30-04-18

Sieren doet het, eenvoud.

Dobbelland (White Goblin Games)

In Dobbelland, een dobbel- en aankruisspel voor 2 tot 4 spelers, probeert u als eerste 9 schatvelden of alle velden van een kleur op uw persoonlijk spelbord aan te kruisen. 

Meer is het niet. Meer nog, is meer eigenlijk wel nodig?

Niet in Dobbelland.

Eenvoud siert, zo heeft men mij vroeger aangeleerd. En de eenvoud van Dobbelland voldoet ook aan deze stelling.

Tijdens uw beurt dobbelt mu met 6 zeszijdige dobbelstenen waarvan elke zijde een andere kleur toont. Die kleuren corresponderen met de kleur van de velden op uw - voor iedere speler verschillend samengesteld - spelbordje. Sommige van die velden zijn schatvelden, makkelijk te herkennen aan de witte ster. Die probeert u als eerste weg te kruisen met de meegeleverde stiften. Dan wint u. Slaagt u erin als eerste alle velden van een kleur aan te kruisen wint u ook. 

Maar dat is minder makkelijk dan het op het eerste gezicht lijkt.

Eerst dat dobbelen. U moet na uw eerste worp een gedobbelde kleur kiezen en deze dobbelstenen of steen aan de kant leggen. Met de andere dobbelt u lustig verder tot u uw gekozen kleur niet meer hebt gedobbeld. U mag ook altijd stoppen als u dat wenst.

Nu dat aankruisen. Dat begint vanuit het startveld op uw spelbord. Makkelijk te herkennen dit, want al aangekruist in onuitwisbare zwarte inkt. De actieve speler kruist enkel velden aan in de kleur die hij heeft gedobbeld in een en hetzelfde gebied. Heeft hij meer dobbelstenen in die kleur gedobbeld moet hij die jammer genoeg negeren.

De andere spelers mogen echter ook velden aankruisen, maar in een andere kleur die de actieve speler zonet heeft gedobbeld.

Kruist u een schatveld aan duidt u dat ook aan op het overzichtsspoor onderaan uw spelbord. Dat moet u, bij voorkeur erg luiduchtig, laten weten aan uw medespelers. Dat levert u trouwens ook een schatworp op, waarbij u met 5 dobbelstenen eenmalig mag dobbelen, een kleur mag kiezen en vervolgens extra velden mag aankruisen. Meerdere schatworpen na elkaar zijn mogelijk.

Wie als eerste alle kleuren op zijn bordje heeft aangekruist of wie als eerste minstens 9 schatvelden heeft bezocht wint het spel. Dit fenomeen doet zich voor na ongeveer 20 spannende minuten.

Dobbelland is sierende eenvoud. Het is in een wip uitgelegd, speelt lekker weg, iedereen is lekker betrokken bij iedere spelbeurt en het spel is aangenaam spannend. De voldoening is groot wanneer u deze race, want dat is het, wint. Het valt aan te raden goed de bordjes van uw tegenspelers in de gaten te houden en goed op te letten welke kleur u kiest. Soms is anderen iets ontzeggen beter dan zelf voor een bepaalde kleur te gaan. Dat zorgt voor leuke afwegingen.

Houdt u van dobbelen, racen, velden aankruisen op een afwisbaar spelbordje en gegarandeerde herkansingen als het niet echt wil lukken? U bent in Dobbelland op de juiste bestemming.

Dominique

 

Dobbelland

White Goblin Games (2018)

Andreas Spies / Reinhard Staupe

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

 

21:57 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dobbelland, white goblin games |  Facebook |

11-02-18

Zeg nooit zomaar lama tegen een alpaca

Altiplano (White Goblin Games)

Mijn ecologische voetafdruk, medespeler, is klein. Temeer daar ik zelden of nooit op vakantie ga. 

Ik reis wel hoor, maar dat gebeurt meestal op mijn keukentafel.

Ik heb quasi de hele wereld al gezien. Zo was ik luttele weken geleden nog in Portugal, Istanbul en Puerto Rico, en dat allemaal op dezelfde avond. 

Geen liter kerosine heb ik daarbij de ozonlaag ingejaagd.

En gisteren en eergisteren heb ik enkele dagen doorgebracht in het hooggebergte van de Andes. 

En ik moet u meegeven, medespeler, daar is het pas écht leuk, een aanrader voor uw volgende vakantiebestemming.

Ik was een participerende observator van het leven aldaar. Ik viste mee met de plaatselijke bevolking op het Titicacameer, ik fokte alpaca's, kapte hout, bouwde hutten, dolf ertsen, maakte sieraden van zilver, weefde tapijten, blies glas, verbouwde cacao en maïs en hielp pakhuizen oprichten om al die goederen in op te slaan. Ik trok ook rond in de regio. Naar de markt, de boerderijen, de mijnen, de idyllische dorpjes, de haven en de bossen. Daar handelde ik, zag ik persoonlijk toe op de alpaca fokprogramma's, knikte goedkeurend wanneer er weer eens een zilverader werd aangeboord, hakte ik bomen om en testte ik pas van de band gerolde bootjes.

Als ik wat tijd over had hielp ik ook mee de plaatselijke weginfrastructuur te optimaliseren.

Niet dat ik mijn handen vuilgemaakt heb, hoor. Ik trok al die grondstoffen en goederen uit een stoffen buidel die binnen handbereik lag. Die buidel vulde ik dan weer met goederen en grondstoffen uit een kartonnen kistje dat ik bij het uitponsen in een wip in elkaar had gezet.

En voor dat bouwen, vissen, reizen, fokken, handelen, ontginnen, bewerken en opslaan hoef ik ook uw medelijden niet. Dat deed ik gewoon op mijn eigen spelersbordje of op de kartonnen equivalenten van de markt, boerderij, de weg, de haven, de mijn, het dorp, het bos en het pakhuis. 

Ik heb op geen enkel moment bij mijn activiteiten in de Andes mijn zitvlak van mijn keukenstoel opgelicht.

Ik heb mij ook geen enkel moment verveeld.

Kijk, laat mij eerst even duidelijk stellen dat ik niet zo'n liefhebber ben van eurospellen. Lang geleden, toen ik pas kennismaakte met dit subsegment van het spellenaanbod, was ik er weg van. Ondertussen heb ik andere, in mijn ogen opwindender, horizonten opgezocht. Maar soms komt er toch een euro voorbij gefietst die mijn verlepte liefde voor het jongleren met grondstoffen weer aanwakkert.

Altiplano, een bordspel voor 2 tot 5 spelers, is er zo eentje.

Genoten heb ik van onze sessies, met volle teugen.

Dat komt hierdoor:

De leuke tactiele activiteiten die u kunt doen (Dat trekken van grondstoffen uit die stoffen buidel! Dat lekkere kletterende geluid dat uw goederen maken wanneer u uw persoonlijke bakje vult! dat leeg kieperen van dat bakje in stoffen buidel van hierboven!).

De keuzestress. U kunt altijd iets en u wilt altijd meer dan u eigenlijk kan. En wat u doet heeft impact op andere dingen die u daardoor, meestal, moet laten. U moet voortdurend belangrijke afwegingen maken.

Altiplano is niet moeilijk aan te leren. Waar u wel moeite mee gaat hebben is de pleiade aan mogelijkheden die u hier zonder enige schroom wordt aangeleverd.

U kunt veel wegen bewandelen naar de overwinning, bijna alles levert punten op en bijna alles wat u doet heeft impact op iets anders. Geen van uw spellen zal dan ook hetzelfde verloop kennen.

U mag starten met een unieke eigenschap die de andere spelers niet hebben. Die kan uw strategie bepalen, maar u kunt ook meanderen in andere richtingen als u dat wil zonder daarvoor afgestraft te worden.

U verveelt zich nooit tijdens dit spel. U bovenkamertje is voortdurend bezig uw mogelijkheden te scannen en uw acties te optimaliseren. 

Altiplano vraagt van uw dat u een goed geoliede machine op gang brengt. Eentje die ook steeds meer onderhoud vergt. Dat is leuk en uitdagend.

Voortgaande op het voorgaande zou u er verkeerdelijk van kunnen uitgaan dat Altiplano een echte 'brainburner' is. Dat valt allemaal reuze mee. Uw circuits gaan niet doorbranden daarboven. Het is allemaal erg goed te behappen. Maar lekker uitdagend blijft het wel. 

Ondanks de veelheid aan speltechnische elementen gaat het spel lekker vooruit. U mag immers maar één actie doen tijdens uw beurt. Dat worden er wel altijd meer in totaal, maar dat u er altijd maar eentje mag doen zorgt ervoor dat de andere spelers weer snel aan de beurt komen. 

De startspelerfiguur, een alpaca, is zo groot dat u er na afloop al galopperend en vrolijk wuivend naar uw tegenspelers mee naar huis kunt rijden. Dat compenseert dan toch enigszins uw smadelijke nederlaag.

Altiplano is leuk met elk opgegeven aantal spelers. 

Altiplano geeft u na afloop het gevoel dat de tijd even heeft stilgestaan. Dat is in mijn ogen een van de mooiste complimenten die een spel kan krijgen.

Heeft Altiplano ook scherpe kantjes?

Jazeker, maar gelukkig niet op speltechnisch vlak of het speelplezier. De scherpe kantjes situeren zich in dingetjes die ik, door wat er in het voorgaande zinnetje staat, met veel plezier door de vingers zie. De doos heeft geen inlay (ziplockzakjes zijn wel voorhanden), er is nogal wat ponswerk voor u aan uw eerste orgastische sessie kunt beginnen en de doos is zwaar. Mensen met rugklachten nemen best een trolley mee naar de spellenwinkel. 

Besluit:

Altiplano is een onvervalste puntensalade generator die zich door zijn makkelijk aanleerproces en tegelijkertijd erg uitdagende spelmechanismen aandient als een wild dier dat moeilijk te temmen is. Bekijk het zo: u wil zo graag die wilde alpaca op maar uw weet nu al dat u er menig keer zal worden afgeworpen. Toch zult u het blijven proberen, hoe dikwijls u ook in het stof zult bijten.

Ab-so-lu-te aanrader!

Dominique

 

13:32 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: altiplano, white goblin games |  Facebook |

27-01-18

Dazzda!

Wazzda?! (White Goblin Games)

Ze zijn legio, de spellen waarbij iets moet worden uit- of afgebeeld dat door anderen moet worden geraden om punten te verdienen.

Meestal zitten ze in veel grotere dozen dan het doosje dat White Goblin Games hier aanlevert. Edoch, wie het kleine niet eert is het grote niet weerd.

Dat gaat zeker op voor Wazzda?!

Een kleine doos staat niet bepaald garant voor veel spelmateriaal, en dat is ook hier niet anders.

In de doos: 16 zwarte, lange houten staafjes (6 korte, 10 lange), twee grote blauwe houten schijven en twee kleine rode. En 60 kaarten. Daar moet u het mee doen. En het houten spelmateriaal is allemaal door twee deelbaar. U zal dadelijk begrijpen waarom.

Twee naast elkaar zittende spelers vormen een team en krijgen elk de helft van de speelstukken. Vervolgens draaien ze de bovenste kaart van de trekstapel om en bekijken ze de 6 woorden die daarop staan zonder ze aan de andere spelers te laten zien. De rugzijde van de kaart die nu bovenaan de trekstapel ligt toont een getal van 1 tot 6. Dat getal bepaalt welk woord het actieve team moet gaan uitbeelden.

Dat doen ze door om beurten een van hun staafjes of schijfjes zodanig te leggen dat ze samen met die van het andere teamlid het woord uitbeelden dat moet worden geraden. Tijdens deze activiteit mogen de teamleden niet met elkaar communiceren, op welke manier dan ook.

Dat neerleggen mag in totaal een minuut duren.

De andere spelers mogen bij het neerleggen van het eerste speelstuk beginnen raden welk woord wordt uitgebeeld. De beide teamleden mogen door een handbeweging aangeven dat men dicht bij het juiste antwoord zit. Wordt het woord geraden krijgt elk teamlid en de speler die het woord geraden heeft een punt.

Wordt het woord na 15 seconden extra tijd nog niet geraden worden er uiteraard geen punten gescoord.

Het nieuwe team bestaat uit de linker speler van het vorige team en diens linkerbuur.

Het spel gaat net zolang door tot iedereen twee keer teamlid is geweest. Wie de meeste punten heeft verzameld wint. Uiteraard kunt u naar believen het spel oprekken, als iedereen meet evenveel keer teamlid is geweest.

Wazzda?! blinkt uit door zijn bijna geniale eenvoud. Dit spelletje toont aan dat u geen tafelvullend spelmateriaal hoeft uit te stallen om een gezellige avond te beleven. Het aanleggen van de speelstukken is gewoon leuk en soms hilarisch omdat uw teamgenoot bij God niet weet waar u met uw speelstukken naartoe wil, en omgekeerd. Het communicatieverbod helpt hierbij uiteraard ook voor geen meter. De 60 kaarten zorgen voor voldoende afwisseling en als u er echt niet genoeg van kunt krijgen zijn extra kaarten snel zelf bijgemaakt.

Van uitpakken tot spelen hebt u ongeveer twee minuutjes nodig. Minder als uw medespelers het spelletje al kennen.

Bent u op zoek naar een leuk familiespel, eentje dat echt iedereen kan meespelen, bent u hier aan het juiste adres. 

Of u gaat winnen is een andere vraag. Kernwoorden zijn hier immers 'schijnbare eenvoud'. U gaat tegen uw eigen grenzen en die van uw teamleden oplopen. U zult al snel ervaren wat de term moeilijke samenwerkingsverbanden inhoudt.

Aanrader.

Dominique 

 

20:40 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wazzda?! |  Facebook |

21-01-18

De Plakkies 2017: De Definitieve Lijst

Dag medespeler,

Ik hoor net op Radio 1 dat het Internationale Knuffeldag is. Daarom krijgt u er allemaal een van mij vandaag. Een virtuele weliswaar, maar een oprecht gemeende.

Ik hoop dat ze tijdens Antwerp - Brugge vanmiddag hier ook even bij stilstaan. Ik wens de ordetroepen aldaar dan ook een rustige zondag toe.

In 2017 heb ik door omstandigheden meer dan me lief was te kampen gehad met een writers block. En dat hebt u geweten. Daardoor hebt u de 'De Tafel Plakt!' Awards van 2016 moeten missen.

Ik kan u echter gerust stellen. 2018 wordt beter. Ik heb mijn speelse mentale blokkade overwonnen en begin met frisse moed aan een nieuw hoofdstuk van 'De Tafel Plakt!' 

Er valt dan ook heel wat te doen.

Maar laten we beginnen met de Awards van 2017, die vanaf dit jaar De Plakkies worden genoemd.

Zoals gewoonlijk bestaat deze lijst, een uitzondering daargelaten, niet uit de usual uspects die u in de meeste lijstjes terugvindt rond deze tijd van het jaar, maar uit niet voor de hand liggende prijswinnaars. Niet alleen de grote jongens verdienen immers aandacht. Wat zich onder de waterlijn van een ijsberg bevindt is dikwijls veel interessanter.

Hier gaan we.

Spel van het jaar

Zoals in een eerdere bijdrage al vermeld is dit Approaching Dawn: The Witching Hour (Wizkids). 

De redenen voor deze verkiezing vindt u terug in mijn uitgebreide bespreking van dit spel.

Ontbrekende spelonderdeel van het jaar

De ontbrekende 5-punten fiches in Majesty: Eén Koninkrijk - Eén Kroon (999 Games).

Majesty: Eén Kroon - Eén Koninkrijk is een prima, elegant en spannend spel, maar 5 puntenfiches hadden het plezier, en vooral de elegantie, nog kunnen verhogen.

Speelmat van het jaar

De speelmat van het jaar is de speelmat die u mocht meenemen als u deelnam aan het 'Attack on Dol Guldur 'evenement van Asmodee (Fantasy Flight Games). Ze toont een map van Midden-Aarde en het leuke ervan is dat u tijdens het spelen op de kaart kunt zien waar het scenario dat u aansnijdt - ik meen dat men, de nachtmerrie scenario's niet meegerekend, richting 100 gaat) - zich afspeelt. Dat is toch lekker meegenomen. En lekker thematisch. En functioneel ook, want het jongleren met kaarten gaat toch net wat makkelijker op een degelijke en mooi geïllustreerde speelmat. U kunt er ook uw tranen mee deppen na uw zoveelste nederlaag.

Dol Guldur, ik heb nog steeds nachtmerries van dat derde scenario uit de basisdoos. Hier moet u er niet uit ontsnappen, maar u moet er met ware doodsverachting een regelrechte aanval op uitvoeren. Tijdens het evenement ondervonden we al snel dat vergeleken hiermee een solo aanval op een IS bolwerk van 10.000 man kinderspel is.

Afkorting van het jaar

FOMO: Fear Of Missing Out

Een aan Kickstarter gerelateerde angststoornis die zich kenmerkt door een grote angst later niet meer aan een spel te kunnen komen indien het niet wordt gebackt.

Bij spelliefhebbers die aan de zwaarste variant van deze stoornis lijden kan de ziekte uitmonden in ZBB: Zichzelf Blut Backen.

Avontuur van het jaar

Aventuria: Adventure Card Game (Ulisses Spiele).

Een van de nakomertjes van 2017 - daarom gaat er nooit een Plakkie voor 1 januari de deur uit - en een echt hebbeding voor liefhebbers van snelle RPG's die vooral op fysieke confrontaties uit zijn.

De basisdoos biedt al voldoende uitdaging en speelplezier, maar de drie uitbreidingen die momenteel beschikbaar zijn doen uw avonturiershart gegarandeerd nog sneller kloppen.

Eenvoudige en prime neergeschreven regels, een interessant maar bescheiden deck constructie mechanisme, een leuke spelmotor (kaarten afspelen om andere te kunnen spelen) en vier spelmodi - duel, solo, scenario gestuurde coöperatieve campagnes en gewoon een willekeurig robbertje vechten - maken dit hebbeding helemaal af.

Reclamecampagne van het jaar

Raxxon (Plaid Hat Games)

In Raxxon, een coöoperatief spel dat zich afspeelt in het Dead of Winter universum moet u de stad waarin u opereert, en bij uitbreiding de wereld, redden van een epidemie die de mensheid in zombies verandert.

Geen onbelangrijke speler in het verhaal is de firma Raxxon, die naar eigen zeggen een tegengif tegen de ziekte heeft ontwikkeld en u maar al te graag een nood reddingskit in de handen duwt. Veel geluk ermee.

Aan het spel zelf komen kon enkel op voorspraak van iemand die het spel al had. Een code liet u dan toe op de website van Plaid Hat een bestelling te plaatsen. Op een wereldkaart kon u dan lekker volgen hoe de speldozen zich als een virus verspreidden.

Geen paniek, ondertussen is het spel gewoon in de handel verkrijgbaar. Het is ook een absolute aanrader trouwens.

Inlay van het jaar

Cover Me (Jumping Turtle Games)

Ik hou ervan als uitgevers nadenken over hoe hun spelmateriaal in de doos wordt aangeboden.

Bij Jumping Turtle Games is wel heel erg diep nagedacht hierover.

De catwalk waarop de modellen tijdens het spel flaneren dient tevens als inlay voor de kaarten en het spelmateriaal. Productiebeperkingen zorgden ervoor dat deze inlay echter niet perfect in de doos paste waardoor die kon beginnen schuiven. 

Als oplossing werd een leuk, thematisch verantwoord spelonderdeel aan het spelmateriaal toegevoegd: het publiek. Als deze twee rijen mensen aan de doos worden toegevoegd past de inlay perfect en blijft alles lekker op zijn plaats.

Decibelmaker van het jaar

Signs (The Mountain Men)

Op Spiel vlogen deze kleine, goedkopen doosjes als zoete broodjes hal 6 uit. 

Dat wekte geen verwondering want tijdens het spelen veroorzaakte dit prima teamspel geluidsgolven die tot ver buiten diezelfde hal waarneembaar waren. Die geluidsgolven ontstonden door het speelplezier.

U moet immers samen met uw teamlid of -leden een signaal afspreken dat u mekaar zo subtiel mogelijk geeft als u aan uw overwinningswaarde, het verzamelen van een aantal kaarten die vrij te nemen zijn van tafel, beantwoordt. Een signaal dat uw tegenstanders niet makkelijk kunnen traceren natuurlijk. 

Ik hoef geen tekening te maken bij welke toestanden dit aan tafel teweeg brengt.

Als u de kans krijgt, zeker spelen!

Horde van het jaar

De Horde van het jaar was voor mij ontegensprekelijk het verslaan van mijn tegenstander T.D. uit R. (België) in een spelletje Terraforming Mars, een horde die ik tot op heden niet heb kunnen nemen. Jammer genoeg kan ik ook niet zeggen dat ik niet genoeg kansen heb kregen.

Maar goed, ik leef op hoop en mogelijk ziet u deze Plakkie in januari 2019 opnieuw opduiken onder de titel: Genomen Horde van het Jaar.

Tijdreiziger van het jaar

Escape From 100 Million B.C. (IDW Games)

Het bijeenscharrelen van de onderdelen van een neergestorte tijdmachine in het tijdgewricht van de dinosaurussen was nog nooit zo leuk, temeer daar de door u, gewild of ongewild, geopende tijdpoorten allerlei historische figuren uw omgeving intrekken. Die moet u weer terug naar huis in het juiste tijdperk sturen of de cascade aan onherstelbare tijdschade valt niet meer te overzien. En zo bestaat het dat u president Kennedy ziet voorbij rennen, achternagezeten door een T. Rex, terwijl u net op dat moment een Romeinse legionair terug door een tijdpoort probeert te praten. 

Lees mijn uitgebreide bespreking voor meer informatie over dit heerlijke spel.

Hoofdzonde van het jaar

Gulzigheid.

Toen ik op Spiel 2017 rond liep spookte steeds weer dezelfde gedachte door mijn hoofd. Dé hoofdzonde van de spelende mens is gulzigheid. 

Het is niet te geloven hoeveel speldozen daar naar de uitgang worden gesleurd.

Ik word met deze gedachte ook geconfronteerd als ik videobesprekingen zie waarbij de recensenten voor een gigantische muur van bordspellen hun ding staan te doen.

Monster van het jaar

Gloomhaven (Cephalofair Games)

Het is tevens een spel waarvan men zich af kan vragen of het spelen van het betere bordspel nog voor de gemiddelde en niet bemiddelde liefhebber weggelegd is.

Spelonderdeel dat verkeerdelijk in de vuilnisbak verdween van het jaar (startspelerfiche van Azul)

U moet goed opletten om de startspelerfiche van Azul niet over het hoofd te zien als u aan het uitponsen bent. Hierdoor nam het aantal spelers die deze fiche met het oud papier hebben meegegeven epidemische vormen aan.

Geen nood, u kunt van alles gebruiken als startspelerattribuut. Bij mij thuis is een Tefal pan met Titanium Pro bekleding erg in trek. Die ligt goed in de hand en maakt zo'n lekker geluid wanneer het hoofd van de startspeler ermee wordt aangetikt.

Kunstmatige lichtbron van het jaar

Velen onderschatten het belang van een goede lichtbron. Ik heb al onder veel soorten lichtbronnen gespeeld. Zo vroeg ik ooit aan de beheerder van een spellenclub of het mogelijk was het licht aan te doen terwijl dat blijkbaar al het geval was.

De beste kunstmatige lichtbron om onder te spelen bevindt zich in de provincie Antwerpen in België, meerbepaald in Westmeerbeek, in de speelzaal van Spelshop. Hoe heerlijk is het om daaronder te zitten. Perfecte lichtinval, geen flikkeringen, altijd en overal een duidelijk zicht op het spelmateriaal en daarbovenop nog eens een ronduit indrukwekkende hoeveelheid demospellen binnen handbereik.

Ik moet het de zaakvoerders eens vragen, maar ik vermoed dat het om het systeem ETAP UJ403 gaat. 

Speelgeld van het jaar

Dat vindt u in Dinosaur Island (Pandasaurus Games), tenminste als u een van de bemiddelde spelers bent die zich de luxeversie van Dinosaur Island kon permitteren. De munten die hier in uw knuistjes worden gestopt voelen zo lekker aan dat u ze met tegenzin wil uitgeven.

Gemenerik van het jaar

The Boogeyman (Endangered Orphans of Condyle Cove - Certifiable Games)

Als u door deze figuur in het solospel wordt achternagezeten zult u merken dat u regelmatig onwillekeurig over uw schouder achteruit zit te kijken, alsof hij elk moment uw keuken zal komen binnengestapt.

De sculptuur van dit karakter wint trouwens ook de Plakkie Pion van het jaar.

Kaart van het jaar

The Mouth of Sauron (The Lord of the Rings: The Card Game - The Mountain of Fire).

Van zodra deze jongen uit de scenariostapel tevoorschijn komt gekropen rijzen de haren u ten berge. 

Hij is immuun voor effecten die door spelerkaarten worden gegenereerd en blijft vrolijk kamperen in de 'staging area'. Daarbovenop neutraliseert hij de actie van een speler die een 'when revealed' effect wil voorkomen. Meer nog, hij valt daarop deze speler onmiddellijk aan met een aanval van zes en een verdediging van vijf. LOTR LCG veteranen weten wat dit betekent. 

Volste doos van het jaar

Dat moet die van Dinosaur Island (Pandasaurus Games) zijn. Of u nu de Deluxe versie voor u op tafel hebt liggen of een gewoon winkelexemplaar, u gaat u in de haren krabbend afvragen hoe u in godsnaam de spelonderdelen weer in de doos krijgt, op een manier die u toelaat het deksel weer normaal te kunnen sluiten.

Nederlaag van het jaar

The Cousins' War (Surprised Stare Games Ltd)

De eerste twee spelletjes van dit prima tweepersoonsspel verloor ik in ronde twee, gezeten tegenover de heer T.D. uit R. (België), een berucht personage uit mijn vriendenkring dat mij in 2017 menig frustratie heeft bezorgd. 

Ik ga er verder niet op in, anders moet ik het weer heel 2018 aan zitten horen.

Fijnmotorische uitdaging van het jaar

Aan de slag gaan met de minuscule schadefiches in Titan: The Deck Building Game (Cryptozoic Entertainment).

Dat vraagt fijngevoeligheid, extreme handigheid en een hoge frustratietolerantiedrempel. 

Trend van het jaar

De toenemende aandacht voor de solospeler. 

Op Spiel 2017 telde ik, de coöperatieve spellen en zuivere solospellen niet eens meegerekend, een kleine 70 meerspeler-spellen met een officiële solovariant in de doos. Dat zijn er toch al wat en het lijkt erop dat de solisten onder ons in 2018 nog meer aan hun trekken gaan komen.

Voor de echt zwaar verslaafden onder ons, zij die écht niet zonder kunnen, een bemoedigende evolutie.

Taalafhankelijkste spel van het jaar

Fallen Land: A Postapocalyptic Board Game (Fallen Dominion Studios, LLC)

Kwam ook in aanmerking voor Monster van het Jaar, maar moest nipt de duimen leggen voor Gloomhaven.

Wat u aan kaarten en vooral verplichte lectuur krijgt voorgeschoteld is zeer de moeite. Dit 'zeer de moeite' is zowel positief als negatief bedoeld. 

Leesbrillen zitten niet standaard in de doos, dus uw persoonlijk exemplaar meenemen naar een sessie is aangewezen. U moet ook hopen dat u op die sessie onder een kunstmatige lichtbron in Westmeerbeek zit.

Heruitgave van het jaar

Take it Easy (White Goblin Games)

Ik was zeer aangenaam verrast dat deze klassieker door White Goblin Games in een nieuw jasje werd gestoken. 

Nog steeds even eenvoudig als verslavend, en nog steeds een hit bij ondergetekende als er niet-spelers op bezoek zijn die zich toch aan een spelletje willen wagen. Het blijft nooit bij één partijtje.

Coolste spel van het jaar

Als het woord cool wordt gebezigd moet ik gelijk aan Steely Dan denken. Ze zijn bijna synoniemen. Stap in uw Toyota Corolla, zet een verzamelaar van Steely Dan op en u voelt gewoon wat het woord cool eigenlijk echt betekent.

Dat de groepsnaam is geïnspireerd op een seksspeeltje speelt uiteraard ook een niet onbelangrijke rol.

Niet alleen de muziek van Steely Dan was cool, de leden al evenzeer. Zo gaat het verhaal dat Walter Becker bij een New Yorks groepje ging solliciteren als gitarist en bij wijze van proef enkele akkoordjes mocht meespelen. U ziet het tafereel al voor u: "Laat eens zien wat je zoal kunt, jongen." Na afloop van deze eerste kennismaking met Walter was de groep in kwestie zo gedesillusioneerd over hun eigen niveau dat ze ter plekke werd ontbonden. Zo cool was - God hebbe zijn ziel - Walter Becker.

Terug naar de spellenwereld nu. 

Het coolste spel van het jaar is wat mij betreft Sentient. De titel alleen al draagt een zekere coolness in zich.

Het spelmateriaal, het spelverloop, de speltechnische omzetting, ze dragen allemaal bij tot het coole karakter van dit spel.

Een van mijn favoriete spellen van 2017.

Sportspel van het jaar

Dik gezaaid zijn ze niet, de sportspellen. Ik had er graag meer op tafel gezien zodat ik de illusie van sportbeoefening toch enigszins kan hooghouden als men mij naar de kwantiteit en de frequentie van mijn lichaamsbeweging vraagt, op het verplichte jaarlijkse medische onderzoek bij mijn werkgever bijvoorbeeld.

"Ja hoor, ik doe aan wielrennen, af en toe beklim ik een berg en ik durft ook al eens worstelen in mijn vrije tijd." Zoiets. Dat maakt indruk. Deze zin moeiteloos uitspreken terwijl ik wanhopig mijn buikje probeer in te trekken vraagt nog wat oefening, maar ik werk eraan.

Om maar aan te geven dat mijn favoriete sportspellen van 2017 Flamme Rouge: Peloton (Lautapelit.fi), Summit: The Board Game (Inside Up Games) en Rumbleslam (TTCombat) zijn.

Nummer van het jaar

9, verwijzend naar de 9 in de titel van NMBR 9 (999 Games, hoe toevallig).

Een heerlijk spelletje is dit. Kort, snel uitgelegd, uitdagend, spannend en een leuk opstapje voor niet-spelers.

Digitale omzetting van het jaar

Race for the Galaxy (Temple Gates Games, LLC)

Dit moet zowat de beste digitale omzetting van een kaartspel zijn die ooit is verschenen.

Overzichtelijk, met een uitdagende A.I. en een mooie grafische omzetting.

Voor iedereen die moeite heeft met het aanleren van Race for the Galaxy is deze omzetting een must.

Samenwerkingsverband van het jaar

Dat moet MAD&BIG zijn (Mega Awesome Dutch & Belgian Indie Games), een samenwerkingsverband tussen twee Nederlandse uitgevers (Black Box Adventures en The Mountain Men) en de Belgische uitgever Jumping Turtle Games. 

Het leverde een in het oog springende stand op Spiel 2017 op, en eentje op Het Spellenspektakel.

En ook veel plezier!

Ticket to Ride van het jaar 

Ethnos (Asterion Press)

Het kon niet anders of Ethnos moest deze prijs wel winnen. Het wordt immers de Ticket to Ride van de fantasy genoemd.

Elegant, enorm snel, uitdagend, makkelijk aan te leren en steeds weer anders door de verschillende volkeren die deze doos bevolken. 

Los van het niet bepaald in het oog springende, maar dan weer wel functionele, spelbord klopt alles in dit spel.

Zweetgenerator van het jaar

Sebastian Fitzek Safehouse (moses. Verlag GmbH).

Als u dit op tafel legt moet u zweetbandjes, ijsblokjes en een resem badhanddoeken voorzien, kwestie van uw lichaamsvocht, zweet genoemd, binnen te perken te houden.

In dit erg nerveuze maar o zo leuke spel zijn u en uw tafelgenoten getuige van een misdaad. Probleem: de dader was getuige van het feit dat u getuige was en nu zit hij achter u aan. Vijf spelborden moet u overbruggen tot u zich veilig kunt terugtrekken in het safehouse uit de titel. Dat safehouse richt zich uiteindelijk verlossend op uit het pop-up boek waarin u zit te spelen. Een app zorgt ervoor dat u sfeervol naar uw ondergang wordt begeleid.

Uw gezelschap - één pion - beweegt zich voort door het uitspelen van kleurenkaarten in door opdrachtkaarten gevraagde combinaties. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad die u bij aanvang hebt ingesteld moet u mogelijk ook nog kostbare tijd besteden aan het ontrafelen van welke misdaad u nu eigenlijk echt hebt gezien vooraleer u als een gek begon te rennen. 

Niet voor doetjes, dit, en hartlijders moeten zich begrijpelijkerwijs onthouden.

Aanrader!

Onoverzichtelijkste spelbord van het jaar

Merlin (Queen Games)

Er zijn er waarschijnlijk nog ergere, maar met Merlin had ik dit jaar het meeste moeite.

Het kan toch niet de bedoeling zijn dat een mens na een avondje ontspanning aan de speeltafel met hoofdpijn gaat slapen, alleen door steeds weer naar een onoverzichtelijk schouwspel op tafel te zitten staren.

Doosafbeelding van het jaar

Die gaat ook naar  Endangered Orphans of Candyle Cove (Certifiable Games) waardoor dit spel maar liefst drie Plakkies binnenhaalt. 

Een donker, maar sfeervol staaltje van doosillustreren dit. Zou in een kadertje aan de muur zeker niet misstaan.

 

Dominique

  

20:26 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: de plakkies 2017 |  Facebook |

20-01-18

Iets hoger, schat. Nee, lager!

The Game: Het Duel (White Goblin Games)

The Game moet een van de spellen zijn die ik het vaakst heb gespeeld. Eenvoudige regels, interessant voor niet-veelspelers en erg, maar dan ook erreg leuk. 

Het ligt steeds binnen handbereik, klaar voor een kort aperitief of een lekker tussendoortje.

The Game: Het Duel, een pittige lekkernij voor twee, voegt er een competitief element aan toe. Nu ga je niet meer tekeer tegen het spel zelf, maar tegen je overbuur aan tafel.

De regels van The Game blijven het dragend fundament. Alleen probeer je nu je eigen stapeltje van 58 kaarten weg te spelen vooraleer je tegenstander dat doet. Je voelt 'm al komen.

Uit je handkaarten - zes - mag je tijdens je beurt zoveel kaarten op je aflopende of oplopende stapel spelen als je wilt. Eén ervan mag je op een stapel van je tegenstander spelen. Als je je eigen egoïstische zelf blijft mag je echter na je beurt slechts twee kaarten bijtrekken. Als je je  tegenstander 'bedient' moet je doen wat het werkwoord bedienen aangeeft: hem of haar helpen. Dat betekent dat je bij een oploopstapel een lagere kaart legt of bij een afloopstapel een hogere. De basisregel van tien hoger of tien lager, die The Game zo leuk maakte, is dan niet van toepassing. Als je je tegenstander helpt mag je je handkaarten trouwens weer aanvullen tot zes, wat uiteraard je keuzemogelijkheden tijdens je volgende beurt vergroot.

Zo snel mogelijk racen naar een lege trekstapel door alleen jezelf te bevredigen kan je trouwens zuur opbreken, zo heb ik zelf aan den lijve mogen ondervinden. Het spreekwoord 'Je krijgt wat je geeft' is in The Game: Het Duel zeker van toepassing. Af en toe moet je eens lief zijn voor elkaar. Maar ook niet teveel. Dat mes tussen die tanden, weet je wel..

Pin je vooral niet vast op de tussenzin 'die The Game zo leuk maakte', twee alinea's geleden. Als je op je eigen stapels speelt kun je de orgastische ervaring van tien hoger of lager wel nog beleven. Vergeet niet daarbij uw tegenstander uitdagend in de ogen te kijken. Alle middelen helpen.

The Game: Het Duel ligt nu naast zijn oudere broertje, ook binnen handbereik. Afhankelijk van het bezoek dat langs komt kan ik nu kiezen: lekker samen aan de slag of lekker spelend ruzie maken. Het wordt waarschijnlijk allebei.

Dominique

 

 

18:47 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the game: het duel |  Facebook |

14-01-18

Dobbelen met karakter!

Qwixx Karakters (White Goblin Games)

Alsof Qwixx, dat heerlijke dobbelspel, nog niet genoeg karakter had komt White Goblin Games nu met een uitbreiding: Karakters.

Een kleine uitbreiding is het, bestaande uit 5 bordkartonnen personages die het spel nog afwisselender maken.

Chris Cross zit erin, die je in je beurt tot drie getallen op je scoreblaadje laat aankruisen. Magik Mike laat je dan weer een leeg vakje tussen twee aangekruiste opvullen, Miss Take houdt je bibberende pen bij een mislukte worp vakje weg, Double Dutch geeft je de kans twee keer te gooien en Tina Turner doet wat haar naam aangeeft, een dobbelsteen van drie naar vier veranderen of omgekeerd.

Elke speler krijgt een van deze karakters bij spelaanvang - hoe je ze verdeelt mag je zelf bepalen - dat mag geactiveerd worden als je de actieve speler bent, dus alleen tijdens je eigen beurt. Het woordje 'mag' is hier belangrijk, er bestaat geen plicht de eigenschap van je karakter in te zetten.

Wordt de eenvoud waarmee dit spel kan worden aangeleerd door deze uitbreiding niet verstoord, de balans kan mogelijk wel een beetje uit evenwicht worden gebracht omdat het ene karakter al wat beter is dan het andere. Wat mij betreft is dat geen probleem gezien de snelheid waarmee een partijtje Qwixx wordt afgehandeld én gelijk opnieuw wordt aangesneden. 

Qwixx was reeds voldoende gekruid wat speelplezier betreft, de Karakters uitbreiding voegt nog wat subtiele smaak toe die uw spelpapillen zeker zullen weten te waarderen. 

Dominique

 

21:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: qwixx karakters |  Facebook |

07-01-18

De Plakkies 2017: ontbrekende spelonderdeel van het jaar

Majesty: Eén Koninkrijk - Eén Kroon (999 Games)

Over het spel zelf geen kwaad woord, maar het ontbreken van munten-/puntenfiches van waarde 5 doet toch de wenkbrauwen fronsen. Temeer daar een van de karakters in het spel, de koningin, u de ronde som van 5 punten/munten, of een veelvoud daarvan, in de schoot werpt.

Gevolg: nogal wat gewissel van fiches tijdens het spelen waardoor er toch wat zand kruipt in het spelverloop en de elegantie eronder begint te lijden.

"Toch jammer van die 5-puntenfiches" is een uitspraak die ik tot nu toe bij elke spelsessie heb gehoord.

Maar verder geen gezeur, Majesty: Eén Koninkrijk - Eén Kroon is een prima spel.

Alleen jammer van die 5-puntenfiches.

Dominique

20:51 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: majesty: eén koninkrijk - eén kroon |  Facebook |

06-01-18

Gogogogogo!

Inspecteur Hoogstraten Gangstervilla (White Goblin Games)

Inspecteur Hoogstraten en topcriminelen, ze kunnen moeilijk door dezelfde deur. Tenzij, wat Inspecteur Hoogstraten betreft, de schuifdeur van een politiecombi. Van buiten naar binnen wel te verstaan.

Maar eerst moeten ze opgepakt worden, die topcriminelen. 

En daar verschijnt u ten tonele, medespeler, als lid van het arrestatieteam.

Niet dat het allemaal van een leien dakje zal lopen. U mag dan wel weten waar de super slechterik zich bevindt - het arrestatieteam heeft de locatie de codenaam gangstervilla gegeven - u weet ook dat hij of zij zich laat omringen door zorgvuldig geselecteerd schorem. Izzy van gisteren zit erbij, extreem dom maar ook extreem gevaarlijk. En dr. Freak, meer psychopaat dan crimineel (u wil niet op zijn behandelingstafel terechtkomen). En Viola van Gent, die naar verluidt dumdumkogels als ontbijtgranen gebruikt. En Kareltje en Anita van Mep, broer en zus die hun achternaam tot levenskunst hebben verheven.

Met z'n dertienen zijn ze, en ze hebben zich als een spinnenweb omheen hun aanvoerder gedrapeerd.

Aan u om dit cordon te doorbreken en als kers op de taart Miah Miah, Mr. Osado, Rosalinda Peligrosa of Capo Di Bernardo - u weet pas vlak voor de actie met wie u te maken krijgt - in de boeien te slaan. 

De tools waarover uw team beschikt: veertien paar handboeien, een bescheiden maar wel effectief handwapenarsenaal, uw politiebadges - u rekent op een afschrikeffect en enkele combi's die om de hoek staan geparkeerd.

Al het spelmateriaal bestaat uit kaarten. En een statiefje om de kaart van Inspecteur Hoogstraten hemzelve - hij geeft de startspeler en de tijdelijke leider van het team aan - in te steken.

Het doel van het spel is om de bodyguards van de topcrimineel een voor een uit te schakelen, u zo een weg banend door de villa, om als ultieme kers op de taart de hoofdvogel - u mag het volgende gerust letterlijk nemen - af te schieten.

Dat doet u door de symbolen op de kaart(en) die u uitspeelt te laten corresponderen met die op de  kaarten van de bodyguards en topcrimineel, van boven naar beneden. Sommige van deze kaarten moeten in een bepaalde spelersvolgorde worden uitgespeeld om succesvol te zijn en de crimineel in kwestie moet quasi vrij liggen (geen kaarten die er gedeeltelijk op liggen en aan minstens twee kanten geen aangrenzende kaarten). Hebt u tijdens uw beurt niet het gewenste symbool op hand mag u twee andere kaarten als joker uitspelen of een kaart afleggen. Echte jokers kun u ook op hand krijgen, maar die zijn schaars.

Na het uitspelen van een kaart of kaarten trekt de betreffende speler een kaart bij van de trekstapel. Hebt u er twee als joker uitgespeeld geldt dat ook, u moet dan dus met minder kaarten verder. 

Kunt u geen kaart(en) uitspelen moet de volgende speler dat wel doen of uw inval evolueert  impact als die van een ineengezakte soufflé op oudejaarsavond.

Van zodra een crimineel is gearresteerd en na de nodige high fives werd weggeleid, is de volgende aan de beurt. Gezamenlijk wordt bepaald wie de nieuwe teamleider bij de volgende poging wordt. Eén speler krijgt ook nog een beloning, een kaart uit de aflegstapel die overeenkomt met het symbool dat op de kaart van de arrestant staat. die wordt na kort overleg uitgedeeld.

Zo speelt u lekker verder tot u al het gespuis achter de tralies hebt zitten of een arrestatie vastloopt omdat de nodige attributen niet konden worden uitgespeeld. Ik breng uw familie wel op de hoogte.

Zet op die gleufhoed want:

Inspecteur Hoogstraten Gangstervilla is een geslaagd, overzichtelijk en kortdurend coöperatief familiespel voor 2 tot 4 spelers waarin u lekker uw tanden kunt zetten. 

Het regelwerk is overzichtelijk, duidelijk en laat geen vragen open.

Het spelmateriaal, ook al bestaat het enkel uit een stapel kaarten, is van uitstekende kwaliteit. Geloof me, ik heb de laatste maanden kaarten in mijn handen gehad van gerenommeerde spellen die qua kwaliteit niet aan deze kunnen tippen. Dit spel gaat lang mee.

Uw team beschikt slechts over beperkte informatie over het geboefte dat u tegen het lijf zult lopen tijdens uw inval. U weet wel hoe sterk ze zijn - dat staat mooi aangegeven op de achterkant van de kaart -  maar niet welke van de teamattributen het meest effectief gaan zijn, en in welke hoeveelheid. U moet dus goed overleggen over wie u wil aanpakken vooraleer u de confrontatie aangaat.

U hoeft geen uitgebreide teksten op de kaarten te lezen om te weten wat ze doen.

Ondanks het beperkte aantal symbolen op de kaarten zijn er toch meerdere manieren om een crimineelkaart weg te spelen. Dat zorgt voor interessante afwegingen en de nodige tafelpraat.

Alle kaarten van het team liggen open op tafel, dat helpt bij de planning.

Door de korte speelduur en het gegenereerd speelplezier is de kans op een onmiddellijke herneming groot.

Varianten in de moeilijkheidsgraad zorgen voor voldoende afwisseling, tot op het masochistische af.

U kunt ook lekker solo aan de slag.

U trekt toch liever richting tuinhuisje want:

U doet het liever op een speelbord, met veel spelmateriaal en tonnen grondstoffen.

U houdt niet van coöperatieve spellen.

De doos, zij het sfeervol vormgegeven, kon toch een stukje kleiner. 

Het thema spreekt u niet echt aan.

Dominique

Score op de Plak-o-Meter: 7,23

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

21:13 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: inspecteur hoogstraten gangstervilla |  Facebook |

01-01-18

De Plakkies 2017: Spel van het jaar

Approaching Dawn: The Witching Hour

Lang heb ik niet moeten nadenken voor mijn verkiezing van het spel van het jaar 2017.

Approaching Dawn: The Witching Hour serveert alles wat ik in een bordspel aantrekkelijk vind: een originele insteek, innovatieve en uitdagende spelmechanismen, prachtig en overvloedig spelmateriaal, een uitnodigende grafische vormgeving,  tonnen tafelpraat, keuzestress, memorabele eindspelmomenten en een hoog 'nog een keer' gehalte.

Als u van coöperatieve spellen houdt is dit hét hebbeding van 2017, al was het maar voor de oprechte bezorgdheid die u aan de dag moet leggen voor uw medespelers. Mooi meegenomen in deze steeds meer naar individualiteit evoluerende maatschappij waarin wij rondscharrelen.

Meer info vindt u in mijn bespreking van 25/11/2017.

Doe me een plezier, zorg voor elkaar en schaf u dit juweel van een spel aan.

Dominique

 

 

 

22:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: approaching dawn: the witching hour |  Facebook |

25-11-17

Door mijn schuld, door mijn grote schuld.

Approaching Dawn: The Withing Hour (WizKids)

Het is me wat, door het leven gaan als goede heks. De verleidingen, onder de vorm van zwarte magie, liggen voortdurend op de loer. En aangezien u jong en onervaren bent, met de nadruk op onervaren, hebt u zich het afgelopen jaar enkele keren zwaar laten vangen. Verboden huisdieren in huis gehaald bijvoorbeeld, of een door het heksengilde in de ban geslagen liefdesdrankje gebezigd, of - nog veel erger - contact gezocht met gene zijde. 

U hield dat allemaal lekker voor uzelf - uw heksenvriendinnen hoefden dat allemaal niet te weten - maar nu Halloween is aangebroken, toch een belangrijke feestdag voor de gemiddelde heks, begint u stilaan spijt te krijgen van uw illegale activiteiten. De discipelen van de zwarte zijde van het magische spectrum komen immers net dan de jaarlijkse retributie opeisen voor het ongeoorloofd gebruik maken van hun faciliteiten en u zult het geweten hebben. Het bezoekje staat gepland tussen 1 uur en 6 uur, net op het moment dat u samen met uw toverkol-vriendinnen een heksenkring bij elkaar staat te dansen.

Een beetje boetedoening, tot daar aan toe, maar wat u in de plaatselijke heksenbibliotheek over dat onderwerp hebt gelezen stemt u hoogst ongemakkelijk. U kunt namelijk uw schuld alleen ongedaan maken door inlevering van dat wat u het dierbaarst is: uw leven. De ophaaldienst is al onderweg, een klein legertje demonen.

Dat, medespeler, is de setting van Approaching Dawn: The Witching Hour, een kaartgestuurd, door scenario's voortgedreven coöperatief bordspel voor 3 tot 6 spelers. 

Spring gelijk die bezem op want:

Halloween, een stelletje levensgevaarlijke demonen en heksen met geheimen. Wat wil een spelende mens nog meer?

Approaching Dawn: The Witching Hour (ADWH) is het beste coöperatieve spel dat dit jaar is verschenen. Dat is een dijk van een prestatie, in de wetenschap dat ook Pandemic Legacy Seizoen 2 in 2017 het levenslicht zag. En dit kunt u blijven spelen.

ADWH doet erg leuke dingen met witte en zwarte magie en de verscheurende keuze daartussen. Met de zwarte bekampt u de demonen die u teisteren, met de witte probeert u zichzelf en uw medeheksen in leven te houden. 

ADWH moet zowaar het eerste bordspel zijn waarin u oprecht bezorgd bent om uw medespelers, en dan vooral uw linkerbuur. Die krijgt het immers zwaar te verduren omdat de zwarte magie waarmee u uw belagers probeert van u af te houden als het ware over haar wordt uitgekieperd, met alle gevolgen van dien (demonen worden erdoor aangetrokken als bijen naar een pot honing). Om het spel te winnen moet u trouwens de nacht van Halloween allemaal overleven én uw persoonlijke corrumpeermeter onder controle houden. Dat is niet eenvoudig als uw bewegingsvrijheid wordt ingeperkt door zwarte magie die zich langzaam als een wurgslang om u heen drapeert. Teveel zwarte magie geïncasseerd en u kunt het Halloweenfeest van volgend jaar vergeten. En uw medeheksjes met u.

ADWH speelt altijd anders. U weet trouwens nooit vooraf wat u te wachten staat en welke magische spreuken, artifacten en helpers u ter beschikking staan.

ADWH is speelbaar als campagne maar u kunt ook elk scenario apart aansnijden. Elk scenario ken ook zijn eigen moeilijkheidsgraad en tijdsduur.

ADWH is thematisch een topper.

De doos van ADWH zit boordevol, en dat is nog een understatement.

ADWH doet erg leuke dingen met het aantrekken, onder controle houden en uitschakelen van demonen.

ADWH heeft ook het openen en sluiten van magische poorten in de aanbieding. Het eerste moet u absoluut zien te vermijden.

Geheimen zijn in ASWH echt geheim. Toch gaat u op een bepaald moment kleur moeten bekennen aan uw heksenvriendinnen. Anders gaat u bepaalde hulplijnen afsluiten én gaat iedereen op het einde van het spel, als de definitieve afrekening volgt, voor zeer onaangename verrassingen komen te staan.

Elke heks heeft een twee speciale eigenschappen waarvan u er eentje kiest voor elk scenario. Die kunnen, ook al zijn bepaalde kunstjes slechts eenmalig inzetbaar en moet u echt het juiste moment ervoor kiezen, levensreddend zijn.

ADWH heeft een erg interessante deckbuilder component waarbij het 'kopen' van kaarten u corrumpeert. En hoe sterker de spreuk, hoe meer u richting 'dark side' wordt getrokken.

ADWH voorziet u van interessante artefacten en heks gerelateerde huisdieren die u bijstaan in uw op quasi ongelijke strijd.

De grafische vormgeving van ADWH is fenomenaal. Spelen met dit spelmateriaal is een genot, zowel tactiel als visueel. 

Ook mannelijke karakters, zij het zwaar in de minderheid, werden niet vergeten, al is de boekenwurm van dienst uit wel heel erg lelijk hout gesneden.

Het alfamannetje wordt door twee kleine speltechnische ingrepen vakkundig uitgeschakeld.

ADWH is lekker spannend, van begin tot eind, en de tijd vliegt voorbij.

U zult nog nooit met zoveel angstzweet in de handen een klok op een spelbord in de gaten hebben gehouden.

Er zijn in heinde en verre geen dobbelstenen te bespeuren.

Voor u geen magische toestanden want:

U met minstens met zijn drieën zijn om ten volle te kunnen genieten van dit spel.

Ondanks de coöperatieve fundamenten is ADWH niet solo speelbaar. Dat is jammer.

Er zijn in heinde en verre geen dobbelstenen te bespeuren.

De opgegeven speelduur moet u met een grote korrel zout nemen, zeker als u met vijf of zes heksen aan tafel zit. In de tijdsaangeving op de doos is vooral het plusteken achter de 60 heel belangrijk.

 

Dominique

 

Approaching Dawn: The Witching Hour

WizKds (2017)

Kenneth T. Shannon, III

3 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

60+ minuten 

 

Score op de Plak-O-Meter: 9

 

 

14:39 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: approaching dawn: the witching hour |  Facebook |

18-07-17

Uit het vuistje..

Attack on Titan

"Mag het een beetje meer zijn?" Het is een standaardzinnetje van mijn slager na het afwegen van mijn wekelijkse portie gehakt.

Ik moest aan dat zinnetje denken toen ik voor de eerste keer Attack on Titan aansneed. Of beter: door Attack on Titan werd aangesneden. Want voor de overwinning moet u hier in eerste instantie niet gaan.

Ik leg u even uit hoe dat komt.

Attack on Titan, gebaseerd op een op zijn zachtst gezegd nogal bizarre mangaserie, is een coöperatieve deckbuilder waarbij u uw geliefde stad probeert te vrijwaren van extreem groot uitgevallen mensachtige, naakte creaturen. Op het eerste gezicht zowel van mannelijke als vrouwelijke kunne, al zullen de perverten onder ons tevergeefs op zoek gaan naar de primaire geslachtskenmerken.

Tot daar aan toe, we kennen allemaal wel enkele grote mensen. Maar deze specimen swingen toch extreem de pan uit. We hebben het hier door de band over 5 meter en meer. Af en toe zelfs veel meer. 

Hoe zij het licht hebben gezien moet u maar uitvlooien door de reeks te bekijken - bizar is ook hier een understatement - want dat is slechts bijzaak. De hoofdzaak, medespeler, is dat deze creaturen verzot zijn op mensenvlees, bij voorkeur mens uit het vuistje. Ook dat heeft met hun ontstaansgeschiedenis te maken. 

U kunt het verorberen van uw stadsgenoten niet langer aanzien en u hebt zich aangesloten bij een commando-eenheid die als enige doel heeft de ongewenste bezoekers buiten de stadsmuren te houden. Inderdaad: muren. Het werd immers zo erg dat de stad uiteindelijk in 5 districten werd verdeeld die elk door een muur werd ingekapseld. Wordt de buitenste muur gesloopt kan de bevolking zich nog altijd terugtrekken achter de volgende enzovoort.

Dat uw lidmaatschap van de hoger genoemde elite-eenheid ook een enkeltje richting kerkhof inhoudt had u niet ingecalculeerd. Afhaken betekent echter gezichtsverlies, dus dat is geen optie.

U hebt zich tijdens uw training bekwaamd in het omgaan met het zogenaamde 'Omni Directional Mobility Gear', gereedschap waarmee u zich snel en vooral hoog kunt verplaatsen. Denk aan een zwiepende Spinneman. Die hoogte is belangrijk. Het gaat hier tenslotte om Titanen en hun zwakke punt is de onderkant van de nek. Daar probeert u al zwierend en zwaaiend uw zwaard in te planten.

In het spel krijgt u te maken met een heleboel gewone titanen, op zich al erg genoeg, maar ook met supertitanen. Daarmee vergeleken zijn de gewone maar lilliputters. 

En die willen niets lever dan alle muren van uw stad slopen om vervolgens alle inwoners te verorberen, liefst zo snel mogelijk.

U moet dus zwaar aan de bak.

Zoals elke deckbuilder staat u aan de aftrap met een setje semi-waardeloze kaarten. Gelukkig vindt u in de verschillende districten veel interessantere dingen: helpers, materiaal, wapens en zelfs een occasioneel paard. Dat gaat u goed kunnen gebruiken om uzelf te verplaatsen, want naast vechten is ook bewegen in dit spel immens belangrijk. Ook locaties kunt u aanschaffen om ze later in een van de districten te bouwen om vervolgens hun speciale eigenschap te gebruiken. Ik heb tijdens onze sessies gemerkt dat het ziekenhuis enorm populair is. 

U beweegt, koopt, vecht en overlegt en legt - meestal - het loodje na ongeveer anderhalf uurtje. Dat loodje leggen gebeurt als er een bepaald aantal helden komt te sneuvelen (jawel, er vallen doden in dit spel), als u de trekstapel helemaal hebt doorgesparteld zonder de 4 supertitanen uit te schakelen of als de 5 muren zijn gesloopt. Winnen kunt u alleen door de 4 supertitanen om te leggen (veel geluk!) voor de trekstapel leeg is.

Omgorden dat gereedschap want:

Attack on Titan is gruwelijk moeilijk, en daar bent u dol op.

Attack on Titan behoort tot het beste wat coöperatieve deckbuilders op dit moment te bieden hebben. U kunt dit spel niet winnen zonder met uw medespelers uitgebreid in overleg te gaan.

Attack on Titan voegt beweging toe aan het op zich al zeer geslaagde spelconcept. U moet zich van het ene district naar het andere verplaatsen om alles onder controle te houden. Dat betekent dat u buiten brute kracht ook aandacht moet hebben voor mobiliteit en dat u uw deck daarop moet afstemmen.

Tijdens het spel worden de kaarten die u kunt 'kopen' - de munteenheid hier is kracht - op een leuke manier aan de districten toegevoegd waardoor u kunt voorspellen waar de volgende kaarten gaan verschijnen, dus ook de titanen. Dat zorgt voor interessante afwegingen. Die kaarten verschijnen uit een heerlijk dikke centrale trekstapel.

De karakters in het spel hebben elk een speciale eigenschap die u niet mag vergeten te gebruiken. Deze raad wordt u toegefluisterd door iemand die van pure opwinding die eigenschap elke beurt vergeet.

Door de speciale eigenschappen van de karakters kan elke speler zich specialiseren waardoor u al spelend een echt supercommando samenstelt.

Attack on Titan doet erg leuke dingen met opgelopen verwondingen en het omgaan daarmee.

Attack on Titan heeft een snelle opzettijd.

Door de steeds wisselend geschudde kaartendeck, en de steeds wisselende supertitanen die meedoen, verloopt elk spel weer anders. 

Zijn de gewone titanen nog min of meer onder controle te houden, van zodra de supertitanen opduiken krijgt de uitdrukking 'dat is een huzarenstukje' een geheel nieuwe invulling.

Het spel kenmerkt zich door momenten van intense tsunami-achtige chaos en wanhoop, afgewisseld met periodes van relatieve rust waarin u uw deck verder kunt uitbouwen en bijschaven. Dat voelt lekker aan.

Nooit gedacht dat u in een spel zo wanhopig op zoek zou gaan naar een vers, bruin gesneden brood.

Attack on Titan doet leuke dingen met helden die komen te sterven, meerbepaald wat betreft hun erfenis en naar welke opvolger die gaat.

U kunt de moeilijkheidsgraad aanpassen van onmogelijk tot bijna mogelijk.

De maker voorziet u van een voortreffelijke solovariant.

Attack on Titan is voorzien van een erg handige inlay.

U blijft liever op de begane grond want:

Attack on Titan kan lang duren, zeker als u met meer dan 3 spelers het zwerk in wil.

Het grafische omzetting kon beter.

De minuscule fiches die de levenspunten van de titanen moeten aangeven zijn een regelrechte aanfluiting.

U krijgt de kriebels van die lachende, vrouwelijke titaan. Daar gaat u van dromen 's nachts.

Ook al is het een schoonheidsfoutje, u hebt het moeilijk met die ene kaart die aangeeft dat u een held op de aflegstapel moet leggen terwijl eigenlijk een helper wordt bedoeld. 

 

Dominique

Attack on Titan

Cryptozoïc Entertainment (2016)

Matt Hyra

1 tot 5 spelers vanaf 15 jaar

60 tot 90 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,75

 

 

20:43 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: attack on titan |  Facebook |

17-07-17

Dominoking

Kingdomino

In Kingdomino, een tegel aanlegspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een koning.- dat is altijd leuk - en u bent op zoek naar gebiedsuitbreiding.

U kunt alles gebruiken: bossen, weiden, meren, akkers, alles wat uw grondgebied ook maar enigszins vergroot komt in aanmerking. U mag dan zonet het kasteel van uw koning vader hebben geërfd, daar bleef het ook bij. Een gezonde boswandeling of ritje te paard zit er bij spelaanvang echt niet in.

Graaien dus, in het aanbod van met gebieden en kroontjes bedrukte dominotegels uit het aanbod. 

Dat is leuk, maar het zorgt ook voor stress. Want wat u wil willen de andere gekroonde hoofden aan tafel ook en wie eerst wil kiezen zal de beurt daarop als laatste aan de beurt komen.

Wat u kiest plaatst u volgens de door de spelregels aangeleverde  plaatsingsregels in uw koninkrijk. U houdt hier rekening met de kroontjes op de gebiedsdelen want die worden op het einde van het spel vermenigvuldigd met de grootte van het gebied waarvan ze deel uitmaken. Een gebied van twee weilanden met twee kroontjes levert u bijvoorbeeld 4 punten op.

U begrijpt gelijk waar het hier om gaat.

Na een kwartiertje graaien bent u klaar en beschikt u over een mooi koninkrijkje. Of u voldoende punten haalt voor de overwinning is een ander verhaal. Eentje dat uzelf hebt geschreven, dat dan weer wel.

Hollen naar dat makelaarskantoor want:

Kingdomino is poepsimpel en in een nanoseconde uitgelegd.

Kingdomino speelt heerlijk snel. en door de korte speelduur speelt u gegarandeerd meerdere sessies na elkaar.

Kingdomino lijkt op het eerste gezicht een kinderspel, maar u zult al snel merken dat hier veel meer onder de motorkap zit.

Kingdomino is zonet verkozen tot Spiel des Jahres in Duitsland. Dat is niet niks.

Kingdomino speelt elke keer weer anders.

Kingdomino zit in een doos met een handige inlay en is daardoor zo opgezet en weer opgeruimd.

Kingdomino levert mooi en functioneel spelmateriaal aan voor een interessante prijs.

Kingdomino slaat altijd aan, ook bij weinigspelers. 

Zelfs na een zware werk- of schooldag blijft Kingdomino erg leuk.

U blijft lekker in uw tiny little house zitten want:

U bent een knorpot.

Dominique

Kingdomino

White Goblin Games (2017)

Bruno Cathala

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

15 tot 20 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,32

 

13:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kingdomino, white goblin games |  Facebook |

15-07-17

... of hoe filosoferen jammerlijk tekort schiet bij een confrontatie met een Tyrannosaurus Rex

Escape from 100 Million B.C.

Tja, daar zit u dan. Samen met een gekke professor en nog enkele andere idioten, gestrand op de top van een vulkaan in het verkeerde tijdperk. U had beter moeten weten toen u besloot mee in het experiment te stappen. 

Tijdreizen oké, maar dan wel met betrouwbaar materiaal zoals u werd beloofd. Niet met een machine die haar eerste landing in een ander tijdsgewricht amper heeft overleefd. Meer nog, bij de landing zijn enkele essentiële onderdelen losgekomen en die liggen nu verspreid in het landschap, samen met het gros aan materiaal en wapens dat u voor alle zekerheid hebt meegenomen. Dat landschap bestaat uit vlaktes, moerassen, watergebieden, bergen en bossen (jungle). Mooi om door te wandelen, maar als uw oren u niet bedriegen hebt u zonet enkele verontrustende geluiden waargenomen die het ergste doen vermoeden. Dat de voortbrengers van die geluiden ook door die mooie natuur wandelen bijvoorbeeld.

De laatste meterstand die u voor de crash opnam toonde 100 miljoen voor Christus.

Inderdaad.

Soit, u moet naar buiten. U moet de losgerukte onderdelen van de tijdmachine recupereren zodat die professor van hierboven een en ander kan herstellen. Hij gaat trouwens niet mee naar buiten, die gek. Hij blijft lekker zitten in zijn machine. Om de expeditieleden via hun 'noodgeval teleport armband' terug te flitsen indien het fout gaat. In dat fout gaan zit het concept 'zwaargewond' begrepen. Onder andere.

Gelukkig moet u niet alleen de hort op. Er zijn nog mede-expeditieleden die samen met u het gebied willen verkennen. Maar of die een grote hulp zijn is zeer de vraag. De geldschieter is mee, maar die heeft nog nooit een grasspriet van dichtbij gezien, tenzij op het golfterrein. De botanist houdt de boel alleen maar op omdat hij onderweg elk bloemetje van nabij wil bestuderen, de paleontoloog is alleen geïnteresseerd in de levende fossielen die deze wereld bevolken en probeert op alle mogelijke manieren hun aandacht te trekken, de onderzoeksassistente heeft meer aandacht voor haar make-up dan voor de zoektocht naar het olifantengeweer dat tijdens de crash verloren is gegaan en de journalist tenslotte houdt zich enkel en alleen bezig met het stellen van zeer kritische vragen.

En alsof dat nog niet genoeg is hebt u door 'het experiment' enkele tijdportalen geopend waardoor plots mensen, en een occasioneel dier of voorwerp, uit andere tijdzones de omgeving beginnen te bevolken. Dat zorgt voor paradoxen in de tijdlijn, en die zijn uw grootste vijand. Deze 'pop-uppers moeten zo snel mogelijk het portaal weer in waaruit ze tevoorschijn zijn gekomen. Anders zijn de gevolgen voor de toekomst, inclusief uzelf, niet te overzien.

Twee opdrachten dus: de tijdmachine herstellen en de tijdparadoxen repareren door ongewenste tijdreizigers weer naar hun natuurlijke habitat te sturen. 

En zeggen dat u nu met een tasje koffie thuis voor de buis had kunnen liggen.

Dat, medespeler, is de premisse van Escape from 100 Million B.C., een coöperatief spel voor 1 tot 6 spelers.

En het is ook een van de leukste spellen die ik de afgelopen jaren heb gespeeld.

Laat die flashback maar komen want:

U bent een geboren avonturier. Onbekende gebieden exploreren en van de ene verrassing in de andere tuimelen is echt uw ding.

Het thema, tijdreizen en welke gigantische problemen dat kan opleveren, zit prachtig verweven in de spelmechanismen.

U houdt van dobbelen.

U legt graag tegels.

U houdt van bordspellen waarin het onheil van bij het startschot alle richtingen uit deint.

Elke spelsessie zal u doen kirren van genot. Dat genot vloeit voort uit het spelen zelf, maar niet minder uit het nagesprek dat u na afloop met uw medespelers voert. En dat verhaal zal nooit hetzelfde zijn. Wat bijvoorbeeld te denken van uw eerste ontmoeting met Socrates, die u wanhopig weer naar het tijdportaal probeert te brengen van waaruit hij tevoorschijn is gekomen - de man zelf is absoluut niet gehaast - en dat moment waarop u samen met hem tegen een T. Rex oploopt? Of hoe u zich plots realiseert dat de wikkel van het reepje Snickers die u hebt laten vallen tijdens uw zoektocht naar de tijdmachine-onderdelen een onherstelbare paradox heeft veroorzaakt omdat u verzuimd hebt hem weer op te rapen? En dat dit besef u pas overvalt op het moment dat de professor de startknop richting home sweet home al heeft ingedrukt? En dat het indrukken van die startknop altijd een risico inhoudt omdat u geen duidelijk zicht hebt op welk gereedschap u bij het vertrek hebt achtergelaten?

U bent graag in de weer met niet alledaagse wapens en gebruiksvoorwerpen. Beschermingskledij van carbon? Check! Een denkhelm? Check! Een slaapstraal-wapen? Check! Een nano-printer? Check! Een wachtpost robot beta? Check! Een sensorbril? Check! een herstelarmband? Check!

U maakt graag praatjes met de groten der aarde. Socrates heb ik al vernoemd, maar als u geluk hebt - of ongeluk, het is maar hoe u het vanuit de spelcontext bekijkt - loopt u ook John F. Kennedy tegen het lijf, of Friedrich Nietzsche, of Einstein (die eigenlijk alleen geïnteresseerd is in uw machine, niet in een terugkeer naar zijn eigen tijd), of een banale Romeinse legionair. Of - minder leuk - een mammoet. Niet zomaar iets dat u aan een leiband richting tijdportaal loodst. Gelukkig kunnen ze u van dienst zijn als u samen met hen optrekt. Teddy Roosevelt bijvoorbeeld zorgt ervoor dat u geen tijdparadox veroorzaakt als u een dino omlegt.

Die dino's! Uw omgeving zit er vol mee: waterdino's, vlaktedino's, jungledino's, vliegende dino's, ze zitten overal. En aangezien u moet exploreren om de onderdelen van uw tijdmachine terug te vinden komt u ze dus tegen. Legt u ze om veroorzaakt u een tijdparadox. U probeert ze dus te ontwijken door snel weg te rennen of, beter nog, ze te raken in een niet vitaal lichaamsonderdeel. In het eerste geval blijven ze rondscharrelen in de omgeving, onvoorspelbaar rondtrekkend tijdens de bewegingsfase en u hinderend bij de uitvoering van uw taak. In het tweede geval trekken ze zich lichtgewond terug in de luwte en hebt u er alvast een tijdje geen last van. Zijn de planteneters nog min of meer hanteerbaar, met de nadruk toch lichtjes op min, de vleeseters zijn een ander paar mouwen. Voor één dinosaurus moet u extra opletten, en het is niet de T. Rex. Neen, de onverlaat draagt de naam Allosaurus. Als die ten tonele verschijnt gaan tegelijk alle alarmbellen af en moet u alles laten liggen waar u mee bezig bent, want als u dit doetje zijn gang laat gaan is het gelijk dag zeggen met het handje. Waarom moet u zelf maar ontdekken. Probeer ook te voorkomen dat u op dino-eieren trapt, want dan veroorzaakt u gegarandeerd een tijdparadox. 

Het worstelen met de paradox meter is heerlijk. U gaat de meterstand voortdurend scannen, bewust en onbewust, want u moet de paradoxen onder controle houden. Teveel paradox en kunt het vergeten, samen met de rest van de wereld en mogelijk het hele universum. Een dino omgelegd? Meter omhoog, openstaande tijdportalen? Meter omhoog! Per ongeluk op een dino-ei getrapt? Meter omhoog! Papiertje op de grond gegooid en vergeten weer op te rapen? Meter omhoog! Een mug doodgemept? Meter omhoog! Gebruik gemaakt van uw teleport apparaat omdat u zwaargewond was of ingesloten door dino's? Meter omhoog! Met dit laatste moet u oppassen want gebruik maken van dit handige transportmiddel, zeg maar levensredder, tussen u en de restanten van de tijdmachine doet de paradox meter bijna tilt slaan. 

De A.I. van het spel werkt u lekker tegen, en dat gebeurt op een elegante en ingenieuze manier.

U bent gefascineerd door circusartiesten die wanhopig een hele hoop porseleinen borden op een stokje draaiende proberen te houden. Dat is het gevoel dat dit spel u geeft. Er gebeurt zoveel, en zoveel onverwachts, dat uw probleemoplossende capaciteiten zwaar op de proef worden gesteld.

U houdt van een spannend eindspel. U moet, als u het lang voordien al niet helemaal hebt verknoeid, goed timen wanneer de startknop die uw terugkeer naar huis inluidt wordt ingedrukt. Uiteraard na geverifieerd te hebben of alle manschappen aan boord zijn. En dan maar hopen dat de paradoxen die u hebt verzuimd te repareren (niet gesloten portalen en materiaal dat u niet hebt teruggevonden tijdens uw zoektocht) u niet de das omdoen. Hoe u het ook draait of keert, er blijft altijd die onzekerheid.

U houdt van intense en uitbundige tafelpraat en memorabele speelmomenten.

U houdt van keuzestress. Denk aan dat spreekwoord over pest en cholera.

Escape from 100 Million B.C. is erg leuk solo, zonder ook maar één enkele toegeving te moeten doen aan de spelregels.

Escape from 100 Million B.C. is instelbaar qua moeilijkheidsgraad.

Geef u maar de hedendaagse sleur want:

U houdt niet van dobbelen.

U wil weten wat u de volgende speelbeurt mag verwachten.

U bouwt bouwt liever iets op in plaats van iets te herstellen.

U hebt totaal niets met tijdreizen.

U hebt weinig of geen fantasie.

U wacht niet graag op uw beurt.

U hebt een tafel nodig met meer dan gemiddelde afmetingen.

Dominique

Escape from 100 Million B.C.

IDW Games (2017)

Kevin Wilson

1 tot 6 spelers vanaf 13 jaar

90 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,11

 

12:28 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: escape from 100 million b.c. |  Facebook |

12-07-17

Cover me. And me! And me! And me!

Cover Me

Medespeler,

De modewereld. Het is niet de mijne. 

Of beter gezegd: was.

Want ik zit hier met veel ongeduld op de nakende geboorte van de nieuwe telg in de Jumping Turtle Games portfolio te wachten. Gelukkig zijn de laatste zwangerschapsweken ondertussen ingezet en heeft de foetus de vorm van een Kickstarter campagne aangenomen. 

Eindelijk.

Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen van een spel waarin paperbag waists, couture, ready-to-wears, herringbones, fanny packs, pussy bows, streetstyle, athleisure, slides, resort collections, sock boots en diffusion lines het fundament vormen.

In dit spel bent u niet zomaar iemand. Neen, u staat aan het hoofd van een modemagazine. En u bent een trendvoorspeller., wanhopig proberend uzelf te ontpoppen tot trendsetter, de mooiste vlinder in de modewereld. Want als u dat niveau bereikt hoort u er echt bij. Dan kunnen ze echt niet meer om u heen.

Uw specialiteit: jongleren met haarkleur, haarlengte, kledingkleur en seizoensvoorkeuren. En het op regelmatige basis raadplegen van uw kristallen bol uiteraard.

Uw voorspellende gaven probeert u de realiteit in te trekken door het uitspelen van modellenkaarten. 162 unieke kaarten zitten er in het spel en als u ze uitspeelt licht u een tip van de sluier over uw intenties. Jammer genoeg kijken de bazen van de andere modebladen ongegeneerd mee over uw, overigens niet geëpauletteerde, schouders. Dat wringt, maar u kunt hen gelukkig af en toe ook het spreekwoordelijke bos in sturen.

Meer zelfs, lukt u erin op het einde van een ronde als enige alle opkomende modetrends te vermijden loopt uw atypische model zo in de kijker dat ze plots weer 'hot' wordt. Dat scoort lekker weg.

U surft uiteraard ook geregeld mee op de sluiertipjes die uw concurrenten de pers in gooien. 

Hoe beter u de toekomstige trends kunt inschatten, hoe beter u zult scoren. Dat doet u door uw uitgespeelde kaarten na elk seizoen te transfereren naar uw scorestapel. Hoe meer, hoe liever.

Na drie jaar - gereduceerd tot een dik uurtje in dit spel - bent u klaar.

Wie de meeste punten heeft wint.

Ik heb het meermaals mogen ondervonden tijdens het spelen van het prototype, medespeler: de modewereld is kei- en keihard. Geen vuurdraak, zombie, ork, goblin, dodenbezweerder, skelet-krijger, gedaanteverwisselaar, moerasmonster, ondode of warg die het langer dan een klein half uurtje in dit universum volhoudt. Te bedreigend.

Nee, daar zijn echte mannen of vrouwen voor nodig. En u zult al uw meedogenloze modieuze zeilen moeten bijzetten om uw modeblad na 12 seizoenen aan de top van de modepyramide te krijgen. Want daar gaat het uiteindelijk om, de meeste punten scoren na uw driejarige carrière.

Er moet mij wel iets van het hart. Er was mij beloofd dat ik als enige mannelijk model mocht fungeren in het spel. U zou mijn goddelijke torso kunnen bewonderen op een extreem krachtige jokerkaart. Na de eerste - en enige, zo bleek later - fotosessie besloot de uitgever echter de samenwerking om onduidelijke redenen stop te zetten. Zelfs een Kickstarter reward bleek plots niet meer bespreekbaar.

Geeft niet, onze advocaten komen er wel uit.

Ondanks mijn hoger vermelde persoonlijke tegenslag heb ik het spel toch gebackt. Gewoon omdat Cover Me een erg goed spel is. In mijn wereld staat dat voor een elegant en vlot spelverloop met interessante en uitdagende afwegingen, een mooie grafische vormgeving, een niet alledaags thema, sturing met kaarten (162 unieke modellen!), aandacht voor detail (die 3D catwalk!), gegarandeerd plezier met alle op de doos opgegeven spelersaantallen, een overzichtelijke speelduur die ruimte biedt voor directe revanche, een grote herspeelbaarheid en tonnen speelplezier. 

Als de hoger genoemde speleigenschappen u ook als muziek in de oren klinken raad ik u aan hetzelfde te doen. Hieronder de link naar de Kickstarter campagne:

https://www.kickstarter.com/projects/549587749/cover-me-1...

Dominique

Cover Me

Jumping Turtle Games (2017)

Ontwerp: Bram Verbiest / Grafische vormgeving: Bruno Cerkvenik

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

45 tot 75 minuten

 

20:06 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cover me |  Facebook |

02-07-17

De vogel, niet het fruit..

Flying Kiwis

U bent een snipstruis, u kunt niet vliegen en ondanks uw woonachtigheid in een van de mooiste en leukste landen op aarde wilt u toch uw - spreekwoordelijke in dit geval - vleugels uitslaan en een stuk van de rest van de wereld zien. 

Dat is het probleem waarmee u in dit spel zit opgezadeld.

U mag dan wel een snipstruis zijn en er niet bepaald slim uitzien, dom bent u ook niet. Daarom hebt u samen met uw vrienden besloten niet uit te vliegen maar uit te varen. Als verstekeling, in een fruittransport.

Dat is een heel goed idee maar gezien het tarten van de zwaartekracht niet uw sterke kant is en u niet zomaar een fruitkrat in vliegt moet u met een hulpmiddel op de proppen komen. Na enkele uren intens nadenken trad het woord katapult in dikke neonletters uit uw grijze massa naar voren. Daarmee kunt u uzelf en uw vrienden de fruitkratten in schieten. 

De praktische aanpak is één, maar er zit nog een addertje onder het gras. Uw reisgezelschap heeft immers laten verstaan dat iedereen graag bij zijn of haar beste vrienden in de krat zit. Lekker knus bij elkaar. En u wil dat eigenlijk heimelijk ook. U hebt immers ook vrienden.

Uw fingerspitzengefühl moet dus ook worden aangesproken. 

Aangezien uw reisgezelschap uit vier groepjes van tien kiwi's en het begrip geduld nog niet tot uw gezelschap is doorgedrongen weet u wat dat betekent.

Chaos.

Want de katapulten zijn nog niet goed in stelling gebracht of de eerste snipstruisen knallen al door het zwerk.

Elke groep probeert zo snel mogelijk vier van hun kiwi's bovenaan in een vierkant - de kratten zijn verdeeld in zestien vakken - in de kratten te krijgen. Van zodra een speler dit exploot realiseert is is hij gelijk de winnaar. Lukt geen enkele speler in zijn opzet worden in elk vak het aantal kiwi's geteld. De speler wiens kiwi bovenop ligt mag in vak met elke kiwi scoren, à rato van 1 punt per kiwi.

Na 10 minuten lachen, gieren, brullen en occasioneel vloeken bent u klaar.

Leve de snipstruis want:

Flying Kiwis is een geslaagd kinderspel. Het zit boordevol actie en creëert een hoop ambiance aan tafel.

Omdat Flying Kiwis een geslaagd kinderspel is wordt u niet overladen met spelregels. Een beiderzijds bedrukt velletje volstaat. U hoeft ook geen rekening te houden met plaatsingsregels voor uw katapult. Hebt u geen benul van uw eigen kracht, er is niemand die u ervan zal weerhouden vanuit de keuken een lanceringsplatform richting woonkamer op te zetten. Leuk!

Moet u voor de eerste assemblage even wat tijd uittrekken, vanaf dan blijkt voor de opzettijd van Flying Kiwis het woord bliksemsnel te zijn uitgevonden.

Flying Kiwis is een spel dat het speelplezier een handje helpt door handig gebruik te maken van de speeldoos. 

Flying Kiwis mag dan in essentie een kinderspel zijn, als volwassen deelnemer zult u aangenaam verrast zijn door het speelplezier dat u hier ervaart.

Chaos, in andere spellen een serieuze handicap, is een van de troeven van dit spel.

U gaat het nooit laten bij één partijtje. Het speelplezier en de korte speelduur zorgen daarvoor.

Flying Kiwis is een prima spelactiviteit voor niet-spelers.

Flying Kiwis scherpt op een leuke manier de (fijn)motorische vaardigheden van uw nakomelingen aan.

Geef u maar de fruitvariant want:

Een zichzelf katapulterende loopvogel, waar halen ze het?

U hebt geen kinderen.

U houdt van het zwaardere werk.

Uw gebrek aan fingerspitzengefühl zit u danig in de weg. U gaat dit dus nooit kunnen winnen.

Dominique

 Flying Kiwis

White Goblin Games (2017)

Marco Teubner / Frank Bebenroth

2 tot 4 spelers vanaf 5 jaar

10 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,34

 

18:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: flying kiwis |  Facebook |

15-05-17

Als we wisten wat we deden, heette het geen onderzoek (Einstein)

Dr. Eureka

Scheikunde was niet mijn favoriete vak, en spelen onder tijdsdruk probeer ik meestal ook te vermijden Ik voelde dan ook enige gezonde weerstand toen ik onlangs werd uitgenodigd om aan te schuiven bij een spelletje Dr. Eureka, een van de nieuwe worpen van White Goblin Games.

Ik zat fout.

In dit spel wordt u gesommeerd om Dr. Eureka in zijn laboratorium te helpen bij het uitvoeren van zijn experimenten.

U krijgt amper de tijd om u in uw witte labojas te wurmen want het moet klaarblijkelijk erg snel gaan. En er zit een extra beloning in als u de juiste formule als eerste in uw proefbuizen tevoorschijn weet te toveren. 

Drie proefbuizen hebt u, met in elke proefbuis twee moleculen - hier verschijnend onder de vorm van plastic balletjes in rood, groen en paars. 

Verder merkt u op het centrale werkvlak een stapeltje opdrachtkaarten die aangeven in welke volgorde de moleculen uiteindelijk in welke proefbuizen moeten verschijnen. Wie dat het snelste klaarspeelt krijgt de opdrachtkaart en scoort daarmee gelijk een punt. De onderzoeker die als eerste vijf punten scoort wint.

U herschikt de moleculen uiteraard - elke rechtgeaarde proefbuisgebruiker kent dit - door ze over te gieten naar uw andere proefbuizen en weer terug. U mag daarbij de moleculen niet aanraken, die zijn immers dodelijk. Doet u dat toch ligt u uit deze onderzoeksronde en kunt u rustig achteruit leunend genieten van de andere klunzen aan tafel.

U mag ook uw proefbuizen omgekeerd op tafel plaatsen. Dat is niet zonder risico want de bovenkant is smaller dan de onderkant. U mag ze ook onderling verplaatsen op uw werkblad want de volgorde op de opdrachtkaart moet uiteraard ook worden gerespecteerd.

Van zodra er iemand de opdracht heeft volbracht roept die "Eureka!" waarna een korte evaluatie door de andere onderzoekers volgt, al dan niet uitmondend in het de plechtige overhandiging van de opdrachtkaart. Faalt de Eureka!-roeper ligt hij of zij uit de ronde, de anderen zetten hun onderzoek dan gewoon verder.

Na een kwartiertje hectiek bent u klaar.

Berg uw oude chemiedoos nu definitief op want:

Met de inhoud van deze doos gaat u meer plezier beleven. Ze heeft trouwens ook een veel betere inlay.

Het spelmateriaal van Dr. Eureka is dik in orde. En het kan tegen een chemische stoot. 

De spelregels zijn poepsimpel. Elke onderzoeker in spé kan hiermee aan de slag. Zei Einstein trouwens niet: "If you can't explain it simply, you don't understand it well enough."

Het speelplezier is gegarandeerd. U voelt de spanning langs uw ruggengraat naar beneden glijden, u ervaart de ondraaglijke druk die het werken tegen de tijd op u legt, u vloekt richting tegenspelers omdat u vermoedt dat ze het beter aan het doen zijn dan u, u vervloekt de onverklaarbare tremor die uw vingers plotseling teistert bij het manipuleren van uw proefbuizen, u haat de onweerstaanbare drang die uw vingers naar het verboden fysiek contact met de balletjes drijft, u bidt dat de volgende opdrachtkaart haalbaarder is en u neemt zichzelf voor gelijk na afloop yogalessen te nemen om de volgende sessie voor te bereiden.

Dr. Eureka is hilarisch, leuk en zowaar erg spannend. En het zorgt voor eigenaardige kreetjes aan tafel.

Er is geen enkele spelregel die u verbiedt andere spelers verbaal te destabiliseren. Dat u zichzelf daarbij ook afleidt van uw einddoel is bijzaak. 

Dr. Eureka is erg snel gespeeld. De korte tijd die u aan uw experimenten besteedt vliegt voorbij, wat u doet vermoeden dat de relativiteitstheorie standaard in de doos wordt meegeleverd. Zei Einstein niet: "An hour sitting with a pretty girl passes like a minute but a minute sitting on a hot stove seems like an hour. That's relativity." Dr. Eureka is hier het mooie meisje.

Dr. Eureka is een goed voorbeeld van een prima familiespel. 

Dr. Eureka biedt aan iedere deelnemer evenveel kans om te winnen. Vanaf de tweede ronde bepaalt immers de stand van zaken in uw proefbuizen uw startpositie voor de volgende opdracht. Dat kan u soms een welverdiend duwtje in de rug opleveren. En zij die kunnen bogen op een meer dan goed ontwikkeld ruimtelijk inzicht worden hier geconfronteerd met de noodzaak van snelheid van handelen. Zij zullen al snel merken dat het tweede het eerste aanzienlijk in de weg zit.

Hebt u zorgen? Dr. Eureka staat ervoor garant dat u ze minstens voor een kwartiertje volledig vergeet. Langer zelfs, want u gaat het niet bij één onderzoekssessie houden.

Voor de gevorderder onder ons is er een variant voorzien waarin u voorspelt in hoeveel handelingen u de opdrachtkaart tot een goed einde brengt en elke speler (van laag naar hoog) mag proberen de proef uit te voeren.

Dr. Eureka kan ook zonder problemen solo worden gespeeld. U probeert dan gewoon zo nel mogelijk uw vijf opdrachten te vervullen. Uw totaaltijd wordt de nieuwe streeftijd die u wil verbeteren. U kunt zo ook in het geniep trainen.

Eureka is een aanwinst voor elke zichzelf respecterende spellenclub. Ambiance verzekerd.

U experimenteert in stilte verder want:

Dit is geen strategisch opbouwspel, een spelcategorie waarin u toevallig in bent gespecialiseerd.

U hebt een stevige, stabiele tafel nodig om dit spel tenvolle tot zijn recht te laten komen, al kan door sommige kapoenen onder ons net het tegenovergestelde worden beweerd.

Dominique

 Dr. Eureka

White Goblin Games (2017)

Roberto Fraga

2 tot 4 spelers vanaf 6 jaar

15 minuten

 

 Score op de Plak-o-Meter: 7,899

11:49 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eureka! |  Facebook |

12-11-16

Twee emmertjes water halen..

The Fires of Midway

Oorlogsspellen, ik hou er niet zo van. Het is te zeggen, oorlogsspellen die zich baseren op waar gebeurde feiten. Een steentrol hak ik wel met plezier de kop af, maar als ik met mortieren en ander realistisch wapentuig aan de slag moet bespeur ik toch enige morele terughoudendheid.

Die morele terughoudendheid wordt de laatste weken en maanden echter zwaar op de proef gesteld. Erger nog, ik ben helemaal overstag gegaan. 

Boosdoeners van dienst: Warfighter: The Tactictal Special Forces Card Game - u vindt meer details in de rechterkolom - en The Fires of Midway.  

The Fires of Midway, hier onder het voetlicht getrokken, evoceert met 200 kaarten, een handvol joekels van counters - zowel qua aantal als grootte niet bepaald beantwoordend aan de merites van het genre -, 12 rode en witte standaard zeszijdige dobbelstenen, 2 persoonlijke spelersborden, een manoeuverbord, een centraal spelbord, 16 grote schipkaarten en een voor een oorlogsspel redelijk dun spelregelboekje de slag om Midway.

U krijgt als Amerikaans of Japans admiraal - u kunt inderdaad de loop van de geschiedenis wijzigen - een vloot toegewezen en gaat vervolgens aan de slag.

Het begint allemaal met een verkenningsfase, een erg origineel voorspel waarin u de op zoek gaat naar de vloot van de tegenstander en tegelijkertijd uw starthand aan actiekaarten opbouwt. Erg leuk gevonden dit, en thematisch zeer sterk.

Vervolgens begint het kat- en muisspel waarbij u op een gebiedskaart uw vloot manoeuvreert en uw vliegtuigen uitstuurt om aan prospectie te doen én aan te vallen. Dat de afstand tussen uw vliegdekschepen en uw doelwit recht evenredig moet zijn aan de inhoud van de benzinetank van uw vliegtuigen is daarbij een niet na te verwaarlozen aandachtspunt.

Uw vliegtuigen zijn bewapend met bommen en torpedo's en het is uiteraard de bedoeling daarmee de vaartuigen (en lading) van uw tegenstander tot zinken te brengen, of toch ten minste zwaar te beschadigen. Dat is geen eenvoudige opdracht, temeer omdat u eerst met uw vliegend materieel uw doelwitten moet zien te bereiken. Dat vraagt om een secure selectie van uw vliegtuigen, het wapentuig waarmee ze worden uitgerust en een goed bestudering van de weersomstandigheden en de eventuele risico's die u onderweg zou kunnen lopen.

Hebt u eenmaal de vijand gespot kunt u de aanval inzetten. Actiekaarten, zowel door aanvaller als verdediger gespeeld, kunnen de resultaten van de dobbelsteenworpen beïnvloeden - u dobbelt heel wat af in dit spel.

Of u slaagt in uw offensieve opzet of niet, u moet daarna weer naar uw thuisbasis. Of u daar (heelhuids) geraakt is een heel ander paar mouwen. Die kerosine weet u wel, en daar bovenop hebt u mogelijk zoveel schade opgelopen dat uw landingspoging eerder gaat lijken op een aanvalspoging op uw eigen moederschip. Met mogelijk alle gevolgen van dien. Gelukkig hebt u ook teams aan boord die gespecialiseerd zijn in het blussen van branden en dichten van lekken, acties die u tussen de campagnes door kunt uitvoeren.

Zo ebt en vloedt het spel lekker verder tot een van de protagonisten het onderspit delft. Dat heuglijke feit dient zich aan na ongeveer een uurtje (als u met dit spel vertrouwd bent).

Roep zo hard u kunt 'Banzai!' want:

The Fires of Midway veegt vrolijk de vloer aan met alle clichés van het oorlogsspel genre. Kaarten in plaats van fiches, de weinige fiches die er te bespeuren zijn zijn zo groot dat gereputeerde oorlogsspelers er met een grote boog omheen lopen, een quasi volledige taalonafhankelijkheid van het spelmateriaal, joekels van letters en joekels van symbolen op dat spelmateriaal, een knotsgekke variant waarin een modern vliegdekschip (met alles erop en eraan) door een bizarre tijdscheur vanuit de jaren 80 naar de Grote Oceaan in 1942 wordt gekatapulteerd waarna de Jappen een al even modern lesje in bescheidenheid krijgen, een heerlijke vlot draaiende spelmotor en - hou u vast, collega's moreel terughoudenden - tonnen speelplezier.

Het spelmateriaal is prachtig - die vliegtuigkaarten! - en uitermate functioneel.

The Fires of Midway is - ook al een opvallende trendbreuk met andere oorlogsspellen - binnen een uurtje afgehandeld.

The Fires of Midway heeft een uitdagende solovariant die qua spelregels nauwelijks afwijkt van het meerspeler spel.

U krijgt hier een thematische omzetting van heb ik je daar. U kunt de kerosine als het ware aan uw keukentafel ruiken. The Fires of Midway doet immers erg leuke dingen met laaghangende mist, hagelstormen, verstoppertje spelen, actiekaarten, kerosinetekort, risicovolle landingen, luchtgevechten, bombarderen, torpederen en het schadevrij parkeren van een vliegdekschip van 40.000 ton.

Het brand- en lekvrij houden van uw vloot en wat zich daarop bevindt, niet in het minst uw vliegend materieel, is verschrikkelijk stresserend maar ook verschrik-ke-lijk leuk.

The Fires of Midway maakt het u makkelijk abstractie te maken van de oorlogsslachtoffers die deze mijlpaal in de geschiedenis heeft opgeëist. De slachtoffers hier zijn de schepen en de vliegtuigen. Dat helpt.

U volhardt in het ostentatief tonen van het vredesteken want:

Op uw campingtafel in Zuid-Frankrijk gaat u dit niet kunnen spelen. Meer nog, een standaard keukentafel  zorgt ook al voor uitstalproblemen.

Waar dit spel, net als de grote meerderheid van de andere oorlogsspellen, blijkbaar niet omheen kan is de procedurele aanpak van een spelbeurt. Vooral in de solovariant valt dit op. Dat biedt houvast, maar kleuren buiten de lijntjes is moeilijk.

Dobbelen is niet uw favoriete speltechnische activiteit.

Voor de bordkartonnen oorlogsveteraan is dit wellicht iets te lichte kost.

Dominique

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,598

 

The Fires of Midway

Clash of Arms Games (2010)

Steven Cunliffe

1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

 

20:49 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the fires of midway |  Facebook |

11-11-16

Met de flamme in de pijp.

Flamme Rouge

Flamme Rouge is Frans voor de rode, driehoekvormige vod die in wielerwedstrijden de laatste kilometer aangeeft, meestal opgehangen aan een opblaasbare boog die - zo lijkt het toch de laatste tijd - met de regelmaat van een klok naar beneden komt, bij voorkeur net als de renners er onderdoor moeten.

Het bordspel dat deze titel draagt maakte onlangs zijn debuut op Spiel, en het heeft wat mij betreft dit debuut niet gemist. Om maar aan te geven dat ik helemaal weg ben van dit spel.

2 tot 4 spelers beschikken over een meesterknecht en een sprinter, beiden capabel om eender welke rit te winnen. Ze beschikken ook over twee kaartendecks voor deze kerels, bewegingskaarten genoemd. Die voor de meesterknecht is gewoon degelijk en mooi verdeeld, die voor de sprinter waaiert wat meer uit, waarbij de 3 kaarten met waarde 9 eruit springen.

Uw doel als ploegleider: ervoor zorgen dat een van uw discipelen als eerste over de meet komt. Dat doet u door tijdens uw beurt voor elk lid van uw team een bewegingskaart uit te spelen. Gelukkig krijgt u voor elke renner de keuze uit 4 kaarten. Die met een hoge waarde helpen u gelijk aan de kop, maar het is toch beter zuinig te rijden en mee te liften op de inspanningen van uw tegenstrevers. Want als u vol in de wind rijdt moet u vermoeidheidskaarten op hand nemen en die vervuilen uw stapeltje. Teveel van die kaarten in uw stapel en u evolueert al snel van fietsen naar harken.

Gespeelde kaarten gaan onherroepelijk uit het spel waardoor het goed managen van wat u in uw gehandschoende handjes krijgt toebedeeld primordiaal is wil u een kans maken op de bloementuil en de champagne achteraf. De basisstapel volstaat trouwens net om de finish te halen. Oppassen is dus de boodschap of u haalt de meet gewoon niet. Meer zelfs, u valt gewoon om.

Wurm u zo snel mogelijk in uw oude Molteni truitje want:

Flamme Rouge is geen simulatie, maar een spel, en wat u betreft is dat een zegen. U wil geen rekening houden met allerhande regeltjes en uitzonderingen en heen en weer gefiets tussen spelbord en regelboek.

Flamme Rouge geeft u de inruk van snelheid, iets wat bij andere racespellen gek genoeg meestal ontbreekt. Deze rit, medespeler, gaat vooruit.

Ondanks het eenvoudige regelwerk - 4 bladzijden - geeft Flamme Rouge u genoeg om over na te denken. Weke kaarten speel ik uit? Welke kaarten gaan mijn tegenstanders deze ronde uitspelen en hoe speel ik daarop in? Ga ik voor een vroege ontsnapping of blijf ik in het pak zitten, wachtend op het juiste moment? Ga ik tijdens de beklimming of verras ik iedereen door het zoals Froome te proberen in de afdaling? Hoe profiteer ik maximaal van mijn meesterknecht? Of beter: hoe profiteer ik maximaal van mijn tegenstanders? Meeliften in de slipstream van anderen is een hele uitdaging maar zeer lonend. U spaart immers energie uit die u in de finale nog goed van pas zal komen.

Flamme Rouge pakt de energiehuishouding trouwens erg goed aan. Een gespeelde kaart verlaat het spel voorgoed en als u teveel kopwerk doet zorgen vermoeidheidskaarten er voor dat uw persoonlijke reserve,  uw kaartendeck, stilaan in het rood gaat. Melkzuuropbouw, weet u wel.

Bijna alles wat de wielersport te bieden heeft vindt u in dit spel terug: combines (die verbroken worden), uit de wind rijden, in de wind rijden, waaiervorming, ontsnappingen, zich verstoppen, beklimmingen, afdalingen, massasprints, alleen aankomen, vermoeidheid veinzen, enz. Alleen de kus van de plaatselijke schone na afloop ontbreekt. 

Flamme Rouge garandeert zeer geanimeerde tafelpraat.  

Het spelmateriaal van Flamme Rouge is uitmuntend. Door de beiderzijds bedrukte baanstukken krijgt u een grote modeleerbaarheid aangeboden (het verdient aanbeveling in het eerste spel de bergen al te integreren), de illustraties van het spelmateriaal baden in een vooroorlogse sfeer, alles is van prima kwaliteit en het regelwerk(je) laat geen enkele vraag open. 

Flamme Rouge is duidelijk een spel dat met veel liefde voor de wielersport is gemaakt. De maker is trouwens zeer actief in het ondersteunen van de liefhebbers van dit spel - die zijn er nogal wat - op BGG.

De maker - hij is overigens ook de mede-auteur achter het voortreffelijke 13 Days: The Cuban Missile Crisis - heeft al een zeer leuke, maar erg moeilijk te winnen, solovariant op BGG geplaatst en deed er onlangs nog een campagnemodus bovenop. En dat zou nog maar een kleine greep zijn uit de ideeën grabbelton die heeft bij zichzelf heeft aangesproken. Het zou me dan ook niet verbazen als er binnenkort een uitbreiding wordt aangekondigd, een gegeven dat ik met veel genoegen tegemoet zie. 

Flamme Rouge laat zich ook lekker pimpen. Aangepaste rennertjes, volgwagens, publiek en andere randanimatie kunt u zonder problemen integreren. Hou het wel op schaal 1/62 of daaromtrent. Laat u even gaan op eBay of zoek naar jeugdherinneringen op zolder en u legt een waar juweeltje op tafel. Hou het wel bij maximaal 8 rennertjes, anders raakt het spel uit balans.

U zit liever lekker warm in de bezemwagen want:

Flamme Rouge is geen simulatie, maar een spel. Voor toeters en bellen moet u elders zijn. En die toeters en bellen zijn nu net de dingetjes waar u zo op verlekkerd bent. Het kan voor u niet realistisch genoeg zijn. Dat  daarbij snelheid verliest zal u een zorg zijn.

De meesterknecht en de sprinter zijn, ondanks de verschillende zithouding op de fiets, moeilijk van elkaar te onderscheiden. U gaat zich tijdens de rit niet zelden vergissen. Ook het jongleren met de bewegingskaarten moet met de nodige zorg gebeuren. Ook zij geraken immers makkelijk door elkaar als u niet oplet.

U voelt geen enkele affiniteit voor racespellen.

Dominique

 

Flamme Rouge

Lautapelit.fi (2016)

Asger Harding Granerud

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 tot 45 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,854

 

23:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: flamme rouge |  Facebook |

09-11-16

Maalox

Ferox

Onlangs was ik per toeval getuige van een serieverkrachting. Al zappend kwam ik erop uit, een vuil steegje op Ment TV.

Guy Neve opende de debatten met het molesteren van Bobby Goldsboro's 'Honey', de frêle integriteit van 'Unchained Melody' van The Walker Brothers werd vervolgens vakkundig bij het huisvuil gezet door ene Fadim met - oh, de ironie - 'Oh, Waarom', een zielig hoopje ellende was alles wat overbleef van Chris Isaak's Wicked Game na de hallucinante passage van John Terra, het olijke duo Sugar Free ging vervolgens met de fijngevoeligheid van een industriële houtversnipperaar Easy Lover van Philip Bailey en Phil Collins te lijf en als misselijke afsluiter mocht Danny Fabry zich schaamteloos, en vooral straffeloos, vergrijpen aan Pretty Woman van Roy Orbison.

Wansmaak in het kwadraat.

Ik vermeld dit omdat ik net voor deze traumatische ervaring de kaarten van het spel Ferox door mijn handen had laten gaan, een spel dat net als de covers van hierboven, de grenzen van de goede smaak respectloos aftast.

Alleen doet Ferox dat met succes. Groot succes.

Ferox mislukte jammerlijk tijdens zijn Kickstarter campagne maar werd gelukkig dankzij huis-, tuin- en keukenvlijt alsnog op enkelen onder ons losgelaten.

De aanbeloven startleeftijd van 18 jaar is niet overdreven. De illustraties in Ferox, een asymetrisch kaartspel voor 2 spelers dat de wanhopige ontsnappingspoging van een filmploeg op een door kannibalistische stammen bewoond eiland naar uw keukentafel brengt - sorry voor de woordkeuze - zijn te gruwelijk om te beschrijven. Zo zal ik hier niet uit de doeken doen hoe de illustratie van de actiekaarten 'Balls Out', 'Thrill of the Kill', 'Tainted Meat', 'Local Cuisine', 'Torment the Wildlife' en vooral 'Zen & the Art of Barbaric Torture' eruit zien. U moet mogelijk zo dadelijk nog aan tafel.

Opdracht van de filmploeg: racen naar de vrijheid, een helikopter aan de andere kant van het eiland. Doelstelling nummer één van de vier stammen die het spel rijk is - de ene al schadelijker en hongeriger dan de andere - is de volledige filmploeg een kopje kleiner maken, vervolgens marineren en daarna het kookvuur op. 

Als u net als ik heel bewust de zeventiger jaren van de vorige eeuw hebt meegemaakt gaat u tijdens het spelen al snel de parallellen trekken met de zogenaamde 'cannibal exploitation movies', hier bewust met een kleine letter geschreven, die toen in groezelige bioscoopzaaltjes furore maakten. Vandaar de Maalox uit de titel. Die gaat u nodig hebben om uw zure oprispingen onder controle te houden.

Kannibalen tegen filmmakers dus, op een afgelegen eiland. De zes overlevenden van de filmploeg zwoegen zich richting oppikplaats van de heli, aan de andere kant van het eiland godbetert. Tussen hen en de verlossende helikopter in: horden kannibalen van vier stammen. De Tukhua, de Kaypàlo, de Jumtxe en de Moxweti. De groene, de blauwe, de gele en de rode voor de vrienden. Die jagen u op dat het niet mooi meer is. Uw voordeel: u gebruikt hun lijkjes als stapstenen op uw pad richting verlossende rotoren. Daar komt nog bovenop dat de filmploeg uit een zootje ongeregeld bestaat dat in uiterste nood over een aantal zeer interessante eigenschappen blijkt te beschikken. Gelukkig. Zo beschikt bijvoorbeeld uw ingehuurde gids over helende krachten, is de journalist van dienst erg vindingrijk - u mag dat letterlijk nemen - en trekt de drugkoerier bij gelegenheid een blik razernij open. Om over de script girl nog maar te zwijgen. 

Jammer genoeg maakt het inzetten van deze speciale eigenschappen de eigenaar erg vatbaar voor vijandelijke tegenaanvallen.

Alles wat er zich op het eiland afspeelt krijgt gestalte door het uitspelen van actiekaarten, waarvan u een bescheiden voorraad tijdens het spel opbouwt. Het uitspelen van die kaarten kost 'woede'. Die woede - ze verschijnt gelukkig onder de vorm van blokjes - betaalt u dan aan uw tegenstander. Die kan er op zijn beurt dan ook weer zijn voordeel mee doen. Hoe sterker de actiekaart, hoe hoger de kost.

Speciale dobbelstenen worden ingezet om de strijd tussen de leden van de filmploeg en de autochtonen te beslechten.

Wordt de filmploeg volledig uitgeschakeld gaan ze de ambachtelijke inductieplaat op en winnen de kannibalen. Eén lid in de heli krijgen is dan weer voldoende voor de filmploeg om te winnen. Eender wie wint, de climax voltrekt zich na een klein uurtje.

Eet dit bordje lekker leeg want:

Ferox is een van de leukste spellen die ik dt jaar heb gespeeld, en het is al november!

Ferox doet erg leuke dingen met speciale dobbelstenen, padkaarten en karaktereigenschappen. 

Ferox doet nog veel meer leuke dingen met actiekaarten en het betalen van de onkosten om ze uit te mogen spelen. U betaalt die immers aan uw tegenstander.

Ferox heeft een grote stapel actiekaarten, waarvan u er tijdens een sessie slechts enkele te zien krijgt. 

Tijdens het spelen krijgt zowel de aanvoerder van de kannibalen als de natuurlijke leider van de ongelukkige filmploeg nogal wat keuzestress voorgeschoteld, waarvan de keuze tussen twee actiekaarten na elke ronde slechts het topje van de ijsberg is. 

Het bovenstaande garandeert ook dat elke sessie een andere spelbeleving garandeert.

De leden van de niet bepaald te benijden filmploeg schieten zichzelf niet zelden in de voet. U moet dit letterlijk nemen.

Het wansmakelijke spelmateriaal is van uitstekende kwaliteit.

Ook als uw tegenspeler aan de beurt is wordt u actief betrokken.

Lijken als stapstenen, een mens moet er maar opkomen.

Ga gerust in hongerstaking want:

U begint al te kokhalzen bij het zien van een bord tomatensoep.

Bent u geen maaglijder, u wordt het.

Het thema is te goor voor woorden, laat staan voor beelden. U krijgt dit nooit aan uw spellenvrienden verkocht, laat staan aan uw familie op het nakende kerstfeestje. Uw onbezoedelde reputatie is zowat het enige dat u nog bezit en u wil dat zo houden.

U speelt zelden of nooit spellen met z'n tweeën.

Dominique

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,5

 

Ferox

Craft Fair Games (2015)

Ryan Sheffield

2 spelers vanaf 18 jaar

60 tot 90 minuten

 

 

18:28 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ferox |  Facebook |

08-11-16

Baby, One More Time

Baby Clues (Jumping Turtle Games)

Oh baby, baby, how was I supposed to know that something wasn't right here? Oh, baby, baby, I shouldn't have let you go. And now you're out of sight, yeah. (Britney Spears, Baby One More Time)

Toepasselijker kan de inleiding van deze spelbespreking niet zijn. Dank u wel, Britney.

Want we mogen deze baby's niet 'out of sight' laten, want voor je het weet hebben ze een hele voorraad babymelk mee. Voor doorverkoop. En niet zomaar babymelk, maar prijswinnende babymelk van een uitzonderlijk goed jaar. 

Negen verdachten zijn er in Baby Clues, en op de plaats delict zijn enkele sporen nagelaten die de dader uiteindelijk de das zullen omdoen. Is de dader vampierbaby, die als de dood is voor look? Of is het robotbaby, die zich door de band ver van water houdt? En gedraagt mummiebaby, doodsbang voor scharen, zich niet heel erg verdacht? Of bent u het gewoon zelf en probeert u voor het net sluit het witte goud in veiligheid te brengen? 

Meerdere verdachten zijn er dus en u probeert voor de anderen en met de buit de wijk te nemen. 

Als u aan de beurt bent kunt u één, en slechts één, actie doen. U blijft tenslotte een baby.

U mag een hint over uzelf aan uw medebaby's geven. Dat doet u door een aanwijzingskaart uit de centrale uitlage bij u te leggen - een object waar u niet bang voor bent.

U mag ook een ontsnappingskaart aan uw eigen tableau toevoegen. U geeft daarmee geen tip, maar verspeelt wel een flesje (een punt) per ontsnappingskaart als u de vlucht neemt.

U mag de algemene uitlage ook uitbreiden met twee aanwijzingskaarten - heel handig als het warm begint te worden onder uw kwetsbare babyvoetjes. Of u doet het gewoon om te bluffen.

U kan een andere baby ook beschuldigen als zijnde de dader door hem een aanwijzingskaart vanuit uw tableau aan te bieden met daarop het voorwerp waarvoor u denkt dat hij of zij erg bang is.

Tenslotte kunt u een ontsnappingspoging wagen door de achtste kaart aan uw tableau toe te voegen. 

Sommige voorwerpkaarten geven u een extra voordeeltje als u ze naar uw tableau haalt. Dat kan een extra beurt zijn - heel handig als u dicht bij een ontsnappingspoging zit -, een ja-neen vraag stellen aan een andere baby (oppassen voor meeluisterende baby's) of even gaan kijken naar de baby's die niet in het spel zitten. Die kunt u dan gelijk schrappen van uw verdachtenlijst. Bovendien weet u dan meer dan de anderen.

Flesjes scoren doet u door te ontsnappen (3 flesjes minus 1 flesje per ontsnappingskaart), door andere baby's te ontmaskeren (2 punten) of door valselijk te worden beschuldigd (1 punt). De baby die uiteindelijk als eerste 5 flesjes heeft verzameld wint.

Wurm u als de weerlicht in een wegwerpluier voor volwassenen want:

Baby Clues is op dit moment het deductiespel dat ik het liefste speel. Het speelt erg snel, het heeft een overzichtelijke speelduur en mooi spelmateriaal, is altijd spannend en u hebt het gevoel steeds mee te doen voor de overwinning. 

Baby Clues laat ruimte voor bluf en het nemen van risico's, maar op het juiste moment op veilig spelen kan ook lonen.

Baby Clues doet erg leuke dingen met beschuldigingen - een foute kan het doelwit dichter bij een ontsnapping brengen - en het opbouwen ervan. Theatraal uw wijsvinger in de richting van de verdachte punten volstaat hier niet. U moet immers de bewuste aanwijzingskaart hebben verzameld vooraleer u een beschuldiging kunt uiten. Beschuldigen kan lonen, maar fout beschuldigen loont voor de verdachte in kwestie nog meer omdat die zomaar een extra kaart in handen krijgt gespeeld waardoor zijn potentiële ontsnapping een grote stap dichterbij komt. Bezint voor ge beschuldigt, medespeler!

Baby Clues doet hele leuke dingen met kansberekening.

Baby Clues laat u voelen dat u zintuigen hebt. 

U bent een liefhebber van tafelpraat.

Baby Clues is heel geschikt voor families.

Baby Clues is compact.

Baby Clues is mooi en liefdevol geïllustreerd door de, overigens erg sympathieke, maker.

Baby Clues is verrassend leuk met z'n tweeën.

U mag die 'Baby One More Time' van Britney Spears uit de inleiding ook letterlijk nemen. Als u zich hieraan waagt zal het niet blijven bij één sessie.

U wilt iets leuks op tafel voor de feestdagen.

Die flesjes!

Voor u geen fles-, laat staan borstvoeding, want:

Hoe schattig de meegeleverde babyflesjes ook mogen zijn, u bent alleen geïnteresseerd in veeleisende euro's.

U hebt geen familie en er is geen solovariant voorhanden.

U laat zich misleiden door de schattige grafische weergave.

Dominique

 

Baby Clues

Jumping Turtle Games (2016)

Ally Steven Severi

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

15 tot 30 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,109

 

19:39 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: baby clues |  Facebook |

09-10-16

De 'De Tafel Plakt!' Spiel 2016 Koopwijzer!

It's the most wonderful time of the year. Neurie deze klassieker van Andy Williams gezellig mee maar denk de kerstkaarten en het kalkoengebraad even weg. Hebben we niet nodig. Voor ons bordspelers valt kerstmis immers altijd in oktober. En het epicentrum van dit volksfeest situeert zich niet in Jeruzalem maar in Essen.

Edoch, medespeler, de wereld om ons heen staat in brand en het opgeroepen brandweerkorps heeft verdacht veel tijd nodig om te komen opdagen - als dat überhaupt al gebeurt. Ik zit dus met een dubbel gevoel. Blijdschap omdat het weer 'die tijd van het jaar' is maar ook een beetje triestesse omdat ik het gevoel heb dat ik sta te musiceren op de Titanic.

Maar u hoeft van deze ouwe dwaas geen gezeur te nemen. Laat ik dus even de balans naar het positieve doorslaan en u enkele titels van spellen geven die op Spiel meer dan uw gewone aandacht verdienen. Of u die aandacht laat overslaan naar een financiële dijkbreuk moet u zelf bepalen. Het vorig zinnetje werd op advies van mijn advocaat aan deze bijdrage toegevoegd.

Daar gaan we..

Aeon's End (Action Phase Games)

Als u van coöperatieve, fantasierijke kaartspellen houdt, niet vies bent van een stevige uitdaging en lichtelijk masochistisch bent ingesteld mag u deze bijdrage aan het spellenfirmament niet aan u voorbij laten gaan.

Ik ga u niet vervelen met de fantasy blabla die de setting probeert te duiden. De woorden Naamloze, Gravehold (waar blijven ze het halen), hordes, gevechten en het redden van de wereld moeten volstaan.

Wordt nu al door velen die het kunnen weten als een van dé spellen van 2016 beschouwd en ik denk dat ze gelijk hebben.

Deckbuildend zult u ten onder gaan, maar gegarandeerd met een brede grijns op uw gezicht.

Ik vermoed dan ook dat Aeon's End het eerste gat zal slaan in de mentale zandzakjes die u voor een financiële dijkbreuk moeten behoeden. De oplage op Spiel is immers beperkt.

Airlines (Golden Egg Games)

In dit 'pik op en bezorg' bordspel probeert u met een vliegtuigvloot die u al spelend samenstelt zoveel mogelijk punten te verdienen. U katapulteert uzelf daarvoor terug naar de jaren zestig van de vorige eeuw, waarvan de tijdgeest mooi wordt weergegeven op het doosdeksel.

Blikvangers zijn uiteraard de vliegtuigen waarin u wat u vervoert mooi kunt wegwerken, waardoor dit spel ook een erg interessante tactiele en visueel indrukwekkende meerwaarde krijgt. Nopliefhebbers komen hier ongetwijfeld aan hun trekken.

Ook leuk. U beweegt uw vliegtuigen niet over een spelbord. U zorgt er gewoon voor dat de plaats waarheen u wilt gewoon naar u toe komt. Van een verfrissende insteek gesproken!

Speelt u graag solo moet u voor de Deluxe versie gaan. Meer inhoud, meer uitdaging, meer mogelijkheden, meer zalm (zouden ze bij De Morgen zeggen).

Mogelijk dé sleeper hit van Spiel 2016.

Baby Clues (Jumping Turtle Games)

Ally Steven Severi. Als iemand met zo'n naam het niet tot profvoetballer schopt moet hij wel spelontwerper worden. En zo geschiedde.

Baby Clues, de opvolger van een mijner favoriete 'pak aan' spellen, confronteert de baby's uit het eerste deel met hun - volgens gerenommeerde pedagogen althans - grootste angst, als daar zijn: water, scharen, zeep, spinnen, toeters, worteltjes, gummetjes, look en bloempotten met inhoud.

U bent een van hen en u probeert angstvallig - let op de woordkeuze - uw grootste verschrikking voor de andere baby's verborgen te houden, terwijl u in het geniep die van hen boven het maaiveld probeert te trekken, uw babyzeisje zwaaiklaar in uw schattige knuistjes. Want ontmaskert u hen levert dat punten op. Foute inschattingen kunnen uw tegenstanders dan weer punten opleveren. U moet uw babyverstand dus goed gebruiken als u dit spel wil winnen. En goed met snelle driewielers overweg kunnen voor als u even wil ontsnappen aan de aanhoudende verdachtmakingen.

Extra pluim voor Ally Steven Severi voor het feit dat hij zelf de meer dan geslaagde illustraties verzorgde. En een pluim voor de uitgever voor de introductie van die schattige babyflesjes.

Zoekt u een leuk deductiespel voor de hele familie hoeft u niet verder te gaan dan de stand van Jumping Turtle Games (4-B131).

Daarbovenop vindt u bij deze uitgever ook nog een vier modi bevattende uitbreiding voor Baby Blues, Baby Blues Continues - de kostende baby is mijn absolute favoriet, samen met de voortreffelijke tweespeler variant - en enkele promokaarten voor zowel Baby Clues als Baby Blues. De opbrengst van deze promokaarten - u geeft wat u wil - gaat naar een goed doel dat zich bezig houdt met kinderarmoede: Stichting Pelicano. Misschien komt het dan toch nog goed met deze wereld..

Clank! (Renegade Game Studios)

Nog niet veel avonturiers hebben er bij stilgestaan maar al die harnassen, wapens en ander gerief dat ze ondergronds meezeulen maakt tijdens het stappen wel degelijk geluid. Zelfs een scheet op een slecht moment, dat zult u later in dit overzicht merken - kan u de das omdoen.

Leuk dus dat dit gegeven in een bordspel wordt geïntroduceerd. Eén ding is zo goed als zeker, u zùlt de schatbewaarder van het grottenstelstel dat u verkent wakker maken en ù zult in niet geringe mate aan zijn toorn bijdragen. U draagt ook gelijk bij aan het ontstaan van een nieuwe olympische discipline: de 100 meter rennen naar de uitgang. Wan de schatbewaarder is ontzettend groot en niet echt aangenaam in de omgang.

Hebzucht gaat u luidruchtig voor de voeten lopen in dit spel, maar snelheid en op zeker willen spelen ook. U moet dus op zoek naar een gulden middenweg en dat is niet makkelijk met al dat blinkende lekkers dat  in deze krochten bijeen te schrapen valt. Hopelijk haalt u de plaatselijke herberg en kunt u het nog navertellen.

Coffee Roaster (Homosapiens Lab)

De solospelers onder ons komen aardig aan hun trekken op Spiel dit jaar. Ook de solerende koffiedrinkers trouwens want die slaan met dit spel twee vliegen in één klap.

Uw eigen merk branden doet u hier en ik kan u nu al garanderen dat u veel zult vallen al evenveel keer zult moeten opstaan vooraleer u het perfecte aroma weet vrij te branden.

Een trekzak met fiches, enkele spelborden en een handvol opdrachtkaarten, meer heeft Coffee Roaster niet nodig om uw hart voor zich te winnen. U krijgt gegarandeerd een boon voor dit heerlijke solospel.

Dale of Merchants 2 (Snowdale Design)

Deze deckbuilder, waarin u met behulp van erg lieve fauna als eerste uw marktkraampje te vullen, is een van de aangenaamste verrassingen die ik in 2016 mocht ondergaan.

Een kraampje opzetten met behulp van een panda klinkt erg snoezig maar dat is het niet, want de snoodaard(s) tegenover u aan tafel staan al in de startblokken om u de loef af te steken. Snelheid is dus geboden.

Door de verschillende dierendecks in het spel te combineren krijgt u steeds weer te maken met een andere uitdaging, de grafische vormgeving is schitterend en deze versie kunt u naadloos integreren in de eerste, waarvan ik vermoed dat u die ook gaat aanschaffen als u een profspelletje van deel twee achter de rug hebt.

Toeslaan!

Elevenses for One / Bowling Solitaire (Eagle-Gryphon Games)

Voor Elevenses for One moet u het niet doen - ik alvast toch niet - maar wél voor Bowling Solitaire, een uitdagend solitair bowlingevenement dat u kunt organiseren aan uw eigenste keukentafel.

Hou er wel rekening mee dat u hier - in tegenstelling tot het echte werk - over een goed stel hersens moet beschikken om een goed resultaat bijeen te gooien. Elke beurt telt en een foutje kan u lelijk opbreken bij het bepalen van uw eindscore. Tel daarbij de snelle opzettijd en de hoge herspeelbaarheidsfactor en u hebt een toppertje in handen, eenling!

Fireteam Zero (dV Giochi)

Fireteam Zero is al een tijdje uit maar verdient desalniettemin uw aandacht op Spiel.

In dit spel, dat zich afspeelt in een geflipt alternatief universum in WO II, gaat u met een gespecialiseerd team op zoek naar waarmee die Duitsers in godsnaam bezig zijn. Met monsters in alle soorten en maten, zo blijkt.

Aan u om hier korte metten mee te maken, onderwijl de wetenshappers die uw team vergezellen te allen tijde beschermend. Uiteraard bestaat uw team uit gespecialiseerde en intensief opgeleide specialisten, meer dan thuis in alle aspecten van conflictregularisatie.

Vadertje tijd werkt tegen u, maar gelukkig kunt u zichzelf onderweg naar glorie en roem opwaarderen tot een quasi perfecte vechtmachine. U zult het nodig hebben als u het laatste scenario wil halen. U wil echt niet weten hoe dikwijls wij faalden op het eerste.

Fireteam Zero doet ook erg leuke dingen met uw handkaarten en een grote munt, een spelonderdeel waarnaar u - u zult het vanzelf merken - tijdens elke sessie meermaals met afgrijzen zult zitten staren.

Een duur vogeltje dit, maar zeer, en dan ook zeer, de moeite.

Grimslingers (Greenbrier Games)

Grimslingers verdient uw aandacht alleen al om het feit dat dit bij mijn weten het enige spel is waarin u door het laten van een scheet in een vijandelijke nederzetting een minutieus geplande infiltratie-opdracht om zeep kunt helpen.

Maar is meer. Veel meer.

De volgende vakjes mag u aanvinken: solo, coöperatief, teamspel, allen tegen elkaar, duels en naar believen moduleerbaar. Dat is heel wat, en het belangrijkste moet nog komen: Grimslingers levert kwaliteit op alle vlakken.

Een huzarenstukje als u weet dat de maker zowel het spel als de grafische vormgeving voor zijn rekening nam.

Grimslingers doet mij qua sfeerschepping erg denken aan de 'De Donkere Toren' cyclus van Stephen King. Ik kan trouwens niet wachten op de verfilming die volgend jaar op ons wordt losgelaten - zeg dankie, sai - en Grimslingers zal de lange wachttijd aanzienlijk helpen verzachten.

Duelleren doet u hier, in een ietwat afwijkend Wilde Westen dan we door de band gewoon zijn. Daar lopen heksen rond, gigantische schorpioenen, uit de kluiten gewassen zandwormen en gemuteerde beesten. En dan heb ik het nog niet gehad over uw rechterhand, een soort veredelde mini wasmachine die met u ten strijde trekt.

Wat mij betreft de beste implementatie van papier-steen-schaar in een spel tot nu toe. Ik moet trouwens ook toegeven dat ik verslaafd ben aan de solocampagne, al heb ik al vele malen in het woestijnstof gebeten.

Een heerlijk kaartspel!

Holmes: Sherlock & Mycroft (Devir)

Een goed tweepersoonsspel is altijd meegenomen en Holmes & Mycroft delivers, zoals ze dat in het Engels zo mooi zeggen.

Deze variabele workerplacer voor twee voegt niet echt veel nieuws toe aan het genre, maar wat hij doet doet hij goed.

Setjes verzamelen doet u hier, gestuurd door een workerplacer mechanisme waarbij u om beurt de eigenschap van een karakter in de variabele uitlage - de personages dagen niet altijd in een vaste volgorde op - activeert. Dat levert u bewijsmateriaal en aanwijzingen op - u onderzoekt immers een bomaanslag op het parlement - waarmee u uiteindelijk de betrokkenheid van uw cliënt kunt weerleggen.

Niet dat het thema er veel toe doet hoor - u verzamelt setjes en scoort daarmee punten - maar het spel op zich heeft voldoende in de aanbieding om u een half uurtje ontspannen vermaak te garanderen. De kans dat er na een eerste sessie onmiddellijk een revanche wordt aangezwengeld is trouwens zeer groot.

Inis (Matagot)

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: spellen die plots eindigen van zodra een speler aan de overwinningsvoorwaarde(n) voldoet zijn niet echt mijn meug. Ik tel liever punten aan het einde. Zo heb ik tijdens het tellen toch nog enigszins de illusie dat een overwinning erin zit.

Maar Inis oefent toch een zekere aantrekkingskracht uit op ondergetekende. Dat heeft te maken met de schoonheid van uitvoering, de veelheid van mogelijkheden om uw doel te bereiken, het toefje onzekerheid dat tijdens de draftfase wordt ingebouwd, de aangenaam groot uitgevallen multifunctionele speelkaarten waarmee u uw acties plant en het steeds anders uitwaaierende speelveld.

Die aantrekkingskracht zal mij naar de stand van Matagot leiden.  

Knight Fight (Game Salute)

U bent op stap met uw beste vriend(in) en u kunt maar niet beslissen over het etablissement waar u zich wil gaan bezatten? Even de pechstrook op, een spelletje Knight Fight initiëren en na enkele minuten is uw probleem opgelost.

Knight Fight is een luchtig dobbelspelletje voor twee spelers waarin u een ridderlijk duel uitvecht met speciale, tot wapens en uitrusting omgevormde dobbelstenen. Optionele eigenschapskaarten en voorwerpkaarten zorgen voor extra pigment in dit middeleeuws tafereel.

Er wordt gefluisterd dat het spel enkel dient om de speciale dobbelstenen te promoten - D&D fanaten kunnen hun kwijlvloed naar verluidt moeilijk verbergen - en dat het dus niet echt veel voorstelt.

Ach, u stelt zelf niet veel meer voor als u na het uitstapje met uw vriend(in) half bewusteloos in de goot ligt. Waar malen we dus om?

La Granja: The Dice Game - No Siësta! (Stronghold Games)

La Granja, gruwen doe ik ervan.

Het dobbelspel echter biedt ondergetekende wél perspectief. Omdat er dobbelstenen worden gedraft, omdat het aanzienlijk korter en lichter is dan grote broer en omdat het goedkoper is. En omdat het, zo vermoed ik althans, erg leuk is.

Master of Orion: The Board Game (Hobby World)

Race for the Galaxy voor dummies, zo wordt dit spel in de wandelgangen wel eens genoemd. Dat lijkt wat denigrerend, maar dat is het niet. "Halleluja!" riep ik dan ook uit toen ik hier kennis van nam.

Master of Orion doet alle belletjes aan mijn narrenpak rinkelen. Multifunctionele kaarten, het uitbouwen van een eigen planetair koninkrijk, speciale eigenschappen, keuzestress, propaganda, adviseurs, milde oorlogvoering en een meer dan overzichtelijke speelduur.

Vrolijk rinkelend zal ik de stand van Hobby World betreden.

Meteln (Metwabe)

De liefhebbers van eerder klassiek Yahtzee dobbelen worden hier duidelijk bediend. Ik hoor daar niet echt bij maar de wondermooie dobbelstenen en het thema, het maken van honingwijn en vooral de wilde feestjes die u daarmee organiseert, trokken toch mijn aandacht.

Over die dobbelstenen gesproken. Met z'n vijven zijn ze, twaalfzijdig  honingkleurig en lekker groot.

Met die dobbelstenen gaat u setjes proberen te gooien: bloemen, bijen, bijenkorven, honing, flessen, glazen, hoorns, vaten, 'geen kater', zonsopgangen en het gegeerde M-symbool. Dat alles levert punten op, mooi bij te houden op een scoreblad.

Na 13 ronden worden de punten opgeteld en kunt u gelijk zien of u voor het verbouwen van honingwijn in de wieg bent gelegd.

More Bloody Nights (GDM Games)

Noches de Sangre was een van mijn verrassingen op Spiel 2015, waardoor ik automatisch een blik zal gaan werpen op de opvolger. Leuk is dat deze opvolger vlotjes kan gecombineerd worden met zijn voorganger en dat u na verloop van wat speeltijd kunt transformeren in een vampier.

Onschuldige slachtoffers behoeden voor de bloedzuigers blijft, net als in de eerste versie, uw eerste bekommernis en ook de enige manier om dit spel te winnen.

Een tip voor uw Halloween spelavond.

Multiuniversum (Board&Dice)

U bent een wetenschapper en u probeert de aarde te behoeden voor een hele hoop tragedie die aan de andere kant van zogenaamde multi-universum poorten, die u trouwens zelf hebt gecreëerd, staat te dringen om ons te verwijlen met een bezoekje.

U zou echter geen wetenschapper zijn moest u tegelijkertijd niet nieuwsgierig zou zijn naar wat er zich nu eigenlijk aan die andere kant van de poorten bevindt. Met alle gevolgen vandien.

Een leuk, erg conflictueus spelverloop, eenvoudige spelregels en een hoog 'nog eens' gehalte maakt dit spelletje tot een topper. Echt veel bijdragen aan uw financiële dijkbreuk gaat dit kaartspel ook niet doen. Een verdedigbare aankoop dus. Cthulhu aanhangers kunnen ook losgaan op de uitbreiding Multiuniversum: Project Cthulhu. U weet ongetwijfeld al wat u daar te doen staat.

Nautilion (Z-Man Games)

Liefhebbers van het Oniverse universum kunnen hun hartje weer ophalen met deze nieuwe telg.

Een goede aanleg tot multitasken strekt tot aanbeveling als u dit spel wil winnen. U moet immers op zoek naar The Darkhouse die zich ergens op de bodem van de oceaan ophoudt, u moet hem uitschakelen voor zijn vazal de spookduikboot uw thuisland bereikt en daarbovenop moet u uw bemanning onderweg nog bij elkaar zien te ronselen. Deze bemanning wordt overigens door de spookduikboot tijdens zijn tocht naar boven deskundig geëlimineerd.

Vijf uitbreidingen met al evenveel extra uitdagingen zitten standaard in de doos. U gaat zich dus niet vervelen.

Maak uw borst maar nat.

Phalanxx (Irongames)

Voor de liefhebbers van het lichtere oorlogsspel is er Phalanxx, dat zich afspeelt in het Azië van Alexander de Grote.

1 tot 4 spelers proberen in dit spel hun gebied uit te breiden, al dan niet met militaire middelen, met als doel op het einde van het spel het meeste punten te hebben verzameld. Macht zeg maar.

Het origineel gebruik van banale zeszijdige dobbelstenen, het overzichtelijk spelverloop, het interessant kaartmanagement systeem, de fijne manier waarmee hier met verzwakking en sterkte wordt omgegaan en niet in het minst de 'troostactie' - er is nog hoop voor ondergetekende - zal mij zeker langs de stand van Irongames voeren. Dat de maker van dit spel luistert naar de naam Bernd Eisenstein, auteur van Peloponnes, is ook al voldoende om zacht neuriënd die richting uit te gaan.

 

Medespeler, ik wens u een mooie en wonderlijke tijd op Spiel. Tot daar!

Dominique

 

17:04 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (3) | Tags: spiel 2016, koopwijzer |  Facebook |

06-03-16

Voor de val, de hoogmoed.

Celestia

Ik heb er nooit ingezeten, in een heteluchtballon. Ik ben niet gek.

Toch zou het erg spiritueel en rustgevend zijn.

Dat bleek echt niet het geval toen ik een kleine 17 jaar geleden in de ballon van Cloud 9 inscheepte, het ding zelfs af en toe mocht besturen maar al snel doorkreeg dat dit vehikel meer neerwaartse dan opwaartse bewegingen maakte, en wel heel abrupt, en dat ik niet zelden ondervond hoe hard een zacht glooiend weiland wel niet aanvoelt als men er tegen 200 km per uur tegenaan knalt.

Toch blijft Cloud 9 een mijner favoriete bordspellen aller tijden.

En de heruitgave, Celestia, mag er ook zijn. Heel veel zelfs.

De ballon werd vervangen door een met een grote propeller aangedreven luchtschip - toch enigszins een stap vooruit wat het veiligheidsgevoel aangaat - en u begeeft zich ook hier in hogere sferen van stad naar stad, op zoek naar roem en rijkdom. Maar toch vooral dat laatste.

Er valt immers wat te rapen op die eilanden en hoe verder van huis, hoe meer ondergoed u overboord kiepert om plaats te maken voor al die blingbling die onderweg zomaar voor het oprapen ligt.

Alhoewel, 'zomaar' is nu ook niet bepaald de juiste woordkeuze.

Er heerst immers nogal wat concurrentie aan boord, en dus ook argwaan. Vandaar dat u met uw medepassagiers hebt afgesproken het vehikel beurtelings te besturen. Dat uw vliegcapaciteiten die van het bakken van een ei evenaren - nihil - is daarbij geen bezwaar. En bij uw reisgenoten is het al niet veel beter gesteld.

Speltechnisch komt het erop neer dat u als piloot, afhankelijk van waar u zich bevindt, met een bepaald aantal speciale zeszijdige dobbelstenen gooit en uw medepassagiers gaan bepalen of u de symbolen op die stenen kunt kopiëren met de handkaarten die u op hand hebt, die trouwens maar met mondjesmaat worden aangevuld. Lukt dat worden die kaarten afgelegd en vliegt iedereen vrolijk verder naar de volgende, en vooral rijkere, stad. Sceptici kunnen eieren voor hun geld kiezen en het luchtschip verlaten - er zijn parachutes voorhanden - om bijeen te graaien wat er op dat moment bijeen te graaien valt. Dat graaien gebeurt in een gedekte kaartenstapel - een leuke toevoeging ten opzichte van het origineel - en wat daarin wordt aangetroffen is gegarandeerd minder waard dan wat kan binnengerijfd worden als er wat langer met uitstappen wordt gewacht. Risico nemen loont dus.

Alhoewel.

Want als u door de dollartekens in uw ogen de realiteit niet meer onder ogen ziet bestaat de kans dat u samen met de hele zwik als een baksteen naar beneden dendert. Dat is erg pijnlijk en, veel erger, niet rendabel.

De reis wordt nog extra gekruid door de actiekaarten die aan deze heruitgave werden toegevoegd.
Bent u in vrije val? Geen probleem, u gebruikt de actiekaart 'Jetpack' en terwijl u uw gezelschap krijsend de vaste grond hoort opzoeken landt u veilig en wel, onderwijl toch nog iets waardevols meegraaiend. Vertrouwt u de actuele stuurman niet helemaal of is het dobbelresultaat niet echt wat je noemt haalbaar kunt u met de actiekaart 'Alternatieve Route' opnieuw (laten) dobbelen. Bent u al uitgestapt en wil u het hele hebberige zootje daarboven toch naar beneden halen is de 'Harde Wind' actiekaart uw ideale metgezel. De kapitein moet dan de dobbelstenen zonder symboolresultaat opnieuw gooien. Door het uitspelen van een actiekaart 'Verrekijker', alleen te vinden in de schatstapels van de eerste vier steden, kan een kapitein een dobbelworp volledig negeren. Het gebruik ervan vraagt wel wat afweging want een niet gebruikte verrekijker levert op het einde van het spel twee schatpunten op. En de 'Gaat u maar eens lekker voortijdig van boord' actiekaart doet inderdaad wat ze zegt dat ze doet. U geeft de ongelukkige die u uitkiest wel een valscherm mee, u bent niet haatdragend.

Zo speelt u ronde na ronde verder, tot iemand met zijn schatkaarten de kaap van 50 schatpunten heeft bereikt. Die moet dat luidkeels aangeven. Wie de meeste schatpunten heeft verzameld wint.

Zwengel alvast die propeller enthousiast aan want:

Bent u al jaren tevergeefs op zoek naar Cloud 9 ligt hier uw kans. Toeslaan is de boodschap.

Cloud 9 was al zeer de moeite en deze opvolger is zo mogelijk nog beter. Dat komt door de introductie van de actiekaarten en de gedekte schatkaarten die, in tegenstelling tot de voorganger, toch wat onzekerheid in het spel brengen. Onzekerheid of er wel een goede afloop inzit voor u. Leuk.

Celestia is bloed- en bloedmooi.

Celastia behoort ongetwijfeld tot het segment van de betere familiespellen.

Het luchtschip, ontegensprekelijk de blikvanger in deze doos (en op tafel) kan na een eenmalige assemblage gewoon weer volledig de doos in.

Celestia zorgt, net als zijn voorganger, voor veel animo aan tafel. Houdt u van interactie en lacht u graag bent u hier aan het juiste adres.

U houdt van het betere blufwerk.

Niks leukers dan als enige in het luchtschip over te blijven, wetende wat u in uw stuurvaardige knuistjes hebt zitten en zo vrolijk de reis naar uw gigantische pensioenspaar-project verder te zetten.

U kunt aan de slag met 2 tot 6 spelers en vanaf z'n drieën zit de pret er al goed in.

Celestia heeft een interessante prijs-kwaliteit verhouding.

Blijf toch maar lekker met beide voeten op de grond want:

Dobbelspellen zijn niet echt uw ding.

Het gele symbool op de dobbelstenen is nogal moeilijk te onderscheiden op de maagdelijk witte achtergrond. Schoonheidsfoutje.

Tekst op de actiekaarten zou de motor, zeker tijdens uw eerste sessies, vlotter doen lopen.

Dominique

 

Celestia

BLAM ! (2015)

Aaron Weissblum

2 tot 6 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,87

 

14:16 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: celestia |  Facebook |

31-01-16

De 'De Tafel Plakt'! Awards 2015: deel 30

Familiespel van het jaar

BABY BLUES (JUMPING TURTLE GAMES)

Een geslaagd familiespel, wat moet dat aanleveren?

Wat mij betreft speelplezier, een geslaagde thematische omzetting, leuke illustraties, overzichtelijke spelregels, extreme interactie, een (semi)korte speelduur, taalonafhankelijkheid, leuke verrassingselementen, speltechnische eenvoud en veel gelach aan tafel.

Het spel dat in 2015 het meest beantwoordde aan deze eigenschappen was ongetwijfeld Baby Blues, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers. De kwalificatie 'vertederend' mag trouwens ook aan de lijst worden toegevoegd.

U werkt in een kinderdagverblijf, maar achter de schermen is er een hevige concurrentiestrijd tussen de verzorgenden aan de gang. Iedereen wil immers de prijs 'kinderverzorg(st)er van het jaar' binnenhalen. Dat haalt het beste in u naar boven - wat dacht u - maar jammer genoeg ook het slechtste.

Terwijl u er alles aan doet om de vijf schatten die u zijn toegewezen te verwennen deinst u er niet voor terug om de baby's van uw concurrenten het wenen nader dan het lachen te brengen. En zo bestaat het dat u hen in het geniep voorziet van vuile luiers, hun speentjes afpakt, de batterijen uit hun muziekmolentjes verwijdert en hun babyvoeding verstopt. En dat is nog maar een greep uit uw 'kindvriendelijk' arsenaal. U zult echter al snel merken dat dezelfde fenomenen zich beginnen voor te doen bij uw eigen groepje, waarna een moeilijke evenwichtsoefening volgt tussen het vrolijk houden van uw koters en het aan het krijsen krijgen van de arme bloedjes die aan uw concurrenten werden toegewezen.

Gaan bij een concurrent alle vijf baby's onherroepelijk aan het huilen wordt gekeken bij welke oppas de nog rustige baby's de hoogste waarde hebben. Die mag zich tot opper oppasser kronen. Voor even toch, de revanche wordt immers onmiddellijk ingezet.

Begin gerust weer te brabbelen want:

Baby Blues tovert een lach op het gelaat van elke medespeler. Dat begint al bij de uitleg en zet zich tijdens het verdere verloop van het spel helemaal door.

Baby Blues heeft een hoog 'take that!'' gehalte, maar ik ben nog nooit een spel tegengekomen waarin dat zo werd aanvaard, zelfs omarmd, door de spelers. Het pestelement zit mooi verweven in het thema en, dat zult u merken, vlakt zichzelf uit naarmate het spel vordert.

Baby Blues doet heel leuke dingen met een muziekmobieltje en een toeter.

Baby Blues zorgt gegarandeerd voor veel hilariteit aan tafel. Speel dit op een terras en u krijgt een hele hoop omstaanders om u heen.

De onthulling van de waarde van de baby's aan het einde is altijd spannend en niet zelden verrassend.

De illustraties van Baby Blues, van de auteur zelf trouwens, zijn zo schattig dat u, ongeacht uw leeftijd, zo snel mogelijk (weer) zelf aan kinderen wil beginnen.

Baby Blues is het ideale cadeau voor ouders in wording.

Er wordt gewerkt aan een uitbreiding waarin de veeleisende veelspeler, moest dat nog nodig zijn, ook aan zijn trekken komt.

U blijft liever uw volwassen zelve want:

Grondstoffenblokjes, spreadsheet spelborden, ingewikkelde mathematische berekeningen, beurtanalyses met de daaraan gekoppelde wachttijden, avondvullend denkwerk, dàt zijn de opwindende zaken waar het om gaat in uw spellenleven.

U bent niet graag het doelwit van gerichte aanvallen, ook als die zich manifesteren onder de vorm van vuile luiers, gesaboteerde muziekmobieltjes, diefstal van babyvoeding en dies meer.

Dominique

 

Baby Blues

Jumping Turtle Games (2015)

Jurgen Spreutels

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,01

 

 

21:04 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: baby blues |  Facebook |

30-01-16

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2015: deel 29

Testament van het jaar

LES POILUS / THE GRIZZLED (SWEET NOVEMBER / COOL MINI OR NOT)

Ironisch toch dat Tignous, de illustrator van dit spel, een aanklacht tegen oorlog en zinloos geweld, omkwam tijdens de raid op Charlie Hebdo.

De illustraties voor dit spel zijn 's mans testament want het was een van de laatste projecten waar hij aan werkte. Net voor de aanslag had hij de laatste hand aan de tekeningen gelegd. Het kan zeker geen kwaad om daar even bij stil te staan als u dit op tafel legt. Letterlijk.

Les Poilus/The Grizzled is een van de beste coöperatieve spellen van de laatste jaren. Hondsmoeilijk, razend spannend, een geschiedenisles op zich en volledig in harmonie met de ietwat dissonante illustraties van Tignous.

Ga wel voor de Engelstalige versie. Er staat nogal wat tekst op de kaarten en de misprint van de steunfiches werd in deze editie ook gelijk opgelost.

Veel meer info over dit spel vindt u in de rechterkolom.

Dominique

 

16:40 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: les poilus, the grizzled |  Facebook |

29-01-16

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2015: deel 28

Deckbuilder van het jaar

SUPER MOTHERLOAD (ROXLEY GAMES)

Super Motherload, dit heerlijke hebbeding, is een kruising tussen een workerplacer, een deckbuilder en Tetris.

Het deckbuilden - met die eigenzinnig vormgegeven kaarten - is het leukste aspect van het spel, maar ook het moeilijkste. Het is immers niet evident een ideale kaartstapel samen te stellen. En u moet eerst gaan ontginnen op het marsopppervlak vooraleer u aan het deckbuilden kunt beginnen.

Los van de kaarten krijgt u hier ook heel wat kwalitatief hoogstaand en stevig materiaal aangeboden.

Super Motherload, zo schreef ik in mijn bespreking van 16 februari 2015, is een vlot spelend, thematisch mooi omgezet met veel interactie. Vooral dat laatste mag u gerust een understatement noemen. Het is ook nieuwkomer-vriendelijk trouwens. Een mooie opstap naar het zwaardere werk.

Roxley Games, het is een uitgever om in de gaten te houden. Verscheen in 2015 immers ook niet het prima Steampunk Rally, mogelijk het beste racespel van het jaar, dat trouwens ook al in de running was voor de award van het beste dobbelspel van het jaar?

Canadees vakwerk.Dominique

 

21:17 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: super motherload |  Facebook |

28-01-16

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2015: deel 27

'Dat viel veel beter mee dan verwacht' van het jaar

THE BIG BOOK OF MADNESS (IELLO)

De tijdingen vooraf over 'The Big Book of Madness' waren niet bepaald hoopgevend. Weinig opwindend, dertien in een dozijn, gespeeld worden door het spel en niet omgekeerd, weinig keuzestress. Dit is maar een greep uit wat het verschijnen voorafging.

Dat bleek in de praktijk allemaal heel erg mee te vallen. Meer nog, ik vond de eerste kennismaking bepaald indrukwekkend. En erg leuk. En dat bleef zo, ook bij latere sessies.

Ik viel gelijk voor de mooie en functionele verschijningsvorm, de opdringerige keuzestress, het deckbuildend aspect, de irritante madness- en monsterkaarten, het opwaarderen van de toverspreuken, de mooie verweving tussen het thema en de toegepaste speltechniek, de noodzaak tot intensief overleg met uw medespelers en de prima spanningsboog die u naar het einde toe naar het topje van uw stoel doet schuiven.

Een absolute aanrader!

Dominique

13:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: the big book of madness |  Facebook |

27-01-16

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2015: deel 26

Dobbelspel van het jaar

GANGSTER DICE (SPIDER-GOAT GAMES)

Als eerste uw dobbelstenen kwijt zien te geraken, het is eens wat anders.

Tactiek, strategie en spanning, gecondenseerd in een kleine 20 minuten. Dat zijn alvast drie ingrediënten die Gangster Dice garandeert.

Voeg daarbij nog een prima thematische omzetting, een mooie verschijningsvorm, karakters met elk hun specifieke eigenschappen, invloedkaarten waarmee u uw dobbelsteenworp toch in een bepaalde richting kunt sturen, een hoog blufgehalte en locatiekaarten die u nooit uit het oog mag verliezen en op het juiste moment moet zien binnen te halen.

Gangster Dice had ook bijna de 'Out of the Blue' award van het jaar binnengehaald, maar werd net voor het nieuwe jaar voorbijgestoken door Estoril 1942: A Game of Spies.

Zoekt u een diep tussendoortje mag u niet twijfelen.

Dominique

 

20:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gangster dice |  Facebook |

26-01-16

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2015: deel 25

Kerkerkruiper van het jaar

WELCOME TO THE DUNGEON (IELLO)

Beter dan dit gaat u ondergronds niet zo snel vinden.

Dat komt door de snelheid van uitleggen en spelen, de spanning die zich geleidelijk opbouwt, het blufaspect, de heerlijkheid van het blijven doorgaan terwijl u uw tegenstanders uitdagend in de ogen kijkt, de niet zelden verrassende apotheose, het hoge 'nog een keer' gehalte, het prachtig omgezette 'push your luck' aspect, de 'net niet genoeg informatie' die u op uw bordje krijgt, de prima herspeelbaarheid en niet in het minst het verrassende speelplezier dat een sessie met z'n tweeën genereert.

Een grote topper in een kleine doos!

Dominique

 

20:26 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: welcome to the dungeon |  Facebook |

25-01-16

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2015: deel 24

Veldslag van het jaar

W1815 (U&P GAMES)

Eventjes een historische veldslag evoceren binnen het kwartiertje? W1815 does the job.

Los van Napoleons ultieme vernedering mag W1815 ook gerust een mijlpaal in de spellengeschiedenis worden genoemd.

Wat u nodig hebt voor dit heerlijke en spannende gerecht: een handvol houten speelstukken, een kartonnen speelbord, een stapeltje kaarten met daarop  de eenheden en hun aanvoerders en enkele banale zeszijdige dobbelstenen.

Wat u daarmee doet is hét oorlogsspel van 2015 spelen.

Uitgevers die gespecialiseerd zijn in historische veldslagen én slim zijn moeten dit spelsysteem eens nader bekijken. Het opent nieuwe perspectieven, niet in het minst voor de tijd tekortkomende oorlogsspeler.

Los van de lichtsnelheid waarmee u deze veldslag afhandelt moet u er wel van uitgaan dat u aan een avondvullende zit begint. U gaat dit zo leuk vinden dat u steeds weer opnieuw wil, al dan niet met wisseling van generaal.

En gelukkig houdt de uitslag van dit conflict geen enkele rekening met wat de echte geschiedenis heeft voortgebracht. U kunt dus winnen aks Napoleon.

Dominique

 

 

18:58 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: w1815 |  Facebook |

24-01-16

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2015: deel 23

Worker Placer van het jaar

THE PURSUIT OF HAPPINESS (ARTIPIA GAMES)

Vreemdgaan, u aansluiten bij een voetbalploeg, concerten bijwonen, trouwen en (her)trouwen, u op materieel vlak helemaal laten gaan, gestresseerd geraken, kinderen opvoeden, zeiltochtjes maken, lid worden van een bordspellenclub, in The Pursuit of Happiness kan het allemaal.

Leuk in deze workerplacer is dat tegenstanders u niet kunnen blokkeren, dat kunt alleen uzelf.

Ook een grote troef in dit spel is de narratieve kracht die het in zich draagt. Nabesprekingen waren nog nooit zo levendig.

Er waren ongeveer 300 exemplaren beschikbaar op Spiel 2015. Veel te weinig zo bleek. Gelukkig loopt er ondertussen een kickstarter campagne waar u uw misgrijpen kunt rechtzetten.

Doen!

Dominique

 

 

20:04 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the pursuit of happiness |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende