringsblog", een weergave van een hele waaier aan ervaringen die ik opdoe in de wondere wereld van het bord- en kaartspel. En geloof me, een mens maakt wat mee in dat universum. Voor gedetailleerde informatie over de spellen die hier aan bod komen verwijs ik naar de ruim gestoffeerde websites, nationaal en internationaal, die het bord- en kaartspel als onderwerp hebben, met foto's en al. Ben je echter nieuw in deze wereld, vraag dan gerust waar je je eerste stappen op het net best zet.

"De Tafel Plakt" is de naam van deze blog. Het betekent zoveel als "gezet is gezet", één van de basiswetten in de spellenwereld. De enigen voor wie, na beleefd vragen en het opzetten van de meest onschuldige blik (rood aanlopen helpt ook een beetje), een uitzondering wordt gemaakt zijn meestal nieuwe spelers, maar pin me er vooral niet op vast. 

Andere basiswetten die toch het vermelden waard zijn en veel problemen kunnen helpen voorkomen, geloof me, zijn de volgende:

Gij zult het spelbord niet verkleinen d.m.v. scheuren, knippen, zagen of snijden, zelfs niet in een strenge winter waarbij ge uw laatste kolen of mazout hebt opgebruikt. 

Gij zult als zijnde van de vrouwelijke kunne geen diep uitgesneden decolletés dragen (vergeefse moeite, geen enkele speler die zichzelf serieus neemt heeft er oog voor, tenzij er een mol tussen zit, tussen de spelers uiteraard).

Gij zult op een spelavond altijd bifi-worsten voor uw medespelers in voorraad hebben.

Gij zult tijdens het spelen geen lange mouwen dragen, tenzij deze tot boven de elleboog worden opgerold.

Gij zult, indien gij een spel introduceert, minstens één maal de spelregels vooraf gelezen hebben. 

Gij zult, zelfs na herhaaldelijk verlies, blijven glimlachen en de winnaar geluk wensen.

Gij zult niet, bij winst, uit de hoogte beginnen doen en ererondes rond de tafels beginnen lopen. 

 Gij zult tijdens het spelen niet te lang nadenken over een zet, het zogenaamde "grubleren", tenzij deze zet een zodanige gewichtigheid heeft dat uw zorgvuldig opgebouwde spelersimago binnen de kortste keren aan diggelen kan gaan (en geloof me, meestal hebben uw medespelers dat al lang door vooraleer het bij uzelf begint te dagen).

Gij zult na elk spel aan een zorgvuldige zelfanalyse doen zodat ge in de toekomst dezelfde domme fouten niet meer zult maken.

Gij zult sterke drank en andere genotsmiddelen tijdens het spelen vermijden tenzij ge "Wie is de ezel?" of  Villa Paletti" speelt.

Gij zult op regelmatige basis deze blog raadplegen om op de hoogte te blijven van wat er reilt en zeilt in de spellenwereld waardoor gij u kunt wapenen tegen de wolfsijzers en schietgeweren die gij op uw pad ongetwijfeld zult gaan tegen komen.

Gij zult proberen in de tijd die gij niet aan spellen spendeert de Duitse geschreven taal machtig te worden.

Hou deze gulden tips in acht. Ge zult de wind in de zeilen hebben.

Voila, de toon is gezet, het spelbord ligt open, de kaarten zijn geschud, de pionnen staan klaar, de bifiworsten chambreren binnen grijpafstand. 

HET SPEL KAN BEGINNEN! 

18:25 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |