22-03-15

Cacaossonne

Cacao

Vrucht der Goden, zo wordt de cacaovrucht genoemd.

Dat heb ik niet van mezelf hoor, het staat gewoon in de spelregels van Cacao.

Of een bordkartonnen incarnatie van deze vrucht een al even goddelijk spel oplevert leest u verder.

Cacao is een tegel aanlegspel. Dat betekent hier dat u tijdens uw beurt een tegel moet aanleggen, de eventueel ontstane gaten tussen werkertegels (die van u of van tegenspelers) met neutrale oerwoudtegels moet aanvullen en de daarop afgebeelde acties mag doen.

Doel: op het einde van het spel het meeste geld in kas hebben.

De werkertegels zijn voor elke speler hetzelfde en afhankelijk van het spelersaantal hebt u er 11, 10 of 9 in voorraad. U hebt er altijd 3 op hand en na de aanleg vult u gewoon uw handje aan. Er staan 4 werkmannetjes op, verdeeld over 2, 3 of 4 zijden van de tegel. Dat is belangrijk want hoe u 'm aanlegt bepaalt wat en hoeveel u met die werkmannetjes kunt doen.

De oerwoudtegels bepalen de acties die u gaat doen. Daar liggen er altijd 2 van open, u weet dus wat er komen gaat. Zoals hoger al aangegeven vult u er de lege plekken tussen de werkertegels mee op. 

Nooit ofte nimmer kan een werkertegel aan een werkertegel of een oerwoudtegel aan een oerwoudtegel grenzen. Zo ontstaat naarmate het spel verloopt een mooie mozaïek op tafel Met schaakbord motief.

Weer naar de oerwoudtegels.

Plantages geven u per werkmannetje een koffieboon. Die bewaart u op uw persoonlijke, ronde en handige spelersbordje. Uw dorp zeg maar. U hebt slechts stockageruimte voor 5 bonen - het gaat hier blijkbaar om gigantische bonen.

Op de markten kunt u uw bonen weer verkopen, per werkmannetje aan een markt 1 boon. Markten zijn er in waarde 2, 3 of 4.

Goudmijnen geven u per werkmannetje dat eraan grenst 1 of 2 goudstukken.

Water hebt u uiteraard nodig om uw cacaovruchten op te kweken. Per werkmannetje aan een waterbron mag u uw waterdrager op uw persoonlijke spelbordje een veld vooruit bewegen. Hij begint op -10 en eindigt (hopelijk) op +16.

Zon-aanbiddingstegels geven u de kans een zonfiche op uw persoonlijke spelersbordje in te slaan. U hebt plaats voor 3 fiches. Naar het einde van het spel toe kunt u door deze af te geven uw reeds geplaatste werkertegels overbouwen. Doet u dat niet krijgt u op het einde van het spel als troostprijs - geloof me, dat is het - 1 goudstuk per fiche.

Aan tempels wil u zoveel mogelijk werkers toewijzen. Die leveren immers op het einde van het spel 6 goudstukken op als u er alleen de meerderheid hebt. De tweede plaats levert nog 3 punten op.

U kiest, legt werkertegels aan, vult de gaatjes op met oerwoudtegels en trekt een tegeltje bij tot u er weer 3 op hand hebt. Dat doet u tot geen enkele speler nog een tegel kan aanleggen waarna de punten, of beter goudstukken, worden geteld.

De rijkste speler wint.

Lokmiddel

Cacao is een fuik waarin u niet-spelers kunt vangen. Leg dit op tafel met een spellenleek en hij of zij is onmiddellijk verkocht.

Dat heeft te maken met het eenvoudige regelwerk, de overzichtelijkheid wat keuzes betreft, de schoonheid van uitvoering (vooral naarmate het spel vordert is het echt genieten van het tableau waaraan u samen hebt gebouwd), het ontspannende karakter, het 'samenbouwen' aan het oerwoud waardoor u soms andere spelers ook iets moet gunnen en de - steeds weer, heel opvallend - spannende eindtelling. Ik durf mijn geld echt niet meer inzetten op de speler waarvan ik denk dat die gaat winnen.

Voor de veeleisende veelspeler valt ook het een en ander te genieten. Er zijn toch wel wat afwegingen te maken en naarmate het spel vordert zult u merken dat het beste plaatsje voor uw werkertegel enig denkwerk vraagt, nog los van hoe u die werkertegel uiteindelijk positioneert.

Daarbovenop is het spel net op tijd - voor het een beetje te 'blurry' begint te worden - afgelopen.

Leuk is dat oerwoudtegels die later in het spel aan uw werkertegels worden aangelegd ook nog eens mogen worden geactiveerd door uw ijverige werkmieren. Dat zijn leuke bonusjes die zorgen voor verhoogd speelplezier.

En voor de prijs moet u het ook al niet laten.

De minpuntjes dan. Eerst de inlay. Er werd over nagedacht hoor en alles pas perfect, maar men is blijkbaar vergeten dat na het verwijderen van de stansramen er een gat ontstaat tussen deksel en spelmateriaal waardoor dat laatste tijdens de minste manipulatie vrolijk de doos gaat verkennen. Laat ze na het uitponsen erin, die stansramen, dat bespaart u heel wat ergernis. 

Als tweede minpunt(je) heb ik toch wat reservatie over de herspeelbaarheid. Ik heb het ondertussen een tiental keer gespeeld en ik krijg er voorlopig niet genoeg van, maar ik vermoed dat er een verzadigingspunt aan zit te komen door het gebrek aan variatie. Ik hoor in bepaalde wandelgangen ook al geruchten over een uitbreiding, maar pint u me daar vooral niet op vast.

Cacao speelt met elk spelersaantal goed. Maar gek genoeg: hoe minder spelers, hoe beter. Met z'n tweeën wordt het een echt steekspel en kunt u beter vooruit plannen, met z'n vieren moet u echt wel de tactische toer op. Maar leuk blijft het, met een opvallend positieve insteek. Spiel des Jahres materiaal. Ongetwijfeld.

7,6 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Cacao

ABACUSSPIELE (2015)

Phil Walker-Harding

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

 

 

11:50 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cacao |  Facebook |

21-03-15

Mier op een rij

March of the Ants

Thema, thema, thema.

Een term die mij na aan het hart ligt als het om spellen gaat. Dikwijls staat het thema pal overeind tot het spelen zelf begint en de speltechnische omzetting zo zwak blijkt dat het als een soufflé in elkaar zakt.

Niet zo met March of te Ants.

Wat een thematische omzetting is me dit zeg.

Mocht ik nu al de 'De Tafel Plakt!' Awards 2015 uitreiken haalde March of the Ants zonder enige twijfel die van thema van het jaar binnen.

Mieren, beste medespeler, behoren samen met de mensheid tot de twee meest ontwikkelde beschavingen op aarde. Meer zelfs, we kunnen nog heel wat leren van die minuscuultjes. Dit spel vormt dan ook een ideale opstap om dat leerproces aan te vatten.

Een mierenkolonie beheren doet u hier, in een idyllisch weidelandschap en met een stelletje concurrenten in de onmiddellijke nabijheid.

Vanuit een centrale tunnel exploreert u (door zeshoekige tegels aan de hoofdtunnel aan te leggen en uw miertjes naar de collectie- en controlevelden op tegels te verplaatsen), evolueert u (door evolutiekaarten uit te spelen op uw kop, thorax en achterlijf), vecht u (door concurrent mieren en agressieve duizendpoten aan te vallen of te weerstaan), ondergaat u de wetten van de natuur (door gebeurteniskaarten uit te spelen), marcheert u (door larven tot mier uit te broeden en ze vanuit de broedkamer naar het gangenstelsel te verplaatsen), oogst u (door kaarten van de trekstapel te trekken) en rust u (door even geen acties te doen).

Dit alles in het teken van het binnenhalen van de meeste overwinningspunten, waarvan het eindtotaal op het einde van vierde (normaal spel) of vijfde (lang spel) aan u wordt geopenbaard. Punten scoort u tijdens het spel door controlepunten op tegels te bezetten, gevechten tegen vijandige mieren en duizendpoten te winnen, strategisch gelegen tegels te bezetten, kolonie doelstellingen te realiseren en gelijkmatig te evolueren (kop, thorax en achterlijf). Op het einde van het spel krijgt u nog bonuspunten voor de meeste larven, het meeste voedsel en de meeste handkaarten.

Het thema sijpelt - wat zeg ik: buldert - door in elke actie die u onderneemt. Elke actie die u kiest heeft trouwens een reactie als consequentie, een bijkomende actie die elke andere speler mag uitvoeren. Exploreert u mogen uw concurrenten een larve vanuit hun broedplaats als mier naar een tegel verplaatsen waarop ze al minstens een mier hebben staan, marcheert u mogen uw concurrenten ook 1 mier verplaatsen (u mag er zelf 5 verplaatsen als u deze actie kiest, eerst larven en dan mieren), oogst u mag elke concurrent een larve aan zijn broedplaats toevoegen (zelf mag  u 2 kaarten van de trekstapel trekken) en speelt u een kaart mag elke concurrent 1 kaart afleggen en er een nieuwe voor in de plaats trekken. U denkt dus wel twee keer na vooraleer u welke actie wanneer kiest.

Elke tegel heeft controle- of collectievelden. Leuke dingen vindt u daar en die verzamelt u van zodra de koninginfase zich aandient. Voedsel hebt u nodig om te exploreren, marcheren en te oogsten maar ook om uw mieren te voeden op het einde van een ronde. Larven hebt u nodig om uw kolonie uit te breiden, kaartsymbolen laten u toe kaarten te trekken zonder er een actie voor te moeten doen en kroontjes geven u gewoon naakte overwinningspunten. Controlevelden geven aan welke kolonie de tegel in kwestie controleert. Dat is van belang voor de puntentelling maar ook voor eventuele gevechten die in de soldaatfase plaatsvinden.

Want u moet strijden om uw voortbestaan. In de soldaatfase met name. Meer mieren dan controle- en collectievelden op een tegel en het is hommeles, om over duizendpoten nog maar te zwijgen. Een eenvoudig vechtsysteem, waarin rekening wordt gehouden met het aantal mieren, uw evolutiegraad van uw kop en de sterkte van eventueel tijdens de strijd uitgespeelde handkaarten, laat al snel zien wie aan het langste en kortste eind trekt. De winnaar krijgt 1 punt, maar aan beide kanten vallen er slachtoffers. Wil u vechten moet u goed overwegen waar en wanneer u dat doet.

De koningin geeft u in de koninginfase ook nog eens 2 voedsel of 5 larven bij koninklijk decreet, zomaar. Is leuk, maar u wordt hier niet zelden voor een verscheurende keuze geplaatst. Hebt u bijvoorbeeld onvoldoende voedsel in voorraad beginnen uw mieren uw arme larfjes op te eten. En die larfjes hebt u dan weer nodig als u leuke dingen wil gaan doen in de ondergrond van die idyllische weide van enkele alinea's geleden.

Na 4 of 5 ronden is het over met de mierenpret en wordt de winnaar bepaald. Dat gebeurt op een handig scorebordje waarop eerder al de tussentellingen werden weergegeven. 

Functionaliteit

Was ik al lyrisch over de speltechnische implementatie van het thema, over het spelmateriaal ben ik mogelijk nog meer te spreken.

Die persoonlijke beiderzijds bedrukte spelersbordjes, ik heb nog nooit zo'n functionele handigheidjes gezien. Alle mogelijke acties en reacties staan er overzichtelijk op aangegeven, je ziet je mieren (door het uitspelen van kop, thorax- en achterlijfkaarten) als het ware tot leven komen en er is ruimte voorzien voor stockage van je larven en voedsel. Ook je basisvaardigheden die door je evolutie extra worden getriggerd (de kop zorgt voor extra kracht tijdens de gevechten, de thorax verhoogt de mobiliteit en het achterlijf zorgt voor extra voedsel tijdens de sluimerfase) staan mooi onder het symbool vermeld. Handig, erg efficiënt en tijdbesparend.

Alsof het allemaal nog niet genoeg is krijgt u ook overduidelijke overzichtskaarten meegeleverd die al uw vragen beantwoorden. Het prima spelregelboek met tal van voorbeelden maakt de klus helemaal af.

Ook de Grote Tunnel, waar altijd vrede heerst, het een drukte van jewelste is en waar de ronde teller met een boomblad wordt aangedreven, is een genot om naar te kijken. Dubbelzijdig bedrukt is die, zodat u ook solo en met z'n tweeën aan de slag kan.

De kaarten zijn prachtig geïllustreerd en erg sfeervol. De doosillustratie op zich is trouwens al een schilderijtje waard.

Even wat gemiereneuk. Wat het nog mooier zou maken zijn mieren- en larvefiguurtjes. Nu moet u het doen met, weliswaar functionele, gekleurde blokjes. Het zit het speelplezier helemaal niet in de weg maar het ware wel mooi geweest, mierenmeeples. Duur ook natuurlijk, vandaar de begrijpelijke keuze voor hout.

Varianten werden ook voorzien. Solo, tegen een legertje steeds sterker wordende duizendpoten? Geen probleem. Coöperatief? U roept maar. Primitieve specimen met Gekke Mieren, Nomadische Mieren, Onvruchtbare koninginnen en Overval Mieren? Speel maar lekker los. Speciale Tegels als extraatje? Ik zoek ze even voor u.March of te Ants is voor u als u een zwak hebt voor insecten, hunkert naar afwisseling, graag evolueert, heel erg kunt genieten van een dynamische spelomgeving, graag af en toe een robbertje vecht of toch minstens potentiële tegenstanders afschrikt, kickt op prachtig spelmateriaal, opziet tegen opzoekwerk tijdens het spelen, kwijlt op een naadloze verbinding tussen thema en spel en nog steeds op zoek bent naar die heilige graal die Ameritrash en Eurodegelijkheid met elkaar verbindt.

8,57 op de Plak-o-Meter.

Als u me nu wil excuseren, ik moet dringend 'De Mieren' van Bernard Werber gaan herlezen.

Dominique

 

March of the Ants

Weird City Games (2015)

Tim Eisner / Ryan Swisher

1 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

60 tot 90 minuten

 

 

13:51 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: march of the ants |  Facebook |

20-03-15

Homerun!

Homeland: The Game

Carrie Mathison. Wat een vrouw! Intelligent, knap, gedreven, vasthoudend, vindingrijk, moedig en vol energie. Die bipolaire stoornis en dat altijd te laat komen op afspraken laten we even buiten beschouwing. 

Professioneel is ze ook al de natte droom van menig mannelijke, lesbische en biseksuele bewonderaar. C.I.A. analiste, uiterst bedreven in het in kaart brengen van terroristische cellen en dus het voorkomen van aanslagen. En naar verluidt kust ze ook niet onaardig.

Om maar te zeggen dat Homeland, de serie waarin ze opdraaft, alleen voor haar al de moeite is om naar te kijken.

Het bordspel - eerder een kaartspel - probeert de spanning, de paranoia en de intriges uit de serie naar bordkarton te vertalen.

Een quasi onmogelijke opdracht, maar het spel slaagt er wonderwel in. Meer zelfs, Homeland: The Game is het beste dat momenteel in het semi-coöperatief segment - inclusief verrader - op de markt te krijgen is.

Ga nu gerust even liggen.

Want Homeland: The Game is beter dan Dead of Winter: A Crossroads Game, toch een referentie wat coöperatef verraderlijk spelen aangaat.

hoe komt dat?

Wel, Homeland is speltechnisch nogal extreem rechttoe, rechtaan. Op til zijnde terroristische aanslagen verijdelen - of niet (helemaal) als u de mol of de politieke opportunist bent -, meer is het eigenlijk niet. Homeland ontdoet een gekend spelsysteem - denk vooral aan Battlestar Galactica - van alle franjes en houdt enkel de essentie over. Mij is altijd geleerd dat de essentie het enige is waar het in het leven om gaat.

Als u zich aan deze lekkernij zet neemt u een van deze drie rollen aan: 

Als C.I.A. - agent neemt u de leiding over lopende zaken van (inter)nationaal belang. U hebt weet van terroristische plannen, maar u weet niet alles. Uw taak: voorkomen dat de plannen worden uitgevoerd. Dat zorgt voor respect binnen de organisatie. Misschien zit er zelfs een mooie promotie in.

Wil u dit spel winnen als loyale C.I.A.-agent hebt u reputatie(fiches) en medestanders nodig.

Als politiek opportunist hebt u er ook alle belang bij dat aanslagen worden verijdeld, maar als er af en toe eentje door de mazen van het net glipt is dat ook mooi meegenomen. Dat zorgt immers voor koren op uw politieke molen, waarop veiligheid uw stokpaardje is. Dat uw enige doel is om op datzelfde stokpaardje naar een comfortabel pluchen zitje in het Amerikaans congres te rijden zegt u er gemakshalve niet bij.

Wil u dit spel winnen als politiek opportunist hebt u politieke fiches en medestanders nodig.

Als infiltrant binnen de C.I.A. hebt u slechts één doel. Uw door- en doorslechte medebroeders subtiel steunen en het faciliteren van hun taak.

Wil u dit spel winnen als mol hebt u terroristenfiches op het terroristen voortgang-spoor nodig.

Op til zijnde terroristische activiteiten verschijnen elke ronde op het spelbord onder de vorm van een stapeltje kaarten, samengesteld uit een willekeurige plotkaart, een willekeurige organisatie kaart en een willekeurige intel kaart. Dat spelbord bestaat uit een raster waarop elke dreiging, afhankelijk van het dreigingsniveau, wordt geplaatst. De intel(getal)kaarten - blauw voor de C.I.A., rood voor de terroristen en geel voor de speciale gebeurtenissen wanneer ze worden onthuld - gaan uiteindelijk bepalen of de dreiging wordt geneutraliseerd of niet.

Tijdens hun beurt gaan spelers zichzelf aan het hoofd van een zaak zetten, agenten en soldaten recruteren, intelkaarten (blauw, rood of geel) aan dreigingen toewijzen, met agenten en soldaten plotkaarten en intelkaarten onderzoeken, drone-aanvallen uitvoeren en gespecialiseerd personeel inhuren en eventueel activeren.

Wanneer een dreiging acuut wordt - elke dreiging schuift elke ronde een veld omhoog richting ontknoping - volgt een analyse waarin de intelkaarten en agenten die eraan werden toegewezen worden geschud en geëvalueerd, in verhouding tot de complexiteit en de gesofistikeerdheid van de missie (rood voor de terroristen, blauw voor de C.I.A., geel initieert gebeurtenissen). 

Rood wint als het eindtotaal gelijk of hoger is dan dat van de C.I.A, blauw wint als het eindtotaal hoger is dan dat van de terroristen. De winnaar krijgt op basis van de impact fiches toegewezen op het corresponderdende voortgang-spoor en als de C.I.A wint worden eventuele extra voordelen toegekend (voor alle spelers of alleen voor de missieleider).

Het spel eindigt van zodra het terroristen voortgang-spoor of dat van de C.I.A. volledig met fiches gevuld is. is dat het geval voor de terroristen wint de mol onmiddellijk

Wint de C.I.A. is de klus nog niet meteen geklaard. Er volgt eerst nog een beschuldigingsfase waarin elke speler de kans krijgt een andere speler als mol aan te duiden. Wordt de mol ontmaskerd verliest hij of zij sowieso en krijgen de spelers die hem ontmaskerden 6 punten. Verkeerde beschuldigingen leveren 3 strafpunten op. Afhankelijk van de geheime rol van de speler worden er dan overwinningspunten toegewezen. De loyale C.I.A. agenten krijgen 1 punt voor elke reputatiefiche in hun bezit, aangevuld met de punten van hun ingehuurde karakters. De politieke opportunisten krijgen 1 punt per politieke fiche, aangevuld met de punten van hun ingehuurde karakters,.

Blijft de mol in de beschuldigingssfase buiten schot krijgt hij 2 punten per terroristenfiche op het terroristen voortgang-spoor. 

Wie de meeste punten heeft verzameld wint. 

Subtiel met een grote S

Homeland: The Game, medepeler, is makkelijk te spelen maar moeilijk te winnen. Afhankelijk van de rol die u werd toebedeeld moet u een overwiningsvoorwaarde nastreven zonder u teveel bloot te geven. Dat betekent dat elke actie grondig moet worden overwogen en dat u te allen tijde rekening moet houden met de consequenties. Als terrorist wil u natuurlijk zo snel mogelijk dat voortgang-spoor zien vol te krijgen want dan veegt u gelijk de vloer aan met uw tegenstanders. Als loyale C.I.A. agent hebt u wel andere katten te geselen, die van de terroristen meerbepaald. Als politiek opportunist bent u vlees noch vis en moet u echt wel helemaal de schemerzone in wat - ik spreek uit ervaring - bij momenten erg lekker kan aanvoelen.

Het spel zit vol heerlijke subtiliteiten. Mistgordijnen optrekken strekt zeer tot aanbeveling maar is het ook niet handig uw medestander(s) te kennen? Neem ik het risico om in de beschuldigingsfase op de  verkeerde te stemmen, met puntenverlies tot gevolg? Zet ik een drone-aanval in en zo ja, tegen welke dreiging? Welke dreiging levert mij bij neutralisatie het meeste op? Welke dossiers wil ik coördineren? Welke speciale karakters kies ik als ik ze mag selecteren? Ga ik dan voor de punten of is hun speciale eigenschap mij meer waard? Wanneer activeer ik mijn speciale karakers en welke, en welke bescherm ik met soldaten tegen aanvallen van andere spelers? Welke fiches ruil ik in als ik speciale karakters inhuur en geef ik daarmee niet teveel info prijs? Hoe omgaan met een 'exposure' probleem en kan ik mijn openliggende kaarten ook niet in mijn voordeel gebruiken? Wie wordt het meest getroffen bij een dreiging die ten uitvoer wordt gebracht? Welke dossiers ga ik extra onderzoeken en is daarbij de plot of de samenstelling van de intelkaarten het belangrijkst? Dit zijn slechts enkele afwegingen die u moet maken in dit spel.

Kickt u op semi-coöperatieve spellen met een potentiële verrader, trekt u graag mistgordijnen op, houdt u van asymetrische overwinningsvoorwaarden, kunt u goed geheimen bewaren, geniet u van spelbeurten waarin elke actie die u doet door uw medespelers op een minuscuul weegschaaltje wordt afgewogen, praat u graag en veel en vooral naast de kwestie, houdt u van spannende aflopen en zou u Carrie Mathison graag eens in close-up bekijken? Onmiddellijk toeslaan.

Van de serie hoeft u trouwens geen enkele seconde gezien te hebben. U gaat hier gegarandeerd van genieten.

8,6 op de Plak-o-Meter

Dominique

 

Homeland: The Game

Gale Force 9 (2015) 

Aaron Dill / John Kovaleski / Sean Sweigart

3 tot 6 spelers vanaf 14 jaar

90 minuten

 

12:03 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: homeland |  Facebook |

19-03-15

Familiaal geweld

Shadow Throne

Het is me wat in het koninkrijk Aclysmia. Huwelijksproblemen hebben koning Kyros Bentheon en zijn vrouw Eletheria regelrecht naar een vechtscheiding gedreven en dochter Beatice - het arme kind kon het gewoon allemaal niet meer aanzien - is daarop van pure wanhoop als non ingetreden in de dichtstbijzijnde kloosterorde.

Zo makkelijk Eletheria haar man kon laten vallen, zo moeilijk heeft ze het met het loslaten van de macht. Niet lang nadat ze het echtelijk en vooral koninklijk dak heeft verlaten heeft ze een groepje rebellen om zich heen geschaard met als enige doel Kyros van de troon te stoten en de macht over te nemen.

Kyros van zijn kant heeft alles wat kan vechten en hem nog trouw is gebleven gesommeerd hoger genoemde ex, en iedereen die haar sleep volgt, over de kling te jagen.

Dochterlief houdt zich gelukkig koest, zichzelf in slaap huilend in haar harde ledikant en biddend tot God hemzelve. Wat zij niet weet is dat enkele kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders haar aanwezigheid in het klooster zien als een teken dat het tijd wordt Onze Lieve Heer, met henzelve als werkinstrument uiteraard, machtelijk op te waarderen.

Geef toe, medespeler, u hebt het al met veel minder moeten doen wat spelthema's aangaat.

Speltechnisch moest het thema wel een beetje worden losgelaten, maar ik kan u dit al verklappen: als u een draftliefhebber bent kunt u hier eigenlijk niet omheen.

De strijd tussen de drie machtsgeile facties (de koningsgezinden, de rebellen en de kerk) wordt hier uitgevochten door het uitspelen van karakterkaarten die u, zoals eerder al aangegeven, al draftend verzamelt. In elke ronde krijgt u er zes op hand waarvan er vier, in zogenaamde conflictgolven, simultaan worden uitgespeeld. Die karakterkaarten bestaan uit plebs, elite eenheden en edelen.

Aangezien u nogal opportunistisch van aard bent en het u ook enkel en alleen om persoonlijke invloed gaat, geniepigaard die u bent, laveert u lekker heen en weer tussen de drie partijen. U ziet er dan ook niet tegenop af en toe een habijt aan te schieten, een langzwaard om te gorden of ondergronds te gaan.

Tijdens het uitspelen van uw kaarten moet u rekening houden met hun factie, de onkosten of inkomsten die eraan vasthangen, de kracht die ze in de strijd gooien, hun invloedwaarde, en - het leukst van al - hun speciale eigenschap. Want daarmee kunt u de boel helemaal omgooien als het de verkeerde kant opgaat. 

Op het einde van elke conflictgolf wordt bepaald welke factie de meeste krachtpunten heeft verzameld en deze worden bijgeschreven op een daartoe bestemd scorebord. Vier keer per ronde passen we die score dus aan waarna de spelers die karakters van de winnende factie hebben uitgespeeld de invloedpunten van die karakters op hun conto mogen bijschrijven. 

Op het einde van ern ronde waarin een speler minstens 15 invloedpunten heeft verzameld wordt de uuteindelijke winnaar bepaald. De speler met de meeste invloedpunten mag zich de opperopportunist  van Aclysmia noemen. 

Flexibiliteit

Shadow Throne speelt erg vlot en het is een waar genot de verhoudingen tussen de facties tijdens de conflictgolven te zien evolueren en daarop in te spelen. Nooit is alles verloren, al moet u tijdens draftfase voldoende flexibiliteit inbouwen om onvoorziene tegenslagen het hoofd te kunnen bieden.

Leuk is ook dat u extra financiële middelen kunt genereren als een bepaalde factie niet wint. Die hebt u dan weer nodig om de krachtige persoonlijkheden in de strijd te gooien. Anna Lys bijvoorbeeld, bijgenaamd de weduwemaakster en erg loyaal aan het koningshuis, maakt zomaar ineens komaf met alle elite eenheden die tijdens de lopende conflictgolf werden uitgespeeld. Protis, vergiffenisschenker en uiteraard religieus geïnspireerd, bekeert dan weer alle uitgespeelde elite eenheden van andere facties in de actieve conflictgolf tot de kerk. Langman, ook wel Doorn aan de Kroon genoemd en extreem rebels, blijft lekker liggen voor de volgende ronde als de rebellen de huidige slag niet winnen (4 krachtpunten, 2 invloed en slechts 2 goud aan onkosten om uit te spelen) wat uiteraad betekent dat de rebellen met een niet te onderschatten voorsprong aan de volgende schermutseling beginnen. 

Het na elkaar uitspelen van karakters van dezelfde factie vraagt ook uw speciale aandacht. Dat kost u immers extra goudstukken. Gezien de schaartse van dit betaalmiddel moet u goed overwegen of dat het risico waard is. 

Ook interessant is dat u op het einde van een ronde twee kaarten overhoudt waarvan u er eentje mag meenemen naar de volgende. Welk kaarten u niet speelt wordt zo bijna even belangrijk als welke wel. 

En er hoeft geen tekening bij dat u ook veel plezier gaat beleven aan het ontdekken en uitspelen van lekkere combo's.

Ik herhaal het nog even: als u een draftliefhebber bent kunt u hier gewoon niet omheen. 

Samengevat: Shadow Throne is een vlot spelende en uitdagende drafter met interessante karakters, een overzichtelijk regelwerk, een gestroomlijnd spelverloop, veel tafelpraat, een leuke spanningsboog die gestaag toeneemt om uiteindelijk uit te monden in een heerlijke climax en vooral een kaartspel waarbij u uw verlies niet kunt wijten aan dom kaartengeluk omdat u wat u hier oogst echt wel zelf hebt gezaaid.

7,85 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Shadow Throne

Nothing Sacred Games (2015)

Teale Fristoe

3 tot 5 spelers vanaf 14 jaar

30 minuten

  

 

11:25 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: shadow throne |  Facebook |

14-03-15

Charlie

Les Poilus

DE SETTING:

Frankrijk. 2 augustus 1914. Een dorpspleintje, een fonteintje. Een groepje vrienden, druk in gesprek. Opwinding en onrust.

HET PROBLEEM:

De eerste wereldoorlog.

U en uw jeugdvrienden hebben buiten de genegenheid voor elkaar nog iets gemeenschappelijks. Iets dat door 'le facteur' vanochtend aan iedereen persoonlijk werd afgeleverd.

Een oproepingsbevel voor het Franse leger. U moet naar het front.

Amper bekomen van de ontzetting doet u elkaar een plechtige belofte. Samen uit, samen thuis. U gaat er alles aan doen om na de oorlog samen naar het dorpspleintje en het fonteintje terug te keren, gezond en wel. U zult u er aan het front dan ook alles aan doen om elkaar te beschermen.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

Het belangrijkste eerst, medespeler.

Ironisch toch dat Tignous, de illustrator van dit spel, een aanklacht tegen oorlog en zinloos geweld, omkwam tijdens de raid op Charlie Hebdo. De illustraties voor dit spel zijn 's mans testament want het was een van de laatste projecten waar hij aan werkte. Net voor de aanslag had hij de laatste hand aan de tekeningen gelegd. Het kan zeker geen kwaad om daar even bij stil te staan als u dit op tafel legt.

Het spel zelf dan.

In dit coöperatieve kaartspel probeert u de vredesduifkaart, waarop bij spelaanvang gedekt 25 beproevingskaarten worden gelegd, vrij te spelen, tegelijkertijd ervoor zorgend dat op datzelfde moment geen enkele speler nog kaarten op hand heeft.

Speelt u echter de monumentkaart vrij - hierop liggen bij spelaanvang 34 beproevingskaarten - zult u vaststellen dat de naam van iedereen in uw gezelschap daarop gebeiteld staat. Dat betekent gelijk dat u allemaal bent gesneuveld. Ik hoef  u verder niet uit te leggen waarvan sneuvelen in deze speltechnische omzetting het synoniem is.

Op de beproevingskaarten staan een of meerdere afbeeldigen die de verschrikkingen van de oorlog  symboliseren en het gezelschap angst inboezemen: de nacht, sneeuw, regen, obussen, gasmakers en fluitjes (het sein voor een aanval).

In een in 4 fasen onderverdeelde beurt doet u het volgende:

De missieleider bepaalt hoeveel kaarten elke speler van de beproevingskaarten op de vredesduifkaart op hand mag nemen. 1 moet maar het mogen er meer zijn. Hij geeft tegelijk een 'discours fiche' uit de voorraad aan zijn rechterbuur. Die fiches zijn erg handig, zo zal later blijken.

Vervolgens komen in uurwijzerzin alle spelers aan de beurt, waarbij zij elk 1 actie mogen doen. Ze kunnen kiezen uit:

Een beproevingskaart uitspelen

Die wordt aan de missie toegevoegd. Als het een speciale beproevingskaart is moet de speler die voor zich op tafel leggen. Vanaf nu is deze extra beproeving actief en ze is altijd slecht.

Zich terugtrekken uit de missie en een steunfiche uitspelen

De beurt van die speler is dan ten einde. Hij kan geen kaarten meer uitspelen maar zijn steunfiche, die gedekt op zijn karakterkaart wordt gelegd, geeft dan op het einde van de ronde (hopelijk) extra steun aan een van de andere spelers.

Een discours fiche inzetten

Die gaat uit het spel, maar de actieve speler mag een angstsymbool aanduiden. Elke speler mag vervolgens 1 kaart met dat symbool uit de hand afleggen.

Een klavertje vier gebruiken

Op elke karakterkaart staat een van de beproevingssymbolen. Draait de speler zijn karakterkaart om - hij maakt ze inactief - mag hij een reeds gespeelde missiekaart met hetzelfde symbool uit de uitlage neutraliseren en afleggen (deze kaart gaat uit het spel).

Zolang hij zich niet uit de missie heeft teruggetrokken mag elke speler blijven doorspelen. Een missie eindigt als iedereen zich heeft teruggetrokken of als een symbool minstens 3 keer voorkomt op de uitgespeelde beproevingskaarten. In het laatste geval is de missie mislukt.

Als een missie is beëindigd begint de steunfase. Hiierin wordt nagegaan welke speler de meeste steunfiches heeft ontvangen van de andere spelers. Is de missie niet mislukt mag die speler 2 speciale beproevingskaarten die hij bij zich heeft openliggen verwijderen of zijn karakterkaart weer naar de actieve zijde draaien. Is de missie mislukt heeft de speler in kwestie geen keuze. Hij mag dan slechts 1 speciale beproevingskaart verwijderen.

In de moraalfase tenslotte, die uw speciale aandacht verdient want die gaat mee beslissen over winst of verlies, wordt de stapel op de vredesduifkaart - die moet u helemaal wegspelen weet u nog? - aangevuld met het aantal kaarten die de spelers op dat moment samen nog op hand hebben. Niet met die handkaarten, maar - hou u even goed vast aan een stevig meubelstuk binnen handbereik - met kaarten van de monumentstapel. U hoeft geen hogere studies achter de rug te hebben om te beseffen wat dit betekent. U herinnert zich ongetwijfeld nog die gebeitelde namen in het herdenkingsmonument. Reflecteer daar nu even over.

Als de lopende missie is mislukt is de schade al helemaal niet te overzien. alle uitgespeelde beproevingskaarten, behalve zij die voor een speler op tafel liggen, worden dan onmiddellijk, nog voor de moraalfase dus, in de vredesduifstapel geschud. U bent dan plots nog veel verder van huis.

Leeft u nog na de steunfase begint u aan de volgende ronde.

U wint als op het einde van de steunfase u de stapel op de vredesduif kaart hebt weggespeeld én geen enkele speler nog kaarten op handen heeft. U verliest als op het einde van de moraalfase het monument open komt te liggen of als een speler op het einde van de steunfase 4 speciale beproevingskaarten voor zich heeft liggen. Ik wil u niet ontmoedigen maar scenario 2 en 3 komen zeer frequent voor.

Les Poilus, een koosnaam voor de zich niet scherende Franse frontsoldaten, is een kortdurend - u klokt af op een klein half uurtje - hondsmoeilijk en dus erg uitdagend coöperatief kaartspel met eenvoudige regels en gegarandeerd speelplezier. Dat laatste kan, gezien het thema en de rouwrand die dit doosje bevat, enigszins raar overkomen. 

U moet wel een beetje letten op de communicatie aan tafel. U mag geen details geven over wat u op hand hebt of welke steunfiches u bezit maar er wel thematisch omheen cirkelen. Dat scheelt een hele slok op de borrel. 

Zijn de basis beproevingskaarten al een gesel, de speciale doen daar nog een schepje bovenop. Watbijvoorbeeld  te denken van de kaart 'fragile' die, als een speler ze voor zich heeft liggen, elke andere speler verhindert zich terug te trekken uit een missie? Of 'maladroit', die u verplicht een kaart van de trekstapel uit te spelen als u zich terugtrekt? Of 'mutisme', die de eigenaar verbiedt om nog te praten? Of 'entête', die voorkomt dat u zich terugtrekt zolang u minstens 2 kaarten op hand hebt? Slechts 1 positieve kaart zit er in de beproevingsstapel van 59: Joyeux Noël, waarmee u een speciale beproevingskaart bij een andere speler mag verwijderen.

Sommige beproevingskaarten tonen onderaan ook een prikkeldraad symbool. Als u tijdens een missie zo'n kaart uitspeelt moet u gelijk de bovenste kaart van de trekstapel mee uitspelen. Dat hakt er uiteraard ook lekker in.

Het materiaal is prima en de kaarten, toch de motor van dt spel, voelen erg lekker aan. Een mooi detail is dat op de bodem van het doosje het oproepingsbevel voor de vrienden staat afgebeeld. Het leegmaken van het doosje voelt aan als het leegmaken van uw brievenbus waarin onderaan uw oproepingsbevel onherroepelijk op u ligt te wachten. Ook de ietwat speciale manier van illustreren van Tignous - hij was hiermee niet aan zijn proefstuk - kon mij zeer bekoren.

Toch een klein minpuntje: een fout bij de drukker heeft ervoor gezorgd dat de waarde van de steunfiches niet evenredig is verdeeld. Dat werd eigenaardig genoeg opgelost met een erratum waarbij de geleide verdeling bij spelaanvang werd vervangen door een willekeurige. Geen vervangfiches dus. Nu moet ik ook wel gelijk vermelden dat deze misser geen enkele invloed had op het speelplezier van ondergetekende en zijn kompanen. Stoort het u toch kunt u zelf de fiches aanpassen. 

Hoed u ook voor de taalafhankelijkheid van dit spel.  De voertaal van dit spel is de taal van Molière. Ik heb de spelregels en de speciale beproevingskaarten ondertussen voor eigen gebruik vertaald. Geef me een seintje en ik bezorg ze u.

Samengevat? Als u graag uitdagend coöperatief speelt (ook met z'n tweeën), houdt van mobiele kleine doosjes, graag omslachtig communiceert, er niet tegenop ziet stijf te staan van de spanning, even wil stilstaan bij de (ook heel recente) geschiedenis en de zinloosheid van zinloos geweld ook spelmatig wil benadrukken moet u dit kleinood in huis halen. Mijn verzameling gaat het alvast niet meer uit.

8,01 op de Plak-o-Meter.

Merci, Tignous!

Dominique

 

Les Poilus

Sweet November (2015)

Fabien Riffaud /  Juan Rodriguez 

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

 

14:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: les poilus |  Facebook |

05-03-15

Wonderwereld

Elysium

DE SETTING:

De Griekse mythologie.

HET PROBLEEM:

U bent een halfgod, maar worstelt als dusdanig nog met uw erkenning, niet in het minst door de goden zelf.

DE OPLOSSING:

U gaat er persoonlijk op toezien dat er over u geschreven wordt, en dan vooral over uw heldendaden, al dan niet op rijm.

Daartoe verzamelt u koortsachtig indrukwekkende helden, onvoorstelbare krachten, artefacten en magische voorwerpen en meer van dat fraais. U probeert uw medestanders met hun verhalen uiteindelijk in het Elysium te krijgen, de leukste plaats in de onderwereld. Daar vertoeven immers de gelukzaligen.

Slaagt u erin het meeste indruk te maken op de goden - er zijn halfgod kapers op de kust - mag u naast Zeus himself plaatsnemen. U wordt al misselijk van geluk als u daar alleen nog maar aan denkt.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U gaat aan de goddelijke slag met 168 familiekaarten (8 families, 21 kaarten per stuk), een tempel, een orakelbord, een epochbord (rondeteller), 16 houten zuilen in 4 kleuren, 6 beiderzijds bedrukte queeste tegels, 4 assembleerbare spelersborden, 4 overzichtskaarten, 4 speelvolgorde fiches, 1 epoch marker, 12 activeerringen, 19 bonustegels, 40 goudfiches in waardes 5 en 1, 25 prestigefiches in waardes 1 en 5, 45 overwinningspuntenfiches in waardes 1 en 5, spelregels en een kaartoverzicht folio.

Nadat u willekeurig of bewust 5 families hebt geselecteerd, hun kaarten goed hebt geschud tot een grote trekstapel, de uitlage voor de eerste epoch in de Agora hebt gelegd en uw persoonlijke spulletjes hebt verzameld kan de zware 5 epochen durende tocht naar uw eeuwige roem beginnen.

Wat u doet tijdens uw beurt - de speelvolgorde wordt bepaald door de queeste die de spelers in hun vorige beurt hebben geselecteerd - is een kaart uit de uitlage, de Agora, kiezen en deze naar uw domein overbrengen. Op elke kaart staan een of meerdere zuilenkleuren. Wilt u de kaart in kwestie moet u een corresponderende zuil op uw spelersbord inleveren. Hebben is genoeg, u mag ook een andere kleur als betaling inleveren.

Vier beurten krijgt u tijdens een epoch, en in die beurten moet u exact 3 familiekaarten hebben verzameld én 1 queestefiche.

Alle familiekaarten in uw domein geven u voordeeltjes, al dan niet permanent. Niet permanente voordeeltjes verschijnen onder de vorm van onmiddellijke activatie bij aanschaf, eenmaal  activeren per epoch, eenmaal activeren in het spel en eenmaal activeren bij de puntentelling.

Ach, die voordeeltjes. Daar spelen we toch spellen voor nietwaar? Goud, punten, kaarten, prestige, gemorrel met de bezittingen van uw tegenstanders, transferten naar uw Elysium, enzovoort, enzovoort. Dat zijn leuke dingen voor een halfgod.

De queestefiches geven u ook interessante voordelen en laten u daarbovenop ook nog eens toe kaarten uit uw domein, mist betaling, naar het Elysium te transfereren. Want pas daar wordt uw puntenmachine aan de gang gezwengeld. Dat zorgt voor erg interessante en soms ook moeilijke afwegingen want uw verzameld gevolg mag dan wel scoren in uw Elysium, hun speciale eigenschappen worden er stante pede geneutraliseerd. Lang wachten met uw transferten kan u echter ook erg zuur opbreken. Denk aan de puntengenerator van hierboven.

Doet Apollo mee wordt de uitlage nog eens extra aangevuld met het Orakel, waardoor familiekaarten die later in de Agora zullen opduiken lang voordien al worden onthuld. Interessant voor als u vooruit wil plannen.

Weer naar uw Elysium. Daar kunt u pas echt geschiedenis schrijven door uw verzamelde familiekaarten als setjes uit te spelen. Familie legendes zijn kaarten van dezelfde familie van 1 2 en 3, een niveau legende is een set van verschillende familiekaarten met dezelfde waarde (1, 2 of 3). Tussendoor verzamelt u ook nog een bonusfiches als u als eerste een volledige familie legende uitspeelt (die mag u houden) of als u als eerste minstens 2 kaarten van een niveau legende neerlegt (die kan tijdens het spel van speler wisselen als dat kaartenaantal wordt overtroffen).

Op het einde van de vijfde epoch worden de punten geteld. Eerst worden alle geïsoleerde kaarten uit uw Elysium weggenomen. Vervolgens worden de Chronos bonussen geteld (familiekaarten die eindbonussen genereren). Dan worden de overwinningspunten van de legendes verrekend (niveau legendes leveren aanzienlijk meer punten op dan familie legendes). Als Ares in het spel zit tenslotte worden de prestigepunten verdeeld (16 voor de speler met het meeste prestige, 8 voor de tweede plaats en 4 voor de derde). Van dit totaal trekt u 2 punten per burger in uw Elysium af. Bij dit eindtotaal telt u uw tijdens het spel verzamelde puntenfiches op en u weet gelijk hoe legendarisch u bent.  

(W)onderwereld

Eerst het obligatoire woordje over het spelmateriaal. Zeg maar gerust woord want het is gewoon prachtig. Elke kaart, elke fiche, elk spelersbord ziet er wonderschoon uit. En dan hebben we het nodig niet over de tempelvormige inlay gehad, waar de kaarten van de verschillende families door tempelzuilen worden gescheiden. Functioneel en oogverblindend. Dik en dik in orde.

Het spel zelf dan. Dat deed me erg denken aan 7 Wonders. Kaarten verzamelen en setjes samenstellen met een lekker stevige puntentelling aan het einde, de overeenkomsten zijn duidelijk aanwezig. Maar de verschillen ook. De speciale krachten van de familie kaarten bijvoorbeeld en het feit dat die alleen in uw Elysium kunnen worden gebruikt is een leuke vondst. Ook de selectie en de daaraan gekoppelde zuilen 'betaling' is een interessant spelmechanisme. Dit systeem zou wel eens weg kunnen vinden naar andere spellen.

Over de herspeelbaarheid hoeven we ons geen zorgen te maken. 8 families waarvan er altijd slechts 5 meedoen garandeert afwisseling. Het zou me trouwens niet verbazen dat er ondertussen al uitbreidingen in de pijplijn zitten.

De families hebben zo ook hun eigen kenmerken. Die van Zeus is een rasechte puntengenerator, Ares heeft alles te doen met militaire ontplooiing en prestige, Hephaistos doet leuke dingen met goud, Apollo intervenieert dan weer intensief met het Orakel, Hades is een ideale veerman tussen uw domein en uw Elysium, Athena geeft u onvoorstelbare krachten die u jammer genoeg moet delen met uw tegenstanders en Hermes jongleert met de speciale eigenschappen van alle families (tot in uw Elysium toe). De grootste klootzak heb ik voor het laatst bewaard: Poseidon. Is me dat een ettertje zeg. Punten van spelers afpakken, goud van spelers afpakken, punten én goud van spelers afpakken, burgers ombrengen, families uitroeien, u roept maar. Hij zorgt uiteraard ook voor het meest interactie, die toch wat moet inboeten als hij zijn familie niet in het spel zit.

De iconografie op de kaarten, ondersteund met tekst voor de lezers onder ons, is prima. Wij speelden de Franstalige versie en ondervonden geen enkel probleem. 

De spelregels zijn duidelijk, goed gestructureerd en laten geen enkele vraag open. Het familie overzicht is een mooie toevoeging.

Interessant is ook het gegeven dat u, indien u zichzelf hebt klem gemanoeuvreerd en niet meer de juiste zuilenkleur op voorraad hebt om een kaart of queeste binnen te halen, een burger (achterkant van de bovenste familie kaart van de trekstapel) moet nemen - met een groot risico op strafpunten op het einde van het spel - of moet wachten tot de laatste queeste overblijft en die moet nemen (ook al geen aangenaam vooruitzicht). Erger nog, u moet de minder interessante achterzijde van de fiche gebruiken). Oppassen en plannen is dus de boodschap. Het scannen van de verzamelingen van uw tegenstanders strekt ook zeer tot aanbeveling.

Maar burgers hebben zo ook hun nut. Ze kunnen, mits betaling van de sterkte van het ontbrekende familielid (1, 2 of 3) én als er minstens 2 kaarten van dezelfde familie in uw Elysium liggen, de gapende leegte opvullen. Zo kunt u toch nog extra scoren voor die familie op het einde.

Elysium speelt met elk opgegeven spelersaantal goed en is zelfs heel spannend met z'n tweeën.

Samenvattend? Als u houdt van 7 Wonders, graag setjes verzamelt, kickt op een spannende eindtelling met de illusie dat uzelf nog meedoet voor de hoofdprijs, houdt van prachtig artwork en functioneel spelmateriaal, graag plant maar ook flexibele vaardigheden hebt, slechts een uurtje geconcentreerd kunt blijven, een grote tafel hebt en geïntrigeerd bent door de Griekse mythologie moet u niet twijfelen.

8,2 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Elysium

Space Cowboys / Asmodee / Asterion Press / REBEL.pl (2015)

Matthew Dunstan / Brett J. Gilbert

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

60 minuten

 

 

19:47 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: elysium |  Facebook |

01-03-15

Amuséement

Musée

DE SETTING:

Uw museum.

HET PROBLEEM:

De andere musea, wiens curatoren u willen overtreffen met de grootste en indrukwekkendste tentoonstelling van schilderkunst die de moderne wereld ooit heeft gezien.

DE OPLOSSING:

U bent het soort Curator waarvoor de hoofdletter C werd uitgevonden. U gaat zich dus niet in een hoekje laten drummen en houdt de muurhaakjes en hamer al in de aanslag.

En u gaat alles laten aanrukken wat ook maar iets van betekenis heeft in de verfsector. Van van Gogh over Breugel tot Monet. Uw collega curatoren een kunstzinnig poepie laten ruiken heet dat.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U gaat aan de kunstzinnige slag met 60 schilderijkaarten (genummerd van 1 tot 60), 3 grote bonustegels, 4 overzichtskaarten, 30 dubbelzijdig bedrukte kroonluchter/traphal tegels en een uitmuntend regelboek.

Drie etages heeft uw museum en daar probeert u de aangeleverde werken zo goed mogelijk thematisch te verwerken. Die thema's zijn landschappen, water, portretten, architectuur en dieren. De kroonluchter- en traphalfiches zorgen voor de afscheiding tussen uw galarijen.

Goed thematisch verwerken betekent dat u de werken die bij elkaar horen  zoveel mogelijk wil groeperen. De bezoekers van uw museum hebben dat graag. Het vergemakkelijkt ook aanzienlijk de samenstelling van uw glossy brochure. Anders gezegd: u hangt de schilderijtjes naast elkaar.

U wordt wel geconfronteerd met een numerieke speltechnische wetmatigheid die uw plannen aanzienlijk in de war stuurt. De schilderijen zijn namelijk genummerd van 1 tot 60 en ze moeten in elk van uw 3 galerijen van links naar rechts in stijgende volgorde worden opgehangen. De schilderijen haalt u uit uw kaarthand van 5. U hangt er eentje op en trekt er van de trekstapel eentje bij. Moeilijk is anders. 

U hoeft tijdens de opbouw niet van links naar rechts te werken. U kunt gelijk waar uw schilderijen ophangen zolang u maar de opstijgende volgorde van links naar rechts respecteert. En wat hangt, hangt. Er wordt niet gemorreld achteraf. Daarvoor is uw respect voor de meesterwerken te groot.

Hebt u als eerste uw gelijkvloers, eerste etage of tweede etage volgehangen krijgt u onmiddellijk de bijhorende bonustegel. Die levert u op het einde van het spel 4 punten op.

U krijgt ook extra punten als u werken van hetzelfde thema naast elkaar hangt (2 punten per koppeltje) of, beter nog, de werken van hetzelfde thema via een traphal met elkaar verbindt (3 punten per koppeltje).

Tenslotte levert elk werk in uw museum u sowieso 1 punt op.

Het spel eindigt van zodra geen enkele speler nog een schilderij kan plaatsen. Uiteraard wint de speler met de meeste punten. Gelijke standen worden ongelijk gemaakt middels het aantal schilderijen in het museum van de betreffende spelers en eventueel de binnengehaalde bonustegels.

AMUSÉEMENT

Musée, beste medespeler, is een heerlijk makkelijk, wonderschoon, elegant en vooral ontspannend spelletje.

Wilt u zich eens rustig met uw partner aan tafelontspanning doen hoeft u niet verder te zoeken.

De regels zijn in een oogwenk uitgelegd, het materiaal is ronduit prachtig en het spel bestrijkt een ideale tijdspanne. Een revanche zal gegarandeerd uw deel zijn.

Laat u echter niet misleiden door de schijnbare eenvoud. U moet wel aan de planning als u wil winnen. Groeperen van werken in een galerij en tussen de aanpalende etages lijkt makkelijk maar is het niet. Het verdient ook aanbeveling de musea van uw tegenstander(s) in de gaten te houden. Het gebeurt niet zelden dat plots een werk waarnaar u naarstig op zoek bent in een galerij van een tegenstander opduikt waardoor u dan weer de flexibiliteit in moet. De numeriek opstijgende spelvoorwaarde zal u ook regelmatig parten spelen en u moet goed opletten dat u zichzelf in uw opwinding en lot-uitdaging niet vast speelt waardoor u bij de eindtelling kostbare punten verspeelt.

Ook met z'n vieren (partnerspel) kunt u hieraan veel plezier beleven, maar het is met z'n tweeën of drieën dat dit spel echt excelleert. Het is trouwens enkel met z'n drieën dat alle kaarten in het spel worden gebruikt, waardoor dit spel gelijk een prominente plaats opeist binnen het niet echt uitpuilende 'best voor triootjes' segment.

Een leuke bonus is uiteraard ook dat u het mooiste wat ooit op canvas werd aangebracht hier zomaar door uw handjes kunt laten gaan. van Gogh, Breugel, Monet, Botticelli, van der Heyden, Turner, Barlow, Blake, Raphael, Bosch, Hokusai, van Eyck, da Vinci, Waterhouse, Vermeer, het is maar een greep van het schoon volk dat de illustraties van dit spel voor zijn rekening nam.

Om maar te zeggen dat u na afloop nog extra kunt genieten van een tableau van heb ik je daar, gewonnen of niet.

Musée in een notendop? Heerlijk kortstondig tijdverdrijf.

8,3 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Musée

Gryphon Games (2015)

Alf Seegert

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

 

15:00 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: musée |  Facebook |

20-02-15

Harry Topper

The Institute for Magical Arts

DE SETTING:

Zweinstein, sort of.

HET PROBLEEM:

Dokter Phineas (let op de naam), directeur van het gerenommeerde Institute for Magical Arts én groot magiër, is spoorloos verdwenen.

DE OPLOSSING:

Het verdwijnen van Dr. Phineas zorgt uiteraard voor heel wat opschudding. Opschudding die, moest ù het nieuwe schoolhoofd worden, al snel weer zou omslaan naar de nu zo gemiste kalmte en rust. Het windje dat uw persoonlijkheid over het instituut zou laten waaien zou trouwens van een ongekende frisheid zijn. U stelt zich dus kandidaat.

Jammer genoeg is er ook een concurrent opgedoken wiens windje naar eigen zeggen een heel stuk frisser ruikt dan het uwe.

Uw opdracht? Zoveel mogelijk magie verzamelen om de commissie die over de aanstelling gaat over uw streep te trekken.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U gaat aan de magische slag met 40 instituut kaarten, 6 locatiekaarten, 12 charmeerblokjes, 2 scorekaarten, 1 portaalkaart, 2 fasekaarten, 2 scoreblokjes in rood en blauw, 12 actiekaarten, 1 kaartoverzicht, 54 krachtblokjes in rood en blauw, 1 etherische wereld  kaart, 6 herdobbel blokjes en 8 zeszijdige dobbelstenen in rood en blauw.

Aan de slag gaan betekent hier verbeten strijd leveren om de instituut kaarten, volgestouwd met magische eigenschappen, tot een van u tweeën 20 punten heeft verzameld en zich het nieuwe schoolhoofd mag noemen.

Die instituut kaarten worden vanuit een trekstapel aan locatiekaarten gekoppeld van waaruit u ze probeert binnen te halen door het inzetten van invloedblokjes. Hoeveel invloedblokjes u kunt inzetten hangt af van de actiekaart die u aan de locatiekaarten uitspeelt én van uw dobbelresultaat bij het begin van elke ronde, die trouwens uit 5 fases bestaat. Na het dobbelen legt u de zeszijdige dobbelstenen aan de corresponderende locatiekaarten, uiteraard ook handig genummerd van 1 tot 6.

Daarna legt u 4 van uw actiekaarten gedekt aan uw 4 dobbelstenen. Uw setje actiekaarten bestaat uit het tevoorschijn toveren van 1 invloedblokje (3), het tevoorschijn toveren van 2 invloedblokjes (1) en het trekken van invloedblokjes naar uw persoonlijke voorraad (2). Opnieuw dobbelen mag, mits u daarvoor herdobbel blokjes inlevert. Blokjes komen op de instituut kaart aan de locatie te liggen of op het portaal, die zich altijd aan locatiekaart 6 ophoudt.

Wilt u invloedblokjes naar uw persoonlijke voorraad halen moet de gepaste actiekaart uitspelen en u krijgt dan het dobbelresultaat in invloed uitbetaald.

Invloed uitspelen kost dus ook actiekaarten en u plaatst de invloedblokjes op de instituut kaart aan de locatie(s) die u hebt gedobbeld. Op de instituut kaarten staat aangegeven hoeveel blokjes u minstens moet uitspelen om ze binnen te halen én hoeveel blokjes u meer moet hebben uitgespeeld dan uw tegenstander.

Het portaal, altijd beschikbaar, is een speciale locatie. Ze verbindt u rechtstreeks met de etherische wereld, waar 1 invloedblokje naartoe kan worden gezapt en waar u mooie beloningen tegemoet kunt zien. Als uw tegenspeler u niet dwars zit tenminste. Zapt u liever niet naar de etherische wereld kunt u er ook voor kiezen om al uw invloedblokjes op het portaal naar een instituut kaart van uw keuze te zappen.

Kunnen er op het einde van een ronde instituut kaarten worden geclaimd gaan ze uiteraard naar de speler met de meeste invloed. Ze leveren gelijk punten op én een eenmalige of permanente eigenschap, die u zeker van pas zal komen. u start het spel trouwens met een handige instituut kaart op zak. Maar er zit nog veel meer lekkers in het aanbod. Wat bijvoorbeeld te denken van de Ring van Invloed, die u slechts 1 punt oplevert maar waarmee u invloedblokjes van een tegenstander kunt verwijderen? Of het Schild, waarmee u een eenmalige eigenschap van een instituut kaart van een tegenstander kunt neutraliseren? Of de gebroken toverstok, die 0 punten waard is maar zichzelf plots naar 7 punten katapulteert als u de andere helft binnenhaalt? Of de niet bepaald risicoloze set Tarotkaarten, die slechts 1 punt waard is maar waarmee u 2 kaarten van de trekstapel mag trekken, eentje mag houden en de andere aan uw tegenstander moet geven?

Karakters komt u ook tegen. Orion de Magiër bijvoorbeeld, of Calaban, de goochelaar. Die zijn elk evenveel punten waard als het aantal karakters dat u om u heen hebt verzameld.

Even terug naar het portaal en de etherische wereld. In de etherische wereld kan maar 1 speler vertegenwoordigd zijn en er wordt meestal hevig strijd om geleverd. De beloningen zijn ook navenant, afhankelijk van hoeveel invloedstenen u erop hebt liggen. 1 invloed terughalen levert u een charmeerblokje op (die zijn elk een punt waard), met 2 invloed kunt u 2 charmeerblokjes kopen én uw herdobbel blokjes weer aanvullen tot 3, 3 invloedstenen geven u 4 charmeerblokjes en met 4 invloedblokjes krijgt u zomaar 4 charmeerblokjes én de bovenste instituut kaart van de trekstapel. U moet daar wel over meerdere rondes naartoe werken en dat betekent dat u dan tijdelijk over minder invloedblokjes in uw voorraad kunt beschikken. Dat kan er dan weer genadeloos inhakken op het strijdtoneel voor de instituut kaarten.

Zo gaat het duel voort tot een van u beiden op het einde van een ronde 20 punten heeft verzameld.

MAGICAL MYSTERY TOUR DE FORCE:

Steve Finn (let op de naam), sinds Scriptorium (Biblios) een mijner helden, doet het 'm wéér. 

The Institute for Magical arts doet in eerste instantie erg denken aan Capo Dei Capi, van dezelfde auteur, waarvan u trouwens hier in de rechterkolom (2014) een bespreking terugvindt. The Institute of Magical Arts is nog leuker. Dat wil wat zeggen.

Niet dat u gelijk een polonaise zone moet gaan afbakenen in uw woonkamer  maar enig feestgedruis mag, en zal, toch weerklinken na afloop van uw eerste partij.

Dat komt door de erg spannende en erg interactieve tweestrijd die u met uw concurrent levert, het prima spelmateriaal dat u daarbij gebruikt, de leuke twists en combo's die de instituut kaarten genereren, de overzichtelijke speelduur (een revanche zal gegarandeerd uw deel zijn), de snelheid van spelen (veel gebeurt simultaan), het plezier dat u beleeft bij het manipuleren van het portaal, de belangrijke afwegingen die u moet maken, het blufelement en de flexibiliteit die van u gevraagd wordt omwille van de niet altijd meewillende dobbelstenen.

The Institute for Magical Arts is heerlijk speelplezier voor twee. Het bevat alle ingrediënten - en in de juiste samenstelling - die deze jongen leuk vindt in een spel: kaarten, dobbelstenen en vooral charmeerblokjes. Vooral van dat laatste ingrediënt kan ik wat extra aanvoer gebruiken.

8,7 op de Pak-o-Meter.

Dominique

 

The Institute for Magical Arts

Dr. Finn's Games (2015)

Steve Finn

2 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

16:17 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: the institute for magical arts |  Facebook |

18-02-15

Zet een PRISM-lamp voor je raam vannacht.

Rise to Power

DE SETTING:

De verre toekomst.

HET PROBLEEM:

Een bevolkingsexplosie. Megasteden. Energieschaarste. Fallouts.

DE OPLOSSING:

PRISM, een nieuwe energiebron die quasi onuitputtelijk blijkt.

En u natuurlijk, de CEO van een van de bedrijven die PRISM ontginnen en aanleveren. Alleen wil u de hele koek voor uzelf en daarvoor moet u de overheid om uw overbetaalde vinger winden. Zo zorgt u ervoor dat de lucratiefste contracten aan u worden toegewezen, een quasi monopolie het uwe is en uw overbetaalde vingers nog méér op varkensworstjes beginnen te lijken.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

Als speeltjes krijgt u 72 PRISM kaarten in 3 kleuren, 6 krachtcentrale kaarten, 4 agenda kaarten, 54 contract kaarten (dubbelzijdig bedrukt, met aan de ene zijde een contract en aan de andere zijde een corresponderend district), 6 overzichtskaarten, 12 overheidscontract kaarten, 6 CEO kaarten 6 PRISM pyloon kaarten en  4 geavanceerde agenda kaarten toegeworpen. En 18 markeerfiches waarmee u uw status op uw overzichtskaart bijhoudt.

Een beurt is erg simpel. Nadat u verplicht 2 contracten uit het steeds 4 tellende aanbod hebt genomen en die aan uw krachtcentrale - dat is de startkaart in uw bouwzone - of een afgebouwd district hebt gekoppeld mag u 2 acties doen. U kunt kiezen uit 6 mogelijkheden.

Een contract activeren:

U draait een contract in uw bouwzone gewoon om naar de district zijde, waarmee u gelijk aangeeft dat u een district van energie voorziet. U moet daarvoor wel minstens het aantal opgegeven en corresponderende kleur PRISM eenheden uit uw handkaarten betalen. Kunt u passend betalen krijgt u gelijk een extra actie (denk aan Alhambra).

Een nieuw district kan enkel aan uw krachtcentrale of aangrenzend aan een ander district worden geplaatst en u moet te allen tijde rekening houden met uw district limiet.

Districten leveren u op het einde van het spel punten (invloed) op en daar gaat het uiteraard om.

Als u het slim speelt kunt u door het activeren van districten uw handkaartenlimiet - uw startlimiet is 4 - uitbreiden, uiteraard uw puntentotaal opvijzelen en het aantal PRISM kaarten dat u mag bijtrekken verhogen.

Een district opwaarderen:

Hiermee kunt u een bestaand district uitbreiden zonder dat het extra ruimte inneemt in uw bouwzone. U legt dan, na betaling uiteraard, een contract bovenop  een bestaand district met dezelfde naam. De upgrade moet wel een lagere invloedwaarde hebben dan het reeds bestaande district. Dat is interessant als u onvoldoende uitbreidingsmogelijkheden hebt, maar het levert u ook extra overwinningspunten op: 1 punt per upgrade. Ook de punten van de onderliggende kaarten blijft u gewoon behouden.

PRISM kaarten trekken:

Deze hebt u nodig om uw contracten naar districten om te vormen en andere spelers eventueel uit te dagen (zie later). Afhankelijk van de kwaliteit van uw district kan uw treklimiet stijgen. Interessant want meer PRSIM kaarten op het handje biedt meer mogelijkheden.

De wisselactie van uw contracten gebruiken:

Ligt er een contract open in uw stadsdeel kunt u het, zoals eerder al aangegeven, met PRISM kaarten omvormen tot een district. Maar u kunt ook kiezen om de speciale wisselactie te gebruiken. Wat die inhoudt staat mooi aangegeven op het contract. Na het gebruik van de actie komt het contract in de neutrale wisselzone te liggen, waarin het op het einde van de ronde automatisch wordt omgevormd tot een district, grijpklaar voor een van de andere spelers.

Verleidelijk dus, maar tricky.

Wat doet u bijvoorbeeld met Offshore Marina, die een invloedwaarde van 4 heeft maar ook de erg verleidelijke wisselactie 'kies een tegenspeler en laat hem kiezen: leg 3 PRISM kaarten af of laat de uitspeler van deze kaart 5 PRISM kaarten trekken. Krijg een extra actie.' Daar moet een mens toch even goed over nadenken. Zeker als die mens weet wat er met de volgende actie kan gebeuren.

Neem een district uit de wisselzone:

Bam, dat komt aan. U mag gewoon, als er eentje ligt natuurlijk, een district uit de wisselzone nemen en deze in uw bouwzone plaatsen. U kunt het gebruiken als een nieuw district of als een upgrade. Naakte punten zijn dit, gratis en voor niks.

Daag een andere speler uit:

Leuk, handig maar ook niet zonder risico. U mag een andere speler uitdagen door een openliggend contract in zijn stadsdeel aan te vallen. U moet daarvoor wel minstens de nodige PRISM bouwkosten op hand hebben en u moet die kaarten aan uw doelwit laten zien. Als uw doelwit als reactie het contract niet onmiddellijk kan omvormen naar een district (nieuw of een upgrade) mag u het vorderen en als district in uw bouwzone leggen. Faalt u geeft u uw tegenstander een lichte voorsprong. U mag dan wel uw PRISM kaarten weer op hand nemen maar iedereen heeft wel gezien welke PRISM kaarten u op hand hebt. En weten is macht, dat weet u.

Op het einde van elke beurt moet u zorgen dat u uw handlimiet respecteert, worden de beschikbare contracten weer aangevuld tot 4 en worden alle contracten in de wisselzone naar hun district zijde gedraaid.

U speelt lekker door tot een speler 8 districten in zijn bouwzone heeft liggen of als de contractzone niet kan worden aangevuld. De speler met de meeste punten wint.

KOM NAAR HET LICHT!

Rise to Power is alvast een van mijn ontdekkingen van het prille 2015.

Het speelt erg lekker weg - op drie kwartiertjes bent u klaar - en het erg overzichtelijke en korte regelwerk laat geen enkele vraag open. 

Het spelmateriaal is prima, al is het artwork op de kaarten, zij het erg functioneel, niet echt mijn ding. Door het symboolgebruik werd ook aan de kleurenblinde medemens gedacht, iets wat deze jongen (hoewel zelf niet kleurenblind) altijd kan appreciëren. Prima verpakt ook, dat materiaal, met een zeer handige inlay.

U moet voortdurend goed opletten. Welke contracten neem ik? Welke doelkaarten kan ik ermee binnenhalen? Hou ik voldoende uitbreidingsmogelijkheden open? Welk district kan ik upgraden? Die ik een wisselactie, goed weten dat de volgende speler daardoor extra punten kan oogsten? Speel ik op snelheid of temporiseer ik? Daag ik een tegenspeler uit of is het risico op alleen maar het blootgeven van mijn handje te groot?

Ook een belangrijk vraag vooraleer u begint met spelen: welke uitbreiding(en) knal ik erin? De CEO's (mijn favoriet), de PRISM Pylonen, de overheidscontracten of de geavanceerde agenda's? Of allemaal tegelijk? Leuk is dat ze het spel anders maken zonder te zwaar te raken aan de fundamenten en dat ze eenvoudig zijn in te passen.

Het spel speelt lekker weg met elk opgegeven spelersaantal en kon mij met 2 spelers zeer bekoren.

Zoekt u nog een uitdagend kaartspel met een niet alledaags thema, leuke en interessante spelmechanismen en een aangename diepte moet u dit zeker eens bekijken.

7,8 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Rise to Power

APE Games / Rule & Make (2014)

Allen Chang / Alistair Kearney

2 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten

 

15:05 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rise to power |  Facebook |

16-02-15

Graa(i/f)gebied

Super Motherload

DE SETTING:

Mars.

HET PROBLEEM:

Concurrerende mijnbouwbedrijven. U staat aan het hoofd van eentje ervan en u droomt ervan de grootste te zijn.

DE OPLOSSING:

Ervaren personeel, degelijk boormateriaal en enkele tonnen zware explosieven.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U krijgt ter beschikking: 4 dubbelzijdige spelborden, 23 pilootkaarten per speler, 16 artefactfiches, 16 bomfiches, 30 doelkaarten, 78 tunnelfiches in verschillende lengte, 80 dubbelzijdig bedrukte mineraalfiches en een spelregelboekje.

U krijgt 4 van uw 7 start pilootkaarten op hand. de resterende 3 startkaarten vormen uw trekstapel.  De overige 16 kaarten worden gesorteerd en in 4 setjes, in stijgende waarde, en voor u op tafel gelegd. Die kunt u in de loop van het spel aankopen. Uw startmateriaal wordt vervolledigd met een bomfiche. Interessant.

Het startbord (Marsoppervlak) wordt op tafel gelegd en het resterende spelmateriaal wordt naast het bord gesorteerd. Er worden 6 doelkaarten opengelegd, 3 gouden en 3 zilveren.

Tijdens uw (snelle) beurt kunt u 2 acties doen en u kunt uit 3 mogelijkheden kiezen (2 keer dezelfde actie doen is toegestaan).

Kaarten op hand nemen:

Heel eenvoudig dit: gewoon 2 kaarten van uw trekstapel op hand nemen. Trekstapel leeg = aflegstapel schudden en 2 bijtrekken. Notoire deckbuilders gaan hier geen probleem mee hebben.

Boren:

Vanaf nu wordt het echt leuk.

U kunt pilootkaarten met dezelfde kleur boorsymbool gebruiken om Mars in te duiken en naar mineralen te zoeken. Het aantal boorsymbolen bepaalt hoe diep u boren kunt. Alles wat u hierbij op het speelbord met de tunneltegels afdekt is voor u. Mineralen, extra bommen, artefacten of extra kaarten op hand. Mineralen gebruikt u om nieuwe piloten aan te werven, waardoor u uw deck aanzienlijk opwaardeert (u krijgt meer mogelijkheden). Bommen gebruikt u voor bomacties (zie later) en artefacten geven u tijdens uw beurt allerlei voordeeltjes, als u ze inlevert tenminste.

Boren gaat altijd in een rechte lijn en u moet vertrekken van het Marsoppervlak of aangrenzend aan een reeds aangelegde tunnel. Er zijn nog bijkomende legregels waarop ik hier niet verder inga.

Mineralen legt u onmiddellijk op een van de bovenliggende, nog beschikbare pilootkaarten van uw arbeidsmarkt. Die kosten van 10 tot 25 dollar en zodra u het gevraagde bedrag bereikt - u krijgt geen wisselgeld - komt deze kaart in uw aflegstapel. Klaar voor later gebruik. Nog belangrijker: elke aangekochte kaart levert u extra punten op.

U moet wel goed opletten tijdens uw werkzaamheden. Boren kan immers niet op rotsen. Om die weg te krijgen hebt u de volgende actie nodig.

Wilt u metaal penetreren hebt u ook de booractie nodig. Dat moet dan wel gebeuren met pilootkaarten met hetzelfde boorsymbool kleur als het metaal. Onder metalen platen vindt u meestal erg waardevolle mineralen.

Dynamiteren:

Alleen met explosieven krijgt u rotsformaties klein. U legt daartoe een pilootkaart met een bomsymbool af en mag de op die kaart aangegeven matrix op het speelbord met de tunnelkaarten afleggen (roteren mag). Ook hier krijgt u wat u afdekt zomaar toegeworpen. Tegen metalen platen kunt u met uw bommetjes niets beginnen. Daar kunt u alleen met uw boorkoppen terecht.

Op het einde van uw beurt mag u nog 5 handkaarten overhouden. Bedenk wel dat u slechts kaarten bij kunt trekken met de 'trekactie' of, als u het slim speelt, met een bonusje hier en daar.

OP NAAR HET LAATSTE ARTEFACT!

Vervult u tijdens de boor- of dynamietactie een van de openliggende doelkaarten mag u zich die onmiddellijk toeëigenen. Punten leveren die op, niet meer of minder. Weggenomen zilveren doelkaarten worden vervangen, gouden doelkaarten niet. De gouden doelkaarten leveren meer punten op en hebben betrekking op welke en hoeveel piloten u aankoopt, zilveren doelkaarten spitsen zich eerder toe op de acties op het speelbord, bv. bij een booractie een tunnel van 5 lengte graven.

Van zodra het laatste artefact van een speelbord is bedekt wordt het volgende bord aangelegd. De speler die aan de beurt is bepaald welke zijde van het speelbord wordt gebruikt.

Het spel gaat verder tot het laatste artefactsymbool op het laatste bord werd afgedekt - daarvoor moet u wel heel diep - waarna de punten worden geteld.

Punten krijgt u voor uw pilootkaarten, de doelkaarten die u hebt verzameld en de eventuele punten op een artefact. Wie de meeste punten heeft verzameld wint.

SPEELPLEZIER AANGEBOORD!

Super Motherload is een kruising tussen een deckbuilder, Tetris en een workerplacer. Het speelt als een trein met alle opgegeven spelersaantallen - met 2 spelers wordt speelbord 3 niet gebruikt - en het is enorm prettig om te doen.

Het spelmateriaal is van de beste kwaliteit en de ietwat ruwe en dissonant vormgegeven kaarten zijn echt mijn ding. De doos zit net genoeg propvol en u krijgt stevige ziplock zakjes meegeleverd om uw spulletjes in te doen. Die spulletjes, de fiches, zijn van een erg hoogstaande kwaliteit.

Twee acties hebt u slechts tijdens uw beurt, maar toch wordt u hier, zoals het een goed spel betaamt, voor verscheurende keuzes geplaatst. Ga ik boren of leg ik een bommetje? En waar doe ik dat dan? Geef ik dan geen voorzetje aan mijn tegenstander(s)? Gebruik ik een actie om kaarten bij te trekken, in de hoop dat ik de juiste boorkleur trek? Welke pilootkaarten wil ik zo snel mogelijk in mijn deck hebben? Voor welke doelkaarten ga ik? Welk aankoopvoordeel kan ik nu het best gebruiken? Toch maar massaal overbetalen voor die piloot of sparen voor een andere? Plan ik mezelf naar een dubbelaankoop? Ben ik zeker van mijn stuk en race ik naar dat laatste artefact?

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de boorbonussen of aankoopbonussen die bepaalde pilootkaarten u geven, bonussen die dan nog eens verschillen per spelersdeck. Zo laten bepaalde piloten u extra kaarten trekken tijdens uw beurt, of ze geven u een extra actie, of extra mineralen, of een diagonale booractie, of een extra bom (gouden tip: zorg dat u altijd een bommetje in voorraad hebt), of ze laten u morrelen met de doelkaarten, of u mag ze bij aankoop direct op hand nemen enz.

De artefactbonussen zijn ook niet te versmaden. Ook hier vindt u extra beurten, extra kaarten op hand, extra bomfiches, naakte punten en zelfs een combinatie kaart+bom. U mag er zoveel inleveren als u wil tijdens uw beurt waarna ze voorgoed uit het spel verdwijnen. Er zijn er maar 16 te verdienen in het hele spel dus af en toe een artefactje meepikken is zeer aan te raden.

Leuk is ook dat u altijd wat kan en dat u altijd iets kan binnenhalen.

Super Motherload is een Canadian Game Design 2014 Winner en ik kan de jury alleen maar bijtreden. Het is een vlot spelend, thematisch mooi omgezet spel met veel interactie. Het heeft ook voldoende 'diepgang', gekoppeld aan een eenvoudig regelwerk waardoor ook niet-veelspelers quasi onmiddellijk hun weg in de ondergrond van Mars zullen vinden.  

Absolute aanrader.

8,2 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Super Motherload

Roxley Games

Gavan Brown / Matt Tolman

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

75 minuten

 

10:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: super motherload |  Facebook |

15-02-15

To boldly dobbel where no man ever dobbelde before..

Roll for the Galaxy

DE SETTING:

Het heelal.

HET PROBLEEM:

U wil het grootste ruimterijk claimen maar u bent niet alleen.

DE OPLOSSING:

Als een gek beginnen te exploreren, ontwikkelen, koloniseren, produceren, handelen en consumeren. Met alles wat u aan tactisch en strategisch vernuft in u hebt.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U en uw tegenspelers gaan aan de slag met 111 speciale dobbelstenen (wit, rood, paars, geel, blauw, groen en bruin), 5 grote fasefiches, 5 zichtschermen met aan de binnenkant wat speluitleg, 5 plastic dobbelbekers, 5 houten speelfiguurtjes, 5 spelersbordjes, 55 beiderzijds bedrukte planeet- en ontwikkelingsfiches, 9 thuiswereldfiches, 9 factiefiches, 2 stoffen buidels in verschillende grootte, 33 overwinningspuntenfiches in verschillende nominaties en 5 'fasestrips' voor achter uw zichtschermpje.

Wat u met al dat materiaal doet ga ik niet in detail uitleggen, maar kort samenvatten.

U begint met een startwereld, die bestaat uit 2 planeten en 1 ontwikkeling en een banksaldo van 1 intergalactische credit. Op uw persoonlijke tableau is er ruimte voor ontwikkelingen en kolonisatieactiviteiten, en u kunt er ook aan PC-banking doen. U trekt voor het spel begint ook een ontwikkeling en een planeet uit de buidel die al gelijk 'in constructie' gaan, in aanbouw zeg maar.

U gooit 3 witte startdobbelstenen in uw dobbelbeker en plaatst er 2 op het burgerveld van uw tableau. U vult deze dobbelsteenvoorraad aan met extra dobbelstenen die uw startwereld genereert op uw burgerveld, uw startplaneten, uw ontwikkeling of in uw dobbelbeker.

U dobbelt achter uw zichtschermpje met uw actieve dobbelstenen (die in uw dobbelbeker) en wijst ze vervolgens toe aan de corresponderende actiesymbolen door ze eronder te leggen. U moet ook 1, en enkel 1, dobbelsteen op een actieveld leggen. Zo weet u zeker dat u deze actie in de actiefase zult kunnen uitvoeren. U kunt ook 1 dobbelsteen opofferen om een dobbelsteen onder een actie naar een andere te verplaatsen. Dictate heet dat. Bij al dit gemanipuleer mag u de dobbelzijdes niet veranderen.

Al uw dobbelstenen op en onder uw actievelden zijn nu werkers die, als ze geactiveerd wordt, elk de bijbehorende actie kunnen doen.

Naadloos gaan we dan over naar de actiefase, waarin elke speler zijn gekozen acties onthult en u hopelijk kunt:

Exploreren:

U trekt per werker een tegel uit de grote buidel + eventueel extra tegels per wereld of ontwikkeling die u van uw tableau verwijdert, kiest welke zijde en wilt gebruiken en legt deze tegel onderaan de stapel op uw planeet- of ontwikkelingsveld. Deze planeten en ontwikkelingen kunt u in de ontwikkelingsfase of de kolonisatiefase ontdekken.

U kunt er ook voor kiezen om per werker 2 credits bij de schrijven op uw zichtrekening.

Ontwikkelen:

U plaatst elke werker op de ontwikkelingstegel die bovenaan op uw persoonlijk tableau ligt. Liggen er genoeg komt de ontwikkeling in uw wereld te liggen. Dat levert u in bepaalde fases permanente voordeeltjes op. Doen dus. Houdt u werkers over gaan die gewoon naar de onderliggende tegel. Indien er echter geen tegel meer ligt gaan ze rechtstreeks naar uw dobbelbeker.

Koloniseren:

Hier doet u hetzelfde als in de ontwikkelingsfase, maar dan met uw planetenstapeltje. Een gekoloniseerde wereld levert een eenmalig voordeel op, bv. een extra dobbelsteen.

Produceren:

Elke werker genereert een goed op een niet grijze planeet (de kleur van de werker doet er niet toe), waarbij u er goed op moet letten dat elke planeet slechts 1 grondstof kan produceren. U legt daartoe de werker gewoon op de door u gekozen planeet.

Verschepen:

Handelen of punten scoren doet u hier, door met elk gedobbeld schipsymbool een grondstof te verschepen en de opbrengst in geld of overwinningspunten om te zetten.

Als u handelt krijgt u voor elk verhandeld goed op basis van de kleur van de wereld van waarop u verscheept credits (blauw 3, paars 4, groen 5 en geel 6). Hou er wel rekening mee dat uw banksaldo maximum 10 credits mag bedragen.

Als u consumeert krijgt u per goed een overwinningspunt, aangevuld met een extra overwinningspunt als de kleur van het goed overeenkomt met de kleur van de planeet van waarop het wordt verscheept en nog eens een extra punt als de kleur van het schip ook nog eens correspondeert met de kleur van die planeet. U kunt hier door goed te plannen maximaal 3 overwinningspunten(fiches) binnenhalen. 

Als dat allemaal is afgehandeld gaan we naadloos over naar de management fase. Daarin moet u verplicht voor elke credit in uw bezit nieuwe werkers van uw bevolkingsveld naar uw dobbelbeker overhevelen (handig voor de volgende beurt). U kunt ook ontwikkelings- of kolonistenwerkers naar uw dobbelbeker terugsturen (ook handig voor uw volgende beurt, al lijden uw kolonisatieactiviteiten en uw onderzoek daaronder). Als afsluiter van de ronde worden de grote actiefiches weer naar hun inactieve zijde gedraaid. Blijkbaar wordt u ook, zij het bescheiden, gesubsidieerd want op het einde van een ronde behoudt u sowieso 1 credit op uw bankrekening.

In deze fase gaat u ook even nakijken of het speleinde niet wordt ingeluid. Dat gebeurt als er geen puntenfiches meer in voorraad zijn of een speler zijn 12de tegel heeft gebouwd (starttegels inbegrepen).

Uiteraard is een puntentelling onlosmakelijk met dat speleinde verbonden. Punten krijgt u voor uw gebouwde tegels (planeten en ontwikkelingen), uw puntenfiches en de bonussen die uw 6-tegels genereren (denk aan de 6 gebouwen in San Juan). De speler met de meeste punten wint. Bij een gelijke stand worden de dobbelstenen in uw dobbelbeker - het verdient aanbeveling op het einde van het spel uw ontwikkelingswerkers en uw kolonisten van hun werkzaamheden naar uw bekertje terug te roepen - en uw resterende credits in rekening genomen.

CAPTAIN TO THE BRIDGE!

Waar zal ik beginnen, medespeler?

Laat ik maar gelijk beginnen met het einde: aanschaffen die handel. Want wat een spel!

Dit is 'My Preciousssss (San Juan), het dobbelspel'. Veel eleganter dan Race for the Galaxy - een spel dat ik speltechnisch tot op heden nooit heb kunnen doorgronden - en ver-schrik-ke-lijk leuk. Woorden werden bij het neerschrijven van de vorige zin op geen enkel moment gewogen.

Symboolliefhebbers, zij die Race for the Galaxy in de vingers hebben, komen ook hier aan hun trekken, maar de grote winst voor de nieuwkomers is dat op elke ontwikkelings- en kolonisatietegel ook nog eens tekstueel wordt uitgelegd wat de tegel in kwestie doet. Wat een verbetering, wat een weelde.

Ik was er alvast onmiddellijk mee weg.

En zoveel keuzes die u hebt. Welke actie wil ik zeker doen deze beurt? Selecteer ik die zelf of reken ik op een medespeler om ze te activeren? Gebruik ik de dictate actie? Hoe mijn slecht dobbelresultaat toch nog omzetten in winst? Welke tegel(s) kiezen tijdens de ontwikkelings- en kolonisatiefase? Geef ik daar andere tegels voor op? Lever ik werkers in voor een duur project, wetende dat ik het dan een tijdje met minder dobbelstenen zal moeten doen tijdens de dobbelfase? Wat doe ik met welke kleur dobbelstenen. Welke strategie ga ik volgen, bouw ik voort op mijn startwereld of bouw ik flexibiliteit in om al freewheelend door andere strategieën heen te fietsen? Ga ik voor handel en productie, streef ik naar militair overwicht, koloniseer ik als een gek of ga ik eerder voor maximale ontwikkeling? Ga ik voor snelheid of bouw ik langzaam maar zeker op? Hoe de transferten van de werkers tussen mijn wereld en mijn dobbelbeker optimaliseren? Voor welke soort dobbelstenen ga ik? Dit spel stikt elke beurt van de keuzemogelijkheden, gek genoeg aangestuurd door een dobbelsteenworp. 

Leuk is ook dat u uw dobbelsteenvoorraad nooit meer kwijtraakt in de loop van het spel. Tijdelijk moet u ze af en toe wel missen, door toewijzingen aan projecten en kolonisaties, maar vroeg of laat ziet u ze in uw dobbelbekertje weer. En kunt u een actie niet doen omdat ze tijdens een ronde niet werd geselecteerd komen uw toegewezen dobbelstenen direct weer in uw dobbelbeker terecht, net als uw dictate dobbelsteen.

En die dobbelstenen zelf dan: afhankelijk van de kleur kunt u rekenen op een hogere kans voor bepaalde acties: wit (thuiswereld: exploreren), rood (militair: ontwikkelen, koloniseren), paars (consumptie: verschepen), blauw (vernieuwing: produceren, verschepen), bruin (zeldzame elementen: ontwikkelen), groen (genen: koloniseren, joker), geel (alien technologie: joker). Ze zijn ook beschikbaar in ongelijke hoeveelheden. Van de alien technologie bijvoorbeeld vindt u er maar 9 in de doos, van de militaire 22.

Ook interessant: de handelsfase komt na de productiefase. Ik hoef u als doorwinterde speler verder niet uit te leggen waarom dit interessant is.

Het spelmateriaal is dik en dik in orde. Prima en stevig materiaal krijgt u, waarmee u jaren verder kunt. Moet ook, want deze doos gaat uw verzameling noot verlaten.U moet de inhoud van uw doos wel grondig nakijken want er blijken onvolledige exemplaren in omloop te zijn.

Valsspelers kunnen hier vrijelijk hun gang gaan door hun dobbelstenen achter hun zichtschermpje te manipuleren - op toernooien adviseer ik minstens 1 scheidsrechter per zichtscherm - maar ik kan mij moeilijk voorstellen dat dit soort spelhooligans ook genieten van een spelletje. Dat is dan ook gelijk hun straf.

Roll for the Galaxy speelt vlot met elk opgegeven spelersaantal - de simulteit tijdens de acties draagt hier uiteraard toe bij - en de opgegeven speeltijd wordt na wat ervaring zonder problemen gehaald.

Ik schreef het enkele alinea's hoger al, onmiddellijk aanschaffen dit spel. Elegant, veelzijdig, veel makkelijker te doorgronden en uit te leggen dan Race for the Galaxy, spannend, diep (er valt zoveel te ontdekken) en - de Heer zij geprezen - vatbaar voor uitbreidingen. En van uitbreidingen moet ik door de band niet veel hebben. Kunt u nagaan.

8,8 op de Plak-o-Meter.

Heeft er dinsdag- of woensdagavond iemand tijd?

Dominique

 

Roll for the Galaxy

Rio Grande Games (2014)

Wei-Hwa Huang / Thomas Lehmann

2 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

45 minuten

 

 

12:12 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: roll for the galaxy |  Facebook |

13-02-15

At the Koba, Kobayakawa

Kobayakawa

DE SETTING:

Feodaal Japan.

HET PROBLEEM:

Meningsverschillen tussen de samoerai clans - u leidt er zelf eentje - waarvan de zwakste worden gesteund door de Kobayakawa clan.

DE OPLOSSING:

Aangezien u niet bepaald een bemiddelaar bent gooit u zich volop in de strijd, met als enige doel na 7 gevechtsrondes alle macht naar u toe te trekken.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

Met deze attributen moet u aan de slag: 15 kaarten, genummerd van 1 tot 15, 32 kamons (wapenschilden), een startspelerfiche en een spelregelboekje.

De 'strijd' ontvouwt zich nadat de 15 kaarten zijn geschud, elke speler een kaart op handen heeft genomen, 4 kamons in kas krijgt, van de resterende trekstapel een kaart open wordt gelegd en 8 kamons naast de trekstapel worden gelegd.

De openliggende kaart naast de trekstapel symboliseert de Kobayakawa clan, die de zwakste factie op het einde van een ronde zal gaan steunen.

Tijdens een beurt hebt u 2 keuzes. U vervangt de Kobayakawa kaart door een nieuwe van de trekstapel - u legt er gewoon eentje van de stapel bovenop - of u neemt een kaart van de trekstapel en legt vervolgens een van uw handkaarten open voor u op tafel.

Dat gaat zo door tot elke speler zijn actie heeft kunnen doen, waarna het gevecht begint.

Voor het gevecht een aanvang neemt moet u wel bepalen of u deelneemt aan de strijd of niet. Daartoe moet u exact 1 kamon inzetten. Vervolgens toont elke participerende speler zijn handkaart en de waardes worden vergeleken, nadat de waarde van de Kobayakawa kaart bij de kaart van de speler met de laagst uitgespeelde waarde werd opgeteld. Het hoogste getal wint. Bij gelijke standen wint de speler die in uurwijzerzin het dichtst bij de startspeler zit.

Winnen betekent uw eigen inzet + die van uw tegenspelers lekker bijeen graaien en aan uw schatkist toevoegen. Daarbovenop krijgt u ook nog 1 kamon uit de centrale voorraad extra.

In de laatste ronde moet u, als u ze nog hebt, 2 kamons inzetten om de strijd te kunnen aangaan.

Speelt u tijdens het spel al uw kamons kwijt ligt u eruit.

Wie na de zevende ronde de meeste kamons in zijn bezit heeft wint het spel.

DE NABESPREKING:

Het hoger gestelde probleem, meningsverschillen tussen samoerai clans, kan al gelijk naar de prullenbak. Knappe jongen die hier een thema kan ontwaren.

Maar dat hoeft niet erg te zijn als het speelplezier die afwezigheid compenseert. Gelukkig is dat hier het geval.

Een beetje bluf, een beetje onzekerheid, een beetje spanning, het wordt hier in een aangename dosis aangeleverd. En dat in een tijdspanne van ongeveer een kwartiertje, regeluitleg inbegrepen.

Ik ben zelf niet zo te spreken over de aanpassingen die IELLO heeft aangebracht ten opzichte van de veel mooiere Oink Games versie. Het artwork op de kaarten is er aanzienlijk op achteruit gegaan en de metalen munten werden vervangen voor bordkartonnen exemplaren. Het is voor dit soort spellen, medespeler, dat u uw eurocentjes zo naarstig hebt opgespaard.

Kobayakawa is makkelijk mee te nemen en ideaal familiaal vertier voor tussendoor. Meer moet dat soms echt niet zijn. In het segment van de minimalistische kaartspelletjes kan Kobayakawa zich dan ook mooi staande houden, al steekt het er niet echt bovenuit.

6,5 op de Plak-o-Meter.

 

Kobayakawa

IELLO (2014)

Jun Sasaki

3 tot 6 spelers vanaf 9 jaar

15 minuten

 

 

 

15:43 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kobayakawa |  Facebook |

09-02-15

Lachen met een ander.

Run, Fight or Die

DE SETTING:

Een klein Amerikaans stadje.

HET PROBLEEM:

Zombies, lots of them.

DE OPLOSSING:

Rennen, vechten of sterven.

DE HULPMIDDELEN:

Uw hardloopcapaciteiten, locaties waar u zich kunt verbergen, wapens en materiaal dat u her en der bij elkaar kunt scharrelen en een schare al dan niet betrouwbare volgelingen. En uw nooit aflatend optimisme.

DE SPELTECHNISCHE OMZETING:

U gaat aan de slag met individuele spelersbordjes, zombiefiguurtjes (lots of them), 7 dobbelstenen, karakterbordjes met speciale vaardigheden, een mutant met bijbehorende schade-, overwinningspuntenfiches en mutantkaarten, wond fiches, volgelingkaarten, locatiekaarten, vluchtkaarten, gebeurteniskaarten en buitkaarten. De doos zit echt helemaal volgestouwd met materiaal. Amper lucht, dus een dik pluspunt. Zombies hebben dat trouwens niet nodig. 

Met de dobbelstenen dobbelt u wat symbooltjes bij elkaar, als daar zijn: revolvers, honkbalbats, vluchters, boeken, handshakes en zombies. Een gebeurtenisdobbelsteen zadelt u mogelijk op met nare dingetjes en die voert u ook het eerst uit. 'Alles rustig op het kerkhof', u begrijpt wel waarom, is een hele verademing. Op het einde van uw beurt extra zombies in zone 3 op uw persoonlijk spelersbordje is dan weer minder interessant.

Want op dat persoonlijk spelersbordje, onderverdeeld in 3 zones, schuifelen de zombies op het einde van uw beurt naar u toe. Al is schuifelen niet echt het juiste woord, u hebt eerder de indruk dat ze naar u toe komen gerend.

Met een honkbalbat schakelt u 2 zombies uit in zone 1, met een revolver eentje in zone 2 of 3 en per vluchter duwt u er eentje een zone achteruit, mogelijk zelfs van uw bordje. Altijd handig gezien de zombiewaterval die u moet zien te weerstaan.

Boeken en handshakes leveren voordeeltjes op. Hoe meer u er dobbelt, hoe beter. Dan hebt u immers meer keuze. Genezen, locatiekaarten trekken, volgelingen aantrekken, zombiezones leegspelen, buitkaarten trekken, het levert allemaal wat op.

Als u zombies dobbelt zit u met een probleem. Die kunt u immers niet herdobbelen - u mag tot 2 keer - en ze zorgen voor extra zombie-aanvoer op het einde van uw beurt. Nooit leuk.

Tenzij..

U voor de karaktercombo gaat, een niet risicoloze onderneming die u mits wat geluk wel een hele leuke bonus kan opleveren. The Creepy Blitcher bijvoorbeeld mag zijn combo - 3 zombies, een honkbalbat en een handshake - gebruiken om alle gedobbelde zombiesymbolen te negeren en vervolgens alle zombies in zone 1 op zijn spelbordje te verplaatsen naar zone 3 van een andere speler.

Als u nog een (her)dobbel acte over hebt kunt u er toch voor kiezen uw zombies opnieuw te dobbelen. Dat kost u wel wat, een vluchtkaart meerbepaald. Die gaan morrelen met de zombies op uw bordje, en nooit op een aangename manier.

Af en toe duikt de mutant op, een verschrikkelijk creatuur dat, zolang hij niet wordt uitgeschakeld, elke speler in zijn beurt aanvalt maar ook punten oplevert als hij schade oploopt (dat kan alleen met een revolver). Hij beschikt ook over een eigen mutant kaartendeck, een stapeltje waarin u beter niet graait.

Het spel eindigt van zodra een speler minstens 5 volgelingen heeft verzameld en beslist het einde af te kondigen, waarna elke speler nog 1 laatste beurt krijgt. Ook wanneer een speler geen levenspunten meer over heeft is het spel onmiddellijk afgelopen. De winnaar wordt bepaald door de punten op de volgelingkaarten, de resterende levenspunten en de verzamelde puntenfiches van de mutant bij elkaar op te tellen. Wie het meeste punten kan voorleggen wint.  

DE NABESPREKING:

Of u veel hebt na te bespreken van zodra de overwinnaar vaststaat valt te betwijfelen. Wat ik wel kan meegeven is dat u tijdens het spel niet zult bijkomen van het lachen. Dat komt door de rampspoed die uw tegenspelers lijken aan te trekken. Het managen van uw zombie waterval is een hels karwei op zich en uw zorgvuldig geplande strategie, voor zover die in dit spel kan worden ontwikkeld - stort al snel als een kaartenhuisje in elkaar. Tot groot jolijt van uw mede stadsbewoners.

U gaat veel plezier beleven aan de locatiekaarten - meestal een positieve gebeurtenis bij het begin van uw volgende beurt, in het politiekantoor vindt u altijd wel iets bruikbaars -, de buitkaarten en de volgelingkaarten.

Buitkaarten herbergen onder andere geweren, molotovcocktails, kettingzagen, verrekijkers, bijlen, verbandkastjes en - hou u vast - het Boek der Doden.

Volgelingkaarten - hier moet u echt voor gaan - leveren u uw broodnodige punten op en ze zijn allemaal uniek, soms zelfs een beetje irritant. De lounge singer - 4 punten in your pocket - blijft maar crooners kwelen en trekt daardoor net horden zombies aan. Net als de 'screaming chearleader' - ook 4 punten - die maar niet kan stoppen met gillen en daardoor hetzelfde effect genereert. Het voornoemde duo in uw achterban en u kunt het vergeten. Met de 'gamer geek' op de achterbank - bleek, dik, brilletje, een echte schijtlaars en een schamele 2 punten - mag u elke beurt de extra zwarte dobbelsteen dobbelen. Dat kan meer opleveren maar ook meer achter u aan jagen.

Over het materiaal niets dan goeds. Allen de schadefiches hadden wel wat groter gemogen. Hou wel rekening met heel veel tekst op de kaarten.

Het spel verloopt vlot, al kan een beurt wel een beetje uitlopen. Geen erg, u kunt lekker meegenieten van de doem die uw tegenspelers al dobbelend over zichzelf uitroepen. Dat gegeven zorgt voor het gros van de interactie, al zijn er enkele kaarten en karaktereigenschappen die u toelaten met het gedoe van uw tegenspelers te morrelen.

De doos liegt trouwens niet, meestal bent u in minder dan een uurtje klaar.

Run, Fight or Die heeft ook een interessante, op zijn zachtst gezegd uitdagende, solovariant voor als u alleen thuis bent en in the mood voor wat zombiegescharrel.

7,4 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Run, Fight or Die

8th Summit Games (2014)

Richard Launius

1 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

30 tot 60 minuten

 

 

19:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: run, fight or die |  Facebook |

08-02-15

Zo kan het ook.

De jeugd.

Naar verluidt alleen geïnteresseerd in smartphones, Facebook, pop drankjes en vooral in zichzelf.

Ik heb er nog vertrouwen in hoor, in de generatie die het morgen moet gaan doen. Niet in het minst als ik hoor dat de inschrijvingen voor de Topvakantie activiteit 'Board Games Unlimited 12+ jaar' lopen als een trein.

Geplukt van de website:

'Ontwerp jouw eigen gezelschapsspel.

Wie gek is op gezelschapsspelen, is bij deze vakantie aan het juiste adres! Allereerst wagen we ons aan het spelen van allerlei recente spellen. Of het nu gaat om strategie, creativiteit of gewoon geluk, alles komt aan bod. Maar we beperken ons niet tot bestaande spellen. Ga zelf aan de slag en leer bij onze ervaren instructeurs hoe je je eigen spel maakt! Brainstormen, ontwerpen en spelmechanismen, het passeert allemaal de revue. Ook lay-out en de materiële uitwerking worden grondig onder de loep genomen. Aan het einde van deze vakantie ga jij als volwaardig spelontwerper naar huis met jouw eigen gezelschapsspel.

Onze animators zorgen daarnaast voor een gevarieerd animatieprogramma met sport en spel, op maat van de deelnemers.'

Het gaat allemaal door van 31/07/2015 tot 10/08/2015 in Campus ter Duinen in Koksijde. Benieuwd wat de gezonde zeelucht met de inspiratie van de deelnemers (van 12 tot 23 jaar) zal doen.

Met steun van de Vlaamse Overheid, lees ik onderaan de webpagina. Dank u, overheid. U maakt een slimme keuze.

En zo komt het toch nog goed met deze wereld.

Meer informatie:

http://www.topvakantie.be/external/2/activity/detail/21128

Dominique

 

 

01-02-15

Knapp!

XCOM: The Board Game

DE SETTING:

Een invasie van buitenaardse wezens. Niet vredelievend, enorm agressief en met geen enkele notie van het woord mededogen.

DE OPLOSSING:

U en uw collega's, wat dacht u. Professioneel bent u verbonden aan het 'XCOM Defence Team', opgericht voor het geval dàt.

Sleutelfuncties:

De Commandant, die het budget bewaakt - uw eenheid kost de wereldlijke overheden handenvol geld, het Griekse schuldsaldo is een kinderknuistje gevuld met enkele eurocentjes in vergelijking met wat u erdoor jaagt - en de leiding heeft over de luchteenheden waarover de vereniging beschikt.

Het Hoofd Onderzoek, die gaat over het onderzoek naar de indringers en dan vooral het hoe. Dat geeft uw team immers de mogelijkheid het schorem met gelijke munt terug te betalen. Deinst er ook niet voor terug lijken van aliens open te snijden.

De Centrale Officier, die gezeten achter een muur van beeldschermen alle relevante informatie verzamelt en doorspeelt aan de eenheden ter plekke. Hij gaat ook over de satelliet defensie.

De Chef Operaties, die de grondeenheden samenstelt en aanvoert die op missie worden gestuurd en die ook verantwoordelijk is voor de bescherming van uw uitvalsbasis.

DE MOEILIJKHEDEN:

Ze zitten overal, die aliens. Van Afrika tot in Amerika en van de Himalaya tot in de woestijn. Daardoor balanceert zowat de hele wereldbevolking op het randje van paniek. Twee werelddelen die in paniek slaan en u kunt uw eremetaal vergeten.

Ze deinzen er niet voor terug uw uitvalsbasis te infiltreren. Als dat gebeurt is het gelijk dag met het handje.

Ze zitten op de grond en in de lucht en u weet meestal niet vooraf wanneer en waar ze gaan opduiken, al beschikt u over gesofisticeerde scanners.

Ze zijn zwaar, en vooral buitenaards, bewapend en worden sterker naarmate het conflict vordert.

Ze nemen geen gevangenen.

Uw budget is enorm beperkt.

U beschikt slechts over een handvol eenheden op de grond en in de lucht is het al niet veel beter gesteld.

U sukkelt onophoudelijk van de ene crisis naar de andere.

U lijdt aan chronisch tijdsgebrek.

U hebt al dagen uw vrouw en uw kinderen niet gezien.

DE MOGELIJKHEDEN:

Een indrukwekkend arsenaal aan technologische apparatuur waarmee u het hele aardoppervlak kunt scannen, sattelieten in een baan om de aarde kunt brengen en interceptors de lucht in sturen.

Het budget mag dan eerder beperkt zijn, af en toe worden er toch onverwacht extra middelen vrijgemaakt die u net dat duwtje in de rug kunnen geven dat u nodig hebt.

U kunt uw eenheden opleiden tot elite-eenheden.

U kunt de lijken van aliens onderzoeken om meer over hen te weten te komen.

Uw wetenschappers, mits voldoende uitgerust, zijn de slimste koppen van de hele wereld. Onvermoeibaar doen ze voort en voorzien ze u van de hoog gesofisticeerde hulpmiddelen om uw taak tot een goed einde te brengen.

U bent gemotiveerd.

U geeft nooit op.

Uw team is op elkaar ingespeeld als een perfect geoliede machine.

DE AFLOOP:

Gewapend met een spelbord, een toestel met applicatie (of een pc met internetverbinding), een handvol zeer mooie miniatuurtjes (interceptors, eenheden, ufo's), alienkaarten, technologiekaarten, crisiskaarten, reserve-eenheden kaarten, een hoop fiches (satellieten, wetenschappers, elite, geld, markeerfiches, werelddeelfiches), een handvol dobbelstenen en vooral een goed humeur gaat u aan de slag.

U verdeelt de hoger genoemde functies onder maximaal 4 spelers, geeft hen  de nodige startkaarten en eenheden en drukt op de startknop van gratis XCOM: The Board Game applicatie die u hebt geopend op uw smartphone of tablet. U geeft het aantal spelers in en de moeilijkheidsgraad - begin maar op makkelijk want dat is al moeilijk genoeg. De applicatie geeft u vervolgens de centrale missie door (de missie die u de overwinning oplevert als u ze  succesvol kunt afronden) en de aliens die u moet bestrijden. Ook het continent van uw startbasis wordt door de applicatie bepaald en die locatie bepaalt gelijk ook de startkaarten van de Commandant. Als laatste geeft de applicatie u nog even snel de startposities van de verschillende werelddelen op het paniekspoor door.

Een beurt is onderverdeeld in twee fases: de tijdfase en de resolutiefase.

In de tijdfase gaat de applicatie de Centrale Officier aangeven welke acties er moeten gebeuren, welk teamlid die acties moet uitvoeren welke gebeurtenissen er zich op het spelbord voordoen. De Centrale Officier geeft dit door aan het team. Er worden ufo's gedetecteerd, satellieten moeten worden geplaatst, er moeten crisissen worden geselecteerd, er duiken aliens op in de basis, er moeten eenheden in de basis worden ontplooid om die aanval af te slaan, er moeten eenheden aan de centrale missie of nevenmissie worden toegewezen, er moeten missies worden gekozen, er moet wetenschappelijk onderzoek worden verricht en er moeten wetenschappers aan projecten worden toegewezen, het beschikbare budget wordt vastgesteld, met wat geluk komen er nog wat extra fondsen bij en er moeten interceptors worden ontplooid. Welke actie en welke gebeurtenissen zich wanneer voordoen wordt bepaald door de applicatie op basis van de gegevens die door de Centrale Officier worden ingegeven op het einde van de resolutiefase.

In de resolutiefase gaan alle acties en gebeurtenissen uiteindelijk door de teamleden worden verwerkt. Dat gebeurt in een vaste volgorde:

Budget:

Elke eenheid op het spelbord moet worden betaald. Komt u geld tekort wordt het werelddeel dat het verst gevorderd is op het paniekspoor nog een veld verder geplaatst. Twee werelddelen op het laatste veld en u verliest.

Recruteren:

Er kunnen, als het budget het toelaat, bijkomende eenheden en interceptors worden gerecruteerd. Eenheden zijn zware artillerie, aanvalseenheden, ondersteuningseenheden en scherpschutters. Die gaan naar de reserve om vanaf daar vanaf de volgende ronde eventueel in actie te komen.

Crisissen oplossen:

In de tijdfase werd een stapeltje crisiskaarten aangelegd die nu een voor een worden afgewerkt. Altijd slecht.

Onderzoek:

De onderzoeksprojecten worden afgewerkt.

Satellietverdediging:

Ufo's in een baan om de aarde kunnen worden neergehaald.

Luchtaanvallen op ufo's:

Uw interceptors proberen ufo's neer te halen.

Verdedigen van de basis:

Uw grondtroepen proberen uw basis schoon te schieten. Voor elke alien die niet kon worden uitgeschakeld schuif de markeerfiche een veld op op het basis schadespoor, mogelijk daarbij ook extra nare dingen activerend die op de centrale missie staan aangegeven. Komt de fiche op het laatste veld op het schadespoor is het game over.

Uitvoeren van de missie(s):

Zowel de gewone missie als de centrale missie, als deze openligt, kunnen worden aangepakt. Dat gebeurt ook door het toewijzen van grondeenheden. Wordt de centrale missie volbracht mag u uw eremetaal op zak steken. De applicatie bepaalt trouwens wanneer de centrale missie wordt vrijgespeeld.

Aanpassing van de paniekscore van de werelddelen:

De applicatie vraagt de huidige paniektoestand van de werelddelen op. Die moeten vervolgens worden ingegeven.

Heractiveren van gebruikte kaarten en eenheden:

Ingezette eenheden, als ze het hebben overleefd teminste, gaan terug naar hun reserve. Geactiveerde kaarten (dat kan zowel tijdens de tijdfase als de resolutiefase gebeuren) worden opnieuw gebruiksklaar gelegd en afgelegde kaarten gaan naar de bodem van de hun trekstapels.

Indien u won of niet verloor (het tweede is waarschijnlijker) begint een nieuwe ronde.

DE BEOORDELING:

Er werd kort na de aankondiging wat lacherig over gedaan, over XCOM: The Board Game.  En niet van enige kennis van zaken gespeende paljassen strooiden nog voor ze ook maar één letter info hadden gelezen kwistig met eentjes op het openbaar beoordelingsbord op BGG.

Uiteraard dwaalden zij. Daarom zijn het ook paljassen.

Want XCOM: The Board Game zit verdomd goed in elkaar, is erg leuk en doet al na een eerste sessie enorm verlangen naar meer. Na twee sessies met twee spelers, een solosessie en een tutorialspel kan ik maar een ding zeggen. WOW!

Hoe komt dat eigenlijk?

Wel, ik kan wel een lijstje opsommen hoor.

De integratie van de applicatie. U heb echt wel het gevoel dat u, als Centrale Officier achter uw tablet gezeten, in een high tech wereld bent beland en het is een genot om de andere spelers aan te geven welke actie er wanneer moet gebeuren. het scannen van de inkomende ufo's en de voorinformatie die enkele beurten voor hun verschijnen al oplicht is echt mooi gedaan. Dit is bij mijn weten het eerste spel waarin een applicatie zo goed en thematisch is geïntegreerd. Het verdient aanbeveling het geluid aan te laten staan tijdens het spelen, zodat u helemaal in de stemming komt.

Het tijdsgebrek. Vanaf de setting normaal hebt u met tijdsgebrek te maken. Dat betekent dat elke actie of gebeurtenis die door de applicatie wordt aangegeven binnen een bepaalde tijd moet gebeuren. Lukt dat niet hebt u op het einde van de tijdfase minder tijd om eventuele kleine aanpassingen aan uw tactiek of strategie te doen. In de makkelijke modus kunt u naar believen het spel pauzeren om uw acties en gebeurtenissen af te werken en het verdient ook aanbeveling dat te doen, al was het maar om het spel in de vingers te krijgen.

De vakkundige neutralisatie van het alfamannetje. Niemand kan wat er in dit spel gebeurt naar zich toe trekken. Iedereen heeft gewoon teveel aan het hoofd omdat alles wat aan uw rol wordt opgehangen zo belangrijk is. U moet gewoon als een geoliede machine samen kunnen werken.

De moeilijkheidsgraad. Een sessie gewonnen en drie sessies verloren. Op het makkelijkste niveau. Het was steeds kantje boordje en met veelvuldig gebruik van de pauzeknop. Ik durf me niet voor te stellen wat er zich vanaf het gewone niveau aandient.

De afhandeling van de onderzoeksacties, de conflicten in de basis, de wereld en de baan om de aarde en de gevechten in de basis en tijdens de missies. Daar moet u voor dobbelen. Het leuke is dat er altijd een alien dobbelsteen wordt mee gedobbeld die, gelinkt aan een weerstandsspoor op het spelbord, gaat bepalen of uw acties slagen. Elke worp is belangrijk en dus spannend. Als u beseft dat de XCOM dobbelstenen slechts een succesratio van 1 op 3 hebben weet u dat u het niet makkelijk zult krijgen. Gelukkig kunt u hieraan morrelen door het inzetten van elite-eenheden en de succesvol wetenschappelijk onderzoek. Mooi ook hoe het can't stop principe thematisch in deze mini dobbelspelletjes is geïntegreerd.

De crisissen, die constant opduiken en door de Commandant moeten worden afgehandeld. Hij moet daartoe uit twee crisiskaarten er eentje kiezen die in de resolutiefase wordt afgehandeld, samen met de andere die er ongetwijfeld ook nog bij komen te liggen. De man moet zich geen illusies maken, het is altijd kiezen tussen de pest en de cholera.

Uw beperkt budget dat als een zwaard van Damocles boven uw hoofd, en dat van de mensheid, hangt en de zware gevolgen die rode cijfers op uw slaagkansen hebben. U zult al snel merken dat u meer wil doen dan waarvoor u geld hebt. Dat betekent dat u, soms verscheurende, keuzes moet maken. Bidden kan ook helpen.

De hulp van de onderzoeksprojecten. Het Hoofd Onderzoek heeft een erg belangrijke functie. Hij of zij zal mee beslissen over winst of verlies door de juiste (of verkeerde) onderzoeksprojecten te kiezen.

Het paniekspoor. U moet voldoende aandacht schenken aan de verdediging van de werelddelen tegen de aanvalsgolven van de ufo's. Ze komen van overal en falen uw interceptors stijgt de onrust aanzienlijk. Twee werelddelen in paniek en u verliest. Een constante monitoring van het onrustniveau van de wereldbevolking is absoluut noodzakelijk als u dit spel wilt winnen. Ufo's in een baan om de aarde mogen ook niet worden onderschat wat zij hebben een negatieve invloed op het werelddeel met het laagste onrustniveau. Optimaal satellietmanagement is hier cruciaal.

Het verlies van tijdsbesef. Speel dit en u bevindt zich in een ander universum waarbij u alles om u heen vergeet omdat u zo gefocust bent.

De schijnbare willekeur van de applicatie. U kunt er geen draad op trekken. Alle sessies die ik speelde waren totaal verschillend. Ook leuk hoe de aliens, afhankelijk van het spelverloop, beginnen te morrelen met de volgorde van de acties, hun aantal en de aard ervan. Dat is trouwens ook door een kleurcodering merkbaar op de applicatie en zal uitertaard worden meegedeeld door de Centrale Officier aan het team ("Ze rotzooien weer met ons, jongens!").

Iedereen is belangrijk. U bent onderdeel van een geheel en als u wint of verliest is uw aandeel daarin even hoog als dat van uw medespelers.

De overzichtelijkheid. Solo begin ik er niet meer aan omwille van het feit dat ik geen vrouw ben en mijn multitasking vaardigheden beneden alle peil zijn. Maar vanaf twee spelers bent u in voor een traktatie, zowel visueel als mentaal. U hebt ook te allen tijde een prima overzicht over de situatie, zowel wat de details betreft als het globale plaatje. Het strakke, goed 'leesbare' spelbord met de  goed geplaatste actiegebieden, het schadespoor, het paniekspoor, het weerstandspoor, de werelddelen en de aardbol is een genot om naar te kijken.

De prima tutorial op de applicatie, die u op een leuke en toch erg informatieve wijze naar een uiteindelijk wonderlijke en uitdagende spelervaring begeleidt.

De tijdelijke onbeschikbaarheid van wetenschappers en satellieten als ze falen tijdens hun onderzoek of door ufo's uit het zwerk worden geschoten.

De missies, die u belonen als u ze oplost, maar u ook straffen als u faalt.

DE DEBRIEFING:

U begrijpt het ondertussen wel, medespeler, weg ben ik hier van en ik kijk al vol verwachting uit naar een eerste sessie met vier.

Mag ik u trouwens een tip geven voor als u met z'n tweeën aan de slag gaat? Volg het advies in de opzetregels niet en verdeel de rollen als volgt: Commandant/Centrale Officier en Hoofd Onderzoek/Chef Operaties. Dat speelt lekker functioneel.

Staat u graag stijf van de stress, kunt u op tijd en stond genieten van een goedgemikte adrenalinestoot, houdt u van coöperatieve spellen zonder alfamannetjes, schrikt een digitale toepassing in een bordspel u niet af, houdt u van tijdsdruk en wilt u nu eindelijk eens ervaren hoe zoet een verlieservaring kan smaken? Toeslaan.

Een fan-tas-tisch spel.

8,6 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

XCOM: The Board Game

Fantasy Flight Games (2015)

Erik M. Lang

1 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

90 minuten 

  

14:52 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: xcom: the board game |  Facebook |

31-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 31

Op uw eentje van het jaar

THE CARDS OF CTHULHU (DVG)

Als u zo verslaafd bent dat u nooit kunt wachten op de volgende sociale spelavond is deze Award echt iets voor u. 2014 had trouwens heel wat leuks in de aanbieding voor de veeleisende solospeler. Het is trouwens een opwaartse trend, ingebouwde solovarianten. En ook de, zij het nog erg bescheiden, exclusieve markt voor de solisten onder ons is aan een bescheiden opmars bezig.

Battle Commander bijvoorbeeld, een kaartspel dat ik in de aanloop van Spiel 2014 al even onder de aandacht bracht is zeer en zeer de moeite. In februari meer hierover.

De prijs gaat echter naar The Cards of Cthulhu.

The Cards of Cthulhu heeft geen variant voor solospel, maar wel eentje voor meer spelers. Hier wordt dus vol op 'a man and his game' ingezet. En met succes.

Des samenstellende delen van dat succes zijn de supersnelle opzettijd, de als eb en vloed heen en weer deinende emoties die u tijdens het spelen ervaart (van absolute wanhoop met een hevig verlangen naar rust tot schijnbare, maar erg bedrieglijke 'alles onder controle' momenten en alles wat zich daartussenin bevindt), het hoog revanche-gehalte (u gaat schrikken van uzelf want na verloop van tijd gaat u met dit spel communiceren, op het ruziemaken af - zelf betrapte ik me in een onbewaakt moment op een opgestoken middenvinger), uw vereenzelviging met het karakter waarvoor u bij spelaanvang koos, het gejongleer met de speciale dobbelstenen, het kaartenmanagement, de gevechten, de moeilijkheidsgraad (schrikbarend hoog) en niet in het minst het eenvoudige structuur van de kapstok waaraan al deze elementen zijn opgehangen.

Soms heb ik het gevoel dat dit spel, als ik voorbij mijn Prozac spellenkast loop, mij staat toe te grijnzen. Zo van: 'Wil je niet nog eens een hopeloze poging wagen, sukkelaar?' Het daagt mij voortdurend uit en het zal dat blijven doen tot ik mijn eerste - u leest het goed - overwinning binnenhaal.

In 2015 wellicht. Dat wordt dan de Award voor de overwinning van het jaar.

Dominique

 

Dit was de laatste Award van het gezegende spellenjaar 2014. Vanaf morgen schakelt 'De Tafel Plakt!' weer over naar besprekingsmodus. Met een klepper van formaat trouwens.

 

10:19 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: the cards of cthulhu |  Facebook |

30-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 30

Partnerspel van het jaar

GRAND SLAM (Korea Boardgames Co., Ltd.)

In tegenstelling tot wat de titel van deze Award u misschien doet vermoeden gaat het hier niet om een slagenspel.

Alhoewel.

Er wordt wel wat over en weer gemept in dit leuke, zich op de tennisbaan afspelende, kaartspel. Simuleren is nu ook weer een te groot woord, maar gek genoeg krijgt u hier wel het gevoel dat u op de court staat, in opperste concentratie de opslag van uw tegenstander afwachtend.

Voor het enkelspel alleen zou ik het niet direct aanraden, maar als u voor het (gemengd) dubbel gaat bent u echt wel in voor een traktatie. Die verwachtingsvolle blik van uw makker als hij door een uitschuiver niet bij de bal geraakt is gewoon niet te betalen. En al helemaal niet als die wordt gevolgd door een blik van afgrijzen als hij vaststelt dat zijn reddende engel al even stuntelig tegen het gravel gaat.

Grand Slam is dus ook enorm interactief. Ik schreef dit hier al eerder neer, ik ben nog geen kaartspel tegengekomen waar de high fives en de verwijten zo over tafel vliegen. En dat genot als uw tegenstanders hopeloos worden weggespeeld. Heerlijk is dat.

Ook interessant: de thematische mooie omzetting van uw stijgende vermoeidheid tijdens het spel. Net echt.

Ik mag van mezelf zeggen dat ik een niet onaardig tennisser ben. Op de Wii althans. Lichtjes wapperend met de controller in de rechterhand en een groot pak Doritos Cool American in de linker heb ik menig finalespel gewonnen. En niet tegen doetjes.

Bij Grand Slam heb ik echter het gevoel dat ik tijdens een partijtje meer calorieën verbruik. Dat is gezond en dus mooi meegenomen.

Dominique

 

18:38 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grand slam |  Facebook |

29-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 29

Vrouw van het jaar

WARGAMER GIRL (Miranda Pakodzi)

Gespecialiseerd in Tabletop Miniature Wargaming, veegt ze in eender welk conflict met gemak met u de vloer aan.

Dat komt niet alleen door haar verschijning - u bent bij een eerste aanblik zo van de kaart dat uw eerste echt verstaanbaar bevel pas na minuten gestotter uit uw mondholte komt gehobbeld - maar ook door haar tactisch en strategisch inzicht, vaardigheden waarin ze menig mannelijke bevelhebber ver achter zich laat.

Als u van haar kunt winnen geniet u eigenlijk dubbel. U wint dan van uzelf omdat u weerstand hebt kunnen bieden aan de onmiskenbare seksuele aantrekkingskracht die juffrouw Pakodzi (27) ongewild op u uitoefent, én u wint van haar tabletop vaardigheden. Mijn inschatting is dat de meesten onder ons al in de kennnismakingsfase helemaal onderuit gaan.

Miranda Pakodzi heeft een eigen videokanaal op YouTube, waarop ze illustreert waarom ze dit soort spellen zo graag doet en, zij het onrechtstreeks, waarom ze er zo goed in is.

Neem gerust een kijkje:

https://www.youtube.com/user/WarGamerGirl

Respect!

Dominique

 

18:41 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wargamer girl |  Facebook |

28-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 28

Love Actually van het jaar

JANE AUSTEN'S MATCHMAKER (Warm Acre)

Ik geeft het toe, medespeler, Love Actually is een van mijn guilty pleasures. Ik mag mij rond de jaarwisseling graag onder een fleece dekentje en met een warme grog in de hand aan dit onbenulletje warmen.

Zo, dat is eruit.

Als het over romantiek gaat ben ik echter niet uw ideale gids. Tranen trekken voor een romantische komedie op een flatscreen biedt immers geen enkele garantie op kennis van zaken.

Ik ben echter wel erg gefascineerd door het Victoriaanse tijdperk en de romantische geplogenheden, of het gebrek eraan, die toen werden gebezigd.

Jane Austen's Matchmaker, een kaartspelletje, heeft die geplogenheden speltechnisch heel mooi omgezet. Resultaat: een lawine aan huwelijksaanzoeken, afwijzingen, balbezoeken en heel veel hilariteit. Het is een van de interactiefste spellen die ik in 2014 heb gespeeld.

Trap niet in de val die de schijnbare lichtheid van dit spel als een fleece dekentje om u heen drapeert. Dit is een venijnig kaartspel waarin u al uw speltechnische vaardigheden zult moeten aanspreken als u een kans wil maken op de overwinning. U wordt op de doos trouwens vooraf al gewaarschuwd: 'A Ruthlessly Romantic Card Game' staat erop.

Mijn favoriete strategie: de aanzoek-schijnbeweging. Die krijgt zelfs Messi niet uit zijn ongetwijfeld romantische lijfje geschud.

Jane's romans hebben in 2014 meerdere spelauteurs geïnspireerd tot speelse omzettingen. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Gewoon omdat Jane Austen's Matchmaker ze allemaal overtreft.

Fleece dekentje niet meegeleverd. U krijgt het zo al warm genoeg.

Dominique

 

22:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jane austen's matchmaker |  Facebook |

27-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 27

Magic: The Gathering van het jaar

MAHA YODHA (Leprechaun Games)

Magic: The Gathering, nog zo'n spel waaraan gerust aan Award kan worden opgehangen.

MTG blijft een mijner lievelingetjes. Ik hou hier trouwens al jaren krampachtig een 486 draaiende, enkel en alleen om de digitale Microprose omzetting te kunnen spelen.

Het nadeel van MTG is echter dat het niet eenvoudig is om aan nieuwelingen uit te leggen.

Maha Yodha, dat duidelijk de mosterd bij MTG heeft gehaald, schraapt met zijn regelwerk van enkele armzalige velletjes deze hobbel vakkundig weg en het doet dat zonder hiermee het speelplezier onder druk te zetten.

Daarbovenop voegt het ook enkele interessante speltechnische mechanismen aan het duelleren toe. Zo neemt u de meeste uitgespeelde kaarten bij het begin van uw beurt weer op hand, worden wapens aan helden toegewezen, kunt u veel sneller door uw deck gaan en moet u goed opletten tijdens de gevechtfase dat u in uw enthousiasme zelf geen schade oploopt. Haat u deckbuilden bent u hier ook al aan het goede adres. U vindt twee lekker dikke uitgebalanceerde kaartensets in de, overigens erg geslaagde en extreem stevige, doos.

Als u wil nagaan of MTG eventueel iets voor u zou kunnen zijn is Maha Yodha het ideale opstapje. Het zou ook kunnen dat u gewoon bij Maha Yodha blijft hangen natuurlijk, iets wat mij niet zou verbazen. Het blijft immers een lekker spelletje.

Dominique

 

17:32 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: maha yodha |  Facebook |

26-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 26

San Juan van het jaar

STEAM DONKEY (Ragnar Brothers)

Het is niet meer dan logisch dat San Juan, voor mij nog altijd dé norm waaraan andere spellen moeten worden afgemeten, een eigen prijscategorie krijgt toebedeeld.

Steam Donkey, een verrassend leuk maar ook een beetje lelijk kaartspel, heeft enkele troeven in handen die duidelijk werden afgekeken van Het Grote Voorbeeld. Gebouwenkaarten met andere gebouwenkaarten betalen bijvoorbeeld. Ook het opbouwen van uw resort, dat op het einde van het spel punten oplevert, heeft een duidelijke San Juan invloed. De meervoudige kaartfuncties (geld, punten, toeristen) doen ook aan San Juan denken, net als de lekker grote trekstapel waarin u graaien mag.

Steam Donkey voegt daar nog opdrachtkaarten, speciale karakterkaarten en een origineel toeristen-mechanisme aan toe om snel veel kaarten op hand te krijgen. Al doet dat laatste ook weer erg aan de productiefase van San Juan denken.

Maar dat mag allemaal, want zoals u hoger las is Steam Donkey verrassend leuk. Een van mijn leukste ontdekkingen op Spiel 2014.

Een uitgebreide bespreking plaatste ik hier al op 29 december van vorig jaar.

En het is een eer hoor, de 'San Juan Award van het jaar' binnenhalen.

Runner-up: de verjaardagseditie van San Juan zelf, met de intrigerende regelaanpassingen, de gebouwenuitbreiding en de, op het eerste gezicht erg schamele, hut. Inderdaad: op het eerste gezicht. Ze heeft me immers al twee overwinningen opgeleverd. 

Dominique

 

19:45 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: steam donkey, san juan (second edition) |  Facebook |

25-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 25

Caféspel van het jaar

PAIRS (Cheapass Games)

Voor de drankorgels onder ons: u kunt op café ook wat meer doen dan, wazig voor u uitstarend, reflexmatig alcoholische dranken door uw keelgat kieperen.

Pairs spelen bijvoorbeeld.

Past in elke achter-, binnenzak en handtas en slaat vanaf de eerste ronde gegarandeerd aan bij eerste kennismakers. Het eenvoudige regelwerk - u brengt iedereen binnen de halve minuut van doel, manier waarop en hoe lang op de hoogte - en het push your luck principe, gecombineerd met het onder druk zetten van wie na u komt, heeft daar zeker mee te maken.

De hilariteit die aan uw speeltafel ontstaat - veel speelruimte hebt u trouwens ook al niet nodig - zal er na korte tijd voor zorgen dat uw tafeltje wordt omstuwd door nieuwsgierigen, die al snel de stap naar actieve participant zullen wagen. En na afloop vragen ze gelijk waar ze dit spelletje kunnen kopen.

Vandaag nog eens gespeeld trouwens, op een zeer geslaagde en gezellige Kaat babyborrel.

Meer details over het spel vindt u hier:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/12/20/nie...

Dominique

 

19:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pairs |  Facebook |

24-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 24

Monster van het jaar

ASSAULT ON DOOMROCK (Beautiful Disaster Games)

U mag het zowel letterlijk als figuurlijk nemen, dat monster.

Een intrigerende queeste krijgt u hier voorgeschoteld, waarin het verkennen van (on)gekende gebieden wordt afgewisseld met epische gevechten.

Vergis u niet, als een gek zwaaiend met uw ongetwijfeld goed geslepen slagzwaard de vijand tegemoet treden gaat u de overwinning niet opleveren. Bij deze onderneming moet worden nagedacht, zelfs tijdens fysieke confrontaties.

Onder andere het nemen van berekende risico's, de noodzaak om voortdurend te overleggen met uw medespelers en het chronisch gebrek aan tijd maken dit spel tot een echte belevenis. Een belevenis die onherroepelijk naar een grote finale leidt die het uiterste van uw tactische en strategische gevechtstechnieken zal vergen, zowel individueel als in groep. Als u lang daarvoor het loodje al niet gelegd hebt natuurlijk.

De twee kernactiviteiten, verkennen en vechten, zijn trouwens zo goed uitgewerkt dat dit gerust als twee verschillende spellen had kunnen worden uitgebracht.

En dat allemaal met een stapel kaarten, een handvol dobbelstenen en enkele fiches.

Die 7,82 op BGG is absoluut niet gestolen.

Het spel werd hier al eerder besproken:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/11/04/spi...

Dominique

 

 

22:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: assault on doomrock |  Facebook |

23-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 23

Innovator van het jaar

RATTLEBONES (Rio Grande Games)

De dobbelstenen van Rattlebones zijn het innovatiefste dat ik dit jaar uit een spellendoos heb gehaald.

Dicebuilden kunt u hier echt wel letterlijk nemen want terwijl het spel zich ontvouwt (ver)bouwt u uw drie dierbare stenen tot onstopbare puntenmachines. Wie trouwens Quarriors of Marvel Dice Masters als een dicebuilder definieert zou hier verplicht eens naar moeten kijken, met daarna als toetje een stevige portie billenkoek.

Voor meer informatie over het spel zelf verwijs ik u naar de volgende link:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/12/19/som...

Dominique

 

19:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rattlebones |  Facebook |

22-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 22

Tweepersoonsspel van het jaar

THE RAVENS OF THRI SAHASHRI (Japon Brand / Manifest Destiny)

Het was een goed jaar voor koppeltjes. Een greep uit wat meer dan de moeite waard was: Jäger und Späher, Regnum Angelica, Ninja Taisen, Patchwork, Sellswords, Maha Yodha, Pack of Heroes, Star Realms, Grand Slam, The Card Game of Oz, Spellcaster, Kuh Vadis, kuhlorado, Zum Kuhkuck, Strife, Septikon: Uranium Wars

The Ravens of Thri Shashri

Ik kan er gewoon niet omheen. The Ravens of Thri Sahashri laat alles en iedereen achter zich. Dat komt door de originaliteit, het niet bepaald alledaagse thema, de moeilijkheidsgraad, de noodzaak tot samenwerking die van u beidjes het toppunt van uw kunnen vraagt, de heerlijk irritante raven en de zinderende spanning (die alleen maar toeneemt naarmate het spel vordert). En dat allemaal in een klein doosje, enkel gevuld met een setje kaarten.

Niet alleen een erg goed spel trouwens, maar ook een unieke ervaring.

Daarbovenop is het ook een ideaal hulpmiddel om relatiebreuken te voorkomen.

Een uitgebreide bespreking vindt u hier:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/11/13/spi...

Dominique

18:05 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: the ravens of thri sahashri |  Facebook |

21-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 21

Inbreker van het jaar

STAR REALMS (White Wizard Games)

Even de inbreker van het jaar duiden.

Het is, van alle spellen die ik in 2014 leerde kennen, het spel dat op het einde van 2014 de hoogste notering behaalde in mijn persoonlijke top 2000.

Die top 2000 wordt bepaald aan de hand van 24 criteria die uiterst nauwkeurig en voortdurend worden ge(her)ëvalueerd.

Mijn eerste kennismaking met Star Realms dateert van begin april 2014. Kort daarna kwam het met stip binnen op nummer 885 en vanaf dan was er geen houden meer aan. Eind april kampeerde het al op 118 en zo bestond het dat op 31 december 2014 Star Realms het jaar afsloot op nummer 2 van mijn top 2000 aller tijden. San Juan staat nog onbedreigd op nummer 1, maar begint zich toch lichtjes ongemakkelijk te voelen met al dat intergalactisch geweld in de rug.

Wat Star Realms zo onweerstaanbaar maakt zijn de voortreffelijke prijs/kwaliteit/speelplezier verhouding, de eenvoudige regels, de prachtige illustraties, de snelheid van spelen, de al even snelle opzet en opruim, het binnenzakformaat, de originele deckbuilding insteek waarbij elkaar schade toebrengen het hoofddoel is, de synergie tussen de kaarten, de leuke en vooral alles behalve massale uitbreidingen, de solo- en meerspelervarianten en de heerlijke digitale omzetting voor als u zich even alleen op de wereld waant.

Wat mij betreft veegt Star Realms de vloer aan met alle deckbuilders die tot nu toe zijn verschenen, oermoeder Dominion incluis (die staat trouwens op nummer 30). Niks leukers dan te experimenteren met The Star Empire, The Blob, The Machine Cult en The Trade Federation.

Runner-up inbrekers van 2014:

Pairs (35)

Spyfall (37)

Dungeon Dice (48)

Mysterium (58)

Pandemic: The Cure (84)

BattleCON: Devastation of Indines (94)

Greed (177)

Legendary Encounters: An Alien Deckbuilding Game (188)

Battle for Souls (243)

Rattlebones (356)

De eerste kanonskogel heeft zich ondertussen al in de lijst van 2015 geboord. Daarover meer begin februari.

Dominique

 

 

20:42 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: star realms |  Facebook |

20-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 20

Lelijkerd van het jaar

BLÖDER SACK (Kosmos)

Nou, beste medespeler, veel lelijker kan een spelletje niet zijn.

Van de gele synthetische zak - met opdruk weliswaar - over de ongeïnspireerde doelkaarten tot de meest gestandaardiseerde zeszijdige dobbelstenen, Blöder Sack ademt ontegensprekelijk een zekere tristesse uit.

Op het spel zelf valt gelukkig niet veel aan te merken. Het is meer dan een leuk tussendoortje met veel interactie. Maar het voorkomen? Dat houdt een enthousiaste selectie uit de spellenkast enigszins tegen. Aan den lijve ondervonden. Blöder Sack nodigt niet uit. Jammer.

Dominique

 

 

19:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blöder sack |  Facebook |

19-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 19

Jubileum en regelaanpassingen van het jaar

SAN JUAN (second edition) (Alea / Ravensburger)

Als het beste spel aller tijden een jubileumuitgave krijgt én daarbovenop nog enkele cruciale regelaanpassingen kan ik niet anders dan het onder de volgspot slepen.

San Juan, het spel der spellen, vierde in 2014 zijn tiende verjaardag. Ik weet het nog goed, mijn eerste kennismaking met deze schoonheid. In Leuven was het, in een hotel aan het station: Mille Colonnes. En ik weet nog goed hoe het toen insloeg als een bommetje. Liefde op het eerste gezicht was het. 

Nu, tien jaar later, staat het nog altijd op nummer één in mijn persoonlijke top 2000! Nog net, want er is in 2014 een grote kaper op de kust verschenen. Enkele Awards verder zal u worden onthuld welke kaper dat is.

Terug naar de volgspot.

Wat deze editie van San Juan zo bijzonder maakt zijn het nieuwe artwork, de meegeleverde uitbreiding (de gebouwen, niet de gebeurtenissen, uit 'Die Schatzkiste'), het nieuwe gebouw 'de hut' en enkele regelaanpassingen.

Over het artwork kunnen we kort zijn. Veel kleurrijker dan de vorige editie, maar ook iets minder overzichtelijk. Ik hield wel van het duidelijke onderscheid tussen de paarse gebouwen en de productiegebouwen en de meer basale illustraties. Waarschijnlijk gewenningsgevoelig, we zullen zien.

Die hut dan.  Kostprijs 1, 1 overwinningspunt en op het eerste gezicht een onderdeurtje, al heeft jarenlange ervaring met deze parel mij geleerd dat in dit spel elk, maar dan ook elk gebouw belangrijk is, of kan zijn. De eigenaar van de hut krijgt in de handelsfase een kaart van de trekstapel als er geen goederen werden verkocht, door geen enkele speler. Dit is dus vergelijkbaar met het kiezen van de goudzoeker. Makkelijker te gebruiken in een tweepersoonsspel ook, als de kans op productie iets kleiner is. Ze zal er ook voor zorgen dat het kiezen van de opzichter sneller zal worden overwogen. Een kaart mogen trekken terwijl de andere spelers niets krijgen is immers een niet te onderschatten voordeel.

Wat de gebouwen van de uitbreiding betreft verwijs ik u graag door naar mijn bespreking van enkele jaren geleden:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2009/07/08/het...

Samengevat? Zeer de moeite.

De regelaanpassingen dan.

Die hebben betrekking op de prefectuur, de goudmijn en de gildehal. 

De prefectuur, een van de beste kaarten in het spel, is duurder geworden. Ze kost nu 4 in plaats van 3. Ze levert nog altijd 2 punten op. Of deze prijsverhoging veel invloed zal hebben op het spelverloop valt te betwijfelen want ze blijft nog altijd heel aantrekkelijk. De toekomst zal het uitwijzen.

De kracht van de goudmijn, een van de eerste gebouwen die u moet neerleggen als u de kans ziet, werd afgezwakt. U mag nog altijd 4 kaarten trekken als de goudzoeker werd gekozen en u mag nog altijd een kaart op handen nemen als de bouwkosten van die kaarten verschillend zijn, maar u moet nu de kaart met de laagste waarde nemen. Dat hakt er wel in en dat maakt de goudmijn een stuk minder interessant. U krijgt nu immers meestal goedkope gebouwtjes op hand. Toch blijft ze het overwegen waard, zeker in de beginfase van het spel. En kaarten zijn ook betaalmiddelen, dus toch maar blijven neerleggen die goudmijn. 

De gildehal tenslotte, het gebouw waarop elke beginnende San Juan speler kickt. Tot hij of zij door een goedgemikte paarse gebouwen strategie tegen het canvas wordt gemept. Kreeg u vroeger 2 bonuspunten per productiegebouw wordt dat nu afgezwakt naar 1, + 1 punt voor elk verschillend productiegebouw in uw stadje (maximum 5). Op het eerste gezicht lijkt het erop dat puur op de gildehal spelen een risicovolle onderneming wordt en dat u eerder voor een mengstrategie moet gaan. Of u moet de turboknop echt helemaal induwen. Snelheid, sowieso aan te raden als u voor de gildehal gaat, wordt nu immers nóg belangrijker.

Maar dat zijn eerste indrukken. Ik heb deze nieuwe versie, de Engelstalige, nog niet gespeeld, al staat ze verleidelijk naar me te lonken in mijn Prozac kast. Mijn medespelers weten nu al waaraan ze zich bij onze eerstvolgende sessie mogen verwachten.

'A great 2-player game,' staat terecht achter op de doos vermeld. Een doos die trouwens groter is dan de vorige edities en een minder handige kartonnen inlay heeft. Maar, zoals ik al in mijn bespreking van de uitbreiding aanhaalde: het zit van binnen. En wat hier in zit, medespeler, is absolute topklasse.

Dominique

 

San Juan (second edition)

Alea / Ravensburger (2014)

Andreas Seyfarth

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

45 tot 60 minuten

 

22:30 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: san juan (second edition) |  Facebook |

18-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 18

Doosje van het jaar

COLORS OF KASANE (Japon Brand / Ouyuuan)

Als u de schijnbare breekbaarheid van het roze doosje van 'Colors of Kasane' benadert bekruipt u het gevoel dat u het best opent onder begeleiding van een of ander Japans ritueel, een uitgebreide theeceremonie bijvoorbeeld.

Zo delicaat lijkt het.

Dat is maar schijn hoor, aan stevigheid geen gebrek, maar de verstilde schoonheid doet u anders denken.

Colors of Kasane is het spelletje waarover ik mij het meeste zorgen maakte tijdens onze terugreis vanuit Spiel 2014. Zou het de reis wel overleven en indien niet, zou ik me dat dan niet voor de rest van mijn leven beklagen?

Mijn vrees was ongegrond. Case closed.

Het spel zelf dan.

In Colors of Kasane gaat u Kimono's aan elkaar naaien. Daarvoor gebruikt u verschillende motieven die u van een uitlage van 16 kaarten - 4 rijen van 4 - om beurt op handen neemt. U mag daarbij de volgorde van uw handkaarten niet veranderen. U begint met niks en bouwt dus uw kaarthand erg langzaam op. Het is een keer wat anders.

Tijdens uw beurt kunt u er ook voor kiezen een of meerdere kaarten voor u op tafel uit te spelen, de bouwstenen van uw kimono. Terwijl u dat doet probeert u bepaalde patronen op tafel te toveren. Die patronen leveren punten op, die mooi staan aangegeven op scorekaarten die naast het speelveld liggen uitgestald. Speelt u bijvoorbeeld een setje van 3 kaarten waarvan de som 10 is krijgt u 2 punten. U legt dan gelijk ook een marker in uw kleur (glasssteentjes) op het betreffende scoreveld zodat u uw tegenspelers verhindert hetzelfde setje later nog eens te scoren. Eerst komt, eerst maalt.

Interessant is dat u de laatst gelegde kaart in uw kimono kunt gebruiken als startkaart voor uw volgende setje.

Af en toe kunt u ook puntenkaarten in uw kimono inpassen. Die hebben steeds waarde 1 en kunnen uiteraard niet als eerste kaart voor een nieuwe set worden gebruikt. Daarvoor zijn ze te lelijk. Grijpt u ze uit het aanbod gaan ze onmiddellijk uw kimonootje in.

Scoren doet u op een door kaarten samengesteld scorespoor, met echte knoopjes!

U krijgt 12 beurten, verspreid over 4 ronden, de tijd om de overwinning binnen te halen.

De eindtelling wordt afgerond met bonuspunten voor het aantal verschillende kleuren / patronen in uw kimono en als u alle 12 kleuren hebt verwerkt krijgt u nog eens 2 extra bonuspunten.

Oog voor detail

Wat het eerst opvalt aan Colors of Kasane is het oog voor detail. De kaarten zijn prachtig, zowel qua kleur als partroon en de scoreknoopjes - elke set zou uniek zijn - maken het geheel helemaal af. Door de patronen hoeft de kleurenblinde medemens dit kleinood ook niet links te laten liggen, altijd een pluspunt.

En het doosje waarin de spelonderdelen zijn verpakt gaat ook onmiddellijk uw sympathie opwekken. Vandaar deze Award natuurlijk.

Het spel zelf, medespeler, is zeer en zeer de moeite.

Dit uitleggen en opzetten doet u in een minuutje, wat betekent dat u in een mum van tijd aan het spelen bent. En dat is uiteindelijk toch wat u wilt, nietwaar?

Om dit te winnen hebt u een goede timing nodig, moet u de acties van uw tegenspelers goed monitoren, moet u het aanbod en het toekomstig aanbod goed scannen, mag u nooit de bonuspunten op het einde uit het oog verliezen en mag u nooit, maar dan ook nooit - ik schrijf dit maar één keer - de waarde van de schijnbaar verwaarloosbare '1 punters' onderschatten.

De opgegeven speeltijd klopt volledig met de praktijk en u gaat na afloop gelijk voor een revanche.

Prima spel. En prima doosje!

Dominique

 

Colors of Kasane

Japon Brand / Ouyuuan (2014)

Hinata Origushi

3 of 4 spelers vanaf 10 jaar

25 minuten

 

13:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: colors of kasane |  Facebook |

17-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 17

Videokanaal van het jaar

SHUT UP & SIT DOWN

De humor, de originele aanpak, de aanstekelijkheid, de creativiteit, de naturel waarmee met het medium video wordt omgegaan en de synergie tussen de presentatoren zijn de redenen waarom deze videorecensies op eenzame hoogte staan.

Geen muur van bordspellen te bespeuren hier. Geen "kijk eens goed naar dat spellenrek achter mij en benijd mij om wat ik allemaal in huis heb" waarvoor de makers hun ding doen. Neen, een groezelig, eerder te klein appartementje met in een verloren hoek een gammel spellenrekje dat elk moment kan omvallen. En verder geen gezeur.

Shut Up & Sit Down is grappig, to the point, nooit vervelend en soms gewoon erg gevoelig en zo uit het leven gegrepen. Zet u eens voor de monoloog over het overlijden van de vader van Quintin Smith. U houdt het niet droog.

Het is trouwens het enige videokanaal waarbij ik de fast-forward knop nooit beroer.

Bekijk hun recenste filmpje over 'Xia: Legend of a Drift System' en u begrijpt wat ik bedoel:

http://www.shutupandsitdown.com/blog/post/review-xia-lege...

Dik verdiend, jongens!

Dominique

 

12:31 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: shut up & sit down |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende