30-07-14

Lost and found?

Eén kaart op hand, er eentje bijtrekken van een ultrakleine trekstapel en er eentje uitspelen.

Bij velen onder u gaat er nu een belletje rinkelen, mogelijk zelfs een kathedraalklok.

U denkt immers onmiddellijk aan Love Letter, dat heerlijke kaartspelletje dat minimalisme in de spellenwereld heeft geïntroduceerd.

En de maker zou de maker niet zijn als hij niet nog iets kleins in de, zelfs niet brede, mouw had zitten. Al zijn het vier mouwen, want ze zijn met z'n tweeën dit keer.

Lost Legacy: The Starship.

De Japanse editie verscheen al in 2013 en werd ondertussen gelukkig, al kunnen hier kanttekeningen bij worden gemaakt, door AEG opgepikt. Met een kleine thematische wijziging.

U moet geen liefdesbrieven bezorgen deze keer, maar een verdwenen ruimteschip opsporen vóór uw tegenspelers dat doen. Dat doet u middels deductie en ook met een beetje hulp van vrouwe Fortuna.

Een minimalistisch spelsysteem is uiteraard ook gediend met een minimalistische opzet. 'Lost Legacy: The Starship'  stelt ook hier niet teleur. Voor u 'Lost Legacy: The Starship' kunt zeggen bent u al startklaar. Het deckje van 16 schudden, een kaartje gedekt ernaast leggen om de ruïnes te vormen en iedere speler een kaart laten trekken. Vanaf dan is het trekken, spelen en de actie van het gespeelde uitvoeren. Ook als die actie u benadeelt.

U mag het doel van uw acties, het uiteindelijk lokaliseren van het ruimteschip, niet uit het oog verliezen. Slim spelen en een beetje bluffen zijn dus aangewezen. De kans is immers groot dat u, voor u ook maar ėėn onderzoeksdaad hebt verricht, uit het spel ligt. Er zijn nogal wat kaarten die u de das kunnen omdoen. Komt er iemand uw hand bekijken als u de 'Sister of Fate' - mooie dame trouwens - op diezelfde hand hebt (1 keer voorhanden), is het verder hulpeloos uitzitten geblazen. De 'Swordsman' (1 keer voorhanden) elimineert u onmiddellijk als hij komt kijken en u een 'Sneak Attack' kaart - hier zijn er 3 van in het spel - op hand hebt. Met een 'Sneak Attack' kaart op hand elimineert u dan weer een andere speler die u met een 'Assault' kaart (3 keer voorhanden) bedreigt, waarna u deze op hand neemt en dus op uw beurt mogelijk een vogeltje voor de kat wordt.

Gelukkig kunt af en toe ook op veilig spelen. Met De 'Old Map' kaart bijvoorbeeld (2 keer voorhanden) mag u de bovenste kaart van de trekstapel bekijken en deze in de ruïnes plaatsen. Daarna mag u de kaarten van de ruïnes schudden, bijvoorbeeld onder tafel om te onthouden welke kaart waar zit, en ze weer naast de trekstapel in de ruïnes plaatsen. Met de 'Search' kaart (3 keer voorhanden) kunt ook ook gaan rommelen in de ruïnes. U mag naar een kaart kijken en die eventueel ruilen met uw  handkaart. Oppassen hiermee, want mogelijk geeft u hiermee belangrijke informatie aan uw tegenspelers, vooral zij die de ruïnes ook al eens hebben bezocht.

Met de 'General' (1 keer voorhanden) mag u de bovenste kaart van de trekstapel bekijken en deze eventueel wisselen met uw handkaart. En met de 'Shadow Thief' tenslotte (1 keer voorhanden) mag u een kaart in de ruïnes bekijken of die van een speler naar keuze. Is het 'The Lost Legacy: The Starship' (uiteraard 1 keer voorhanden) wint u onmiddellijk. Deze kaart impliceert dat het spel in de eerste ronde al afgelopen kan zijn.

Handig is dat op elke kaart linksboven staat aangegeven hoeveel er van die soort in de stapel zit. Dat helpt bij het uitvlooien van uw mogelijkheden en uw potentiële bedreigingen.

Elke kaart heeft ook een waarde, van 1 tot 8, die de rangorde bepaalt tijdens de opsporingsfase op het einde van het spel. Die dient zich aan van zodra de trekstapel leeg is. Hoe lager uw laatste handkaart is, hoe beter. Een X-kaart telt dan niet meer mee. Jammer voor u, u had ze maar kwijt moeten raken. Van laag naar hoog mogen de overblijvende spelers aangeven waar ze denken dat de 'The Lost Legacy: The Starship' kaart zich bevindt. Dat mag ook uw eigen handkaart zijn. Wie ze vindt, wint.

Een vergelijking met Love Letter dringt zich uiteraard op. Zelf vind ik Love Letter beter, maar Lost Legacy: The Starship' is zeker niet slecht. Mogelijk wordt mijn beoordeling negatief beïnvloed omdat Love Letter eerder verscheen en dit spelsysteem nogal veel lijkt op die van de liefdesbrief saga. Een eerste liefde blijft toch altijd iets speciaals. 

Het is blijkbaar bon ton om in te hakken op de grafische omzetting door AEG. Zelf vind deze uitermate geslaagd. Ook geen smurfenletterjes hier, maar lekkere, grote, goed leesbare joekels van zinnen. Een verademing.

Waarvoor AEG wel de figuurlijke brandstapel op moet, is de keuze om de verschillende varianten elk apart uit te brengen. Daarmee pleegt deze, door de band toch zeer sympathieke, uitgever, bewust roofbouw op uw zuurverdiende centjes. Daardoor komt het totaalpakketje al gauw op 45 euro te staan voor 60 kaartjes, 12 overzichtskaarten inbegrepen. Zoals kabouter Langteen in 'Met Langteen en Schommelbuik Voorwaarts' placht te zeggen: 'Neen, dat zie ik niet graag'.

Mijn exemplaar kwam in een blister met daarin het alom bekende stoffen zakje dat de originele Love Letter zo schattig sympathiek maakte. Nu is het zakje, ook met geborduurde speltitel, donkerblauw. Ook sympathiek en schattig, maar iets minder handig. De doosversie zal waarschijnlijk niet lang op zich laten wachten.

Een Nederlandstalige uitgever ook niet, vermoed ik.

Hebt u Love Letter al is dit geen must. Wil u alles van het minimalisme verzamelen moet u uiteraard toeslaan.

Dominique


Lost Legacy: The Spaceship

Alderac Entertainment Group (2014)

Hayato Kisaragi & Seiji Kanai

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

10 minuten

 

12:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lost legacy: the starship |  Facebook |

29-07-14

Keiharde romantiek

In Jane Austen's Matchmaker, een romantisch kaartspel voor 3 tot 6 spelers, probeert u huwelijken te arrangeren tussen de hoofdrolspelers uit de zes boeken van Jane Austen. Charme, geld en aanzien spelen daarin een cruciale rol.

Uiteraard draait het, zoals zo dikwijls in spelletjes, om overwinningspunten.

Die overwinningspunten verzamelt u door nette mannen op huwbare en deugdzame vrouwen af te sturen, ze ten huwelijk te vragen en te hopen dat ze het aanzoek accepteren. Want dan scoort u, en uw tegenspeler ook.  

Die deugdzame en huwbare dames worden u aangeboden door uw tegenspelers - voor hen open op tafel gelegd - en deze pool wordt society genoemd.

Als het spel begint heeft elke speler ėėn aanbiddelijke vrouw in de aanbieding. Rijk, bloedmooi, charmant, deugdzaam en voorzien van 5 overwinningspunten. De topvrouwen uit het Austen universum zeg maar. Vervolgens krijgt u nog drie handkaarten waarmee u uit uw romantische startblokken kunt schieten.

Een beurt is eenvoudig.

U kunt kiezen uit vier mogelijkheden.

U plaatst een huwelijkskandidate uit uw hand in de society, u doet een huwelijksaanzoek, u organiseert een bal door een 'Have a Ball' kaart uit te spelen of u trekt een kaart van de trekstapel.

Een kaart trekken en een huwelijkskandidate - vergeeft u mij de uitdrukking - op de markt brengen zijn zijn acties die voor zich spreken. Een aanzoek doen - de kern van het spel - en een bal organiseren sleep ik even onder de volgspot.

Als u een hitsig heertje uit uw hand een aanzoek wil laten doen kiest u een deugdzaam beschikbaar vrouwtje van een andere speler uit en stelt vervolgens dé vraag. U moet er wel op letten dat u niet uw eigen zuster ten huwelijk mag vragen, maar dat is geen probleem omdat op de kaarten mooi staat aangegeven wie met wie familiale banden heeft.

U moet nog op een aantal dingen letten. Uw hitsig heertje mag niet lager van aanzien zijn dan uw doelwit en uw charmes mogen ook niet onderdoen voor die van zijn potentiële levenspartner. Is die lager moet u het verschil bijpassen door kaarten uit uw hand af te legen. En als u echt het charmeurtje wil uithangen kunt u uw charmes nog oppompen door extra kaarten uit uw hand af te leggen, a rato van 1 charmepunt per kaart.

Als de vrouw van uw dromen uw huwelijksaanzoek aanvaardt worden de partners tussen de spelers geruild en in hun respectievelijke huwelijksstapeltje gelegd, waar ze op het einde voor beide spelers overwinningspunten opleveren. Daarbovenop krijgt de armste van de twee extra kaarten van de trekstapel (het verschil tussen de goudstukken op beide kaarten). Rijk trouwen levert u dus extra kaarten op.

Een deugdzame dame kan echter ook weigeren, maar dat heeft een prijs. Als de charmes van haar bewonderaar hoger zijn dan de hare moet ze om hem te weerstaan het verschil in kaarten afleggen. Als ze een heer van hogere status afwijst kan ze het verschil in status dan weer bijtrekken van de trekstapel.

Bij een afgewezen aanzoek hoeft het hitsig heertje nog niet te panikeren. Hij gaat gewoon terug op hand en kan later opnieuw op vrouwenjacht gaan.

Als u de 'Have a Ball' kaart speelt nodigt u de alle spelers, uzelf incluis, uit een huwbare vrouw aan de society toe te voegen. Voor elke vrouw die zo wordt toegevoegd mag de inrichter van het bal een kaart op hand trekken.

Wie tijdens zijn beurt het meeste vrouwen voor zich heeft openliggen is de Queen Bee. Die mag tijdens zijn beurt twee acties doen in plaats van ėėn - dat mag dezelfde actie zijn - en nog veel belangrijker, een vrouw uit zijn aanbod naar een andere speler doorschuiven. Dat kan cruciaal zijn voor de eindtelling want de overwinningspunten van elke ouwe vrijster die u niet hebt kunnen uithuwelijken worden omgezet in strafpunten.

Het spel eindigt onmiddellijk bij het leeghalen van de trekstapel. De punten op uw verzamelde huwelijkspartners worden opgeteld, die van uw ouwe vrijsters daarvan afgetrokken en u weet of u de beste koppelaar ben of niet.

Wint u raad ik u aan onmiddellijk een datingsite op te starten.

Hoe lieflijk en romantisch de setting u ook mag toeschijnen, beste medespeler, dit is een keihard kaartspel waarin de protagonisten figuurlijk veel tranen laten. Van grote boeketten voorziene mannen worden om de haverklap wandelen gestuurd en ouwe vrijsters staan als verschrompelde muurbloempjes wanhopig op een aanzoek te wachten dat er waarschijnlijk nooit komt.

En u had het kunnen weten want u wordt al meteen gewaarschuwd op de doos: 'A Ruthlessly Romantic Card Game'. Geloof me, deze waarschuwing dekt de lading.

In Jane's Austen Matchmaker draait alles om slim handmanagement. U begint maar met drie handkaarten en u moet slim spelen om productief te zijn zonder aan mogelijkheden, die zich in uw hand en voor u op tafel bevinden, in te boeten. U zit voortdurend in dilemma: doe ik een aanzoek met die arme, maar charmante gozer om toch maar rijk te kunnen trouwen, weinig punten te scoren, maar daardoor extra kaarten op hand te krijgen? Wimpel ik die deftige heer af in de hoop dat er later in het spel een betere partij opduikt? Ga ik toch maar voor de Queen Bee en de daarbij horende extra actie? Organiseer ik een bal, zonder vooraf te weten hoeveel gasten er gaan komen maar met de hoop mijn hand stevig aan te vullen? Wanneer vraag ik wie ten huwelijk en hoe ver wil ik gaan om mijn potentiële bruid binnen te halen? Maak ik een aanzoek-schijnbeweging om iemand kaarten uit de hand te jagen? Beïnvloed ik de speelsnelheid door het sneller leeghalen van de trekstapel?

Dat zijn toch leuke dingen voor de romantische en spelende medemens.

Ik,draai er niet verder omheen, Jane Austen's Matchmaker is een pareltje. U vindt er al surfend weinig over terug en het zal mogelijk en onterecht weer in de nevelen des spellentijds verdwijnen, maar het blijft een pareltje.

Het is een pareltje door het mooie thema, het cutthroat spelgevoel, de taalonafhankelijkheid, de eenvoudige en duidelijke spelregels, de speldiepte, de snelheid van opzetten, de tonnen interactie, de functionele en overzichtelijke iconografie en tenslotte - misschien wel het grootste compliment dat ik dit spel kan geven - het opvallende speelplezier dat zowel gelegenheiddsspelers als veelspelerspel uit dit stapeltje van slechts 56 kaarten blijken te halen.

U hoeft ook geen enkele affiniteit te hebben met de werken van mevrouw Austen om hiervan optimaal te kunnen genieten.

Toch een klein minpuntje. Het spel zit verpakt in een doosje van hard plastic, dat makkelijk barst en nogal moeilijk open te krijgen is. Heel irritant als u even snel tot een sessie wil overgaan.

Bent u zelf een hopeloze muurbloem die ook wel eens de luxe van het afwijzen wil kennen en daarbovenop een liefhebber van keiharde kaartspellen? Sla toe, romatische ziel.

Dominique

 

Jane Austen's Matchmaker

Warm Acre (2014)

Richard Wolfrik Galland

3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

13:44 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jane austen's matchmaker |  Facebook |

27-07-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 7)

Imperial settlers (Portal Games)

In Imperial Settlers, een kaartspel voor 1 tot 4 spelers, bent u een Egyptenaar, Japanner, Romein of Barbaar die een nog maagdelijk en vooral onontgonnen gebied heeft gespot. U gaat uw rijk dus aanzienlijk kunnen uitbreiden. Maar ziet u aan de einder, op die heuvel, niet het silhouet van enkele verkenners van uw grootste concurrenten? Snel handelen is dus geboden, als het moet met geweld.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Imperial Settlers is een bewerking van 51st State, een spel dat u altijd al heeft geïntrigeerd, maar omwille van de scherpe speltechnische kantjes uw spellenkast nooit heeft gehaald. Bewerken betekent hier: stroomlijnen en toegankelijker maken. U bent nu al verkocht.

Multifunctionele kaarten zijn de achillespees van uw kredietkaart.

Imperial Settlers wordt door insiders nu al getipt als Kennerspiel des Jahres 2015. U bent dus zeer alert.

Portal Games is een uitgever die bekend staat om kwalitatief hoogstaande spellen. U hebt de neiging hen ook deze keer vol te vertrouwen.

U koopt alleen spellen met een hoge herspeelhaarheidsfactor.

U speelt graag met facties die elk hun eigen specialisaties hebben en u kunt intens genieten van het exploiteren van hun speltechnische mogelijkheden.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Portal Games voorbij want:

De Egyptische factie is, als u wil winnen, dė factie om voor te gaan. U hebt niets tegen onevenwicht in spellen, maar wel als het uw winstkansen bij spelaanvang al hypothekeert.

Waarom is de tekst op de kaarten zo klein, terwijl er ruimte zat is om voor een grotere font te gaan? Uw leesbril moet weer uit de kast en u hebt daar geen zin in.

'We need a bigger boat', oreerde chief Brody na zijn eerste visual met dė witte haai. Na uw eerste visual met Imperial Settlers zal uw eerste reactie zijn: 'We need a bigger table.' En 'a bigger table' is dan weer net niet de achilleshiel van uw kredietkaart.

U vindt het niet leuk als uw tegenspelers voortdurend uw gebouwen komen vernietigen, of het nu Barbaren zijn of niet.

U houdt niet van spellen waarin het aanvallen van uw tegenstanders speltechnisch ingebakken zit.

U moet niets hebben van spellen die met z'n drieēn altijd uitdraaien op het bashen van een zwart schaap, dat er dan voor de rest van het spel voor spek en bonen bijzit.

U vreest voor het zandbank fenomeen, een verschijnsel dat zich voordoet bij spellen waarin elke beurt aanzienlijk langer duurt dan de vorige omwille van de toename van keuzemogelijkheden. Combineer dat met een beurtanalist aan tafel en u kunt de speeltijd van 45 tot 90 minuten op de doos gerust met factor 2 of 3 vermenigvuldigen. Neen, dank u.

Dominique

 

21:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: imperial settlers |  Facebook |

26-07-14

Dobbelen met diepte

Dobbelen en koffiedrinken vind ik fijne, ontspannende activiteiten.

Een combinatie van de twee kon ik dus moeilijk links laten liggen. 'Vivajava: The Coffee Game: The Dice Game', een dobbelspel voor 1 tot 4 spelers, laat u toe zelf uw eigen melange samen te stellen en intensief onderzoek te doen naar de beste brandprocessen om betere smaken te creëren.

Dat doet u allemaal met slechts ėėn doel: als eerste 21 punten scoren op uw scoreblaadje. Want dan bewijst u dat u de beste brander bent.

50 beiderzijds bedrukte scoreblaadjes krijgt u meegeleverd. Dat zijn er niet genoeg want u gaat ze allemaal al snel opgebruiken. Dat komt omdat u dit veel op tafel gaat leggen.

Waarmee ik gelijk mijn mening over dit spel heb vrijgegeven.

Want 'Vivajava: The Coffie Game: The Dice Game', verder VTCGTDG genoemd, is gewoon een fantastisch dobbelspelletje.

Akkoord, u bent hier geen reuzenmonster dat strijd levert tegen soortgenoten en ook geen desperado die het wilde westen onveilig maakt, en ik geef grif toe dat de nobele ambacht van het koffiebranden mij ook niet bepaald deed kirren van opwinding. Maar na enkele sessies VTCGTDG heb ik mijn mening helemaal moeten herzien.

Dit wordt dus een ode aan de koffieboon.

VTCGTDG in enkele woorden samengevat? Dobbelen met diepte.

Laten we die peilloze diepte even verkennen.

In dit spel staat u aan het hoofd van een koffiebranderij. Met 5 koffieboon dobbelstenen, die eventueel kunnen worden aangevuld met 5 extra smaakdobbelstenen, probeert u tijdens uw beurt een mooie melange samen te stellen of, als dat niet lukt, onderzoek te doen naar de perfecte koffiesmaak.

Twee melanges leveren u onmiddellijk punten op als u ze dobbelt: de Rainbow Blend, samengesteld uit 5 verschillende bonen, of de Featured Blend, een melange waarin een bepaalde koffieboon prominent aanwezig is. Ze leveren u allebei onmiddellijk 1 punt op als u ze creëert en zolang u ze in bezit hebt op het moment dat u weer aan de beurt bent scoort u nog eens bonuspunten. U moet er wel rekening mee houden dat u beide nooit samen in bezit mag hebben.

Nadeel van de Featured Blend is dat hij elke beurt degenereert, dus aan smaak inboet. Dat houdt in dat u, als u aan de beurt bent, een dobbelsteen van de blend moet verwijderen en u gelijk ook moet beslissen of u hem houdt (met de hoop weer bonuspunten te scoren bij uw volgende beurt) of verbreekt, waarna u met de resterende dobbelstenen mag gooien.

Lukt het u niet een Featured Blend of Rainbow Blend te dobbelen - en deze eventueel af te pakken van een andere speler door een nieuwe Rainbow Blend of een hogere Featured Blend te dobbelen -  kunt u investeren in onderzoek. Investeren in onderzoek naar bepaalde koffiebonen levert u immers extra mogelijkheden op later in het spel, per bonensoort tot twee keer toe. Herdobbelen bijvoorbeeld, of een koffieboon op- of afwaarderen waardoor u makkelijker een blend kunt dobbelen. Van zodra u alle geheimen van een koffieboon kent verliest u wel het daaraan gekoppelde voordeel, maar als compensatie krijgt u wel extra punten. In de moeilijke evenwichtsoefening tussen produceren en onderzoeken ligt de weg naar de overwinning verborgen.

De geheimen van de zwarte koffieboon zijn bij spelaanvang door iedereen bekend. Als u haar dobbelt kunt u voor elke zwarte boon een zwarte smaakdobbelsteen uit de voorraad van 5  kiezen, die u dan samen met uw standaardvoorraad kunt dobbelen als u weer aan de beurt bent. Dat verhoogt uiteraard uw kansen om de door u gewenste samenstelling te dobbelen, te meer omdat één zijde van deze steentjes een jokersymbool bevat.

Daarbovenop kunt u deze dobbelstenen ook mee dobbelen als er een andere speler aan de beurt is. Die speler kan hen dan mee gebruiken om een Featured Blend samen te stellen. Dat is goed voor u, want u scoort dan gelijk mee, ook als die speler weer aan de beurt komt en voor diezelfde blend scoort. Parasiteren noemt men dat.

Waarin VTCGTDG echt excelleert is de moduleerbaarheid. Voor uw eerste spelletjes wordt aangeraden met de Lite tegels te spelen, waarop zich 5 speciale acties bevinden die u kunt vrijspelen met onderzoek. Draait u die Lite tegel om komt u op de Wild zijde terecht, waarop u naar believen 5 van de 24 speciale actietegels kunt leggen. Dat, medespeler, maakt elk spel weer anders. Of gebruikt u liever de House tegel, of de Intern tegel, die met nog eens 5 speciale acties uw keuzestress aanzienlijk onder druk zet?

Of speelt u liever solo, waarbij u zich kunt proberen te meten met twee meedogenloze concurrenten: OMNIblend TransGLOBAL (Cheap Labor, Cheap Coffee) en Sacchar Inc. (Life is Sweet!), die weerzinwekkende dingen doet met klontjes suiker?  

Als u helemaal ten onder wil gaan aan keuzestress kunt u nog altijd op zoek gaan naar de, nu al legendarische, 'Game of the Year Expansion'. Die levert u 4 'Angry Dice' en een Anger Coaster aan, en daarmee ook direct conflict. En alsof dat nog niet genoeg is krijgt u ook nog eens 11 extra speciale eigenschappen, naar believen te verdelen op de Wild Coaster, én extra minispelletjes die hun naam ontlenen aan andere spellen van 'The Dice Hate Me Games': Brew Crafters, Bell of the Ball, Compounded, Carnival en The Great Heartland Hauling Cp.

Vivajava: The Coffee Game: The Dice Game wordt wel eens vergeleken met Roll Through the Ages. Daar valt wat voor te zeggen. Ik zal u al maar gelijk melden dat VTCGTDG dit wedstrijdje glansrijk wint. Dat komt door de indrukwekkende graad van moduleerbaarheid, de snelheid van spelen, de spanning, het speelplezier tout court, de schoonheid van uitvoering en tenslotte datgene waaraan het Roll Through the Ages het meest ontbreekt: interactie.

Eén minpuntje. Er wordt een soort mini aardappelzakje meegeleverd dat moet dienen als doosvervanging voor als het spel mee moet in uw bagage. Dat is een mooie geste, maar het nadeel is dat dit zakje een olieachtige substantie vrijgeeft waardoor de binnenkant van de doos nogal wat vlekken vertoont. Optimisten zullen dit zien als een thematische doorzetting naar de verpakking (koffievlekken), maar het had niet gehoeven. Voor het spelmateriaal zelf hoeft u niet te vrezen. Dat zit goed ingepakt, buiten het bereik van de olie.

Een heerlijk bakje koffie, dit!

Dominique

 

VivaJava: The Coffee Game: The Dice Game

Dice Hate Me Games (2014)

T.C. Petty III

1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

25-07-14

Leuk wandelgebied

Zombiespellen. Ik hoor ze de laatste tijd veel voorkomen in zinnen waarin het woord strot prominent aanwezig is.

'The Walking Dead: Best Defence' naar de 'The Walking Dead' televisieserie van AMC, is de zoveelste bordkartonnen poging u coöperatief de stuipen op het lijf te jagen. Als u in blijde verwachting bent van hėt zomerhebbeding 'Dead of Winter', waarvan de eerste exemplaren in augustus de Europese brievenbussen zullen aandoen, kunt u alvast even oefenen.

Uw speelterrein: een stadje, een boerderij, een snelweg en een gevangenis. Daar vindt u voedsel, munitie, wapens, gereedschap en - niet onbelangrijk - gelijkgezinden.

Uw tegenstanders: wandelende doden, een chronisch gebrek aan de hoger genoemde opsomming, een stapel gebeurteniskaarten en toch ook wel een beetje uzelf.

Wat u moet doen is volhouden tot op het einde van ronde 12. Als u dan nog leeft hebt u gewonnen.

Dat is geen sinecure want elke locatie heeft een voorraad van 25 kaarten (munitie, voedsel, bondgenoten, wapens en andere hulpmiddelen) die langzaam door de wandelende doden wordt leeggehaald. Een stapeltje leeg staat gelijk aan dag zeggen met het handje. Dat zorgt speltechnisch voor interessante dilemma's want u wil die stapeltjes zelf ook doorzoeken omwille van al het lekkers dat erin zit. En wat door de dode wandelaars wordt weggehaald bent u ook definitief kwijt.

Elke speler is een karakter uit de serie. U hebt een speciale eigenschap, en elke ronde wordt de volgende speler in uurwijzerzin leider. Die kan dan in die ronde zijn speciale eigenschap gebruiken en hij bepaalt natuurlijk wat er gebeurt, vooral wie waar naartoe wordt gestuurd. Problemen met alfaspelers worden zo deskundig de kop in gedrukt.

Problematisch voor uw groepje overlevers is dat de leider tijdens een speelronde twee gebeurteniskaarten moet spelen en de rest van uw gezelschap elk ėėn (ze trekken er bij het begin van een ronde elk twee op hand). Veel leuke voorvalletjes hoeft u niet te verwachten en het gebied waar het spel zich afspeelt was blijkbaar dichtbevolkt, want het aantal zombies dat elke ronde zijn opwachting maakt valt al snel niet meer te tellen.

Gelukkig kunt u ze uitschakelen met de wapens die u, met een beetje geluk, uit de hulpmiddelen trekstapel haalt. Wapens waarvoor u ook weer munitie moet zien te vinden.

Tijdens hun beurt kunnen spelers zich verplaatsen, voedsel, munitie en hulpmiddelen verzamelen, en potentiële bondgenoten overhalen zich bij de groep aan te sluiten. Voorwerpen ruilen met lotgenoten mag ook. Op het einde van een spelersbeurt worden een of twee gebeurteniskaarten uitgespeeld waarna naadloos wordt overgegaan naar de gevechtfase. Daarin moet u het opnemen tegen de zombies op uw locatie en u moet minstens vijven dobbelen, of een veelvoud daarvan, om ze neer te leggen. Voedsel kunt u gebruiken om uzelf te helen - u hebt bij spelaanvang een armzalige vijf levenspunten ter beschikking - en bondgenoten laten u toe uw dobbelresultaten tijdens gevechten te beïnvloeden.

Dat probeert u 12 ronden vol te houden. Vertoont elke speler op het einde van die twaalfde ronde ook maar een zweem van leven - een gefluisterde kreun volstaat - mag u trots zijn op uzelf.

Het verdient aanbeveling het spel te spelen met de spotgoedkope - voor 10 euro kunt u hem op de kop tikken - 'Woodbury' uitbreiding. U krijgt dan te maken met een losgeslagen gouverneur die als een gek uw hele speelgebied doorkruist en schiet op alles wat beweegt, uzelf incluis. En passant plundert de vriendelijke man ook nog eens uw voorraden. U krijgt er dan ook een nieuwe locatie bovenop, Woodbury, gekoppeld aan een nieuwe originele overwinningsvoorwaarde. De Woodbury trekstapel leeghalen staat immers gelijk aan winnen en dat staat haaks op de verliesvoorde die gekoppeld is aan de trekstapels in de andere locaties. Woodbury zit volgepropt met goodies. Maar een bezoekje aan Woodbury houdt ook grote risico's in. De verdedigingsgordel die daar werd opgetrokken maakt immers geen onderscheid tussen u en de zombies, hoe goed er u ook mag uitzien. Brengt u Woodbury een bezoekje terwijl de gouverneur residentie houdt wens ik u heel veel geluk.

'The Walking Dead: Best Defence' is de ideale opwarmer voor Dead of Winter, en al helemaal als u de Woodbury uitbreiding toevoegt. Meer nog, uitgebreide prospectie naar DOW doet me vermoeden dat qua elegantie en speelsnelheid 'The Walking Dead: Best Defence' met de vingers in de neus wint. Of dat als verontrustend moet worden beschouwd door de Dead of Winter voorbestellers zal de toekomst uitwijzen.

Alleen jammer van de zombiefiches. Met de voedsel- de levens-, de helper- en de munitiefiches valt gerust te leven, maar ik had toch liever zombiefiguurtjes gezien. Mijn Bag O' Zombies van Twilight Creations kwam dus goed van pas.

U hoeft geen fan te zijn van de serie, al helpt het wel natuurlijk. Zeker omdat als illustraties fotomateriaal uit de reeks wordt gebruikt. Hou dus rekening met beelden van zombies die op een nogal realistische manier ingewanden staan te verorberen. Voordeel: als gastheer moet u geen hapjes voorzien.

Het spel biedt ook heel wat varianten. U kunt onder andere solo aan de slag, semi-coöperatief spelen en de moeilijkheidsgraad naar believen aanpassen.

Houdt u van spannende, elegante zombiegerelateerde coöperatieve spellen die moeilijk te winnen zijn, zonder dat u daarbij blindelings bevelen hoeft op te volgen van een alfamannetje of -vrouwtje? Niet twijfelen.

Dominique

 

The Walking Dead: The Best Defence

Cryptozoic Entertainment (2013)

Matt Hyra

1 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

45 minuten

 

 

15:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the walking dead: the best defence |  Facebook |

22-07-14

Goede ligging!

Op 9 december 2010 postte ik hier een bericht over een van de oorzaken van mijn lage winstpercentages.

Het doet mij groot plezier u te kunnen melden dat deze flagrante onrechtvaardigheid met een intelligent, technisch hulpmiddel eindelijk kan worden rechtgezet.

Ik dank de dames en heren van Rothbo hiervoor.

Het bericht droeg de titel ‘Slechte Ligging’ en ik fris graag, vooraleer tot de kern van de oplossing over te gaan, uw geheugen even op.

“Ik durf met u te wedden dat u statistisch gezien meer verliest als u tijdens het spelen aan de verkeerde kant van het spelbord zit.

Ik zal u eens uit de doeken doen hoe dat komt.

Als u zich ophoudt aan de verkeerde kant van een spelbord moet u mentaal en fysiek extra inspanningen leveren om die letterlijk ongunstige positie te compenseren.

U moet meer dan gemiddeld uw halsspieren aan het werk zetten om na te gaan wat daar nu juist op dat bord geschreven of aangeduid staat, met als gevolg een groot risico op cervicogene hoofdpijn, een euvel dat u in de eindfase van een spel aanzienlijk parten kan spelen.

U moet ook eens even stilstaan met welke extra belasting u uw hersenen, en meerbepaald uw visuele cortex, opzadelt. Als u goed hebt opgelet tijdens de les biologie weet u dat u eigenlijk niet kijkt met uw ogen, maar met uw hersenen. U ziet eigenlijk van nature alles op zijn kop en uw hersenen draaien alles gewoon weer om. Dit om onder andere te voorkomen dat u 's ochtends via het plafond uw slaapkamer probeert te verlaten. Kijkt u naar een omgekeerd spelbord dan zetten uw hersenen dat omgekeerde beeld recht, om vervolgens hun vergissing in te zien en het beeld nóg eens om te keren, zodat u uiteindelijk tóch dat op zijn kop liggende spelbord gepresenteerd krijgt. U belast uw grijze massa dus driedubbel: door de dubbele beeldomkering, het verlies aan denkvermogen dat deze dubbele omkering teweegbrengt (alle energie gaat daar naartoe) en de cervicogene hoofdpijn waarvan eerder sprake. En dan heb ik nog niet eens de variabele "brildrager" in dit hele proces geïmplementeerd.

U gaat ook regelmatig moeten vragen aan uw medespelers wat er nu op die actiekaart staat die daar zo vrolijk tijdens een spelletje London - voor hen uiteraard lekker leesbaar - ligt te schitteren. Dat zorgt voor mentale onrust bij uzelf want u wil uw medespelers niet lastigvallen en daardoor onnodig het spel vertragen.

Dat, beste medespeler, is dan ook de reden waarom ik beter presteer in kaartspellen en bordspellen waarbij de ligging van het spelbord er niet toe doet. Het is ook opmerkelijk dat mijn winstpercentages aanzienlijk hoger liggen bij digitale versies van bordspellen en online sessies, op BrettspielWelt bijvoorbeeld. Alles ligt daar lekker gebruiksvriendelijk, en vooral leesbaar, voor je neus en verder geen gedoe.

Oplossing? Verliezers, kom op voor uzelf en eis inspraak in de tafelschikking. Spelontwerpers zouden er ook voor kunnen zorgen dat borden meerzijdig benaderbaar en leesbaar zijn. Zij staan blijkbaar niet echt stil bij het schandalige feit dat tijdens het spelen hunner spellen de helft van het deelnemersveld al van bij het openspreiden van het belangrijkste spelonderdeel met een handicap wordt opgezadeld. Het creëren in in stand houden van fundamentele ongelijkheid, ook de bordspellenwereld ontsnapt er niet aan.

Strategisch geplaatste spiegels kunnen ook helpen.”

Onrechtvaardig behandelde medespelers, u krijgt weer gelijke kansen.

De dames en heren van Rothbo hebben immers het briljante idee gehad een draaiende MDF plaat te ontwikkelen waarmee u tijdens uw beurt het spelbord zonder enige moeite naar u toe kunt draaien, vooraleer u uw briljante zet gaat doen.

U legt uw spelbord erop, fixeert het met de meegeleverde plastic instekertjes en u bent vertrokken.

Het warm water hebben ze niet uitgevonden bij Rothbo - Scrabble Deluxe beschikt al jaren over een rotatiemogelijkheid - maar ze verruimen hier wel het potentieel. -tig bordspellen gaat u hiermee letterlijk kunnen ondersteunen, en uw winstpercentage ook.

Meer info vindt u hier:

http://rothbo.myshopify.com/

Dominique

 

12:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rothbo |  Facebook |

20-07-14

Zorreg dat je erbij bent!

Het gaat om de sensatie van het moment, de liefde van het moment en het verlangen om daar iets over te zeggen. Hugo Camps deed deze uitspraak in Vive le Vélo, aflevering 10.

Hij had het uiteraard over zijn wielercolumns, maar hij verwoordde en passant perfect de bestaansreden van deze blog.

De sensatie en de liefde van het moment, en het verlangen daar iets over te zeggen.

Dank u, Hugo.

De sensatie en de liefde van het moment laaiden onlangs weer hoog op tijdens enkele sessies van het voortreffelijke ‘Seventh Hero’, een kaartspel voor 3 tot 5 spelers (AEG).

En dus heb ik een onblusbaar verlangen om daar iets over te zeggen.

Niet over de setting, want die omhelst een aloude profetie van ene Kear die de komst van de verschrikkelijke Meadoc de Corruptor aankondigt, die alleen kan worden gestopt door zeven helden van uitzonderlijke klasse die blablablablabla en hopsasa en faldera. Verzint u gerust zelf wat onzin.

Weg met die zooi. Over naar wat er echt toe doet.

Want dat wat er echt toe doet, beste medespeler, verdient echt wel uw aandacht. Mogelijk zelfs die van uw bankkaart.

Uw opdracht is eenvoudig. Een groepje van 6 helden om u heen verzamelen voor een andere speler dat doet of tijdens hét sleutelmoment, speleinde genoemd, meer helden voor u op tafel hebben liggen dan uw tegenspelers.

Als u die 6 helden koppelt aan de titel van het spel kunt u uit een eenvoudig deductieproces afleiden dat u de zevende bent. Als dat u niet kan motiveren om aan de slag te gaan weet ik het niet meer.

Toch zitten er zeven verschillende helden in het spel, verdeeld over 77 kaarten en elk met een verschillende kaartwaarde die zich uitstrekt over de numerieke waarden 1 tot 7. Ze hebben elk ook een eigenschap die u tijdens het spel, als u ze voor u open op tafel hebt liggen, eenmalig kunt activeren. U hakt daarmee dus lekker in op het normale spelverloop. U doet dat om uzelf in een beter positie te manoeuvreren of, uiteraard, om anderen dwars te zitten.

Is uw opdracht simpel, de eenvoud van het spel zelf doet voor die eenvoud niet onder.

U begint het spel met 5 handkaarten, een helden trekstapel en 2 helden die voor u open op tafel liggen.

Vervolgens wordt de bovenste kaart van de heldenstapel open gelegd. Die bepaalt welk soort held een queeste moet beginnen, zonder daarbij te restrictief te zijn in die omschrijving. Zo kan de opdracht bijvoorbeeld zijn dat de held in kwestie een kaartwaarde moet hebben van 3 of minder. Dat staat mooi aangegeven onderaan de kaart (bovenaan staat de speciale eigenschap van de held vermeld).

Vervolgens wordt de held door actieve speler gedekt doorgegeven aan zijn linkerbuur. Die wordt al onmiddellijk met een zwaar dilemma geconfronteerd: geef ik de kaart gedekt door of huur ik de held in? Doorgeven is geen probleem, inhuren kan u zuur opbreken als u de held in kwestie al voor u op tafel hebt liggen. Dan gaan beide kaarten immers onverbiddelijk naar uw persoonlijke aflegstapel en ziet u uw winstkansen langzaam richting afgrond hobbelen. Is de held van een ander alooi hebt u geluk en mag u hem of haar toevoegen aan uw gezelschap. Daardoor stijgen uiteraard uw winstkansen en tevens hebt u er een handige speciale eigenschap bij. Kunt u uit uw handkaarten geen held doorgeven die aan de voorwaarden voldoet moet u een openliggende held doorgeven of, indien dat ook niet kan, de bovenste kaart van de trekstapel.

Komt de held uiteindelijk weer bij de actieve speler terecht moet die hem aanvaarden en de eventuele negatieve consequenties ondergaan als hij diezelfde held al in zijn taveerne heeft zitten. Maar als hij de held nog niet heeft, en dus lekker heeft geprofiteerd van de achterdocht van zijn tegenspelers, zal een brede glimlach zijn gelittekend gezicht helemaal doen opklaren.

Zo speelt u lekker verder tot een speler 6 verschillende helden heeft verzameld (onmiddellijke winst) of de laatste held van de trekstapel zijn queeste heeft volbracht (wie de meeste helden heeft verzameld wint, bij gelijke stand wint de speler met de minste heldenkaarten in zijn persoonlijke aflegstapel).

‘Seventh Hero’ zit vol subtiliteiten en blufelementen. Geef ik een kaart door waarvan ik zeker weet dat ze voor voldoende twijfel gaat zorgen bij mijn tegenspelers, in de hoop dat ik ze uiteindelijk zelf kan scoren? Wat kan ik deduceren uit de queeste voorwaarde? Wanneer activeer ik de speciale eigenschap van mijn helden en wanneer gebruik ik mijn veto’s? Hoe kan ik mijn medespelers erbij lullen?

Verbaal sterk zijn, mentaal tegen een stoot kunnen en goed kunnen deduceren zijn de tools waarmee u deze heerlijke evenwichtsoefening tot een goed einde kunt brengen.

Voeg daarbij de eenvoudige spelregels - na enkele minuten bent u al op queeste vertrokken -, de aangename speelduur, en het hoge ‘nog eens’ gehalte en u hebt een pareltje in uw heldhaftige handen.

‘Seventh Hero is doosloos ook nog eens lekker compact - het zou me verbazen als dit niet in de rugzak van menig trekker zal worden aangetroffen  - en ook nog eens mooi geïllustreerd. Een lustje voor het oog.

Maar ook een lustje voor zowel de veeleisende veelspeler als de occasionele tafelschuimer.

De trekker van hierboven heeft slechts één probleem. Hij moet tijdens zijn trektocht aan minstens 3 medespelers zien te geraken, want dan excelleert dit spel pas echt.

Small but mighty, zo las ik onlangs over dit spel op BGG. Nagel op de kop.

U, medespeler, hebt maar één opdracht. Ervoor zorgen dat u de zevende bent.

Dominique

 

Seventh Hero

AEG (2014) / Manifest Destiny (2012)

Kuro

3 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

12:13 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: seventh hero |  Facebook |

19-07-14

Bobje het bouwertje

In ‘The Builders: Middle Ages‘, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers, probeert u in een middeleeuwse setting zo snel mogelijk 17 punten te verdienen door gebouwen op te richten.

Dat doet u door arbeiders aan te werven en deze vervolgens toe te wijzen aan uw bouwprojecten. U kunt ook machines bouwen. Die leveren u net als de gebouwen punten op maar daarbovenop kunt u ze bij uw bouwactiviteiten inzetten. En in tegenstelling tot de arbeiders zijn ze kosteloos.

Uw arbeiders zijn gespecialiseerd in de vaardigheden die zoal nodig zijn in de bouwsector. De ene is bijvoorbeeld goed in meten en rekenen, de andere is dan weer beter in het metsen van muren. Uiteraard verdeelt u uw arbeiders over de projecten waarin hun specialisatie het best tot hun recht komt.

U coördineert uw werkzaamheden door het inzetten van actiepunten. U hebt een basis actiepool van 3 punten, maar u kunt met het slijk der aarde extra acties aankopen.

Met uw actiepunten werft u arbeiders aan, zet ze aan het werk op uw bouwplaatsen en kiest u bouwprojecten uit. Door aan acties te verzaken kunt u aan extra geld komen, een schaars goed in dit spel.

Een arbeider aanwerven kost u in eerste instantie niets. Een bouwplan van een gebouw of machine reserveren ook niet. Van zodra u echter arbeiders op een werf zet - u mag op meerdere werven tegelijk opereren - moet u actiepunten betalen. 1 voor de eerste arbeider, 3 voor 2 en 6 voor 3. U hebt al door dat het kopen van extra acties een meer dan belangrijke overweging is in dit spel, en des te meer door het feit dat u op snelheid moet spelen.

Is een gebouw of machine klaar, krijgt u onmiddellijk de corresponderende overwinningspunten en voor een gebouw krijgt u er zelfs een financiële vergoeding bovenop. Dubbele winst dus.

Zodra een speler 17 overwinningspunten heeft verdiend wordt het speleinde ingeluid. De ronde wordt nog uitgespeeld en dan wordt er gekeken wie het meeste punten heeft verzameld. Uit ervaring kan ik u zeggen dat de speler die het speleinde triggert meestal ook het spel wint.

‘The Builders: Middle Ages’ ziet er mooi uit - de kaarten zijn prachtig - en wordt aangeleverd in een compacte blikken verpakking.

Het spel zelf kon mij iets minder bekoren. Het sneeuwbaleffect blijkt hier toch wel heel nadrukkelijk aanwezig en ik hou daar niet van. Meer nog dan in Splendor, het spel waarnaar uw gedachten spontaan afdwalen wanneer u volop aan het bouwen bent. Vervang de arbeiders door fiches en u bent aan het Splendorren.

Geloof me, Splendor is beter. Minder reisvriendelijk, dat wel, maar toch beter.

Maar zoals altijd, beste medespeler, hebt u het laatste woord als u voor de al dan niet digitale winkelrekken staat.

Dominique

 

The Builders: Middle Ages

Asmodee (2013)

Frédéric Henry

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

20:52 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: the builders: middle ages |  Facebook |

17-07-14

Shakira, ik kom eraan!

Een van de weinige dromen die ik nog koesterde - buikdanslessen krijgen van Shakira is er eentje van - is het ontwerpen van het ultieme bordkartonnen voetbalspel.

Koesterde, want deze droom werd enkele dagen geleden definitief ten grave gedragen.

Tot eergisteren had ik nog hoop. Na mijn kennismakingen met The World Cup Game (een voortreffelijke tornooisimulatie), Pocket Football (een heerlijk vluggertje) en FUBA (een spel voor de systeemcoach) meende ik immers dat er nog één klein gaatje niet was opgevuld. Het gaatje van het - laten we even een digitale spelterm gebruiken - arcadespel.

Tot eergisteren dus.

Toen sneed ik immers Soccero (Second Edition) aan, en gelijk meldde die zich aan als vierde kistdrager op de begrafenis van mijn bordkartonnen voetbaldroom.

Soccero doet alles, maar dan ook alles goed.

Dat begint al met het openen van de doos en het inspecteren van het prachtige spelmateriaal, dat u uit een voortreffelijke inlay zit toe te lachen. U krijgt uiteraard een groot, in vakjes ingedeeld, voetbalveld, 22 spelers in wit en blauw, een speciale bal, twee doelen, vier zeszijdige dobbelstenen in 2 kleuren en 2 speciale richtingdobbelstenen, 2 zandlopers waarmee u uw tegenstander indien nodig onder extra druk kunt zetten en een overzichtelijk en duidelijk regelvel met daarop de basisregels (de regels voor gevorderden moet van de website plukken).

Wat u daarmee doet is een heerlijke voetbalwedstrijd spelen.

Afhankelijk van het al dan niet hebben van balbezit beweegt en passt of schiet u. Bewegen doet u altijd na het gooien van een zeszijdige dobbelsteen waarvan u de bewegingspunten naar believen over uw spelers mag verdelen.

Bewegen doet u altijd in een rechte lijn, ook diagonaal, en u moet niet alle bewegingspunten opgebruiken als u niet wil. Als u passt of schiet kiest u vooraf of u met een of twee zeszijdige dobbelstenen gooit en vervolgens voegt u daar de speciale richtingdobbelsteen aan toe. Die bepaalt of u over de grond of hoog speelt en mits wat geluk kunt u de bal tijdens zijn traject ook 45° laten afbuigen. Heel handig als u de bal in het net wil plaatsen.

De doelmannen staan uiteraard niet werkloos toe te kijken. Zij redden een laag schot als ze 5 of 6 dobbelen. Met hoge schoten hebben ze meer moeite. Daar hebben ze een 6 voor nodig.

Interessant is de speciale bal. Als u hem opdrijft moet u hem met de rode stip naar boven leggen, wat betekent dat u hem bij uw volgende beurt moet doorspelen. In de basisregels althans, in de regels voor gevorderden moet dat pas als u rechtstreeks belaagd wordt door een tegenstander.

Het afsnoepen van de bal kunt u natuurlijk ook. Daar moet u wel exact de afstand van de afsnoeper tot de bal voor dobbelen, wat het belang van goed positiespel nogmaals onderstreept.

Verder zijn er regels voor hoekschoppen, vrije trappen, kopballen, fouten, penalty’s, buitenspel, ingooien, uittrappen, rebounds, hakjes, enz.

Als u écht tot het uiterste wil gaan kunt u de twee zandlopers inschakelen, ook al in de clubkleuren aangeleverd. U hebt dan 30 seconden om uw beurt te overdenken én te doen. Tijdens onze sessies werden ze niet gebruikt en, het moet gezegd, ook niet gemist.

Soccero levert tonnen speelplezier aan. Als u van voetbal en bordspellen houdt kunt u hier gewoon niet omheen. Net als in het echte spelletje is bewegen zonder bal even belangrijk, misschien nog belangrijker, dan bewegen mét. Als u verdedigt moet u echt wel de mogelijke looplijnen van uw tegenstander kunnen inschatten, als u de bal hebt is het zaak de juiste openingen te vinden, liefst zo snel mogelijk, om u in schietpositie te manoeuvreren.

Net als in het echt kan de situatie op het veld enorm snel omslaan. Voor u het weet loopt u tegen een dodelijke counter op. Dat maakt dit spel zo leuk. U moet zich voortdurend aanpassen aan het steeds veranderende veldspel. Ik heb tiki-taka moeten ondergaan, uit pure wanhoop de lange bal gespeeld, tijd gewonnen met het rondspelen van de bal, hoog druk gezet en fan-tas-tische counters opgezet.

FUBA, Pocket Football, The World Cup Game en Soccero. Als u deze vier in huis hebt wordt het zoeken naar eender welk bordkartonnen facet van het edele voetbalspel volkomen overbodig. Van deze vier staat Soccero trouwens het mooist op uw tafel (dat veld, die doelen, die spelers, die bal!).

Ik was ook aangenaam verrast dat ik mijn oude Subutteo voetbalploegjes - België, Nederland, Brazillië en Duitsland - perfect kon integreren in dit spel.

U hebt nog even voor het voetbalseizoen begint.

Dominique

 

Soccero (Second Edition)

Passport Game Studio’s / Gamina Ltd (2012)

Jarmo Kuitunen en Martti Ojalainen

2 spelers vanaf11 jaar

45 minuten

12:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: soccero (second edition) |  Facebook |

13-07-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 6)

Athlas: Duel for Divinity (Golden Egg Games)

In ‘Athlas: Duel for Divinity’, een bord- en kaartspel voor 2 spelers, bent u niet minder dan een jonge god. Verbazingwekkend: u bent blijkbaar niet goddelijk genoeg om wetenschap te hebben van wat er zoal in de wereld om u heen gebeurt.

U bezit echter wel voldoende godsdeeltjes om tijd en ruimte naar uw hand te zetten, wat erg handig is om de zeven buitenwerelden van Athlas te exploreren. Dat exploreren is een volwassenheidstest waarbij u de geheimen van uw voorvaderlijke goden moet ontsluieren, geheimen die u op hun beurt weer kunt gebruiken als opstapje naar de poort naar Athlas. Die opent zich immers vanzelf als u voldoende kracht hebt opgebouwd en twee van drie heilige relieken hebt verzameld. Dan, en pas dan hebt u uw goddelijke volwassenheid bereikt.

Dat je op een bepaald moment gewoon tegen iemand kunt zeggen: “Jongen, je bent volwassen” is bij de oudere goden blijkbaar nooit opgekomen.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Mage Wars: u keek er zo naar uit, wou er zó erg veel van houden en werd zó teleurgesteld. Te lang, te traag, teveel, te moeilijk. ‘Athlas: Duel for Divinity’, dat weet u wel zeker, wordt uw nieuwe grote liefde. Veel korter, sneller, overzichtelijker, makkelijker en zeker zo mooi.

Unieke eenheden creëren, met specifieke vaardigheden en in het bezit van krachtige toverspreuken en artefacten, het is al lang uw natte droom.

Men garandeert u een eindeloze herspeelbaarheid door het moduleerbare spelbord en de niet te tellen kaartcombinaties.

170 kaarten. Yummy!

Het artwork is goddelijk. U hoeft dit helemaal niet te spelen, u kan er gewoon uren naar zitten kijken.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Golden Egg Games voorbij want:

Die voorbereidingsfase, waarbij u uw eenheden samenstelt en vervolgens de kans moet geven aan uw tegenstander deze te evalueren en eventueel bij te sturen, schrikt u af. U hebt het gevoel dat dit de festiviteiten onnodig zal vertragen, zeker als u met herr grübler aan tafel zit.

Uiteindelijk is dit een ordinair oorlogsspel, met extra toeters en bellen. U hebt het niet zo voor conflictspellen.

Er staat nogal veel tekst op de kaarten, wat u doet vrezen voor aanzienlijke leespauzes tijdens het spelen.

‘Athlas: Duel for Divinity’ is ook een race. Het gevoel aan een snelheidswedstrijd bezig te zijn wordt echter helemaal teniet gedaan door de hoger vernoemde vertragingsaspecten, waardoor u eerder het gevoel hebt in de processie van Echternach te zitten. Dat u tegenwoordig in die processie geen drie stappen vooruit en twee achteruit meer moet doen, maar vrolijk afwisselend op de linker- en rechtervoet, en aan elkaar vastgemaakt met witte zakdoekjes, richting abdij van Echternach mag huppelen trekt u echt niet over de streep.

Dominique

13:57 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: athlas: duel for divinity |  Facebook |

12-07-14

Moet het echt?

Een blik zoals die van Ilse DeLange in de rondcirkelende camera op het Eurovisiesongfestival, daar gaat het eigenlijk allemaal om.

Maar ik dwaal af.

Laten we het even hebben over een interessant, kurzweilig dobbelspelletje. Een dobbelspelletje dat er niet uitziet - niet wat betreft verpakking en ook niet qua inhoud - maar toch voldoende spelplezier genereert om u daar overheen te helpen zetten.

En over de naam valt ook al te discussiëren: Blöder Sack.

Jakkes.

Maar laten we daar ook even doorheen kijken.

In Blöder Sack, een dobbelspel voor 2 tot 4 spelers, probeert u al dobbelend opdrachtkaarten binnen te halen. Van die opdrachtkaarten liggen er 5 open - u weet ten allen tijde wat van u verwacht wordt - en ze zijn gekoppeld aan 5 dobbelsteenkaarten waarop u en uw tegenspelers de zeszijdige steentjes droppen. Afhankelijk van het aantal spelers worden de opdrachtkaarten gewaardeerd wanneer de dobbelsteenkaarten met 6 of 9 dobbelstenen worden gevuld. Of als er een paartje wordt gedobbeld,. Paartjes van 1, 2, 3, 4 en 5 verplichten u de corresponderende opdrachtkaarten te waarderen, dobbelt u een paartje van 6 bepaalt u zelf welke opdrachtkaart wordt gescoord. Niet waarderen is in dit geval ook toegelaten.

Tijdens uw beurt dobbelt u met 2 dobbelstenen - u begint met een voorraad van 10 - en legt deze op een dobbelsteenkaart naar keuze. Er zijn geen restricties.

U mag ook een dobbelsteen van een tegenstander vervangen door eentje van u, maar enkel en alleen als deze dezelfde waarde heeft. U mag dan wel slechts die ene dobbelsteen plaatsen.

Als u aan de beurt bent en u hebt geen 2 dobbelstenen meer in voorraad moet u een opdrachtkaart naar keuze waarderen als u minstens 2 dobbelstenen op de corresponderende dobbelsteenkaart hebt liggen. Daarna werkt u uw beurt gewoon verder af door te dobbelen en te leggen.

De 27 opdrachtkaarten laten aan duidelijkheid niets te wensen over, en zijn vrij origineel qua opzet. Zo is er eentje waarbij de speler die de laatste 2 op de corresponderende kaart heeft gezet, de kaart binnenhaalt. En wat te denken van de opdrachtkaart die wordt binnengehaald door de speler die de hoogste opgetelde waarde lager dan 10 op de dobbelsteenkaart heeft liggen, of de meeste niet 4-en?

Zo dobbelt u lustig verder tot een speler 4 opdrachtkaarten heeft verzameld. De lopende ronde wordt dan nog uitgespeeld, waarna alle opdrachtkaarten worden gewaardeerd. Waarderen betekent hier de zakjes op uw opdrachtkaarten optellen, 1 of 2 per kaart. Vervolgens wordt de speler met de meeste zakjes uitgejouwd. Hij is immers de grootste zak aan tafel.

Na het spelen - dat nam een kleine 20 minuten in beslag - kwam bij ons spontaan de vergelijking met Las Vegas op.

En het moet gezegd: ik vind Blöder Sack beter. Lelijker, dat wel, maar beter.

Beter omdat u, in tegenstelling tot in Las Vegas, veel meer vat hebt op wat u met uw dobbelsteentjes doet. U wordt niet gespeeld hier, u doet het zelf. Het feit dat u uw dobbelstenen overal kwijt kunt, zonder enige beperking, opent een massa mogelijkheden. Daarbovenop kunt u ook nog eens sturen welke kaart wanneer wordt gewaardeerd, en door het vervangen van een dobbelsteen van een tegenstander door eentje van u kunt u uw tegenspelers lekker dwarszitten.

Blöder Sack betekent evenveel als domme (kloot)zak of, als u van het milde type bent, heikneuter. Beide krachttermen, maar toch vooral de eerste, komen gegarandeerd op als u dit spelletje speelt. Meer zelfs, u mag deze krachttermen ook auditief uiten.

Compact, enorm snel uitgelegd, (ont)spannend, supersnel en erg vriendelijk voor de terras- en campingtafel. Maar o zo lelijk. Zo lelijk dat u bij aanvang denkt: "Moet het echt?" Dat, in een notendop, is Blöder Sack.

Is het visuele aspect voor u minstens even belangrijk als het inhoudelijke? Loop hier dan met een wijde boog omheen. Zit volgens u echte schoonheid vanbinnen? Aanschaffen die handel.

Dominique

 

Blöder Sack

Kosmos (2014)

Ralf zur Linde

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

25 minuten

 

11:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blöder sack |  Facebook |

10-07-14

Game, set en goedgekeurd!

Teamspellen, ik moet er niet veel van hebben.

Er zijn uitzonderingen. ‘Hey Waiter!’ bijvoorbeeld, is een parel van een teamspelletje. En nu heb ik me daar van de week een tennis sportsimulatie - groot woord - gespeeld waar ik, en mijn medespelers, helemaal weg van waren.

Grand Slam (Korea Boardgames Co., Ltd.).

Als u dit voor uw neus op tafel ziet verschijnen zult u een zucht van weerzin niet kunnen onderdrukken. Twee kleine bordjes die een tennisveld moeten voorstellen, een stapeltje kaarten en een handvol beiderzijds bedrukte fiches die een tennisbal uitbeelden. U bent al voor minder gillend een kamer uitgerend.

Maar in dit geval raad ik u toch aan lekker te blijven zitten. U bent immers in voor een traktatie, en al helemaal als u het dubbelspel aansnijdt, de variant die hier besproken wordt.

Het spel is eigenlijk heel eenvoudig. U hebt de beschikking over 6 kaarten - u vult steeds weer aan vanuit uw persoonlijke trekstapel) - waarop de zones van uw eigen terreinhelft staan aangegeven en de zone waarnaar u de bal in het veld van de tegenstander mept. Opmerkelijk: u slaat nooit out.

Na de opslag retourneert de tegenpartij - afwisselend in het dubbelspel - door een kaart met de zone van de balpositie uit te spelen. Op die kaart staat ook aangegeven in welke zone de bal bij de tegenstander terechtkomt. Als hij of zij daar nog eens een kaart van dezelfde zone bovenop speelt kan hij smashen, de tegenpartij daardoor verplichtend twee kaarten van dezelfde zone uit te spelen als ze wil retourneren. Tricky.

Om aan te geven dat er gesmasht is wordt de tennisbalfiche van de groene naar de rode zijde gedraaid. Handig.

Als u niet kunt retourneren moet u een kaart afleggen - daardoor vermindert uw kaartlimiet voor de resterende tijd van de rally - en moet u hopen dat uw teammaat wel kan terugslaan.

Als u door veelvuldig succesloos smashen te snel door uw trekstapel heen woelt zit u met een groot probleem. U moet het dan immers doen met uw resterende handkaarten. Wees maar gerust dat uw tegenstanders die zwakke plek handig zullen uitbuiten..

Als een team de bal niet kan terugslaan haalt de tegenpartij een punt binnen. Het team dat als eerste 4 punten haalt wint het spel..

Door het verplicht afleggen van een kaart als u niet kunt retourneren wordt de toenemende vermoeidheid en het onherroepelijke naderen van het einde van de rally mooi geëvoceerd. Ook het samenspel tussen de teamspelers is enorm leuk.

In Grand Slam is dubbelspelen zeer aan te raden. Met z’n tweeën wordt het een beetje geluksafhankelijker en ook minder interactief.

Grand Slam is extreem mogelijk te vinden - Korea ligt niet bepaald bij de deur - maar een zoektocht meer dan waard.

Het spelmateriaal is functioneel en van goede kwaliteit - het doosje kon iets steviger - en het is verdomd leuk. De high fives waren tijdens onze sessie gewoon niet te tellen, wat uiteraard ook iets zegt over de hoge interactiviteit waarmee u hier geconfronteerd wordt.

De iconische foto van Fiona Butler, genomen op de universiteit van Birmingham in 1976, en bekend geworden door de Athena-tennisposter, vindt u jammer genoeg niet in het doosje terug. Dat kon bij ons de pret echt niet drukken. Of toch maar een klein beetje.

Tennis, ondanks Clijsters en Henin heb ik het nooit een interessante sport gevonden. Een dubbelspel aan de keukentafel zal ik echter, als Grand Slam als compagnon fungeert, nooit afslaan.

Dominique

 

Grand Slam

Korea Boardgames Co., Ltd.

2 tot 4 spelers

20 minuten

 

14:17 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grand slam |  Facebook |

09-07-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 5)

Septikon: Uranium Wars (Hobby World / Igrology)

In 'Septikon: Uranium Wars', een bordspel voor 2 spelers, baat u een zwaar bewapend mijnstation uit op een asteroïde. Die herbergt namelijk uranium. Een andere maatschappij heeft echter ook haar oogje laten vallen op uw lucratieve graafwerken en - het geeft in elk geval het voordeel van de duidelijkheid - valt u gewoon aan. Dat houdt in dat u al van verre raketten en fotontorpedo's op u ziet afkomen. Gelukkig hebt u nog tijd om uw verdedigingsschilden te activeren en uw agressor een koekje van eigen deeg te geven.

Ondertussen blijft u maar door ontginnen want u hebt uw uranium nodig voor alles wat uw mijnstation draaiende houdt, dus ook voor het aanvallen van uw opponent.

Al het werk laat u aan uw zelf gekweekte klonen over. Zelf houdt u zich bezig met de supervisie vanop uw zwaar beveiligd hoofdkwartier.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Goede spotters, u zelve incluis, waren dit spel in de Spiel editie van 2012 al op het spoor gekomen. U kon er toen nog geen hand op leggen, maar u hebt het wel gespeeld. U weet dus wat u te wachten staat en u zult niet aarzelen om uw kalfslederen portefeuille wijd open te trekken.

U houdt van tweepersoonsspellen met ballen, en dan nog het liefst een spel met Intergalactische ballen. Ze worden hier in vol ornaat tentoongespreid.

Dit is een hebbeding voor de veeleisende tweespeler en niet voor doetjes, en laat dat nu net een beschrijving zijn die u als gegoten zit.

U houdt van spellen waarvan u diepgaand kunt genieten, zelfs als u verliest.

Spelmatig liggen de Russen u na aan het hart. Het voorbije jaar maakte u immers, tot grote tevredenheid, kennis met Hollywood en 'World of Tanks: Rush'. Spellen waarvan uw mondhoeken omhoog krulden. Dat kan geen toeval meer zijn. De fabricagefout die u ooit met een Volga gewoon rechtdoor deed rijden toen u linksaf wou slaan hebt u de Russen al lang vergeven.

The Russians moved in zingt Nick Cave in Jubilee Street. Wel, inmoven doen ze inderdaad, de jongens van Hobby World en Igrology. Met stijl. En er weer uit moven is voor de veeleisende tweespeler een heel andere zaak. U ziet er verre van tegenop om s nachts onder uw Velux design dakraam voortdurend na te denken over mogelijke strategieën die u in de volgende confrontatie zult toepassen. Deze nachtelijke activiteit is, wat u betreft, misschien hét belangrijkste referentiepunt voor het bepalen van een toppertje.

Meer dan 100.000 Russen kochten dit in 2011. Die kunnen zich toch niet alllemaal hebben vergist?

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Hobby World en Igrology voorbij want:

Dit is een monstertje van een spel. Als Lost Cities al het maximum van uw concentratie vraagt moet u hier niet aan beginnen. Er gebeurt zoveel op het spelbord dat u vreest dat niet alleen uw basis in de lucht zal vliegen maar ook uw hoofd.

Dit spel draait om pure confrontatie. Dat ligt niet lekker bij uw reguliere spelpartner in crime.

U speelt veel met uw vrouwelijke wederhelft en dit krijgt u nooit aan haar verkocht.

Dominique

 

18:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: septikon: uranium wars |  Facebook |

07-07-14

Robben zit erin!

Nu de wereldbeker zijn laatste rechte lijn heeft ingezet wil ik toch nog even uw aandacht vestigen op een alleraardigst en minuscuul dobbelspelletje, dat aaneenhangt van geluk maar toch heel wat volk naar onze terrastafel lokte.

Pocket Football.

Pocket Football bestaat uit 8 zeszijdige dobbelstenen en een velletje spelregels, ondergebracht in een mini, rood stoffen buideltje.

De dobbelstenen waarmee u aan de slag moet bestaan uit een verdedingsdobbelsteen, een middenvelddobbelsteen, een flankdobbelsteen, een aanvalsdobbelsteen, een scheidsrechterdobbelsteen, een vrije schop/hoekschopdobbelsteen, een doelpogingdobbelsteen en een spectaculaire actie dobbelsteen. Daarmee gaat u de wedstrijd naar uw hand zetten. Ze hebben allemaal leuke kleurtjes: geel, roze, blauw, groen, wit, oranje, zwart en rood. Zo kunt u ze in een mum van tijd herkennen als u er eentje moet uikiezen.

Die dobbelstenen zijn allemaal voorzien van symbolen die aangeven wat het resultaat is van uw worp (u dobbelt elke dobbelsteen apart). Een pass, een lange pass, een doorsteekbal, een dribbel, een voorzet, het zit er allemaal in. Ook de zone naar waar de bal wordt gespeeld vindt u op de dobbelstenen terug. D (defender) voor verdediging, M (midfield) voor het middenveld, W (winger) voor de flanken en F (forward) voor de aanval. Gooit u een T (turnover) neemt uw tegenstander het spel over en kan hij op zijn beurt een aanval proberen op te zetten.

Gooit u een fout wordt, hoe kan het ook anders, de witte scheidsrechterdobbelsteen gegooid. Dat kan u een vrije schop opleveren, waarvoor u dan weer de roze vrije schop/hoekschopdobbelsteen moet gooien. Die resulteert dan ook in een korte of lange pass, maar die kan ook mislukken door een interceptie (33% kans). Soms geeft de scheidsrechter zelfs balvoordeel!

Komt u in een scoringspositie (S) wordt de blauwe doelpogingdobbelsteen gegooid. U hebt dan 1 kans op 6 om te scoren.

Speciaal zijn de skillpoints. Als u deze gooit mag u ze opsparen en gebruiken om alle dobbelstenen te herdobbelen zolang u in balbezit blijft, behalve bij een doelpoging. Verzamelt u 3 skill points mag u die bij een doelpoging gebruiken om 1 ander symbool dan het doelpuntsymbool - u hebt normaal 1 kans op 6 om te scoren - ook als goal te laten tellen. U hebt dan 1 kans op 3 om te scoren. Pakt u echter 2 gele kaarten mag u het gebruik van skill points voor de rest van de wedstrijd vergeten. Een zware handicap!

Alle wat voetbal zo mooi maakt zit in dit spelletje. Korte en lange passes, tackles, doorsteekballetjes, kruispasses, omhalen, terugspeelballen, lange afstandsschoten, ballen door de beentjes, overtredingen, buitenspel, hoekschoppen, intikkertjes, binnenkant paal, op de lat, schoten naast en over het doel, spectaculaire reddingen, rebounds, strafschoppen, volley’s, kopballen, ziekenfondsballetjes, centers naar de tweede paal, centers naar de eerste paal, centers naar de zestien, fopduiken (Robben!), balvoordeel, gele kaarten, elleboogjes, handspel, noem maar op. U hebt echt wat te vertellen na afloop.

U maakt een wedstrijd zo lang als u wil en ondanks het opgegeven maximum aantal spelers van 2, kunt u gerust met meerdere spelers aan de slag. De veldbezetting even verdelen, ieder zijn positiedobbelsteen laten dobbelen en een beetje afwisselen bij het doelpogingen. Het werkt wonderwel.

Dat dit spelletje zoveel volk naar onze terrastafel lokte had te maken met het lawaai dat wij beiden genereerden. Gejuich bij doelpunten, gekreun bij missers, yesss-geroep bij een geslaagde pass met extra skillpoints erbovenop, aouuuw bij spectaculaire reddingen door de keepers en olé gezang na afloop van een wedstrijd. We hebben dan maar gelijk een mini tornooitje opgezet zodat elke omstaander ook mee kon spelen. Het was een fantastische avond. Iedereen, zonder uitzondering, vroeg ons waar het kon worden aangeschaft.

Een minuscuul dobbelstelletje aan een minuscule prijs, maar met een megagrote hoeveelheid spelplezier. Dat is Pocket Football.

In de spelregels verzoekt men u commentaar te geven bij elke actie. Bespaar u de moeite, u doet het vanzelf.

Dominique

 

Pocket Football

Hockeysport (2013)

Hamish Sterling

1 tot 2 spelers vanaf 8 jaar

15 minuten

 

12:26 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (3) | Tags: pocket football |  Facebook |

04-07-14

Baas der bazen

Het verbaast me steeds weer hoe weinig kinderen “gangster” vernoemen als je ze vraagt wat ze later willen worden. Veel geld, mooie vrouwen, machinegeweren, overal een voetje binnen - al dan niet opgedrongen - en een adrenalinegenerator van heb ik je daar. En in plaats van ze te blussen mag je de vuurtjes aansteken.

Gelukkig kan het jongetje in ons, aan de keukentafel, zijn droom alsnog realiseren.

Met Capo dei Capi bijvoorbeeld.

In dit tweepersoons dobbel- en meerderhedenspel resideert u in New York, en bestaat uw dagelijkse routine erin gangsterbaas te spelen.

Uw dag is goed gevuld. U koopt politici om, bij voorkeur de burgemeester, beheert casino’s, stookt illegaal en steekt het politiekorps af en toe wat dollars toe om een andere kant op te kijken als u met uw dagtaak bezig bent.

Jammer genoeg is recent een deel van uw daginvulling minder interessant geworden, zeg maar ronduit irritant. Dat komt omdat er een concurrent is opgedoken die de kneepjes van het vak even goed beheerst als u, mogelijk zelfs beter.

En er is maar plaats voor één superganster in New York. U weet dus wat u te doen staat.

Al dobbelend met 2 zeszijdige dobbelstenen wijst u invloedfiches, omkoopfiches en waardefiches toe aan gangstergerelateerde deelgebieden, als daar zijn: het omkopen van de burgemeester, het omkopen van de politie, het afdreigen van handelaars, het draaiende houden van uw illegale drankcircuit, het beïnvloeden van rechtszaken, het witwassen van zwart geld in uw casino’s en het investeren van dat wissewasje in lucratieve eettentjes in het hartje van de stad.

Al deze locaties worden mooi weergegeven op grote bordkartonnen fiches die centraal op tafel liggen.

Wat u met, maar toch vooral óp, die fiches gaat doen bepaalt het resultaat van uw dobbelsteenworp en, nog veel belangrijker, hoe lang u het aandurft om te blijven dobbelen.

Want alle acties die u tijdens uw actieve fase wil doen blijven inactief totdat u beslist te stoppen. Dan pas kan u tot handelen overgaan.  U kunt lekker blijven doordobbelen, maar als u een tweede keer hetzelfde gooit, of een tweede keer een paartje, gaat alles wat u naartoe werkte in uw beurt onherroepelijk verloren, tot groot genoegen van uw tegenstander.

Uw dobbelresultaten laten u toe locaties te beïnvloeden met invloedfiches, omkoopfiches of waardefiches. Daarbovenop kunt u nog extra waardefiches bekomen als u de burgemeester net genoeg onder druk kunt zetten. Nét genoeg, want op een bepaald moment breekt de man, kan hij het allemaal niet meer aan en bent u de klos.

Met uw dobbelsteencombinaties kunt u -tig acties doen, allemaal in uw voordeel, en met een beetje geluk kunt u ook uw tegenstanders' plannen gedeeltelijk blootleggen door zijn of haar omkoopactiviteiten in kaart te brengen. Omkoopfiches worden immers gedekt op een locatie gelegd en de onwetendheid over de sterkte van die van uw tegenstander jaagt u helemaal de gordijnen in.

U kunt blijven dobbelen totdat u zichzelf hopeloos vast rijdt. Dan is het beurt over, krijgt u niks en is uw handenwringende overbuur aan de beurt.

Het spel eindigt als er geen waardefiches meer in voorraad zijn (21 stuks), er geen omkoopfiches meer beschikbaar zijn (15 stuks in waardes van 1, 2 en 3) of de invloedfiches van waarde 1 allemaal zijn opgebruikt.

De eindtelling dan. Elke locatie waarin u het meeste invloed hebt levert u 1 punt op en elke waardefiche die op die locatie ligt of die zich in uw hoogstpersoonlijke kluis bevindt tikt uw puntentotaal ook nog eens aan met 1.

Capo dei Capi hanteert het uitentreuren gehanteerde push your luck principe. U wil maar blijven dobbelen, want de kwijl die vanuit uw mondhoeken op uw tafelblad drupt geeft aan dat u heel wat lekkers kunt binnenhalen, mogelijk zelfs de overwinning. Als u maar even doorzet en een beetje geluk hebt.

Dat, beste medespeler, maakt dit spelletje ontzettend leuk, erg interactief - uw tegenspeler zit gewoon te wachten op uw implosie en uw daaraan gerelateerde wanhoopsreactie - en uitdagend. En door de compacte uitvoering is het een perfecte reisgenoot.

Capo dei Capi is ook verrassend kort. In minder dan een half uurtje bent u klaar. Ik garandeer u dat u onmiddellijk opnieuw New York induikt.

Een ideaal spelletje voor koppeltjes die ook aan de keukentafel tot het uiterste willen gaan. Want wie wint is uiteindelijk de baas der bazen in huis. Als dat niet motiverend werkt weet ik het niet meer.

Een dikke aanrader.

Dominique

 

Capo dei Capi

Dr. Finn’s Games (2013)

Steve Finn

2 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

18:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: capo dei capi |  Facebook |

02-07-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 4)

Machi Koro (meerdere uitgevers)

In Machi Koro, een kaart- en dobbelspel voor 2 tot 4 spelers, bent u de burgervader van een stad waarvan de inwoners u steeds meer met onroerende verzoekjes overstelpen. U denkt al aan de volgende verkiezingen en gaat naarstig aan het werk.

Uw dobbelresultaat bepaalt welk gebouw u welke voordelen oplevert, meestal van financiële aard. U probeert uiteindelijk voldoende geld te verzamelen om uw vier doelprojecten in de steigers te zetten. Lukt u daarin als eerste hebt u gewonnen.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U rende, sprong, vloog, dook, viel, stond op en ging weer door zodra de deuren op Spiel 2013 opengingen. Richting Japon Brand meerbepaald, om aldaar aangekomen alleen maar hijgend te kunnen vaststellen dat alle exemplaren van Machi Koro al uitverkocht waren. Dat zal u in 2014 niet overkomen.

U hebt een familie.

U houdt van dobbelspellen.

U speelt graag ’De Kolonisten van Catan’.

U houdt van racespellen.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van alle uitgevers die op de Machi Koro kar zijn gesprongen voorbij want:

Machi Koro is overdadig gekruid met een spelingrediënt waaraan u een grondige hekel hebt: geluk.

Machi Koro is ook nog eens voorzien van een speleffect waar u de muren van oploopt: het sneeuwbaleffect.

En de combinatie van de twee voorgaande eigenschappen doen u de haren al helemaal ten berge rijzen.

U hebt al betere en veel goedkopere versies van Machi Koro in uw spellenkast staan: Boomtown en The Mother Lode of Sticky Gulch. Daar kan Machi Koro niet aan tippen. U spaart dus weer wat centjes uit op Spiel 2014.

Dominique

 

09:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: machi koro |  Facebook |

01-07-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 3)

Waggle Dance (Grublin Games Publishing)

In Waggle Dance bent u een vrolijke honingbij, die biene Maya als het ware, die in de gunst van de koningin probeert te komen door zo snel mogelijk zo veel mogelijk honing te produceren. U doet dat al dobbelend. Zeven volle honingraten moeten volstaan.

Bent u daarmee als eerste klaar voor de winter zich aandient mag u de honingzoete smaak van de overwinning proeven.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U houdt van dobbelen.

Zware en diepgaande spellen zijn niet (meer) aan u besteed. U zoekt uw bevrediging tegenwoordig in het lichte familiale subsegment. Waggle Dance does the job.

Eenvoudige en aanpasbare spelregels naargelang het niveau van de aangeschovenen, het klinkt u als muziek in de oren.

Worker placers, u krijgt er nooit genoeg van.

U houdt van kleur op uw keukentafel.

U bent een educatief verantwoorde ouder en u ziet dit spel als een uniek opstapje naar een interessante uiteenzetting over de wondere, met uitsterven bedreigde, wereld van de honingbij.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Grublin Games Publishing voorbij want:

Lichte familiale kost, dat klinkt in eerste instantie allemaal erg verleidelijk, want u hebt een familie. Maar anderhalf uur dobbelen? Dat krijgt u tijdens uw wekelijkse familieraad nooit verkocht.

De reclamecampagne voor Waggle Dance draait al een tijdje op volle toeren, ook in onze contreien. U bent als de dood voor euforische, betaalde, reclamepraatjes. U laat zich niet vangen.

De omschrijving Euro-style worker-placement dice game is al voldoende om u kokhalzend richting toiletpot te stuwen. Hebt u trouwens het summum van Euro-style worker-placement dice games al niet in uw spellenkast staan, luisterend naar de namen Yspahan, Alien Frontiers en Troyes? So why bother?

Wat u betreft mag Waggle Dance gerust naar de uitgang waggelen. U hebt uw zinnen immers al gezet op het enige insectenspel dat er echt toe doet: March of the Ants (Weird City Games). Meer mogelijkheden, meer diepte, meer afwisseling, meer schoonheid, meer uitdaging en ook nog eens speelbaar binnen hetzelfde tijdsverloop als Waggle Dance, mogelijk zelfs sneller. Dat u daarvoor uw geduld over Spiel heen moet tillen hebt u er graag voor over.

De dobbelaar in u werd erg verwend de laatste jaren. Banale zeszijdige dobbelstenen, ook al worden ze hier en masse en erg kleurrijk aangeboden, kunnen u al lang niet meer over de streep trekken. U wil speciale dobbelstenen, en lekker groot.

Waggle Dance is binnen de het segment van de Euro-style worker-placement dice games niet afwijkend genoeg om uw boekhouder te overtuigen een budget vrij te maken.

Dominique

 

 

 

 

11:30 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: waggle dance |  Facebook |

29-06-14

Slechte kaarten..

Solospellen met een variant voor meer spelers, men komt ze niet vaak tegen.

De heer Cthulhu loopt dan weer dagelijks honderden huiskamers plat, steeds weer proberend de aarde en al haar bewoners naar zijn doorslechte hand (tentakel) te zetten.

Krijgt u maar niet genoeg van het vechten tegen zijne slechtheid maar hebt u moeite een team bij elkaar te krijgen, ligt hier uw kans.

Met ‘The Cards of Cthulhu’.

In dit solospel - u kunt semi- en volcoöperatief  tot z’n vieren, maar de soloversie is beter - gaat u voor uw zoveelste confrontatie met de georganiseerde slechtheid.

De arena: vier borden (voor zijne slechte hoogheden Arwassa, Chaugnar Faugn, Yog-Sothoth en Cthulhu himself).

De protagonisten in de arena: de volgelingen van het hoger genoemde schorem, uzelf en enkele levensmoeë helpers.

Uw hulpmiddelen: 10 gouden munten (ervaringspunten), 2 gezondheidsdobbelstenen, 4 krachtdobbelstenen, 1 lichaamsdobbelsteen, een aantal magische artefacten waar u tijdens het spelen nog moet zien aan te komen en - hopelijk voor de mensheid - een mentale weerbaarheid waartegen de gemiddelde mens ’u’ zegt.

Uw belangrijkste activiteit in dit spel is kaarten trekken, minstens 4 per beurt. Voor elke ongesloten toegangspoort naar onze wereld trekt u er eentje extra. Volgelingen en hun bazen - die komen slapend onze wereld in - worden op hun corresponderend bord gelegd. Helpers en artefacten - dat kunnen ook vervloekingen zijn - legt u even apart. Die kunt u op het einde van uw beurt aanwerven of aankopen met ervaringspunten. Als het om vervloekingen gaat moet u die gewoon ondergaan, niks aan te doen.

U hebt aanvankelijk het geluk nog enigszins aan uw zijde. De grootste gruwelen komen immers al slapend de wereld in. Maar vanaf het moment dat er 2, 3 of 4 volgelingen aanwezig zijn starten die een duivels ritueel waarmee hun bazen worden gewekt.

Volgelingen en opperbazen moet u bestrijden. Dat doet u met uw 2 levensdobbelstenen en uw lichaamsdobbelsteen. U kunt dit voorraadje van 3 nog aanvullen met 4 krachtdobbelstenen, die u op het einde van uw beurt weer moet inleveren. U koopt die met ervaringspunten. De lichaamsdobbelsteen is een gevaarlijke. Als u hiermee een 1 dobbelt - u bent verplicht hem tijdens elk gevecht te gebruiken - verliest u immers een levensdobbelsteen, en dus slagkracht. En, veel erger, mogelijk ook het spel.

Dobbelt u minstens evenveel als de levenssterkte van de slechteriken zijn ze uitgeschakeld en meteen ook uit het spel. De opperbazen vragen wat meer moeite, daar moet u combo’s voor dobbelen. Deze sujetten gaan ook niet braafjes in een hoekje op uw aanval zitten wachten. Als ze enigszins kunnen zullen ze zelf toeslaan.

Uw ervaringsmunten, die u tijdens gevechten ook kunt verliezen, gebruikt u om artefacten aan te kopen, helpers in te huren en te vorkomen dat u helemaal gek wordt (dan is het immers ook onmiddellijk solo game over). Zoals eerder aangegeven kunt u er voor elk gevecht ook extra gevechtsdobbelstenen mee kopen. Dat scheelt, zo heb ik zelf meerdere malen ondervonden.

En u moet vechten, want u moet ervoor zorgen er dat op het einde van het spel, als de trekstapel is leeg gespeeld, op elk bord minder dan 5 volgelingen liggen en geen ontwaakte opperbazen. U kunt ook vroeger het loodje leggen, als u geen geen gezondheidsdobbelsteen meer in voorraad hebt of als u niet genoeg ervaringsmunten meer hebt om te voorkomen dat u helemaal gaga wordt.

The Cards of Cthulhu spelen, beste medespeler, is een helse opgave. En dat is niet negatief bedoeld. Elke, echt élke beurt is een heerlijke marteling waarbij al uw speltechnische vaardigheden op de proef worden gesteld. Kaartmanagement, ervaringspunten management, dobbelsteenmanagement, speelbordmanagement, vechtmanagement, emotioneel welzijn management, noem maar op. U moet vol aan de bak.

A pain in the ass vormen de poorten en de vervloekingen waarmee u geconfronteerd wordt. Voor elke open poort moet u immers een extra kaart trekken bij het begin van een beurt en de vervloekingen richten sowieso schade aan, afhankelijk van de soort. Het sluiten van de poorten is dan ook een niet te verwaarlozen activiteit.

Het kiezen van uw personage aan het begin van het spel is uw eerste belangrijke stap naar een mogelijke - hoop er niet teveel op - succesvolle missie. Gaat u voor de bevallige journaliste, die u extra ervaringspunten oplevert als u opperbazen verslaat? Of kiest u de ritualist, waarmee u tijdens uw beurt een volgeling naar een ander spelbord kunt verplaatsen? Of duikt u toch maar de veilige schoot van Onze Lieve Heer in door voor het priesterschap te gaan, waarmee u uw gezondheidsdobbelsteen mag herdobbelen? Leuke dilemma’s.

The Cards of Cthulhu gaf mij de beste solo ervaring die ik dit jaar al heb gehad. U hebt hier meer het gevoel dat u op een (snel) zinkend schip zit dan - ik noem maar iets: S.O.S Titanic. Hondsmoeilijk is het. Elke beurt is belangrijk en u moet elk moment van relatieve rust aanwenden om u voor te bereiden op de onafwendbare dijkbreuk die als een sneltrein op u afdendert.

Wat ook erg voor The Cards of Cthulhu pleit is de korte opzettijd. U zet zich aan tafel en enkele seconden later bent u al volop aan het spelen.

Dat hoort ook, want als het om het redden van de wereld gaat hebt u geen tijd te verliezen.

Dominique

 

The Cards of Cthulhu

DVG (2014)

Ian Richard

1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

11:52 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the cards of cthulhu |  Facebook |

22-06-14

Een Zomerspelse Zaterdag

Vandaag, op Radio 1, interviewde Friedl' Lesage niemand minder dan Jozef Vandenberg, een Nederlandse gewezen poppenspeler waaraan ik erg mooie herinneringen heb.

Ze hadden het over Mannetje Pluim, een van Jozefs lievelingspoppen die hij van z'n vader, vlak voor z'n dood, had gekregen.

Om 13u47 zei Jozef dit: "Jozef, zei mijn vader, hier is Mannetje Pluim. Die is voor jou. Je mag hem nooit vergeten. Die moet je altijd bewaren. Als je vergeet, jongen, dat je klein bent geweest dan word je later onherroepelijk een vervelend groot mens."

Hou deze uitspraak in het achterhoofd tijdens het lezen van mijn volgende bijdrage. Neem hem ook maar mee in uw verdere leven.

Hij gaat immers, in essentie, over ons.

Spelers. En het kind in ons.

Zomerspel

Op een zomerse Zaterdag afzakken naar het stadscentrum van Gent om quasi de hele dag spellen spelend binnen te zitten, gezellige terrasjes en korte rokjes binnen handbereik.

Het is niet evident.

Maae achteraf bekeken, medespeler, was het dat wél.

Want dit moet een van de uniekste spellenhappenings zijn die ik ooit heb meegemaakt.

Dat kwam door de locatie, een oud en gezellig theatercomplex in hartje Gent. Theater Tinnenpot. In 5 thematisch ingerichte theaterzalen én een centrale patio, waar u prototypes en ontleende spellen mocht aansnijden, kon u uw spellenhart naar hartenlust ophalen.

Maar het kwam ook door de aangename, gemoedelijke sfeer en de lieve, behulpzame medewerkers die er alles aan deden om elke bezoeker de dag van zijn leven te bezorgen.

Ze slaagden met grote onderscheiding.

Gespeeld:

Slakkenrace (protoype)

Een eenvoudig, maar verrassend leuk racespelletje waarbij u inzet op een slak in de hoop daar uiteindelijk punten mee te verdienen bij de eindtelling. Leuk: de Roborally-achtige planfase met wed- en bewegingskaarten, waarbij u zowel met het voortstuwen van de slakken als met het inzetten van muntjes moet rekening houden. U kunt een slak alleen voortbewegen of erop wedden, niet beide. Dat zorgt voor erg interessante, en moeilijke, afwegingen. Ook leuk: uw persoonlijke en geheime favoriet, die u bij spelaanvang willekeurig krijgt toegewezen.

Cover me (prototype)

Een kaartspel over modebladen en de trends die ze propageren. Tijdens uw beurt speelt u gedekt een kaart uit waarop modellen staan afgebeeld. Met hun typische mooiemeisjeskenmerken: haarkleur, haarlengte en kledingkleur. Op het einde van een ronde - winter, lente, zomer herfst - wordt geëvalueerd welke kenmerken het meest vertegenwoordigd zijn, want zij bepalen de trend in modeland. Hebt u een kaart uitgespeeld waarop al die kenmerken voorkomen scoort u punten, waarna u een kaart mag trekken van de open uitlage. Scoort u niet mag u als compensatie een kaart trekken van de stapel die u mee de toekomstige trends doet bepalen. Een van de kaarten die niet worden gescoord zal ook mee de trends bepalen voor het volgende seizoen.

Erg interessant, uitdagend en een echte eyecatcher.

Sharks with Lasers ((prototype)

U bent een geheim agent in een duikerspak die opereert vanop een boot die voor een niet nader genoemde kustlijn ligt. U hebt een missie en die bestaat uit het infiltreren van een organisatie waarvan het hoofdkwartier zich bevindt op het nabijgelegen eiland. Klein probleem: u moet het water in en in dat water botst u op van lasers voorziene haaien, onder andere een witte. U begrijpt dat de stelling ‘de korste afstand tussen twee punten is een rechte’ hier niet van toepassing is.

Tijdens uw beurt speelt u actiekaarten uit waarmee u zowel uzelf als de haaien kunt activeren. U kunt bewegen, draaien, schieten, een schild activeren en meer van dat fraais. Als u de haaien activeert doet u dat meestal om uw medezwemmers dwars te zitten.

Opvallend spannend: de activatie van de haaien. Dat staat synoniem voor: ‘overleef ik het of niet’.

Ik overleefde niet alleen, ik won.

Een leuk spel met prachtig materiaal - de 3D printer is over enkele jaren niet meer uit de spellenwereld weg te denken, let maar op - en nagelbijtende spanning.

Pagode (White Goblin Games)

In Pagode bouwt u de titel middels vijf openliggende kleurenkaarten en twee handkaarten. U scoort voor elke pilaar en elke verdieping - hoogte maximum 5 - die u daarop legt. Slaagt u  erin het dak te leggen en af te werken levert dat u een aardige bonus op. Welke verdieping u legt wordt bepaald door de kleuren van de pilaren en de onderliggende verdieping.

Op een klein tableautje houdt u bij welke extra acties u kunt doen van zodra u een verdieping in een gelijkaardige kleur hebt gebouwd. Deze acties, op het juiste moment ingezet, bepalen mee winst of verlies.

Van zodra er drie pagodes zijn afgbouwd en elke speler zijn beurt heeft afgewerkt kunt u onmiddellijk op het scorespoor zien of u gewonnen hebt of niet.

Ik verloor.

Een ontspannend, niet al te taxerend, spel in een mooie en taalonafhankelijke uitvoering.

Jupiter Rescue (Twilight Creations)

Toch maar zelf meegenomen voor het geval we niet meer aan een tafel konden aanschuiven. Een bespreking van dit erg leuke coöperatieve spel vindt u elders op deze weblog.

Slechts 17 van de 28 kolonisten gered in - het plaatst ons verlies in een erg juiste context - een moeilijk te hanteren setting. Ik heb nog in geen enkel spel zo’n tsunami van slechteriken mogen aanschouwen.

Ik heb ook veel gepraat, en gelachen, op Zomerspel. Meer gepraat en gelachen dan gespeeld. Ik heb er geen moment spijt van.

Want Zomerspel - nu volgt het mooiste compliment dat ik de organisatie kan geven - gaf mij en mijn mede Zomerspelgangers het gevoel dat de spellenwereld één grote familie is.

Er waren dit weekend twee manifestaties in de Benelux die er echt toe deden: het Best Kept Secrets Festival in het Nederlandse Hilvarenbeek en Zomerspel in Gent. Het eerste evenement is de status van best bewaarde geheim al lang ontstegen, Zomerspel staat hetzelfde lot te wachten. Ik zou er volgend jaar vroeg bij zijn als ik u was.

Dominique

 

23:36 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zomerspel |  Facebook |

19-06-14

Ik herhaal: dit is geen oefening!

In Jupiter Rescue, een coöperatief spel voor 2 tot 7 spelers, bent u een onderhoudsrobot, werkzaam op een kleine planetaire kolonie. Die kolonie wordt tijdens het ontbijt plots overlopen door een bende irritante, en vooral hongerige, aliens. U had het nooit diep in uw ramgeheugen durven vermoeden, maar u zou hier op heel korte tijd wel eens van onderhoudsrobot tot heldrobot kunnen evolueren. Als u erin slaagt de bewoners van de kolonie naar veiliger oorden te brengen tenminste. Daartoe beschikt u, buiten uw voor onderhoudstaken geprogrammeerde eigenste zelve, over een evacuatiepod en een aantal supergesofisticeerde vaardigheden en hulpmiddelen. En een hopelijk goede wifi verbinding met uw collega robots.

Die evacuatiepod is een mooi en handig ding, maar er kunnen per evacuatievlucht maar een beperkt aantal kolonisten in, meerbepaald 7. En om uw reddingsoperatie te doen slagen moet u minstens 28 kolonisten, en uzelf, redden. Dat, en een acuut gebrek aan tijd, bemoeilijkt uw missie aanzienlijk. Dat zult u al snel ondervinden.

Van zodra u met uw collega robots de reddingswerken in de kolonie aanvat, bij spelaanvang willekeurig samengesteld uit 19 zeszijdige tegels, hebt u in een nanoseconde al door dat het goed fout zit. De kolonisten lopen, door paniek overmand, kriskras door elkaar en zijn absoluut niet vatbaar voor constructief overleg. De eenvoudige mededeling “Gelieve u 2 per 2 naar de evacuatiepod links van u te begeven” heeft evenveel effect als “Handen omhoog of ik schiet u overhoop met deze banaan.“ Gevolg: u gaat ze als het ware aan het handje naar de evacuatiepod moeten leiden. Dat vraagt, zoals hoger al aangegeven, tijd. En laat nu net dat het ingrediënt zijn dat u onvoldoende op voorraad hebt.

Gelukkig beschikt u tijdens uw beurt over 5 actiepunten die u naar believen over de volgende acties kunt verdelen: uzelf of een kolonist op dezelfde of een aangrenzende tegel bewegen; een creep neerleggen die zich op dezelfde tegel als u, of een aangrenzende, bevindt en tenslotte een of meerdere actiekaarten met een medespeler wisselen die zich op dezelfde tegel of een aangrenzende bevindt. Bij spelaanvang hebt u alvast 2 actiekaarten op hand gekregen waarvan u er eentje koos als permanente vaardigheid. De andere actiekaarten die u in het spel verzamelt moet u na gebruik afleggen.

Het goed managen en gepast inzetten van uw actiekaarten zijn primordiaal voor een succesvolle missie. Sterker nog, het combineren van bepaalde actiekaarten kan u een aanzienlijke bonus opleveren. Met een combinatie grenadier - hittezoeker kunt u bijvoorbeeld 2 aangrenzende creeps eender waar in de kolonie uitschakelen. En met een piloot - piloot combo kunt u in één beurt een nog niet volgeladen evacuatiepod wegsturen en weer laadklaar neerzetten op een strategisch interessante plaats.

Dat is allemaal lekker positief, maar op het einde van uw beurt wordt u toch geconfronteerd met gebeurtenissen die u eigenlijk liever uit de weg gaat. De aliens, die creepers dus, beschikken over toestellen met eigenschappen die omgekeerd evenredig zijn met uw evacuatiepods: invasiepods. En daarmee droppen ze na elke spelersbeurt extra creepers op het bord. Die doen zich vervolgens tegoed aan de kolonisten en, nog veel erger, transformeren ze naar nieuwe creepers. Jammer valt er op het droppingpatroon geen lijn te trekken, zodat u steeds weer in snelheid wordt genomen op plaatsen waar u het niet verwacht.

Geeft toe dat het niet eenvoudig is, zelfs voor een robot, om uw printplaten in zulke omstandigheden koel te houden.

En dar blijft het niet bij want in de kaartendeck zitten ook alien infiltranten, Super Creeps genaamd. Deze creaturen hebben het gemunt op uw communicatiesysteem en uw energietoevoer, waardoor respectievelijk uw actiemogelijkheden en het aantal actiekaarten waarover u kunt beschikken wordt gedecimeerd. Bovenop uw evacuatie-activiteiten moet u dus ook nog bewakingsopdrachten uitvoeren om te voorkomen dat deze strategisch zeer belangrijke locaties worden ingenomen.

En het wordt nóg erger. Een tegel volledig bezet door creeps en dat gedeelte van de kolonie gaat volledig de lucht in. In stukjes, welteverstaan.

Uit het voorgaande hebt u al lang begrepen dat u zwaar aan de bak moet. Ik wens u veel geluk.

Roborock

Als u houdt van een stevige portie uitdaging bent u bij Jupiter Rescue aan het juiste adres. Eindelijk heeft Twilight Creations een titel in de catalogus die mag gezien, en gespeeld, worden.

Dat gezien worden heeft vooral betrekking op de 127 miniatuurtjes die worden meegeleverd, net als de prachtig geïllustreerde kaarten. De te gehoekte zeszijdige dobbelsteen en de fiches waarmee de permanente vaardigheden worden gemarkeerd zien we even door de vingers.

Jupiter Rescue kan naar believen worden gemoduleerd. Vindt u het een beetje te moeilijk? Voor het planeetoppervlak dan toch maar de makkelijke tegelzijde gebruiken. Te makkelijk? Even de tegels omdraaien naar het minder toegankelijke planeetoppervlak. Uiteraard kunt u makkelijk en moeilijk ook gewoon combineren tot een verrassende melange.

Jupiter Rescue speelt elke keer weer anders. Dat komt door het steeds wisselende planeetoppervlak, maar ook door de actiekaarten die elke keer weer anders worden verdeeld. Door de willekeurige invasiepatronen van de aliens weet u ook nooit wat u waar kunt verwachten. Prima!

Uw robots hebben elk een speciale vaardigheid die u bij het begin uit een willekeurig toegekende hoeveelheid van twee selecteert. Hier de juiste selectie maken kan u al een heel eind op weg zetten naar een goede afloop.

Erg leuk: de combo’s die u kunt creëren met de actiekaarten. Het omwisselen van uw actiekaarten met uw medespelers is een niet te verwaarlozen activiteit. De juiste combo op hand krijgen kan u uit erg netelige situaties, die hier op u afdenderen als een op hol geslagen TGV, redden.

Bent u een groepsmens en werkt u graag samen aan een moeilijk realiseerbaar project kunt u hier niet omheen.

Kickt u op een mooie thematische omzetting, zoek dan vooral niet verder.

Jupiter Rescue klokt af op een dik half uur. Een half uur dat bol staat van de moeilijke beslissingen, spanning en interactie.

U krijgt hier veel spel in een relatief kleine doos. Dat is altijd meegenomen, zeker als u het met een Ikea-appartement moet doen.

Jupiter Resue is uiteraard, zoals quasi elke coöp, ook goed solo te spelen.

Roboflop

Het alfamannetje in uw spelersgroep krijgt hier ruimschoots de kans zich helemaal uit te leven.

Vanaf vijf spelers moet u rekening houden met wat langere wachttijden.Vijf acties per beurt is veel, en vijf acties per beurt als er heel veel op het spel staat is nog veel meer. Oppassen dus voor beurtanalisten.

Zoals eerder al aangegeven spreken de zeszijdige dobbelsteen en de markeerfiches niet bepaald tot de verbeelding.

Het is toch even schrikken, een doos zonder inlay.

Besluit

Houdt u van uitdagende en moduleerbare coöperatieve spellen, kickt u op spanning die u naar het puntje van uw stoel doet schuiven, bent u geïnteresseerd in robotica, ziet u er niet tegenop extreem lelijke aliens diep in de ogen te kijken, presteert u pas echt als u onder grote druk staat, combineert u graag actiekaarten en roept u graag "GOGOGO!' moet u absoluut toeslaan.

Dominique

 

Jupiter Rescue

Twilight Creations (2014)

Mark Major

2 tot 7 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten

 

21:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jupiter rescue |  Facebook |

18-06-14

En gaat nu allen heen in stijl

Uw graftombe voorzien van de nodige ornamenten, het is een keer iets anders.

In Valley of the Kings, een deckbuilder voor 2 tot 4 spelers, is dat uw hoofdbezigheid. U wil, als Oud-Egyptische edele, immers niet onvoorbereid het hiernamaals tegemoet treden.

Neen, u doet dat in stijl. Rustend in een graftombe, voorzien van voldoende voedsel - de tocht is naar verluidt lang - en voorzien van beeldhouwwerkjes, amuletten, sieraden en meer van dat fraais.

Al die mooie dingen gaat u zich aanschaffen op een markt die zich hier manifesteert - hoe kan het ook anders - in de vorm van een piramide.

Die piramide bestaat uit zes kaarten: drie kaarten als basis, twee daarbovenop als middengedeelte en eentje vormt de top. U kunt tijdens uw beurt enkel kaarten kopen uit de basis. De bovenliggende kaarten zijn taboe. Dat verandert na een aankoop want dan tuimelen de kaarten van de hogere niveaus naar beneden. Het is geleden van, het overigens erg leuke, Alles im Eimer dat ik dit verfrissende tuimelsysteem nog ben tegengekomen.

In uw beurt speelt u kaarten uit, als goudstukken of voor de speciale actie die erop vermeld staat. Als u ze als goudstukken aanwendt moet u goed opletten want u kunt voor elke uitgespeelde kaart maar één kaart aankopen. Twee kaarten van drie kopen met een kaart van zes is dus uit den boze.

Belangrijk is dat u, net als bij Dominion, wordt geconfronteerd met een omslagmoment. Uw kaarten in uw deck zijn op het einde van het spel immers geen sodemieter waard. Alleen de kaarten die u in uw graftombe hebt gestockeerd, en dan nog liefst zoveel mogelijk verschillende kaarten van dezelfde set, leveren u punten op. U moet dus op een bepaald moment al dat lekkers gaan versassen naar uw morbide meesterwerk. En u moet daarbij goed uw medespelers in de gaten houden want naar het eindspel toe is snelheid geboden.

Hemel

Valley of the Kings doet alles goed. U zult deze deckbuilder speltechnisch op geen enkel foutje kunnen betrappen.

Omdat Valley of the Kings alles goed doet zult u er ook veel plezier aan beleven.

Valley of the Kings is een race. Als u houdt van snelheid van handelen in kaartspellen zit u hier gebeiteld.

Valley of the Kings zadelt u niet op met eindeloze speelbeurten en de daaruit voortvloeiende lange wachttijden.

U mag leuke dingen doen met de aflegstapel.

Door de open informatie bent u te allen tijde op de hoogte van hoe de graftombes van uw tegenstander(s) eruit zien. Dat zorgt onrechtstreeks voor een interessante vorm van interactie.

Valley of the Kings is compact verpakt, in een opvallend stevig doosje. Dat vergemakkelijkt het transport aanzienlijk waardoor het dit jaar in menig reiskoffer zal worden aangetroffen.

Hel

Valley of the Kings komt niet bepaald met originele concepten of unieke spelmechanismen aanzetten. Goed, de piramide met haar neertuimelende ingrediënten is interessant, maar dit kan het spel niet uittillen boven het maaiveld. Dat is geen schande, het is gewoon een vaststelling.

Het artwork zal u ook niet bepaald in extase brengen. Degelijk en functioneel, maar meer ook niet.

Bent u nog op zoek naar een compacte en degelijke deckbuilder met een vloeiend spelverloop in een Oud-Egyptisch thema moet u hier eens naar kijken.

Dominique

 

Valley of the Kings

Alderac Entertainment Group (2014)

Tom Cleaver

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

45 minuten

23:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: valley of the kings |  Facebook |

15-06-14

Oude Verschrikkelijke Dingen

Een oud, verschrikkelijk ding.

Ooit, op een mistige ochtend in een al dan niet verre toekomst, flitst die gedachte door uw hoofd als u voor de spiegel staat.

Gelukkig kunt u dit toekomstvisioen nog even voor u uit schuiven en u richten op het betere bordspel, ook al draagt die een profetische titel.

In Ancient Terrible Things, een bord- en dobbelspel voor 2 tot 4 spelers, vaart u een niet bij naam genoemde donkere rivier op om aldaar op zoek te gaan naar de Verschrikkelijke Dingen uit de titel. U wil namelijk hun Verschrikkelijke Geheimen in kaart brengen in een dagboek.

Naar verluidt zal slechts één speler worden gespaard op het einde, de winnaar. Van de rest zal nooit meer iets worden vernomen.

Uw uitvalsbasis: een groezelig havenstadje aan de rand van de gedoemde rivier. Uw startuitrusting: 5 zeszijdige dobbelstenen, 3 actiekaarten, een overzichtelijk spelersbordje en enkele fiches.

Tijdens uw beurt vaart u de rivier op naar een van de zes mogelijke locaties en probeert aldaar een confrontatie met het kwaad te overwinnen. Dat doet u door te dobbelen met uw vijf groene basisdobbelstenen, eventueel aangevuld met rode paniekdobbelstenen, gele geluksdobbelstenen of blauwe heldendaad dobbelstenen.

Wat u moet dobbelen staat op de ontmoetingskaart op de locatie aangegeven. Dat kan een triootje zijn van bijvoorbeeld 3 of meer, of een straat(je), of twee paartjes, enzovoort. De ontmoetingskaarten komen in drie moeilijkheidsgraden die, naarmate het spel vordert, in sterkte toenemen. Op die kaarten staan ook de punten aangegeven die u krijgt als u in uw opzet slaagt en u bewaart ze dan lekker, en gedekt, op het daarvoor voorziene veld op uw spelbordje. Faalt u moet u een Verschrikkelijk Ding fiche nemen, die u op het einde van het spel 0 tot 3 strafpunten kan opleveren. Van zodra die fiches op zijn eindigt het spel.

Die extra dobbelstenen van hierboven, altijd handig, kunt u tijdelijk aan uw basissetje toevoegen door het inzetten van actiekaarten. Daarvan hebt u er altijd drie op hand. Daarbovenop kunt u na uw terugkeer naar de haven in de plaatselijke supermarkt inkopen gaan doen. Handige en voordelige hulpmiddelen vindt u daar die u voor de rest van het spel tijdens uw beurt kunt inzetten.

Samengevat: u vaart, legt aan, doet de speciale actie op de locatie en verzamelt fiches, dobbelt maximum drie keer om de daar liggende ontmoetingskaart binnen te halen, wint of faalt, vaart weer terug naar uw uitvalsbasis, koopt daar eventueel wat extra materiaal en maakt u klaar voor uw volgende trip.

Het einde van het spel wordt, zoals hoger al aangegeven, ingeluid door het verwijlen van de Verschrikkelijke Ding fiches of als de locaties niet meer kunnen worden voorzien van ontmoetingskaarten.

U krijgt punten voor uw overwonnen ontmoetingskaarten, de startspelerfiche, bepaald gereedschap en uw eventuele meerderheden in focusfiches, schatfiches, moedfiches en heldenfiches. Daarvan trekt u uw strafpunten van uw Verschrikkelijke Ding fiches af en vervolgens kijkt u even na of u nog leeft.

Wonderful Thing

Ancient Terrible Things is bloed- en bloedmooi.

Ancient Terrible Things doet leuke dingen met focusfiches, schatfiches, moedfiches en heldenfiches. Als u er niet in slaagt een ontmoetingskaart te overwinnen kunt u nog altijd uw dobbelresultaat inruilen tegen deze fiches, afhankelijk van de bij spelaanvang gekozen scenariokaart. Die fiches zijn altijd handig. Focusfiches kunt u inzetten om individuele dobbelstenen opnieuw te dobbelen (als u opnieuw dobbelt moet u immers in principe al uw dobbelstenen opnieuw gooien), schatfiches hebt u nodig om inkopen te doen, moedfiches laten u toe ontmoetingskaarten gewoon te kopen in plaats van erom te dobbelen en heldenfiches gebruikt u om actiekaarten te activeren of heldendaad dobbelstenen te manipuleren. Daarbovenop levert elke soort u op het einde van het spel 4 punten op als u de meerderheid van die fiches in uw bezit hebt, met een minimum van 3.

Ancient Terrible Things doet leuke dingen met locaties. Welke locatie u voor uw Verschrikkelijke Ontmoeting kiest wordt immers ook mee bepaald met het lekkers dat er te vinden is. Dat zijn de grijpklare extra fiches en de extra speciale acties die u er kunt doen. Voor de makkelijkste ontmoetingskaart gaan is dus niet altijd de beste optie, zeker niet wanneer u uw acties hebt ingebed in een groter masterplan.

Ancient Terrible Things is altijd spannend, ook wanneer u niet aan de beurt bent. U bent altijd benieuwd naar wat uw tegenspelers waar gaan dobbelen en u hoopt uiteraard op een grote mislukking. Ook de eindtelling zorgt voor verrassende resultaten.

Ancient Terrible Things biedt u meerdere waterwegen naar de overwinning.

Ancient Terrible Things is interactief. U kunt gaan stelen en ruilen bij tegenspelers en u probeert hen uiteraard ook door psychologische beïnvloeding regelrecht de afgrond in te jagen. De jacht op de fiches bonuspunten mag u ook niet verwaarlozen. Het verdient dan ook aanbeveling de voorraad van uw tegenspelers in de gaten te houden.

Terrible Thing

Ancient Terrible Things is duur.

Ancient Terrible Things mag dan bloed- en bloedmooi zijn, het is nogal aan de groene kant.

Ancient Terrible Things is een veredelde Yahtzee. Zwaar veredeld, dat wel, maar toch veredeld.

U moet meerdere sessies spelen om de finesses van dit spel onder de knie te krijgen. Het verdient aanbeveling om eerst de uitrustingskaarten en de actiekaarten even door te nemen. Weten is macht, zeker in dit spel.

Ancient Terrible Things vraagt nogal wat tekstverwerking.

Ik heb al heel wat Terrible Things gespeeld in mijn actieve spelerscarrière, Things waaraan ik liever niet word herinnerd. Ancient Terrible Things hoort hier gelukkig niet bij.

Dominique

 

Ancient Terrible Things

Pleasant Company Studios Pty (Ltd), 2014

Simon McGregor

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

60 minuten

 

12:06 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ancient terrible things |  Facebook |

07-06-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 2)

Progress: Evolution of Technology (NSKN Games)

In Progress: Evolution of Technology, een kaartspel voor 1 tot 5 spelers, ontwikkelt u uw beschaving van in de vroege oudheid tot vandaag.

Dat doet u door het uitspelen van ontwikkelingskaarten, door er gewoon voor te betalen of er een onderzoeksteam op te zetten. Uitgespeelde kaarten leveren u dan weer voordeeltjes op die u verder in het spel kunt benutten.

Uiteraard hebt u hierbij maar één doel: zoveel mogelijk overwinningspunten bijeen ontwikkelen.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

P:EoT is een kruising tussen San Juan, 7 Wonders, Through the Ages en Glory to Rome. Die wetenschap doet u kwijlen als de hond van Pavlov.

P:EoT laat u jongleren met 210 ontwikkelingskaarten. U kickt op massa’s kaarten. Die zijn ook nog eens lekker groot en voorzien van een extreem duidelijke iconografie.

U bent graag in de weer met persoonlijke spelersbordjes.

P:EoT is ook solo goed speelbaar.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van NSKN Games voorbij want:

Anderhalf uur voor een kaartspel is wel heel erg lang.

U vreest dat uw tafeltje te klein gaat zijn voor die 210 kaarten en de spelersbordjes.

40 euro voor een kaartspel heeft bij u niet bepaald het effect van een pot honing op Winnie de Poeh.

Vanaf z’n vieren vreest u voor extreem lange wachttijden, wachttijden die alleen maar toenemen hoe verder het spel vordert. Daar gruwt u van.

Voor echte interactie moet u nog wachten op de, weliswaar reeds geplande, uitbreiding. U had dit graag standaard in de doos gezien.

Dominique

 

 

 

 

18:44 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: progress: evolution of technology |  Facebook |

06-06-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 1)

ESSEN The Game: Spiel ’13 (Geek Attitude Games)

In 'ESSEN The Game: Spiel ’13, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, doet u op tafel nog eens rustig over wat u elk jaar in oktober in het Duitse Essen in gigantische koophallen doet: spellen kopen, zoveel mogelijk en in een zo kort mogelijke tijd.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

In uw ideale wereld is het elke dag Spiel. Alles wat kan bijdragen die droom te realiseren is mooi meegenomen.

U kunt tijdens het spelen lekker mijmeren over de spellen die u op Spiel 2013 hebt laten liggen. Hier krijgt u tenminste het gevoel dat u ze toch hebt aangekocht.

De parkings, de eetstandjes, het zit er allemaal in.

U kunt al backen op Kickstarter waardoor u zich vóór de beurs al kunt verzekeren van een exemplaar.

Het spel haalde de Prototype Expert Prize binnen op Ludinord 2014. Dat is een toch mooie referentie.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Geek Attitude Games voorbij want:

1 keer Spiel per jaar - in uw ogen een noodzakelijk kwaad - is voor u meer dan voldoende. Aan die helletocht hoeft u niet te pas en te onpas worden herinnerd.

Het verheerlijken van onze consumptiemaatschappij is niet bepaald een thema waar u warm voor loopt.

U bent een bordspelliefhebbende Duitser op leeftijd en u hebt wat moeite met de titel. Werd uw geliefde Essen in de tweede wereldoorlog niet van de kaart gebombardeerd door de geallieerden? ‘Essen: The Game’ krijgt in deze context, een context die elke bordspelminnende Duitser op leeftijd kent, toch een beetje een nare bijsmaak.

Een van de leukste activiteiten op Spiel, een massale knokpartij voor een laatste exemplaar, werd speltechnisch niet meegenomen. In uw ogen een gemiste kans.

Uw favorieten van Spiel 2013 (8 Masters’ Revenge, Sanssouci, Origin en Carnival Zombie) zitten er niet in.

U hebt nog altijd nare herinneringen aan het vorige spel over spellen: The Boardgamegeek Game. U stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen.

Alles mag er volgens de (reclame)makers dan wel inzitten, de knappe hostesses en bloedmooie demo'ers werden schandelijk over het hoofd gezien.

U kunt zich niet van de indruk ontdoen dat dit één grote incestueuze reclamestunt voor de spellenwereld is.

Ach ja, Kickstarter. Kickstarter doet u denken aan die Chinees die online een penisvergrotend middel bestelde en een vergrootglas kreeg toegestuurd, met als bijsluiter de mededeling: ‘Niet gebruiken bij zonneschijn.’ Neil Young, een uwer helden, kondigde Kickstarter lang geleden ook al treffend aan in de klassieker ‘Hey Hey, My My (Into The Black)’, meerbepaald in de frase: ‘They give you this, but you payed for that.‘ Verder geen commentaar.

U ziet het al van verre aankomen. Volgend jaar ‘ESSEN The Game: Spiel '14, het jaar daarop ‘ESSEN The Game: Spiel '15, enzovoort, enzovoort. U zit echt niet op een businessplan a la Carcassonne te wachten.

Dominique

 

17:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: essen the game: spiel '13 |  Facebook |

29-05-14

License to thrill

Licentiespellen.

U, de veeleisende veelspeler, loopt er waarschijnlijk met een grote boog omheen, een monkelend en betweterig lachje met moeite onderdrukkend.

Dat u daarbij al eens een grote vergissing begaat komt tijdens dat monkelend lachen natuurlijk niet bij u op.

De kans is ook groot dat u onmiddellijk na het lezen van het woord ‘licentiespellen’ al lang een andere webpagina hebt opgezocht. U leest dit dan jammer genoeg niet meer, maar u maakte net een G-R-O-T-E (klik)fout.

Daar gaat uw onfeilbaarheid.

Voor de slimme medespelers die hier nu nog zijn: prijs u gelukkig! U gaat kennismaken met een licentiespel dat qua speelplezier niet moet onderdoen voor het zogenaamde betere, niet gelicenseerde, bordspel.

Het is te zeggen, het is eerder een kaartspel dat werd voorzien van een bord om het kaartenaanbod en uw puntenscore bij te houden, en het heet ‘Uncharted: The Boardgame’.

Uncharted, ik ken het alleen van naam maar ik weet wel dat het een succesvol Playstation spel was dat in 2007 verscheen en twee opvolgers kende, in 2009 en 2011. Deel 4 is ondertussen ok in de maak en bij Columbia Pictures wordt naarstig aan een filmadaptatie gesleuteld.

Maar het beste van de franchise is toch wel het bordspel zeker!

Inhoud van de, van een vrij ongewoon formaat voorziene, doos: 190 (!) kaarten, een overbodig spelbord, 27 fiches, 4 levenstellers, 1 startspelerfiche en een spelregelboekje waarvoor een wel hele erg klein fontje werd gebruikt (grote afwezige in de doos: een leesbril).

De inlay gooit u onmiddellijk weg, want onbruikbaar. Voor de kaarten en spelonderdelen zult u opvangrecipiënten moeten zoeken.

Deze ontgoochelende ervaring zet zich gelukkig niet door in het speltechnische compartiment en het daaruit voortvloeiende speelplezier.

In Uncharted: The Boardgame bent u een macho, al wil u dat zelf niet toegeven, op schattenjacht. Uw interessegebied beperkt zich tot relieken en kunstvoorwerpen, hou ouder hoe liever.

Jammer genoeg bent u niet de enige. Er zijn kapers op de kust, en de schatten waarop u aast werden al gelokaliseerd en geïnventariseerd door een bende slechteriken van heb ik je daar. U weet dat want u hebt zonet met uw infrarood nachtkijker de wachtposten aan de opslagplaats zien staan.

U zou echter Mister Macho niet zijn als u niet over de nodige uitrusting en vaardigheden zou beschikken waarmee u uw schatjes alsnog binnen kunt halen. Denk aan wapens, medisch materiaal, verleidingstechnieken, overredingskracht, onzichtbare inkt, een ultralicht watervliegtuig, een stel sportschoenen van een bekend merk, een rolletje staaldraad en de ruiterervaring die u opdeed op de ponyclub.

Nadat u een van de 8 beschikbare karakters hebt gekozen (doe maar onmiddellijk de versie voor gevorderden), de startkaarten voor u op tafel hebt gelegd en uw starthandje van 5 hebt getrokken van de actiestapel bent u er helemaal klaar voor.

Een ronde bestaat uit verschillende beurten waarin elke speler 2 acties kan doen, tot iedereen heeft gepast.

U kunt kiezen uit 5 mogelijkheden.

Een kaart in uw persoonlijke uitlage activeren door ze dwars te leggen en de actie die erop staat aangegeven uit te voeren, een kaart uit de hand in uw uitlage spelen mits betaling van de opgegeven kosten (andere kaarten afleggen) en rekening houdend met de limiet van 3 kaarten per kleur, het speciale kleureffect van een handkaart activeren door ze uit de hand af te leggen, een vijand aanvallen en passen.

U kunt dus tijdens een ronde acties blijven doen zolang u kunt of wilt. Kunnen is gekoppeld aan de nog niet geactiveerde kaarten die voor u op tafel liggen, willen heeft te maken met al dan niet strategisch passen. Snel passen kan voordelig zijn want als u niet de laatste bent mag u een actiekaart van de trekstapel op hand nemen of een onderzoekfiche op een van de uitgestalde schatten op het spelbord leggen. Vooral het belang van het trekken van een kaart mag u niet onderschatten. In dit spel trekt u immers nooit standaard kaarten op hand.

Die vijanden waartegen u vecht leveren u overwinningspunten op en u kunt ze alleen uitschakelen als u over voldoende vuurkracht beschikt om dat in één keer te doen. Het verdient dan ook aanbeveling het managen van uw wapenarsenaal niet te verwaarlozen. 

De schatten die u begeert bezaait u met onderzoeksfiches. Een schat wordt binnengehaald van zodra er voldoende fiches op liggen en de speler die het meeste onderzoek naar de schat heeft gedaan mag ze opeisen. Opeisen betekent overwinningspunten cashen en het voordeel van de schat onmiddellijk activeren. Het bronzen Varaha standbeeld bijvoorbeeld laat u toe onmiddellijk 2 kaarten van de actiestapel te trekken. Sommige schatten lokken u met buitenkansjes van zodra u een fiche op de kaart hebt geplaatst. De Zingende Fruitschaal bijvoorbeeld geeft elke speler met minstens 1 onderzoekfiche op de kaart een extra actie tijdens zijn of haar beurt.

Klein probleem: u beschikt slechts over 7 onderzoeksfiches, dus u moet goed uitkienen welke lucratieve plekjes u opzoekt. En vooral wanneer.

De voordelen van de speciale kleureffecten moet u ook altijd in overweging nemen. Die krijgt u door een corresponderende kaart uit de hand af te leggen. Voor een gele kaart mag u een onderzoeksfiche op een schatkaart naar keuze leggen, voor een blauwe mag u 1 leven helen en met een groene kunt u 2 extra acties generen.

Een ronde wordt afgesloten met een aanval van uw gemeenschappelijke vijand. Die gebruikt al zijn vuurkracht om alle spelers evenveel schade toe te brengen. U gaat daarmee lachen als u belaagd wordt door een gewone soldaat, maar ik garandeer u dat u een eerder piepend geluid zult produceren als u plots - ik noem maar iemand - Atoq Navarro in uw gezichtsveld ziet opduiken. Een confrontatie met een occasionele tank of helikopter behoort ook tot de mogelijkheden en het wordt al helemaal hopeloos als u ‘The Guardian Beast’ achter u aan krijgt. Dan kan Usain Bolt u zelfs niet bijhouden.

Bij het begin van een nieuwe ronde worden al uw geactiveerde kaarten weer gebruiksklaar gelegd en begint u weer van voren af aan.

Het spel eindigt wanneer een van de trekstapels is leeggehaald, er nog slechts 1 levende speler aan tafel zit of als iedereen op het einde van een ronde collectief het loodje legt. In het eerste geval wint de speler met de meeste overwinningspunten, in het tweede mag de overlever juichen en in het derde houdt u dat best allemaal stil.

Uncharted: The Board Game, medespeler, heeft heel wat te bieden.

Het al spelend samenstellen van uw persoonlijke display bijvoorbeeld, waarbij uw combovaardigheden aanzienlijk op de proef worden gesteld. Of het San Juan ‘kaarten betalen om kaarten te spelen principe’, een speltechnisch concept waarvoor ik een ongelooflijk zwak heb. Ook de beperking dat u te allen tijde slechts 3 kaarten van elke kleur mag hebben openliggen is een interessant gegeven, en de kleureffecten maken uw keuzestress nog hoger. Ga ik die kaart gewoon afleggen voor een snel effect of probeer ik ze later toch maar in mijn display te krijgen?

Over keuzestress gesproken: welke schatten viseer ik? Ga ik die wachter laten liggen zodat hij mijn tegenspelers op het einde van een ronde schade toebrengt, wetende dat ik met mijn nog niet onthulde medikit later weer kan genezen? Ga ik voor snelheid en haal ik zo snel mogelijk een trekstapel leeg of heb ik er eerder belang bij het spel zo lang mogelijk te rekken? Ga ik snel passen zodat ik een extra actiekaart kan trekken of pas ik beter als laatste, zodat ik startspeler wordt in de volgende ronde? Kies ik Tenzin als startkarakter, wetende dat die sterker wordt naarmate hij minder levens heeft of kies ik toch maar voor Victor Sullivan, die bij het begin van elke ronde een onderzoeksfiche mag plaatsen? Of nee, Chloe Frazer, die mooie meid die korting geeft als ik kaarten wil uitspelen en meer nog, aan het begin van elke ronde 2 levens recupereert als er minstens 2 rode en 3 blauwe kaarten in mijn display liggen!

Timing is ook erg belangrijk. U kunt tijdens een ronde al uw uitgespeelde kaarten slechts 1 keer activeren, dus de volgorde waarin, de combomogelijkheden en het moment waarop zijn primordiaal als u een goede kans wil maken op de overwinning.

Uncharted: The Boardgame is typisch zo’n spel dat onterecht onder menig rader voorbij komt gevlogen om vervolgens al even onterecht in de nevelen des tijds te verdwijnen.

De minpuntjes (de niet functionele inlay, de naar Bandai-gewoonte minder goede kaartkwaliteit, het te kleine lettertype van de spelregels en het eerder basale artwork) worden moeiteloos weggeblazen door wat er eigenlijk wel toe doet: het speelplezier.

Wat u ook niet mag vergeten is dat dit speelplezier u hier wordt aangeboden door niemand minder dan Hayato Kisaragi, de man achter Greedy Kingdoms en Grimoire. Toen ik dit vernam sloegen al mijn radarsystemen op rood, werd het onmiddellijk gelockt en door mijn trekstraal huiswaarts getrokken.

'Uncharted: The Boardgame' is een spel voor de liefhebbers van San Juan (present!), indirecte interactie, combozoekers, spelerseliminatie, keuzestress, overzichtelijkheid, snelheid en oude relieken.

Dominique

 

Uncharted: The Board Game

Bandai (2012)

Hayato Kisaragi

1 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

45 minuten

 

11:23 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: uncharted: the boardgame |  Facebook |

26-05-14

Madame Bling

In Madame Ching, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, bent u gelig van kleur en spleetogig. En eigenlijk bent u ook al dood want dit verhaal ontvouwt zich in 1808.

Zo gaat dat in bordspellen.

Madame Ching Shih, uw lichtelijk criminele Aziatische werkgeefster, opereert in de Chinese Zee. Naast haar criminele activiteiten is ze ook niet echt imperialistisch gezind. Getuige daarvan haar onblusbaar verlangen om keizerlijke schepen te plunderen en tot zinken de brengen.

Alle piraten in dienst hebben, zonder uitzondering, één droom: het roer beroeren van de China Pearl, het kroonjuweel van haar vloot.

U weet dus wat u te doen staat.

Zoveel mogelijk boottochten organiseren namelijk, waarin u missies volbrengt en hulp vraagt aan de (vissers)bevolking van de eilandjes die u tijdens uw uitstapjes aandoet.

Dat doet u allemaal door het uitspelen van navigatiekaarten, van laag naar hoog en in verschillende kleuren, waarmee u uw persoonlijke jonk op de Chinese Zee verplaatst. Hoe verder u uw jonk verplaatst hoe beter, en hoe meer verschillende kleuren uw navigatiestapeltje bevat, hoe meer kans dat u uiteindelijk Hong Kong kunt aandoen en brandschatten, de natte droom van elke piraat (10 bonuspunten aan het einde van het spel. Alstublieft!).

Als u ver genoeg doordringt op de Chinese Zee kunt u missies volbrengen. Die liggen mooi uitgesteld onderaan op het spelbord en ze leveren u edelstenen, goud en ontmoetingskaarten op.

Op de navigatiekaarten staan ook symbolen afgebeeld voor cartografie, nachtnavigatie, vechten en meteorologie. Hebt u er tijdens een expeditie drie dezelfde of vier verschillende uitgespeeld mag u respectievelijk de corresponderende vaardigheidskaart van de stapel nemen - ook mooi uitgestald op het spelbord - of de joker vaardigheidskaart. Het hoeft geen betoog dat deze kaarten uw verblijf op de Chinese Zee aanzienlijk veraangenamen. De nachtnavigatie kaart laat u bijvoorbeeld toe een navigatiekaart tussen uw reeds uitgespeelde kaarten te stoppen waardoor u net iets meer bewegingsvrijheid krijgt.

Ontmoetingskaarten, actiekaarten zeg maar, vindt u op de kleine eilandjes die aandoet als u kaarsrecht in oostelijke richting vaart. Daarop zitten onder andere dieven, sirenes, verraders, oude zeerotten, loodsen, orakels en handelaars. Met een beetje geluk komt u zelfs Madame Ching in hoogsteigen persoon tegen, zonnend op het strand en helemaal niet te beroerd om u een extra vaardigheid te leren. Met heel veel geluk stoot u zelfs op Heilige Schatten. Zij leveren u aan het einde van het spel 1, 2 of 3 overwinningspunten per schat op.

Met uw ontmoetingskaarten - u mag er eentje spelen tijdens uw beurt - kunt u ook uw tegenspelers dwarszitten. Als u bijvoorbeeld de dief uitspeelt kunt u een willekeurige edelsteen van een tegenstander stelen.

Het spel eindigt van zodra de laatste missietegel van het bord is genomen of een speler het commando krijgt over de China Pearl, die nog 5 bonuspunten in het laatje brengt. In beide gevallen wordt de lopende ronde nog afgewerkt.

Punten krijgt u voor goudstukken (1 per goudstuk), edelstenen (blauw 2, rood 3, wit 4), vaardighedenkaarten, de China Pearl (5), de Hong Kong kaart (10) en ontmoetingskaarten.

Hurrican, zo is algemeen geweten, hoeft van niemand lessen te krijgen als het gaat over visuele verleiding. Het oog wil ook wat is volgens mij artikel 1 van de bedrijfsstatuten, en ook hier blijven ze meer dan trouw aan dat principe. Het spelbord, de kaarten, de beloningsfiches, de edelstenen, de goudstukken, alles voluit ten dienste van het wonderlijke orgaan dat oog heet.

Maar die schoonheid verdoezelt ook wel het een en ander. De hoge geluksfactor bijvoorbeeld. U bent hier wel heel erg overgeleverd aan wat u op hand krijgt en u krijgt weinig kans om een en ander bij te sturen. De voorspoed troostprijs, die u onder de vorm van een ontmoetingskaart krijgt als u er niet in slaagt een missie te volbrengen of de nodige ervaring op te doen tijdens een expeditie, heeft alle schijn van een kunstgreep om de (on)geluksfactor enigszins in bedwang te houden.

Zowel de kleuren als de getallen op de navigatiekaarten zijn bepalend voor uw succes. U zult uw zinnen maar op Hong Kong gezet hebben en alleen maar kaarten van dezelfde kleur trekken. Dan kunt u immers alleen maar in Oostelijke richting varen en daar bevindt zich, iedere gebaarde kaper weet dat, het einde van de wereld. Dat betekent dat u uw expeditie noodgedwongen moet stopzetten. Stopzetten betekent een onherroepelijke terugkeer naar het startveld.

U kunt alleen in Zuidoostelijke richting (Hong Kong) als u oplopende navigatiekaarten van verschillende kleuren uitspeelt en dat is, vermits u weerloos bent overgeleverd aan welke kaarten u op hand krijgt, niet bepaald eenvoudig. Gelukkig kunt u op het einde van uw beurt een van de, gedeeltelijk openliggende, navigatiekaarten uit het aanbod nemen.

Als u geen hogere navigatiekaart op uw expeditie stapeltje kunt of wilt leggen moet u een lagere uitspelen en gelijk ook weer dat startveld op. U begint dan een nieuwe expedtitie met die laatst uitgespeelde kaart.

Op het einde van de spelregels - ons taalgebied werd niet genegeerd - vindt u nog varianten voor een teamspel (twee tegen twee) en een duel met z’n tweeën. Na een eerste lezing ben ik hierover niet echt enthousiast.

Madame Ching is voor de familiespelers onder ons. Familiespelers die niet opzien tegen een aanzienlijke dosis geluk, houden van een mooi versierde speeltafel, graag met diamantjes en goud in de weer zijn, een beperkte concentratiespanne hebben en niet vies zijn van een milde vorm van interactie. Voelt u zich thuis in die subgroep mag u van mij gerust een aankoop overwegen.

Dominique

 

Madame Ching

Hurrican (2014)

Bruno Cathala en Ludovic Maublanc

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

 

20:36 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: madame ching |  Facebook |

16-05-14

Rock 'n Rollin' in the Dungeon!

Medespeler,

Ik garandeer het u: ooit staat u voor uw spellenverzameling en flitst de volgende gedachte door uw hoofd: “Mijn god, wat heb ik gedaan?”

U kunt het zich op dit moment misschien moeilijk voorstellen, maar ooit gaat u aan deze bijdrage terugdenken terwijl u uw verzameling overschouwt.

Ik geef u dit even mee omdat ik nu een spel ga bespreken dat er toe gaat bijdragen dat de hoger genoemde gedachte nog even in het vriesvak blijft.

Dat komt door de verpakking waarin dit spel wordt aangeleverd: één grote en vier kleinere stoffen buidels. Dat is heel moeilijk stapelbaar in uw spellenkast of op uw spellenrek, waardoor het mogelijk nooit tot een aanschaf komt.

Dat het een fantastisch spel is moet u maar even wegdenken.

Dungeon Dice, zo heet de boosdoener, is een dobbelspel - mijn exemplaar herbergt meer dan 100 dobbelstenen - waarin u, avonturier zijnde, het opneemt tegen de courante bewoners van kerkers, krochten, grotten en andere exotische locaties. U doet dat met slechts één doel: de meeste roempunten verzamelen. Vier van die roempunten en u bent binnen. Meer zelfs, u wordt dan tot de nieuwe koning van Elorim - zucht - gekroond.

U begint als een groentje. Dat betekent level 1 en slechts uitgerust met 2 gebruiksvoorwerpen. Dat kunnen wapens zijn, maar ook maliënkolders, schilden, toverspreuken en sleutels. Daarbovenop hebt u ook nog in een of andere kroeg 2 items op de kop kunnen tikken voor eenmalig gebruik. Denk hierbij bijvoorbeeld aan genezende drankjes, scrolls en - jawel! - bommen.

Vervolgens gaat u op weg.

Op weg gaan betekent hier een monster dobbelsteen uit de zwarte buidel trekken, ermee dobbelen, kort evalueren waarmee u te maken krijgt en vervolgens uw biezen pakken of het gevecht aangaan. Dat monster dat u net hebt getrokken kan, afhankelijk van het level, ook sterk of zwak zijn. In het eerste geval roept u best de hulp in van een uwer tegenspelers, in het tweede gaat u voor eigen glorie. De monsters - slijm, vleermuizen, zombies, wolven, slangen, enorme spinnen, gobelins, skeletten, geesten, golems, heksen, demonen, draken, dieven, vampiers, harpijen, reusachtige krabben, zwarte ridders , necromancers en meer van dat fraais - zijn meestal ook nog eens begiftigd met speciale eigenschappen die u niet zo leuk vindt. Gelukkig hebben ze allemaal wel iets bij zich dat u ook goed kunt gebruiken voor het vervullen van uw queeste. Sleutels waarmee u kisten met artefacten kunt openen bijvoorbeeld, of magische zwaarden, of perkamentrollen met daarop handige spreuken. Het kan niet op.

De artefacten zijn het belangrijkste, want elk van hen levert u een roempunt op. Uzelf ook opwaarderen naar kevel 3 is aangewezen, want dan passeert u ook langs de roemkassa. Voelt u zich sterk genoeg kunt u ook de confrontatie aangaan met de grote kleppers in het spel: de rode en zwarte monsters wiens naam ik hier niet durf uitspreken en, last but not least, de Gouden Draak. Zij leveren u respectievelijk 1, 2 en 3 roempunten op.

Dobbelstenen worden getrokken uit de corresponderende buidels. Monsters uit de zwarte, handige hulpmiddelen en wapens uit de blauwe, eenmalig te gebruiken voorwerpen uit de rode en artefacten uit de gele. De groene zak huisvest de basisdobbelstenen die standaard en grijpklaar op tafel komen te liggen bij spelaanvang. Dat zijn de toverspreuken, de dobbelstenen die uw level aangeven en bijhouden en de monster level dobbelstenen, waarmee wordt gedobbeld als de monsters aan de beurt zijn.

Uw level, en dat van het monster dat u bevecht, bepaalt hoeveel dobbelstenen - zeszijdig met waarde 1 tot 4 - er worden gedobbeld, eventueel opgepompt met wapens, spreuken en speciale eigenschappen van items en artefacten. Jammer genoeg maken ook de monsters, gesuperviseerd door een sadistische tegenspeler, ook die rekening. Dit wordt dit niet bepaald een wandeling door het stadspark.

De quasi oneindige hoeveelheid speciale vaardigheden van uw items, wapens, artefacten en tegenstanders maken dit spel tot ein leckerbissen. Hebt u een hamer bij de hand - alleen tweehandig te gebruiken - kunt u bijvoorbeeld proberen zonder sleutel een schatkist open te rammen. Dit lukt niet zo goed met magische beveiligde koffers, maar soit. Of de boog, een mijner favorieten, laat u toe twee monsters uit de monsterbuidel te trekken, eentje ervan te dobbelen en vervolgens te kiezen welke van de twee u een kopje kleiner wil maken. Met een zweep, ook een lieverdje waarmee ik graag op stap ga, kunt u de dobbelsteen met de laagst gegooide waarde bij een monster of held wegnemen. Met een bijl - uw hebt hier ook uw beide handen nodig - bestaat de kans dat het zelfs niet tot een gevecht komt en u automatisch wint.

Zoals aangegeven kunt u tijdens uw heroïsche gevechten de hulp van een tegenspeler inroepen. Jammer genoeg is het begrip naastenliefde in Elorim nog niet doorgedrongen. De leuze “Voor niets gaat de zon op” dan weer wel. U gaat in onderhandeling moeten gaan om de betaling na afloop te regelen en die worden, zeker naarmate het eindspel dichterbij komt, steeds harder en harder. Gelukkig kunt u ook uw voorwaarden stellen als u te hulp schiet. Met een beetje geluk volgt er zelfs een opbod aan hulp wanneer bepaalde monsters worden bevochten. Gelukkig kent men in Elorim ook het spreekwoord: "Een gegeven woord is een gegeven woord." Afspraken zijn bindend.

Dungeon Dice is wat Dungeon Roll had moeten zijn: uitdagend, extreem interactief met een constante betrokkenheid van elke speler, bloed- en bloedmooi, spannend en met een aangename speelduur.

Toch een, zij het niet onoverkomelijk, minpunt:  u wordt hier met zoveel symbolen geconfronteerd dat enige voorstudie noodzakelijk is. Als u door de kerkers wil scheuren en niet strompelen is het aangewezen dat zeker één speler de symbolen beheerst als u aan een sessie begint, anders doet u niet anders dan heen en weer zappen tussen tafel en blad.

De dobbelstenen zijn prachtig vormgegeven, functioneel en erg duurzaam. En het gros heeft op elke zijde een ander symbool of symbolen. Een huzarenstuk.

Houdt u van spannend en modificeerbaar dobbelen, stelde Dungeon Roll u diep teleur, houdt u van interactie à volonté en kickt u op spellen die u garanderen dat geen twee sessies hetzelfde zijn? Niet twijfelen.

Dominique

 

Dungeon Dice

Potluck Games (2014)

Sam Coates

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

16:13 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dungeon dice |  Facebook |

12-05-14

Vos en Haas

Laten we heel kort ‘Linko!’, het nieuwe kaartspel van de heren Kramer en Kiesling, even onder de loep nemen.

Heel kort, want er valt eigenlijk weinig over te vertellen.

Eric Martin daarentegen, nieuwsverspreider op BGG, ging er kwijlend aan ten onder. Hij bezweek naar verluidt onder de stapel wierookvaten die hij maar bleef aanslepen.

Dat intrigeert uiteraard.

In ‘Linko’! speelt u getalkaarten uit en legt deze voor u neer op tafel. Die getallen gaan van 1 tot 13 en er zijn er 8 van elke soort in de stapel, aangevuld met 5 jokers. Op de kaarten staan ook op vossen lijkende lynxen afgebeeld, verder van geen enkel belang.

Uw doel: het meeste overwinningspunten halen op het moment dat het speleinde zich aandient. Dat gebeurt wanneer een speler zijn handje leeg speelt of er niet meer kan bijgetrokken worden van trekstapel en aanbod. Uw punten tellen is eenvoudig: u trekt van uw aantal uitgespeelde kaarten uw handkaarten af. Hierbij gaat het om het aantal kaarten, niet om de getalletjes die erop staan.

Tijdens uw beurt speelt u een aantal kaarten van dezelfde getalwaarde uit - 1 kaart mag ook - en vergelijkt die met de laatste setjes die uw tegenspelers hebben uitgespeeld. Is uw getalwaarde hoger en bestaat uw setje uit evenveel kaarten mag u met de klok mee uw tegenspelers aanvallen - u neemt hun kaarten op hand - of u doet dat niet. Als u dat doet moeten ze hetzelfde aantal kaarten weer bijtrekken van trekstapel en/of aanbod. Doet u dat niet mogen ze kiezen: hun laatst uitgespeelde setje weer op hand nemen of ze afleggen en hetzelfde aantal op bijtrekken van trekstapel en/of aanbod.

Jokers nemen de waarde van de kaarten aan waarmee ze worden uitgespeeld. Speelt u ze zonder getalkaart(en) worden ze beschouwd als de hoogste waarde in het spel.

Uw ultieme ‘Linko!‘ orgasme bereikt u uiteraard wanneer u iedereen aan tafel kunt aanvallen.

‘Linko!’ is eenvoudig, en ook wel een beetje origineel. U kunt immers enkel andere (betere) kaarten op hand krijgen als een tegenspeler u als prooi kiest. Dat betekent dat u hen af en toe uit hun tent moet lokken.

Maar toch heb ik mijn bedenkingen. Uw starthand van 13 kaarten bepaalt toch heel veel van wat zich daarna afspeelt. Maakt u zich vooral geen illusies, als het u bij het uitdelen van de kaarten tegenzit is de kans heel groot dat u niet het vosje - sorry, lynxje! - maar het haasje bent. Daarom toch maar best enkele partijtjes na elkaar spelen en de puntjes optellen.

‘Linko!’ is een leuk kaartspel, vooral in een ongedwongen familiale sfeer, en heeft daarom alleen al zijn bestaansrecht.

Of het voor de veeleisende veelspeler een blijvertje is durf ik echter zeer te betwijfelen.

Ook jammer dat de Duitse titel, Abluxxen, voor de Nederlandstalige markt niet werd weerhouden. Het ware leuk geweest, een spel op het rek dat uit een goedkope Duitse pornofilm uit de jaren 70 lijkt weggelopen.

Dominique

 

‘Linko!’

Ravensburger (2014)

Michael Kiesling en Wolfgang Kramer

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

25 minuten

 

18:50 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (3) | Tags: 'linko!' |  Facebook |

10-05-14

Een vlucht superhelden

Summoner Wars en Pixel Tactics, in het subgenre van de supersnelle kaartgestuurde conflictspellen behoren ze tot mijn favorieten.

Dit subgenre wordt nu versterkt met ‘Pack of Heroes‘.

Het werkwoord versterkt werd hier bewust gekozen, want een verzwakking is het niet bepaald.

In Pack of Heroes, een kaartspel voor 2 spelers, leidt u een bataljonnetje van vijf superhelden waarmee u een rechtstreekse confrontatie aangaat tegen een ander bataljonnetje van vijf.

Uw missie: de tegenpartij volledig uit de arena spelen of het spel voortijdig uitmaken door de drie startvelden van uw tegenstander te bezetten.

Eerst een kleine kanttekening. De superhelden waarmee u hier over het slagveld - een 3x3 raster - manoeuvreert zijn nogal obscuur van aard. Maak vooral niet de fout reikhalzend uit te kijken naar Superman, Batman, Spiderman, de Hulk, Captain America of andere topspelers in het genre. We hebben het hier over superhelden die uitkomen in de tweede divisie. Om het in voetbaltermen uit te drukken: ze spelen niet in de Champions League, maar in de Euroleague.

U kunt kiezen uit 8 kwintetten die u de arena kunt insturen. Wilt u liever wat afwisseling kunt u uw squad al draftend samenstellen. Een kwintet bestaat uit een leider, 2 vechters en 2 hulpjes. Ook als u draft moet u deze samenstelling respecteren.

De kwintetten luisteren naar de namen Liberty Legends, Safari Squad, The Guild of Gouls, Data Brigade, Knights of the Five Realms, Freak Show Five (dit stelletje ongeregeld wilt u echt niet in het donker tegen het lijf lopen), Elementeens, en de Galactanouts.

Nemen we bijvoorbeeld het genootschap ‘Kinights of the Five Realms’, bestaande uit Big Walt, Hot Foot, Sir Smash a Lot, Pixielite en Rainbow Sprinkle. Deze laatste lijkt zo weggelopen uit een aflevering van de tekenfilmserie ‘My Little Pony’ en hij moet zich de grond in schamen voor zijn outfit. Maar hij kan wel serieuze schade aanrichten met zijn hoefjes en de teamleden die zich in zijn nabijheid bevinden oppompen met extra kracht.

Kracht haalt u uit - o wonder - krachtkaarten. Elke speler heeft een bescheiden setje van 9 en ze zijn van nucleaire, moleculaire of interstellaire oorsprong. Daar kan een superheld wat mee, ook al opereren ze in de tweede divisie.

Big Walt van hierboven kan bijvoorbeeld nucleaire energie aanwenden om een thunderbolt spell te lanceren die op lange afstand 2 schade aanricht. Of wat te denken van Sir Smash a Lot, die met twee eenheden interstellaire energie zijn double fist smash kan activeren: 3 schade aan een aangrenzende tegenstander. Alstublieft!

Het managen van uw krachtkaarten is heel belangrijk want ze bepalen wat uw helden wanneer kunnen doen. Omdat het er maar negen zijn is het voor u en uw tegenstander makkelijk na te gaan welke krachtkaarten al zijn uitgespeeld. Een tekort aan krachtkaarten betekent weerloosheid. Denk even terug aan dit zinnetje als u dit ooit op tafel legt.

Tijdens uw interstellair snelle beurt mag u 1 superheld van uw team bewegen, 1 superheld in het spel brengen of een speciale kracht van een held activeren, een held weer bij zijn positieven brengen - van zodra een held de helft van zijn levenspunten heeft opgebruikt wordt het even zwart voor zijn ogen waardoor hij tijdelijk transformeert naar een doet - en 1 krachtkaart trekken.

Bewegen, aanvallen en helden in het spel brengen doet u allemaal in het fictieve 3x3 raster dat zich tussen beide spelers bevindt.

Als u nog wat extra vuurkracht zoekt, of interessante gadgets, kunt u de meegeleverde uitbreiding mee op tafel gooien. Daar zitten leuke dingen in. Een regenerende helende tank bijvoorbeeld, of de intergalactische hyperpoort waarmee u uw helden plots voor de neus van uw tegenstander kunt laten opduiken. Mijn favoriet - ik blijf nu even bij het Engels omdat het zo goed klinkt - is de “Boogie Blastin’ Battle Van“, voorzien van een raketlanceerder op het dak en in de laadruimte drie superhelden die hij met gierende banden zomaar in de arena komt droppen. DHL voor superhelden zeg maar.

Pack of Heroes is een leuk tussendoortje. Uw cerebellaire rekenkracht wordt niet overvraagd, maar toch zit hier meer in dan u op het eerste gezicht zou denken. Als u uw krachtkaarten goed managet, uw manoeuvres goed plant, uw speciale krachten slim benut, de vaardigheden van de helden van uw tegenstander goed leest en uw acties goed timet legt u gelijk de fundamenten van een glorierijke zege.

Wel lichte puntenaftrek voor de moeilijk leesbare force power strook op de superheldenkaarten. Witte letters op een gele achtergrond, het is geen goed idee. Gelukkig moet u tijdens een confrontatie maar 5 superhelden superviseren, dat scheelt.

Een dikke pluim voor de geschreven bijlages. De duidelijke spelregels worden immers vergezeld van een kleine comic en een superhero almanac, waarin elke superheld in het spel, 40 in totaal, gedetailleerd wordt voorgesteld. Mooi!  

Pack of Heroes zit in een handig doosje, met een uitsparing voor de kaarten en een uitsparing voor de schadeblokjes. Alles past er wonderwel in en gaat tijdens het op en neer gaan van uw binnenzak niet van plaats.

Ik moet trouwens gaan oppassen met die binnenzak. Hij staat ondertussen op scheuren. Händler der Karibik zit er al in, samen met Star Realms. Met ‘Pack of Heroes’ wordt het nu echt wel drummen ter hoogte van mijn uitermate gespierde borstkas. Gelukkig beschik ik ook over een indrukwekkend sixpack onder die borstkas, zodat voorlopig alles nog onder controle blijft.

Gelukkig is het volgende spel dat hier wordt besproken verre van mobiel, mede door de niet zo handige verpakking (maar wat een spel!). Dat scheelt.

Dominique

 

Pack of Heroes

Adventureland Games

Phil Walker-Harding

2 spelers vanaf 10 jaar

20 minuten

 

13:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pack of heroes |  Facebook |

08-05-14

Voor al uw schatkisttransport: Expeditiebedrijf Tortuga

Piraten.

In de spellenwereld slaat men u ermee om de oren. Soms zo erg dat u er barstende hoofdpijn, zelfs migraine, van krijgt.

Ook Queen Games doet dit jaar met Tortuga zijn duit in het zakje, al ontbreekt er m.i. wel eentje (later meer hierover).

In dit spel bent u een piraat en u zou het niet zijn als u niet wanhopig probeerde 6 schatkisten naar Tortuga de brengen, liefst als eerste want dan zijn uw kansen op de overwinning groter. Groter, niet gegarandeerd. Laat daar geen twijfel over bestaan.

Het hele proces wordt gestuurd door dobbelstenen, 5 per speler. Die gooit u achter uw zichtschermpje. Vervolgens kiest u uit de gedobbelde symbolen er verplicht eentje uit (dat kunnen meerdere dobbelstenen zijn). De symbolen staan voor schip verbeteren, bemanning inhuren, schat zoeken, enteren en overvallen.

De symbolen worden ook vergezeld van getallen, die de sterkte van de actie mee gaan bepalen. Hoe hoger hoe beter dus. Gegooide doodshoofden tellen als joker, al moet u ze koppelen aan een reeds gegooid symbool tijdens dezelfde dobbelronde. U doet dat door de betreffende doodshoofd dobbelsteen naar hetzelfde symbool te draaien.

De gekozen dobbelsteen/dobbelstenen plaatst u vervolgens op uw de corresponderende actievelden op uw persoonlijk, en ook ruim bemeten, spelersbord. Daarop staat links onderaan het doel van uw missie, Tortuga. Rechts onderaan bevindt zich uw hoogstpersoonlijke eiland van waaruit u uw verzamelde schatten transporteert. Daar tussenin lopen uw schip- en uw bemanningsvelden, uw transportband als het ware.

Omdat niet iedereen altijd evenveel dobbelstenen inzet blijven sommige spelers langer aan de beurt dan andere. Vroeg stoppen kan voordelig zijn want zolang de anderen blijven dobbelen krijgt u een voordeelfiche die u op een actieveld naar keuze kunt leggen, standaard heeft die waarde 1 maar u kunt ze oppompen naar waarde 2. Vanaf uw tweede voordeelfiche kunt u kiezen om een fiche van 1 naar 2 te draaien of 2 gedekte schatfiches uit het centrale eiland te nemen en er eentje te houden. Die leveren u extra punten op aan het einde van het spel.

Na afloop van de dobbelfase, als iedere piraat zijn acties heeft gekozen, worden de actievelden uitgevoerd, steeds in dezelfde volgorde.

Hier zit wel een addertje onder het gras. Alleen de eerste twee spelers met de hoogste waarde op het betreffende actieveld mogen hun acties doen, waarbij de eerste nog iets meer mag dan de tweede. Gelijke standen worden afgehandeld op basis van de beurtvolgorde.

Verbeteren van het schip: de eerste speler mag zijn schip 2 velden naar rechts verplaatsen, de tweede 1 veld.

Bemanning inhuren: de eerste speler mag zijn bemanningpion 2 velden naar rechts verplaatsen, de tweede 1 veld.

Schat zoeken: de eerste speler trekt een schatkist uit de schatkistbuidel, plaatst die op zijn persoonlijke eiland rechts op zijn spelersbord en trekt vervolgens 2 gedekte schatten van het centrale eiland waarvan hij er eentje kiest (extra punten, weet u nog?). De tweede speler trekt gewoon 1 gedekte schat.

Enteren: hiervoor hebben we uiteraard ons piratendiploma gehaald. De eerste speler kiest een slachtoffer uit, kiest een schatkist op een van diens schipvelden en plaats die vervolgens op zijn eigen eilandveld op zijn spelersbord. Vervolgens moet de geënterde, die zich ondertussen afvraagt waarom hij ooit piraat is geworden, zijn schip 1 veld naar links (achteruit) verplaatsen omwille van de schade die hij heeft opgelopen Als de geënterde echter ook dobbelstenen in zijn actieveld enteren heeft liggen moet de agressor zijn schip ook 1 veld naar links verplaatsen. De tweede speler kiest vervolgens een ander slachtoffer uit, die op zijn beurt zijn schip een veld naar links moet verplaatsen. Hij neemt vervolgens een schatkist van het centrale eiland, als zich daar een kist bevindt, en plaatst dit op zijn eiland. Ook hier moet de agressor zijn schip naar links als zijn slachtoffer dobbelstenen in hetzelfde actieveld heeft liggen.

Overvallen: hier gelden dezelfde regels als enteren, alleen worden hier niet de schepen verplaatst maar de bemanning. Schatkisten worden dus verwijderd van de bemanningsvelden (eerste speler) en van het centrale eiland (tweede speler).

Na de schermutselingen, het oplapwerk, de aanwervingen en de schatzoekerij wordt nagegaan of er schatten op de bemanningsvelden en scheepsvelden moeten worden ingeleverd. De sterkte van uw schip en de grootte van uw bemanning bepaalt immers hoeveel schatten u kunt vervoeren. Kan uw ruim het gewicht niet meer aan moeten de overtollige schatkisten naar het centrale eiland worden verplaatst. Gelukkig mag u zelf bepalen welke schatkisten dat zijn.

Daarna trekt iedere speler een schatkist uit de schatkistbuidel en plaats deze op zijn persoonlijke eiland. De beurt wordt uiteindelijk afgesloten door de schatkisten op de scheepsvelden naar Tortuga te verplaatsen, die van de bemanningsvelden naar de scheepsvelden en die van uw persoonlijke eiland naar de bemanningsvelden. Dat gebeurt steeds van links naar rechts, in volgorde (van groot belang voor de puntentelling op het einde).

Dat gaat zo lekker door tot minstens 1 speler 6 schatkisten op Tortuga heeft verzameld.

Dan wordt de plaatselijke taveerne opgezocht alwaar de dubloenen worden geteld.

U krijgt 3 punten voor elke schatkist op Tortuga, 2 punten voor elke schatkist op schipvelden en 1 punt voor elke schatkist op uw bemanningsvelden. Paarse schatkisten scoren dubbel. Elke set van een gele, blauwe en rode schatkist op uw spelersbordje leveren u nog 3 punten op, waarbij u uw witte schatkisten op Tortuga kunt omvormen in een kleur naar keuze. Handig. Elk bereikt scheeps- en bemanningsveld levert u ook nog een punt op en de waarde van de schatfiches die u tijdens het spel van het centrale eiland hebt geplukt mag u ook nog bij uw eindresultaat voegen. Een gelijke stand betekent meerdere winnaars.

Tortuga, medespeler, situeert zich in het segment van het betere familiespel. Het materiaal is prachtig, u hebt ten allen tijde een goed overzicht - heel belangrijk bij spellen waarin u uw tegenstanders goed in de gaten moet houden - en omwille van de gedekte schatfiches is het puntentotaal van uw concurrenten ook niet volledig traceerbaar, wat mij betreft een groot pluspunt.

Ook positief: slechts één keer simultaan dobbelen en kiezen. Het is eens wat anders dan 3 keer herdobbelen, al moet u daar wat invloed voor inleveren. U moet heel tactisch met uw keuzes omgaan en aangezien u uw zichtschermpje pas verwijdert wanneer iedereen zijn keuze gemaakt heeft is het heel belangrijk de reeds gekozen actievelden van uw tegenstanders goed te scannen. Door de simultane handelingen en de eenvoud van de enter- en overvalfase zijn er ook amper wachttijden. Niet dat u tijdens uw eerste sessie de opgegeven speeltijd van 35 minuten haalt hoor. Dat gebeurt mogelijk wel nadat u het spel goed in de vingers hebt. We kunnen wel met zekerheid stellen dat we hier niet te maken hebben met een avondvullend piratenprogramma. Voor ondertekende is dat niet bepaald een minpunt.

Of het met twee spelers ook zo leuk is valt zeer te betwijfelen, al kan ik daar nog geen definitief oordeel over vellen. Er wordt hier immers wat gemorreld met het regelwerk en op basis van een eerste lezing ben ik er niet echt gerust op.

Ik vrees ook dat de symbolen op de houten dobbelstenen vrij snel onderhevig gaan zijn aan slijtage, temeer daar u heel wat dobbelt in dit spel. Aan de andere kant zijn de, overigens heel kleurrijke, dobbelstenen dan weer lekker groot en afgerond in de hoeken waardoor ze lekker rollen.

Zit u regelmatig met valsspelers aan tafel zou ik heel goed oppassen. Dobbelen achter een zichtschermpje en vervolgens  achter dat zichtschermpje dobbelstenen selecteren nodigt deze sujetten uit tot manipulatie. Denk aan wat u onlangs in Dice Town is overkomen.

De inlay, met een zelf te plooien scheidingswand, is ook niet echt functioneel. Niet dat het deksel na het uitponsen niet perfect meer sluit, maar toch. Ik heb toch graag dat alles mooi in de opbergvakken past. 

De spelregels dan. Een dik, 40 pagina's tellend naslagwerk in het Engels, Frans, Spaans, Duits en Nederlands. geen paniek, uw moedertaal neemt slechts 8 A4-velletjes van deze bundel in beslag. Wel opletten: in het Nederlandstalige regelwerk staat bij de algemene uitleg over de eindtelling niet vermeld dat alleen witte schatkisten kunnen omgezet worden in een kleur naar keuze, in het voorbeeld staat het dan weer wel. 

De zichtschermpjes zijn iets te klein - het vraagt wat fijn motorische behendigheid  om uw rollende dobbelstenen uit het zicht van uw tegenspelers te houden - maar ze zijn dan weer wel voorzien van een handig overzicht van de actievolgorde en de samenstelling van de symbolen op elke dobbelsteen.

Tenslotte had ik graag een extra buidel in de doos gezien voor de schatfiches op het centrale eiland. Niet gekozen fiches worden immers steeds weer gedekt geschud met de andere schatten rond het eilandbord en dat is nogal omslachtig. Een stoffen buideltje ware veel handiger geweest.

Besluit: als u een thematisch goed omgezet familiespel zoekt met piraten in de hoofdrol, een liefhebber bent van dobbelgeluk en -ongeluk , uw speeltafel graag siert met mooi en degelijk materiaal, houdt van interactie waarbij het voortdurend scannen van de bordjes van uw tegenstander primordiaal is, geniet van keuzestress, kickt op een spannende en onzekere eindtelling en niet opziet tegen een zoektocht naar een extra trekzakje mag u gerust toeslaan.

Dominique

 

Tortuga

Queen Games (2014)

Jay Cormier / Sen-Foong Lim

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

35 minuten

 

11:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tortuga |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende