25-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 25

Caféspel van het jaar

PAIRS (Cheapass Games)
Voor de drankorgels onder ons: u kunt op café ook wat meer doen dan, wazig voor u uitstarend, reflexmatig alcoholische dranken door uw keelgat kieperen.

Pairs spelen bijvoorbeeld.

Past in elke achter-, binnenzak en handtas en slaat vanaf de eerste ronde gegarandeerd aan bij eerste kennismakers. Het eenvoudige regelwerk - u brengt iedereen binnen de halve minuut van doel, manier waarop en hoe lang op de hoogte - en het push your luck principe, gecombineerd met het onder druk zetten van wie na u komt, heeft daar zeker mee te maken.

De hilariteit die aan uw speeltafel ontstaat - veel speelruimte hebt u trouwens ook al niet nodig - zal er na korte tijd voor zorgen dat uw tafeltje wordt omstuwd door nieuwsgierigen, die al snel de stap naar actieve participant zullen wagen. En na afloop vragen ze gelijk waar ze dit spelletje kunnen kopen.

Vandaag nog eens gespeeld trouwens, op een zeer geslaagde en gezellige Kaat babyborrel.

Meer details over het spel vindt u hier:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/12/20/nie...

Dominique

 

19:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pairs |  Facebook |

24-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 24

Monster van het jaar

ASSAULT ON DOOMROCK (Beautiful Disaster Games)

U mag het zowel letterlijk als figuurlijk nemen, dat monster.

Een intrigerende queeste krijgt u hier voorgeschoteld, waarin het verkennen van (on)gekende gebieden wordt afgewisseld met epische gevechten.

Vergis u niet, als een gek zwaaiend met uw ongetwijfeld goed geslepen slagzwaard de vijand tegemoet treden gaat u de overwinning niet opleveren. Bij deze onderneming moet worden nagedacht, zelfs tijdens fysieke confrontaties.

Onder andere het nemen van berekende risico's, de noodzaak om voortdurend te overleggen met uw medespelers en het chronisch gebrek aan tijd maken dit spel tot een echte belevenis. Een belevenis die onherroepelijk naar een grote finale leidt die het uiterste van uw tactische en strategische gevechtstechnieken zal vergen, zowel individueel als in groep. Als u lang daarvoor het loodje al niet gelegd hebt natuurlijk.

De twee kernactiviteiten, verkennen en vechten, zijn trouwens zo goed uitgewerkt dat dit gerust als twee verschillende spellen had kunnen worden uitgebracht.

En dat allemaal met een stapel kaarten, een handvol dobbelstenen en enkele fiches.

Die 7,82 op BGG is absoluut niet gestolen.

Het spel werd hier al eerder besproken:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/11/04/spi...

Dominique

 

 

22:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: assault on doomrock |  Facebook |

23-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 23

Innovator van het jaar

RATTLEBONES (Rio Grande Games)

De dobbelstenen van Rattlebones zijn het innovatiefste dat ik dit jaar uit een spellendoos heb gehaald.

Dicebuilden kunt u hier echt wel letterlijk nemen want terwijl het spel zich ontvouwt (ver)bouwt u uw drie dierbare stenen tot onstopbare puntenmachines. Wie trouwens Quarriors of Marvel Dice Masters als een dicebuilder definieert zou hier verplicht eens naar moeten kijken, met daarna als toetje een stevige portie billenkoek.

Voor meer informatie over het spel zelf verwijs ik u naar de volgende link:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/12/19/som...

Dominique

 

19:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rattlebones |  Facebook |

22-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 22

Tweepersoonsspel van het jaar

THE RAVENS OF THRI SAHASHRI (Japon Brand / Manifest Destiny)

Het was een goed jaar voor koppeltjes. Een greep uit wat meer dan de moeite waard was: Jäger und Späher, Regnum Angelica, Ninja Taisen, Patchwork, Sellswords, Maha Yodha, Pack of Heroes, Star Realms, Grand Slam, The Card Game of Oz, Spellcaster, Kuh Vadis, kuhlorado, Zum Kuhkuck, Strife, Septikon: Uranium Wars

The Ravens of Thri Shashri

Ik kan er gewoon niet omheen. The Ravens of Thri Sahashri laat alles en iedereen achter zich. Dat komt door de originaliteit, het niet bepaald alledaagse thema, de moeilijkheidsgraad, de noodzaak tot samenwerking die van u beidjes het toppunt van uw kunnen vraagt, de heerlijk irritante raven en de zinderende spanning (die alleen maar toeneemt naarmate het spel vordert). En dat allemaal in een klein doosje, enkel gevuld met een setje kaarten.

Niet alleen een erg goed spel trouwens, maar ook een unieke ervaring.

Daarbovenop is het ook een ideaal hulpmiddel om relatiebreuken te voorkomen.

Een uitgebreide bespreking vindt u hier:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/11/13/spi...

Dominique

18:05 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: the ravens of thri sahashri |  Facebook |

21-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 21

Inbreker van het jaar

STAR REALMS (White Wizard Games)

Even de inbreker van het jaar duiden.

Het is, van alle spellen die ik in 2014 leerde kennen, het spel dat op het einde van 2014 de hoogste notering behaalde in mijn persoonlijke top 2000.

Die top 2000 wordt bepaald aan de hand van 24 criteria die uiterst nauwkeurig en voortdurend worden ge(her)ëvalueerd.

Mijn eerste kennismaking met Star Realms dateert van begin april 2014. Kort daarna kwam het met stip binnen op nummer 885 en vanaf dan was er geen houden meer aan. Eind april kampeerde het al op 118 en zo bestond het dat op 31 december 2014 Star Realms het jaar afsloot op nummer 2 van mijn top 2000 aller tijden. San Juan staat nog onbedreigd op nummer 1, maar begint zich toch lichtjes ongemakkelijk te voelen met al dat intergalactisch geweld in de rug.

Wat Star Realms zo onweerstaanbaar maakt zijn de voortreffelijke prijs/kwaliteit/speelplezier verhouding, de eenvoudige regels, de prachtige illustraties, de snelheid van spelen, de al even snelle opzet en opruim, het binnenzakformaat, de originele deckbuilding insteek waarbij elkaar schade toebrengen het hoofddoel is, de synergie tussen de kaarten, de leuke en vooral alles behalve massale uitbreidingen, de solo- en meerspelervarianten en de heerlijke digitale omzetting voor als u zich even alleen op de wereld waant.

Wat mij betreft veegt Star Realms de vloer aan met alle deckbuilders die tot nu toe zijn verschenen, oermoeder Dominion incluis (die staat trouwens op nummer 30). Niks leukers dan te experimenteren met The Star Empire, The Blob, The Machine Cult en The Trade Federation.

Runner-up inbrekers van 2014:

Pairs (35)

Spyfall (37)

Dungeon Dice (48)

Mysterium (58)

Pandemic: The Cure (84)

BattleCON: Devastation of Indines (94)

Greed (177)

Legendary Encounters: An Alien Deckbuilding Game (188)

Battle for Souls (243)

Rattlebones (356)

De eerste kanonskogel heeft zich ondertussen al in de lijst van 2015 geboord. Daarover meer begin februari.

Dominique

 

 

20:42 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: star realms |  Facebook |

20-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 20

Lelijkerd van het jaar

BLÖDER SACK (Kosmos)

Nou, beste medespeler, veel lelijker kan een spelletje niet zijn.

Van de gele synthetische zak - met opdruk weliswaar - over de ongeïnspireerde doelkaarten tot de meest gestandaardiseerde zeszijdige dobbelstenen, Blöder Sack ademt ontegensprekelijk een zekere tristesse uit.

Op het spel zelf valt gelukkig niet veel aan te merken. Het is meer dan een leuk tussendoortje met veel interactie. Maar het voorkomen? Dat houdt een enthousiaste selectie uit de spellenkast enigszins tegen. Aan den lijve ondervonden. Blöder Sack nodigt niet uit. Jammer.

Dominique

 

 

19:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blöder sack |  Facebook |

19-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 19

Jubileum en regelaanpassingen van het jaar

SAN JUAN (second edition) (Alea / Ravensburger)

Als het beste spel aller tijden een jubileumuitgave krijgt én daarbovenop nog enkele cruciale regelaanpassingen kan ik niet anders dan het onder de volgspot slepen.

San Juan, het spel der spellen, vierde in 2014 zijn tiende verjaardag. Ik weet het nog goed, mijn eerste kennismaking met deze schoonheid. In Leuven was het, in een hotel aan het station: Mille Colonnes. En ik weet nog goed hoe het toen insloeg als een bommetje. Liefde op het eerste gezicht was het. 

Nu, tien jaar later, staat het nog altijd op nummer één in mijn persoonlijke top 2000! Nog net, want er is in 2014 een grote kaper op de kust verschenen. Enkele Awards verder zal u worden onthuld welke kaper dat is.

Terug naar de volgspot.

Wat deze editie van San Juan zo bijzonder maakt zijn het nieuwe artwork, de meegeleverde uitbreiding (de gebouwen, niet de gebeurtenissen, uit 'Die Schatzkiste'), het nieuwe gebouw 'de hut' en enkele regelaanpassingen.

Over het artwork kunnen we kort zijn. Veel kleurrijker dan de vorige editie, maar ook iets minder overzichtelijk. Ik hield wel van het duidelijke onderscheid tussen de paarse gebouwen en de productiegebouwen en de meer basale illustraties. Waarschijnlijk gewenningsgevoelig, we zullen zien.

Die hut dan.  Kostprijs 1, 1 overwinningspunt en op het eerste gezicht een onderdeurtje, al heeft jarenlange ervaring met deze parel mij geleerd dat in dit spel elk, maar dan ook elk gebouw belangrijk is, of kan zijn. De eigenaar van de hut krijgt in de handelsfase een kaart van de trekstapel als er geen goederen werden verkocht, door geen enkele speler. Dit is dus vergelijkbaar met het kiezen van de goudzoeker. Makkelijker te gebruiken in een tweepersoonsspel ook, als de kans op productie iets kleiner is. Ze zal er ook voor zorgen dat het kiezen van de opzichter sneller zal worden overwogen. Een kaart mogen trekken terwijl de andere spelers niets krijgen is immers een niet te onderschatten voordeel.

Wat de gebouwen van de uitbreiding betreft verwijs ik u graag door naar mijn bespreking van enkele jaren geleden:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2009/07/08/het...

Samengevat? Zeer de moeite.

De regelaanpassingen dan.

Die hebben betrekking op de prefectuur, de goudmijn en de gildehal. 

De prefectuur, een van de beste kaarten in het spel, is duurder geworden. Ze kost nu 4 in plaats van 3. Ze levert nog altijd 2 punten op. Of deze prijsverhoging veel invloed zal hebben op het spelverloop valt te betwijfelen want ze blijft nog altijd heel aantrekkelijk. De toekomst zal het uitwijzen.

De kracht van de goudmijn, een van de eerste gebouwen die u moet neerleggen als u de kans ziet, werd afgezwakt. U mag nog altijd 4 kaarten trekken als de goudzoeker werd gekozen en u mag nog altijd een kaart op handen nemen als de bouwkosten van die kaarten verschillend zijn, maar u moet nu de kaart met de laagste waarde nemen. Dat hakt er wel in en dat maakt de goudmijn een stuk minder interessant. U krijgt nu immers meestal goedkope gebouwtjes op hand. Toch blijft ze het overwegen waard, zeker in de beginfase van het spel. En kaarten zijn ook betaalmiddelen, dus toch maar blijven neerleggen die goudmijn. 

De gildehal tenslotte, het gebouw waarop elke beginnende San Juan speler kickt. Tot hij of zij door een goedgemikte paarse gebouwen strategie tegen het canvas wordt gemept. Kreeg u vroeger 2 bonuspunten per productiegebouw wordt dat nu afgezwakt naar 1, + 1 punt voor elk verschillend productiegebouw in uw stadje (maximum 5). Op het eerste gezicht lijkt het erop dat puur op de gildehal spelen een risicovolle onderneming wordt en dat u eerder voor een mengstrategie moet gaan. Of u moet de turboknop echt helemaal induwen. Snelheid, sowieso aan te raden als u voor de gildehal gaat, wordt nu immers nóg belangrijker.

Maar dat zijn eerste indrukken. Ik heb deze nieuwe versie, de Engelstalige, nog niet gespeeld, al staat ze verleidelijk naar me te lonken in mijn Prozac kast. Mijn medespelers weten nu al waaraan ze zich bij onze eerstvolgende sessie mogen verwachten.

'A great 2-player game,' staat terecht achter op de doos vermeld. Een doos die trouwens groter is dan de vorige edities en een minder handige kartonnen inlay heeft. Maar, zoals ik al in mijn bespreking van de uitbreiding aanhaalde: het zit van binnen. En wat hier in zit, medespeler, is absolute topklasse.

Dominique

 

San Juan (second edition)

Alea / Ravensburger (2014)

Andreas Seyfarth

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

45 tot 60 minuten

 

22:30 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: san juan (second edition) |  Facebook |

18-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 18

Doosje van het jaar

COLORS OF KASANE (Japon Brand / Ouyuuan)

Als u de schijnbare breekbaarheid van het roze doosje van 'Colors of Kasane' benadert bekruipt u het gevoel dat u het best opent onder begeleiding van een of ander Japans ritueel, een uitgebreide theeceremonie bijvoorbeeld.

Zo delicaat lijkt het.

Dat is maar schijn hoor, aan stevigheid geen gebrek, maar de verstilde schoonheid doet u anders denken.

Colors of Kasane is het spelletje waarover ik mij het meeste zorgen maakte tijdens onze terugreis vanuit Spiel 2014. Zou het de reis wel overleven en indien niet, zou ik me dat dan niet voor de rest van mijn leven beklagen?

Mijn vrees was ongegrond. Case closed.

Het spel zelf dan.

In Colors of Kasane gaat u Kimono's aan elkaar naaien. Daarvoor gebruikt u verschillende motieven die u van een uitlage van 16 kaarten - 4 rijen van 4 - om beurt op handen neemt. U mag daarbij de volgorde van uw handkaarten niet veranderen. U begint met niks en bouwt dus uw kaarthand erg langzaam op. Het is een keer wat anders.

Tijdens uw beurt kunt u er ook voor kiezen een of meerdere kaarten voor u op tafel uit te spelen, de bouwstenen van uw kimono. Terwijl u dat doet probeert u bepaalde patronen op tafel te toveren. Die patronen leveren punten op, die mooi staan aangegeven op scorekaarten die naast het speelveld liggen uitgestald. Speelt u bijvoorbeeld een setje van 3 kaarten waarvan de som 10 is krijgt u 2 punten. U legt dan gelijk ook een marker in uw kleur (glasssteentjes) op het betreffende scoreveld zodat u uw tegenspelers verhindert hetzelfde setje later nog eens te scoren. Eerst komt, eerst maalt.

Interessant is dat u de laatst gelegde kaart in uw kimono kunt gebruiken als startkaart voor uw volgende setje.

Af en toe kunt u ook puntenkaarten in uw kimono inpassen. Die hebben steeds waarde 1 en kunnen uiteraard niet als eerste kaart voor een nieuwe set worden gebruikt. Daarvoor zijn ze te lelijk. Grijpt u ze uit het aanbod gaan ze onmiddellijk uw kimonootje in.

Scoren doet u op een door kaarten samengesteld scorespoor, met echte knoopjes!

U krijgt 12 beurten, verspreid over 4 ronden, de tijd om de overwinning binnen te halen.

De eindtelling wordt afgerond met bonuspunten voor het aantal verschillende kleuren / patronen in uw kimono en als u alle 12 kleuren hebt verwerkt krijgt u nog eens 2 extra bonuspunten.

Oog voor detail

Wat het eerst opvalt aan Colors of Kasane is het oog voor detail. De kaarten zijn prachtig, zowel qua kleur als partroon en de scoreknoopjes - elke set zou uniek zijn - maken het geheel helemaal af. Door de patronen hoeft de kleurenblinde medemens dit kleinood ook niet links te laten liggen, altijd een pluspunt.

En het doosje waarin de spelonderdelen zijn verpakt gaat ook onmiddellijk uw sympathie opwekken. Vandaar deze Award natuurlijk.

Het spel zelf, medespeler, is zeer en zeer de moeite.

Dit uitleggen en opzetten doet u in een minuutje, wat betekent dat u in een mum van tijd aan het spelen bent. En dat is uiteindelijk toch wat u wilt, nietwaar?

Om dit te winnen hebt u een goede timing nodig, moet u de acties van uw tegenspelers goed monitoren, moet u het aanbod en het toekomstig aanbod goed scannen, mag u nooit de bonuspunten op het einde uit het oog verliezen en mag u nooit, maar dan ook nooit - ik schrijf dit maar één keer - de waarde van de schijnbaar verwaarloosbare '1 punters' onderschatten.

De opgegeven speeltijd klopt volledig met de praktijk en u gaat na afloop gelijk voor een revanche.

Prima spel. En prima doosje!

Dominique

 

Colors of Kasane

Japon Brand / Ouyuuan (2014)

Hinata Origushi

3 of 4 spelers vanaf 10 jaar

25 minuten

 

13:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: colors of kasane |  Facebook |

17-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 17

Videokanaal van het jaar

SHUT UP & SIT DOWN

De humor, de originele aanpak, de aanstekelijkheid, de creativiteit, de naturel waarmee met het medium video wordt omgegaan en de synergie tussen de presentatoren zijn de redenen waarom deze videorecensies op eenzame hoogte staan.

Geen muur van bordspellen te bespeuren hier. Geen "kijk eens goed naar dat spellenrek achter mij en benijd mij om wat ik allemaal in huis heb" waarvoor de makers hun ding doen. Neen, een groezelig, eerder te klein appartementje met in een verloren hoek een gammel spellenrekje dat elk moment kan omvallen. En verder geen gezeur.

Shut Up & Sit Down is grappig, to the point, nooit vervelend en soms gewoon erg gevoelig en zo uit het leven gegrepen. Zet u eens voor de monoloog over het overlijden van de vader van Quintin Smith. U houdt het niet droog.

Het is trouwens het enige videokanaal waarbij ik de fast-forward knop nooit beroer.

Bekijk hun recenste filmpje over 'Xia: Legend of a Drift System' en u begrijpt wat ik bedoel:

http://www.shutupandsitdown.com/blog/post/review-xia-lege...

Dik verdiend, jongens!

Dominique

 

12:31 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: shut up & sit down |  Facebook |

16-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 16

Meesterwerkjes van het jaar

THE CARD GAME OF OZ (Game Salute / Orion's Bell): de locatiekaarten

Als u ze door uw handen laat gaan krijgt u de onbedwingbare behoefte lijstjes te gaan kopen om ze in te kaderen en aan uw muren op te hangen.

Na een tijdje genieten krijgt u zelfs het gevoel dat u, als u maar lang genoeg naar de afbeeldingen blijft kijken, terstond naar het universum van Oz wordt gezogen om aldaar geschoeid met rode muiltjes de Munchkins tegemoet te treden.

Het leuke is ook dat u tijdens het spelen een hele stapel van deze locatiekaarten mag manipuleren. Dat doet u om het uzelf makkelijker of uw tegenstander(s) moeilijker te maken.

Omdat ze het gewoon verdienen noem ik ze hier gewoon even op: Glinda's Palace, Thick Wood, Field of Daisies, Castle of the Wicked Witch of the West, Throne Room of the Great Oz, Emerald City Plaza, Poppy Field, Clear Water Spring, The Woodman's Cottage, Yellow Brick Road (Rough and Difficult), Boq's Home, Storm Cellar (Small Black Hole), Uncle Henry's Fram, Henry and Em's House, Steep Rocky Hill, Disagreeable Country, China Country, Little Brook, Ruby Palace of Gayalette, Field of Buttercups, Yellow Brick Road, Yellow Brick Road (Dark Forest), Yellow Brick Road (Green Meadows), Great Ditch, Yellow Brick Road (Impassible Growth), Farm House, Emerald City Gates, Palace Gates, Palace Guest Quarters en Yellow Castle.

En het wordt nog mooier als u de uitbreiding 'The Marvelous Land of Oz' aan uw verzameling toevoegt, met de meesterwerkjes: Mombi's House, Cornfields, Broad Swift River, Guardian's Room, Main Street, Emerald City (Conquered), City of the Winkies, Palace of the Tin Woodman, Royal Laundrey, Country School House, Village of the Field Mice, Pock-Marked Steps of the Palace, Jackdaws Nest, Gem Fountain en de heerlijke uitsmijters Glinda's Gardens en Glinda's Campaign Tent.

Meer dan 90 grafische talenten werkten mee aan deze schepping. Die krijg je niet in een TD927 Astromega van Van Hool. Dat kan tellen.

Dominique

 

 

20:15 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the card game of oz |  Facebook |

15-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 15

Startspelerpion van het jaar

CASTLES OF MAD KING LUDWIG (Bezier Games, Inc.): het kasteeltje

Mooi gesculpteerd, lekker in de hand liggend en zwaar contrasterend met de rest van het toch wel licht ontgoochelende spelmateriaal. 

Gelukkig is het spel zelf , dat gaf ik enkele Awards eerder al aan, zeer en zeer de moeite. 

Mooi om naar te kijken ook, deze startspelerpion, en als u hem voor u op tafel hebt staan hebt u echt wel het gevoel dat u de meester bouwer van dienst bent.

Dominique 

20:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: castles of mad king ludwig |  Facebook |

14-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 14

Loyaliteitsconflict van het jaar

RICHARD I (District Games / First Editions)

Herinnert u zich 'The Adventures of Robin Hood nog, die klassieker uit 1938? Met Errol Flynn als Robin Hood? Met die belachelijk groene Maillot en dat al even belachelijke groene hoedje? En Claude Rains als Prins John, met dat belachelijke pagekapsel?

Waar is de tijd? En u wist gelijk voor wie partij te kiezen, belachelijk groen maillootje of niet.

In het bordspel Richard I, een middeleeuwse evenwichtsoefening voor 3 tot 8 spelers, is die keuze minder evident. Want uw overwinning hangt ervan af.

Feit nummer 1: Richard Leeuwenhart, Johnny's broer, heeft een ticketje kruistochten geboekt. Mogelijk een enkeltje, al valt een terugkeer niet uit te sluiten. U vindt Richard een toffe peer. Loyaliteitsconflict nummer 1.

Feit nummer 2: Johnny, de prins, ziet de gelegenheid schoon het kroontje van Richard in te pikken. Ondanks uw sympathie voor Richard maakt u geen deel uit van zijn slagvaardig gevolg en bent u veilig in uw kasteeltje in Engeland gebleven. Zou u niet beter eieren voor uw geld kiezen en prins John beginnen paaien? Loyaliteitsconflict nummer 2.

U hinkt dus voortdurend op twee gedachten. Zo erg zelfs dat u er 's nachts niet van kunt slapen, in uw nochtans lekker warme Engelse bedje.

U besluit dan maar intensief te gaan intrigeren, ondanks het feit dat u bij het begin van het spel al enigszins kleur hebt bekend. De tijd, zo zult u merken, zal u leren bij welk heerschap u uw boontjes het best te week legt.

U gaat dus naarstig aan de slag met het beïnvloeden van de adel en ook het lager geëchelonneerd schorem ontsnapt niet aan uw tentakels.

Dat beïnvloeden doet u op een spelbord met daarop in cirkelvorm gerangschikt de doelwitten van uw (schijn)diplomatie, als daar zijn:

De belastingontvanger. Prestige(punten) is waar het in dit spel om gaat. Als u zelf het goede voorbeeld geeft kunt u de schatkist, en daarmee zowel prins John als Richard - kruistochten kosten geld - mooie diensten bewijzen. U kunt er echter ook geld (kaarten) mee uit de handen van uw tegenspelers jagen.

De handelaar laat u toe uw handkaarten beter te managen en goede handelsbetrekkingen kunnen u ook de nodige prestigepunten opleveren.

De inquisiteur stuurt u af op een verdachte tegenspeler, t.t.z. een tegenspeler waarvan u vermoedt dat hij veel groene kaarten op hand heeft. Elke groene kaart die hij op hand heeft levert u een prestigepunt op.

De spion doet hetzelfde als de inquisiteur, alleen bepaalt u lekker zelf welke kleur er wordt onthuld.

De regent doet uw handkaarten maximaal renderen door 5 prestigepunten te betalen als u 6 kaarten in een verschillende kleur aflegt.

Bij de wapenmeester kunt u een toernooitje inplannen voor u en uw geïnteresseerde tegenspelers, bij voorkeur als u zelf veel kans hebt om te winnen (wat betekent dat u veel rode kaarten op hand hebt). De finalisten van het toernooi kunnen rekenen op extra prestigepunten.

Bij de kanselier kunt u terecht voor advies, afhankelijk van de protagonist naar wie uw sympathie uitgaat. Lees: u trekt een adviseurkaart. Daar kunt in de loop van het spel, of op het einde, leuke dingen mee doen.

De bandiet tenslotte, alleen voorkomend in het stuk als er minstens 6 spelers meedoen, laat u scoren door kaarten van uw keuze af te leggen.

En dat waren nog maar de echt speciale eigenschappen. Elk personage heeft immers nog een basisvaardigheid, die u toelaat de juiste kleur kaarten op hand te krijgen (blauw = handel, geel = rijkdom, paars = tijd, wit = allianties, rood = strijdkracht van Richard Leeuwenhart, groen = strijdkracht van Saladin, Richards tegenstander in de woestijn).

U hebt al begrepen dat u goed moet plannen wie u wanneer beïnvloedt.

Want dat beïnvloedt dan weer de kruistochtenfase, waarin elke speler 2 handkaarten naar keuze aan de kruistochtenstapel toevoegt in de hoop daarmee het lot van Richard en John, maar toch vooral van zichzelf, de goede kant op te sturen. Die wordt vervolgens geschud - hij was bij spelaanvang al van een aantal kaarten voorzien - en op Battlestar Galacticiaanse wijze rustig en met het nodige wenkbrauwengefrons bekeken. Wie welke kaarten heeft toegevoegd blijft dus geheim.

Vervolgens vergelijkt men het aantal blauwe en paarse kaarten (tijd en handel). Als er meer blauwe kaarten zijn dan paarse wordt de terugkeer van Richard uitgesteld. Dat wordt simpel aangegeven op het terugkeerspoor op het spelbord. Hebben de blauwe kaarten de overhand wordt de terugkeer van Richard bespoedigd.

Dan vergelijkt men het aantal gele en witte kaarten (rijkdom en allianties). Als er meer witte dan gele kaarten werden afgelegd daalt de inhoud van de koninklijke schatkist met het verschil tussen die twee. Bij meer gele kaarten dan witte gebeurt net het omgekeerde. Ook hier is een spoortje voor voorzien, het schatspoor.

Ook de schermutselingen tussen Richard en Saladin worden van nabij gevolgd. Bij meer groene kaarten dan rode wint Salladin een slag en worden de strijdkrachten van Richard met het verschil tussen die twee gereduceerd. In het andere geval gebeurt het omgekeerde.

Het spel kan eindigen op 4 manieren:

De strijdkrachten van Richard zijn gereduceerd tot 0, wat betekent dat Richard jammerlijk komt te sneuvelen. Daarop ontstaat een groot vreugdefeest bij Johns aanhangers in Engeland, die 8 prestigepunten onder elkaar mogen verdelen.

De strijdkrachten van Saladin worden gereduceerd tot 0. Zien wij daar uitbundige dansbewegingen bij de aanhangers van Richard, die de inhoud van de koninklijke schatkist op dat moment onder elkaar mogen verdelen?

De teller op het tijdspoor bereikt het 0-veld. Richard is voortijdig naar huis teruggekeerd en eist de troon weer op. Elke speler loyaal aan Richard krijgt prestigepunten gelijk aan de helft van de inhoud van de schatkist.

Als alleen de bodem van de koninklijke schatkist nog zichtbaar is betekent dat dat Richard alle middelen heeft opgebruikt. Dat heeft het Engelse volk niet graag en hij wordt afgezet. Feestgedruis bij de prins John aanhangers die 4 prestigepunten onder elkaar verdelen.

Het addertje, zeg maar adder, onder het gras is dat er maar één speler kan winnen. U mag zo loyaal zijn als wat aan de winnende troonpretendent, als u niet de meeste prestigepunten hebt bijeen gesprokkeld kunt u het vergeten. Dan kunt u gaan liggen kniezen in uw lekker warme Engels bedje. Als u erin slaagt het meeste punten te hebben vergaard zonder dat u loyaal bent aan de overwinnaar van de machtsstrijd tussen John en Richard kunt u zelfs winnen.

Zoveel te doen

Uit het voorgaande hebt u al begrepen dat u hier echt wel aan de middeleeuwse bak moet.

Dat doet u met een hele hoop kaarten: invloedkaarten, adviseurkaarten en - als u de versie voor gevorderden speelt - gebeurteniskaarten.

Wat de adviseurkaarten en de gebeurteniskaarten betreft zitten we wel met een probleem. Zijn alle andere spelonderdelen volledig taalonafhankelijk, krijgen we hier met Italiaanse tekst te maken. Op het spelbord staan de karakters, prachtig geïllustreerd trouwens, in het Engels vernoemd. Raar. Er verschijnt later op het jaar wel een volledig Engelstalige editie, al kan in afwachting Google Translate echt wel wonderen doen, zo heb ik gemerkt.

Het materiaal van Richard I is dik in orde. Prima kaarten, een prachtig spelbord, korte en duidelijke regels en functionele pionnetjes. Het goedkope plastic van deze laatste contrasteert echter nogal uitgesproken met de rest van het materiaal.

Het spel zelf - van 3 tot 8 spelers alstublieft, en hoe meer hoe beter - overtuigt moeiteloos. Origineel: van bij het begin weet iedereen al van iedereen aan wie hij of zij loyaliteit heeft beloofd - elke speler kiest dat immers zelf. Vanaf dan bent u vertrokken voor een evenwichtsoefening van heb ik je daar. U mag dan wel met meerdere collega's voor koning John of Richard zijn, dat wil nog niet zeggen dat u lekker gaat samenspannen voor de overwining. Die wilt u immers alleen voor uzelf. Daarin schuilt dan ook de kracht van dit spel.

Het managen van uw handkaarten, het bijdragen aan de kruistochten, de kans dat u tijdens het spel van factie verandert, het stokken in de wielen steken, de interessante manieren om punten te scoren, het toeslaan op het juiste moment - een spion, een wapenmeester en een belastingontvanger goed getimed voor uw karretje spannen kan wonderen doen -, en het voortdurend monitoren van het tijdspoor, de inhoud van de schatkist, de strijdkrachten van Richard en Saladin en vooral de kaarten die uw tegenspelers verzamelen zijn zulke leuke handelingen dat u na afloop gelijk een revanche wil. En dat kan, gezien de opgegeven tijdsduur van 60 minuten helemaal klopt.

Reken echter niet op Robin Hood, al geeft hij even acte de présence op een Richard actiekaart.

Wat mij betreft een van dé pareltjes van Spiel 2014, belachelijk groen maillootje of niet.

Dominique

 

Richard I

District Games / First Editions (2014)

Andrea Chiarvesio

3 tot 8 spelers vanaf 12 jaar

60 minuten

 

19:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: richard l |  Facebook |

13-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 13

Verrader van het jaar

THE AMBERDEN AFFAIR (The Game Crafter, LLC / Two Penny Games, LLC)

Verraders. Ze zijn stilaan een graag geziene gast in allerhande spellen.

Maar in 'The Amberden Affair' hebben we te doen met een echt gevaarlijk heerschap. Hij is er, vermomd als butler, immers enkel en alleen op uit hoge gasten van 'The English Upper Class' om te brengen. Met vergif meerbepaald. En dat op een poepsjiek avondfeest waar zijn butleruniform alles behalve in het oog springt. Nog veel minder in het oog springend zijn de potjes vergif die hij in zijn binnenzak heeft verborgen, potjes waarvan hij de inhoud tussen bar en upper class gast in een supersnelle, onopvallende beweging aan de officiële drankjes toevoegt. 

U weet dat hij zich op de werkvloer bevindt, alleen weet u niet wie het is. En als u het zelf bent zult u zichzelf zeker niet bekend maken.

Wat The Amberden Affair zo uniek maakt is het feit dat de speelrondes simultaan worden afgewerkt en dat het uiteindelijk niet om het ontmaskeren van de moordenaar gaat, maar om de punten. Al gaat een moordenaar die gerust wordt gelaten en door niemand wordt aangewezen bijna zeker met de overwinning aan de haal. De brave, plichtsbewuste butlers moeten dus met een één oog de acties van iedereen in de gaten houden terwijl het andere zich bezighoudt met de courante opdrachten van de hoofdbutler. De moordenaar-butler op zijn beurt moet zich zo nonchalant mogelijk van zijn morbide opdracht kwijten, wetend dat hij bij elk slachtoffer dat valt sporen achterlaat.

Paranoia, bluf, psychologische oorlogvoering, tijdsgebrek en niet zelden verbazing alom zijn dan ook de hoofdingrediënten van dit heerlijke avondfeest.

Ik besprak dit spel al uitgebreid op 30 november 2014. U vindt de link in de rechterkolom.

Morgen volgt trouwens een Award die nauw bij die van vandaag aansluit. Naar de middeleeuwen flitsen we onszelf dan, richting loyaliteitsconflict van het jaar.

Dominique

 

20:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: villagers & villains |  Facebook |

12-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 12

'Kleine jongens onder elkaar' van het jaar

ARCADIA QUEST (Cool Mini Or Not / Spaghetti Western Games)

Het is voor velen onder ons een hobby, rondrennen in bordkartonnen ondergrondse krochten, op zoek naar schatten en onderwijl monsters van allerlei slag een kopje kleiner makend.

Sommigen nemen dit heel serieus, voor anderen kan dit spelsegment dan weer niet lollig genoeg zijn.

Behoort u tot de tweede categorie moet u Arcadia Quest eens nader bekijken.

In Arcadia Quest wordt u geacht queesten te volbrengen in locaties volgestouwd met monsters, goodies, goud, portalen, magische artefacten en meer van dat fraais.

U behoort tot een gilde en drie leden van die gilde werden erop uitgestuurd om Lord Fang te liquideren, de slechterik van het verhaal. Om de man te bereiken en uw nobele steek-, hak- of schietdaad te stellen moet u wel eerst enkele subqueesten volbrengen.

Of niet.

U kunt immers gewoon een scenario uit het campagneboek kiezen en gewoon een robbertje vechten.

Uw vijanden: monsters, gesloten deuren, valstrikken, uw materiaal dat niet altijd wil meewerken, tijd en de grootste obstakels van allemaal: uw tegenspelers. Die hebben immers ook hun zinnen gezet op de nobele daad van enkele alinea's terug en de daarbij horende roem en beloningen.

Scenariogestuurd dus. Met één constante: tijdens elk scenario moet uw gilde als eerste een opgegeven aantal queesten volbrengen waarvan het doden van een van de leden van de concurrerende gilden er altijd eentje is.

Dat zet gelijk de toon. Reken dus op tonnen interactie.

Andere voorbeelden van queesten? Dood de Orc kapitein, vind de verdwenen wapens, dood drie monsters, red de adelaars, maak de bom onschadelijk, dood de Zuster van Pijn of de Zuster van Plezier. Het gaat maar door.

Uiteraard duiken uw van speciale eigenschappen voorzien gildeleden goed bewapend de ondergrond in. U kunt vooraf uw team uitkiezen of u kunt het lot laten bepalen met wie u aan de bak gaat. Wapens wijst u naar believen toe aan uw heldhaftige trio - ze kunnen elk vier items dragen - en vervolgens nemen ze hun startpositie in.

Vanaf dan gaat alles heel snel. Opvallend snel.

Tijdens uw beurt beweegt u en valt u aan, al dan niet in die volgorde - of rust u. Voor het bewegen gebruikt u bewegingspunten, voor het aanvallen de korte of lange afstandswapens die u krampachtig in uw knuistjes geklemd houdt. Monsters zijn vrij statisch en ook een beetje dom. Ze staan daar maar te staan en wachten rustig, en vooral heel zichtbaar, af tot u besluit hen aan te vallen of u hen passeert. Doet u aan overkill - u dobbelt meer schade dan 's monsters levenskracht - schakelt u het gedrocht in kwestie onmiddellijk uit zonder dat die weerwerk kan bieden. In het andere geval kunt u zich aan een terugslag verwachten.

Uw concurrerende gilden, dat is een andere zaak, want dat geteisem hebt u minder onder controle, zeg maar helemaal niet.

Dobbelen is de motor die dit spel doet draaien. Acht aanvalsdobbelstenen en zes verdedigingsdobbelstenen klaren moeiteloos de klus. Geen overdaad aan symbolen hier, alleen een zwaard voor de lijf aan lijfgevechten, een boog voor de lange afstand en een schild voor de verdediging. Het belangrijkste symbool is echter het 'burst' symbool. Dobbelt u dat treft of verdedigt u sowieso raak en u mag de dobbelsteen in kwestie gelijk opnieuw gooien wat, als u geluk hebt, resulteert in een voor uw tegenstander niet zo aangename kettingreactie. Eenvoudig maar heel elegant. En spannend, vooral naar het einde van een scenario toe, als uw zintuigen massaal op scherp staan.

Rusten gaat u ook af en toe moeten doen. Uw wapens zijn immers regelmatig aan herstelling toe en als u een dood gildelid moet meeslepen is een opwekking uit de doden, een ritueel dat tijdens een rustactie kan worden uitgevoerd, een welkome handeling. Terugkeren uit de doden kan dus, maar mogelijk hebt u er wel iets aan overgehouden. Een setje van 24 vervloekingskaarten zal dat lekker voor u bepalen.

Tijdens uw verplaatsingen gaat u ook interessante dingen ontdekken. Een koffertje met goud, een medicijn, een queeste object waarnaar u wanhopig op zoek bent of - voor de ongeluksvogels onder ons - een wolvenklem.

Zo rent, ontdekt, vecht en interageert u maar door tot een gilde aan de overwinningsvoorwaarden van het scenario heeft voldaan. Die gilde wint.

Als u een campagne speelt kunt u tussen de scenario's door uw wapens en vaardigheden opwaarderen - altijd leuk - zodat u goedgezind, goed uitgerust en met frisse moed weer de duisternis in kunt. Uiteraard liggen er voor de winnaar van een scenario ook onvoorstelbare beloningen klaar.

Die kleine jongen in u

Arcadia Quest is, ondanks het regelboek van 35 bladzijden en het scenarioboek van 25, een eenvoudig spel. Laat de vrees voor complexiteit u dus vooral niet weerhouden dit spel een kans te geven.

De enkele kilo's aan prima spelmateriaal die de opvallend diepe doos herbergt gaat de kleine jongen in u onmiddellijk aanspreken. Uw hartje gaat enkele keren overslaan als u de miniatuurtjes aan het taxeren bent. Het oog voor detail is ronduit indrukwekkend. Ook op de kwaliteit van de fiches en de (grote hoeveelheid) kaarten valt weinig of niets aan te merken.

De grafische vormgeving van de miniaturen en de kaarten vind ik dan weer minder geslaagd. Ik heb een beetje een allergie aan kleine lijfjes met veel te grote hoofden, maar dit is uiteraard een kwestie van smaak. Tijdens het spelen viel die aversie al snel weg.

De beiderzijds bedrukte terreinregels zijn lekker groot, stevig en overzichtelijk. En door de codering snel traceerbaar bij het opzetten van de scenario's.

Arcadia Quest kent door de verplichting uw tegenspelers aan te vallen, een erg hoog 'take that' gehalte. Dat is hier echter niet storend omdat het gewoon moet - niemand wordt trouwens ontzien - en u mag er gerust van uitgaan dat u al snel als kleine jongens op de speelplaats over elkaar heen rolt. Leuk!

Origineel: het 'respawnen' van de monsters, een fenomeen dat zich voordoet van zodra er vijf zijn uitgeschakeld. U weet ongeveer waar ze opnieuw kunnen opduiken, maar u bent nooit zeker. En mogelijk ziet u ze ook nooit meer weer.

U zou uit het voorgaande kunnen afgaan dat Aracadia Quest zich enkel manifesteert als een gelukafhankelijk robbertje vechten, maar niets is minder waar. Strategisch en tactisch positie kiezen, temporiseren, de juiste wapens aan de juiste karakters toewijzen, vooral niet teveel in het oog lopen en op het juiste moment toeslaan is de boodschap. Uiteraard sturen de dobbelstenen uw perfect uitgekiende plannen aanzienlijk in de war, maar dat maakt dit net zo leuk.

Toch puntenaftrek voor de erg hoge prijs, al kan de garantie dat u dit heel veel zult spelen u misschien over de streep trekken. Dat u veel zult lachen werkt misschien ook motiverend.

Zoekt u een turbo kerkerkruiper met heel veel interactie, prachtig en veel materiaal, eenvoudige regels, veel afwisseling en bent u iemand die graag zelf scenario's in elkaar knutselt? Dan mag u Arcadia Quest zeker niet laten liggen. Hou wel rekening met chronische rugklachten. Die loopt u gegarandeerd op tijdens het transport naar huis of naar de spellenclub.

 

Arcadia Quest

Cool Mini Or Not / Spaghetti Western Games (2014)

Thiago Aranha / Guilherme Goulart / Eric M. Lang / Fred Perret

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

60 minuten

 

18:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: arcadia quest |  Facebook |

11-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 11

Thematische spel van het jaar

EVOLUTION (North Star Games, LLC)

Niet 'Dead of Winter: A Crossroads Game' - die is wel runner-up - maar Evolution, medespeler, is het best geslaagde thematische spel van het jaar.

In dit kaartgestuurde Darwiniaanse evolutiespel draagt u er zorg voor dat de soorten die u werden toevertrouwd zich zo efficiënt mogelijk ontwikkelen, met als enige doel overleven. Die ontwikkeling slaat zowel op hun vaardigheden als hun toename in aantal en omvang.

Dat houdt u allemaal mooi bij op de persoonlijke bordjes waarop u per soort het aantal en omvang per soort die u beheert bijhoudt, die ook nog eens worden gekoppeld aan maximaal drie eigenschappen die hier door kaarten worden gesymboliseerd.

Eten is de kern van de zaak want daar scoort u het gros van uw punten mee. Voedselfiches, zowel groenvoer als vlees, zorgen daarvoor. Hoe meer u eet, hoe meer u scoort. Planteneters, de hippies uit het pak, komen het makkelijkst aan eten. Dat kan elke ronde meestal spontaan, met een beetje invloed van de spelers, aan de waterkant zomaar worden opgepikt.

Maar de carnivoren, medespeler, dat is een hele andere zaak. Die hebben het niet zozeer gemunt op gezonde flora, maar eerder op dat wat die gezonde flora heeft opgegeten. Wees  als planteneter dan ook heel erg op uw hoede als een tegenspeler plots scherpe snijtandjes begint te vertonen.

Ze werpen alles in de strijd om de planteneters een kopje kleiner te maken, die carnivoren. Hinderlagen leggen en jagen in groep bijvoorbeeld, daar zijn ze goed in. Gelukkig jagen ze alleen op wat kleiner is dan henzelf zodat de planteneters mits wat geluk en gezonde eetlust hen steeds een stapje voor kunnen blijven. Die planteneters hebben daarbovenop ook zo hun eigen ontwikkelingsstrategieën zoals het formeren van pantsers, hoorns, intelligentie, klimvaardigheden, samenwerking, lange nekken, defensieve kuddevorming, extreme vruchtbaarheid, hamsteren, symbiose en waarschuwingssignalen. Jammer genoeg evolueren de carnivoren mee. Ik wens u dan ook veel geluk als u tegenover een carnivoor met klimvaardigheden en een meer dan gemiddelde intelligentie komt te staan die het jagen in groep tot in de perfectie beheerst.

U kunt ervoor kiezen om voor louter planteneters of carnivoren te gaan of beide onder uw hoede te nemen. Eender wat u doet, u kent maar één levenswijsheid: eten of gegeten worden. Eten betekent scoren, gegeten worden betekent punten verliezen. U hebt al begrepen dat een carnivoor met een goedgemikte maaltijdaktie zowel kan scoren als punten kan afpakken. Dubbele winst heet dat.

Scoren doet u op het einde van het spel ook nog met uw uitgespeelde vaardigheden en met de grootte van de populatie van uw overlevende soorten.

The origin of themes

Had Darwin nog geleefd, dit spel had zeker tussen zijn naslagwerken op het schap gestaan. Prachtig en veel materiaal wordt hier aangeleverd, van de waterpoel over de voedselfiches naar de soortbordjes, de kaarten en het glossy spelregelboek en de al even glossy overzichtsfiches. Om over de stoffen 'maagzakjes' nog maar te zwijgen. Blijkbaar met liefde gemaakt en met oog voor detail.

De regels in dat glossy regelboek zijn de eenvoud en overzichtelijkheid zelve en ze laten geen vragen open. U legt dit spel ook zo uit. Winnend het evolutieve strijdtoneel verlaten is dan weer een heel ander paar mouwen.

De aanleiding voor deze Award is dat het thema zo goed verweven is met de speltechnische omzetting dat u zich als het ware een ontwikkelende soort waant, voortdurend met dat koppie heen en weer speurend naar voedsel en - laat ons niet om de pot heen draaien - gevaar. Zit er een carnivoor in het spel of is er eentje op komst? Want waarom vervangt die lieve langnekkige planteneter plots twee van zijn vaardigheden? Dat is ook zo leuk aan dit spel. Tijdens uw beurt mag u de eigenschappen van uw soorten immers naar believen en gedekt verdelen. Maak niet de fout deze fase simultaan uit te voeren om tijd te winnen. Het is heel belangrijk dat u uw tegenspelers heel goed in de gaten houdt, ook al spelen ze hun kaarten gedekt. Waar ze hoeveel kaarten uitspelen is belangrijk en al helemaal als ze beginnen te wisselen, evolueren zeg maar.

Meer nog, u kunt van planteneter evolueren naar carnivoor en weer terug en het is interessant om uit te zoeken hoe u de verschillende eigenschappen bij de verschillende soorten die u onder uw hoede hebt op elkaar kunt laten inwerken. Met waarschuwingssignalen bijvoorbeeld kan een soort andere soorten beschermen, of door samenwerking kunt u meerdere soorten op hetzelfde moment laten eten (handig als de groenvoeding beperkt is). Met symbiose kunt u een kleinere soort dan weer tegen carnivoren beschermen. Klimmen is ook handig als u uit de buurt van carnivoren wil blijven, al moet u opletten dat ze deze vaardigheid later in het spel niet van u gaan afkijken.

Meerdere wegen leiden naar de overwinning en u kunt zowel met uitsluitend planteneters als carnivoren of een gemengde strategie winnen. Goed kunnen jongleren met grootte en populatie kan ook wonderen doen. Bij alles wat u doet moet u wel één gedachte in het achterhoofd houden: hoe meer ik kan eten voor dat een ander kan eten, hoe beter. Klamp u daaraan vast en u hebt een kans.

Ontwerpers die zich hebben voorgenomen een spel te maken waarbij het thema en de speltechnische omzetting naadloos in elkaar overvloeien raad ik aan eens een nadere blik op dit spel te werpen. Dan wordt Evolution voor hen als het ware 'The Origin of Themes'.

Mijn spelersgroep, die toch al heel wat achter de kiezen heeft als het over spellen gaat, was onmiddellijk verliefd op dit spel en er wordt steeds weer naar gevraagd. Zelf moet ik ook toegeven dat ik tijdens het dagdromen regelmatig afdwaal naar de woeste wildernis om aldaar mijn aanpak voor de volgende sessie mentaal voor te bereiden. Tot nu toe, mijn spelvrienden zijn hierbij gewaarschuwd, maken carnivoren een belangrijk deel uit van mijn droomgedrag.

De vijl voor mijn hoektandjes is al besteld.

Dominique

 

Evolution

North Star Games, LLC (2014)

Dominic Crapuchettes / Dmtry Knorre / Sergey Machin

2 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

 

21:45 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: evolution |  Facebook |

10-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 10

Beurt van het jaar

Op 18 januari 2014 om middernacht begonnen wij aan wat de langste beurt aller tijden binnen onze spelgroep zou worden. Hij duurde de volle 60 minuten en in die tijdspanne probeerden we in de laatste zet 'Freedom: The Underground Railroad' tot een goed einde te brengen.

Tot een goed einde brengen kwam hier neer op minstens 22 slaven bevrijden, maximum 16 slaven verliezen én voldoende steun hebben verzameld binnen het Huis van Afgevaardigden om de slavernij uiteindelijk te laten afschaffen.

U begrijpt dat de zenuwen strak gespannen stonden.

De woonkamer van K. M. leek wel op de war room van het Pentagon vlak na de aanslag op de WCT-Torens.

Onze 60 minuten crisisoverleg wierp wel zijn vruchten af. We wonnen.

Wil u trouwens weten welk spel 'Freedom: The Underground Railroad' opvolgt als meest thematische spel van het jaar? Dan moet u morgen even langskomen. Ik wed nu al dat u er glad naast zit.

Dominique

 

15:19 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: freedom: the underground railroad |  Facebook |

09-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 9

Kleur en getal van het jaar

RED7 (Asmadi Games)

Fascinerende, snel uitgelegde en vooral leuke kaartspelletjes. Ik heb er een zwak voor.

Red7 voldoet ruimschoots aan die drie voorwaarden.

In het doosje vindt u 56 kaarten: 1 rode start-regelkaart, 4 overzichtskaarten met daarop de eigenschappen van de kaarten in het spel, 2 ronde-overzicht kaarten en de 49 speelkaarten.

En de spelregels natuurlijk. Zeg maar regeltjes.

Die zeggen dat u van de 49 kaarten (7 kleuren met waarde 1 tot 7) er elke speler 7 moet geven en vervolgens de start-regelkaart in het midden van de tafel moet leggen. Die regelkaart zegt dat u momenteel rood speelt en dat de hoogste kaart in het spel wint - dat is de rode 7, vandaar de titel van het spel.

Elke speler krijgt ook nog een kaart van de resterende (trek)stapel die hij voor zich open op tafel legt. Die kaart vormt de startkaart van zijn 'palet'.

Om te begrijpen wat volgt hoeft u echt niet gestudeerd te hebben.

U hebt slechts 3 mogelijkheden. U voegt een kaart toe aan uw palet, u bedekt de regelkaart met een kaart uit uw hand, die daarmee gelijk de nieuwe regelkaart vormt of u doet beide.

Eender wat u doet, u moet op het einde van uw beurt aan de winnende hand zijn of u ligt eruit. U kunt ook gewoon niets doen, wat ook synoniem staat met afdruipen.

De clou van dit spelletje is dat elke kaart, bovenop de getalwaarde, een kleur heeft én een regel die de overwinningsvoorwaarde wijzigt. De rode regel bepaalt dat de speler die de hoogste kaart heeft uitgespeeld wint, de gele regel duidt de speler met de meeste kaarten in één kleur als winnaar aan, de indigo regel geeft de lauwerkrans aan de speler die de meeste opeenvolgende kaarten heeft (bv. 2,3,4,5), de blauwe regel laat u juichen als u het hoogste aantal verschillende kleuren in uw palet hebt liggen, de oranje regel doet u opspringen van vreugde als u de meeste kaarten van een bepaald nummer hebt, de groene regel doet u de vuisten ballen als u de meeste even kaarten in uw palet hebt liggen en violet doet uw tegenspelers bewonderend naar u kijken als u de meeste kaarten onder waarde 4 kunt voorleggen.

Bovengenoemde overwinningsroesjes zijn echter meestal van korte duur want de speler na u zal proberen de leiding over te nemen, hetzij door zijn palet uit te breiden en/of de regels van het spel te veranderen.

Kunt u niet meer mee ligt u er onherroepelijk uit. Last man/woman standing wint.

Wilt u wat meer uitdaging - ik raad u aan hiermee gelijk te beginnen - kunt u de regels voor gevorderden toepassen. Dan hamstert de winnende speler van een ronde zijn scorende kaarten tot een speler een bepaald aantal punten heeft bereikt. Bij 3 spelers zijn dat er bijvoorbeeld 25. Daarbovenop kunt u ook de speciale vaardigheden van de onpare kaarten in het spel integreren. Die worden dan geactiveerd op het moment dat u deze kaarten uitspeelt. Daarmee kunt u kaarten vanuit het palet van andere spelers verplaatsen naar de trekstapel, een extra kaart uitspelen, een kaart van de trekstapel nemen en een kaart uit uw palet naar de regelkaart transformeren. Daarbovenop mag u een kaart van de stapel trekken als de getalwaarde van de kaart die u als nieuwe regel uitspeelt hoger is dan het aantal kaarten in uw palet.

Red7, medespeler, is Fluxx voor gevorderden. U probeert zo lang mogelijk, liefst het langst natuurlijk, in het spel te blijven en door de combinatie van kleurregel en kaartwaarde resulteert dit in een interessante denkoefening als u aan de beurt bent. U kunt naar uw eigen doelstelling toewerken maar u zult toch adaptatiemogelijkheden moeten inbouwen voor als u weer aan de beurt komt, vooral door een beetje te temporiseren wat de regels betreft. Ik hoef u niet uit te leggen dat het aanpassen van de regels een belangrijke en machtige act is. Bent u een speler die zich goed kan inhouden, geduldig kan wachten tot het ideale moment en de aankondiging van dat ideale moment perfect kan aanvoelen gaat u zich helemaal in uw sas voelen.

U moet ook erg goed oppassen met het uitspelen van zowel een regelkaart als een paletkaart. U begint slechts met 7 kaarten op hand en de kans dat u kunt bijtrekken is beperkt, zeker als u met de basisversie aan de slag gaat en niet kunt profiteren van de bijtrek-eigenschap van de drietjes.

Een schoonheidsprijs gaat Red7 niet winnen, alles is gewoon functioneel gehouden.

Wilt u niet-spelers aan uw speeltafel krijgen kan ik u Red7 ten zeerste aanraden. En combineert u het met enkele spelletjes Pairs van zodra de toestromende nieuwsgierigen gegroeid zijn tot 8 zijn ze gegarandeerd helemaal om.

U hebt hier al eerder gelezen dat ik de heer Carl Chudyck al een hele tijd nauwlettend in de gaten houdt. Red7 bewijst weer waarom.

Dominique

 

Red7

Asmadi Games (2014)

Carl Chudyck & Chris Cieslik

2 tot 4 spelers vanaf 9 jaar

5 tot 10 minuten

 

 

17:13 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: red7 |  Facebook |

08-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 8

Blogartikel van het jaar

HOW SOLO GAMING SAVED MY LIFE (A TALE OF AMAZEMENT) door BilboAtBagEnd

Of hoe het spelen van solospellen een hoopje menselijk wrakhout drijvende kan houden.

Verplichte lectuur in deze donkere dagen na kerstmis.

http://www.boardgamegeek.com/blogpost/36636/how-solo-gami...

Dominique

17:53 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: awards 2014 |  Facebook |

07-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 7

Vermisten van het jaar

CASTLES OF MAD KING LUDWIG (Bezier Games, Inc.)

Ean fascinerend figuur, die koning Ludwig, weliswaar met een fascinerend steekje los. Gun uzelf een cadeautje en lees zijn biografie.

De bizarre gebeurtenissen rond zijn dood hebben nog steeds hun geheimen niet prijsgegeven, net als de bizarre redenen waarom essentiële onderdelen van dit spel spoorloos zijn verdwenen. Geen insert, geen ziplocks, geen lekkere stevige componenten en geen handig spelregelboekje.

Gelukkig compenseert het spel zelf ruimschoots het gemis.

Kastelen bouwen doet u hier, enkel en alleen om punten te scoren.

Willekeurig aangeboden kamers, bepaald aan de hand van getrokken corresponderende kaartjes en toegewezen aan een steeds wisselende bouwmeester die hun aankoopprijs bepaalt (en hopelijk uiteindelijk ook int) gaan uiteindelijk de werf van de kopers in. Die leveren bij aanbouw punten op, al dan niet opgepompt door de aanwezigheid van aangrenzende kamers. Sommige vertrekken ziet Ludwig echter liever niet in elkaars buurt, waardoor u puntenaftrek incasseert.

Geheime bonuskaarten en openbare bonusfiches leveren ook nog eens extra prestige op, en als u tot het summum van de laat 19de eeuwse binnenhuisarchitecten behoort kunt u ook door het handig voltooien van kamers - er blijft geen tochtgat open - leuke bijkomende acties verdienen.

Gaat u liever ondergronds kunt u ook extra aandacht besteden aan de kelderverdieping die, als u het heel slim speelt, ook nog eens extra punten genereert.

Trappen en imposante brede gangen laten u toe het maximale uit Ludwigs expansieve opdracht te halen.

Castles of Mad King Ludwig is, in tegenstelling tot Suburbia van dezelfde auteur, wél leuk. Ook hier houdt u best een oogje op wat uw tegenspelers in de steigers hebben staan, maar het is allemaal wat overzichtelijker en minder determinerend.

Mij deed het spel een beetje aan Big City denken, een van mijn lieverdjes. Vooral dat scoren bij elke beurt, afhankelijk van wat er zich in de buurt bevindt vind ik erg lekker. Een beetje slim bouwen, die bonuskaarten in de gaten houden en als bouwmeester maximaal cashen uit het aanbod dat u uw collega architecten voorschotelt zijn andere leuke spelelementen.

In tegenstelling tot wat ik vreesde duurde de aanbodfase niet echt lang, al zult u beurtanalisten af en toe wel moeten aanporren.

Castles of Mad King Ludwig is ook nog eens erg leuk met z'n tweeën, altijd meegenomen.

En als u niet wint kunt u nog altijd gaan voor een, weliswaar niet officiële, schoonheidsprijs. Zo voelde ik mij na mijn laatste sessie, die ik trouwens zwaar verloor, echt wel de morele winnaar. Zo schril stak mijn sprookjeskasteel af tegen het gedrocht van mijn tegenstander.

Puntenaftrek voor de prijs, die door het spelmateriaal en de hoger aangehaalde vermisten totaal niet kan worden verantwoord.

Maar speelplezier? Jazeker!

Dominique

 

Castles of Mad King Ludwig

Bezier Games, Inc. (2014)

Ted Alspach

1 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

90 minuten

 

19:28 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: castles of mad king ludwig |  Facebook |

06-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 6

Verweesde van het jaar

SPYFALL (HOBBY WORLD): de spion

Zit u daar, als spion in een groot gezelschap, op een locatie waarvan u geen flauw benul hebt.

Uw gezelschap weet duidelijk wel waar dit verhaal zich afspeelt en laat dat ook duidelijk aan elkaar weten, zij het met omwegen. Ze weten immers dat u aanwezig bent, wat u van plan bent en ook dat u ruim in de minderheid bent. Alleen weten ze niet hoe u eruit ziet. 

Zelf probeert u, als men u aanspreekt, met de moed der wanhoop de discussie mee aan de gang te houden, daarbij hopend dat u zo laat mogelijk bij de besprekingen wordt betrokken. Want als u weet waar u zich bevindt en u maakt dat kenbaar, is uw missie geslaagd en hebt u gewonnen.

Heeft iemand in het gezelschap echter een vermoeden over uw echte identiteit en komt het tot een stemming die u ontmaskert kunt u uw 'license to kill' badge op uw buikje schrijven. Snelheid is dus geboden.

Medespeler, Spyfall is het spel waarmee ik het meest heb gelachen in 2014. Schuddebuiken deed ik. 

Locatiekaarten (denk aan duikboten, casino's, scholen, militaire basissen enz.), gekoppeld aan een karakter dat op die locatie een beroep uitoefent, een spionkaart en een briljant idee, meer hadden ze bij Hobby World niet nodig om dit heerlijke praatspelletje uit de Russische hoed te toveren.

Dolle pret gegarandeerd, zowel voor de spion als voor de spionzoekers, en altijd weer dat gelach aan tafel. Daar doet een spelende mens het uiteindelijk toch voor. 

U gaat trouwens nooit het moment vergeten waarop u voor de eerste keer als spion met de zege aan de haal gaat. Meer waard hoor dan een - ik zeg maar iets - klinkende overwinning van Die Staufer.

Dominique

 

Spyfall

Hobby World / Rebel.pl (2014)

alexandr Ushan

3 tot 8 spelers vanaf 12 jaar

15 minuten

 

18:58 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (3) | Tags: spyfall |  Facebook |

05-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 5

Beschaving van het jaar

Men meet een beschaving af aan haar verwezenlijkingen.

Die van ons?

Touchscreen-handschoenen. Voor in de winter.

I rest my case.

Hoe ver staan we eigenlijk qua beschavingsgraad, medespeler? Hebt u daar al eens over nagedacht? Zou het grote streven van een beschaving niet moeten zijn dat we naakt en hand in hand in een weelderinge natuur en in een conflictloze wereld, weliswaar met een stapel spellen onder de arm, vrolijk door het decor huppelen? Weer naar de Tuin van Eden als het ware? Zouden alle volkeren der aarde daar niet naartoe moeten werken?

Het zou wat zijn.

En als we dan toch perse oorlog willen voeren, volkeren onderdrukken en hun onbezoedelde cultuur vervuilen met touchscreen-handschoenen, zouden we dat dan beter niet doen aan de speeltafel, waar het allemaal geen kwaad kan?

Misschien een gouden tip voor onze wereldleiders?

Ik zou ze in elk geval Historia aanraden, de wereldleiders. Het beste beschavingsspel dat in 2014 is verschenen.

Ze waren goed bezig in 2014, de Italiaanse ontwerpers. Later in deze Award uitreiking zal dat nog uitvoerig worden geïllustreerd.

In Historia, de naam zegt het zelf, gaat u de geschiedenis herschrijven. U moet dat weliswaar doen binnen de courante lijntjes die in dit spelsegment voor u worden getrokken. Dat betekent militair ontwikkelen en oorlog voeren, uw algemene kennis vergroten en uitbreiden ten koste van uw medemens. Historia geeft u de mogelijkheid door middel van een eenvoudig simultaan kaartgestuurd spelmechanisme, een duidelijke en overzichtelijke iconografie en het gebruik van slechts één grondstof (uw houten blokjes) een erg leuk ontwikkelingstraject van 12.000 jaar af te leggen.

Het managen van uw actiekaarten - u krijgt ze niet zomaar weer op hand - en uw grondstoffen vormt de grootste uitdaging in dit spel. Op een slim uitgekiend raster worden de militaire en civiele ontwikkelingen overzichtelijk bijgehouden waardoor u te allen tijde weet waar u, in vergelijking met uw tegenstanders, aan toe bent.

Ook interessant is dat de militaire conflicten, uitgevochten op een mini wereldkaart, een stuk minder determinerend en uitgesproken zijn dan die bij de concurrenten, iets wat deze jongen zeer erg toejuicht.

Bent u een eenzame medespeler kunt u ook met de voortreffelijke en erg gestroomlijnde solovariant aan de slag, waarin zogenaamde Civbots u het vuur aan de schenen komen leggen. U kunt zelfs hun moeilijkheidsgraad instellen en, indien gewenst, een meerspeler sessie met hun aanwezigheid verblijden. Reken echter niet op een wandelingetje in het park.

Prima materiaal, een overzichtelijk en functioneel spelbord en een nog veel overzichtelijker speelduur - dat stapje heeft Historia dan ook weer voor op de grote groep concurrenten - maken de klus helemaal af.

Historia verdient dan ook niet anders dan de Award voor de beschaving van het jaar binnen te slepen. Niet alleen van 2014, wat mij betreft ook van de jaren ervoor.

Dominique

 

Historia

Gigamic / Giochix.it / Golden Egg Games (2014)

Marco Pranzo

1 tot 6 spelers vanaf 14 jaar

120 minuten

 

 

14:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: historia |  Facebook |

04-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 4

Conflict van het jaar

SEPTIKON: URANIUM WARS (HOBBY WORLD)

Zo begon ik mijn Spiel 2014 voorbeschouwing over Septikon: Uranium Wars:

"In 'Septikon: Uranium Wars', een bordspel voor 2 spelers, baat u een zwaar bewapend mijnstation uit op een asteroïde. Die herbergt namelijk uranium. Een andere maatschappij heeft echter ook haar oogje laten vallen op uw lucratieve graafwerken en - het geeft in elk geval het voordeel van de duidelijkheid - valt u gewoon aan. Dat houdt in dat u al van verre raketten en fotontorpedo's op u ziet afkomen. Gelukkig hebt u nog tijd om uw verdedigingsschilden te activeren en uw agressor een koekje van eigen deeg te geven.

Ondertussen blijft u maar door ontginnen want u hebt uw uranium nodig voor alles wat uw mijnstation draaiende houdt, dus ook voor het aanvallen van uw opponent.

Al het werk laat u aan uw zelf gekweekte klonen over. Zelf houdt u zich bezig met de supervisie vanop uw zwaar beveiligd hoofdkwartier."

De via Kickstarter gepimpte versie - met onder andere 3D clonen, satellieten, ruimteschilden, biodrones, gewone en van een kernkop voorziene raketten en een stapeltje actiekaarten - is ondertussen in de winkels verschenen.

Ik steek maar gelijk van wal, medespeler. Een ab-so-lu-te aanrader.

Uw mijnstation, ingedeeld in vier grote modules, als daar zijn grondstof opslagplaatsen, wapendepots, wapensystemen en productie-eenheden, is dan ook één grote speelplaats voor de agressieve ruimtevaarder.

Vandaar dat men u aan het hoofd van deze onderneming geplaatst heeft natuurlijk. 

De grondstoffen vormen de ruggengraat van uw basis. Zuurstof hebt u, behalve nodig om te ademen, ook nodig om extra klonen te produceren, die u dan weer niet kunt missen omdat zij alle noodzakelijke handelingen beheersen die nodig zijn om de hoger genoemde modules te doen draaien. Meer zelfs, het infiltreren van het mijnstation van uw tegenstander werd ook in hun genetische aanleg geprogrammeerd. Samengevat: zij doen, op bevel uiteraard, alles voor u. Handig. En veilig.

Biomassa kunt u gebruiken om spionnen op uw tegenstander af te sturen en een gerichte aanval op de productiezone - extreem beveiligd - van uw tegenstander uit te voeren.

Uranium is waar het uiteindelijk om draait. Onontbeerlijk als u een kernraket richting overkant wil sturen, maar ook erg handig om uw station van de nodige energie te voorzien. Energie die u nodig hebt om bijvoorbeeld - ik zeg maar iets - uw verdedigingsschilden en laserkanonnen operationeel te houden. En uranium is blijkbaar ook erg lucratief, want het is de inzet van het conflict dat u hier zit uit te vechten.

Metaal hebt u nodig om herstellingswerken aan uw basis uit te voeren. U moet er sowieso van uit gaan dat uw tegenstander gaatjes in uw gebouwen gaat slaan, al dan niet op cruciale plaatsen. Een mobiele eenheid die snel reparaties kan uitvoeren, en over de nodige voorraad herstelmateriaal beschikt, strekt dan zeer tot aanbeveling. Een gouden tip, medespeler: bescherm uw metaal opslagplaats te allen tijde en zorg voor een constante aanvoer.

Satellieten lanceert u enkel en alleen om inkomende projectielen of landingscapsules te neutraliseren of te onderscheppen. Laservuur komt er jammer genoeg wel doorheen.

Schilden houden laservuur dan weer wel tegen, maar gebruiken bij elke activatie energie. En laat nu net het op peil houden van uw energievoorraad een van uw grootste aandachtspunten zijn.

Raketten, al dan niet voorzien van een kernkop, kunnen mits een goede baanberekening en een beetje geluk, aanzienlijke en vooral diepe schade aanrichten in de basis van uw tegenstander.

Biodrones propt u in een landingscapsule, hopend dat ze landen op een strategisch gevaarlijke plaats in het mijnstation van uw tegenstander, bij voorkeur in een van de grondstofopslagplaatsen.

Spionnen doen wat hun naam zegt: infiltreren en spioneren. En slaagt u erin ze te bewapenen met enkele staven dynamiet kunnen ze heel wat schade in de basis van uw tegenstander aanrichten.

Schutters zijn klonen die zich naar het oppervlak van uw asteroïde begeven om vandaar uw aanvallende acties uit te voeren: lasers afvuren, raketten lanceren, biodrones uitzenden, sattelieten en schilden in een baan om uw asteroïde brengen enzovoort.

In principe kan u slechts één actie doen tijdens uw beurt en wat u kunt doen wordt bepaald door de zogenaamde Random Number Generator, lees: het gooien van een zeszijdige dobbelsteen. Die generator zal u regelmatig dwarszitten. het is dan ook zaak uw klonen zodanig te plaatsen en te maneuvreren dat u te allen tijde uw potentiële opties optimaliseert.

U hebt het al begrepen, u hebt enorm veel te doen.

U speelt tot uw tegenstander niet meer kan terugslaan of ootmoedig de handdoek in de ring gooit. U kunt vooraf ook een aantal schadepunten afspreken, waarbij de eerste speler die zoveel schade oploopt deemoedig het hoofd moet buigen. In de spelregels wordt deze aanpak trouwens voor uw eerste kennismakingsspel aangeraden, tot 15 schadepunten meerbepaald.

Medespeler, ik heb nog nooit een spel gespeeld waarvan het spelbord na het openklappen zo overweldigend was - zo overweldigend zelfs dat ik het gelijk weer in de doos wou kieperen - en achteraf zo intuïtief in gebruik bleek. In een wipje hebt u de verschillende functies van uw mijnstation in de vingers en kunt u aan de 'slag'.

Het materiaal waar u mee aan de slag mag is ook niet te versmaden. Vooral de satellieten springen in het oog. Prachtig vormgegeven en heel wat sfeer aan de setting toevoegend, net als de biodrones, uw klonen, de schilden en de raketten. Voor de grondstoffen werden grote gekleurde houten blokjes gebruikt, heel functioneel en overzichtelijk.

Een gouden raad als u dit speelt: geef nooit op! U kunt vanuit een ogenschijnlijke verloren positie terugkomen en alsnog winnen.

Nog leuker wordt dit als u geluidjes maakt bij het afvuren van uw laserkanonnen, het inslaan van uw (kern)bommen of het ontschepen van uw biodrones. Ook voor het activeren van productiemodules heb ik ondertussen een heel eigen geluidspallet ontwikkeld. U zou mijn speciale 'bliep' moeten horen als ik biomassa in zuurstof omzet.

Dominique

 

Septikon: Uranium Wars

Hobby1World / Igrology (2014)

Konstantin Seleznev

2 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

 

 

 

 

 

 

11:40 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: septikon: uranium wars |  Facebook |

03-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 3

Uitbreiding van het jaar

CORE WORLDS: REVOLUTION (STRONGHOLD GAMES)

Na de Galactic Orders uitbreiding, die op zich al dik in orde was, werd deze tweede fijntrimmer - waarschijnlijk ook gelijk de laatste - aan het speelplezier toegevoegd.

Ontwikkelingen, tactische helden decks (die het inzetten van helden een geheel nieuwe en erg leuke dimensie geven), revoluties, nieuwe gebeurteniskaarten, een nieuwe wereld en een bordje voor de stockage van de gebeurteniskaarten en ontwikkelingskaarten zijn de elementen die deze uitbreiding aan het basisspel toevoegt. Heel belangrijk: zonder het spel te vervuilen met een overdaad aan extra regeltjes.  

Deze uitbreiding kan zelfs moeiteloos samen met de Galactic Orders expansie worden geïntegreerd in het Core Worlds universum, een universum waar het fijn toeven is.

Onder andere een kleine 100 prachtig geïllustreerde kaarten vindt u in dit doosje, met een tekst opdruk waarvan vele spellen een lesje kunnen leren - ik kijk vooral naar jou, Imperial Settlers! U hebt echt geen leesbril nodig om hiermee aan de slag te gaan.

Zoals eerder aangegeven lijkt hiermee het Core Worlds universum te zijn voltooid, al weet een mens nooit natuurlijk.

Ik ben door de band niet zo voor uitbreidingen, maar deze is een voorbeeld van hoe het absoluut moet.

Dominique

 

12:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: core worlds: revolution |  Facebook |

02-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 2

Triootje van het jaar

Het triootje van het jaar komt niet uit het filmisch meesterwerk 'Graf Porno bläst zum Zapfenstreich', maar wel uit de werkstatt van NSV (Nürnberger-Spielkarten-Verlag GmbH).

Het triootje bestaat uit Kuhlorado, Kuh Vadis en Zum Kuhkuck, een kaartspelletje en twee dobbelspelletjes. Alle drie zijn bestemd voor twee spelers. Wie het Duits een heel klein beetje beheerst heeft ondertussen al door dat koebeesten als rode draad door deze spelletjes lopen.

In KUHLORADO probeert u middels het gooien van twee zeszijdige dobbelstenen randvelden, drinkplaatsen en aaneengesloten gebieden te creëren. Het spelbordje is een blaadje papier dat u van een stapeltje scheurt. Daarop staan koeien, troggen en cijfers van 1 tot 5 afgebeeld.

Tijdens uw beurt mag u tot twee keer dobbelen. Dobbelt u twee koeien moet u twee koevelden op het terrein markeren. Dobbelt u twee getallen moet u een van die getallen kiezen en een overeenkomstig vrij getalveld markeren. Een koe en een getal gedobbeld? Dan markeert u een koe- of het overeenkomstig vrij getalveld. U mag dan ok beide velden markeren, maar dat kan alleen als er zich één vrij veld tussen beide velden bevindt.

Trogvelden zijn te allen tijde taboe.

Zodra alle koevelden bezet zijn eindigt het spel.

Hebt u de meeste randvelden bezet verdient u 3 punten. Bezit u de meeste velden aan de drinkplaatsen (horizontaal en verticaal aangrenzend) krijgt u punten afhankelijk van de grootte van de trog: 2 punten voor een kleine en 4 punten voor een grote. Tenslotte scoort u nog voor uw aaneengesloten gebieden: vanaf 5 velden levert u dat 2 punten op, vanaf 10 zijn dat er 5, vanaf 15 krijgt u er 12 en vanaf 20 mag u 20 punten bijschrijven op uw konto.

In KUH VADIS gaat u met vijf dobbelstenen aan de slag. Daarmee probeert u al dobbelend drie vooraf bepaalde randvelden door een ononderbroken rij geclaimde velden met elkaar te verbonden. Ook hier is het speelveld een velletje papier dat u van een stapeltje scheurt.

Hier mag u tot drie keer dobbelen tijdens uw beurt. Wat en hoeveel u herdobbelt mag u vrij bepalen.

Dobbelt u minstens twee koeien of drie dezelfde getallen mag u eender waar op het speelveld - alleen voorgedrukte koeien of cijfers van 1 tot 5 hier - een vrij koeveld of een corresponderend vrij getalveld markeren. Als u vier koeien of dezelfde getallen dobbelt mag u nog een keertje, maar u als u een tweede veld wil markeren moet dat grenzen aan het eerste gemarkeerde veld in die beurt.

Wie als eerste zijn drie startvelden met elkaar verbindt is de winnaar. Indien een speler erin slaagt de andere in te sluiten kan de tweede enkel nog een gelijkspel afdwingen door op zijn beurt zijn tegenstander in te sluiten.

In ZUM KUHKUCK moet u met kaarten aan de slag.

Op die kaarten: rode laarsjes, gele koebellen, groene melkkrukjes, blauwe melkkannen en paarse koeborstels, 11 van elk. Verder nog 5 stroomkaarten en 1 score overzichtskaart.

Spelconcept: op tijd stoppen of roemloos ten onder gaan.

Beginnend met een startkaart op hand trekt elke speler er om beurt eentje bij. Van zodra een speler minstens 5 kaarten op hand heeft - de handlimiet is 20 - kan hij ervoor kiezen om te  scoren in plaats van een kaart bij te trekken. Hij legt dan al zijn kaarten af en geeft aan welke kleur (voorwerp) hij wil scoren. Hij scoort dan voor elke afgelegde kaart een punt en voor de elke kaart van de bestemde kleur twee. Dat wordt genoteerd op een handig scoreblaadje. Elke speler kan elke kleur slechts één keer scoren in het spel. Trekt de speler tijdens zijn beurt een stroomkaart wordt hij geëlektrocuteerd en moet hij al zijn handkaarten, inclusief de stroomkaart, afleggen.

Het spel eindigt onmiddellijk van zodra elke speler in elke kleur heeft gescoord. Dan worden nog bonuspunten toegekend a rato van 10 voor de speler die in de 5 kleuren het hoogst scoorde. Wie daarna het meeste punten heeft verzameld wint.

Stuk voor stuk leuke spelletjes levert Reinhard Staupe hier af, ideaal voor koppeltjes die op reis of even snel tussendoor een luchtig dobbel- of kaartspelletje willen bezigen.

De spelregels van dit trio zijn poepsimpel en op een minuutje uitgelegd, ze duren alle drie niet langer dan een kwartiertje en ze zijn bovenal erg leuk om te doen, ondanks de aanwezigheid van de relatief hoge geluksfactor.

De voorgedrukte terreinblaadjes van de beide dobbelspelletjes zorgen voor meer dan voldoende afwisseling maar u gaat ze wel moeten kopiëren om deze afwisseling te behouden. Of u kunt markeersteentjes gebruiken.

Speelt u graag luchtige en tactische dingetjes voor twee kunt u gerust toeslaan. Uit ervaring kan u meegeven dat het nooit bij één partijtje blijft.

Dominique

 

13:09 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zum kuhkuck, kuh vadis, kuhlorado |  Facebook |

01-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 1

Spel(len) van het jaar

Laat ik maar gelijk het vizier scherp stellen.  De beste spellen van 'De Tafel Plakt!', verschijningsjaar 2014, zijn de spellen waaraan ik het meeste plezier heb beleefd.

In 2014, medespeler, heb ik heel veel genotservaringen mogen ontlenen aan veel spellen. Dat is eigenlijk een beetje jammer, want dat maakte het kiezen van de uitspringers niet eenvoudig. De nipte afvallers voor de top vijf die hieronder volgt komen gelukkig later in de Award uitreiking nog ruim aan bod. En daar zitten enkele niet voor de hand liggende verrassingen tussen.

Maar een man moet doen wat hij moet doen. Dus hieronder volgen de vijf laureaten.

Plaats één, spel van het jaar 2014 van 'De Tafel Plakt!':

RATTLEBONES (RIO GRANDE GAMES)

Een dobbelgestuurd loopspel godbetert.

Maar wàt een gestuur met die lekker grote en moduleerbare dobbelstenen.

Altijd leuk, altijd weer anders en altijd inslaand als een bommetje met wie ik dit speel, zowel bij gelegenheidsspelers als veeleisende veelspelers.

Kwam pas laat op het jaar tevoorschijn maar is ondertussen ten huize van niet meer van tafel weg te denken.

In tegenstelling tot wat u na uw eerste spelbeurt denkt is er geen ideale strategie. Dat heb ik ondertussen wel ondervonden. Spelers die na hun eerste Rattlebones ervaring handenwringend op de trein begonnen te spelen werden genadeloos ingemaakt door de aandelen rush. De aandelen liefhebbers werden later op hun beurt dan weer de loef afgestoken door de sterrenplukker. Die aanpak werd vervolgens deskundig de grond in geboord door de naakte punten benadering en die werd op zijn beurt dan weer zwaar geschoffeerd door de 'herdobbel en verhoog daarmee je kansen' logica. Ook de 'positie op het scorespoor punten generator' speltechniek heb ik dit spel winnend zien afsluiten. Risicovol, maar ook haalbaar is de gokstrategie. En goud, het smeermiddel bij uitstek, kan u ook erg behulpzaam zijn.  Ik heb spelers zien winnen die het hele spel slechts één dobbelsteen gebruikten tijdens hun beurt. Ik heb er zien winnen die bijna altijd minstens twee of drie dobbelstenen mochten inzetten. En ik heb geen enkele speler aan tafel gehad die dit niet leuk vond.

En dan heb ik het nog niet gehad over de combo's tussen de hoger genoemde strategieën, bijvoorbeeld de sterrenplukker aanpak door een 9 pips gebruiker. Oppassen voor dit sujet is de boodschap.

Ik geef weer teveel prijs.

Meer info? Lees mijn oordeel, dat u terugvindt in de rechterkolom bij de spelbesprekingen van 2014.

Plaats twee: IMPULSE (ASMADI GAMES)

Hands down on number two.

Sinds Glory yo Rome en Innovation hou ik de heer Carl Chudyk nauwlettend in de gaten. Dat loont, zo bleek ook weer in 2014.

Met Impulse laat Carl nog maar eens zien wat voor ingenieuze ontwerper hij is.

Lelijk als de nacht is dit, waarbij veel bling bling werd ingeruild voor pure functionaliteit. Een schoonheidsprijs gaat dit ruimte-avontuur dan ook nooit winnen. Maar qua speelplezier laat dit kaartspel het gros van wat verscheen in 2014 ver achter zich.

Door als eerste 20 punten te verdienen uzelf in de intergalactische annalen katapulteren, daar is het u hier om te doen. Dat doet u door - vanuit uw thuisbasis - een aanvals- en transportvloot op te bouwen, to boldly go where no man has gone before, ertsen te ontginnen en te verrijken, handel te drijven, de kern van uw sterrenstelsel te ontdekken, onderzoek te doen en af en toe een cruiser of transportschip van uw tegenstander(s) uit het firmament te knallen.

Kern van het hele gebeuren is de Impuls. De acties op deze rij van vier kaarten, die u elke beurt zelf moet voorzien van een handkaart waarna de langst aanwezige kaart weer wordt weggenomen, mag u elke beurt in de voorgeschreven volgorde activeren. U wil de Impuls uiteraard graag voorzien van acties die u bevoordelen, maar tegelijkertijd geeft u daarmee ook uw tegenstanders interessante (figuurlijke) munitie. Gelukkig kunt u door het kiezen van de planactie ook een hoogstpersoonlijke Impuls programmeren zodat u de parasieten die uw tegenspelers door de band toch zijn kunt afhouden.

Elke kaart in dit spel genereert minstens één actie en u speelt ze vanuit de hand, vanuit de Impuls (openbaar of persoonlijk), vanuit de ontdekte sectoren op het door dezelfde kaarten samengestelde willekeurige 'spelbord' en zelfs vanuit de trekstapel. Acties kunnen worden opgepompt als u de juiste mineralen in voorraad hebt of als u voldoende transportschepen naar de betreffende sector hebt verplaatst.

Net als in Glory to Rome krijgt u ook hier een persoonlijk spelersbordje waarop het beurtverloop overzichtelijk staat weergegeven. Daarop verzamelt u uw ontgonnen ertsen, coördineert u uw onderzoeksprojecten en stelt u uw persoonlijke Impuls samen.

U krijgt veel te doen in dit spel en de wormgaten naar de overwinning zijn quasi niet te tellen. Vanuit een verloren positie terugkomen is perfect mogelijk als u er het koppie kunt bijhouden. Een goede raad: verlies geen tijd met gemorrel in de marge. Snel naar de kern van de zaak maneuvreren is de boodschap want een half uurtje na de lancering komt de eindmeet al in zicht. En op dat moment wil u echt geen ruimteschepen meer op de tekentafel hebben liggen.

Fantastisch spelletje.

Plaats drie: PANDEMIC: THE CURE (Z-MAN GAMES)

Iets vergevingsgezinder dan zijn dobbelsteenloze voorganger, maar minstens even leuk. Heeft trouwens de voorganger definitief van de plakkende tafel verdreven. Dat wil wat zeggen.

Een gedetailleerde bespreking vindt u in de vertrouwde rechterkolom.

Plaats vier: TAJEMNICZE DOMOSTWO / MYSTERIUM (PORTAL GAMES)

Kon evengoed de prijs krijgen voor de komeet van het jaar, want hoe dit naar het jaareinde toe als een pas afgeschoten vuurpijl, zowel in onze contreien als over de oceaan, de spellenhemel inspoot was du jamais vu.

Ik maak me wel een beetje zorgen over de grafische make-over die Libellud, de opschrokker van dit kleinood, voor ons in petto heeft. De eerste schetsen beloven niet veel goeds. Het wordt er blijkbaar allemaal een beetje vrolijker op, en dat kan dit spel eigenlijk niet hebben. Het leeft van de duisternis en daarmee resonerende illustraties.

Slaat aan bij iedereen met wie ik dit speelde - op oudejaarsavond moesten we op dag  zeven voor de zoveelste keer de duimen leggen - en is zo makkelijk aanpasbaar dat dit met elke spelersgroep kan.

Ook al in de rechterkolom terug te vinden.

Plaats vijf: DEAD OF WINTER: A CROSSROADS GAME (PLAID HAT GAMES)

Thema, thema, thema, dat is het belangrijkste ingrediënt van dit spel. Maar los daarvan wordt u ook op een erg leuke spelervaring getrakteerd die, mede door de grote hoeveelheid Crossroads kaarten, geen enkele keer dezelfde is.

U hebt echt het gevoel dat u deel uitmaakt van een post apocalyptisch mega-epos dat bol staat van de onverwachte wendingen, paranoia, eigenbelang en morele vraagstukken. De spelervaring overstijgt ook moeiteloos het zombiegegeven waardoor uw eerste 'O nee, niet weer!' reactie wanneer dit als speelgerecht op de suggestiekaart wordt gezet al snel na het aansnijden omslaat in een gevoel dat u gerust kunt omschrijven als opwinding. Opwinding die tijdens het spelen alleen maar zal toenemen.

Meer details vindt u - het wordt afgezaagd - in de rechterkolom..

Tot morgen.

Dominique 

 

30-12-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: voorspel

"Het is niet omdat ik wijs dat ge moet kijken.", oreerde Bart De Pauw in het overheerlijke 'Buiten de Zone'.

Daar zijn uiteraard uitzonderingen op. Wijst een toevallige voorbijganger naar een vallende piano die zich op enkele meters boven uw hoofd bevindt is het toch raadzaam uw blik even ter hemel te richten. En wijst de human resource manager tijdens een sollicitatiegesprek ostentatief naar uw kruis is een kleine lokale prospectie ook aangewezen.

Waarbij ik naadloos de overgang maak naar de wegwijzers die door de 'De Tafel Plakt!' Awards worden uitgezet. U moet er uiteraard geen rekening mee houden, maar het kan zeker geen kwaad.

Het is weer zover, medespeler. 2014 vloog als een raket voorbij, braakte naar mijn gevoel oneindig veel spellen uit en het ziet er niet naar uit dat in 2015 de industrie van deze ondertussen chronisch geworden braakreflex zal worden genezen.

Veel betekent echter niet beter. Het zoeken naar de krenten in de pap wordt steeds moeilijker. Veel, zo niet alles, werd al eens gedaan en veel, zo niet alles, wat we vandaag voorgeschoteld krijgen is een variatie op een bestaand thema.

Edoch: muziek kent ook maar zeven majeure noten, en met dat handjevol worden al decennia lang erg leuke, zelfs briljante, dingen maakt. Geef Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus van Nick Cave een luisterbeurt en u begrijpt wat ik bedoel.

Dus wees gerust. Ze zijn er, de krenten. Alleen niet altijd waar u ze verwacht. En ik heb geprobeerd ze te uwen behoeve uit de pap te vissen.

Maar om de pap zelf kunnen we ook niet heen en daar blijken af en toe bedorven brokjes in de zitten. Daar moet uiteraard ook even naar worden gewezen.

Vanaf 1 januari 2015, elke dag en de hele maand lang, kunt u hier de uitreiking van de prijzen volgen.

Een lach en een traan, een sof en een succes, ze passeren allemaal de revue.

In afwachting van de aftrap wens ik u alvast een voorspoedig, gezond en spellenrijk 2015 toe.

Dominique 

 

11:16 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: awards 2015 |  Facebook |

29-12-14

Stoot u gerust meer dan een keer, medespeler.

Steam Donkey

Uitnodigend was het niet, toen ik dit op Spiel in de stand van de Ragnar Brothers zag liggen.

Een klein doosje, met daarop een afzichtelijke mechanische ezel, kaarten die niet bepaald een onbedwingbare lust tot manipulatie opwekten en een thema waarvan ik ook niet echt achterover viel, hoe origineel het in eerste instantie ook leek.

Maar wat een enthousiaste speluitlegger.

En ik, sucker voor kaartspelletjes, ben geneigd alles wat spelbordloos, dobbelloos en pionloos is sowieso een kans te geven.

Blij dat ik het gedaan heb.

Want Steam Donkey is een waar genot om te spelen. Werd zowaar bijna de 'San Juan van het jaar' in de opkomende 'De Tafel Plakt!' Awards, maar moest toch nipt de duimen leggen. Ten voordele van wie leest u hier ergens in januari 2015.

In de spelregels - een voorwaar handig boekje - krijgt u niet veel uitleg over wat het thema nu eigenlijk is. U moet eigenlijk de achterkant van het doosje consulteren om een tip van de sluier omhoog te zien gaan.

We bevinden ons in 1897 en u werd gevraagd aan de Engelse kust een op stoom draaiend multifunctionele toeristische trekpleister, annex verblijf accommodatie, uit de grond te stampen met alles wat daarin zoals een rol kan spelen, in het spel attracties genoemd. Brede lanen, paardenmolens, monumenten, gigantische serres, sportaccommodaties, prieeltjes, pieren, hotels, theaters, trams, tearooms, observatoria, wellness centers, uitkijktorens en meer van dat fraais.

De blauwdruk van uw project krijgt u bij spelaanvang uitgedeeld. Gaat u bijvoorbeeld in Brighton aan de slag moet u minstens 10 attracties hebben gebouwd en krijgt u 3 bonuspunten per monument, of u kunt ervoor kiezen om minstens 11 attracties te bouwen met 3 bonuspunten voor elke attractie in het strandgebied. Ze zijn immers dubbel bedrukt, die blauwdrukken.

Allemaal mooi en interessant en waarschijnlijk ook goed betaald, maar de echte waarde van uw prestatie kan pas worden bepaald van zodra uw resort helemaal af is en de punten worden uitgedeeld.

Strikt genomen gaat het dus om het bouwen van de hoger genoemde attracties, om deze vervolgens te laten volstromen met toeristen, al dan niet vergezeld door hun mechanische speeltjes. Later in het spel geven die bezoekers u dan weer extra  mogelijkheden om uw park uit te breiden. En te winnen natuurlijk.

Tijdens uw beurt bouwt u, lokt u toeristen naar uw resort of haalt u weer bezoekers uit uw accommodaties om aan uw hand toe te voegen.

De kaarten in dit spel hebben een erg interessante dubbele functie. U kunt ze gebruiken als attractie of bezoeker.

Als u ze als attractie gebruikt legt u ze gewoon vanuit uw handje in uw eigen uitlage, die uit drie zones bestaat: De strandzone (geel), de parkzone (groen) en de stadszone (rood). Voor het overzicht wordt aangeraden de monumenten, de transportmiddelen, de logeermogelijkheden en de recreatieve bouwsels onder elkaar te groeperen. Om ze te leggen moet u uiteraard betalen. Met handkaarten meerbepaald, die hetzelfde icoon tonen als de kaart die u bouwt. De kostprijs staat linksonder op de kaart aangegeven. Kleur speelt bij de betaling geen enkele rol. Overbouwen mag, tenzij er zich bezoekers op de locatie bevinden,  maar u loopt dan wel een beetje vertraging op. Overbouwde kaarten tellen als ze verschillen van de gebouwen die erbovenop liggen, wel mee voor de eindscore. Het kan dus in bepaalde gevallen, dat zult u wel merken, een goede optie zijn.

Gebruikt u de kaarten als bezoekers moet u deze aan het station gaan oppikken. Daar zitten er altijd vijf te wachten op uw met stoom aangedreven transport. Vier die getrokken werden van de trekstapel, en de bovenste van de trekstapel mag u ook meelokken. Om de bezoekers aan te geven wordt de achterkant van de kaarten gebruikt. Daar staat de kleur van de zone op waarin ze graag vertoeven - u moet vooraf een kleur kiezen - en u moet ze dan ook aan de corresponderende monumenten, attracties of logeermogelijkheden die u gebouwd hebt toevoegen. Hebt u voldoende aandacht geschonken aan uw transport mag u zelfs extra kaarten trekken - de kleur is hier van geen belang - en die aan uw hand toevoegen.

Als derde actie kunt u bezoekerskaarten aan uw hand toevoegen door ze gewoon allemaal van uw attracties, monumenten of hotels naar uw hand te halen (handlimiet 12). Dat verhoogt uiteraard uw bouwmogelijkheden in latere beurten. Overschrijdt u hierbij de handlimiet keren de overblijvende bezoekers gewoon terug naar het station, alwaar ze door andere spelers kunnen  worden opgepikt.

In noodgevallen - een eerder zelden gebruikte vierde actie - kunt u er ook altijd voor kiezen de bovenste kaart van de aflegstapel op hand te nemen.

Zo speelt u lekker verder, altijd een van de drie mogelijke acties kiezend, tot een speler de bouwvoorwaarde op zijn blauwdruk heeft vervuld. Alle andere spelers krijgen dan nog een laatste spelbeurt waarna de punten worden geteld. Die kunt u gewoon aflezen op de gebouwde kaarten zelf, rechts onderaan. U kunt ze niet missen. Uiteraard neemt u lekker de eventuele bonussen van uw blauwdruk mee, maar u mag ook niet vergeten voor elk ontbrekend bouwsel op uw blauwdruk een puntje af te trekken van uw score.

Wilt u wat meer uitdaging kunt u de kick-ons en karakters in het spel brengen. De kick-ons manifesteren zich onder de vorm van een wilde ezel, een kasteel, een bank en een mechanische hond. Die geven u extra voordeeltjes. Hebt u zich bijvoorbeeld het kasteel toegeëigend begint u met 12 handkaarten in plaats van 8, de bank verhoogt uw handkaartenlimiet dan weer tot 15, de wilde ezel laat u toe één kaart met een ander symbool te gebruiken bij het betalen van een gebouw en met de mechanische hond mag u voor u bezoekers naar uw park lokt 3 bezoekerskaarten extra op het perron leggen.

Gebruikt u de karakters komen de admiraal, de prinses, de ijsverkoopster en de ezeldrijver in het spel. Tijdens het spel kunt u een niet geactiveerd karakter van een speler inruilen voor het uwe waarna u de speciale eigenschap moet gebruiken. Bij het begin van elke spelersbeurt wordt het karakter dat voor hem ligt gedeactiveerd. Met de admiraal mag u tijdens uw beurt attracties in 2 verschillende kleuren bouwen, de prinses geeft 1 kaart bouwkorting, de ijsverkoopster lokt 2 verschillende bezoekerskleuren naar uw park en met de ezeldrijver kunt u de bovenste kaart van de trekstapel zomaar aan uw handje toevoegen nog voor u uw actie kiest. Very handy indeed.

Het spelmateriaal van Steam Donkey is niet opwindend, wel functioneel. Men had voor de tekst op de kaarten - niet dat het een onoverkomelijk probleem is hoor - beter een ander en duidelijker lettertype gekozen. Van kwaliteit zijn ze wel goed, die kaarten. Ze liggen lekker in de hand en de iconografie die hier wordt gehanteerd is verder dik in orde.

De spelregels laten geen vragen open en ze zijn neergeschreven in een handig spelregelboekje. Prima.

Het spelen zelf loopt als een trein. Een aangename snelheid ervaart u hier en de opgegeven speeltijd van 45 minuten zult u moeiteloos halen. Winnen is echter een ander paar mouwen. U moet echt goed weten waar u mee bezig bent. Wanneer en wat (over)bouwen, wanneer uw parkbezoekers naar uw hand halen, wanneer bezoekers naar uw park halen? Het zijn allemaal leuke afwegingen. Het verdient ook aanbeveling de extra karakters en kick-ons gelijk in het spel te introduceren. Ze voegen geen ingewikkelde regels aan het spel toe en maken het gewoon nog leuker en, wat de karakterkaarten betreft, interactiever.

Leuk is ook dat dubbel gebruik van de kaarten. Zowel de voor- als achterkant zijn belangrijk, waarbij de bezoekers een interessante twist in de strijd gooien. U ziet namelijk wel welk soort attractie op de achterkant staat, maar de kleur van de bezoekers komt niet altijd overeen met de kleur van die attractie.

U kunt op snelheid spelen of temporiseren, u kunt voor veel bezoekers gaan en daardoor ook voor veel handkaarten (hou voortdurend het station in de gaten), u kunt overbouwen en uw punten daardoor afschermen voor de nieuwsgierige blikken van uw tegenspelers of u kunt lekker opsparen voor een grote slag (een uitkijktoren van 10 punten is altijd meegenomen). Er leiden hier duidelijk meerdere wegen naar de overwinning.

Kaartspellen waarbij de beide kaartzijdes even belangrijk zijn - er is geen kaart in dit spel die geen tweevoudig nut heeft, u krijgt dus eigenlijk 240 kaarten in plaats van 120 - zijn niet dik gezaaid. Kaartspellen waarin het gebruik van die twee zijdes zo goed is uitgewerkt nog veel minder.

En daarbovenop is Steam Donkey is ook nog eens verrassend leuk met z'n tweeën.

Als ik kaartspelend wil bouwen zal ik vanaf nu Steam Donkey altijd mee in overweging nemen.

8,095 punten op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Steam Donkey

Ragnar Brothers (2014)

Gary Dicken / Steve Kendall / Phill Kendall

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

 

 

13:22 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: steam donkey |  Facebook |

28-12-14

Viel op een lij

Okiya

Vier op een rij, de gekende bewoner van vele tenten, caravans en vakantiehuisjes heeft een erg interessante variant gekregen.

Schenker van dienst is Bruno Cathala, die hier bewijst ook gebetonneerde concepten naar zijn frisse hand te kunnen zetten.

De variant is nochtans doodsimpel.

Er worden 16 tegels in een 4x4 raster uitgelegd. Op die tegels een combinatie van twee van de volgende afbeeldingen: vogels, een opkomende zon, kersenbomen, regen, Tanzaku's (Japanse vlaggen), dennenbomen, esdoorns en riet.

Doel van het spel: als eerste vier van uw fiches - u hebt er acht in voorraad - op een rij (horizontaal, vertikaal of diagonaal) of in een vierkant op het speelveld proberen te krijgen.

Dat doet u door een tegel uit te kiezen en deze te vervangen door uw fiche, die een vrouw voorstelt met bloemen en linten in heur opgestoken haar. Zwart of rood zijn ze (niet de vrouwen, de fiches).

Toch een kleine nuance bij dat kiezen.

De startspeler moet een tegel aan de buitengrens van het speelveld kiezen die hij vervangt door een fiche van zijn kleur, waarna deze tegel op een stapeltje naast het speelveld wordt gelegd. Zijn tegenstander moet vervolgens een tegel op het speelveld vervangen waarop een van de twee symbolen van de verwijderde tegel staat. Zijn tegenstander moet zich bij het plaatsen dan weer aan een van beide symbolen van die verwijderde tegel houden enz.

Dat gaat zo lekker door tot een van beide partijen wint. Dat doet zich meestal voor na een kleine 10 minuten.

Het spelmateriaal is maar zozo. Kartonnen fiches en tegels, daar moet u het mee doen. Sfeervol oosters getint artwork, dat dan weer wel. Basaal functioneel, laten we het daarop houden.

De spelregels laten geen vragen open. Alhoewel, bij mij kwam de vraag op of de sterkte van mijn brilglazen nog wel voldoet. Een minuscuul lettertype wordt hier gehanteerd.

Het spelen zelf verloopt erg vlot. Beurtanalisten mogen gerust meedoen want zoveel mentale verdwaalmogelijkheden zijn er nu ook weer niet.

Wat dit spelletje wel garandeert is fascinerend en licht uitdagend speelplezier. De plaatsingsregels zijn de eenvoud zelve maar ze leveren toch interessante afwegingen aan. Goed gedaan, Bruno!

Thema? Viel op een lij uitspreken is het dichtst dat u hier bij een thema zult komen.

Herspeelbaarheid? Prima. De compacte verpakking zorgt ervoor dat dit lekker mee op reis kan en enkele vrije minuten kunnen met dit hebbedingetje aangenaam worden opgevuld.

Okiya scoort op de Plak-o-Meter 6,904 punten.

Dominique

 

Okiya

Blue Orange Games (2014)

Bruno Cathala

2 spelers vanaf 10 jaar

10 minuten

 

16:44 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: okiya |  Facebook |

25-12-14

Bollygood

Maha Yodha

In Maha Yodha, een kaartspel voor 2 spelers dat zich ontvouwt in de context van oude en mythische Indische verhalen, levert u een strijd op leven en dood met uw tegenspeler, aan het hoofd staande van de Aditya factie of de Asura factie.

Strijden op leven en dood houdt hier in dat de eerste speler die zijn levenspunten ziet herleid worden tot het ronde getal 0 het spel verliest.

Om uw tegenstander in het zand te doen bijten beschikt u over krijgers, verdedigingseenheden, wapens, scrolls en artefacten. Om deze op het slagveld te krijgen hebt u wel moed nodig, de betalingseenheid in dit spel. U krijgt er elke beurt zomaar 5 en u mag die naar believen aanwenden om uw kaarten vanuit uw hand naar het strijdtoneel te verplaatsen.

Krijgers, wapens - u moet ze toewijzen aan een krijger - en eenheden hebben aanvals- en verdedigingswaardes die doen wat ze aangeven: aanvallen en verdedigen. Scrolls en artefacten doen dan weer leuke en onverwachte dingen op het slagveld.

Wat Maha Yodha speciaal maakt is het feit dat u bij het begin van uw beurt al uw uitgespeelde kaarten, artefacten uitgezonderd, weer op hand moet nemen. U kunt ze dan ook gewoon weer uitspelen zoals de beurt voordien, maar u kunt ook handkaarten afleggen om ze te vervangen door kaarten uit uw trekstapel in de hoop uw hand - de handlimiet is 5 - sterker te maken.

Wat het ook onderscheidt van andere gelijkaardige kaartspellen - als u dit speelt zal Magic the Gathering als eerste vanuit de grauwe mist van uw geheugencellen opdoemen - is dat u tijdens uw beurt moet aanvallen en ook schade kunt oplopen als op dat moment uw aanvalswaarde lager is dan de verdedigingswaarde van uw tegenstander.

Elke speler beschikt over een deck van 77 kaarten, stuk voor stuk unieke exemplaren en de kunst is de juiste combo's bij elkaar te krijgen. Krijgers hebben bijvoorbeeld een voorliefde voor een bepaald wapen. Duw Arjuna de Gandiva boog in het handje en u zult uw tegenstander ter plekke krijtwit zien uitslaan. Niet dat uw krijgers niet met andere wapens overweg kunnen hoor, maar ze hebben zo toch hun lievelingetjes. En die lievelingetjes maken hen stukken sterker.

Gewone strijdeenheden hebben als enige doel uw vege lijf te verdedigen. U kunt immers aanvallend nog zo sterk voor de dag komen, als u uw verdediging verwaarloost legt u binnen de korste keren het loodje.

Scrolls, zo gaf ik al eerder aan, doen leuke dingen op het slagveld en het artwork op deze kaarten wijkt verrassend, maar zeer geslaagd, af van het artwork op de andere kaarten. Divyadrishti - ik kan het woord amper uitspreken maar ik gebruik hem wel graag (kostprijs 0 moed, alstublieft!) - laat u bijvoorbeeld toe een kaart te trekken van uw trekstapel voor elke kaart die u op dat moment op het slagveld hebt liggen. Dat maakt het zoeken naar de juiste combo's een stuk makkelijker. Het is alleen erg jammer dat u deze heerlijkheden bij het begin van uw volgende beurt op uw aflegstapel moet leggen.

Artefacten zijn nog leuker. Zij blijven gewoon op het slagveld liggen tot uw tegenspeler ze wegspeelt. Het Vakuntai artefact - ook eentje waar ik niet neen tegen zeg - geeft u elke beurt 1 extra moed voor het uitspelen van kaarten. U gaat me niet geloven, maar 1 moed is een wereld van verschil in Maha Yodha.

Maha Yohda speelt enorm snel, erg vlot en heeft een zeer duidelijke iconografie, iets waar deze jongen erg gevoelig voor is. U moet erg goed letten op een goede balans tussen aanval en verdediging. Aangezien u ook in uw eigen beurt op uw donder kunt krijgen mag u uw verdedigend compartiment absoluut niet verwaarlozen. Dat zorgt voor erg moeilijke afwegingen.

Het materiaal dat hier wordt aangeboden is dik in orde. Mooi geïllustreerde kaarten worden hier aangeleverd, allemaal uniek, die in aparte doosjes werden opgeborgen. Uw verdedigings- en aanvalswaarden houdt u bij op uw persoonlijke 'dashbord kaart', waardoor u ten allen tijde en in een oogopslag een actueel beeld hebt van de situatie aan het front. De fiches waarmee u de stand bijhoudt hadden wel iets groter gemogen, u gaat ze goed in de gaten moeten houden bij opzetten en opruimen of u gaat ze verliezen. Daar zal de nieuwe Europese regelgeving over de max. 1000 watt stofzuiger niets aan veranderen.

De doos is ook zeer geslaagd. Erg stevig en in stijlvol zwart, met gouden opdruk, gepresenteerd. Moest het deksel niet de ondertitel 'An epic card game on Indian mythology ' dragen, u zou niet vermoeden dat er een spelletje in zit. U dacht eerder aan juwelen.

De spelregels zijn kort - u grijpt er na uw eerste lezing nooit meer naar terug - en erg duidelijk, op een klein detail na. Er staat in dat u bij elke beurt over 7 moed beschikt, maar dat moet 5 zijn. Dat wordt later in de regels ook aangegeven, maar u krijgt geen uitsluitsel. Een bezoekje aan BGG loste dat euvel op. Voor deze misser toch lichte puntenaftrek.

Zoals eerder aangegeven speelt Maha Yodha erg vlot. Het dahbord is handig voor bet bijhouden van de stand van zaken en uw levensfiches doen gewoon wat ze moeten doen, aangeven hoeveel levenskracht u nog in u hebt. De iconografie is duidelijk en het onderscheid tussen gevechtseenheden, krijgers, wapens, scrolls en artefacten is zo opvallend dat u nooit in twijfel komt te zitten over wat er zich op het slagveld afspeelt. Een oogopslag vertelt u alles.

Qua speelplezier en interactie komt u ook ruimschoots aan uw trekken. En mede door de grote hoeveelheid unieke kaarten is geen enkel spel hetzelfde.

Bent u een Magic the Gathering liefhebber maar wilt u eens wat afwisseling met een interessante twist? Toeslaan. Bent u geen Magic the Gathering liefhebber, wordt u er wel door geïntrigeerd maar ziet u op tegen het regelwerk? Toeslaan. Wilt u gewoon eens aan de slag met een uitdagend confronterend kaartspel dat zich afspeelt in een interessante mythologische context? Toeslaan. Neemt u graag onmiddellijk revanche? Toeslaan. Speelt u graag met z'n tweeën? Toeslaan. Dat is vijf keer toeslaan. U zou het nu wel moeten weten.

Maha Yodha scoort 8,3 punten op de Plak-o-Meter, wat het gelijk een van de toppertjes van 2014 maakt.

Dominique

 

Maha Yodha

Leprechaun Games (2014)

Chandan Mohanty / Saar Shai / Sagar Shankar

2 spelers vanaf 12 jaar

20 minuten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: maha yodha |  Facebook |

21-12-14

Paargebied

Pairs

Herinnert u zich nog dat we ons een tiental dagen in een niet nader genoemde pub bevonden, in het gezelschap van het heerlijke tweepersoons dobbelspelletje Cock & Bull?

Wel, ook de kaartspelliefhebbers kunnen nu het café in. En u kunt met een lekker groepje, want dit kan met z'n achten.

Als het spelletje 'Pairs' er wordt aangeboden tenminste. Of als u het zelf meeneemt, want het past perfect in eender welke binnenzak.

Pairs bestaat uit een stapel flora gelieerde kaarten - denk aan kersen, peren, pepers, perziken, citroenen, uien, druiven, paddenstoelen, pompoenen en bosbessen. Het zijn er 55 in totaal en elke kaart heeft een getalwaarde die overeenkomt met het aantal keren dat die soort in de stapel voorkomt. Uien hebben bijvoorbeeld waarde 10 en zitten er dan ook 10 keer in. De - in dit spel erg geliefde, waarom wordt later duidelijk - peer heeft waarde 1, want ze komt maar één keer in de stapel voor.

Doel van het spel: niet verliezen.

Dit spel kent immers geen winnaars, alleen een verliezer.

Met deze wetenschap gaat u aan de slag.

Aan de slag gaan betekent de stapel schudden, 5 willekeurige kaarten verwijderen en voor iedere speler een kaart openleggen. De resterende kaarten vormen de trekstapel.

Wie aan de beurt is heeft de keuze een kaart van de trekstapel te trekken, een 'hit genoemd' of 'folden'. Folden houdt in dat u een openliggende kaart - de laagste - bij een andere speler weghaalt en deze in uw scorestapel legt. Voor u in euforie uitbarst: uw scorestapel bestaat alleen uit strafpunten.

Zodra er iemand 'fold' worden de openliggende kaarten van alle spelers op de aflegstapel gelegd en krijgt iedereen weer een open kaart van de trekstapel. Waarna het spel wordt verdergezet.

Kiest u ervoor te 'hitten' moet u een kaart van de trekstapel nemen. Hebt u op dat moment reeds een kaart met hetzelfde getal voor u open liggen hebt u pech. Een van die kaarten verdwijnt onmiddellijk naar uw scorestapel en het ritueel van hierboven - alle kaarten worden afgelegd en iedereen krijgt weer een open exemplaar - herhaalt zich.

Dat gaat zo lekker door tot een speler een bepaald aantal strafpunten heeft verzameld. Zit u bijvoorbeeld met z'n vieren aan de cafétafel zijn er dat 16.

U hebt al lang begrepen dat een 10 voor uw neusje vrij risicovol is als u ervoor kiest om een kaart bij te trekken. Maar u begrijpt ook dat u door het trekken van een andere kaart uw medespelers zwaar onder druk kunt zetten. Dat zijn de dilemma's waarvoor u hier wordt geplaatst.

En aangezien er geen winnaars zijn maar slechts één verliezer, een eindresultaat dat u absoluut wil vermijden als u niet wil afgaan in uw stamcafé - zult u toch af en toe het risico moeten aangaan.

Pairs slaagt waar het in wil slagen: snel, licht en makkelijk verteerbaar kaartplezier aanleveren. Zelfs als u zwaar dronken bent kunt u de regels nog makkelijk de baas. Meerdere rondjes na elkaar zijn eerder regel dan uitzondering en het feit dat er bij elke sessie - en elke keer dat de trekstapel opnieuw moet worden geschud - 5 kaarten uit de stapel worden gehaald plaatst de notoire kaartentellers gelijk voor een probleem. Een probleem dat alleen maar in uw voordeel kan spelen.

Een interessante 'doorspelen' variant zorgt ervoor dat alleen de actieve speler kaarten moet afleggen als hij 'fold' of ongelukkig 'hit'. Dat speelt iets vlotter maar is niet echt een must. Beide spel modi spelen immers lekker weg.

In de handel vindt u trouwens meerdere thema's op het schap. Piraten, gekke professoren, goblins, noem maar op. Het spel blijft wel hetzelfde, alleen de tekeningetjes zijn anders.

Zit u vaak op café en wil u zelfs in een vergevorderde staat van dronkenschap nog kunnen meedingen naar de titel van 'niet verliezer' mag u gerust toeslaan.

Dominique

 

Pairs

Cheapass Games (2014)

James Ernest / Paul Peterson

2 tot 8 spelers (geen opgegeven minimumleeftijd)

15 minuten

 

 

16:21 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pairs |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende