10-12-14

Kijk eens verder dan uw spellenneus lang is: deel 2

Cock & Bull

Toen ik de titel van dit spelletje voor het eerst onder ogen kreeg, vreesde ik het ergste. Een Lap Dance in het kwadraat zeg maar.

Hoefde helemaal niet.

Cock & Bull is immers een onschadelijk dobbelspelletje voor de hele familie.

Al dienen er toch enkele kanttekeningen bij het woord 'onschadelijk' te worden gemaakt.

Net als Ninja Taisen, dat ik eerder deze week onder het voetlicht bracht, loopt u met dit spel tegen het risico van een acute verslaving aan. Een lichte en een relatief onschuldige, maar toch.

Cock & Bull is een spelletje dat bij voorkeur in een pub of café wordt gespeeld. Dat, medespeler, legde al vrij snel het tweede gevaar bloot. Dat van uitbaters die door fervent spelende klanten verstoken bleven van inkomsten. Omwille van geen oog meer voor alcoholische dranken, zeg maar gerust dranken tout court. Ook hapjes bleven onaangeroerd. Het cliënteel had alleen nog maar oog voor het spelletje.

En zo bestaat het dat bepaalde drankgelegenheden in Amerika - naar analogie met de koffiebar Panorama in Gent die consequent laptops verbiedt vanaf 13u - Cock & Bull niet meer wordt toegelaten.  

En het is inderdaad eens wat anders. In plaats van in het gezelschap van uw bolle buikje pijltjes haar een 'clock' te dooien kunt u ook gewoon aan een tafeltje gezeten competitief aan de slag. Met een houten spelbord, twee steeknageltjes, zes grote en beiderzijds bedrukte fiches in rood en zwart en twee speciale zeszijdige dobbelstenen. Op elke dobbelsteen: een aap, twee stieren en drie hanen.

Tijdens uw beurt dobbelt u die twee dobbelstenen en evalueert u het resultaat.

Is het een combinatie aap-haan of aap-stier verliest u onmiddellijk uw beurt.

Verschijnt de combo haan-stier mag u kiezen of u een fiche van uw tegenstander van het spelbord verwijdert of een punt bijschrijft op uw conto. 

Neemt u de combo haan-haan waar mag u een fiche op een haanveld - er zijn er drie - op het bord leggen met uw kleur naar boven (u hebt bij spelaanvang voor zwart of rood gekozen), of een fiche van uw tegenstander die zich op een haanveld bevindt naar uw kleur draaien. Hebt u echter alle drie de haanvelden al bezet mag u twee punten bij uw totaal voegen. 

Een combinatie stier-stier laat u toe een fiche op een van de twee stiervelden te leggen of een fiche van een tegenstander op een stierveld naar uw kleur draaien. Hebt u de twee stiervelden al eerder ingenomen mag u drie punten bijtellen bij uw puntentotaal.

Bij de magische 'twee apen' worp mag u een fiche op het kroonveld leggen - er is er maar eentje - en hebt u zich dat veld toevallig al eerder toegeëigend mag u zomaar zes punten vooruit op het scorespoor.

Zolang u geen combinatie aap-haan of aap-stier dobbelt mag u lekker voort blijven spelen terwijl uw tegenstander knarsetandend zit toe te kijken.

Als u fiches van uw tegenstander van het spelbord verwijdert moeten dat eerst de fiches op de haanvelden zijn, dan die op de stiervelden en tenslotte de fiche op het kroonveld. 

U wint onmiddellijk als u erin slaagt zes fiches in uw kleur op het spelbord te krijgen of het magische eindtotaal van 36 punten vergaart.

Meer is het niet.

Of toch wel. Het is ook eenvoudig, intrigerend, leuk en enorm verslavend.

Gek eigenlijk, gezien de hoge geluksfactor.

Toch wordt u regelmatig voor interessante dilemma's geplaatst. Verwijder ik een fiche van mijn tegenstander of ga ik voor de punten? Ga ik voor een fiche-overwinning of race ik over het scorespoor naar die verlossende 36? Probeer ik zo snel mogelijk mijn fiches op het bord te krijgen en zeker die kroonfiche binnen te halen zodat ik zes punten scoor bij elke dubbele stierworp?

Er zijn twee versies van dit spel. Een basale met telblokjes voor het puntenspoor of een luxueuze met insteeknageltjes, die het tellen aanzienlijk vergemakkelijken. Het prijsverschil is echter ook aanzienlijk. Qua speelplezier merkt u echter geen enkel verschil. U kunt dus gerust voor de goedkopere verschijningsvorm gaan. Dat is zelfs niet slecht bekeken want de spelregels van de luxe versie staan op de onderkant van het spelbord, en dat is wel heel erg onhandig als u even een speltechnische nalezing wil doen.

Het klopt, medespeler. Tijdens onze sessies dronken en aten wij amper, zo aandachtig zaten we elkaars dobbelworpen en acties te volgen. En iedereen met wie ik dit tot nu toe speelde wou na afloop gelijk opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

Een heerlijk niemendalletje.

Dominique

 

Cock & Bull

Blue Panther LLC (2009)

Frederick M. Smith

2 spelers vanaf 10 jaar

10 tot 30 minuten

 

 

19:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cock & bull |  Facebook |

08-12-14

Daar zijn we weer!

Mars Attacks: The Dice Game

Martianen, altijd liggen ze op de loer.

'Ze', dat bent u deze keer .

Gelukkig.

En u hebt uw zinnen gezet op Houston, Dallas, Los Angeles, Detroit, Milwaukee, Philadelphia, Jaksonville, Chicago, Austin, New York, Memphis, San Diego, Indianapolis, San Antonio, San Fransisco, Oklahoma City, Seattle, San Jose, Boston, Las Vegas, Phoenix, Toronto en Mexico City. 

En u graait ook graag enkele monumentjes mee zoals The Lincoln Memorial, Mt. Rushmore, The Statue of Liberty, The Grand Canyon en The Gateway Arch.

Een goeie geut na-ijver is de Martianen niet vreemd want u maakt er een wedstrijdje van. Wie de waardevolste steden en monumenten binnenrijft wint.

In dit dobbelspel voor 3 tot 6 spelers probeert u dus het bovengenoemde, mooi afgebeeld op grote maar dunne kaarten, binnen te halen.

Daartoe dobbelt u tijdens uw beurt met tien dobbelstenen. Daarop staan laserpistolen, Martianen en atoombommen afgebeeld. De pistolen hebt u nodig om steden te veroveren, de Martianen om monumenten in bezit te nemen en de atoombommen vormen de standaard afweer waarmee het mensdom u uit het zwerk knalt.

De puntenwaarde van stad of monument staat in nauw verband met de moeite die u ervoor moet doen. Chicago levert u bijvoorbeeld zomaar 9 punten op, maar u moet er wel 11 laserpistolen voor uit uw dobbelsteentjes toveren. Gelukkig kunt u uw aanval over meerdere beurten spreiden. 

Monumenten vragen dan weer Martianen als worpresultaat.

Las Vegas, hoe kan het ook anders, kunt u alleen innemen als zichzelf tijdens uw beurt stukspeelt. 

Tijdens uw beurt kiest u een stad of monument uit - u hebt ten allen tijde de keuze uit vier - en dobbelt vervolgens met de tien gele dobbelstenen. Martianen mag u in steden altijd herdobbelen, atoombommen niet. Teveel atoombommen - de steden, monumenten en de moeilijkheidsgraad-kaart geven aan hoeveel bommen u kunt hebben - en het is beurtje over. Stopt u echter op tijd duidt u met een van uw vier beschikbare  fiches op de betreffende kaart aan hoeveel laserpistolen of Martianen (voor de monumenten) u hebt gedobbeld. Klaart u de klus in één beurt, des te beter. U claimt dan de stads- of monumentenkaart en ook de daarbijhorende punten. Lukt het niet plaatst u uw fiche op het overeenkomstig veld op de kaart en u kunt dan volgende beurt weer proberen de kaart binnen te halen.

De monumenten zijn lastig, maar rijkelijk voorzien van punten. Enkel Martianen tellen daar en laat dat nu net het enige dobbelsymbool zijn dat u mag herdobbelen. Lees de vorige zin nog eens rustig na en trek uw conclusies.

Las Vegas is, zoals eerder aangehaald, een buitenbeentje. U hebt slechts drie atoombommen nodig om dat oord van verderf het uwe te noemen, ware het niet dat u zichzelf daarvoor tijdens uw beurt moet stukspelen. Dan pas kan u op het eerste veld een fiche plaatsen en vervolgens per verliesbeurt slechts een plek richting bezit opschuiven.

Sommige steden geven u blijvende voordeeltjes als u ze hebt geclaimd. Denver bijvoorbeeld laat u toe al uw dobbelstenen opnieuw te gooien als u zich reeds vanaf uw eerste worp hebt stukgespeeld. Handig. Of  Seattle, waarmee u bij het begin van uw beurt een dobbelsteen met de gewenste zijde naar boven kunt leggen.

Andere steden leggen dan weer voorwaarden op aan de potentiële bezetters op. Detroit moet bijvoorbeeld in één worp moeten binnengehaald en in New York schuift uw fiche sowieso een plaats achteruit bij het begin van uw beurt, als u er een liggen hebt.

Het spel eindigt van zodra een van de vier stapels - samengesteld op basis van het aantal spelers - is leeggehaald. De speler met de meeste overwinningspunten op zijn kaarten wint. Bij een gelijke stand wordt naar het aantal geclaimde kaarten gekeken.

Mars Attacks: the Dice Game is licht, maar leuk dobbelvertier en het is alvast beter dan Martian Dice, gewoon omdat u meer keuzemogelijkheden hebt en anderen lekker dwars kunt zitten door ook op de steden of monumenten te spelen waarop zij hun zinnen hebben gezet. Druk zetten heet dat. Mogelijk blijven ze dan met hun grijpgrage tengels weg van de steden of monumenten waarop u dan weer in het geniep uw focus hebt gelegd.

Interessant is de moeilijkheidsgraad-kaart. De ene zijde toont een atoombom, de andere twee. Het is frappant hoeveel verschil dat maakt tijdens het spel. 

Zoekt u iets lichts en leuks voor onder de kerstboom? Iets dat slechts een klein halfuurtje duurt, voor de nodige hilariteit zorgt en toch voldoende variatie biedt voor meedere partijtjes na elkaar? Zoek dan niet verder. Besef wel dat u voor diepgang elders moet zijn, en al zeker niet in Las Vegas.

Dominique

 

Mars Attacks: The Dice Game

Steve Jackson Games (2014)

Samuel Mitschke en Phil Reed

3 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

20 minuten

 

 

19:11 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mars attacks: the dice game |  Facebook |

03-12-14

Spiel 2014 nafeest: deel 8

Ninja Taisen

Het is een beetje aan het opkomen. de implementatie van het steen-, schaar- en papierprincipe in een bord- of kaartspel, maar op een zodanige manier dat u de steen, de schaar en het papier al van ver open en bloot ziet liggen.

Het voortreffelijke Regnum Angelica gebruikte het al in de strijd der engelen, het mogelijk nog voortreffelijker Ninja Taisen gebruikt het in de strijd der Ninja's.

Heel veel kaartgestuurde actie hier. Van de twee verborgen dorpjes over de rivier die beide woongebieden van elkaar scheidt tot de ninja's en hun hoofdman die naar deze dorpjes op zoek gaan, onderwijl alles wat ze tegen komen een kopje kleiner makend.

Daarbovenop drie gekleurde dobbelstenen, voorzien van 1, 2 of 3 stippen. Daarmee verplaatst u het hoger genoemde minilegertje richting uitvalsbasis van uw tegenstander, individueel of in groep.

De kaarten van uw voetvolk zijn in de linkerbovenhoek voorzien van schaartjes, steentjes of papiertjes en een getalsterkte in een van de drie dobbelsteenkleuren. Uw hoofdman kan uiteraard met alles, en elke kleur, overweg en is, hoe kan het ook anders, ook nog eens de sterkste van allemaal. De volle vier.

Tijdens uw beurt doet u heel simpele dingetjes. U dobbelt met de drie dobbelstenen (rood, blauw en groen) en verplaatst vervolgens met de kleur van de dobbelstenen corresponderende ninja's het aantal gedobbelde stippen ver, richting het dorp van uw tegenstander. Liggen er kaarten op de ninja die u wil verplaatsen mogen die mee, met een maximum van twee.

Komt u op uw eindlocatie tegenstanders tegen ontstaat er, naar goede ninjagewoonte, een gevecht. Daarbij wordt in eerste instantie het steen-, schaar en papierprinicpe gehanteerd en in tweede instantie de getalsterkte. Gevechten tussen meerdere ninja's worden een voor een, van boven naar onder, afgewerkt. Bij een absolute gelijke stand trekken beide protagonisten zich één veld terug.

Hoofdmannen krijgen een speciale behandeling. Bij meerdere gevechten op dezelfde locatie verliezen zij steeds 1 sterkte. Ze worden gewoon moe.

Schakelt u alle ninja's van uw tegenstanders uit wint u onmiddellijk. Bereikt u het dorp van uw tegenstander en breekt u de weerstand van de eventueel nog aanwezige guerrilla-vereniging gaat u ook winnend de geschiedenisboeken in.

Ondanks de schijnbare, en ook wel voor een deel reële, lichtheid van dit spelletje moet u goed opletten wat u doet. Vrijwillig terugtrekken is geen optie waardoor u op een bepaald moment de strijd wel moet aangaan. Timing is belangrijk en gelukkig 'gooien' de dobbelstenen regelmatig roet in het eten waardoor u uw oprukkende manschappen niet altijd helemaal onder controle hebt, hoofdman die alles aankan of niet.

Ninja Taisen, zo heb ik gemerkt, brengt een lichte verslavingsroes teweeg. Ongeveer dezelfde soort roes die mij overviel tijdens het spelen van een ander spel eerder deze week - toevallig ook eentje voor twee en ook eentje met dobbelstenen - dat u een van de volgende dagen in de rubriek 'kijk eens wat verder dan uw spellenneus lang is' hier besproken zult zien.

Die roes brengt u in een soort lichte trance die u onmiddellijk na afloop naar een volgend partijtje doet verlangen, een partijtje waarin u het heel anders zult aanpakken en uw tegenstander alle hoeken van rivier en bos zult laten zien. De korte speelduur werkt de verslaving nog extra in de hand, waardoor een avondvullend Ninja Taisen programma zeker tot de mogelijkheden behoort. 

Mede door die lichte verslaving heeft het compacte doosje ondertussen een plaatsje opgeëist in de binnenzak van meerdere winterjassen van ondergetekende.

Ninja Taisen speelt trouwens ook erg leuk bij kaarslicht. Laat die stroomuitval dus maar komen. 

Dominique

 

Ninja Taisen

Katsumasa Tomioka

mnimalGames / Penta Merone / Table Cross (2014)

2 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

17:49 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ninja taisen |  Facebook |

01-12-14

Spiel 2014 nafeest: deel 7 (Spelen met restjes)

Patchwork

Het leven, beste medespeler, hangt aaneen van restafval. Wij dragen overschotjes mee uit het verleden en proberen ze weer aaneen te breien, te verwerken tot - hopelijk - iets nieuws, iets dat de moeite waard is.

Patchwork, een van de nieuwste worpen van een niet echt favoriete auteur van mij, Uwe Rosenberg, deed mij hieraan denken.

Naar Uwe Rosenberg normen is deze boreling ietwat atypisch. Geen tonnen spelmateriaal, geen gefrutsel met duizenden spelonderdelen, extreem kort van speelduur, al even extreem abstract van opzet en verrassend genoeg helemaal right up my alley.

In Patchwork, dit kleurrijk tussendoortje voor twee,  probeert u met restjes textiel nieuwe creaties te fabriceren. Recyclage tot op het bot zeg maar.

Dat doet u door, tegenover uw tegenstander gezeten, tetris-achtige stukjes textiel aan te kopen - u betaalt met knopen en die zijn tevens uw cruciale reddingsboei bij de eindtelling - en deze vervolgens te verwerken in uw creatie die uit 9 x 9 velden bestaat.

Die stukjes textiel liggen cirkelvormig uitgestald rond het tijdsbord waarop u en uw tegenstander richting eindveld hobbelen. Beiderzijds bedrukt is dit bord, en u kan afhankelijk van uw humeur een kantje kiezen. Speltechnisch zijn ze niet verschillend.

Een koop pion bepaalt welke patches u kunt aanschaffen, de drie exemplaren die voor de pion liggen uitgesteld meerbepaald. Kopen kost knopen en patches knopen kost dan weer tijd, die u aangeeft door uw pion het door de patch aangegeven aantal velden vooruit te verplaatsen op het tijdspoor. Op de patches staan meestal ook knopen afgebeeld, die dan weer belangrijk zijn voor de inkomstenfase.

Passeert u een knoop op het tijdspoor krijgt u inkomsten. Daarvoor telt u gewoon de knopen in uw creatie bij elkaar op en laat u zichzelf vervolgens eens lekker uitbetalen door de knopenbank.

Op het tijdspoor komt u ook kleine minipatches tegen. Die zijn inderdaad erg klein, maar extreem belangrijk want alleen met deze patches kunt u de kleinste veldjes op uw creaties opvullen. Er zijn er vijf en weg is weg. Het verdient dus aanbeveling om niet te ver achter uw tegenstander aan te blijven strompelen, al is dat wel verleidelijk want zolang u dat doet blijft u ook aan de beurt. Denk aan Thebes.

Koopt u geen patch kunt u ook gewoon voor inkomsten gaan via het tijdspoor, maar u kunt dat alleen als u achterop ligt. U verplaatst dan uw pion naar het eerste veld voor het veld waarop de pion van uw tegenstander staat krijgt en u krijgt vervolgens voor elk verplaatst veld een knoop.

U koopt, u knoopt, u casht en u probeert ondertussen uw patchveld zo volledig mogelijk te bedekken met al die willekeurig gevormde stukjes karton.

Van zodra beide spelers het eindveld op het tijdspoor hebben bereikt is het spel gedaan. U telt uw resterende knopen bij elkaar op, trekt daar voor elk leeg veld op uw patchbord twee punten van af en u weet gelijk of u gewonnen hebt. Eindigen met een minscore is niet uitzonderlijk.

U moet patchwork een kans geven als u houdt van lichte abstractie spellen, graag puzzelt, uw partner aan de speeltafel wil krijgen, niet té lang naar een speloppervlak wil zitten turen en kunt genieten van een bont eindresultaat op uw persoonlijke spelersbordje.

Aanrader.

Dominique

 

Patchwork

Lookout Games, Mayfair Games (2014)

Uwe Rosenberg

2 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

 

10:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: patchwork |  Facebook |

30-11-14

De butler heeft het gedaan!

The Amberden Affair

Stel.

U bent een Engelse butler die avonddienst heeft in een prachtige Engelse mansion. U kunt uw geld verdienen door eenvoudigweg de dingen te doen die een butler zoals hoort te doen zoals jassen aannemen, deuren open en dicht doen, hapjes en drankjes serveren en de garderobe beheren. U kunt echter ook geld verdienen door drie hoge gasten te vergiftigen. Opdrachtgever onbekend, maar wel rijk.

Wat kiest u?

Ik zou voor het vergiftigen gaan want, hoewel niet zonder risico, de beloning is dan aanzienlijk groter.

In 'The Amberden Affair', een bordspel voor 3 tot 6 spelers, krijgt u de kans beide werkterreinen te verkennen.

U weet vooraf niet welke rol u zult spelen, uw medespelers ook niet en u weet het ook niet van elkaar. U kunt het beroep van een bescheiden, doodbrave - zeg maar doodsaaie - butler toebedeeld krijgen maar het lot kan u ook tot gifmenger bombarderen. Veel minder saai uiteraard, en veel lucratiever, maar ook erg gevaarlijk.

Uw opdrachtjes uitvoeren doet u middels het bewegen van uw butlerfiguur op het spelbord, van locatie naar locatie en van genodigde naar genodigde. Drie eregasten moet u, ongeacht uw bedoelingen, extra in het oog houden: de baron, de vrouw van de gouverneur en de generaal.

Bent u een gewone butler doet u dus gewone butlerdingen, bent u de gifmenger hoef ik u ook al geen verdere uitleg te geven. Butlerdingen - u krijgt uw orders van de hoofdbutler -  tot een goed einde brengen levert punten op. Een uitmuntende zalmmousse van de hors d 'oeuvres tafel naar de baron brengen bijvoorbeeld tikt 20 punten aan. Of een droge Martini van de bar naar de generaal levert u 25 punten op. Vindt u het medaillon van de generaal terug - de man is nogal verstrooid en weet niet meer waar hij het heeft gelaten - krijgt u zomaar 30 punten toegeworpen.

De voorwerpen waarmee u uw opdrachten moet uitvoeren vindt u in de verschillende locaties op het kruisvormige speelbord: de bar, de vestiaire, de balie, de voordeur en de buffettafel.

Hebt u kwade bedoelingen is uw hoofdbezigheid het ombrengen van de drie hoger genoemde eregasten. Uw opdrachtgever heeft daartoe enkele flacons met gif op de verschillende locaties verspreid. Aan u om ze te vinden en aan de juiste persoon, in een drankje, toe te dienen. Dat levert u nog meer punten op. Vergiftigt u alle drie uw doelwitten krijgt u zomaar 150 punten in de schoot geworpen, eventueel aangevuld met de gewone butleropdrachten die u hebt uitgevoerd.

Nu over naar het écht leuke aspect van dit spel.

Er worden drie rondes gespeeld waarin de spelers - hou u vast - simultaan drie acties uitvoeren. Acties zijn bewegen naar een aangrenzende locatie, een voorwerpkaart op een locatie op hand nemen, een voorwerpkaart op een locatie afleveren, een voorwerpstapel bekijken en een opdrachtkaart trekken bij de hoofdbutler. Uiteraard moet u zich op de locatie bevinden om de daaraan verbonden actie uit te kunnen voeren.

Nadat iedereen zijn drie acties heeft gedaan mag elke speler geruchten verspreiden door geruchtenfiches - elke speler heeft er drie - op het geruchtenveld uit te spelen. Op het eind van het spel mag elke speler die geruchtenfiches heeft uitgespeeld de naam van de speler waarvan hij vermoedt dat het de gifmenger is op een briefje noteren. Als de beschuldiging klopt leveren deze fiches extra punten op.

Punten verdient u dus door uw standaard butleropdrachten uit te voeren, niet uitgespeelde onderzoekskaarten op hand te houden (u kunt daarmee de handkaarten van andere spelers bekijken), als gifmenger de eregasten om zeep te helpen en de gifmenger als zodanig aan te duiden. Strafpunten - jawel! - verzamelt u door op de verkeerde gifmenger in te zetten, op het einde van het spel onvoltooide opdrachten op hand te hebben en als gifmenger door andere spelers te worden ontmaskerd. De gifmenger moet minstens een eregast het hoekje om helpen om te kunnen scoren. Als hij dat niet kon mag hij ook zijn geslaagde gewone opdrachten niet verzilveren.

Het speleinde wordt ingeluid van zodra er geen tijdfiches meer op het tijdveld liggen of van zodra er een bepaald aantal geruchtenfiches op het geruchtenveld liggen.

Drie rondes speelt u, waarna de punten worden opgeteld. De speler met de meeste punten wint.

Ik herhaal het nog eens: simultaan.

Dat betekent dat u tijdens een beurt drie acties krijgt die u tegelijkertijd met andere spelers uitvoert. Dat, medespeler, zorgt voor een dynamiek die ik nog in geen enkel ander spel ben tegengekomen. U hebt uw eigen bedoelingen, goed of slecht, en tegelijkertijd moet u ook uw tegenstanders in de gaten houden. Waar gaan ze naartoe? Nemen ze daar een kaart? Laten ze daar een kaart achter? Heb ik een onderzoekskaart op hand waarmee ik het stapeltje waaraan hij of zij net een kaart toevoegde kan bekijken, of hou ik die liever op hand om sowieso al 10 punten te scoren op het einde van het spel? Verspil ik een onderzoekskaart en een actie om in de handkaarten van een andere speler te kijken in de hoop een gifcapsule te ontdekken en als ik die vind, is dat dan wel de gifmenger of gewoon een rookgordijn optrekker? Zou ik als gifmenger ook niet enkele geruchtenfiches uitspelen om mezelf buiten verdenking te stellen, maar ook om het spel sneller te doen eindigen zodat mijn sporen niet tijdig kunnen worden nagetrokken? Hou ik me niet bezig met de gifmenger en hoop ik gewoon zoveel mogelijk punten te scoren met het uitvoeren van opdrachten?

Dat simultaan spelen maakt dit spel tot een topper.

Ja maar, hoor ik al poneren, dit systeem zet de deur toch wagenwijd open voor valsspelers? Vergeet het maar. Iedereen houdt iedereen zodanig in de gaten dat iemand die een extra actie uit probeert te voeren onmiddellijk bij de kraag wordt gevat. Wat u vervolgens met dat sujet doet is uw zaak.

The Amberden Affair biedt u mooi en degelijk materiaal (het verdient wel aanbeveling de kaarten een jasje aan te trekken), een aangename speelduur, een interessant en uitdagend spelsysteem met een leuk verrader aspect , een gezonde dosis paranoia, een hoge herspeelbaarheidsgraad en tonnen interactie. Ik kan u dit bezoekje aan een Engels landhuis dan ook ten zeerste aanbevelen, zeker tijdens de aankomende feestdagen.

Dominique

 

The Amberden Affair

The Game Crafter, LLC / Two Penny Games, LLC (2013)

Michael Domeny en Kalsey Domeny

3 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

 

 

13:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the amberden affair |  Facebook |

15-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 6

The Ravens of Thri Sahashri

Stel.

U lijdt, na getuige te zijn geweest van een verschrikkelijk voorval, aan acuut geheugenverlies. Een volledige black-out zeg maar.

Who you gonna call?

Een neuroloog of uw met telepathische gaven gezegende vriend?

Ik zou voor uw vriend gaan. Uw kans op volledig herstel is dan immers vele malen groter.

In het universum van 'The Ravens of Thri Sahashri' tenminste.

'The Ravens of Thri Sahashri', beste medespeler, is het beste tweespelerspel, misschien zelfs het beste spel tout court, dat op Spiel 2014 is verschenen.

Het is een coöperatief kaartspel voor twee waarin uw samenwerkend vermogen zwaar op de proef wordt gesteld omdat - u las het hierboven al - een van uw beidjes over het geheugen beschikt van een gemiddelde doperwt. Ren, zo heet het arme meisje, is daarbovenop ook nog eens haar spraakvermogen kwijtgeraakt. Als starthypotheek op uw slaagkansen kan dat tellen.

Haar beste vriend Feth, de andere speler en hopeloos verliefd, beschikt echter over telepathische krachten waarmee hij Rens dromen kan lezen en zelfs beïnvloeden. Een voorzichtig opstapje naar volledig herstel. Telepathische hersenchirurgie zeg maar.

Hij gaat dan ook zo snel mogelijk aan de slag - de tijd dringt immers, en dat is nog zacht uitgedrukt - met zijn herstellingswerkzaamheden.

Misschien zit een huisje, tuintje, kindje, autootje, hypothecair leninkje er dan toch nog in.

Dat herstel van het geheugen gebeurt middels kaarten, in 5 kleuren en genummerd van 1 tot 5. Die kaarten zijn ook nog eens voorzien van rasters (kwadranten) die al dan niet beschadigde droomfragmenten, herinneringen voorstellen, én een speciale eigenschap.

In de trekstapel zitten ook nog vijf kwaadaardige raven die met gelijkgekleurde  kaarten aan de haal gaan als u even niet oplet. Dit soort onoplettendheden gaat het koppeltje later in het spel mogelijk zwaar bekopen.

Tijdens zijn beurt mag Feth zo veel kaarten trekken als hij wil. Raven legt hij apart. Vervolgens mag hij zoveel kaarten als hij wil aan de Atman, die bij spelaanvang uit slechts één kaart bestaat, toevoegen. De Atman is de blauwdruk van Rens geheugen en het morrelen daaraan is aan erg strikte regels onderworpen. Kwadranten van weggedrukte herinneringen moeten immers gelijkaardige kwadranten van eerder gelegde kaarten bedekken en een kaart mag nooit volledig bedekt worden door een andere kaart.

Als hij klaar is mag Ren één kaart uit de Atman nemen om die aan haar 'hart', dat uit vier gedekte kaarten bestaat, toe te voegen. Ze probeert hierdoor een 'gedicht' te schrijven bij elke gedekte kaart. Bij de eerste drie kaarten moet de som van de kaarten zeven zijn, bij de laatste kaart vijf. Elke regel moet in volgorde worden afgewerkt. Komt de afgelegde kaart overeen met de kleur van de corresponderende gedekte kaart mag Ren die omdraaien. Dit is belangrijke informatie voor Feth.

Als Feth erin slaagt in de Atman een som van zeven te vormen met kaarten van dezelfde kleur kan hij Ren vragen of deze kleur in haar 'hart' voorkomt. Is dat zo mag Ren één kaart van die kleur openleggen. Deze kaart kan dan op het einde van de ronde - er zijn er drie en de laatste hakt er echt wel in - worden gescoord, wat heel belangrijk is voor de slaagkansen van het duo.

Feth moet dus proberen op basis van de subtiele hints van Ren diens hart te reconstrueren en dit voor de trekstapel leeg is (game over). Daarbovenop mag op het einde van elke ronde geen kaart zichtbaar in de Atman liggen die niet overeenkomt met de kleuren van Rens hart (game ook over). Kan Feth geen kaart toevoegen aan de Atman is het ook - inderdaad - game over. Wordt de vijfde raaf opengedraaid is het ook gelijk dag met het handje.

Kaarten die Feth tijdens de Atman fase niet wil gebruiken komen op de aflegstapel te liggen. Liggen er echter raven open gaan die met gelijkgekleurde kaarten aan de haal. Een dramatische ontwikkeling, want die kaarten ziet het duo mogelijk niet meer terug in het spel. Minder kaarten staat gelijk aan minder kansen.

Elke openliggende kaart in Rens hart heeft een eigenschap die eenmalig kan worden geactiveerd. Ze maken het leven voor beide protagonisten iets makkelijker en het gericht benutten van deze voordelen zijn van primordiaal belang om het toekomstig geluk van het duo te verzekeren.

Die derde ronde dan. De hardste noot die in dit heerlijke spel moet worden gekraakt. Hier wordt het normale stramien gevolgd van de eerste twee rondes, zoals hierboven geschetst, maar elke beurt moet een volledige dichtregel worden afgewerkt. Ren mag dan eechter gebruik maken van de kaarten die zich in de opgebouwde scorestapel bevinden. Ik garandeer u echter dat u zelfs lang daarvoor het zweet als ware het de Niagara waterval van u af voelt stromen. 

Een kaartspel als dit, medespeler, hebt u nog nooit gespeeld. Het heeft een fantastisch thema dat speltechnisch al even fantastisch werd omgezet, is extreem uitdagend, garandeert een nagelbijtende ervaring voor beide spelers en het geeft de term 'subtiel communiceren' een geheel nieuwe dimensie.

Elk echtscheidingsbemiddelaar zou dit spel standaard als huiswerk aan ieder getergd echtpaar moeten meegeven. Wedden dat een hele hoop advocaten zonder job komt te zitten?

Dominique

 

The Ravens of Thri Sahashri
Japon Brand / Manifest Destiny (2014)
Kuro
2 spelers vanaf 12 jaar
45 minuten

 

13:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the ravens of thri sahashri |  Facebook |

11-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 5

Pandemic: The Cure

Stel.

U bent een meeple en u loopt tegen een agressieve houtworm parasiet aan.

Who you gonna call?

De busters van Pandemic of die van 'Pandemic: The Cure'?

In uw plaats zou ik voor het tweede team gaan. Uw kans op overleven is dan aanzienlijk groter.
'Pandemic: the Cure', de dobbelbroer van Pandemic, is immers veel vergevingsgezinder dan zijn ouder familielid.

Acht keer gespeeld, zes keer gewonnen.

Betekent dit dat Pandemic: The Cure een slechter spel is dan Pandemic? Allerminst.

Meer zelfs, als er vanaf nu ten huize van ondergetekende infecties moeten worden bestreden zal dat met dobbelstenen zijn.

Het zit allemaal goed in elkaar hoor. Dobbelen voor infecties en outbreaks, dobbelen met de aan uw gekozen karakter gelinkte dobbelstenen waarmee u uw acties uitvoert, dobbelen voor het vinden van een serum en uw gedobbelde kruisjes gebruiken om actiekaarten in te zetten.

Wat 'Pandemic: The Cure' zo leuk maakt is de onvoorspelbaarheid van het waar en wanneer opdagen van de infecties, al krijgt u op de bordjes van de zes continenten al voorinformatie over de wat u daar mogelijk kunt verwachten. Als u echter het geluk hebt dat de dobbelstenen u tegenwerken bent u echt wel in voor een traktatie. Dan voelt u aan den lijve de onmacht van een ebola bestrijder in Liberia.

Één manier om te winnen, drie om te verliezen. U zou verwachten dat u dan ongeveer 75% van uw partijen zou verliezen, maar mijn ervaring - op de standaard setting - is dus anders. Ik raad u dan ook gelijk aan de moeilijkere opstaphaltes te nemen als u dit spel aanvat.

Voor wat het waard is, onze verliespartijen waren ook échte verliespartijen waarin wij enorm zwaar op onze blote billen kregen. Massale outbreaks waren de oorzaak. Die moet u dus vooral onder controle zien te houden.

Prachtig materiaal met een massa dobbelstenen, een vlotter en sneller spelverloop dan grote broer en een grote behoefte om na afloop onmiddellijk opnieuw te spelen, al was het maar om op zoek te gaan naar die eerste verlieservaring. Meer moet dat voor ondergetekende niet zijn.

Dominique


Pandemic: The Cure
Z-Man Games (2014)
Matt Leacock
2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar
30 minuten

 

19:31 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spiel 2014 |  Facebook |

10-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 4

Tajemnicze Domostwo (Mysterium)

Een oud behekst landhuis, een op de rand van de waanzin balancerende eigenaar, een groepje onderzoekers die het mysterie willen ontraadselen en daarmee ook de vloek opheffen, én een geest die hen daarbij wil helpen.

Dat is de setting van Tajemnicze Domistwo.

Het mysterie heeft vandoen met een vroegere bewoner, een voorwerp en een bepaalde kamer in het huis. De combinatie van die drie resulteerde in een gruwelijke daad, meer dan 100 jaar geleden, waarvoor de toenmalige bewoner ten onrechte werd terechtgesteld. Zijn geest spookt nog steeds rond in het huis en bij de komst van de onderzoekers ziet hij de kans om via hen het mysterie op te lossen, zichzelf uiteindelijk vrij te pleiten en de vreselijke nachtmerries waaraan de huidige bewoners lijden te beëindigen.

Dat doet hij door de onderzoekers hintgevende dromen toe te sturen.

De hints hebben betrekking op de persoon, de kamer en het voorwerp. In die volgorde.

Speltechnisch werd dit mooi opgelost door deze drie elementen te integreren in het huis dat middels erg grote kaarten op tafel werd samengesteld. De grootte van het huis varieert naargelang het aantal spelers. Hoe meer spelers, hoe groter het huis.

De geest, gespeeld door een van de spelers, stelt vervolgens uit gelijkaardige kaarten pér speler een geheime combinatie van een personage, een kamer en een voorwerp samen. Deze combinatie moet elke onderzoeker zien te weten te komen. Lukt dat kan er gelijk worden overgegaan naar het laatste hoofdstuk, de climax, de definitieve ontrafeling van het mysterie.

Als er dan nog tijd over is tenminste, want de ondezoekers hebben maar zeven dagen om het geheim te ontsluieren.

Elke dag geeft de geest hints aan de onderzoekers middels het uitspelen van een of meerdere droomkaarten. Eerst over de persoon, dan de locatie en vervolgens het voorwerp. In die volgorde moeten ze ook door elke ondezoeker individueel worden gevonden. De geest kan niet praten, de onderzoekers mogen wel onderling in overleg gaan. De geest beschikt ten allen tijde over zeven droomkaarten waaruit hij kan kiezen.

Kan een onderzoeker de juiste kaart op de plattegrond van het huis aanduiden - de geest knikt ja of nee - kan hij door naar het volgende geheim. Dat betekent dat in de loop van het spel het voorwerp van onderzoek bij elke wetenschapper kan verschillen.

Als elke onderzoeker zijn drie opdrachten heeft vervuld én er is nog tijd over - ik hoop het voor hen - kan worden overgegaan naar de ultieme ontknoping.

Hierbij moet de geest de drie kaarten van één onderzoeker (willekeurig) uitkiezen, wat gelijk de oplossing van het mysterie wordt. Vervolgens moet hij één droomkaart als hint uitspelen, waarna de onderzoekers een poging kunnen wagen om de juiste combinatie aan te duiden.

Lukt dit alles binnen een tijdsbestek van zeven dagen winnen alle spelers, falen ze verliezen ze gelijk het spel.

Een kruising tussen Dixit en Cluedo, of Dixit met een doel. Zo wordt dit spel omschreven. Deze omschrijvingen dekken de lading.

De link naar Cluedo is duidelijk. De vergelijking met Dixit heeft betrekking op de kaarten, zowel qua grootte als schoonheid. Vooral die schoonheid is fenomenaal. Zelf vind ik de kaarten mooier dan die van Dixit, met veel meer detail en afwisseling. Donkerder zijn ze ook, figuurlijk dan toch, wat uiteraard met het thema te maken heeft.

Een aanpasbare moeilijkheidsgraad, een grote herspeelbaarheid met evenveel speelplezier voor de geest als de onderzoekers , een genot om naar te kijken en best uitdagend. Dat zijn de troeven die Mysterium op tafel legt.

Het leuke van dit spel is dat u het moeiteloos in een sessie Dixit kunt integreren en omgekeerd. Lekker twee vliegen in een klap.

Toppertje.

Dominique

 

Tajemnicze Domostwo (Mysterium)
Portal Games (2013)
Oleksandr Nevskly en Oleg Sidorenko
2 tot 7 spelers vanaf 8 jaar
30 tot 60 minuten

 

19:26 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tajemnicze domistwo, mysterium, spiel 2014 |  Facebook |

04-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 3

Assault on Doomrock

De spelregels van Assault on Doomrock openen zoals ze moeten openen. Geen belachelijk achtergrondverhaaltje hier, maar onmiddellijk naar de kern van de zaak. U bent een avonturier die er, samen met andere avonturiers - uw medespelers - in een fantasiewereld op uit trekt en op uw tocht drie grote gevechten moet aangaan. Leeft u nog op het moment dat uw laatste confrontatie eraan komt en sluit u die daarbovenop ook nog eens winnend af hebt u het spel gewonnen.

Meer moet dat voor ondergetekende niet zijn.

Blijkt, medespeler, dat het uiteindelijk veel en veel en veel meer is.

Om even terug te komen op die spelregels. Na het doornemen ervan - ik pleeg dat nogal eens in mijn bedstee te doen - heb ik erg slecht geslapen. En als ik al sliep droomde ik ervan. Nog nooit meegemaakt In mijn 40-jarige spelerscarriere

Er wordt hier zoveel lekkers geboden Dat ik eigenlijk niet goed weet waar ik moet beginnen.

Ik zou kunnen aflopen over het heerlijke, louter door kaarten en dobbelstenen gestuurde, spelconcept. Het beste trouwens dat ik tot nu toe in mijn 40-jarige spelerscarriere mocht aanschouwen.

Ik zou het fantastische gevechtssysteem - die exposure tokens! - kunnen bewieroken, dat geniet van een zodanig frisse aanpak dat ik me afvraag waarom er nooit iemand eerder op het idee is gekomen.

Ik zou kunnen blijven schrijven over het verrassend leuke gebruik van de locaties en de introductie van tijd, de kost die u moet betalen om ze te doorkruisen en de druk die dat dan weer op u en uw metgezellen zet.

Ik zou kunnen blijven doordrammen over de interessante manier waarop uw karakter zich kan vervolmaken, met wapens, bepantsering, artefacten, magie en meer van dat leuks.

Ik zou het gebruik van de, niet bepaald alledaagse, vaardigheden van de karakters kunnen ophemelen en de manier waarop ze door dobbelsteenworpen worden geactiveerd.

Ik zou kunnen doorbomen over de weerstand die u tijdens het spelen ondervindt. Weerstand die u steeds weer, als was het de meest steile bergwand op aarde, probeert te overwinnen.

Ik zou kunnen blijven zeuren over de prachtige integratie van het onbekende, de onzekerheid over wat u te wachten staat en de hevige discussies die dit - denk aan het tijdsgebrek van hierboven - met uw medespelers oplevert.

Ik zou kunnen blijven lullen over het delicate coöperatieve management van alles waar uw reisgezelschap mee te maken krijgt: uw geldbeheer, uw aankoop- en verkoopvaardigheden, het kanaliseren van uw onbedwingbare drang naar het ontsluieren van geheimen, uw hunkering naar heldendaden, uw tarten van het lot.

Ik zou uit de bol kunnen gaan over het verbluffende game master systeem, van een niveau dat ik in mijn 40-jarige spelerscarrière nog nooit ben tegengekomen.

Ik zou u een lezing kunnen geven over de relativiteit van tijd, waardoor twee uur 'Assaulten' eerder aanvoelt als twee minuten. Veel te kort, met daaraan verbonden de onbedwingbare behoefte om onmiddellijk opnieuw te beginnen.

Ik zou een conference kunnen geven over de geslaagde humor - die ontploffende tomaten! - in dit spel, het soort humor dat uw groeiende frustratie - u sukkelt van mislukking naar mislukking - steeds weer weet te blussen.

Ik ga u daar allemaal niet mee lastig vallen, medespeler. U moet het zelf maar ontdekken.

Dominique

 

Assault on Doomrock
Beautiful Disaster Games (2014)
Tom Stasiak
1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar
150 minuten

 

22:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: assault on doomrock, spiel 2014 |  Facebook |

02-11-14

..die in den hemelen zijt.. (de uitdaging)

Walk to Jesus

Men moet mij niet uitdagen. Iedereen in mijn omgeving weet dat.

Mijn beste vrienden weten dat dus ook en ze laten geen gelegenheid voorbijgaan om mij voor het hakblok te zetten.

Op Spiel 2014 was het weer prijs.

''Na rijp beraad hebben wij besloten dat 'de Tafel Plakt!' het aan zijn status verplicht is 'Walking to Jesus' te bespreken.'' Dat was de boodschap die ik op dag vier, de dag des Heren notabene,  in de stand van Korea Boardgames van de heerschappen kreeg toegeworpen.

Zoals eerder vermeld: men moet mij niet uitdagen.

Op zoek dus.

Wandelen naar Jezus was geen sinecure, want Hij gaf blijkbaar niet thuis toen de standplaatsen werden verdeeld. Resultaat: hal 4, helemaal achteraan, in het verst afgelegen hoekje.

Maar als ik er voor ga, gá ik er ook helemaal voor. Ondanks de afwezigheid van een heldere ster die mij naar mijn doel kon leiden wist ik de stand van 'Eurocorp Consulting, Inc.' uiteindelijk toch te lokaliseren, onderweg een myriade aan zondige verlokkingen trotserend, als daar waren: bloedmooie boothbabes, braadworsten van een halve meter en een luxe exemplaar van Haru Ichiban.

Bij aankomst zat de standhouder ietwat afwezig voor zich uit te staren, vóór een muur van 'Walking to Jesus' dozen. Een veeg teken.

Ik had geen wierook of mirre bij me, maar gelukkig wel een beurs goud waardoor ik een exemplaar kon bemachtigen. Tot grote vreugde van de standuitbater trouwens. Hij leek alvast een stapje dichter to Jesus.

Medespeler, ik moet u ontgoochelen.

Bij het ontwerpen van het spel gaf Jezus immers ook al niet thuis.

Wat we hier voorgeschoteld krijgen is een veredeld ganzenbord, met een snuifje Mens Erger Je Niet. U dobbelt met een zeszijdige dobbelsteen, beweegt uw standaard vormgegeven pionnetje over een circulair loopspoor en probeert daarbij het vierde, binnenste loopspoor te bereiken van waaruit u, als u veel geluk hebt, kunt proberen de definitieve stap naar Jezus te wagen. Mij is altijd gezegd dat u daarvoor moet komen te overlijden, hier volstaat het om vanop een serafijn veld - een serafijn is een engel van hoge rang - een zes te gooien. Hebt u op dat moment nog actiekaarten op hand mag u voor elke actiekaart ook nog eens een poging wagen. Mislukt u vliegt u stante pede weer naar uw startveld. Gelukkig beschikt u over drie pionnen, waardoor deze straf uiteindelijk niet te hard aankomt.

Het wordt nog beter. U moet zelfs niet proberen op een serafijn veld te geraken want van zodra een speler een gooi naar de overwinning doet mag u voor elke actiekaart die u in uw handen hebt óók een poging wagen. Wat rondlummelen op de loopsporen, een maximale kaarthand van vijf actiekaarten bijeen sparen en vervolgens als een parasiet meeliften op de speler die het spel probeert uit te maken is dus een valabele strategie.

Soit, de speler die als eerste tot Jezus walkt krijgt twee punten, wie erna komt krijgt er eentje.

De loopsporen zijn voorzien van speciale velden. Een goede daad doet u gelijk richting Jezus opschuiven, een slechte werpt u weer achteruit. Moeder Maria geeft u een extra beurt, verleidingen nemen u gevangen (u moet een zes gooien om weer verder te kunnen) en zondes sturen u gelijk weer naar uw startveld.

De actiekaartjes - het zijn de kleinste die ik ooit heb gezien en zelfs de gemiddelde smurf die hiermee aan de slag gaat moet een leesbril op, wat mij doet vermoeden dat Jezus ook bij de budgettoewijzing uitblonk door afwezigheid - doen wat u van actiekaarten in dit soort spellen verwacht. U mag extra dobbelen tijdens uw beurt, u wordt gered als u op zonde velden komt, u wordt beschermd tegen agressieve medespelers (jawel), u wordt verlost van een verstikkende verleiding en met de 'hallelujah' actiekaart mag u zelfs twee extra overwinningspogingen doen als u op een serafijn veld van uw kleur staat.

U hebt al lang begrepen dat geluk het hoofdbestanddeel - zeg maar gerust het enige bestanddeel - is dat u dichter bij de Heer brengt.

U hebt ook al lang begrepen dat ik voor 'Walk to Jesus' geen koopaanbeveling kan geven, tenzij u aan de religieuze slag wil met zeer jonge kinderen.

Geloof me, medespeler, er zijn leukere manieren om richting Jezus op te schuiven. Zo kunt u proberen goed te doen voor uw medemensen, waaronder uw dienaar bijvoorbeeld. Mij eens een Caylus laten winnen zou meer dan een grote opstap zijn naar hemels genot. Jezus was naar verluidt ook een echte grapjas. Anderen aan het lachen brengen, of de mensen gewoon altijd toelachen, zou u dus ook wel eens in de goede richting kunnen duwen. Probeert u zich nu eens voor te stellen hoeveel plaatsen u opschuift richting Jezus als u mij Caylus laat winnen, mij onderwijl uw allervriendelijkste glimlach tonend. Beter nog: in de bijbelse getalsymboliek staan de getallen 7 en 70 voor volheid en compleetheid. Als u mij al glimlachend Caylus laat winnen en u doet dat 7 x 70 keer, hebt u uw afstand tot Jezus volgens mij in één ruk overbrugd.

Denk er eens over na.

Dominique


Walk to Jesus
Eurocorp Consulting, Inc.
Alfred Vesligaj
2 tot 4 spelers vanaf 5 jaar
45 minuten

 

12:36 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (6) | Tags: walk to jesus |  Facebook |

01-11-14

..die in den hemelen zijt..

Regnum Angelica

Kickstarter.

Veel kaf, weinig koren.

Maar dat koren..

Neem nu Regnum Angelica, dat een iconische strijd tussen de loyale en de gevallen engelen van Onze Lieve Heer evoceert.

Het doet dat met ronduit prachtige kaarten waarmee beide spelers - dit is er eentje voor twee - hun engelen over een groot spelbord bewegen richting thuisveld van de tegenstander, onderweg andere engelen bekampend en op speciale velden extra energie of kaarten verzamelend.

Elke engel heeft een sterkte, die gelijk ook zijn scoringswaarde aangeeft als hij erin slaagt het thuisveld van de tegenstander te bereiken, én ze hebben allemaal een speciale eigenschap die meestal wordt getriggerd als ze worden geactiveerd. Activeren is een eerder gedekte kaart openleggen, een van de belangrijkste acties in het spel.

Ze hebben ook een bewegingswaarde. Die bepaalt hoeveel velden ze maximaal tijdens een beurt kunnen bewegen. Dat kost dan weer energie, die u door het 'verbranden' - u geeft ze gewoon op - van 'pillars' en 'scripts' bekomt.

U moet wel goed afwegen of u uw 'pillars' en 'scripts wel opoffert voor energie. Met 'pillars' kunt u uw engelen immers extra bescherming meegeven voor onderweg (water, aarde of vuur), 'scripts' laten u dan weer toe in te breken in de spelregels zodat u een en ander naar uw hand kun zetten.

Conflicten - wees gerust, u kunt er niet omheen - worden uitgevochten met de elementen water, aarde of vuur en het gekende steen-schaar-papier principe. Aarde verslaat water, water verslaat vuur, vuur verslaat aarde. Geen nood, u weet vooraf waar u aan toe bent en het is dan ook zaak uw engelen zodanig te manoeuvreren dat ze met hun elementen die van hun tegenstanders kunnen uitschakelen.

Doel: als eerste speler 35 punten bij elkaar vliegen. Dat doet u door het thuisveld van uw tegenstander met uw engelen aan te tikken - u scoort als het ware een touchdown - waarna ze van het speelveld verdwijnen, maar niet noodzakelijk uit het spel.

Terwijl u over het spelbord fladdert kunt u nog speciale velden aandoen die u een extra kaart laten trekken of waarop u extra energie kunt inslaan.

Regnum Angelica is zo goed dat ik er mijn post Spiel besprekingen er even voor onderbreek. Het is een heerlijk over geproduceerd, prachtig uitziend tweepersoonsspel met fantastisch artwork - elke engel is uniek - en een zeer soepel, maar diep,  spelverloop. Het zit gewoon erg goed in elkaar.

Wilt u het laken uiteindelijk naar u toe trekken zult u er wel het koppie moeten bijhouden. U moet goed plannen wanneer u welke engel op het bord loslaat en oog hebben voor interessante combo's - ik blijf er maar ontdekken.

Op zoek naar keuzestress? Regnum Angelica. Wanneer breng ik die erg handige engel in? Wanneer activeer ik mijn engelen? Leg ik een valstrik? Offer ik 'scripts' en 'pillars' op voor dat beetje extra energie? Wanneer breng ik mijn grote leider in? Hoe manoeuvreer ik mijn engelen in een ideale positie? Offer ik die engel op? Speel ik verdedigend of aanvallend? Speel ik blufpoker of gewoon open kaart? Neem ik het risico te temporiseren om op die ideale combo te wachten?  Gebruik ik die reïncarnatie spreuk? Wat moet ik met die irritante Beëlzebub van mijn tegenstander, terwijl mijn Gabriel in godsnaam nog nergens te bespeuren is?

Regnum Angelica , medespeler, is mogelijk het beste spel van het moment dat op Spiel ontbrak.

Na Battle for Souls, dat vorig jaar verscheen, is dit alwéér een religieus geïnspireerde topper. Een hemelse aanrader.

Dat een religieuze insteek echter geen enkele garantie biedt tot succes zal ik aantonen in mijn bespreking van morgen, die als ondertitel zal dragen: de uitdaging.

Dominique


Regnum Angelica
Black Locust Games (2014)
Casey Willet en Aaron Yung
2 spelers vanaf 14 jaar
45 minuten

 

11:38 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: regnum angelica |  Facebook |

21-10-14

Spiel 2014 nafeest: deel 2

Spellcaster

Een van mijn leukste ontdekkingen op Spiel 2014, maar lang niet de enige, was Spellcaster.

Een mini regelwerkje waarop u nog geen boodschappenlijstje kwijt kunt, een stapel van 60 kaarten, vier kartonnen kaartvelden en een handvol gele en blauwe plastic edelsteentjes. Met dat materiaal moet u aan slag.

Opvallend: het artwork is op elke kaart verschillend. Mooi!

Uw concurrent tovenaar van al zijn levenspunten beroven of als eerste 15 magische saffieren verzamelen, dat zijn de overwinningsvoorwaarden. Makkelijk te onthouden en dat is altijd meegenomen.

De spreuken die u al kaartspelend prevelt doen altijd wat met die saffieren en die levenspunten, en ook met de kaarten zelf.

Ze komen in vier kleuren die u op het overeenkomstige kaartveld moet uitspelen, waarna de spreuk kan worden geactiveerd. Beter nog, als de kaart tijdens uw volgende beurt niet werd afgedekt door uw tegenspeler(s) krijgt u de kans haar opnieuw te activeren.

Een kaart trekken en vervolgens twee acties doen, meer doet u niet tijdens uw voorbijvliegende beurt. Dat kan opnieuw een kaart trekken zijn, maar ook een openliggende kaart activeren of een kaart uitspelen en activeren.

Dat gaat zo lekker over en weer tot een van de duellerende partijen de overwinningsvoorwaarde bereikt. Meer dan een half uurtje is daar niet voor nodig.

Omdat het hier om een duel gaat speelt u met z'n vieren twee tegen twee en met z'n drieën twee tegen één. Geen paniek, kleine speltechnische aanpassingen lossen dit moeiteloos op.

Erg interessant is het kaart afdekmechanisme. U moet echt wel opletten dat u uw tegenstander(s) niet teveel keuzemogelijkheden biedt door kaarten open te laten liggen. Wilt u uw kansen gaaf houden zult u tijdens uw beurt af en toe kaartvelden moeten bespelen die u liever nog even links had laten liggen. Let ook goed op uw tellen als uw levenspunten tot vier of minder zijn herleid, u bent dan immers in acuut levensgevaar.

De afweging om resoluut voor de aanval te gaan of eerder saffiertjes te verzamelen zorgt voortdurend voor een intrigerend dilemma. Uw acties goed timen strekt ook zeer tot aanbeveling. En als het echt link wordt kan een beetje blufpoker ook helpen.

Spellcaster is licht, poepsimpel, leuk, lekker snel, erg verslavend en daardoor binnen het 'filler segment' een absolute topper. U moet wel een beetje voeling hebben met de Engelse taal, maar voor de wereldburger die u toch bent mag dat geen enkel probleem zijn.

Bent u van het 'Zoef de Haas' type en zoekt u nog iets bliksemsnel en lekker hartig voor tussendoor? Niet twijfelen.

Dominique


Spellcaster
R&R Games Incorporated (2014)
Aaron Weissblum en Norman Woods
2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar
25 minuten

 

20:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: spellcaster, spiel 2014 |  Facebook |

20-10-14

Spiel 2014 nafeest: deel 1

Happy Pigs

Op Spiel mag ik me graag ophouden op locaties waar op het eerste gezicht niet zoveel te beleven valt. Ver weg van de Alchemisten en de Goden van deze wereld.

En zo bestond het dat ik in de vroege namiddag van dag twee op de stand van Swan Panasia werd aangesproken door een bloedmooie Oosterse deerne die mij vroeg of ik geen zin had om samen met haar varkentjes op te kweken, de beestjes te vaccineren en de slachtrijpe exemplaren voor grof geld te verkopen.

Ze hoefde het geen twee keer te vragen. Als er in gezelschap van bloedmooie Oosterse deernen varkentjes moeten worden gewassen staat deze jongen paraat.

Opvallende eerste vaststelling: geen enkele dobbelsteen, actiekaart of houten blokje te bespeuren.

Opvallende vaststelling twee: de overdaad aan fiches, tegels en borden. Babyvarkens, peutervarkens, tienervarkens, volwassen varkens, vaccinatiefiches, voedingssupplement fiches, geboorte-amulet fiches, geldfiches, actietegels, seizoentegels, weides en - u moet het zien om te geloven - de varkenswinkel.

Met dat alles gaat u aan de slag en dat enkel en alleen om veel geld te verdienen.

Vier seizoenen speelt u, met in elk seizoen vier beurten.

Elke seizoenbeurt kiest u een actietegel die simultaan met uw tegenspelers wordt onthuld. Op de seizoentegel staat aangegeven hoeveel keer u uw gekozen actie mag doen. Die acties zijn voederen, kweken (jawel), kopen en verkopen. Uw actieradius wordt echter een stuk minder als meerdere spelers dezelfde actie kozen, waarbij de startspeler en de spelers die in uurwijzerzin het dichtst bij hem zitten het meest aan de ruif mogen zitten. Door te voederen groeien uw varkentjes op naar grotere exemplaren, kweken doet uw volwassen varkens paren en onmiddellijk werpen, verkopen laat u toe uw varkentjes te verkopen aan de gangbare prijs en met kopen kunt u zich vaccinaties, voedingssupplementen, extra weides - varkens vragen ruimte - en geboorte-amuletjes aanschaffen.

Vaccinaties hebt u nodig om uw varkens in leven te houden op het einde van het seizoen (anders slaat de varkens ebola onverbiddelijk toe), met voedingssupplementen slaan uw opgroeiende varkens zomaar een generatie over en met baby amuletten - ga er even voor zitten - komen uw pasgeboren biggetjes zomaar als peutervarkens uit mama varken gefloept.

Elk seizoen heeft zo zijn mooie kanten, ook in Happy Pigs. Zo kunt u bijvoorbeeld in de zomer zomaar 25 dollar toegestopt krijgen als u over varkens in alle leeftijdscategorieën beschikt. Handig, want het draait hier immers allemaal om geld.

Na vier seizoenen verkoopt u uw resterende varkens en telt u uw spaarpotje. Wie het meeste geld heeft verzameld wint.

Van zodra u de doos bekijkt, en meerbepaald dat biggetje met het babyhoedje op en de fopspeen in de snuit, wordt u op het verkeerde been gezet. U denkt dat u met een kinderspel te maken hebt.

Niets is minder waar.

Happy Pigs, beste medespeler, is economische oorlogvoering op het scherpst van de snee. U moet goed uw koppie erbij houden en u vooral niet laten afleiden door de snoezige grafische omzetting. Deze varkens zijn immers niet makkelijk te wassen, laat staan te temmen. Bij het kiezen van uw actie is een goede evaluatie van de actuele seizoentegel primordiaal, en u moet ook erg goed rekening houden met de spelersvolgorde. Als u te ver van de startspeler zit zou het immers wel eens kunnen dat u leeg uitgaat. U wordt wel gecompenseerd a rato van 1 dollar per niet uitgevoerde actie, maar dat is ruim onvoldoende om uw opgelopen schade te dekken.

Opvallend is ook de diepgang die hier, ondanks het eenvoudige en erg overzichtelijke spelverloop, gegenereerd wordt. De beurten vliegen ook nog eens bliksemsnel voorbij - opvallende vaststelling drie trouwens - en dat kan deze jongen zeer waarderen.

Het is ook erg leuk uw varkens optimaal in hun behuizing te puzzelen, zeker wanneer ze plots uit de kluiten beginnen te wassen. Plannen op de groei is absoluut aangewezen.

Houdt u van een, ondanks het snoezige voorkomen, uitdagend en gestroomlijnd spel - zeg maar een varken in schapenvacht - met een minimum aan regels, een perfecte speelduur en toch een diepgang heb ik je daar moet u hier zeker eens naar kijken.

Samen met een Engelse lachebek werd ik door de Oosterse schone ingemaakt. Geslacht zeg maar.

"Solly"', zei ze met de mooiste glimlach die ik ooit heb gezien.

"Don't solly, be happy", antwoordde ik gevat.

Ze kon niet snel genoeg weg zijn.

Niet erg, ik heb toch maar lekker met haar een jaar op een varkensboerderij gezeten.

Aanrader.

Dominique

 

Happy Pigs
Swan Panasia Co., Ltd / Kuraki Mura B.G. Studio (2013)
Kuraki Mura
3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar
30 minuten

 

20:03 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: happy pigs, spiel 2014 |  Facebook |

13-10-14

De 'De Tafel Plakt!' Spiel 2014 Koopwijzer!

Een gouden raad, medespeler: speel vanaf nu alsof uw leven ervan afhangt.

Want hoe lang kunnen we nog?

Syrië, Oekraïne, Gaza, Afghanistan, IS, klimaatopwarming, illegale boskap, plasticvervuiling, overbevissing, uitstervende diersoorten, rassenrellen, terreuraanslagen, zinloos geweld en ga zo maar door.

Wij zijn echt een voorbeeldplek in het universum.

En tot overmaat van ramp wordt Zwarte Piet uit ons cultuurpatrimonium verbannen en worden Sinterklaasliedjes door een inderhaast opgerichte censuurcommissie vakkundig door de mangel gehaald. De roe en de knecht moeten weg, en ook de zak wordt uit de liederen geschreven. Waarmee moet de goedheilig man nu het dak op? Een winkelkarretje?

We moeten het onder ogen zien, medespeler, ons einde nadert.

Ik raad u dan ook ten zeerste aan al uw spaargeld van de rekening te halen en dit integraal op Spiel 2014 uit te geven. Dit is mogelijk uw laatste kans en, geef toe, u hebt altijd al eens helemaal willen losgehen. Volgend jaar rond deze tijd ligt u immers ergens te lande met ebola in quarantaine. Een grote stapel spellen gaat dan zeer van pas komen tussen het, al dan niet gecontroleerd, lozen van uw lichaamsvochten door.

Het bovenstaande indachtig hieronder mijn jaarlijkse - ik geef het maar gelijk toe - niet helemaal waterdichte (Carnival Zombie zit nog te vers in het geheugen) aanbevelingslijst. Weet wel dat ik ondertussen al juridisch ingedekt ben en dat ik zwaar ga inzetten op procedurefouten bij het indienen van uw verzoekschrift tot vervolging. Daarvoor heb ik dan weer een deel van mijn spaargeld opzij gezet.

Om het u gemakkelijk te maken hanteer ik een alfabetische volgorde en beperk ik me dit jaar uitsluitend tot wat ik vind dat de moeite waard is, hetzij om te kopen, hetzij om minstens een nieuwsgierige blik te gunnen. 

Gehen wir los!

27th Passenger: A Hunt On Rails (Purple Games)

U bent een huurmoordenaar en u speelt graag spelletjes. Niks leukers dan met enkele gelijkgezinden de trein te nemen en elkaar voor een vooraf afgesproken afstapplaats om zeep te helpen. De langstlevende wint.

U zit wel met een probleem want er zitten ook neutrale passagiers op de trein en er zijn er enkele die zich wel heel verdacht gedragen. Legt u echter een neutrale reiziger om ligt u er ook uit. Oppassen en geen voorbarige conclusies trekken is dus de boodschap.

Daarbovenop zit u met het probleem dat er bij elke halte weer passagiers op- en afstappen en dat er zich ook nog onvoorziene gebeurtenissen voordoen, getriggerd door het station waarin u zich op dat moment bevindt.

U zolang mogelijk gedeisd houden terwijl u zelf zoveel mogelijk schillen van de ajuinen die uw tegenspelers uiteindelijk toch zijn probeert af te pellen. Dat is de sleutel van een overwinning in 'The 27st Passenger.

7 Steps (Kosmos)

Abstracte spellen, ze laten me meestal koud. Siberisch koud zelfs. Ik kreeg het echter aangenaam warm van 7 Steps, een erg tactisch en mooi vormgegeven torenspel met gekleurde schijven.

Uit de titel kunt u al opmaken dat het getal zeven hier een prominente rol speelt. Meer zelfs, u gaat na afloop het getal zeven niet meer kunnen zien of horen.

Edoch, ik heb het ondertussen al een zevental keer op tafel gelegd en ik kan niet anders dan een aanbevelingsbrief uitschrijven. U kunt lekker scoren na elke beurt, profiteren van de voorzetjes van uw tegenspelers, heerlijk grabbelen in de van 140 houten schijven voorziene stoffen buidel en leuk verstoppertje spelen achter uw zichtscherm. Daarbovenop is 7 Steps  goed speelbaar met elk opgegeven spelersaantal. En goed nadenken moet u ook wil u kans maken op de overwinning.

Kiesling en Staupe zijn namen die de doos sieren. Dat alleen al zou een reden moeten zijn om even proef te spelen.

Abyss (Asmodee)

Een familiale aanrader, al mochten de alliantiekaarten groter en duidelijker zijn.

U gaat zich echter geen buil vallen aan de speltechnische omzetting, die meer dan voldoende uitdaging biedt om er eens lekker voor te gaan zitten.

Zorg er wel voor dat u tijdens het spelen niet gehypnotiseerd wordt door uw pareltjes. Er gaan verhalen over spelers die alles om hen heen vergaten en rare dingen gingen doen door de combinatie parels-recipiënt. Ik zou hierover verder kunnen uitweiden maar ik laat u liever zelf ontdekken wat er juist aan de hand is. 

Het voordeel van Spiel is dat u mogelijk het mooiste doosdeksel zelf kunt uitkiezen. Dat is lekker meegenomen.

Airborne Commander (StrataMax Games)

Het verdient aanbeveling aan de stand van StrataMax Games op de loer te gaan liggen om te jagen op een niet afgehaald voorbestel-exemplaar.

Een intrigerende en uitdagende solo deckbuilder hebben we hier, met weliswaar een thema dat zeker niet iedereen zal aanspreken - de landing in Normandië en wat direct daarna kwam -  maar met een speltechnische omzetting die zeker uw aandacht verdient.

Assault on Doomrock (Beautiful Disaster Games)

Bent u een veeleisende coöperatieve veelspeler en kickt u op kaartspellen, uitdaging, humor en een hoge moeilijkheidsgraad kunt u hier niet omheen.

Wil u aan de slag met een barbaar met een stinkende adem, een gefrustreerde tovenaar of een ongeduldige elf komt u hier trouwens ook ruimschoots aan uw trekken.

Trek wel een kleine twee uur uit voor uw queeste - u moet drie bossmonsters overwinnen vooraleer u weer de kroeg in kunt - en reken op niet te veel speltechnisch medelijden. De humor dient hier blijkbaar enkel en alleen om uw nederlaag draaglijker te maken.

Veel exemplaren gaan er ook niet te vinden zijn op Spiel. Er snel bij zijn is dus de boodschap.

Black Fleet (Space Cowboys)

Eindelijk een draaglijk, op het 'Take That!' mechanisme gebaseerd, bordspel.

Bloedmooi, snel uitgelegd en met een interessant en toch niet te taxerend spelverloop. Families die de piraterij in willen mogen zich aangesproken voelen.

Colors of Kasane (Japon Brand / Ouyuaan)

Dat we ondertussen allemaal zijn gaan kwijlen van de Oosterse spelfilosofie is in datzelfde Oosten niet ongemerkt voorbijgegaan. Zet u dus maar schrap op een groeiend aanbod vanuit dat deel van de wereld.

Colors of Kasane vraagt van u niet meer dan dat u prachtige kimono's creëert, daarbij gebruik makend van een gefixeerde kaarthand. U mag uw kaarten dus niet herschikken en u moet van elke beurt maar het beste zien te maken. Gelukkig kunt u op verschillende manieren scoren, de ene al wat interessanter dan de andere natuurlijk, en kampen uw tegenspelers met net hetzelfde probleem.

Twaalf rondes de tijd krijgt u om uw creaties, en vooral uw veelzijdigheid en scheppend aanpassingsvermogen, te tonen aan de wereld.

Mooi verpakt en zowel visueel als wat speelplezier betreft een hebbeding voor de verwende kaartspeler.

Darkness Comes: The Board Game (Kuznia Gier)

De setting: een spookhuis waaruit u met uw familie probeert te ontsnappen. U werkt dus samen en speelt, in het begin althans, niet tegen elkaar. U zou wel gek zijn.

Wat ons brengt op een belangrijk concept in dit spel: de status van uw mentale gezondheid. Die heeft immers een nogal bepalende invloed op uw slaagkansen.

Een steeds wijzigend speloppervlak - het gaat hier tenslotte om een spookhuis -, plots dichtslaande deuren, tijdsgebrek, familieleden die verdwijnen op groepsfoto's, ome Jaap die plots wel zeer bizar bedrag begint te vertonen (zijn plotse bijlfixatie roept ernstige vragen op) en regelrechte overlopers naar wat u vanuit gene zijde bedreigt zijn maar een paar hindernissen waarmee u hier moet afrekenen.

Dat er Dixit-achtige speltechnische handelingen plaatsvinden zal velen onder ons ook al aan het kwijlen zetten.

Deus (Pearl Games)

Als er één stand is waarnaar de veeleisende veelspeler zich moet begeven op Spiel is het die van Pearl Games. Om aldaar aangekomen Deus op te pikken.

Deus is een kaartgestuurd opbouwspel waarin u uw beschaving op de kaart zet. De kaart in kwestie kenmerkt zich vooral door plaatsgebrek. Vooral door toedoen van uw tegenspelers, die blijkbaar ook wat op de kaart te zetten hebben.   

Bouwen doet u middels het uitspelen van kaarten boven uw hoogstpersoonlijke spelbordje, waarna u de kaarten van dezelfde kleur in dit chronologisch opgebouwde rijtje ook nog eens kunt activeren. Interessant. U kunt uw uitgespeeld kaarten later ook offeren aan de goden, in ruil voor extra voordeeltjes. Bidden loonde nog in die tijd.

Als alle barbaarse nederzettingen zijn omsingeld of als alle tempels zijn gebouwd wordt het speleinde, en de onvermijdelijke eindtelling, ingeluid.

Bespeur ik daar Kashgar invloeden, een mijner lievelingetjes? Toch maar even langsgaan bij Pearl Games.

Dice Brewing (Board&Dice)

Al dobbelend bierbrouwen. Het intrigeert. De voorbestellingen uit België, het bierland bij uitstek, zijn uiteraard niet bij te houden.

Ik ga dit zeker eens bekijken maar ik vrees dat dit het dobbelspel dat gebaseerd is op die andere populaire drank 'VivaJava: The Coffee Game: The Dice Game' niet van zijn toren kan stoten. Dat komt door het feit dat in Dice Brewing banale zeszijdige dobbelstenen worden gebruikt die mits het inzetten van actiekaarten naar believen kunnen worden gemodificeerd (niet bepaald opwindend), terwijl u in VivaJava toch met speciale dobbelstenen en specifieke onderzoeksprojecten aan de slag mag. VivaJava heeft dan ook nog eens zijn heerlijke moduleerbaarheid mee, die standaard in de doos zit en waardoor geen enkel spel hetzelfde aanvoelt.

Dicke Dämonen (Edition Erlkönig)

Als u aan den lijve wil ondervinden hoe leuk spellen kunnen zijn met slechts enkele gekleurde touwtjes en pionnetjes als basismateriaal moet u dit eens op tafel leggen. U gaat niet weten wat u overkomt.

Het origineel verscheen al in 2004 en heeft sindsdien mijn spellenkast nooit meer verlaten. Dat zegt meer dan genoeg want is er is door de band wel wat verloop waar te nemen in dat meubelstuk.

DD doet leuke dingen met meerderheden, kleuren, afbakening van gebieden, strategische plaatsing en wedconcepten.

Kom achteraf niet klagen dat u het niet wist.

First to Fight (Fabryka Gier Historycznych / Fundacja Niepodieglosci)

Laat de amper uitspreekbare namen van de uitgevers u vooral niet weerhouden hier een blik op te werpen.

Ik weet niet waarom, medespeler, maar dit spel intrigeert mij.

We duiken, na Airborne Commander, opnieuw W.O. II in. Poolse commandanten zijn we hier die, verspreid over Europees oorlogsgebied geheime missies moeten volbrengen. Missies die van een deadline - sorry voor de woordkeuze - zijn voorzien.

U jongleert hier niet met tanks, vliegtuigen, infanterie en andere eenheden (al spelen ze wel een rol) maar met kaarten van de hoger genoemde commandanten die aan de oorlogsgebieden worden toegewezen om daar bij te dragen aan de uiteindelijke overwinning van de geallieerden.

Interessant is ook de Puerto Rico-iaanse rolkeuze die u tijdens uw beurt moet maken.

Succesvolle missies leveren punten op en in mei 1945 word er definitief afgerekend.

De kaarten zijn ronduit prachtig geïllustreerd en het overzichtelijke, maar op het eerste gezicht erg uitdagende spelverloop hebben mij overtuigd om toch maar eens langs te lopen aan de stand van de moeilijk uitspreekbare namen van hierboven.

Five Tribes (Days of Wonder)

Five Tribes, door onze reguliere spelgroep liefkozend Fieve Triebes genoemd, mag eigenlijk niet in uw verzameling ontbreken.

De positieve ervaring kan wel volledig teniet worden gedaan door AP-gevoelige spelers, maar die filtert u er vooraf gewoon even uit. Op een aangenaam tempo spelen is immers dé voorwaarde om hiervan intens genieten.

De eenvoudige spelregels, de myriade aan mogelijkheden (zeker in de beginfase), de -tig manieren om te scoren, het prachtige spelmateriaal en de extreem spannende eindtelling die pas na het laatste scoringselement zijn geheimen prijsgeeft zijn de bouwstenen die mij helemaal voor dit spel hebben doen vallen.

Grand Slam (Korea Boardgames co., Ltd.)

Minder leuk met z'n tweeën, maar als u kiest voor het dubbelspel wordt u hier getrakteerd op een aangename sportieve avond aan uw keukentafel. Boordevol interactie - de high fives zijn gewoon niet te tellen - en een verrassend leuke en geloofwaardige speltechnische omzetting zijn de aces waarmee dit kaartspelletje uitpakt.

Lees mijn uitgebreide bespreking elders op deze blog.

Imperial Settlers (Portal Games)

Naar verluidt een van de hebbedingen van de beurs, dus een omweg waard.

Toch heb ik enkele bedenkingen.

Het superkleine lettertype heeft al menig speler vroegtijdig naar de leesbril doen grijpen, en er gaan geruchten over balansproblemen. Dit zijn op zich nog niet echt onoverkomelijke hindernissen, als het speelplezier maar voldoende tegengewicht biedt.

Het sneeuwbaleffect baart me echter grotere zorgen. De rijken worden immers rijker (meer acties) en de armen, al worden ze niet echt armer, blijven in het beste geval ter plaatse trappelen. Dat geeft als resultaat dat de eindwinnaar langer dan gewenst voor het einde gekend is en daar gruw ik van.

Proefspelen dus.

Knightmare Chess: Third Edition (Steve Jackson Games)

Speelt u regelmatig schaak maar zoekt u wat afwisseling is dit waarschijnlijk de richting die u uit moet. Mogelijk keert u na een eerste kennismaking ook nooit op uw stappen weer.

Knightmare Chess blijft het basisconcept van schaak trouw maar kruidt het met een stapel actiekaarten die van elke standaardopening al meteen een risicovolle onderneming maakt. Risicovol mag u hier ook omschrijven als gewoon leuk.

Uw tegenspeler die een onverklaarbare, en op het eerste gezicht erg kwetsbare, zet doet? Wees maar zeker dat de snoodaard iets irritants aan het voorbereiden is.

Ik schaak nog, maar al jaren niet meer zonder.

Lap Dance (Artipia Games)

Nu al intens door de mangel gehaald door het preutse spellengilde - die er verder geen probleem mee heeft helemaal op te gaan in Memoir '44 - omwille van de weinig verhulde deernen op het al even schaarse beschikbare beeldmateriaal. Dat alleen zou al reden moeten zijn om dit kaartspel aan een nader onderzoek te onderwerpen.

Een stripclub runnen, dat doet u hier. Dat betekent dat u ze moet volproppen met sexy dansers en danseressen, hectoliters alcoholhoudende vloeistoffen en decadente luxe.

Nog steeds weten we echter weinig hierover, wat de nieuwsgierigheid uiteraard alleen maar aanwakkert. Of die nieuwsgierigheid ook zal leiden tot een bevredigende aankoop valt echter nog te bezien.

Artipia Games neemt hiermee een groot risico, want de aandacht voor dit spel zou de belangstelling voor hun andere spellen wel eens zwaar kunnen overschaduwen.

Legendary Encounters: An Alien Deck Building Game (Upper Deck Entertainment)

De doos is zwaar en heeft een onhandig formaat om mee rond te sleuren, maar als u daar niet tegenop ziet loont het zeer de moeite dit spel in te slaan.

In tegenstelling tot zijn Marvel voorzaat zult u in deze, op de vier Alien films gebaseerde, coöperatieve variant wel regelmatig om uw moesje roepen. Zeker wanneer u met een facehugger wordt geconfronteerd die u diep in de ogen, of beter, uw keelgat kijkt. Uw linkerbuur aan tafel zal nooit meer uw smekende blik vergeten wanneer dat gebeurt, want hij vormt dan mogelijk nog uw enige redding. En dat is niet eenvoudig op te brengen als hij weet dat u hem tijdens een Five Tribes sessie eerder op de avond behoorlijk dwars hebt gezeten.

Puur coöperatief te spelen, maar van voldoende varianten voorzien om ook de semi-coöperatieve speler ter wille te zijn.

Neem het van mij aan: een heerlijk spel.

Nations: The Dice Game (Lautapelit.fi)

Finland, medespeler, is meer en meer the place to be, het hoge aantal zelfmoorden daargelaten.

Ik maakte dit jaar kennis met het voortreffelijke Fuba en 'Nations: The Dice Game' zou wel eens de volgende parel aan de Finse spellenkroon kunnen worden.

Civilisatiespellen, ze duren me te lang en ze zijn te friemelig.

'Nations: The Dice Game' klaart de klus echter in een uurtje, waarna u toch het gevoel hebt een hele beschaving naar de absolute wereldtop te hebben geleid. Uiteraard zit alles wat een goed beschavingspeil nodig heeft erin: economische groei, culturele verrijking, militaire druk, bouwen, kopen, voedselschaarste en wonderen.

Ninja Taisen (Penta Merone / Table Cross)

Koppeltjes worden echt wel verwend op Spiel 2014.

Een Ninja duel gebaseerd op het steen, papier, schaar principe.  Alleen ziet u hier de steen, het papier en de schaar al gelijk liggen.

U dobbelt, u beweegt en u vecht, daar komt het zo'n beetje op neer. De dobbelworp bepaalt uw bewegingssnelheid en daarmee gelijk ook uw actieradius. Het doel is als eerste het dorp van uw tegenstander te bereiken of, als dat niet lukt, al diens vechtersbaasjes uit te schakelen.

Een niet onaanzienlijke geluksfactor wordt hier aangeleverd, maar getuigenissen spreken van een verslavingsfactor die ongekende hoogten bereikt als u zich hier niet tijdig van kunt losrukken.

Een gewaarschuwde Spielganger is er twee waard. Dat komt goed uit, want dat is net het aantal spelers dat u nodig hebt om hiermee aan de slag te gaan.

Pandemic: The Cure (Z-Man Games)

Het moet zijn dat het ebola-virus Matt Leacock goed gezind is. 'Pandemic: The Cure', de dobbelvariant van grote broer, kon immers op geen beter moment op de markt worden gebracht.

Er gaan zelfs geruchten dat de dobbelversie uitdagender is dan de bordspelmama. En dat u tijdens uw beurt tot in het oneindige kunt blijven herdobbelen is ook een intrigerend gegeven.

Hebt u er trouwens al eens goed over nagedacht wat er zou gebeuren als er slechts één eboladrager op Spiel zou rondwaren? Ik wel, en het is geen aangenaam vooruitzicht.

Soit, 'Pandemic: The Cure' is een blik meer dan waard.

Pints of Blood (Huch! & friends)

Uw bruine kroeg beschermen tegen hordes wel heel erg opdringerige en vooral agressieve zombies. Redding is naar verluidt onderweg, op wielen meerbepaald, maar tot dan is het dweilen met de kraan open.

Meer zelfs, er gaan geruchten over onvoldoende zitplaatsen in het reddingsvoertuig, waardoor uw samenwerkingsverband met uw medespelers wel heel erg zwaar onder druk komt te staan. En u weet nu al dat u niet tegen dat soort druk bent bestand.

Eén overlevende is voldoende om het spel te winnen. Dat u dat zult zijn staat uiteraard buiten kijf. 

Progress: Evolution of Technology (NSKN Games)

Als er één beschavingsspel waarvoor u moet gaan op Spiel, is het waarschijnlijk dit.

Zich louter fixerend op de zogenaamde tech tree, de kern van de zaak dus, wordt u hier echt wel lekker verwend. Dit is immers ook een kruising tussen 7 Wonders, San Juan, Through The Ages en Glory to Rome.

Bent u er weer?

Snelle beurtwisselingen, uitdagende beslissingsmomenten, een duidelijke iconografie, en een taalonafhankelijke benadering zijn toch troeven die kunnen tellen. Alleen de speelduur - 90 minuten is toch wel lang voor een kaartspel - zou wat tegen kunnen werken.

Toch een bezoekje waard me dunkt, de stand van NSKN Games.

Rolling Japan (Japon Brand / Okazu Brand)

Of we gaan rocken weet ik niet, maar rollen gaan we in elk geval.

Deze abstracte dobbelaar waarbij u deelgebieden van Japan met elkaar verbindt vertoont nogal wat gelijkenissen met het voortreffelijke Qwixx, al dobbelt u hier slechts met twee gekleurde dobbelstenen die u uit een buideltje trekt. Het resultaat is toepasbaar voor elke speler en het is zaak de cijfers van het resultaat strategisch op uw landkaart van Japan in te vullen, rekening houdend met het optimaliseren van uw mogelijkheden in latere beurten. De balpennen worden meegeleverd.

Leuk: u kunt met z'n 99 aan tafel. Handig op familiefeestjes of andere partijen. U gaat dan wel extra balpennen moeten voorzien.

Wie op het einde het minste onverbonden gebieden op zijn kaartje heeft, mooi opgevuld door de letter X, wint dit alleraardigste dobbelspelletje.

Samurai Spirit (Funforge)

Coöperativiteit, karakters met speciale eigenschappen, spannend, hondsmoeilijk, overzichtelijk, makkelijk transporteerbaar en begrijpelijk voor de gemiddelde niet-speler. Samurai Spirit heeft het allemaal.

ik vraag me wel af in hoeverre dit kan concurreren met het heerlijke 'Say Bye to the Villains', dat een gelijkaardig thema aansnijdt en qua speelplezier m.i.  moeilijk overtroffen kan worden.

We zullen er op 'De Tafel Plakt!' in elk geval een vergelijkende studie aan wijden.

San Juan (Alea - Ravensburger)

Het beste spel aller tijden krijgt een verjaardagseditie. U begrijpt dat dit de eerste doos is waarnaar ik in Essen op zoek ga.

De eerder verschenen uitbreiding, de gebouwen althans, worden hier lekker meegeleverd. En een extraatje, de hut, die op het eerste gezicht geen spectaculaire meerwaarde biedt. Ervaring heeft me echter geleerd dat elk gebouw in San Juan op het juiste moment van onschatbare waarde kan zijn. U hoort mij dus niet klagen. 

Spyfall (Hobby World)

U uit een schijnaar hopeloze situatie lullen, dat is wat hier van u wordt verwacht.

3 tot 8 spelers schuiven hier aan en die krijgen, eentje uitgezonderd, dezelfde locatiekaart in handen, die ze geheim houden. De hoger genoemde uitzondering krijgt geen locatiekaart, maar heel toepasselijk een spionkaart op hand.

Daarna begint het 'Vodka Martini, shaken not stirred - kransje', waarbij elke speler een vraag aan een andere speler mag stellen. Uit het antwoord op deze vraag probeert men de spion uiteindelijk te lokaliseren.

Problematisch voor de spion is dat hij niet weet welke de locatie is waar de andere spelers zich bevinden, al kan hij er in de loop van het kortdurende spelletje - in een kwartier bent u klaar - wel achterkomen door goed te luisteren. En zich uit elke netelige situatie te lullen. 

U, de sociale veelspeler, kunt zich nu al een duidelijk beeld vormen van wat er zich aan tafel zoal gaat afspelen. En u gaat iedereen de loef afsteken.

Star Realms (White Wizard Games)

Wat mij betreft nu al het kaartspel van het jaar, en het is mogelijk ook de beste deckbuilder aller tijden.

Ik waarschuw u nu al. Dit spel heeft een zodanig verslavend karakter dat dit, net als bij sigaretten, zou moeten vermeld worden op het doosje.

Veel spel voor weinig geld krijgt u hier , makkelijk transporteerbaar en door de varianten steeds weer anders.

U mag dit echt niet laten liggen, temeer omdat elke nieuwe oplage onmiddellijk als sneeuw voor de zon verdwijnt. Neem zeker enkele doosjes mee, voor de meerspeler varianten meerbepaald, maar ook omdat dit spel door veelvuldig gebruik snel zal gaan slijten.

Sun Tzu (Matagot)

Hebt u dit pareltje voor twee nog steeds niet in uw kast staan is het moment eindelijk gekomen om toe te slaan.

De eerste editie, Dynasties, werd hier al uitgebreid besproken in 2010. Toen al gaf ik een koopaanbeveling. De Matagot editie blinkt uiteraard ook nog eens uit wat spelmateriaal betreft, maar het is natuurlijk het speelplezier waar u voor gaat. Om Sun Tzu kunt u dan echt niet heen.

Sushi Go! (Zoch Verlag)

Gecondenseerd familiaal draften, daar komt dit op neer.

U vindt elders een bespreking op deze blog.

White Goblin Games heeft dit hebbeding ondertussen en heel terecht op hun releaselijst staan, dus u kunt lekker wachten tot die uitkomt. Zo maakt u weer plaats voor andere, moeilijker te vinden, spellen op Spiel.

Misschien kunt u wél even langs de stand van Spielbox. Ik meen mij te herinneren dat hun recentste magazine een uitbreidingsset van vier kaarten bevat. Die kunt u dan alvast inslaan.

The Ravens of Thri Sahashri (Japon Brand / Manifest Destiny)

Nu al getipt als hét tweepersoonsspel van Spiel 2014. U weet dus wat u te doen staat.

In dit coöperatieve pareltje moet u het meisje Rien helpen haar geheugen terug te vinden, daarbij alleen communicerend met elkaar door middel van de op tafel liggen kaarten. Sporadisch opduikende raven sturen de boel echter danig in de war zodat u steeds op het randje van uw draagkracht opereert. 

Thematisch heel sterk, met mooi spelmateriaal en extreem uitdagend.

Hebt u niet voorbesteld moet u echter vrezen voor een exemplaar. Op dag 1 snelsnel naar Japon Brand racen is dan ook aangewezen.

Tragedy Looper (Z-Man Games)

Iets zoals dit, medespeler, hebt u waarschijnlijk nog nooit gespeeld.

Zich steeds weer herhalende tragedies de wereld uit helpen door aan tijdreizen te doen en een en ander te repareren. Geef toe, het klinkt aantrekkelijk.

En als we de ervaringsdeskundigen moeten geloven is het dat ook, al kunt u elk scenario slechts één keer aansnijden, of u nu de mastermind bent of de protagonist maakt niet uit.

Belangrijkste ingrediënten: uitdagend, een hersencellentrainer, een interessant experiment op het gebied van groepsdynamica en een mastermind die met rooie oortjes de protagonisten zit af te luisteren. U hebt al veel minder leuks op uw keukentafel zien passeren.

Thunder Alley (GMT Games)

Bent u een racefan en ziet u 'm liggen, onmiddellijk toeslaan. U hoeft zelfs nooit in een auto te hebben gezeten om hier intens van te genieten.

Wat mij betreft  is dit dé nieuwe referentie wat racespellen betreft, San Juan even buiten beschouwing gelaten. Dat komt door uw betrokkenheid bij elke beurt, de allianties die u kunt aangaan (weliswaar van het hele tijdelijke soort), de totale afwezigheid van dobbelstenen en de originaliteit waarmee gebeurtenissen, schade en de daaraan verbonden pitstops in het spelsysteem worden geïntegreerd.

Wok Star (Game Salute)

Ziet u dit heerlijke realtime, coöperatief wokrestaurant spel ergens liggen moet u het onmiddellijk tegen uw borstkas klemmen om het vervolgens, na betaling uiteraard, niet meer los te laten.

Ik ben niet zo voor realtime spellen, maar hier werd ik toch zeer aangenaam door verrast.

U krijgt, samen met uw familieleden, de kans uw failliete wokrestaurant nieuw leven in te blazen door de bank ervan te overtuigen dat u in vier dagen tijd een levensvatbare omzet kunt halen.

Hectiek krijgt na het aangaan van deze gedurfde uitdaging een geheel nieuwe betekenis. U sleept uw familieleden immers mee in een vier dagen durende horeca-hel die zijn weerga in de sector niet kent.

U moet immers nieuwe recepten leren, aan de lopende band klanten bedienen die deze nieuwe recepten willen proeven en zorgen voor een constante aangroei en preparatie van de noodzakelijke ingrediënten. Tussendoor verfijnt u uw kookvaardigheden, waardoor uw klandizie weer extra verwend wordt maar ook weer hogere eisen gaat stellen aan uw menukaart. Onverwachte gebeurtenissen en de onvermijdelijke ontevreden klant doen uw geoliede machine dan weer sputteren.

Dat u na die vier dagen rijp bent voor het gekkenhuis moet u erbij nemen.

Heerlijke hectiek - u hoort de klok letterlijk tikken-,  spanning tot het einde,  samenwerkingsvaardigheden die tot het uiterste op de proef worden gesteld en de behoefte om na afloop onmiddellijk aan een nieuwe sessie te beginnen - na het hoofd even in een emmer ijswater te hebben gestoken weliswaar - zijn de basisingrediënten van deze extreem lekkere bordkartonnen maaltijd.

Tenslotte, medespeler..

..hoop ik dat u op Spiel weer de tijd van uw leven beleeft. Het zal mij een waar genoegen zijn een praatje met u te slaan als ik u tegen het lijf loop. Als u me zoekt, ik hou me regelmatig op in de buurt van de Amigo Spiele boothbabes.

Kom er gezellig bijzitten.

Spiel ze!

Dominique

 

18:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spiel 2014, koopwijzer |  Facebook |

07-10-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 19)

Airborne Commander (StrataMax Games)

Airborne Commander is een solo deckbuilder waarin u, deel uitmakend van de 101ste Airborne Division, op D-Day met uw mannen wordt gedropt in Normandië. Met een to-dolijstje van de geallieerde legertop op zak.

Dat lijstje bevat de doelen die u moet uitschakelen of beschermen.

U begint al onder een slecht gesternte want uw manschappen zijn niet bepaald netjes bij elkaar op de grond terechtgekomen. U moet uw troepen dan ook dringend hergroeperen in de, tot uw groot ongenoegen nogal ruim bemeten, landingszone.

Desorganisatie is trouwens het sleutelwoord hier. Tien desorganisatie kaarten in uw gedeckbuilde stapel en uw missie  is mislukt. Pikant detail: u hebt er bij spelaanvang al drie in uw stapeltje zitten.

Om u een idee waarvoor desorganisatie staat geef ik u enkele officiële synoniemen: chaos, ontreddering, ontwrichting, verstoring, verwarring, ontbinding, rotting, verrotting. Het is maar dat u weet waaraan u begint.

Punten verdient u dan weer door vijandelijke eenheden uit te schakelen of strategische punten te bezetten. Twaalf of vijftien punten binnenhalen - u kunt de moeilijkheidsgraad aanpassen - en uw missie is geslaagd.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Als u voorbestelde op paratroeper level maakt u deel uit van het spel, zo simpel is het. Het spel wordt dan uitgebreid met een bonuskaart met uw naam erop. Luitenant D. 'handsome' Cortens, geef toe dat het klinkt. Het enige probleem is dat er slechts 100 speciaal voor Spiel geprepareerde exemplaren konden worden gereserveerd en dat de afsluitingsdatum 20 september was. U moet echter niet wanhopen, paratroeper, want in de eerste helft van volgend jaar komt er een uitgebreide kickstarter campagne waarin u mogelijk een tweede kans krijgt.

Louter mikkend op de veeleisende solospeler kan dit gewoon niet slecht zijn.

Elke beurt staat bol van moeilijke afwegingen. Welke wapens gebruiken? Welke manschappen waar inzetten? Vraag ik om luchtsteun? Verlies ik kostbare tijd om mijn manschappen in de dropzone te verzamelen of stoot ik met een beperkte groep onmiddellijk door? Welke op de Duitsers veroverde wapens hou ik en welke laat ik achter?

Het 'fog of war' principe zorgt ervoor dat u nooit helemaal zeker bent van wat er op u afkomt.

Compact, snel begrepen, snel gespeeld en met het woord 'hopeloos' in gouden letters bijgeschreven in de nog te verzinnen ondertitel? Dit hebbeding mag in geen geval in uw verzameling ontbreken.

U houdt van deckbuilden op het scherp van de snee.

U bent een paracommando en u verveelt zich steendood tussen uw springopdrachten.

U maakt graag lange en eenzame bergtochten.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van StrataMax Games voorbij want:

U was te laat voor de voorbestellingen en u kúnt niet anders dan vrolijk voorbijlopen.

U hebt het niet zo voor conflictspellen gebaseerd op wereldoorlogen.

U bent geen solospeler.

Dominique

 

21:01 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: airborne commander |  Facebook |

28-09-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 18)

Fleet Commander: 1 Ignition (Capsicum Games)

In 'Fleet Commander: 1 Ignition', een scenario gestuurd bordspel voor twee spelers, bent u een interstellaire admiraal - hebt u het uiteindelijk tóch nog ver geschopt - die met zijn van alle moderne wapentuig voorziene ruimtevloot nu voor eens en voor altijd zal laten zien wie de baas is in het heelal.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Een overzichtelijke, maar toch epische strijd in de ruimte? Waar lag uw admiraalsplunje ook alweer?

Hoe gek u ook bent van monsterlijke miniaturen, van ruimteschipminiaturen bent u nog veel gekker.

Dobbelstenen bepalen wat u tijdens uw beurt mag doen (aanvallen, bewegen, verdedigen). U kunt ze zelfs opsparen voor een vernietigende uithaal in een latere beurt. Helemaal uw ding.

Het conflictueuze epos dat zich op uw keukentafel ontvouwt is omwille van het moduleerbare spelbord, de steeds wisselende terreinopbouw (asteroïdevelden en andere hindernissen), de zes wapenssystemen, de vier meegeleverde scenario's en de regels voor beginners en  gevorderden altijd weer anders. Over de eigenzinnige dobbelstenen nog maar te zwijgen.

U zit al jaren tevergeefs te wachten op de eerste uitbreiding van Battleship Galaxies. Deze jongen zou u dat wachten wel eens kunnen doen vergeten. De eerste vier uitbreidingen voor 'Fleet Commander: 1 Ignition' zitten trouwens al in de interstellaire pijplijn.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Capsicum Games voorbij want:

Of dit 'Battlefield: Galaxies', toch nog steeds een beetje uw lieveling in dit genre, van uw keukentafel zal spelen valt nog te bezien.

U hebt het niet zo voor eindeloze vloedgolven van uitbreidingen. U wil een volledig spel in één doos.

U hebt uw traject naar een epische strijd op Spiel 2014 al minutieus uitgestippeld, niet richting Capsicum Games maar linea recta naar Ares Games, alwaar u met graagte veel geld voor 'The Battle of Five Armies' zult neertellen.

U blijft liever met beide voetjes op de grond.

Dominique

 

09:57 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fleet commander: 1 ignition |  Facebook |

21-09-14

Gelukkig zonder visgeurtje..

Abyss

Ik moet toegeven dat ik geen al te hoge verwachtingen had toen ik Abyss de eerste keer aansneed.

Dat bleek ongegrond.

Want dit spelletje waarin u onderzeese macht nastreeft kon mij wel bekoren.

U zwemt richting macht door het aangaan van allianties, het inhuren van invloedrijke zeeheren die u ook nog eens het voogdijschap gunt over onderzeese gebieden, het bevechten van monsters en het beïnvloeden van de hoge raad.

Allianties bekomt u middels een origineel can't stop systeem waarbij u tijdens uw beurt alliantiekaarten (krabben, inktvissen, zeepaardjes, kwallen en schelpen met waardes van 1 tot 5) open legt en ze vervolgens aanbiedt aan uw tegenspelers. Die moeten u dan parels betalen. U mag zelf pas als laatste kiezen, als de kaart er nog ligt, om de kaart te nemen of door te gaan. Gaat u tot het gaatje moet u de laatst omgedraaide kaart kiezen en u krijgt nog een pareltje erbovenop als compensatie.

Niet gekozen of verkochte kaarten schuiven naar de facties van de allianties in de hoge raad.

U kunt er ook voor kiezen om tijdens uw beurt deze hoge raad te raadplegen waarna u al de kaarten van een gekozen factie op hand neemt. Dit is een goedkope manier om snel aan veel kaarten te geraken, maar meestal van een lagere waarde.

Als derde mogelijkheid kunt u lords inhuren door een combinatie van alliantiekaarten, zowel n soort als waarde, in te leveren. De lords geven zelf aan welke allianties ze verkiezen. Deze heerschappen leveren u punten op, maar ook eenmalige of permanente voordelen waarmee u zelfs het welzijn van uw tegenspelers onderuit kunt halen. Wachten op het juiste moment om een lord binnen te halen kan u ook nog eens twee parels opleveren.

Die voordelen gaat u wel weer verliezen van zodra u drie sleutels hebt verzameld. Die staan afgebeeld op de lords zelf of u kunt ze verdienen door monsters te bevechten die sporadisch opduiken in de alliantiefase (dat can't stop systeem van hierboven). Drie sleutels verzameld en u moet een locatie in bezit nemen. Gelukkig leveren die op het einde van het spel lekker veel punten op. Als u goed kiest tenminste.

Het bevechten van monsters kan u ook naakte overwinningspunten opleveren - fiches trekken van een gedekte stapel - of sleutels en parels. Beslist een speler niet te vechten wordt de beloning voor de volgende speler groter. Dat wordt mooi bijgehouden op een beloningsspoor.

U kunt uw zeewierkrans opzetten na een klein uurtje. Dat gebeurt van zodra een speler zijn zevende lord heeft ingehuurd of de rij lords niet meer tot zes kan worden aangevuld.

Punten verdient u met uw lord kaarten, de locaties, de hoogste waarde van de alliantiekaarten die u tijdens het spel hebt afgelegd om lords in te huren en de puntenfiches die u hebt verzameld door monsters te bevechten.

Abyss valt op door zijn eenvoud. Het spel is snel uitgelegd en de beurtwisselingen volgen elkaar in sneltempo op. Het spelbord zelf geeft al duidelijk aan uit welke acties - er zijn er drie - u er eentje moet kiezen. Makkelijk zat.

De illustraties op de lords kaarten - er zijn er 35 verschillende - zijn ronduit adembenemend.

De alliantiekaarten daarentegen zijn erg klein, té klein, en staan in schril contrast met de lord kaarten. Ze zijn ook niet echt duidelijk en nogal donker waardoor u dit spel best bij daglicht op tafel legt.

De parels en de parelbakjes, in de vorm van een schelp, zijn prettig om te hanteren. Zowel tactiel als auditief - dat geluid van de parels die in de bakjes vallen! - vormen ze een leuke toevoeging. Alleen jammer dat de parels op het einde van het spel geen punten opleveren.

Ook de inlay van de doos verdient een dikke pluim. Hier is over nagedacht. Prima gedaan!

Het doosdeksel is ook heel speciaal. Geen tekst op de bovenkant, alleen een prachtige afbeelding van een van de hoofdrolspelers uit het spel. Er zijn meerdere ontwerpen in omloop. Bestelt u online weet u mogelijk niet wat u toegestuurd krijgt.

Het verdient trouwens aanbeveling deze doos frontaal en niet lateraal op een prominente plaats in uw spellenkast te zetten. U gaat gegerandeerd indruk maken.

De speciale eigenschappen van de lords maken dit spel elke keer weer anders en als u het slim speelt kunt u leuke combi's maken, zowel met de lords zelf als met de lords en de locatiekaarten.

De locatiekaarten - groot en langwerpig - zorgen er wel voor dat uw tafel snel vol geraakt. De campingtafel kunt u vergeten.

Abyss, medespeler, is een mooi familiespel met een aangename speelduur, een overzichtelijk en niet te taxerend regelwerk, mooi en degelijk materiaal en een interessante en spannende eindtelling, dat tijdens het spelen een optimale belichting vraagt. Beschikt u over een goede binnenhuisverlichting of een helder terras moet u een aankoop zeker overwegen. Bent u gewoon een kunstliefhebber kan het ook gewoon op de kast. Of aan de wand.

Dominique

 

Abyss
Bombyx / Asmodee (2014)
Bruno Cathala en Charles Chevalier
2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar
45 minuten

 

14:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: abyss |  Facebook |

20-09-14

Weirdo gezocht!

Heroes Wanted

Hebt u dat vroeger ook gedaan, het samenvoegen van bordkartonnen hoofd-, romp- en beenplaatjes tot hilarische figuurtjes? Een politieagent bijvoorbeeld, met een balletrokje aan en voetballersbenen?

Wel, u kunt weer lekker terug in de tijd want Heroes Wanted - ik geef al maar gelijk toe, een mijner favorieten van het moment - geeft u daar ruimschoots de kans toe.

U moet immers bij spelaanvang uw alter ego superheld zelf samenstellen uit een hoofd - hierin schuilen uw superkrachten - en een romp (ook voorzien van interessante, zijn het minder krachtige, mogelijkheden).

Meer nog: ook de super slechterik, de zieke geest waartegen u het samen met uw medespelers gaat opnemen, moet op gelijkaardige wijze worden geassembleerd.

De mogelijkheden zijn duizelingwekkend hoog. Met wat er in de doos zit kunt u meer dan 1000 verschillende helden op het bord leggen, een spel op zich.

En het zijn echt niet de doorsnee Superhelden die hier de revue passeren. Wat bijvoorbeeld te denken van Naked Beard, of Fancy Volcano? Of DJ Dude en Promo Elephant? Types die u zelfs niet op een gemaskerd bal wil tegenkomen.

De Super Slechteriken zijn ook niet van de minsten. Zo hadden wij het genoegen al  te mogen kennismaken met Mama Hyena, Unstoppable Taco, Rubber Cactus en Baron Von Poodle.

Opgepast: 'medespelers' schreef ik hierboven. Dat lijkt de coöperatieve richting uit te gaan maar dat is het allerminst. U speelt tegen elkaar, weliswaar tegen een gemeenschappelijke vijand met zijn luitenants en voetvolk, maar toch wilt u uiteindelijk als enige staan te blinken op de voorpagina van de Zeta City Tribune, de grootste krant van het stadje waar uw lotgevallen zich afspelen.

Om op die voorpagina te geraken moet u de meeste roempunten verzamelen.

Dat doet u door de luitenants en het voetvolk van het spelbord af te knallen, de super slechterik te verzwakken en uiteindelijk uit te schakelen - wie hem finaal tegen de grond krijgt scoort extra - en - u u leest dit goed - uw collega superhelden af en toe ook even K.O. te slaan.

Zeta City biedt de super slechterik vele mogelijkheden om helemaal los te gaan. Vier scenario's zijn er en ze spelen zich af op de twee dubbelzijdige spelborden.

Er is een vervuilingsscenario waarin Zijne Slechtheid Zeta City bedelft onder fastfood afval - humor is een van de sterke punten van dit spel - waarna u er met uw schoonheidsproducten achteraan gaat, er ontvouwt zich een hilarisch kat-en-muisspel in het het spiegelpaleis van het plaatselijke pretpark (waarbij de spiegels uiteindelijk niet blijken te zijn wat u van hen verwacht), er is een shoot out in een pakhuis waarin Zijn Slechtheid en masse blootleg dvd's met extreem minderwaardige content en van uitermate slechte kwaliteit produceert om de plaatselijke bevolking af te stompen, en tenslotte - mijn absolute favoriet - is er de collectieve ontsnappingspoging van een hele horde Slechtheden uit het plaatselijke gekkenhuis.

Die spelborden, opgevat als de voorpagina van de Zeta City Tribune, zijn een lust voor het oog, en al helemaal wanneer ze werden volgestouwd met de protagonisten van het verhaal: de helden, de slechterik, zijn luitenants en zijn voetvolk. Er blijft echt geen plekje leeg op het bord.

Roempunten haalt u dus binnen door luitenants, voetvolk, de slechterik zelf en af en toe een collega superheld uit te schakelen, en de scenario gerelateerde opdrachten uit te voeren. Kleine artikeltjes over uw exploten - u schakelt bijvoorbeeld als eerste twee luitenants uit - in de Zeta City Tribune zijn uw opstapjes naar de voorpagina en leveren u ook  roempunten op. Meer zelfs, u kunt zo extra superkrachten vrijspelen.

Spelen is heel eenvoudig. Er is een kaartgestuurde superhelden fase waarin elke speler één kaart uitspeelt en de bijbehorende actie doet (bewegen, vechten, superkrachten gebruiken) én er is de slechterik fase waarin Zijne Slechtheid en zijn trawanten hun schadelijke ding doen. Verdedigen doet u ook met uw kaarten, wat het managen van uw kleine deckje van maximum 7 stuks erg belangrijk én vooral erg leuk maakt.

Hebt u zichzelf in de problemen gemanaged kunt u gelukkig uw beurt even overslaan om te rusten en uw actiekaarten weer op hand te nemen.

U kunt het spel nog opleuken met de bijgevoegde quirk kaarten - zenuwtrekjes van uw superheld zeg maar - waarin u zich bijvoorbeeld elke keer moet verontschuldigen als u iemand K.O. slaat. Vergeet u dat te doen kost dat u punten op het einde van het spel. Wij speelden zonder en hadden zo al meer dan voldoende lol.

Heroes Wanted slaat moeiteloos de brug tussen de knowhow van de euro-universiteit en die van de ameritrash-academie. Dat is een hele prestatie. Een van de redenen waarom dit spel een plaatsje heeft veroverd in mijn Prozac-kast.

Andere redenen zijn de zinderende spanning, het intensief en erg leuk kaartmanagement, de humor, de afwisseling, het verzamelen van overwinningspunten, het intens speelplezier, de geslaagde solovariant, de hoge interactie en de originele verschijningsvorm.

Toch lichte puntenaftrek voor de paarse dobbelsteen. Eén keer dobbelen en zijn witte oogjes stuiteren alle kanten op. En de rondeteller fiche had ook wat groter gemogen.

Maar deze euveltjes doen geen enkele afbreuk aan het speelplezier dat deze titel u aanlevert. Een heerlijk spel is dit.

Als u me nu wilt excuseren. De avond valt en ik moet mijn nauwsluitende lederen pakje weer in. Diest heeft mij nodig.

Dominique


Heroes Wanted
Action Phase Games (2014)
Travis R. Chance en Nick Little
1 tot 5 spelers vanaf 13 jaar
60 minuten

 

16:19 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: heroes wanted |  Facebook |

12-09-14

A man's best friend..

Diamonds

Slagenspellen. Als ik het woord hoor is het eerste woord dat onmiddellijk daarna in mij opkomt 'jakkes'. Niet mijn favoriete genre, that's for sure.

Er zijn zeldzame uitzonderingen. Patronize schiet me nu spontaan te binnen, en tegen Triumvirate, dat heerlijke hebbeding voor twee, zeg ik ook niet snel neen. Maar verder? Huilen met de pet op.

Toen ik echter vernam dat Mike Fitzgerald zich met het genre ging bemoeien begon mijn mentale spellenradar toch voorzichtig bliepjes te produceren.

Terecht, zoals ondertussen is gebleken.

In Diamonds probeert u zoveel mogelijk diamanten in uw kluis of uitstalraam te verzamelen. Daar leveren ze immers punten op. Verzamelen doet u door kaarten uit te spelen.

Diamonds is de eenvoud zelve. U komt uit met een troefkaart en de andere spelers moeten volgen of, als ze dat niet kunnen, een andere kleur uitspelen.

De clou is dat de kleuren van de kaarten zijn gekoppeld aan acties en dat de speler die de slag wint de actie van die kleur mag uitvoeren. De spelers die niet kunnen volgen tijdens een slag mogen echter ook onmiddellijk de actie van hun uitgespeelde kaart verzilveren.

Op het einde van een ronde, als alle slagen zijn gespeeld, mag elke speler die de meeste kaarten van een kleur heeft verzameld de corresponderende actie doen. Eerst ruiten, dan harten, dan schoppen en tenslotte klaveren. Gelijke standen heffen de actie op. Wie geen enkele slag heeft gewonnen mag een dubbele ruiten actie doen, twee diamanten van de algemene voorraad recht naar de kluis dus. Dat tikt lekker aan.

Met de hoger genoemde acties verzamelt u diamanten. Met de ruiten actie dropt u er eentje vanuit de algemene voorraad in uw kluis, achter uw zichtscherm, alwaar hij op het einde van het spel dubbel scoort. Met de harten actie dropt u er eentje vanuit de algemene voorraad in uw persoonlijke uitstalraam, vóór uw zichtscherm. Met de klaveren actie steelt u er eentje uit het uitstalraam van een tegenspeler en legt hem vervolgens doodleuk in uw eigen uitstalraam. Met de schoppen actie tenslotte mag u er eentje vanuit uw uitstalraam naar uw kluis transfereren.

In uw uitstalraam zijn uw diamanten niet veilig. U zit immers met grijpgrage vrienden en vriendinnen aan tafel met klaveren op hand. Liggen daar echter nog diamanten op het moment dat het spel eindigt scoren ze enkel. De inhoud van uw kluis, zoals eerder al aangegeven, scoort dubbel.

Wie op het einde van het spel het meeste punten heeft wint.

Doe alvast uw witte handschoentjes aan want:

Iedereen met wie ik dit speelde was onmiddellijk verkocht.

Die witte handschoentjes gaat u ook nodig hebben om de kaarten van dit spel met de nodige omzichtigheid te behandelen. Prachtig uitgevoerd zijn ze, afgebiesd met gouden en zilveren patronen. Toch niet té snel panikeren hier. Ze zijn echt wel bestand tegen intensief gebruik. En terecht, want dit is een spelletje dat veel op tafel komt.

Tijdens een 'hand' gebeurt er altijd wel iets leuks. U kunt meestal iets en het is een verademing om eens niet te moeten volgen om interessante dingen te kunnen doen.

Geen slagen halen kan trouwens veel lucratiever zijn dan wel kaarten binnenhalen. Die dubbele ruiten actie, inderdaad.

Tijdens het spelen werkt u ook subtiel naar meerderheden toe tijdens de evaluatiefase. Dat zorgt voor interessante strategische afwegingen.

De deler kan ook nog eens beslissen of er bij het begin van een ronde 1, 2 of 3 kaarten worden doorgegeven naar de linkerbuur. Ideaal om uw handje even te stroomlijnen.

Diamonds speelt met elk opgegeven spelersaantal - 2 tot 6 - heel lekker. Het is zelfs heel leuk, en verrassend strategisch, met z'n tweeën.

De meegeleverde diamanten, in klein wit (1 punt) en groot rood (5 punten), zijn prachtig en zorgen voor lekker tactiel genot.

Diamonds is in een wip uitgelegd. Winnen in een wip is dan weer heel wat anders.

U laat Diamonds lekker aan hun beste vrienden, de girls, over want:

Het blijft uiteindelijk een slagenspel.

De kaarten mogen dan wel mooi zijn afgewerkt, het geheel geeft toch eerder een fletse indruk.

U geeft geen zier om leuke spellen.

Dominique

 

Diamonds

Stronghold Games (2014)

Mike Fitzgerald

2 tot 6 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

19:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: diamonds |  Facebook |

10-09-14

Dood of levend

Shinobi Clans

In Shinobi Clans, een kaartspel voor 3 tot 5 spelers, staat u aan het hoofd van een Shinobi Clan en probeert u de kost te verdienen door te beschermen of te doden in opdracht. De meest biedende kan op uw zwaard, en ander wapentuig, rekenen. En op de manschappen die ze hanteren.

Gek genoeg schept u er ook plezier in te gokken op het al dan niet overleven van potentiële slachtoffers.

Drie doelwitten liggen open aan het begin van elke ronde, met een basisbeloning voor een geslaagde beschermingsopdracht of een tot een goed einde gebrachte liquidatie. Deze beloning wordt nog aangevuld met extra goudstukken uit de schatkist.

Vervolgens draft u een starthand van 10 kaarten bij elkaar uit een stapel die bestaat uit lijfwachten, huurmoordenaars, dieven en speculanten, wapens, specialisten en speciale acties.

Dan probeert u te bepalen wie zal overleven en wie zal worden vermoord. U kiest twee van de drie doelwitten uit en legt de corresponderende 'dood of levend' fiche van dat karakter gedekt voor u neer.

Vanaf dan is het fingers crossed.

Om de beurt legt elke speler een kaart aan of op een doelwit naar keuze. Lijfwachten en huurmoordenaars gaan gedekt erop (de volgorde behouden is belangrijk) en wapens gaan in de zogenaamde 'battle slots', links of rechts van het doelwit. Hiermee bekent u mogelijk kleur want aanvalswapens en verdedigingswapens moeten elk aan hun specifieke kant van het doelwit liggen. Als iedereen heeft gepast wordt elk doelwit om beurt afgehandeld, waarbij de gedekte karakters een voor een worden omgedraaid en toegewezen. Lijfwachten en aanvallers gaan elk naar de battle slots  van de verdedigende of aanvallende kant en worden daar eventueel gekoppeld aan de daar al liggende wapens. Wapens zonder karakters worden gewoon afgelegd. Logisch.

Speciale karakters zoals dieven, gifmengers of bommenleggers doen tijdens hun outing fase ook leuke dingen met de beloningen en de karakters die boven en/of onder hen liggen. Daarbovenop hebben veel huurmoordenaars, lijfwachten en zelfs wapens  peciale eigenschappen die tijdens de gevechtfase worden geactiveerd.

Is de aanvalskracht hoger dan de verdedigingskracht van het doelwit gaat die het hoekje om, in elk ander geval blijft het leven.

Wie vooraf goed heeft ingeschat wie blijft leven en wie het loodje legt krijgt de uitgeloofde beloning, waarna de volgende ronde begint.

Na drie rondes wordt het banksaldo van elke speler geëvalueerd. Wie het meeste (bloed)geld heeft verdiend wint. 

U hebt de wetsteen voor uw ninja zwaard al klaargelegd want:

Echte schoonheid zit van binnen, gaat het cliché. Onzin natuurlijk, want ze zit van buiten. Dat wordt nog maar eens ten overvloede bewezen door het kaartspel Shinobi Clans. De kaarten die u hier in uw handjes mag houden zijn immers van een onmiskenbare schoonheid. U kunt er naar blijven kijken, en als u verliest hebt u dat tenminste weer gehad.

Zoals eerder aangegeven kunt u voor een gesloten of open draftfase kiezen. Voor beide systemen valt wat te zeggen maar mijn voorkeur neigt toch licht naar de gesloten variant. Die geeft u de kans uw sluiptechnieken nóg beter te benutten.

Elke ronde worden er minder kaarten gedraft en u kunt kaarten opsparen voor een latere ronde, als u maar let op uw handlimiet van tien. Dat zorgt voor interessante afwegingen. Pas ik vroeg om meer kans te maken in een volgende ronde of probeer ik met mijn materiaal elke ronde weer het maximum eruit te halen?

Bluf en misleiding zijn vaardigheden die u graag aan een speeltafel toepast.

Het spel speelt vlot, is vrij spannend en thematisch mooi omgezet.

De 60 minuten speeltijd mag lekker naar beneden worden bijgesteld. Het is altijd leuk eens onder de tijdslimiet op de doos te kunnen blijven.

Het slot op de kast van uw hack & slash wapentuig blijft nog even op slot want:

De meningen aan de plakkende tafel waren verdeeld. Weinig invloed, natte vingerwerk en niet echt opwindend waren de meest gehoorde opmerkingen. De meeste kaarten worden inderdaad gedekt gespeeld, een uitzondering daargelaten, wat dit spel een lekkernij maakt voor gokkers. Echte ninja's komen hier wat toch minder aan hun trekken.

Dominique

Shinobi Clans

Posthuman Studios (2013)

Jürgen Mayer

3 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

60 minuten

 

21:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: shinobi clans |  Facebook |

09-09-14

Buikspelen

Five Tribes (Days of Wonder)

In Five Tribes, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, resideert u in het universum van 1001 nacht en u bent erop uit om de nieuwe Sultan van Naqala te worden.

U doet dat door, niet aan spelers gebonden, stamleden op een willekeurig samengesteld tegelbord te verplaatsen om ze daarna te activeren en hun eigenschap te benutten. Hoe meer stamleden u verzamelt tijdens de actiefase, hoe intensiever de stamactie. Handelaars bijvoorbeeld (groen) laten u toe punten genererende setjes te verzamelen en als u viziers opspaart (geel) krijgt u in een meerderheidssysteem op het einde van het spel ook - heel wat, zo heb ik met mijn eigen ogen mogen aanschouwen - punten toegekend. Bouwers (blauw) doen leuke dingen met goudstukken en blauwe tegels en moordenaars (rood) doen wat hun naam al aangeeft: stamleden het hoekje om helpen. Wijzen (wit) hebben het talent djinns op te roepen die u van ongekende krachten kunnen voorzien.

Als u de locatie waarop u uw bewegingsfase afsluit leeg achterlaat levert u dat mogelijk ook nog eens een voordeeltje op. Meer zelfs, als de tegel geen stamleden meer bevat mag u hem voorzien van een uwer kamelen. Daardoor wordt die tegel definitief de uwe waardoor u op het einde van het spel nóg eens extra punten krijgt toegeworpen. Palmbomen en paleizen maken uw rush naar het sultanschap helemaal af.

Eerste indrukken:

Een mooi spel met veel en prachtig en kleurrijk spelmateriaal krijgt u hier in uw grijpgrage handjes gestopt.

De spelregels, ondanks de diepte van dit spel alles behalve overweldigend, zijn vlot leesbaar, rijkelijk geïllustreerd en laten geen vragen open. Als GPS-systeem krijgt u 4 gigantische overzichtskaarten meegeleverd. Vooral de speciale functies van de 22 djinns zullen hier uw aandacht trekken. Wat u op die kaart echter het meest zult missen is een overzicht van hoe, waar en wanneer u punten scoort. Ik garandeer u dat u tijdens uw eerste spel de handleiding regelmatig ter hand zult nemen om dit gemis te compenseren.

Thematisch heeft dit spel het voordeel dat u er eens goed om kunt lachen. Het spelmateriaal ademt dan wel de sfeer van 1001 nacht uit, tijdens het spelen verdwijnt dat al snel naar de achtergrond en bent u heel andere zaakjes aan het doen dan u te manoeuvreren naar het sultanschap. Uw puntenmachine op gang aan het trekken namelijk, sprookjesland of niet.

Leuk vind ik dat er 8 manieren zijn om te scoren. U kunt dus breed uitwaaieren en verschillende wegen bewandelen naar de overwinning. De viziers lijken in eerste instantie dé te volgen strategie - 10 extra punten per speler die op het einde minder viziers heeft dan u steekt inderdaad de oogjes uit - maar aangezien iedereen hier naar iedereen zit te kijken, en navenant handelt, vlakt dit relatief uit. Slim spreiden is eerder aangewezen.

Ook leuk vond ik het biedmechanisme. Ik sta bekend als een notoir biedhater maar hier kon ik het best pruimen. Dat wil heel wat zeggen. Hou er rekening mee dat elk goudstuk op het einde ook een punt oplevert.

Tijdens het spel hebt u eigenlijk heel weinig zicht op hoe u ervoor staat ten opzichte van uw tegenspelers. U hebt wel een flauw vermoeden, maar toch. Her en der gaan zelfs al stemmen op om, net als in Concordia, een tussentijdse openbare balans op te maken. Daar valt wat voor te zeggen maar voor mij hoeft dat niet. Ik hou wel van een spannende eindtelling met een verrassend resultaat.

Wie van weinig directe interactie houdt komt hier ruimschoots aan zijn trekken. Buiten een occasionele huurmoordenaar zal niemand zich rechtstreeks met uw lucratieve zaakjes komen bemoeien.

Bruno Cathala probeert de verkoop wat extra aan te zwengelen door de term 'worker displacer' te introduceren. Goed geprobeerd, maar uiteindelijk is dit een ordinaire worker placer, alleen gebruikt u een omweggetje. Het spel heeft dit soort reclame trouwens niet nodig. Het is - ik zal maar meteen kleur bekennen - een toppertje.

Jawel, een toppertje. Maar onder bepaalde voorwaarden.

En hier komen we bij de grootste vijand van dit spel, een vijand die zal bepalen hoe u dit spel ervaart en of u het nóg wil spelen.

Zijn naam: de beurtanalist.

Speelt u dit spel met een of meerdere beurtanalisten bent u gegarandeerd vertrokken voor een horroravond, en niet voor de aangename spelletjesavond waarnaar u zo had uitgekeken. Want dit type speler gaat Five Tribes gegarandeerd naar de verdoemenis helpen.

Maar dat is toch zo met elk spel, zult u opwerpen? U hebt overschot van gelijk, maar hier krijgt de beurtanalist wel héél veel lekkers toegeworpen om zijn mentale tanden in te zetten.

Het begint al met het bieden op de beurtvolgorde, waaraan een uitgebreide scan van het spelopppervlak vooraf gaat. Het ergste is dat er bij het begin van het spel zoveel informatie beschikbaar is dat u ervan gaat duizelen. De beurtanalist maalt daar niet om, die gaat er eens lekker voor zitten en overweegt elke mogelijke zet, kosten en baten zorgvuldig afwegend.

De beurt zelf dan. Welke stamleden verplaatsen? Naar waar? En hoe voorkom ik dat ik voorzetjes geef aan mijn tegenspelers? Nog erger, als de beurtanalist zich eerder achteraan in de speelrij bevindt is de spelsituatie tijdens zijn beurt zodanig gewijzigd dat hij aan een nieuwe scan moet beginnen en alle mogelijkheden opnieuw moet afwegen. Met alle gevolgen van dien. Het voorzien van een goedgevulde cd met wachtmuziekjes strekt dan zeer tot aanbeveling.

Gek genoeg situeert het zwaartepunt van het potentieel slepen zich al in de beginfase, in tegenstelling tot de meeste andere zwaardere spellen die eerder naar het einde toe gaan verzanden. Het aantal potentiële mogelijkheden neemt immers bij elke beurt af en het gebrek aan actiemogelijkheden luidt zelfs het speleinde in. Het voordeel is van deze aanpak is dat u in het begin nog lekker fris zit en dus wat meer kunt hebben, ook geduld.

Ik heb twee sessies achter de rug, eentje met één beurtanalist en eentje zonder, telkens met vier spelers. Die zonder leverde een orgastische spelervaring op, die mét deed me tijdens het afspelen van mijn mentale wachtmuziekjes afvragen hoe lang dit spel zou branden in een open haard. Kwestie van al te anticiperen op de stroomuitval in de komende winter.

Besluit:

Bent u een snelle (buik)speler, en uw medespelers ook, moet u absoluut toeslaan en genieten. Hebt u regelmatig een beurtanalist aan tafel moet u erg goed oppassen. Het zou uw eerste kennismaking met dit spel, onterecht, zwaar kunnen hypothekeren. Zo zwaar dat u er nooit meer aan wil. U kunt dat voorkomen door een zandloper of een andere timer te voorzien en de limieten die deze aangeven strikt, maar dan ook strikt, toe te passen. Gek trouwens dat die zandloper niet standaard in de doos zit.

Of u kunt voor Abyss gaan, van dezelfde auteur, maar veel lichter en buikgevoeliger.

Dominique


Five Tribes

Days of Wonder (2014)

Bruno Cathala

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

40 tot 80 minuten

 

21:09 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: five tribes |  Facebook |

01-09-14

Desperate Desperado

Desperados of Dice Town

In Desperados of Dice Town, een dobbelspel voor 2 tot 4 spelers dat zich afspeelt in het Wilde Westen, werd uw trouwe bende bandieten opgepakt. Terwijl zij zitten te kniezen probeert u hen zo snel mogelijk vrij te dobbelen - u mag tot drie keer per beurt - om vervolgens bij de concurrerende bendes dollars te gaan stelen.

Uw bende, 5 leden sterk, manifesteert zich hier onder de vorm van ronde schijven waarvan u al roterend de sleutelbos van de sheriff bovenaan probeert te krijgen. Lukt dat wandelt de desperado vrolijk de wijde wereld in. Vrij van handboeien probeert hij of zij vervolgens het geld van uw tegenstanders uit hun zakken te jagen (u begint met een startkapitaal van 50 dollar).

De vier dobbelstenen waar u mee dobbelt dragen dezelfde symbolen als die van uw bendeleden: een mes, een vuist, een fles, twee gekruiste pistolen en een damesblaffer. Verder staat op elke dobbelsteen ook een actiesymbool. Dat probeert u aan de desperado symbolen te koppelen zodat u met hen acties kunt doen.

Uw bendeleden vrij krijgen is uw eerste bekommernis. Eenmaal buiten kunt u hun speciale actie activeren, meestal is dat het beroven van anderen spelers.

De bendeleden met het flessymbool hebben een speciale eigenschap. Weer geld uit de pot halen bijvoorbeeld, of voor een actiepunt een ander bendelid naar de vrijheid helpen.

Hebt u als eerste al uw bendeleden vrijgespeeld controleert u onmiddellijk uw banksaldo. Is dat het hoogste wint u onmiddellijk, bent u in een latere ronde de rijkste als u aan de beurt bent wint u ook.

U kunt ook - ik raad het u zelfs aan - om voor de actiekaarten te gaan. Die kunnen u een niet onbelangrijk duwtje richting overwinning geven. U kunt ze verdienen door drie of vier dezelfde symbolen te dobbelen. Vier verschillende desperado symbolen, in de regels liefkozend een 'ellendige worp' genoemd, leveren u ook een actiekaart op.

U kunt ook winnen door al uw tegenspelers op zwart zaad te zetten.

De belangrijkste kenmerken van Desperados of Dice Town zijn een hoge geluksfactor, veel interactiviteit en een erg korte speelduur. Dat laatste compenseert de voortijdige uitschakeling. Zodra de eerste speler blut is bent u immers al lang in het eindspel aanbeland.

Desperados of Dice Town is een leuke tussendoor die niet echt in uw spelgeheugen zal blijven hangen. Dat hoeft eigenlijk ook niet want als u het weer ter hand neemt kunt u zo weer aan de slag. Daar zorgen de korte spelregels voor.

Zelf had ik liever meer afwisseling gezien in de speciale eigenschappen van de bendeleden, en eigenlijk ook meer eigenschappen tout court. Gelukkig hoor ik al geruchten over een mogelijke uitbreiding.

Zeer spreken ben ik over de stevige pokerfiches en de beschikbaarheid in het Nederlands. Die pokerfiches zijn trouwens heel handig om ook in andere spellen als telmateriaal te gebruiken.

Degelijk, zonder meer.

Dominique


Desperados of Dice Town

Bruno Cathala / Ludovic Maublanc

Matagot (2014)

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

25 minuten

 

16:30 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: desperados of dice town |  Facebook |

31-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 17)

Eminent Domain: Microcosm (Tasty Minstrel Games)

In 'Eminent Domain: Microcosm', een kaartspel voor 2 spelers, zoekt u het oneindige heelal op om uw zoveelste intergalactische confrontatie aan te gaan.

Koloniseren, aanvallen, onderzoek doen en politiek konkelen zijn hierbij uw belangrijkste wapens. Naar goede Eminent Domain gewoonte worden uw acties extra opgepompt als u meerdere kaarten met hetzelfde actiesymbool tevoorschijn tovert.

Reserveer alvast een plaatsje in de wachtrij want:

U bent, terecht overigens, een grote fan van Eminent Domain en u kunt maar niet genoeg krijgen van dit universum.

Als het over minimalisme met diepgang gaat kunnen de Aziaten mogelijk een lesje leren van Seth Jaffee, de ontwerper van dit spel. Een kleine 30 kaarten, 4 seconden opzettijd, 15 minuten speeltijd, meerdere paden naar de overwinning en spanning tot op het einde. Veel meer is er niet nodig om u overstag te doen gaan.

Een kaart uit de centrale uitlage van drie op hand nemen, vervolgens een handkaart uitspelen of uw persoonlijke aflegstapel weer op hand nemen. Met veel meer hoeft u niet rekening te houden tijdens uw beurt. Dat is erg verfrissend, vooral als u net van een Feld tafel komt aangewaaid.

U begint met niks op hand. Dat vindt u erg interessant.

U reist en speelt graag en houdt ervan die twee hobby's te combineren.

Dit zou, samen met Ninja Taisen, wel eens hét tweepersoonsspel van Spiel 2014 kunnen worden.

U hebt nog niet kennis gemaakt met Eminent Domain en u wil dat zo goedkoop en eenvoudig mogelijk doen.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Tasty Minstrel Games voorbij want:

Het is die Ninja Taisen van hierboven die u ervan gaat weerhouden dit spelletje aan te kopen.
U hebt Eminent Domain en de voortreffelijke uitbreiding al, en die kunt u ook met z'n tweeën aansnijden.

Dominique

 

13:07 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eminent domain: microcosm |  Facebook |

29-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 16)

Tragedy Looper (Z-Man Games)

In Tragedy Looper, een scenario gestuurd bordspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een meesterbrein of een protagonist, bedreven in het tijdreizen. Als meesterbrein hebt u geen grotere wens dan de ene tragedie na de andere te laten plaatsvinden, als protagonist hebt u geen groter streven dan diezelfde tragedies te voorkomen.

Het grote probleem van de protagonisten is dat ze bij spelaanvang geen flauw benul hebben van wat er gaat gebeuren en nog veel minder benul van hoe ze kunnen winnen. Ze wéten dat er een tragedie op komst is, maar ze weten niet welke, hebben geen enkele notie van de locatie of het wanneer en ook niet wie er bij betrokken is (als slachtoffer of als dader).

Het meesterbrein, een groot manipulator, heeft de touwtjes volledig in handen. Hij schept er groot genoegen in om, na elk falen van de protagonisten om deze te voorkomen, dezelfde tragedie steeds weer te laten plaatsvinden. Daartoe creëert hij altijd weer opnieuw de voorwaarden ervoor, die meestal meerdere 'dagen' voorbereiding vragen. De protagonisten moeten tijdens die voorbereidingsperiode door deductie uit proberen te zoeken wat er aan de hand is, waarom en hoe, en vooral waar en wie. Met als ultieme doel de oneindige tragedie 'loop' definitief te doorbreken. Gelukkig beschikken ook zij over grote en unieke krachten, al is het gevaar groot dat ze op de verkeerde plaats en tijd worden gebruikt. En dag zeggen met het handje is dan niet meer veraf.

Het gros van de actie gebeurt middels het uitspelen van kaarten aan locaties, eerst door het meesterbrein en dan vervolgens door de protagonisten.

Meer mag eigenlijk niet worden verklapt.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Niet weten waar u aan begint, geen flauw benul hebben van wat u moet doen en geen enkel idee hebben waar het allemaal toe leidt? Dit lijkt zo uit uw leven gegrepen. Dit is een spel dat u niet kunt verliezen.

Oorsprong? Japan. Say no more.

Hoe cool kan een speltitel zijn?

U krijgt herkansingen, niet eindeloos, maar toch. Daar kikkert u van op.

U bent een bluffer eersteklas.

U manipuleert graag.

U luistert graag gesprekjes af.

U lacht graag in uw vuistje.

U voelt zich graag alfa en omega tegelijk.

U overlegt graag met uw medespelers.

U leest graag detectiveverhalen.

U houdt van mysteries.

U sluit een spelsessie graag af met een nabespreking.

U schrijft graag scenario's.

U vertelt graag verhalen.

U werkt graag naar een climax toe.

In een vorig leven was u Sherlock Holmes.

Zoiets als dit hebt u gegarandeerd nog nooit gespeeld.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Z-Man Games voorbij want:

Onder de twee uur krijgt u dit deductiemonster niet gespeeld. Dat overschrijdt ruimschoots uw absolute bovengrens.

Tragedy Looper is een hersenkraker voor iedere participant in het spel, maar toch vooral voor het meesterbrein. U bent niet zo'n denker, dus bij voorbaat al de sigaar.

Het spel wordt als protagonist onspeelbaar als u zich niet kunt inhouden en een nieuwsgierige blik werpt in het meesterbrein handboek. U kent u zelve.

Eenmaal als protagonist een scenario gespeeld is het voorgoed over met dat verhaal. U kunt het niet meer opnieuw beleven omdat u de oplossing dan weet. U bent dus afhankelijk van extra scenario's. U vreest dat die niet gaan komen.

Dat u best zo weinig mogelijk van dit spel afweet op het moment dat u aan de speeltafel plaatsneemt doet u besluiten dat u het beter niet koopt en dat u zich best voor een sessie door een vriend of vriendin medespeler laat verrassen.

U speelt niet graag één tegen allen.

U hebt moeite met het concept zelfmoord in een spel.

Dominique

 

11:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tragedy looper |  Facebook |

28-08-14

Laat u vooral meeslepen..

Dead of Winter: A Crossroads Game

In 'Dead of Winter: A Crossroads Game', een verhaalgestuurd overlevingsspel voor 2 tot 5 wanhopige spelers, resideert u in een kleine kolonie die dapper standhoudt in een door ziekte, dood en extreme koude geteisterde wereld. Daarbovenop schuifelt er nogal wat zombiegespuis langs uw barricades en dat lijkt nogal aan de hongerige kant.

U hebt binnen de kolonie de leiding over een kleine groep overlevers en u probeert met de andere facties - uw tegen- of medespelers, het is maar hoe u het bekijkt - zo goed en zo kwaad mogelijk weerstand te bieden tegen de schier eindeloze stoet ongemakken die als waren het sneeuwlawines uw richting uit komen gedenderd.

Er is een gemeenschappelijke overwinningsvoorwaarde, maar ook een individuele. En dat, medespeler, zorgt toch voor een speciale dynamiek. Want uw individuele belangen zouden die van de kolonie wel een eens zwaar in de weg kunnen staan, zeker als bijvoorbeeld het woordje 'wraak' in guldens letters in uw persoonlijk missieboekje werd bijgeschreven.
De hoger genoemde dynamiek staat garant voor een moeilijke evenwichtsoefening die kan resulteren in een collectieve overwinning, een individuele zege of een mengvorm van die twee, waarbij slechts enkele spelers de overwinning uit de brand slepen.

'Dead of Winter: A Crossroads Game is een van de nieuwe spellen waarnaar wereldwijd i spanning werd uitgekeken.

Gisteren kreeg ik de kans het voor het eerst te spelen, met vier spelers.

Hieronder mijn eerste indrukken.

Spelmateriaal:

Op en top en veel. Geen miniatuurtjes hier, maar verrassend functionele bordkartonnen figuren in houdertjes, die heel mooi zijn geïllustreerd waardoor u zich al onmiddellijk verbonden voelt met het groepje overlevers waarvoor u verantwoordelijk bent.

Indrukwekkend zijn het aantal kaarten die worden aangeleverd: 330 in totaal, de Kodiak Colby promokaart inbegrepen. Verder springen ook de 30 donkerblauwe actiedobbelstenen en de donkerrode twaalfzijdige blootstellingsdobbelsteen aangenaam in het oog.

Het centrale spelbord en de locatiekaarten weten de sfeer van een desolate en grauwe post-apocalyptische, door massa's zombies bevolkte, samenleving perfect op te roepen. U moet niet teveel kleur verwachten hier. Grijze grauwheid, gegarneerd met het wit van enkele sneeuwvlokken vormen de basiskleuren van het dramatische verhaal dat zich op uw tafel zal ontvouwen. Donkerrode bloedvlekken komt u ook regelmatig op het, overigens prachtige, artwork tegen. U voelt al bij spelaanvang aan dat dit echt geen gezondheidswandeling wordt.

Het spelregelboek is dik in orde, zowel structureel als inhoudelijk, en het laat geen vragen open. Tijdens het spelen is het aan te raden de 'Dead of Winter: A Crossroads Game' referentiekaart van Todd Adams te gebruiken - u vindt deze kaart op BGG - waardoor alles wat u moet weten op twee A4-tjes binnen handbereik ligt. Dit overzicht vergemakkelijkte onze sessie aanzienlijk.

Opvallend: het spel is niet moeilijk te leren en de beurtstructuur, mooi aangegeven op uw persoonlijke overzichtskaart, wordt al snel tweede natuur. Het spel spélen, het hanteren, ermee omgaan, dat is een heel andere zaak.

Het spel zelf:

Houdt u van drama, moeilijk keuzes en paranoia bent u hier aan het juiste adres. Er wordt een willekeurig of afgesproken scenario aangesneden, waarvan de contouren bij spelaanvang door de meest theatrale speler aan tafel worden geschetst. Hij leest daartoe voor uit het op de scenariokaart aangegeven hoofdstuk uit de spelregels.

Er kan een verrader in het spel zitten en van bij spelaanvang zat de schrik er bij elk van ons al heel goed in. Een gouden tip voor verraders-beginners: let op welke kaarten u toevoegt aan het bestrijden van de actuele crisis. Hebt u als enige al een bepaalde externe locatie bezocht en dropt u kaarten uit die locatie in de crisispool kunnen uw mede(tegen)spelers uw ware bedoelingen mogelijk al vroeg achterhalen.

Die crisissen, bij aanvang van elke ronde geïnitieerd, leggen serieuze druk op het groepsgebeuren want ze hebben een impact op het uiteindelijke welbevinden van de hele kolonie. U moet kaarten, gedekt, bijdragen om ze te overwinnen en deze worden op het einde van een ronde op 'Battlestar Galacticiaanse' wijze geschud en vervolgens geëvalueerd. Iedereen ziet dan welke kaarten werden ingezet om de crisis te bedwingen of te smeren, alleen weet niemand wie welke kaart(en) heeft toegevoegd. Belangrijk detail: kaarten die niks met de crisis hebben te maken vergemakkelijken de uitbraak ervan en werken dus tegen. Wordt de crisis niet bedwongen gebeuren er nare dingen met de kolonie, verlies aan moraal bijvoorbeeld. Crisissen negeren valt niet aan te raden. Tenzij u de verrader bent natuurlijk.

Ook erg leuk zijn de Crossroads kaarten, die bij elke beurt door de rechterbuur van de actieve speler worden getrokken en in het geheim gelezen. Daar staat een gebeurtenis op die wordt getriggerd als er zich iets bepaald voordoet tijdens de beurt van de actieve speler, waarop het spel onmiddellijk wordt onderbroken en die speler, of de groep, voor een verscheurende keuze wordt geplaatst. Het resultaat van die keuze wordt met argusogen en -oren door heel het gezelschap aan tafel ontleed. Die verrader, nietwaar?

Opvallend is ook het wankele evenwicht waarmee uw kolonie in balans wordt gehouden. U moet rekening houden met de actuele crisis, bv. Het risico op acuut voedseltekort; u moet zorgen dat uw moraal op peil blijft; u moet buiten de kolonie op zoek gaan naar betere wapens en beter materiaal, daarbij het risico lopend op vrieswonden of erger: gebeten worden door  een zombie; u moet vechten tegen zombies, daarbij ook een infectie en zelfs de dood riskerend; u moet zorgen dat de voedselvoorraad in de kolonie op peil blijft; u moet zich bekommeren om hulpeloze overlevers die aan de poorten van de kolonie staan te drummen om binnen te komen; u moet risico's nemen als u op zoek gaat naar wapens en hulpmiddelen, daarbij mogelijk zombies uw richting uit lokkend door het lawaai dat u maakt; u moet goed overwegen welke acties - er zijn er 13, al dan niet gekoppeld aan uw actiedobbelstenen - u tijdens uw beurt uitvoert; en dan komt dit komt daar nog eens vrolijk bovenop: u moet rekening houden met een mogelijke verrader in uw midden waardoor u quasi het hele spel door op uw hoede moet zijn.

Zich buiten de kolonie bewegen is verleidelijk - het beste materiaal vindt u in de externe locaties (school, winkel, bibliotheek, benzinestation, politiekantoor en ziekenhuis - verwaarloos de boeken niet!) - maar ook risicovol, net omwille van de kans op (vries)wonden en ontmoetingen met zombies. Als u de confrontatie met een zombie aangaat hebt u één kans op twaalf om gebeten geworden, waarna uw overlevende onmiddellijk het loodje legt en de infectie onmiddellijk doorgeeft naar een andere overlevende op uw locatie. Die moet dan beslissen of hij of zij zichzelf opoffert voor de kolonie (zelfmoord) of niet.  Indien niet moet hij, met het risico op een verdere verspreiding van het virus en het in gevaar brengen van de hele kolonie, opnieuw met de blootstellingsdobbelsteen dobbelen. De kans dat u tijdens uw verplaatsing een gewone wonde oploopt is één op vier, voor een vrieswond is dat één op zes.

Vrieswonden zijn te mijden want ze verergeren bij elke ronde. Drie wondefiches in totaal op een van uw karakters en u bent zombievoer.

'Een van uw karakters', schreef ik in de vorige zin. Dat klopt. U begint met twee karakters, elk met hun specifieke eigenschappen, en als uw tweede karakter sterft vervangt u hem of haar door het bovenste karakter van de trekstapel. Hebt u voorbesteld beschikt u over 31 potentiële hoofdrolspelers. Tussen haakjes, dat afscheid nemen van een karakter kan best hartverscheurend zijn als u er ondertussen aan gehecht bent geraakt.

Als u bepaalde kaarten uitspeelt komen ze op de afvalhoop van de kolonie te liggen. Teveel afval en de moraal van de groep, een van de belangrijkste fundamenten van de kolonie die u in de gaten moet houden, begint eronder te lijden. Voor elke 10 kaarten in de afvalhoop verliest de groep 1 moraalpunt.

Kaarten ingezet tijdens het crisismanagement gaan na afloop uit het spel. Schaarste vormt trouwens een constante bedreiging van de kolonie.

Bij ons gebeurde het niet maar ik vermoed dat het verbannen van de karakters van een speler uit de kolonie een leuk speltechnisch gegeven is. Dat gebeurt middels duimopsteking, waarbij de startspeler de knoop doorhakt bij staking van stemmen. De banneling mag vanaf dan de kolonie niet meer in, ziet zijn actiemogelijkheden daardoor ook gefnuikt en krijgt een nieuwe geheime banneling doelstelling aangereikt. Maar hij kan wel nog proberen die doelstelling te realiseren waardoor hij het spel alsnog kan winnen als de moraal van de kolonie of de rondeteller op 0 komt te staan.

Die opdrachten, daar gaat het eigenlijk om in het spel. De hele spelersgroep krijgt bij spelaanvang een gemeenschappelijke doelstelling voor de kolonie toegewezen, én iedereen apart nog een persoonlijke - die houdt u geheim. Als u geen verrader bent én de gemeenschappelijke én uw persoonlijke doelstelling werd gerealiseerd vóór het moraal of de rondeteller op 0 staan, wint u het spel. Er kunnen meerdere winnaars en verliezers zijn. Bent u de verrader en werd de gemeenschappelijke doelstelling op het einde van het spel niet gerealiseerd en uw persoonlijke wel, wint u.

Leuk: de zoekactie, die kan opgepompt worden middels het maken van lawaai. Dat oppompen trekt uiteraard de aandacht van in de buurt rondhangende zombies, maar ook van uw paranoïde medespelers. Waarom neemt hij zo'n risico? Waarnaar is hij toch op zoek? Wil hij persé enkele goede kaarten naar de onderkant van de zoekstapel versassen om ons dwars te zitten? 

Enkele eigenaardigheden:

Sparky de hond. Een leuk karakter in het spel, maar dat het beest goed met vuurwapens overweg kan en zelfs een walkie-talkie kan gebruiken is er toch een beetje over. Dat het eigenlijk een stunthond betreft is maar een flauw excuus.

Verder is het ook een beetje vreemd dat u een item kunt bemachtigen op een externe locatie en dat onmiddellijk kunt toewijzen aan een overlever in de kolonie. Teleportatie als het ware. Op BGG wordt dit goedgepraat door aan te geven dat een ronde eigenlijk meerdere dagen duurt en dat daarin al die dingen gewoon kunnen gebeuren.

Besluit:

Wij speelden, met speluitleg inbegrepen, ongeveer 2 uurtjes met het 'We need more samples' scenario, wat voor het eerste spel wordt aangeraden. We verloren allemaal, zij het op het nippertje, door toedoen van een subtiel spelende en daardoor onverdachte verrader die jammer genoeg, omdat hij zo opging in zijn subtiele dwarsboomacties, zijn persoonlijke overwinningsvoorwaarde uit het oog had verloren. Zelden zo hard gelachen na afloop van een spel.

'Dead of Winter: A Crossroads Game', medespeler, was een heerlijke, rollercoaster-achtige, ervaring.

Wat dit spel zo goed maakt is inderdaad de beleving, de setting, het verhaal dat zich ontrolt - u hebt echt wel iets om over te praten na afloop -, uw affiniteit met het subgroepje waarvoor u verantwoordelijk bent, de zoektocht naar de (potentiële) verrader, de moeilijke beslissingen die u moet nemen, het crisismagement, het wanhopig bijeenschrapen van alles wat bruikbaar is, de spanning rond het al dan niet activeren van de Crossroads kaarten, het managen van uw actiedobbelstenen en uw acties tout court, de intense tafelpraat, de grote herspeelbaarheid door de verschillende scenario's en - last but not least - de bij momenten ondraaglijke spanning. U hebt echt het gevoel dat u bij een groepje laatste overlevers bent en weinig kans op slagen hebt om het er levend vanaf te brengen. Sterk, heel sterk.

Voor afwisseling hoeft u niet te vrezen. Met deze doosinhoud bent u wel even zoet, en de eerste uitbreidingen worden in de spelregels al aangekondigd.

Als u houdt van dramatiek en thematiek, psychologie, spanning, uitdaging, samenwerken, dwarsbomen, subtiel spelen, veel praten aan tafel en een zinvolle vrijetijdsbesteding moet u absoluut toehappen.

Dominique


Dead of Winter: a Crossroads Game

Plaid Hat Games (2014)

Jonathan Gilmour / Isaac Vega

2 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

100 minuten

 

13:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dead of winter: a crossroads game |  Facebook |

27-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 15)

Soqquadro (Cranio Creations)

Soqquadro, een real-time partyspel voor 2 tot 12 spelers, is volgens de makers een innovatief spel waarmee u in huiselijke kring - met de nadruk op huis - veel plezier kunt beleven.

Dat plezier bestaat uit dobbelen, herdobbelen, de gedobbelde actie uitvoeren of al rennend op zoek gaan naar voorwerpen in het huis van de gastheer of -vrouw om die vervolgens met een luide smak op de zoekkaart in kwestie te deponeren. Actiekaarten bevatten de voorwaarden waaraan het voorwerp in kwestie moet voldoen en ze leiden u ook nog eens naar de kamer of locatie waar u het voorwerp moet gaan opsnorren.

Lukt dat lag u uw pionnetje 1 tot 3 vakjes vooruit bewegen op het spelbord, daarbij ook nog eens potentiële uitdagingen activerend met uw tegenspelers.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U plant verbouwingswerken en alles mag kapot.

U hanteert al jaren de filosofie dat wat buiten de beslotenheid van de speeltafel gebeurt even belangrijker, zo niet belangrijker, is dan erop. Dit is uw kans om deze leuze in de praktijk om te zetten.

U spitst altijd de oortjes als u het woord innovatief hoort vallen.

Als er gefeest mag worden is men bij u aan het juiste adres.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Cranio Creations voorbij want:

U hebt geen zin uw om medespelers met uw inboedel aan de haal te zien gaan.

U hebt geen zin na afloop uw inboedel weer uit te sorteren en weer op de juiste plaats te zetten.

U gruwt bij de gedachte dat uw bemoeizuchtige medespelers in uw meest intieme privévertrekken rondsnuffelen.

U ziet ertegenop de kleine lettertje in de polis van uw familiale verzekering uit te pluizen.

U kreeg onlangs de deurwaarder op bezoek en hebt, buiten de tafel en stoelen waarop u dit spel gaat spelen, geen inboedel meer.

De kans is groot dat uw wederhelft u na afloop sommeert de woning voorgoed te verlaten. Dat risico wil u niet lopen.

Dominique

 

17:23 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: soqquadro |  Facebook |

26-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 14)

Samurai Spirit (Funforge)

In Samurai Spirit, een coöperatief kaartspel voor 1 tot 7 spelers, bent u een Samoerai  en beschermt u de inwoners van een klein dorpje tegen een stelletje ongeregeld. Het soort ongeregeld waarvoor de term slechtheid werd uitgevonden.

Of uw bescherming volstaat zal in drie ronden moeten blijken. Daarin zult u te weten komen tegen wie u uw zwaard opneemt en vooral hoe u dat zult doen. U kunt luid schreeuwend en als een kip zonder kop op uw tegenstanders toerennen of een meer subtiele, ondersteunende weg kiezen waarbij u uw collega's Samoerai back-up geeft. Kiest u voor het tweede kiest u mogelijk ook voor een langere houdbaarheidsdatum. Houdbaar blijven is ook aangewezen wil u de ultieme confrontatie met de grote baas aangaan.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

De naam Bauza op een doos, eender welke doos, is al voldoende om u overstag te doen gaan.

Dat die doos uw financiële status niet zal ondergraven is mooi meegenomen.

U speelt graag Ghost Stories.

U speelt graag coöperatieve kaartspellen.

U kickt op solo-uitdagingen.

U geeft spellen graag meerdere kansen, iets wat Samurai Spirit nodig heeft om zijn ware en aangename gelaat te kunnen tonen.

U kunt zich niet herinneren dat een aankoop bij de uitgever Funforge u ooit heeft teleurgesteld.

U speelt graag eenentwintigen.

Uw favoriete uitspraak is: "Waarom makkelijk als het moeilijk ook kan?"

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Funforge voorbij want:

Kaarten trekken en vervolgens zien wat er gebeurt, dat lijkt zo'n beetje de hoofdactiviteit in dit spel. Dat klinkt weinig opwindend en opwinding is nu net iets waarnaar u op zoek gaat in Essen.

Kan dit concurreren met het pareltje 'Say Bye to the Villains', dat hetzelfde thema aansnijdt, meer variatie kent en een erg originele speltechnische insteek heeft? U hebt grote twijfels.

Wijkt dit wel voldoende af van Ghost Stories, het coöperatief werkstuk van dezelfde auteur? Weer die twijfels.

Sommige kaarten geven u de indruk dat u in het universum van Kung Fu Panda bent beland.

Het alfamannetje kan vrijelijk zijn dominerende gang gaan in Samurai Spirit. Zelf bent u van de bedeesde soort, dus u wordt gespeeld. U koopt geen spellen die iemand anders voor u speelt.

Dominique

 

10:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: samurai spirit |  Facebook |

25-08-14

Sushi Stay!

Sushi Go!

In 'Sushi Go!', een kaartspel voor 2 tot 5 spelers, speelt u al draftend al het lekkers bij elkaar wat een sushi bar u zoal te bieden heeft.

Het is allemaal heel eenvoudig. U krijgt een aantal kaarten op hand, kiest er eentje uit en geeft het stapeltje door aan uw linker- of rechterbuurman. Vervolgens legt iedere speler de geselecteerde kaart voor zich open en bloot op tafel.

Dat houdt u drie ronden vol. Daarna worden de punten geteld.

Dat doet u als volgt:

Wie de meeste maki rolls symbolen op zijn kaarten heeft verzameld krijgt de volle zes punten, de speler op de tweede plaats krijgt er drie.

Van de tempura kaarten hebt u er twee nodig. Alleen duo's leveren u namelijk punten op, vijf meerbepaald.

Sashimi kaarten scoren alleen in trio: tien punten.

Dumplings scoren op basis van hun aantal. Hoe meer hoe hoger uw score. Vijf dumplings leveren u bijvoorbeeld vijftien punten op, Drie slechts zes.

Een wasabi kaart levert u niks op, tenzij u er een nigiri aan hebt gekoppeld. Gelijk wordt de waarde van die nigiri (een, twee of drie) met drie vermenigvuldigd.

Chopsticks laten u toe later in 'een ronde twee kaarten uit te kiezen en uit te spelen. Uw chopstick kaart gaat dan wel weer het doorgeefstapeltje in.

De pudding kaarten tenslotte zijn van de linke soort. Hebt u er op het einde van het spel het meeste van verzameld krijgt u zomaar zes punten toegeworpen. De speler met de minste pudding kaarten moet zes punten inleveren, ook als de man of vrouw in kwestie er geen heeft.

De punten bij gelijke standen worden gewoon verdeeld, restafval wordt weggegooid.

U hoeft het bovenstaande allemaal niet te onthouden. Alles staat mooi aangegeven op de kaarten zelf.

Sushi Go! in een notendop? Gecondenseerd en verslavend draften.

Op basis van het eenvoudig regelwerk, de geschiktheid voor zowel de veeleisende tafelschuimer als de gelegenheidsspeler, het interessant en schattig artwork, het steeds weer spannende spelverloop, het binnenzakformaat, het aangenaam enerverende gedoe met de pudding kaarten en de onweerstaanbare aantrekkingskracht die dit spelletje uitoefent op iedereen waarmee ik het tot nu toe heb gespeeld kan ik alleen maar besluiten dat 'Sushi Go!' een kaartspel is dat in de verzameling van elke zichzelf respecterende speler thuishoort.

Dominique


Sushi Go!

Gamewright (2013)

Phil Walker-Harding

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

15 minuten

 

14:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sushi go! |  Facebook |

24-08-14

Geef me een kwartiertje!

Zombie 15' is een real time scenario gestuurd bordspel voor 2 tot 4 spelers waarin u als tiener in een klein, door zombies geïnfecteerd, stadje probeert te overleven en er vooral uit probeert te ontsnappen.

15 missies krijgt u voor de kiezen en per missie krijgt u 15 minuten.

Die, overigens zeer hectische, minuten worden minutieus bijgehouden door een cd-track met sfeergeluiden, waaronder om de zoveel tijd grommende zombies, hėt teken om nieuwe horror op het modulair samengestelde speelveld te brengen.

Het verdient aanbeveling om met de gemakkelijkste cd-track te beginnen. Om erin te komen. Eruit zal al moeilijk genoeg zijn. U kunt kiezen uit 3 moeilijkheidsgraden, die verschillen door het aantal zombies die om de zoveel tijd hun opwachting maken. U kunt de auditieve aanvoer volledig afsluiten door track 1 te kiezen, een iets moeilijker weg kiezen door voor de 'om de minuut' track te gaan (track 2) of vrolijk richting afgrond trippelen door de 'om de 40 seconden' zelfmoord track in te tikken (track 3). De wetenschap dat niet alleen de soundtrack het stadje van zombies voorziet, maar ook uw zoekacties en uw geluid producerende wapens en hulpmiddelen, zou u moeten sterken om eerst voor de instaptrack te kiezen.

Het spel begint nadat u de stadstegels voor het gekozen scenario - het verdient aanbeveling om de scenario's chronologisch te doorlopen en de twee introductieverhaaltjes toch maar af te werken - op tafel hebt gelegd en de scenario gebonden spelelementen hebt toegevoegd (markers, startwapens en -hulpmiddelen enz.). Vervolgens leest de speler met het meeste gevoel voor dramatiek de hopeloze situatie waarin u bent verzeild geraakt voor, drukt u de startknop van de cd-speler in en u bent voor 15 minuten vertrokken.

Of u aankomt is een heel andere vraag.

Tijdens uw beurt mag u vier acties doen, afhankelijk van of er zich zombies in uw locatie ophouden of niet.

Geen zombies in zicht? Dan kunt u zich voor een actiepunt naar een aangrenzende stadstegel begeven, een zoeksector betreden of verlaten, een snelle of trage zoekactie doen, een zoekfiche uit de zoeksector nemen, een licht object activeren of een zwaar of licht voorwerp oprapen of laten vallen.

Grommende zombies vlakbij? Dan kunt u ze ook bevechten met wapens of de blote vuist. U moet wel oppassen met wapens die geluid maken want die trekken zombies aan, meerbepaald de gevreesde horde. Later meer hierover.

Zoeken is broodnodig. Snel zoeken is het veiligst omwille van de snelheid waarmee u dat kunt doen. U trekt dan drie kaarten van de zoekstapel - daar kunnen ook zombies inzitten - en eigent u toe wat u nodig hebt (wapens of hulmiddelen). Traag zoeken kost meer tijd maar kan u opleveren waar u naar zoekt. U mag dan immers de aflegstapel naast de zoekstapel doorzoeken en een kaart naar keuze nemen. Alles wat zich daarboven bevindt gaat echter onverbiddelijk uit het spel, wat u dan weer erg afkeurende blikken van uw medespelers kan opleveren. Want zij weten ook wat daarin zit. Sorry: zàt.

Op het einde van uw beurt vallen de zombies op uw locatie u aan. Kunt u hen afhouden met uw wapens of andere hulpmiddelen houdt u voorlopig stand. Geen dobbelstenen hier, u vergelijkt gewoon de sterkte van uw sterkste wapen met het aantal zombies. Is dat gelijk of groter is er niks aan de hand. Is het resultaat kleiner verliest u een leven en gaat u tegen de grond. Met de blote vuisten kunt u ook zombies uitschakelen, a rato van 1 zombie voor 1 leven.

Als u levenspunten verliest en u hebt nog minstens een levenspunt over gaat u neer en moet u tijdens de volgende beurt een actiepunt gebruiken om weer overeind te krabbelen. Valt u terug op 0 levenspunten gaat het licht helemaal uit en kunt u voor de rest van het scenario niets meer doen. Uw medespelers kunnen, en moeten mogelijk, u wel ontzetten door u op hun rug mee te dragen. U bent nogal zwaar, dus dat zorgt ook voor kostbaar tijdverlies.

Iets waar u er erg voor moet opletten is de zombie horde. Die hoopt zich op in een handig kartonnen bakje en bestaat bij spelaanvang uit 3 zombies. Trekt u tijdens een snelle zoekactie een horde kaart worden alle zombies van de horde op de straat van de tegel van de actieve speler geplaatst, waarna het horde bakje onmiddellijk wordt aangevuld met drie zombies. U begrijpt dat dit veruit het meest gevreesde spelonderdeel is. Daarbovenop komt nog dat de horde wordt uitgebreid als er geluid makende wapens of hulpmiddelen worden gebruikt, wat u wel twee keer doet nadenken vooraleer u naar het startkoord van uw Black & Decker kettingzaag grijpt.

Slaagt u erin uw missie te volbrengen kunt u door naar de volgende. U krijgt daarbij de garantie dat de moeilijkheidsgraad toeneemt. Gelukkig kunt u tussendoor spulletjes kopen of buitgemaakt materiaal meenemen naar uw volgende uitstap.

Speelt u graag real time spellen, maar vond u Escape te chaotisch en veel te foutgevoelig? Dan is Zombie 15' onmiskenbaar de doos waarnaar u moet grijpen.

Het verdient aanbeveling de niet spelergerelateerde handelingen uit te besteden aan de rechter buurman van de actieve speler. Zo kan deze laatste zich volop concentreren op het uitvoeren van zijn acties, verlopen de beurten sneller, kan de linkerbuurman zich mentaal al voorbereiden op zijn beurt (dat is echt nodig, geloof me) en is iedereen meer betrokken.

Prijs de Heer! Het coöperatieve alfamannetje wordt hier vakkundig geneutraliseerd. Indien deze zich bij elke beurt zou mengen zou dat er immers geheid voor zorgen dat uw missie de hoger genoemde afgrond in sukkelt. Hij zal proberen in het begin hoor, maar na de eerste sessie houdt hij voorgoed zijn opdringerige mond.

Zombie 15' biedt u, naast intens en hectisch speelplezier, een diepe en zware doos boordevol materiaal. De zombies hadden iets beter uit de verf mogen komen, maar eigenlijk doet dat er weinig toe omdat u tijdens het spelen toch niet over de tijd beschikt om ze eens lekker te bekijken.

Het is wel jammer dat de makers (nog) geen applicatie met de geluidsbestanden hebben voorzien zodat het steeds weer moeten aanslepen van een cd-speler tot het vaste opzetritueel behoort.

Nog een minpuntje: de fiches die uw leven en houdbaarheid van uw wapens en gebruiksvoorwerpen moeten aangeven zijn nogal klein en niet echt functioneel. Ik heb ze vervangen door blokjes die ik gewoon van de kaarten haal als ze worden gebruikt. Dat scheelt ook weer wat snelheid tijdens het spelen en het voorkomt dat u tijdens de hectiek uw fiches verschuift waardoor u uw persoonlijke boekhouding in het honderd loopt. En dat is iets wat u absoluut wil vermijden in dit spel.

Hou er ook rekening mee dat de opzettijd van een scenario even lang kan duren als het spel zelf.

Als u echter niet tegen de hoger genoemde, al bij al te verwaarlozen, weerhaakjes opziet bent u wel in voor een traktatie!

Zet wel een ijsemmer klaar.

Dominique  


Zombie 15'

IELLO (2014)

Guillaume Lémery en Nicolas Schlewitz

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

15 minuten

 

15:35 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zombie 15' |  Facebook |

21-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 13)

Five Tribes (Days of Wonder)

In Five Tribes, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, resideert u in het universum van 1001 nacht en u bent erop uit om de nieuwe Sultan van Naqala te worden.

U doet dat door, niet aan spelers gebonden, stamleden op een willekeurig samengesteld tegelbord te verplaatsen om ze daarna te activeren en hun eigenschap te benutten.

Sultan wordt u als u op het einde van het spel het meeste overwinningspunten hebt verzameld. Over een eventuele harem is in de spelregels geen woord te bespeuren.

Hoe meer stamleden u verzamelt tijdens de actiefase, hoe intensiever de stamactie. Handelaars bijvoorbeeld (groen) laten u toe punten genererende kaartensetjes te verzamelen en als u viziers opspaart (geel) krijgt u in een meerderheidssysteem op het einde van het spel ook punten toegekend. Bouwers (blauw) doen leuke dingen met goudstukken en blauwe tegels en moordenaars (rood) doen wat hun naam al aangeeft: geïsoleerde stamleden het hoekje om helpen. Wijzen (wit) hebben het talent djinns op te roepen die u van ongekende krachten voorzien.

De locatie waarop u uw bewegingsfase afsluit levert u ook nog eens een voordeeltje op. Meer zelfs, als de tegel geen stamleden meer bevat mag u de hem voorzien van een uwer kamelen, waardoor u op het einde van het spel extra scoort. En mits een beetje spelinzicht en geluk bouwt u zelfs een paleis, waarmee u nog eens extra langs de puntenkassa kunt passeren.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Five Tribes is een worker displacer, de tegenhanger van de worker placer. Dat intrigeert u.

Zeven manieren om punten te scoren, dat klinkt u als Arabische muziek in de oren.

De steeds wisselende startopstelling (in het kwadraat) garandeert u een hoge herspeelbaarheid.

U speelt graag met alle kleuren tegelijk.

U houdt van een eenvoudig regelwerk dat toch veel diepgang garandeert.

U kunt intens genieten van handige overzichtskaarten.

U speelt graag Mancala.

U houdt van spellen die zichzelf opruimen tijdens het spelen.

U laat graag prachtig spelmateriaal door uw begerige handjes gaan.

U hunkert nu toch al enkele jaren naar nog eens een echt goeie Days of Wonder. Dit zou hem wel eens kunnen zijn.

U voelt aan uw water dat dit wel eens dé hit van Spiel 2014 kunnen worden

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Days of Wonder voorbij want:

Bieden voor beurtvolgordes is niet bepaald uw favoriete bezigheid.

Een worker displacer, dat klinkt allemaal heel origineel maar uiteindelijk komt het eindresultaat toch op hetzelfde neer. Het is een lokkertje.

Dit spelsysteem zet de deur wagenwijd open voor dat waar beurtanalisten zo gek op zijn: lang nadenken. Daar blijft u verre van.

Dominique

 

15:35 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: five tribes |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende