21-10-14

Spiel 2014 nafeest: deel 2

Spellcaster

Een van mijn leukste ontdekkingen op Spiel 2014, maar lang niet de enige, was Spellcaster.

Een mini regelwerkje waarop u nog geen boodschappenlijstje kwijt kunt, een stapel van 60 kaarten, vier kartonnen kaartvelden en een handvol gele en blauwe plastic edelsteentjes. Met dat materiaal moet u aan slag.

Opvallend: het artwork is op elke kaart verschillend. Mooi!

Uw concurrent tovenaar van al zijn levenspunten beroven of als eerste 15 magische saffieren verzamelen, dat zijn de overwinningsvoorwaarden. Makkelijk te onthouden en dat is altijd meegenomen.

De spreuken die u al kaartspelend prevelt doen altijd wat met die saffieren en die levenspunten, en ook met de kaarten zelf.

Ze komen in vier kleuren die u op het overeenkomstige kaartveld moet uitspelen, waarna de spreuk kan worden geactiveerd. Beter nog, als de kaart tijdens uw volgende beurt niet werd afgedekt door uw tegenspeler(s) krijgt u de kans haar opnieuw te activeren.

Een kaart trekken en vervolgens twee acties doen, meer doet u niet tijdens uw voorbijvliegende beurt. Dat kan opnieuw een kaart trekken zijn, maar ook een openliggende kaart activeren of een kaart uitspelen en activeren.

Dat gaat zo lekker over en weer tot een van de duellerende partijen de overwinningsvoorwaarde bereikt. Meer dan een half uurtje is daar niet voor nodig.

Omdat het hier om een duel gaat speelt u met z'n vieren twee tegen twee en met z'n drieën twee tegen één. Geen paniek, kleine speltechnische aanpassingen lossen dit moeiteloos op.

Erg interessant is het kaart afdekmechanisme. U moet echt wel opletten dat u uw tegenstander(s) niet teveel keuzemogelijkheden biedt door kaarten open te laten liggen. Wilt u uw kansen gaaf houden zult u tijdens uw beurt af en toe kaartvelden moeten bespelen die u liever nog even links had laten liggen. Let ook goed op uw tellen als uw levenspunten tot vier of minder zijn herleid, u bent dan immers in acuut levensgevaar.

De afweging om resoluut voor de aanval te gaan of eerder saffiertjes te verzamelen zorgt voortdurend voor een intrigerend dilemma. Uw acties goed timen strekt ook zeer tot aanbeveling. En als het echt link wordt kan een beetje blufpoker ook helpen.

Spellcaster is licht, poepsimpel, leuk, lekker snel, erg verslavend en daardoor binnen het 'filler segment' een absolute topper. U moet wel een beetje voeling hebben met de Engelse taal, maar voor de wereldburger die u toch bent mag dat geen enkel probleem zijn.

Bent u van het 'Zoef de Haas' type en zoekt u nog iets bliksemsnel en lekker hartig voor tussendoor? Niet twijfelen.

Dominique


Spellcaster
R&R Games Incorporated (2014)
Aaron Weissblum en Norman Woods
2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar
25 minuten

 

20:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: spellcaster, spiel 2014 |  Facebook |

20-10-14

Spiel 2014 nafeest: deel 1

Happy Pigs

Op Spiel mag ik me graag ophouden op locaties waar op het eerste gezicht niet zoveel te beleven valt. Ver weg van de Alchemisten en de Goden van deze wereld.

En zo bestond het dat ik in de vroege namiddag van dag twee op de stand van Swan Panasia werd aangesproken door een bloedmooie Oosterse deerne die mij vroeg of ik geen zin had om samen met haar varkentjes op te kweken, de beestjes te vaccineren en de slachtrijpe exemplaren voor grof geld te verkopen.

Ze hoefde het geen twee keer te vragen. Als er in gezelschap van bloedmooie Oosterse deernen varkentjes moeten worden gewassen staat deze jongen paraat.

Opvallende eerste vaststelling: geen enkele dobbelsteen, actiekaart of houten blokje te bespeuren.

Opvallende vaststelling twee: de overdaad aan fiches, tegels en borden. Babyvarkens, peutervarkens, tienervarkens, volwassen varkens, vaccinatiefiches, voedingssupplement fiches, geboorte-amulet fiches, geldfiches, actietegels, seizoentegels, weides en - u moet het zien om te geloven - de varkenswinkel.

Met dat alles gaat u aan de slag en dat enkel en alleen om veel geld te verdienen.

Vier seizoenen speelt u, met in elk seizoen vier beurten.

Elke seizoenbeurt kiest u een actietegel die simultaan met uw tegenspelers wordt onthuld. Op de seizoentegel staat aangegeven hoeveel keer u uw gekozen actie mag doen. Die acties zijn voederen, kweken (jawel), kopen en verkopen. Uw actieradius wordt echter een stuk minder als meerdere spelers dezelfde actie kozen, waarbij de startspeler en de spelers die in uurwijzerzin het dichtst bij hem zitten het meest aan de ruif mogen zitten. Door te voederen groeien uw varkentjes op naar grotere exemplaren, kweken doet uw volwassen varkens paren en onmiddellijk werpen, verkopen laat u toe uw varkentjes te verkopen aan de gangbare prijs en met kopen kunt u zich vaccinaties, voedingssupplementen, extra weides - varkens vragen ruimte - en geboorte-amuletjes aanschaffen.

Vaccinaties hebt u nodig om uw varkens in leven te houden op het einde van het seizoen (anders slaat de varkens ebola onverbiddelijk toe), met voedingssupplementen slaan uw opgroeiende varkens zomaar een generatie over en met baby amuletten - ga er even voor zitten - komen uw pasgeboren biggetjes zomaar als peutervarkens uit mama varken gefloept.

Elk seizoen heeft zo zijn mooie kanten, ook in Happy Pigs. Zo kunt u bijvoorbeeld in de zomer zomaar 25 dollar toegestopt krijgen als u over varkens in alle leeftijdscategorieën beschikt. Handig, want het draait hier immers allemaal om geld.

Na vier seizoenen verkoopt u uw resterende varkens en telt u uw spaarpotje. Wie het meeste geld heeft verzameld wint.

Van zodra u de doos bekijkt, en meerbepaald dat biggetje met het babyhoedje op en de fopspeen in de snuit, wordt u op het verkeerde been gezet. U denkt dat u met een kinderspel te maken hebt.

Niets is minder waar.

Happy Pigs, beste medespeler, is economische oorlogvoering op het scherpst van de snee. U moet goed uw koppie erbij houden en u vooral niet laten afleiden door de snoezige grafische omzetting. Deze varkens zijn immers niet makkelijk te wassen, laat staan te temmen. Bij het kiezen van uw actie is een goede evaluatie van de actuele seizoentegel primordiaal, en u moet ook erg goed rekening houden met de spelersvolgorde. Als u te ver van de startspeler zit zou het immers wel eens kunnen dat u leeg uitgaat. U wordt wel gecompenseerd a rato van 1 dollar per niet uitgevoerde actie, maar dat is ruim onvoldoende om uw opgelopen schade te dekken.

Opvallend is ook de diepgang die hier, ondanks het eenvoudige en erg overzichtelijke spelverloop, gegenereerd wordt. De beurten vliegen ook nog eens bliksemsnel voorbij - opvallende vaststelling drie trouwens - en dat kan deze jongen zeer waarderen.

Het is ook erg leuk uw varkens optimaal in hun behuizing te puzzelen, zeker wanneer ze plots uit de kluiten beginnen te wassen. Plannen op de groei is absoluut aangewezen.

Houdt u van een, ondanks het snoezige voorkomen, uitdagend en gestroomlijnd spel - zeg maar een varken in schapenvacht - met een minimum aan regels, een perfecte speelduur en toch een diepgang heb ik je daar moet u hier zeker eens naar kijken.

Samen met een Engelse lachebek werd ik door de Oosterse schone ingemaakt. Geslacht zeg maar.

"Solly"', zei ze met de mooiste glimlach die ik ooit heb gezien.

"Don't solly, be happy", antwoordde ik gevat.

Ze kon niet snel genoeg weg zijn.

Niet erg, ik heb toch maar lekker met haar een jaar op een varkensboerderij gezeten.

Aanrader.

Dominique

 

Happy Pigs
Swan Panasia Co., Ltd / Kuraki Mura B.G. Studio (2013)
Kuraki Mura
3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar
30 minuten

 

20:03 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: happy pigs, spiel 2014 |  Facebook |

13-10-14

De 'De Tafel Plakt!' Spiel 2014 Koopwijzer!

Een gouden raad, medespeler: speel vanaf nu alsof uw leven ervan afhangt.

Want hoe lang kunnen we nog?

Syrië, Oekraïne, Gaza, Afghanistan, IS, klimaatopwarming, illegale boskap, plasticvervuiling, overbevissing, uitstervende diersoorten, rassenrellen, terreuraanslagen, zinloos geweld en ga zo maar door.

Wij zijn echt een voorbeeldplek in het universum.

En tot overmaat van ramp wordt Zwarte Piet uit ons cultuurpatrimonium verbannen en worden Sinterklaasliedjes door een inderhaast opgerichte censuurcommissie vakkundig door de mangel gehaald. De roe en de knecht moeten weg, en ook de zak wordt uit de liederen geschreven. Waarmee moet de goedheilig man nu het dak op? Een winkelkarretje?

We moeten het onder ogen zien, medespeler, ons einde nadert.

Ik raad u dan ook ten zeerste aan al uw spaargeld van de rekening te halen en dit integraal op Spiel 2014 uit te geven. Dit is mogelijk uw laatste kans en, geef toe, u hebt altijd al eens helemaal willen losgehen. Volgend jaar rond deze tijd ligt u immers ergens te lande met ebola in quarantaine. Een grote stapel spellen gaat dan zeer van pas komen tussen het, al dan niet gecontroleerd, lozen van uw lichaamsvochten door.

Het bovenstaande indachtig hieronder mijn jaarlijkse - ik geef het maar gelijk toe - niet helemaal waterdichte (Carnival Zombie zit nog te vers in het geheugen) aanbevelingslijst. Weet wel dat ik ondertussen al juridisch ingedekt ben en dat ik zwaar ga inzetten op procedurefouten bij het indienen van uw verzoekschrift tot vervolging. Daarvoor heb ik dan weer een deel van mijn spaargeld opzij gezet.

Om het u gemakkelijk te maken hanteer ik een alfabetische volgorde en beperk ik me dit jaar uitsluitend tot wat ik vind dat de moeite waard is, hetzij om te kopen, hetzij om minstens een nieuwsgierige blik te gunnen. 

Gehen wir los!

27th Passenger: A Hunt On Rails (Purple Games)

U bent een huurmoordenaar en u speelt graag spelletjes. Niks leukers dan met enkele gelijkgezinden de trein te nemen en elkaar voor een vooraf afgesproken afstapplaats om zeep te helpen. De langstlevende wint.

U zit wel met een probleem want er zitten ook neutrale passagiers op de trein en er zijn er enkele die zich wel heel verdacht gedragen. Legt u echter een neutrale reiziger om ligt u er ook uit. Oppassen en geen voorbarige conclusies trekken is dus de boodschap.

Daarbovenop zit u met het probleem dat er bij elke halte weer passagiers op- en afstappen en dat er zich ook nog onvoorziene gebeurtenissen voordoen, getriggerd door het station waarin u zich op dat moment bevindt.

U zolang mogelijk gedeisd houden terwijl u zelf zoveel mogelijk schillen van de ajuinen die uw tegenspelers uiteindelijk toch zijn probeert af te pellen. Dat is de sleutel van een overwinning in 'The 27st Passenger.

7 Steps (Kosmos)

Abstracte spellen, ze laten me meestal koud. Siberisch koud zelfs. Ik kreeg het echter aangenaam warm van 7 Steps, een erg tactisch en mooi vormgegeven torenspel met gekleurde schijven.

Uit de titel kunt u al opmaken dat het getal zeven hier een prominente rol speelt. Meer zelfs, u gaat na afloop het getal zeven niet meer kunnen zien of horen.

Edoch, ik heb het ondertussen al een zevental keer op tafel gelegd en ik kan niet anders dan een aanbevelingsbrief uitschrijven. U kunt lekker scoren na elke beurt, profiteren van de voorzetjes van uw tegenspelers, heerlijk grabbelen in de van 140 houten schijven voorziene stoffen buidel en leuk verstoppertje spelen achter uw zichtscherm. Daarbovenop is 7 Steps  goed speelbaar met elk opgegeven spelersaantal. En goed nadenken moet u ook wil u kans maken op de overwinning.

Kiesling en Staupe zijn namen die de doos sieren. Dat alleen al zou een reden moeten zijn om even proef te spelen.

Abyss (Asmodee)

Een familiale aanrader, al mochten de alliantiekaarten groter en duidelijker zijn.

U gaat zich echter geen buil vallen aan de speltechnische omzetting, die meer dan voldoende uitdaging biedt om er eens lekker voor te gaan zitten.

Zorg er wel voor dat u tijdens het spelen niet gehypnotiseerd wordt door uw pareltjes. Er gaan verhalen over spelers die alles om hen heen vergaten en rare dingen gingen doen door de combinatie parels-recipiënt. Ik zou hierover verder kunnen uitweiden maar ik laat u liever zelf ontdekken wat er juist aan de hand is. 

Het voordeel van Spiel is dat u mogelijk het mooiste doosdeksel zelf kunt uitkiezen. Dat is lekker meegenomen.

Airborne Commander (StrataMax Games)

Het verdient aanbeveling aan de stand van StrataMax Games op de loer te gaan liggen om te jagen op een niet afgehaald voorbestel-exemplaar.

Een intrigerende en uitdagende solo deckbuilder hebben we hier, met weliswaar een thema dat zeker niet iedereen zal aanspreken - de landing in Normandië en wat direct daarna kwam -  maar met een speltechnische omzetting die zeker uw aandacht verdient.

Assault on Doomrock (Beautiful Disaster Games)

Bent u een veeleisende coöperatieve veelspeler en kickt u op kaartspellen, uitdaging, humor en een hoge moeilijkheidsgraad kunt u hier niet omheen.

Wil u aan de slag met een barbaar met een stinkende adem, een gefrustreerde tovenaar of een ongeduldige elf komt u hier trouwens ook ruimschoots aan uw trekken.

Trek wel een kleine twee uur uit voor uw queeste - u moet drie bossmonsters overwinnen vooraleer u weer de kroeg in kunt - en reken op niet te veel speltechnisch medelijden. De humor dient hier blijkbaar enkel en alleen om uw nederlaag draaglijker te maken.

Veel exemplaren gaan er ook niet te vinden zijn op Spiel. Er snel bij zijn is dus de boodschap.

Black Fleet (Space Cowboys)

Eindelijk een draaglijk, op het 'Take That!' mechanisme gebaseerd, bordspel.

Bloedmooi, snel uitgelegd en met een interessant en toch niet te taxerend spelverloop. Families die de piraterij in willen mogen zich aangesproken voelen.

Colors of Kasane (Japon Brand / Ouyuaan)

Dat we ondertussen allemaal zijn gaan kwijlen van de Oosterse spelfilosofie is in datzelfde Oosten niet ongemerkt voorbijgegaan. Zet u dus maar schrap op een groeiend aanbod vanuit dat deel van de wereld.

Colors of Kasane vraagt van u niet meer dan dat u prachtige kimono's creëert, daarbij gebruik makend van een gefixeerde kaarthand. U mag uw kaarten dus niet herschikken en u moet van elke beurt maar het beste zien te maken. Gelukkig kunt u op verschillende manieren scoren, de ene al wat interessanter dan de andere natuurlijk, en kampen uw tegenspelers met net hetzelfde probleem.

Twaalf rondes de tijd krijgt u om uw creaties, en vooral uw veelzijdigheid en scheppend aanpassingsvermogen, te tonen aan de wereld.

Mooi verpakt en zowel visueel als wat speelplezier betreft een hebbeding voor de verwende kaartspeler.

Darkness Comes: The Board Game (Kuznia Gier)

De setting: een spookhuis waaruit u met uw familie probeert te ontsnappen. U werkt dus samen en speelt, in het begin althans, niet tegen elkaar. U zou wel gek zijn.

Wat ons brengt op een belangrijk concept in dit spel: de status van uw mentale gezondheid. Die heeft immers een nogal bepalende invloed op uw slaagkansen.

Een steeds wijzigend speloppervlak - het gaat hier tenslotte om een spookhuis -, plots dichtslaande deuren, tijdsgebrek, familieleden die verdwijnen op groepsfoto's, ome Jaap die plots wel zeer bizar bedrag begint te vertonen (zijn plotse bijlfixatie roept ernstige vragen op) en regelrechte overlopers naar wat u vanuit gene zijde bedreigt zijn maar een paar hindernissen waarmee u hier moet afrekenen.

Dat er Dixit-achtige speltechnische handelingen plaatsvinden zal velen onder ons ook al aan het kwijlen zetten.

Deus (Pearl Games)

Als er één stand is waarnaar de veeleisende veelspeler zich moet begeven op Spiel is het die van Pearl Games. Om aldaar aangekomen Deus op te pikken.

Deus is een kaartgestuurd opbouwspel waarin u uw beschaving op de kaart zet. De kaart in kwestie kenmerkt zich vooral door plaatsgebrek. Vooral door toedoen van uw tegenspelers, die blijkbaar ook wat op de kaart te zetten hebben.   

Bouwen doet u middels het uitspelen van kaarten boven uw hoogstpersoonlijke spelbordje, waarna u de kaarten van dezelfde kleur in dit chronologisch opgebouwde rijtje ook nog eens kunt activeren. Interessant. U kunt uw uitgespeeld kaarten later ook offeren aan de goden, in ruil voor extra voordeeltjes. Bidden loonde nog in die tijd.

Als alle barbaarse nederzettingen zijn omsingeld of als alle tempels zijn gebouwd wordt het speleinde, en de onvermijdelijke eindtelling, ingeluid.

Bespeur ik daar Kashgar invloeden, een mijner lievelingetjes? Toch maar even langsgaan bij Pearl Games.

Dice Brewing (Board&Dice)

Al dobbelend bierbrouwen. Het intrigeert. De voorbestellingen uit België, het bierland bij uitstek, zijn uiteraard niet bij te houden.

Ik ga dit zeker eens bekijken maar ik vrees dat dit het dobbelspel dat gebaseerd is op die andere populaire drank 'VivaJava: The Coffee Game: The Dice Game' niet van zijn toren kan stoten. Dat komt door het feit dat in Dice Brewing banale zeszijdige dobbelstenen worden gebruikt die mits het inzetten van actiekaarten naar believen kunnen worden gemodificeerd (niet bepaald opwindend), terwijl u in VivaJava toch met speciale dobbelstenen en specifieke onderzoeksprojecten aan de slag mag. VivaJava heeft dan ook nog eens zijn heerlijke moduleerbaarheid mee, die standaard in de doos zit en waardoor geen enkel spel hetzelfde aanvoelt.

Dicke Dämonen (Edition Erlkönig)

Als u aan den lijve wil ondervinden hoe leuk spellen kunnen zijn met slechts enkele gekleurde touwtjes en pionnetjes als basismateriaal moet u dit eens op tafel leggen. U gaat niet weten wat u overkomt.

Het origineel verscheen al in 2004 en heeft sindsdien mijn spellenkast nooit meer verlaten. Dat zegt meer dan genoeg want is er is door de band wel wat verloop waar te nemen in dat meubelstuk.

DD doet leuke dingen met meerderheden, kleuren, afbakening van gebieden, strategische plaatsing en wedconcepten.

Kom achteraf niet klagen dat u het niet wist.

First to Fight (Fabryka Gier Historycznych / Fundacja Niepodieglosci)

Laat de amper uitspreekbare namen van de uitgevers u vooral niet weerhouden hier een blik op te werpen.

Ik weet niet waarom, medespeler, maar dit spel intrigeert mij.

We duiken, na Airborne Commander, opnieuw W.O. II in. Poolse commandanten zijn we hier die, verspreid over Europees oorlogsgebied geheime missies moeten volbrengen. Missies die van een deadline - sorry voor de woordkeuze - zijn voorzien.

U jongleert hier niet met tanks, vliegtuigen, infanterie en andere eenheden (al spelen ze wel een rol) maar met kaarten van de hoger genoemde commandanten die aan de oorlogsgebieden worden toegewezen om daar bij te dragen aan de uiteindelijke overwinning van de geallieerden.

Interessant is ook de Puerto Rico-iaanse rolkeuze die u tijdens uw beurt moet maken.

Succesvolle missies leveren punten op en in mei 1945 word er definitief afgerekend.

De kaarten zijn ronduit prachtig geïllustreerd en het overzichtelijke, maar op het eerste gezicht erg uitdagende spelverloop hebben mij overtuigd om toch maar eens langs te lopen aan de stand van de moeilijk uitspreekbare namen van hierboven.

Five Tribes (Days of Wonder)

Five Tribes, door onze reguliere spelgroep liefkozend Fieve Triebes genoemd, mag eigenlijk niet in uw verzameling ontbreken.

De positieve ervaring kan wel volledig teniet worden gedaan door AP-gevoelige spelers, maar die filtert u er vooraf gewoon even uit. Op een aangenaam tempo spelen is immers dé voorwaarde om hiervan intens genieten.

De eenvoudige spelregels, de myriade aan mogelijkheden (zeker in de beginfase), de -tig manieren om te scoren, het prachtige spelmateriaal en de extreem spannende eindtelling die pas na het laatste scoringselement zijn geheimen prijsgeeft zijn de bouwstenen die mij helemaal voor dit spel hebben doen vallen.

Grand Slam (Korea Boardgames co., Ltd.)

Minder leuk met z'n tweeën, maar als u kiest voor het dubbelspel wordt u hier getrakteerd op een aangename sportieve avond aan uw keukentafel. Boordevol interactie - de high fives zijn gewoon niet te tellen - en een verrassend leuke en geloofwaardige speltechnische omzetting zijn de aces waarmee dit kaartspelletje uitpakt.

Lees mijn uitgebreide bespreking elders op deze blog.

Imperial Settlers (Portal Games)

Naar verluidt een van de hebbedingen van de beurs, dus een omweg waard.

Toch heb ik enkele bedenkingen.

Het superkleine lettertype heeft al menig speler vroegtijdig naar de leesbril doen grijpen, en er gaan geruchten over balansproblemen. Dit zijn op zich nog niet echt onoverkomelijke hindernissen, als het speelplezier maar voldoende tegengewicht biedt.

Het sneeuwbaleffect baart me echter grotere zorgen. De rijken worden immers rijker (meer acties) en de armen, al worden ze niet echt armer, blijven in het beste geval ter plaatse trappelen. Dat geeft als resultaat dat de eindwinnaar langer dan gewenst voor het einde gekend is en daar gruw ik van.

Proefspelen dus.

Knightmare Chess: Third Edition (Steve Jackson Games)

Speelt u regelmatig schaak maar zoekt u wat afwisseling is dit waarschijnlijk de richting die u uit moet. Mogelijk keert u na een eerste kennismaking ook nooit op uw stappen weer.

Knightmare Chess blijft het basisconcept van schaak trouw maar kruidt het met een stapel actiekaarten die van elke standaardopening al meteen een risicovolle onderneming maakt. Risicovol mag u hier ook omschrijven als gewoon leuk.

Uw tegenspeler die een onverklaarbare, en op het eerste gezicht erg kwetsbare, zet doet? Wees maar zeker dat de snoodaard iets irritants aan het voorbereiden is.

Ik schaak nog, maar al jaren niet meer zonder.

Lap Dance (Artipia Games)

Nu al intens door de mangel gehaald door het preutse spellengilde - die er verder geen probleem mee heeft helemaal op te gaan in Memoir '44 - omwille van de weinig verhulde deernen op het al even schaarse beschikbare beeldmateriaal. Dat alleen zou al reden moeten zijn om dit kaartspel aan een nader onderzoek te onderwerpen.

Een stripclub runnen, dat doet u hier. Dat betekent dat u ze moet volproppen met sexy dansers en danseressen, hectoliters alcoholhoudende vloeistoffen en decadente luxe.

Nog steeds weten we echter weinig hierover, wat de nieuwsgierigheid uiteraard alleen maar aanwakkert. Of die nieuwsgierigheid ook zal leiden tot een bevredigende aankoop valt echter nog te bezien.

Artipia Games neemt hiermee een groot risico, want de aandacht voor dit spel zou de belangstelling voor hun andere spellen wel eens zwaar kunnen overschaduwen.

Legendary Encounters: An Alien Deck Building Game (Upper Deck Entertainment)

De doos is zwaar en heeft een onhandig formaat om mee rond te sleuren, maar als u daar niet tegenop ziet loont het zeer de moeite dit spel in te slaan.

In tegenstelling tot zijn Marvel voorzaat zult u in deze, op de vier Alien films gebaseerde, coöperatieve variant wel regelmatig om uw moesje roepen. Zeker wanneer u met een facehugger wordt geconfronteerd die u diep in de ogen, of beter, uw keelgat kijkt. Uw linkerbuur aan tafel zal nooit meer uw smekende blik vergeten wanneer dat gebeurt, want hij vormt dan mogelijk nog uw enige redding. En dat is niet eenvoudig op te brengen als hij weet dat u hem tijdens een Five Tribes sessie eerder op de avond behoorlijk dwars hebt gezeten.

Puur coöperatief te spelen, maar van voldoende varianten voorzien om ook de semi-coöperatieve speler ter wille te zijn.

Neem het van mij aan: een heerlijk spel.

Nations: The Dice Game (Lautapelit.fi)

Finland, medespeler, is meer en meer the place to be, het hoge aantal zelfmoorden daargelaten.

Ik maakte dit jaar kennis met het voortreffelijke Fuba en 'Nations: The Dice Game' zou wel eens de volgende parel aan de Finse spellenkroon kunnen worden.

Civilisatiespellen, ze duren me te lang en ze zijn te friemelig.

'Nations: The Dice Game' klaart de klus echter in een uurtje, waarna u toch het gevoel hebt een hele beschaving naar de absolute wereldtop te hebben geleid. Uiteraard zit alles wat een goed beschavingspeil nodig heeft erin: economische groei, culturele verrijking, militaire druk, bouwen, kopen, voedselschaarste en wonderen.

Ninja Taisen (Penta Merone / Table Cross)

Koppeltjes worden echt wel verwend op Spiel 2014.

Een Ninja duel gebaseerd op het steen, papier, schaar principe.  Alleen ziet u hier de steen, het papier en de schaar al gelijk liggen.

U dobbelt, u beweegt en u vecht, daar komt het zo'n beetje op neer. De dobbelworp bepaalt uw bewegingssnelheid en daarmee gelijk ook uw actieradius. Het doel is als eerste het dorp van uw tegenstander te bereiken of, als dat niet lukt, al diens vechtersbaasjes uit te schakelen.

Een niet onaanzienlijke geluksfactor wordt hier aangeleverd, maar getuigenissen spreken van een verslavingsfactor die ongekende hoogten bereikt als u zich hier niet tijdig van kunt losrukken.

Een gewaarschuwde Spielganger is er twee waard. Dat komt goed uit, want dat is net het aantal spelers dat u nodig hebt om hiermee aan de slag te gaan.

Pandemic: The Cure (Z-Man Games)

Het moet zijn dat het ebola-virus Matt Leacock goed gezind is. 'Pandemic: The Cure', de dobbelvariant van grote broer, kon immers op geen beter moment op de markt worden gebracht.

Er gaan zelfs geruchten dat de dobbelversie uitdagender is dan de bordspelmama. En dat u tijdens uw beurt tot in het oneindige kunt blijven herdobbelen is ook een intrigerend gegeven.

Hebt u er trouwens al eens goed over nagedacht wat er zou gebeuren als er slechts één eboladrager op Spiel zou rondwaren? Ik wel, en het is geen aangenaam vooruitzicht.

Soit, 'Pandemic: The Cure' is een blik meer dan waard.

Pints of Blood (Huch! & friends)

Uw bruine kroeg beschermen tegen hordes wel heel erg opdringerige en vooral agressieve zombies. Redding is naar verluidt onderweg, op wielen meerbepaald, maar tot dan is het dweilen met de kraan open.

Meer zelfs, er gaan geruchten over onvoldoende zitplaatsen in het reddingsvoertuig, waardoor uw samenwerkingsverband met uw medespelers wel heel erg zwaar onder druk komt te staan. En u weet nu al dat u niet tegen dat soort druk bent bestand.

Eén overlevende is voldoende om het spel te winnen. Dat u dat zult zijn staat uiteraard buiten kijf. 

Progress: Evolution of Technology (NSKN Games)

Als er één beschavingsspel waarvoor u moet gaan op Spiel, is het waarschijnlijk dit.

Zich louter fixerend op de zogenaamde tech tree, de kern van de zaak dus, wordt u hier echt wel lekker verwend. Dit is immers ook een kruising tussen 7 Wonders, San Juan, Through The Ages en Glory to Rome.

Bent u er weer?

Snelle beurtwisselingen, uitdagende beslissingsmomenten, een duidelijke iconografie, en een taalonafhankelijke benadering zijn toch troeven die kunnen tellen. Alleen de speelduur - 90 minuten is toch wel lang voor een kaartspel - zou wat tegen kunnen werken.

Toch een bezoekje waard me dunkt, de stand van NSKN Games.

Rolling Japan (Japon Brand / Okazu Brand)

Of we gaan rocken weet ik niet, maar rollen gaan we in elk geval.

Deze abstracte dobbelaar waarbij u deelgebieden van Japan met elkaar verbindt vertoont nogal wat gelijkenissen met het voortreffelijke Qwixx, al dobbelt u hier slechts met twee gekleurde dobbelstenen die u uit een buideltje trekt. Het resultaat is toepasbaar voor elke speler en het is zaak de cijfers van het resultaat strategisch op uw landkaart van Japan in te vullen, rekening houdend met het optimaliseren van uw mogelijkheden in latere beurten. De balpennen worden meegeleverd.

Leuk: u kunt met z'n 99 aan tafel. Handig op familiefeestjes of andere partijen. U gaat dan wel extra balpennen moeten voorzien.

Wie op het einde het minste onverbonden gebieden op zijn kaartje heeft, mooi opgevuld door de letter X, wint dit alleraardigste dobbelspelletje.

Samurai Spirit (Funforge)

Coöperativiteit, karakters met speciale eigenschappen, spannend, hondsmoeilijk, overzichtelijk, makkelijk transporteerbaar en begrijpelijk voor de gemiddelde niet-speler. Samurai Spirit heeft het allemaal.

ik vraag me wel af in hoeverre dit kan concurreren met het heerlijke 'Say Bye to the Villains', dat een gelijkaardig thema aansnijdt en qua speelplezier m.i.  moeilijk overtroffen kan worden.

We zullen er op 'De Tafel Plakt!' in elk geval een vergelijkende studie aan wijden.

San Juan (Alea - Ravensburger)

Het beste spel aller tijden krijgt een verjaardagseditie. U begrijpt dat dit de eerste doos is waarnaar ik in Essen op zoek ga.

De eerder verschenen uitbreiding, de gebouwen althans, worden hier lekker meegeleverd. En een extraatje, de hut, die op het eerste gezicht geen spectaculaire meerwaarde biedt. Ervaring heeft me echter geleerd dat elk gebouw in San Juan op het juiste moment van onschatbare waarde kan zijn. U hoort mij dus niet klagen. 

Spyfall (Hobby World)

U uit een schijnaar hopeloze situatie lullen, dat is wat hier van u wordt verwacht.

3 tot 8 spelers schuiven hier aan en die krijgen, eentje uitgezonderd, dezelfde locatiekaart in handen, die ze geheim houden. De hoger genoemde uitzondering krijgt geen locatiekaart, maar heel toepasselijk een spionkaart op hand.

Daarna begint het 'Vodka Martini, shaken not stirred - kransje', waarbij elke speler een vraag aan een andere speler mag stellen. Uit het antwoord op deze vraag probeert men de spion uiteindelijk te lokaliseren.

Problematisch voor de spion is dat hij niet weet welke de locatie is waar de andere spelers zich bevinden, al kan hij er in de loop van het kortdurende spelletje - in een kwartier bent u klaar - wel achterkomen door goed te luisteren. En zich uit elke netelige situatie te lullen. 

U, de sociale veelspeler, kunt zich nu al een duidelijk beeld vormen van wat er zich aan tafel zoal gaat afspelen. En u gaat iedereen de loef afsteken.

Star Realms (White Wizard Games)

Wat mij betreft nu al het kaartspel van het jaar, en het is mogelijk ook de beste deckbuilder aller tijden.

Ik waarschuw u nu al. Dit spel heeft een zodanig verslavend karakter dat dit, net als bij sigaretten, zou moeten vermeld worden op het doosje.

Veel spel voor weinig geld krijgt u hier , makkelijk transporteerbaar en door de varianten steeds weer anders.

U mag dit echt niet laten liggen, temeer omdat elke nieuwe oplage onmiddellijk als sneeuw voor de zon verdwijnt. Neem zeker enkele doosjes mee, voor de meerspeler varianten meerbepaald, maar ook omdat dit spel door veelvuldig gebruik snel zal gaan slijten.

Sun Tzu (Matagot)

Hebt u dit pareltje voor twee nog steeds niet in uw kast staan is het moment eindelijk gekomen om toe te slaan.

De eerste editie, Dynasties, werd hier al uitgebreid besproken in 2010. Toen al gaf ik een koopaanbeveling. De Matagot editie blinkt uiteraard ook nog eens uit wat spelmateriaal betreft, maar het is natuurlijk het speelplezier waar u voor gaat. Om Sun Tzu kunt u dan echt niet heen.

Sushi Go! (Zoch Verlag)

Gecondenseerd familiaal draften, daar komt dit op neer.

U vindt elders een bespreking op deze blog.

White Goblin Games heeft dit hebbeding ondertussen en heel terecht op hun releaselijst staan, dus u kunt lekker wachten tot die uitkomt. Zo maakt u weer plaats voor andere, moeilijker te vinden, spellen op Spiel.

Misschien kunt u wél even langs de stand van Spielbox. Ik meen mij te herinneren dat hun recentste magazine een uitbreidingsset van vier kaarten bevat. Die kunt u dan alvast inslaan.

The Ravens of Thri Sahashri (Japon Brand / Manifest Destiny)

Nu al getipt als hét tweepersoonsspel van Spiel 2014. U weet dus wat u te doen staat.

In dit coöperatieve pareltje moet u het meisje Rien helpen haar geheugen terug te vinden, daarbij alleen communicerend met elkaar door middel van de op tafel liggen kaarten. Sporadisch opduikende raven sturen de boel echter danig in de war zodat u steeds op het randje van uw draagkracht opereert. 

Thematisch heel sterk, met mooi spelmateriaal en extreem uitdagend.

Hebt u niet voorbesteld moet u echter vrezen voor een exemplaar. Op dag 1 snelsnel naar Japon Brand racen is dan ook aangewezen.

Tragedy Looper (Z-Man Games)

Iets zoals dit, medespeler, hebt u waarschijnlijk nog nooit gespeeld.

Zich steeds weer herhalende tragedies de wereld uit helpen door aan tijdreizen te doen en een en ander te repareren. Geef toe, het klinkt aantrekkelijk.

En als we de ervaringsdeskundigen moeten geloven is het dat ook, al kunt u elk scenario slechts één keer aansnijden, of u nu de mastermind bent of de protagonist maakt niet uit.

Belangrijkste ingrediënten: uitdagend, een hersencellentrainer, een interessant experiment op het gebied van groepsdynamica en een mastermind die met rooie oortjes de protagonisten zit af te luisteren. U hebt al veel minder leuks op uw keukentafel zien passeren.

Thunder Alley (GMT Games)

Bent u een racefan en ziet u 'm liggen, onmiddellijk toeslaan. U hoeft zelfs nooit in een auto te hebben gezeten om hier intens van te genieten.

Wat mij betreft  is dit dé nieuwe referentie wat racespellen betreft, San Juan even buiten beschouwing gelaten. Dat komt door uw betrokkenheid bij elke beurt, de allianties die u kunt aangaan (weliswaar van het hele tijdelijke soort), de totale afwezigheid van dobbelstenen en de originaliteit waarmee gebeurtenissen, schade en de daaraan verbonden pitstops in het spelsysteem worden geïntegreerd.

Wok Star (Game Salute)

Ziet u dit heerlijke realtime, coöperatief wokrestaurant spel ergens liggen moet u het onmiddellijk tegen uw borstkas klemmen om het vervolgens, na betaling uiteraard, niet meer los te laten.

Ik ben niet zo voor realtime spellen, maar hier werd ik toch zeer aangenaam door verrast.

U krijgt, samen met uw familieleden, de kans uw failliete wokrestaurant nieuw leven in te blazen door de bank ervan te overtuigen dat u in vier dagen tijd een levensvatbare omzet kunt halen.

Hectiek krijgt na het aangaan van deze gedurfde uitdaging een geheel nieuwe betekenis. U sleept uw familieleden immers mee in een vier dagen durende horeca-hel die zijn weerga in de sector niet kent.

U moet immers nieuwe recepten leren, aan de lopende band klanten bedienen die deze nieuwe recepten willen proeven en zorgen voor een constante aangroei en preparatie van de noodzakelijke ingrediënten. Tussendoor verfijnt u uw kookvaardigheden, waardoor uw klandizie weer extra verwend wordt maar ook weer hogere eisen gaat stellen aan uw menukaart. Onverwachte gebeurtenissen en de onvermijdelijke ontevreden klant doen uw geoliede machine dan weer sputteren.

Dat u na die vier dagen rijp bent voor het gekkenhuis moet u erbij nemen.

Heerlijke hectiek - u hoort de klok letterlijk tikken-,  spanning tot het einde,  samenwerkingsvaardigheden die tot het uiterste op de proef worden gesteld en de behoefte om na afloop onmiddellijk aan een nieuwe sessie te beginnen - na het hoofd even in een emmer ijswater te hebben gestoken weliswaar - zijn de basisingrediënten van deze extreem lekkere bordkartonnen maaltijd.

Tenslotte, medespeler..

..hoop ik dat u op Spiel weer de tijd van uw leven beleeft. Het zal mij een waar genoegen zijn een praatje met u te slaan als ik u tegen het lijf loop. Als u me zoekt, ik hou me regelmatig op in de buurt van de Amigo Spiele boothbabes.

Kom er gezellig bijzitten.

Spiel ze!

Dominique

 

18:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spiel 2014, koopwijzer |  Facebook |

07-10-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 19)

Airborne Commander (StrataMax Games)

Airborne Commander is een solo deckbuilder waarin u, deel uitmakend van de 101ste Airborne Division, op D-Day met uw mannen wordt gedropt in Normandië. Met een to-dolijstje van de geallieerde legertop op zak.

Dat lijstje bevat de doelen die u moet uitschakelen of beschermen.

U begint al onder een slecht gesternte want uw manschappen zijn niet bepaald netjes bij elkaar op de grond terechtgekomen. U moet uw troepen dan ook dringend hergroeperen in de, tot uw groot ongenoegen nogal ruim bemeten, landingszone.

Desorganisatie is trouwens het sleutelwoord hier. Tien desorganisatie kaarten in uw gedeckbuilde stapel en uw missie  is mislukt. Pikant detail: u hebt er bij spelaanvang al drie in uw stapeltje zitten.

Om u een idee waarvoor desorganisatie staat geef ik u enkele officiële synoniemen: chaos, ontreddering, ontwrichting, verstoring, verwarring, ontbinding, rotting, verrotting. Het is maar dat u weet waaraan u begint.

Punten verdient u dan weer door vijandelijke eenheden uit te schakelen of strategische punten te bezetten. Twaalf of vijftien punten binnenhalen - u kunt de moeilijkheidsgraad aanpassen - en uw missie is geslaagd.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Als u voorbestelde op paratroeper level maakt u deel uit van het spel, zo simpel is het. Het spel wordt dan uitgebreid met een bonuskaart met uw naam erop. Luitenant D. 'handsome' Cortens, geef toe dat het klinkt. Het enige probleem is dat er slechts 100 speciaal voor Spiel geprepareerde exemplaren konden worden gereserveerd en dat de afsluitingsdatum 20 september was. U moet echter niet wanhopen, paratroeper, want in de eerste helft van volgend jaar komt er een uitgebreide kickstarter campagne waarin u mogelijk een tweede kans krijgt.

Louter mikkend op de veeleisende solospeler kan dit gewoon niet slecht zijn.

Elke beurt staat bol van moeilijke afwegingen. Welke wapens gebruiken? Welke manschappen waar inzetten? Vraag ik om luchtsteun? Verlies ik kostbare tijd om mijn manschappen in de dropzone te verzamelen of stoot ik met een beperkte groep onmiddellijk door? Welke op de Duitsers veroverde wapens hou ik en welke laat ik achter?

Het 'fog of war' principe zorgt ervoor dat u nooit helemaal zeker bent van wat er op u afkomt.

Compact, snel begrepen, snel gespeeld en met het woord 'hopeloos' in gouden letters bijgeschreven in de nog te verzinnen ondertitel? Dit hebbeding mag in geen geval in uw verzameling ontbreken.

U houdt van deckbuilden op het scherp van de snee.

U bent een paracommando en u verveelt zich steendood tussen uw springopdrachten.

U maakt graag lange en eenzame bergtochten.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van StrataMax Games voorbij want:

U was te laat voor de voorbestellingen en u kúnt niet anders dan vrolijk voorbijlopen.

U hebt het niet zo voor conflictspellen gebaseerd op wereldoorlogen.

U bent geen solospeler.

Dominique

 

21:01 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: airborne commander |  Facebook |

28-09-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 18)

Fleet Commander: 1 Ignition (Capsicum Games)

In 'Fleet Commander: 1 Ignition', een scenario gestuurd bordspel voor twee spelers, bent u een interstellaire admiraal - hebt u het uiteindelijk tóch nog ver geschopt - die met zijn van alle moderne wapentuig voorziene ruimtevloot nu voor eens en voor altijd zal laten zien wie de baas is in het heelal.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Een overzichtelijke, maar toch epische strijd in de ruimte? Waar lag uw admiraalsplunje ook alweer?

Hoe gek u ook bent van monsterlijke miniaturen, van ruimteschipminiaturen bent u nog veel gekker.

Dobbelstenen bepalen wat u tijdens uw beurt mag doen (aanvallen, bewegen, verdedigen). U kunt ze zelfs opsparen voor een vernietigende uithaal in een latere beurt. Helemaal uw ding.

Het conflictueuze epos dat zich op uw keukentafel ontvouwt is omwille van het moduleerbare spelbord, de steeds wisselende terreinopbouw (asteroïdevelden en andere hindernissen), de zes wapenssystemen, de vier meegeleverde scenario's en de regels voor beginners en  gevorderden altijd weer anders. Over de eigenzinnige dobbelstenen nog maar te zwijgen.

U zit al jaren tevergeefs te wachten op de eerste uitbreiding van Battleship Galaxies. Deze jongen zou u dat wachten wel eens kunnen doen vergeten. De eerste vier uitbreidingen voor 'Fleet Commander: 1 Ignition' zitten trouwens al in de interstellaire pijplijn.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Capsicum Games voorbij want:

Of dit 'Battlefield: Galaxies', toch nog steeds een beetje uw lieveling in dit genre, van uw keukentafel zal spelen valt nog te bezien.

U hebt het niet zo voor eindeloze vloedgolven van uitbreidingen. U wil een volledig spel in één doos.

U hebt uw traject naar een epische strijd op Spiel 2014 al minutieus uitgestippeld, niet richting Capsicum Games maar linea recta naar Ares Games, alwaar u met graagte veel geld voor 'The Battle of Five Armies' zult neertellen.

U blijft liever met beide voetjes op de grond.

Dominique

 

09:57 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fleet commander: 1 ignition |  Facebook |

21-09-14

Gelukkig zonder visgeurtje..

Abyss

Ik moet toegeven dat ik geen al te hoge verwachtingen had toen ik Abyss de eerste keer aansneed.

Dat bleek ongegrond.

Want dit spelletje waarin u onderzeese macht nastreeft kon mij wel bekoren.

U zwemt richting macht door het aangaan van allianties, het inhuren van invloedrijke zeeheren die u ook nog eens het voogdijschap gunt over onderzeese gebieden, het bevechten van monsters en het beïnvloeden van de hoge raad.

Allianties bekomt u middels een origineel can't stop systeem waarbij u tijdens uw beurt alliantiekaarten (krabben, inktvissen, zeepaardjes, kwallen en schelpen met waardes van 1 tot 5) open legt en ze vervolgens aanbiedt aan uw tegenspelers. Die moeten u dan parels betalen. U mag zelf pas als laatste kiezen, als de kaart er nog ligt, om de kaart te nemen of door te gaan. Gaat u tot het gaatje moet u de laatst omgedraaide kaart kiezen en u krijgt nog een pareltje erbovenop als compensatie.

Niet gekozen of verkochte kaarten schuiven naar de facties van de allianties in de hoge raad.

U kunt er ook voor kiezen om tijdens uw beurt deze hoge raad te raadplegen waarna u al de kaarten van een gekozen factie op hand neemt. Dit is een goedkope manier om snel aan veel kaarten te geraken, maar meestal van een lagere waarde.

Als derde mogelijkheid kunt u lords inhuren door een combinatie van alliantiekaarten, zowel n soort als waarde, in te leveren. De lords geven zelf aan welke allianties ze verkiezen. Deze heerschappen leveren u punten op, maar ook eenmalige of permanente voordelen waarmee u zelfs het welzijn van uw tegenspelers onderuit kunt halen. Wachten op het juiste moment om een lord binnen te halen kan u ook nog eens twee parels opleveren.

Die voordelen gaat u wel weer verliezen van zodra u drie sleutels hebt verzameld. Die staan afgebeeld op de lords zelf of u kunt ze verdienen door monsters te bevechten die sporadisch opduiken in de alliantiefase (dat can't stop systeem van hierboven). Drie sleutels verzameld en u moet een locatie in bezit nemen. Gelukkig leveren die op het einde van het spel lekker veel punten op. Als u goed kiest tenminste.

Het bevechten van monsters kan u ook naakte overwinningspunten opleveren - fiches trekken van een gedekte stapel - of sleutels en parels. Beslist een speler niet te vechten wordt de beloning voor de volgende speler groter. Dat wordt mooi bijgehouden op een beloningsspoor.

U kunt uw zeewierkrans opzetten na een klein uurtje. Dat gebeurt van zodra een speler zijn zevende lord heeft ingehuurd of de rij lords niet meer tot zes kan worden aangevuld.

Punten verdient u met uw lord kaarten, de locaties, de hoogste waarde van de alliantiekaarten die u tijdens het spel hebt afgelegd om lords in te huren en de puntenfiches die u hebt verzameld door monsters te bevechten.

Abyss valt op door zijn eenvoud. Het spel is snel uitgelegd en de beurtwisselingen volgen elkaar in sneltempo op. Het spelbord zelf geeft al duidelijk aan uit welke acties - er zijn er drie - u er eentje moet kiezen. Makkelijk zat.

De illustraties op de lords kaarten - er zijn er 35 verschillende - zijn ronduit adembenemend.

De alliantiekaarten daarentegen zijn erg klein, té klein, en staan in schril contrast met de lord kaarten. Ze zijn ook niet echt duidelijk en nogal donker waardoor u dit spel best bij daglicht op tafel legt.

De parels en de parelbakjes, in de vorm van een schelp, zijn prettig om te hanteren. Zowel tactiel als auditief - dat geluid van de parels die in de bakjes vallen! - vormen ze een leuke toevoeging. Alleen jammer dat de parels op het einde van het spel geen punten opleveren.

Ook de inlay van de doos verdient een dikke pluim. Hier is over nagedacht. Prima gedaan!

Het doosdeksel is ook heel speciaal. Geen tekst op de bovenkant, alleen een prachtige afbeelding van een van de hoofdrolspelers uit het spel. Er zijn meerdere ontwerpen in omloop. Bestelt u online weet u mogelijk niet wat u toegestuurd krijgt.

Het verdient trouwens aanbeveling deze doos frontaal en niet lateraal op een prominente plaats in uw spellenkast te zetten. U gaat gegerandeerd indruk maken.

De speciale eigenschappen van de lords maken dit spel elke keer weer anders en als u het slim speelt kunt u leuke combi's maken, zowel met de lords zelf als met de lords en de locatiekaarten.

De locatiekaarten - groot en langwerpig - zorgen er wel voor dat uw tafel snel vol geraakt. De campingtafel kunt u vergeten.

Abyss, medespeler, is een mooi familiespel met een aangename speelduur, een overzichtelijk en niet te taxerend regelwerk, mooi en degelijk materiaal en een interessante en spannende eindtelling, dat tijdens het spelen een optimale belichting vraagt. Beschikt u over een goede binnenhuisverlichting of een helder terras moet u een aankoop zeker overwegen. Bent u gewoon een kunstliefhebber kan het ook gewoon op de kast. Of aan de wand.

Dominique

 

Abyss
Bombyx / Asmodee (2014)
Bruno Cathala en Charles Chevalier
2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar
45 minuten

 

14:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: abyss |  Facebook |

20-09-14

Weirdo gezocht!

Heroes Wanted

Hebt u dat vroeger ook gedaan, het samenvoegen van bordkartonnen hoofd-, romp- en beenplaatjes tot hilarische figuurtjes? Een politieagent bijvoorbeeld, met een balletrokje aan en voetballersbenen?

Wel, u kunt weer lekker terug in de tijd want Heroes Wanted - ik geef al maar gelijk toe, een mijner favorieten van het moment - geeft u daar ruimschoots de kans toe.

U moet immers bij spelaanvang uw alter ego superheld zelf samenstellen uit een hoofd - hierin schuilen uw superkrachten - en een romp (ook voorzien van interessante, zijn het minder krachtige, mogelijkheden).

Meer nog: ook de super slechterik, de zieke geest waartegen u het samen met uw medespelers gaat opnemen, moet op gelijkaardige wijze worden geassembleerd.

De mogelijkheden zijn duizelingwekkend hoog. Met wat er in de doos zit kunt u meer dan 1000 verschillende helden op het bord leggen, een spel op zich.

En het zijn echt niet de doorsnee Superhelden die hier de revue passeren. Wat bijvoorbeeld te denken van Naked Beard, of Fancy Volcano? Of DJ Dude en Promo Elephant? Types die u zelfs niet op een gemaskerd bal wil tegenkomen.

De Super Slechteriken zijn ook niet van de minsten. Zo hadden wij het genoegen al  te mogen kennismaken met Mama Hyena, Unstoppable Taco, Rubber Cactus en Baron Von Poodle.

Opgepast: 'medespelers' schreef ik hierboven. Dat lijkt de coöperatieve richting uit te gaan maar dat is het allerminst. U speelt tegen elkaar, weliswaar tegen een gemeenschappelijke vijand met zijn luitenants en voetvolk, maar toch wilt u uiteindelijk als enige staan te blinken op de voorpagina van de Zeta City Tribune, de grootste krant van het stadje waar uw lotgevallen zich afspelen.

Om op die voorpagina te geraken moet u de meeste roempunten verzamelen.

Dat doet u door de luitenants en het voetvolk van het spelbord af te knallen, de super slechterik te verzwakken en uiteindelijk uit te schakelen - wie hem finaal tegen de grond krijgt scoort extra - en - u u leest dit goed - uw collega superhelden af en toe ook even K.O. te slaan.

Zeta City biedt de super slechterik vele mogelijkheden om helemaal los te gaan. Vier scenario's zijn er en ze spelen zich af op de twee dubbelzijdige spelborden.

Er is een vervuilingsscenario waarin Zijne Slechtheid Zeta City bedelft onder fastfood afval - humor is een van de sterke punten van dit spel - waarna u er met uw schoonheidsproducten achteraan gaat, er ontvouwt zich een hilarisch kat-en-muisspel in het het spiegelpaleis van het plaatselijke pretpark (waarbij de spiegels uiteindelijk niet blijken te zijn wat u van hen verwacht), er is een shoot out in een pakhuis waarin Zijn Slechtheid en masse blootleg dvd's met extreem minderwaardige content en van uitermate slechte kwaliteit produceert om de plaatselijke bevolking af te stompen, en tenslotte - mijn absolute favoriet - is er de collectieve ontsnappingspoging van een hele horde Slechtheden uit het plaatselijke gekkenhuis.

Die spelborden, opgevat als de voorpagina van de Zeta City Tribune, zijn een lust voor het oog, en al helemaal wanneer ze werden volgestouwd met de protagonisten van het verhaal: de helden, de slechterik, zijn luitenants en zijn voetvolk. Er blijft echt geen plekje leeg op het bord.

Roempunten haalt u dus binnen door luitenants, voetvolk, de slechterik zelf en af en toe een collega superheld uit te schakelen, en de scenario gerelateerde opdrachten uit te voeren. Kleine artikeltjes over uw exploten - u schakelt bijvoorbeeld als eerste twee luitenants uit - in de Zeta City Tribune zijn uw opstapjes naar de voorpagina en leveren u ook  roempunten op. Meer zelfs, u kunt zo extra superkrachten vrijspelen.

Spelen is heel eenvoudig. Er is een kaartgestuurde superhelden fase waarin elke speler één kaart uitspeelt en de bijbehorende actie doet (bewegen, vechten, superkrachten gebruiken) én er is de slechterik fase waarin Zijne Slechtheid en zijn trawanten hun schadelijke ding doen. Verdedigen doet u ook met uw kaarten, wat het managen van uw kleine deckje van maximum 7 stuks erg belangrijk én vooral erg leuk maakt.

Hebt u zichzelf in de problemen gemanaged kunt u gelukkig uw beurt even overslaan om te rusten en uw actiekaarten weer op hand te nemen.

U kunt het spel nog opleuken met de bijgevoegde quirk kaarten - zenuwtrekjes van uw superheld zeg maar - waarin u zich bijvoorbeeld elke keer moet verontschuldigen als u iemand K.O. slaat. Vergeet u dat te doen kost dat u punten op het einde van het spel. Wij speelden zonder en hadden zo al meer dan voldoende lol.

Heroes Wanted slaat moeiteloos de brug tussen de knowhow van de euro-universiteit en die van de ameritrash-academie. Dat is een hele prestatie. Een van de redenen waarom dit spel een plaatsje heeft veroverd in mijn Prozac-kast.

Andere redenen zijn de zinderende spanning, het intensief en erg leuk kaartmanagement, de humor, de afwisseling, het verzamelen van overwinningspunten, het intens speelplezier, de geslaagde solovariant, de hoge interactie en de originele verschijningsvorm.

Toch lichte puntenaftrek voor de paarse dobbelsteen. Eén keer dobbelen en zijn witte oogjes stuiteren alle kanten op. En de rondeteller fiche had ook wat groter gemogen.

Maar deze euveltjes doen geen enkele afbreuk aan het speelplezier dat deze titel u aanlevert. Een heerlijk spel is dit.

Als u me nu wilt excuseren. De avond valt en ik moet mijn nauwsluitende lederen pakje weer in. Diest heeft mij nodig.

Dominique


Heroes Wanted
Action Phase Games (2014)
Travis R. Chance en Nick Little
1 tot 5 spelers vanaf 13 jaar
60 minuten

 

16:19 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: heroes wanted |  Facebook |

12-09-14

A man's best friend..

Diamonds

Slagenspellen. Als ik het woord hoor is het eerste woord dat onmiddellijk daarna in mij opkomt 'jakkes'. Niet mijn favoriete genre, that's for sure.

Er zijn zeldzame uitzonderingen. Patronize schiet me nu spontaan te binnen, en tegen Triumvirate, dat heerlijke hebbeding voor twee, zeg ik ook niet snel neen. Maar verder? Huilen met de pet op.

Toen ik echter vernam dat Mike Fitzgerald zich met het genre ging bemoeien begon mijn mentale spellenradar toch voorzichtig bliepjes te produceren.

Terecht, zoals ondertussen is gebleken.

In Diamonds probeert u zoveel mogelijk diamanten in uw kluis of uitstalraam te verzamelen. Daar leveren ze immers punten op. Verzamelen doet u door kaarten uit te spelen.

Diamonds is de eenvoud zelve. U komt uit met een troefkaart en de andere spelers moeten volgen of, als ze dat niet kunnen, een andere kleur uitspelen.

De clou is dat de kleuren van de kaarten zijn gekoppeld aan acties en dat de speler die de slag wint de actie van die kleur mag uitvoeren. De spelers die niet kunnen volgen tijdens een slag mogen echter ook onmiddellijk de actie van hun uitgespeelde kaart verzilveren.

Op het einde van een ronde, als alle slagen zijn gespeeld, mag elke speler die de meeste kaarten van een kleur heeft verzameld de corresponderende actie doen. Eerst ruiten, dan harten, dan schoppen en tenslotte klaveren. Gelijke standen heffen de actie op. Wie geen enkele slag heeft gewonnen mag een dubbele ruiten actie doen, twee diamanten van de algemene voorraad recht naar de kluis dus. Dat tikt lekker aan.

Met de hoger genoemde acties verzamelt u diamanten. Met de ruiten actie dropt u er eentje vanuit de algemene voorraad in uw kluis, achter uw zichtscherm, alwaar hij op het einde van het spel dubbel scoort. Met de harten actie dropt u er eentje vanuit de algemene voorraad in uw persoonlijke uitstalraam, vóór uw zichtscherm. Met de klaveren actie steelt u er eentje uit het uitstalraam van een tegenspeler en legt hem vervolgens doodleuk in uw eigen uitstalraam. Met de schoppen actie tenslotte mag u er eentje vanuit uw uitstalraam naar uw kluis transfereren.

In uw uitstalraam zijn uw diamanten niet veilig. U zit immers met grijpgrage vrienden en vriendinnen aan tafel met klaveren op hand. Liggen daar echter nog diamanten op het moment dat het spel eindigt scoren ze enkel. De inhoud van uw kluis, zoals eerder al aangegeven, scoort dubbel.

Wie op het einde van het spel het meeste punten heeft wint.

Doe alvast uw witte handschoentjes aan want:

Iedereen met wie ik dit speelde was onmiddellijk verkocht.

Die witte handschoentjes gaat u ook nodig hebben om de kaarten van dit spel met de nodige omzichtigheid te behandelen. Prachtig uitgevoerd zijn ze, afgebiesd met gouden en zilveren patronen. Toch niet té snel panikeren hier. Ze zijn echt wel bestand tegen intensief gebruik. En terecht, want dit is een spelletje dat veel op tafel komt.

Tijdens een 'hand' gebeurt er altijd wel iets leuks. U kunt meestal iets en het is een verademing om eens niet te moeten volgen om interessante dingen te kunnen doen.

Geen slagen halen kan trouwens veel lucratiever zijn dan wel kaarten binnenhalen. Die dubbele ruiten actie, inderdaad.

Tijdens het spelen werkt u ook subtiel naar meerderheden toe tijdens de evaluatiefase. Dat zorgt voor interessante strategische afwegingen.

De deler kan ook nog eens beslissen of er bij het begin van een ronde 1, 2 of 3 kaarten worden doorgegeven naar de linkerbuur. Ideaal om uw handje even te stroomlijnen.

Diamonds speelt met elk opgegeven spelersaantal - 2 tot 6 - heel lekker. Het is zelfs heel leuk, en verrassend strategisch, met z'n tweeën.

De meegeleverde diamanten, in klein wit (1 punt) en groot rood (5 punten), zijn prachtig en zorgen voor lekker tactiel genot.

Diamonds is in een wip uitgelegd. Winnen in een wip is dan weer heel wat anders.

U laat Diamonds lekker aan hun beste vrienden, de girls, over want:

Het blijft uiteindelijk een slagenspel.

De kaarten mogen dan wel mooi zijn afgewerkt, het geheel geeft toch eerder een fletse indruk.

U geeft geen zier om leuke spellen.

Dominique

 

Diamonds

Stronghold Games (2014)

Mike Fitzgerald

2 tot 6 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

19:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: diamonds |  Facebook |

10-09-14

Dood of levend

Shinobi Clans

In Shinobi Clans, een kaartspel voor 3 tot 5 spelers, staat u aan het hoofd van een Shinobi Clan en probeert u de kost te verdienen door te beschermen of te doden in opdracht. De meest biedende kan op uw zwaard, en ander wapentuig, rekenen. En op de manschappen die ze hanteren.

Gek genoeg schept u er ook plezier in te gokken op het al dan niet overleven van potentiële slachtoffers.

Drie doelwitten liggen open aan het begin van elke ronde, met een basisbeloning voor een geslaagde beschermingsopdracht of een tot een goed einde gebrachte liquidatie. Deze beloning wordt nog aangevuld met extra goudstukken uit de schatkist.

Vervolgens draft u een starthand van 10 kaarten bij elkaar uit een stapel die bestaat uit lijfwachten, huurmoordenaars, dieven en speculanten, wapens, specialisten en speciale acties.

Dan probeert u te bepalen wie zal overleven en wie zal worden vermoord. U kiest twee van de drie doelwitten uit en legt de corresponderende 'dood of levend' fiche van dat karakter gedekt voor u neer.

Vanaf dan is het fingers crossed.

Om de beurt legt elke speler een kaart aan of op een doelwit naar keuze. Lijfwachten en huurmoordenaars gaan gedekt erop (de volgorde behouden is belangrijk) en wapens gaan in de zogenaamde 'battle slots', links of rechts van het doelwit. Hiermee bekent u mogelijk kleur want aanvalswapens en verdedigingswapens moeten elk aan hun specifieke kant van het doelwit liggen. Als iedereen heeft gepast wordt elk doelwit om beurt afgehandeld, waarbij de gedekte karakters een voor een worden omgedraaid en toegewezen. Lijfwachten en aanvallers gaan elk naar de battle slots  van de verdedigende of aanvallende kant en worden daar eventueel gekoppeld aan de daar al liggende wapens. Wapens zonder karakters worden gewoon afgelegd. Logisch.

Speciale karakters zoals dieven, gifmengers of bommenleggers doen tijdens hun outing fase ook leuke dingen met de beloningen en de karakters die boven en/of onder hen liggen. Daarbovenop hebben veel huurmoordenaars, lijfwachten en zelfs wapens  peciale eigenschappen die tijdens de gevechtfase worden geactiveerd.

Is de aanvalskracht hoger dan de verdedigingskracht van het doelwit gaat die het hoekje om, in elk ander geval blijft het leven.

Wie vooraf goed heeft ingeschat wie blijft leven en wie het loodje legt krijgt de uitgeloofde beloning, waarna de volgende ronde begint.

Na drie rondes wordt het banksaldo van elke speler geëvalueerd. Wie het meeste (bloed)geld heeft verdiend wint. 

U hebt de wetsteen voor uw ninja zwaard al klaargelegd want:

Echte schoonheid zit van binnen, gaat het cliché. Onzin natuurlijk, want ze zit van buiten. Dat wordt nog maar eens ten overvloede bewezen door het kaartspel Shinobi Clans. De kaarten die u hier in uw handjes mag houden zijn immers van een onmiskenbare schoonheid. U kunt er naar blijven kijken, en als u verliest hebt u dat tenminste weer gehad.

Zoals eerder aangegeven kunt u voor een gesloten of open draftfase kiezen. Voor beide systemen valt wat te zeggen maar mijn voorkeur neigt toch licht naar de gesloten variant. Die geeft u de kans uw sluiptechnieken nóg beter te benutten.

Elke ronde worden er minder kaarten gedraft en u kunt kaarten opsparen voor een latere ronde, als u maar let op uw handlimiet van tien. Dat zorgt voor interessante afwegingen. Pas ik vroeg om meer kans te maken in een volgende ronde of probeer ik met mijn materiaal elke ronde weer het maximum eruit te halen?

Bluf en misleiding zijn vaardigheden die u graag aan een speeltafel toepast.

Het spel speelt vlot, is vrij spannend en thematisch mooi omgezet.

De 60 minuten speeltijd mag lekker naar beneden worden bijgesteld. Het is altijd leuk eens onder de tijdslimiet op de doos te kunnen blijven.

Het slot op de kast van uw hack & slash wapentuig blijft nog even op slot want:

De meningen aan de plakkende tafel waren verdeeld. Weinig invloed, natte vingerwerk en niet echt opwindend waren de meest gehoorde opmerkingen. De meeste kaarten worden inderdaad gedekt gespeeld, een uitzondering daargelaten, wat dit spel een lekkernij maakt voor gokkers. Echte ninja's komen hier wat toch minder aan hun trekken.

Dominique

Shinobi Clans

Posthuman Studios (2013)

Jürgen Mayer

3 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

60 minuten

 

21:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: shinobi clans |  Facebook |

09-09-14

Buikspelen

Five Tribes (Days of Wonder)

In Five Tribes, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, resideert u in het universum van 1001 nacht en u bent erop uit om de nieuwe Sultan van Naqala te worden.

U doet dat door, niet aan spelers gebonden, stamleden op een willekeurig samengesteld tegelbord te verplaatsen om ze daarna te activeren en hun eigenschap te benutten. Hoe meer stamleden u verzamelt tijdens de actiefase, hoe intensiever de stamactie. Handelaars bijvoorbeeld (groen) laten u toe punten genererende setjes te verzamelen en als u viziers opspaart (geel) krijgt u in een meerderheidssysteem op het einde van het spel ook - heel wat, zo heb ik met mijn eigen ogen mogen aanschouwen - punten toegekend. Bouwers (blauw) doen leuke dingen met goudstukken en blauwe tegels en moordenaars (rood) doen wat hun naam al aangeeft: stamleden het hoekje om helpen. Wijzen (wit) hebben het talent djinns op te roepen die u van ongekende krachten kunnen voorzien.

Als u de locatie waarop u uw bewegingsfase afsluit leeg achterlaat levert u dat mogelijk ook nog eens een voordeeltje op. Meer zelfs, als de tegel geen stamleden meer bevat mag u hem voorzien van een uwer kamelen. Daardoor wordt die tegel definitief de uwe waardoor u op het einde van het spel nóg eens extra punten krijgt toegeworpen. Palmbomen en paleizen maken uw rush naar het sultanschap helemaal af.

Eerste indrukken:

Een mooi spel met veel en prachtig en kleurrijk spelmateriaal krijgt u hier in uw grijpgrage handjes gestopt.

De spelregels, ondanks de diepte van dit spel alles behalve overweldigend, zijn vlot leesbaar, rijkelijk geïllustreerd en laten geen vragen open. Als GPS-systeem krijgt u 4 gigantische overzichtskaarten meegeleverd. Vooral de speciale functies van de 22 djinns zullen hier uw aandacht trekken. Wat u op die kaart echter het meest zult missen is een overzicht van hoe, waar en wanneer u punten scoort. Ik garandeer u dat u tijdens uw eerste spel de handleiding regelmatig ter hand zult nemen om dit gemis te compenseren.

Thematisch heeft dit spel het voordeel dat u er eens goed om kunt lachen. Het spelmateriaal ademt dan wel de sfeer van 1001 nacht uit, tijdens het spelen verdwijnt dat al snel naar de achtergrond en bent u heel andere zaakjes aan het doen dan u te manoeuvreren naar het sultanschap. Uw puntenmachine op gang aan het trekken namelijk, sprookjesland of niet.

Leuk vind ik dat er 8 manieren zijn om te scoren. U kunt dus breed uitwaaieren en verschillende wegen bewandelen naar de overwinning. De viziers lijken in eerste instantie dé te volgen strategie - 10 extra punten per speler die op het einde minder viziers heeft dan u steekt inderdaad de oogjes uit - maar aangezien iedereen hier naar iedereen zit te kijken, en navenant handelt, vlakt dit relatief uit. Slim spreiden is eerder aangewezen.

Ook leuk vond ik het biedmechanisme. Ik sta bekend als een notoir biedhater maar hier kon ik het best pruimen. Dat wil heel wat zeggen. Hou er rekening mee dat elk goudstuk op het einde ook een punt oplevert.

Tijdens het spel hebt u eigenlijk heel weinig zicht op hoe u ervoor staat ten opzichte van uw tegenspelers. U hebt wel een flauw vermoeden, maar toch. Her en der gaan zelfs al stemmen op om, net als in Concordia, een tussentijdse openbare balans op te maken. Daar valt wat voor te zeggen maar voor mij hoeft dat niet. Ik hou wel van een spannende eindtelling met een verrassend resultaat.

Wie van weinig directe interactie houdt komt hier ruimschoots aan zijn trekken. Buiten een occasionele huurmoordenaar zal niemand zich rechtstreeks met uw lucratieve zaakjes komen bemoeien.

Bruno Cathala probeert de verkoop wat extra aan te zwengelen door de term 'worker displacer' te introduceren. Goed geprobeerd, maar uiteindelijk is dit een ordinaire worker placer, alleen gebruikt u een omweggetje. Het spel heeft dit soort reclame trouwens niet nodig. Het is - ik zal maar meteen kleur bekennen - een toppertje.

Jawel, een toppertje. Maar onder bepaalde voorwaarden.

En hier komen we bij de grootste vijand van dit spel, een vijand die zal bepalen hoe u dit spel ervaart en of u het nóg wil spelen.

Zijn naam: de beurtanalist.

Speelt u dit spel met een of meerdere beurtanalisten bent u gegarandeerd vertrokken voor een horroravond, en niet voor de aangename spelletjesavond waarnaar u zo had uitgekeken. Want dit type speler gaat Five Tribes gegarandeerd naar de verdoemenis helpen.

Maar dat is toch zo met elk spel, zult u opwerpen? U hebt overschot van gelijk, maar hier krijgt de beurtanalist wel héél veel lekkers toegeworpen om zijn mentale tanden in te zetten.

Het begint al met het bieden op de beurtvolgorde, waaraan een uitgebreide scan van het spelopppervlak vooraf gaat. Het ergste is dat er bij het begin van het spel zoveel informatie beschikbaar is dat u ervan gaat duizelen. De beurtanalist maalt daar niet om, die gaat er eens lekker voor zitten en overweegt elke mogelijke zet, kosten en baten zorgvuldig afwegend.

De beurt zelf dan. Welke stamleden verplaatsen? Naar waar? En hoe voorkom ik dat ik voorzetjes geef aan mijn tegenspelers? Nog erger, als de beurtanalist zich eerder achteraan in de speelrij bevindt is de spelsituatie tijdens zijn beurt zodanig gewijzigd dat hij aan een nieuwe scan moet beginnen en alle mogelijkheden opnieuw moet afwegen. Met alle gevolgen van dien. Het voorzien van een goedgevulde cd met wachtmuziekjes strekt dan zeer tot aanbeveling.

Gek genoeg situeert het zwaartepunt van het potentieel slepen zich al in de beginfase, in tegenstelling tot de meeste andere zwaardere spellen die eerder naar het einde toe gaan verzanden. Het aantal potentiële mogelijkheden neemt immers bij elke beurt af en het gebrek aan actiemogelijkheden luidt zelfs het speleinde in. Het voordeel is van deze aanpak is dat u in het begin nog lekker fris zit en dus wat meer kunt hebben, ook geduld.

Ik heb twee sessies achter de rug, eentje met één beurtanalist en eentje zonder, telkens met vier spelers. Die zonder leverde een orgastische spelervaring op, die mét deed me tijdens het afspelen van mijn mentale wachtmuziekjes afvragen hoe lang dit spel zou branden in een open haard. Kwestie van al te anticiperen op de stroomuitval in de komende winter.

Besluit:

Bent u een snelle (buik)speler, en uw medespelers ook, moet u absoluut toeslaan en genieten. Hebt u regelmatig een beurtanalist aan tafel moet u erg goed oppassen. Het zou uw eerste kennismaking met dit spel, onterecht, zwaar kunnen hypothekeren. Zo zwaar dat u er nooit meer aan wil. U kunt dat voorkomen door een zandloper of een andere timer te voorzien en de limieten die deze aangeven strikt, maar dan ook strikt, toe te passen. Gek trouwens dat die zandloper niet standaard in de doos zit.

Of u kunt voor Abyss gaan, van dezelfde auteur, maar veel lichter en buikgevoeliger.

Dominique


Five Tribes

Days of Wonder (2014)

Bruno Cathala

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

40 tot 80 minuten

 

21:09 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: five tribes |  Facebook |

01-09-14

Desperate Desperado

Desperados of Dice Town

In Desperados of Dice Town, een dobbelspel voor 2 tot 4 spelers dat zich afspeelt in het Wilde Westen, werd uw trouwe bende bandieten opgepakt. Terwijl zij zitten te kniezen probeert u hen zo snel mogelijk vrij te dobbelen - u mag tot drie keer per beurt - om vervolgens bij de concurrerende bendes dollars te gaan stelen.

Uw bende, 5 leden sterk, manifesteert zich hier onder de vorm van ronde schijven waarvan u al roterend de sleutelbos van de sheriff bovenaan probeert te krijgen. Lukt dat wandelt de desperado vrolijk de wijde wereld in. Vrij van handboeien probeert hij of zij vervolgens het geld van uw tegenstanders uit hun zakken te jagen (u begint met een startkapitaal van 50 dollar).

De vier dobbelstenen waar u mee dobbelt dragen dezelfde symbolen als die van uw bendeleden: een mes, een vuist, een fles, twee gekruiste pistolen en een damesblaffer. Verder staat op elke dobbelsteen ook een actiesymbool. Dat probeert u aan de desperado symbolen te koppelen zodat u met hen acties kunt doen.

Uw bendeleden vrij krijgen is uw eerste bekommernis. Eenmaal buiten kunt u hun speciale actie activeren, meestal is dat het beroven van anderen spelers.

De bendeleden met het flessymbool hebben een speciale eigenschap. Weer geld uit de pot halen bijvoorbeeld, of voor een actiepunt een ander bendelid naar de vrijheid helpen.

Hebt u als eerste al uw bendeleden vrijgespeeld controleert u onmiddellijk uw banksaldo. Is dat het hoogste wint u onmiddellijk, bent u in een latere ronde de rijkste als u aan de beurt bent wint u ook.

U kunt ook - ik raad het u zelfs aan - om voor de actiekaarten te gaan. Die kunnen u een niet onbelangrijk duwtje richting overwinning geven. U kunt ze verdienen door drie of vier dezelfde symbolen te dobbelen. Vier verschillende desperado symbolen, in de regels liefkozend een 'ellendige worp' genoemd, leveren u ook een actiekaart op.

U kunt ook winnen door al uw tegenspelers op zwart zaad te zetten.

De belangrijkste kenmerken van Desperados of Dice Town zijn een hoge geluksfactor, veel interactiviteit en een erg korte speelduur. Dat laatste compenseert de voortijdige uitschakeling. Zodra de eerste speler blut is bent u immers al lang in het eindspel aanbeland.

Desperados of Dice Town is een leuke tussendoor die niet echt in uw spelgeheugen zal blijven hangen. Dat hoeft eigenlijk ook niet want als u het weer ter hand neemt kunt u zo weer aan de slag. Daar zorgen de korte spelregels voor.

Zelf had ik liever meer afwisseling gezien in de speciale eigenschappen van de bendeleden, en eigenlijk ook meer eigenschappen tout court. Gelukkig hoor ik al geruchten over een mogelijke uitbreiding.

Zeer spreken ben ik over de stevige pokerfiches en de beschikbaarheid in het Nederlands. Die pokerfiches zijn trouwens heel handig om ook in andere spellen als telmateriaal te gebruiken.

Degelijk, zonder meer.

Dominique


Desperados of Dice Town

Bruno Cathala / Ludovic Maublanc

Matagot (2014)

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

25 minuten

 

16:30 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: desperados of dice town |  Facebook |

31-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 17)

Eminent Domain: Microcosm (Tasty Minstrel Games)

In 'Eminent Domain: Microcosm', een kaartspel voor 2 spelers, zoekt u het oneindige heelal op om uw zoveelste intergalactische confrontatie aan te gaan.

Koloniseren, aanvallen, onderzoek doen en politiek konkelen zijn hierbij uw belangrijkste wapens. Naar goede Eminent Domain gewoonte worden uw acties extra opgepompt als u meerdere kaarten met hetzelfde actiesymbool tevoorschijn tovert.

Reserveer alvast een plaatsje in de wachtrij want:

U bent, terecht overigens, een grote fan van Eminent Domain en u kunt maar niet genoeg krijgen van dit universum.

Als het over minimalisme met diepgang gaat kunnen de Aziaten mogelijk een lesje leren van Seth Jaffee, de ontwerper van dit spel. Een kleine 30 kaarten, 4 seconden opzettijd, 15 minuten speeltijd, meerdere paden naar de overwinning en spanning tot op het einde. Veel meer is er niet nodig om u overstag te doen gaan.

Een kaart uit de centrale uitlage van drie op hand nemen, vervolgens een handkaart uitspelen of uw persoonlijke aflegstapel weer op hand nemen. Met veel meer hoeft u niet rekening te houden tijdens uw beurt. Dat is erg verfrissend, vooral als u net van een Feld tafel komt aangewaaid.

U begint met niks op hand. Dat vindt u erg interessant.

U reist en speelt graag en houdt ervan die twee hobby's te combineren.

Dit zou, samen met Ninja Taisen, wel eens hét tweepersoonsspel van Spiel 2014 kunnen worden.

U hebt nog niet kennis gemaakt met Eminent Domain en u wil dat zo goedkoop en eenvoudig mogelijk doen.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Tasty Minstrel Games voorbij want:

Het is die Ninja Taisen van hierboven die u ervan gaat weerhouden dit spelletje aan te kopen.
U hebt Eminent Domain en de voortreffelijke uitbreiding al, en die kunt u ook met z'n tweeën aansnijden.

Dominique

 

13:07 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eminent domain: microcosm |  Facebook |

29-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 16)

Tragedy Looper (Z-Man Games)

In Tragedy Looper, een scenario gestuurd bordspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een meesterbrein of een protagonist, bedreven in het tijdreizen. Als meesterbrein hebt u geen grotere wens dan de ene tragedie na de andere te laten plaatsvinden, als protagonist hebt u geen groter streven dan diezelfde tragedies te voorkomen.

Het grote probleem van de protagonisten is dat ze bij spelaanvang geen flauw benul hebben van wat er gaat gebeuren en nog veel minder benul van hoe ze kunnen winnen. Ze wéten dat er een tragedie op komst is, maar ze weten niet welke, hebben geen enkele notie van de locatie of het wanneer en ook niet wie er bij betrokken is (als slachtoffer of als dader).

Het meesterbrein, een groot manipulator, heeft de touwtjes volledig in handen. Hij schept er groot genoegen in om, na elk falen van de protagonisten om deze te voorkomen, dezelfde tragedie steeds weer te laten plaatsvinden. Daartoe creëert hij altijd weer opnieuw de voorwaarden ervoor, die meestal meerdere 'dagen' voorbereiding vragen. De protagonisten moeten tijdens die voorbereidingsperiode door deductie uit proberen te zoeken wat er aan de hand is, waarom en hoe, en vooral waar en wie. Met als ultieme doel de oneindige tragedie 'loop' definitief te doorbreken. Gelukkig beschikken ook zij over grote en unieke krachten, al is het gevaar groot dat ze op de verkeerde plaats en tijd worden gebruikt. En dag zeggen met het handje is dan niet meer veraf.

Het gros van de actie gebeurt middels het uitspelen van kaarten aan locaties, eerst door het meesterbrein en dan vervolgens door de protagonisten.

Meer mag eigenlijk niet worden verklapt.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Niet weten waar u aan begint, geen flauw benul hebben van wat u moet doen en geen enkel idee hebben waar het allemaal toe leidt? Dit lijkt zo uit uw leven gegrepen. Dit is een spel dat u niet kunt verliezen.

Oorsprong? Japan. Say no more.

Hoe cool kan een speltitel zijn?

U krijgt herkansingen, niet eindeloos, maar toch. Daar kikkert u van op.

U bent een bluffer eersteklas.

U manipuleert graag.

U luistert graag gesprekjes af.

U lacht graag in uw vuistje.

U voelt zich graag alfa en omega tegelijk.

U overlegt graag met uw medespelers.

U leest graag detectiveverhalen.

U houdt van mysteries.

U sluit een spelsessie graag af met een nabespreking.

U schrijft graag scenario's.

U vertelt graag verhalen.

U werkt graag naar een climax toe.

In een vorig leven was u Sherlock Holmes.

Zoiets als dit hebt u gegarandeerd nog nooit gespeeld.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Z-Man Games voorbij want:

Onder de twee uur krijgt u dit deductiemonster niet gespeeld. Dat overschrijdt ruimschoots uw absolute bovengrens.

Tragedy Looper is een hersenkraker voor iedere participant in het spel, maar toch vooral voor het meesterbrein. U bent niet zo'n denker, dus bij voorbaat al de sigaar.

Het spel wordt als protagonist onspeelbaar als u zich niet kunt inhouden en een nieuwsgierige blik werpt in het meesterbrein handboek. U kent u zelve.

Eenmaal als protagonist een scenario gespeeld is het voorgoed over met dat verhaal. U kunt het niet meer opnieuw beleven omdat u de oplossing dan weet. U bent dus afhankelijk van extra scenario's. U vreest dat die niet gaan komen.

Dat u best zo weinig mogelijk van dit spel afweet op het moment dat u aan de speeltafel plaatsneemt doet u besluiten dat u het beter niet koopt en dat u zich best voor een sessie door een vriend of vriendin medespeler laat verrassen.

U speelt niet graag één tegen allen.

U hebt moeite met het concept zelfmoord in een spel.

Dominique

 

11:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tragedy looper |  Facebook |

28-08-14

Laat u vooral meeslepen..

Dead of Winter: A Crossroads Game

In 'Dead of Winter: A Crossroads Game', een verhaalgestuurd overlevingsspel voor 2 tot 5 wanhopige spelers, resideert u in een kleine kolonie die dapper standhoudt in een door ziekte, dood en extreme koude geteisterde wereld. Daarbovenop schuifelt er nogal wat zombiegespuis langs uw barricades en dat lijkt nogal aan de hongerige kant.

U hebt binnen de kolonie de leiding over een kleine groep overlevers en u probeert met de andere facties - uw tegen- of medespelers, het is maar hoe u het bekijkt - zo goed en zo kwaad mogelijk weerstand te bieden tegen de schier eindeloze stoet ongemakken die als waren het sneeuwlawines uw richting uit komen gedenderd.

Er is een gemeenschappelijke overwinningsvoorwaarde, maar ook een individuele. En dat, medespeler, zorgt toch voor een speciale dynamiek. Want uw individuele belangen zouden die van de kolonie wel een eens zwaar in de weg kunnen staan, zeker als bijvoorbeeld het woordje 'wraak' in guldens letters in uw persoonlijk missieboekje werd bijgeschreven.
De hoger genoemde dynamiek staat garant voor een moeilijke evenwichtsoefening die kan resulteren in een collectieve overwinning, een individuele zege of een mengvorm van die twee, waarbij slechts enkele spelers de overwinning uit de brand slepen.

'Dead of Winter: A Crossroads Game is een van de nieuwe spellen waarnaar wereldwijd i spanning werd uitgekeken.

Gisteren kreeg ik de kans het voor het eerst te spelen, met vier spelers.

Hieronder mijn eerste indrukken.

Spelmateriaal:

Op en top en veel. Geen miniatuurtjes hier, maar verrassend functionele bordkartonnen figuren in houdertjes, die heel mooi zijn geïllustreerd waardoor u zich al onmiddellijk verbonden voelt met het groepje overlevers waarvoor u verantwoordelijk bent.

Indrukwekkend zijn het aantal kaarten die worden aangeleverd: 330 in totaal, de Kodiak Colby promokaart inbegrepen. Verder springen ook de 30 donkerblauwe actiedobbelstenen en de donkerrode twaalfzijdige blootstellingsdobbelsteen aangenaam in het oog.

Het centrale spelbord en de locatiekaarten weten de sfeer van een desolate en grauwe post-apocalyptische, door massa's zombies bevolkte, samenleving perfect op te roepen. U moet niet teveel kleur verwachten hier. Grijze grauwheid, gegarneerd met het wit van enkele sneeuwvlokken vormen de basiskleuren van het dramatische verhaal dat zich op uw tafel zal ontvouwen. Donkerrode bloedvlekken komt u ook regelmatig op het, overigens prachtige, artwork tegen. U voelt al bij spelaanvang aan dat dit echt geen gezondheidswandeling wordt.

Het spelregelboek is dik in orde, zowel structureel als inhoudelijk, en het laat geen vragen open. Tijdens het spelen is het aan te raden de 'Dead of Winter: A Crossroads Game' referentiekaart van Todd Adams te gebruiken - u vindt deze kaart op BGG - waardoor alles wat u moet weten op twee A4-tjes binnen handbereik ligt. Dit overzicht vergemakkelijkte onze sessie aanzienlijk.

Opvallend: het spel is niet moeilijk te leren en de beurtstructuur, mooi aangegeven op uw persoonlijke overzichtskaart, wordt al snel tweede natuur. Het spel spélen, het hanteren, ermee omgaan, dat is een heel andere zaak.

Het spel zelf:

Houdt u van drama, moeilijk keuzes en paranoia bent u hier aan het juiste adres. Er wordt een willekeurig of afgesproken scenario aangesneden, waarvan de contouren bij spelaanvang door de meest theatrale speler aan tafel worden geschetst. Hij leest daartoe voor uit het op de scenariokaart aangegeven hoofdstuk uit de spelregels.

Er kan een verrader in het spel zitten en van bij spelaanvang zat de schrik er bij elk van ons al heel goed in. Een gouden tip voor verraders-beginners: let op welke kaarten u toevoegt aan het bestrijden van de actuele crisis. Hebt u als enige al een bepaalde externe locatie bezocht en dropt u kaarten uit die locatie in de crisispool kunnen uw mede(tegen)spelers uw ware bedoelingen mogelijk al vroeg achterhalen.

Die crisissen, bij aanvang van elke ronde geïnitieerd, leggen serieuze druk op het groepsgebeuren want ze hebben een impact op het uiteindelijke welbevinden van de hele kolonie. U moet kaarten, gedekt, bijdragen om ze te overwinnen en deze worden op het einde van een ronde op 'Battlestar Galacticiaanse' wijze geschud en vervolgens geëvalueerd. Iedereen ziet dan welke kaarten werden ingezet om de crisis te bedwingen of te smeren, alleen weet niemand wie welke kaart(en) heeft toegevoegd. Belangrijk detail: kaarten die niks met de crisis hebben te maken vergemakkelijken de uitbraak ervan en werken dus tegen. Wordt de crisis niet bedwongen gebeuren er nare dingen met de kolonie, verlies aan moraal bijvoorbeeld. Crisissen negeren valt niet aan te raden. Tenzij u de verrader bent natuurlijk.

Ook erg leuk zijn de Crossroads kaarten, die bij elke beurt door de rechterbuur van de actieve speler worden getrokken en in het geheim gelezen. Daar staat een gebeurtenis op die wordt getriggerd als er zich iets bepaald voordoet tijdens de beurt van de actieve speler, waarop het spel onmiddellijk wordt onderbroken en die speler, of de groep, voor een verscheurende keuze wordt geplaatst. Het resultaat van die keuze wordt met argusogen en -oren door heel het gezelschap aan tafel ontleed. Die verrader, nietwaar?

Opvallend is ook het wankele evenwicht waarmee uw kolonie in balans wordt gehouden. U moet rekening houden met de actuele crisis, bv. Het risico op acuut voedseltekort; u moet zorgen dat uw moraal op peil blijft; u moet buiten de kolonie op zoek gaan naar betere wapens en beter materiaal, daarbij het risico lopend op vrieswonden of erger: gebeten worden door  een zombie; u moet vechten tegen zombies, daarbij ook een infectie en zelfs de dood riskerend; u moet zorgen dat de voedselvoorraad in de kolonie op peil blijft; u moet zich bekommeren om hulpeloze overlevers die aan de poorten van de kolonie staan te drummen om binnen te komen; u moet risico's nemen als u op zoek gaat naar wapens en hulpmiddelen, daarbij mogelijk zombies uw richting uit lokkend door het lawaai dat u maakt; u moet goed overwegen welke acties - er zijn er 13, al dan niet gekoppeld aan uw actiedobbelstenen - u tijdens uw beurt uitvoert; en dan komt dit komt daar nog eens vrolijk bovenop: u moet rekening houden met een mogelijke verrader in uw midden waardoor u quasi het hele spel door op uw hoede moet zijn.

Zich buiten de kolonie bewegen is verleidelijk - het beste materiaal vindt u in de externe locaties (school, winkel, bibliotheek, benzinestation, politiekantoor en ziekenhuis - verwaarloos de boeken niet!) - maar ook risicovol, net omwille van de kans op (vries)wonden en ontmoetingen met zombies. Als u de confrontatie met een zombie aangaat hebt u één kans op twaalf om gebeten geworden, waarna uw overlevende onmiddellijk het loodje legt en de infectie onmiddellijk doorgeeft naar een andere overlevende op uw locatie. Die moet dan beslissen of hij of zij zichzelf opoffert voor de kolonie (zelfmoord) of niet.  Indien niet moet hij, met het risico op een verdere verspreiding van het virus en het in gevaar brengen van de hele kolonie, opnieuw met de blootstellingsdobbelsteen dobbelen. De kans dat u tijdens uw verplaatsing een gewone wonde oploopt is één op vier, voor een vrieswond is dat één op zes.

Vrieswonden zijn te mijden want ze verergeren bij elke ronde. Drie wondefiches in totaal op een van uw karakters en u bent zombievoer.

'Een van uw karakters', schreef ik in de vorige zin. Dat klopt. U begint met twee karakters, elk met hun specifieke eigenschappen, en als uw tweede karakter sterft vervangt u hem of haar door het bovenste karakter van de trekstapel. Hebt u voorbesteld beschikt u over 31 potentiële hoofdrolspelers. Tussen haakjes, dat afscheid nemen van een karakter kan best hartverscheurend zijn als u er ondertussen aan gehecht bent geraakt.

Als u bepaalde kaarten uitspeelt komen ze op de afvalhoop van de kolonie te liggen. Teveel afval en de moraal van de groep, een van de belangrijkste fundamenten van de kolonie die u in de gaten moet houden, begint eronder te lijden. Voor elke 10 kaarten in de afvalhoop verliest de groep 1 moraalpunt.

Kaarten ingezet tijdens het crisismanagement gaan na afloop uit het spel. Schaarste vormt trouwens een constante bedreiging van de kolonie.

Bij ons gebeurde het niet maar ik vermoed dat het verbannen van de karakters van een speler uit de kolonie een leuk speltechnisch gegeven is. Dat gebeurt middels duimopsteking, waarbij de startspeler de knoop doorhakt bij staking van stemmen. De banneling mag vanaf dan de kolonie niet meer in, ziet zijn actiemogelijkheden daardoor ook gefnuikt en krijgt een nieuwe geheime banneling doelstelling aangereikt. Maar hij kan wel nog proberen die doelstelling te realiseren waardoor hij het spel alsnog kan winnen als de moraal van de kolonie of de rondeteller op 0 komt te staan.

Die opdrachten, daar gaat het eigenlijk om in het spel. De hele spelersgroep krijgt bij spelaanvang een gemeenschappelijke doelstelling voor de kolonie toegewezen, én iedereen apart nog een persoonlijke - die houdt u geheim. Als u geen verrader bent én de gemeenschappelijke én uw persoonlijke doelstelling werd gerealiseerd vóór het moraal of de rondeteller op 0 staan, wint u het spel. Er kunnen meerdere winnaars en verliezers zijn. Bent u de verrader en werd de gemeenschappelijke doelstelling op het einde van het spel niet gerealiseerd en uw persoonlijke wel, wint u.

Leuk: de zoekactie, die kan opgepompt worden middels het maken van lawaai. Dat oppompen trekt uiteraard de aandacht van in de buurt rondhangende zombies, maar ook van uw paranoïde medespelers. Waarom neemt hij zo'n risico? Waarnaar is hij toch op zoek? Wil hij persé enkele goede kaarten naar de onderkant van de zoekstapel versassen om ons dwars te zitten? 

Enkele eigenaardigheden:

Sparky de hond. Een leuk karakter in het spel, maar dat het beest goed met vuurwapens overweg kan en zelfs een walkie-talkie kan gebruiken is er toch een beetje over. Dat het eigenlijk een stunthond betreft is maar een flauw excuus.

Verder is het ook een beetje vreemd dat u een item kunt bemachtigen op een externe locatie en dat onmiddellijk kunt toewijzen aan een overlever in de kolonie. Teleportatie als het ware. Op BGG wordt dit goedgepraat door aan te geven dat een ronde eigenlijk meerdere dagen duurt en dat daarin al die dingen gewoon kunnen gebeuren.

Besluit:

Wij speelden, met speluitleg inbegrepen, ongeveer 2 uurtjes met het 'We need more samples' scenario, wat voor het eerste spel wordt aangeraden. We verloren allemaal, zij het op het nippertje, door toedoen van een subtiel spelende en daardoor onverdachte verrader die jammer genoeg, omdat hij zo opging in zijn subtiele dwarsboomacties, zijn persoonlijke overwinningsvoorwaarde uit het oog had verloren. Zelden zo hard gelachen na afloop van een spel.

'Dead of Winter: A Crossroads Game', medespeler, was een heerlijke, rollercoaster-achtige, ervaring.

Wat dit spel zo goed maakt is inderdaad de beleving, de setting, het verhaal dat zich ontrolt - u hebt echt wel iets om over te praten na afloop -, uw affiniteit met het subgroepje waarvoor u verantwoordelijk bent, de zoektocht naar de (potentiële) verrader, de moeilijke beslissingen die u moet nemen, het crisismagement, het wanhopig bijeenschrapen van alles wat bruikbaar is, de spanning rond het al dan niet activeren van de Crossroads kaarten, het managen van uw actiedobbelstenen en uw acties tout court, de intense tafelpraat, de grote herspeelbaarheid door de verschillende scenario's en - last but not least - de bij momenten ondraaglijke spanning. U hebt echt het gevoel dat u bij een groepje laatste overlevers bent en weinig kans op slagen hebt om het er levend vanaf te brengen. Sterk, heel sterk.

Voor afwisseling hoeft u niet te vrezen. Met deze doosinhoud bent u wel even zoet, en de eerste uitbreidingen worden in de spelregels al aangekondigd.

Als u houdt van dramatiek en thematiek, psychologie, spanning, uitdaging, samenwerken, dwarsbomen, subtiel spelen, veel praten aan tafel en een zinvolle vrijetijdsbesteding moet u absoluut toehappen.

Dominique


Dead of Winter: a Crossroads Game

Plaid Hat Games (2014)

Jonathan Gilmour / Isaac Vega

2 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

100 minuten

 

13:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dead of winter: a crossroads game |  Facebook |

27-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 15)

Soqquadro (Cranio Creations)

Soqquadro, een real-time partyspel voor 2 tot 12 spelers, is volgens de makers een innovatief spel waarmee u in huiselijke kring - met de nadruk op huis - veel plezier kunt beleven.

Dat plezier bestaat uit dobbelen, herdobbelen, de gedobbelde actie uitvoeren of al rennend op zoek gaan naar voorwerpen in het huis van de gastheer of -vrouw om die vervolgens met een luide smak op de zoekkaart in kwestie te deponeren. Actiekaarten bevatten de voorwaarden waaraan het voorwerp in kwestie moet voldoen en ze leiden u ook nog eens naar de kamer of locatie waar u het voorwerp moet gaan opsnorren.

Lukt dat lag u uw pionnetje 1 tot 3 vakjes vooruit bewegen op het spelbord, daarbij ook nog eens potentiële uitdagingen activerend met uw tegenspelers.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U plant verbouwingswerken en alles mag kapot.

U hanteert al jaren de filosofie dat wat buiten de beslotenheid van de speeltafel gebeurt even belangrijker, zo niet belangrijker, is dan erop. Dit is uw kans om deze leuze in de praktijk om te zetten.

U spitst altijd de oortjes als u het woord innovatief hoort vallen.

Als er gefeest mag worden is men bij u aan het juiste adres.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Cranio Creations voorbij want:

U hebt geen zin uw om medespelers met uw inboedel aan de haal te zien gaan.

U hebt geen zin na afloop uw inboedel weer uit te sorteren en weer op de juiste plaats te zetten.

U gruwt bij de gedachte dat uw bemoeizuchtige medespelers in uw meest intieme privévertrekken rondsnuffelen.

U ziet ertegenop de kleine lettertje in de polis van uw familiale verzekering uit te pluizen.

U kreeg onlangs de deurwaarder op bezoek en hebt, buiten de tafel en stoelen waarop u dit spel gaat spelen, geen inboedel meer.

De kans is groot dat uw wederhelft u na afloop sommeert de woning voorgoed te verlaten. Dat risico wil u niet lopen.

Dominique

 

17:23 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: soqquadro |  Facebook |

26-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 14)

Samurai Spirit (Funforge)

In Samurai Spirit, een coöperatief kaartspel voor 1 tot 7 spelers, bent u een Samoerai  en beschermt u de inwoners van een klein dorpje tegen een stelletje ongeregeld. Het soort ongeregeld waarvoor de term slechtheid werd uitgevonden.

Of uw bescherming volstaat zal in drie ronden moeten blijken. Daarin zult u te weten komen tegen wie u uw zwaard opneemt en vooral hoe u dat zult doen. U kunt luid schreeuwend en als een kip zonder kop op uw tegenstanders toerennen of een meer subtiele, ondersteunende weg kiezen waarbij u uw collega's Samoerai back-up geeft. Kiest u voor het tweede kiest u mogelijk ook voor een langere houdbaarheidsdatum. Houdbaar blijven is ook aangewezen wil u de ultieme confrontatie met de grote baas aangaan.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

De naam Bauza op een doos, eender welke doos, is al voldoende om u overstag te doen gaan.

Dat die doos uw financiële status niet zal ondergraven is mooi meegenomen.

U speelt graag Ghost Stories.

U speelt graag coöperatieve kaartspellen.

U kickt op solo-uitdagingen.

U geeft spellen graag meerdere kansen, iets wat Samurai Spirit nodig heeft om zijn ware en aangename gelaat te kunnen tonen.

U kunt zich niet herinneren dat een aankoop bij de uitgever Funforge u ooit heeft teleurgesteld.

U speelt graag eenentwintigen.

Uw favoriete uitspraak is: "Waarom makkelijk als het moeilijk ook kan?"

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Funforge voorbij want:

Kaarten trekken en vervolgens zien wat er gebeurt, dat lijkt zo'n beetje de hoofdactiviteit in dit spel. Dat klinkt weinig opwindend en opwinding is nu net iets waarnaar u op zoek gaat in Essen.

Kan dit concurreren met het pareltje 'Say Bye to the Villains', dat hetzelfde thema aansnijdt, meer variatie kent en een erg originele speltechnische insteek heeft? U hebt grote twijfels.

Wijkt dit wel voldoende af van Ghost Stories, het coöperatief werkstuk van dezelfde auteur? Weer die twijfels.

Sommige kaarten geven u de indruk dat u in het universum van Kung Fu Panda bent beland.

Het alfamannetje kan vrijelijk zijn dominerende gang gaan in Samurai Spirit. Zelf bent u van de bedeesde soort, dus u wordt gespeeld. U koopt geen spellen die iemand anders voor u speelt.

Dominique

 

10:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: samurai spirit |  Facebook |

25-08-14

Sushi Stay!

Sushi Go!

In 'Sushi Go!', een kaartspel voor 2 tot 5 spelers, speelt u al draftend al het lekkers bij elkaar wat een sushi bar u zoal te bieden heeft.

Het is allemaal heel eenvoudig. U krijgt een aantal kaarten op hand, kiest er eentje uit en geeft het stapeltje door aan uw linker- of rechterbuurman. Vervolgens legt iedere speler de geselecteerde kaart voor zich open en bloot op tafel.

Dat houdt u drie ronden vol. Daarna worden de punten geteld.

Dat doet u als volgt:

Wie de meeste maki rolls symbolen op zijn kaarten heeft verzameld krijgt de volle zes punten, de speler op de tweede plaats krijgt er drie.

Van de tempura kaarten hebt u er twee nodig. Alleen duo's leveren u namelijk punten op, vijf meerbepaald.

Sashimi kaarten scoren alleen in trio: tien punten.

Dumplings scoren op basis van hun aantal. Hoe meer hoe hoger uw score. Vijf dumplings leveren u bijvoorbeeld vijftien punten op, Drie slechts zes.

Een wasabi kaart levert u niks op, tenzij u er een nigiri aan hebt gekoppeld. Gelijk wordt de waarde van die nigiri (een, twee of drie) met drie vermenigvuldigd.

Chopsticks laten u toe later in 'een ronde twee kaarten uit te kiezen en uit te spelen. Uw chopstick kaart gaat dan wel weer het doorgeefstapeltje in.

De pudding kaarten tenslotte zijn van de linke soort. Hebt u er op het einde van het spel het meeste van verzameld krijgt u zomaar zes punten toegeworpen. De speler met de minste pudding kaarten moet zes punten inleveren, ook als de man of vrouw in kwestie er geen heeft.

De punten bij gelijke standen worden gewoon verdeeld, restafval wordt weggegooid.

U hoeft het bovenstaande allemaal niet te onthouden. Alles staat mooi aangegeven op de kaarten zelf.

Sushi Go! in een notendop? Gecondenseerd en verslavend draften.

Op basis van het eenvoudig regelwerk, de geschiktheid voor zowel de veeleisende tafelschuimer als de gelegenheidsspeler, het interessant en schattig artwork, het steeds weer spannende spelverloop, het binnenzakformaat, het aangenaam enerverende gedoe met de pudding kaarten en de onweerstaanbare aantrekkingskracht die dit spelletje uitoefent op iedereen waarmee ik het tot nu toe heb gespeeld kan ik alleen maar besluiten dat 'Sushi Go!' een kaartspel is dat in de verzameling van elke zichzelf respecterende speler thuishoort.

Dominique


Sushi Go!

Gamewright (2013)

Phil Walker-Harding

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

15 minuten

 

14:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sushi go! |  Facebook |

24-08-14

Geef me een kwartiertje!

Zombie 15' is een real time scenario gestuurd bordspel voor 2 tot 4 spelers waarin u als tiener in een klein, door zombies geïnfecteerd, stadje probeert te overleven en er vooral uit probeert te ontsnappen.

15 missies krijgt u voor de kiezen en per missie krijgt u 15 minuten.

Die, overigens zeer hectische, minuten worden minutieus bijgehouden door een cd-track met sfeergeluiden, waaronder om de zoveel tijd grommende zombies, hėt teken om nieuwe horror op het modulair samengestelde speelveld te brengen.

Het verdient aanbeveling om met de gemakkelijkste cd-track te beginnen. Om erin te komen. Eruit zal al moeilijk genoeg zijn. U kunt kiezen uit 3 moeilijkheidsgraden, die verschillen door het aantal zombies die om de zoveel tijd hun opwachting maken. U kunt de auditieve aanvoer volledig afsluiten door track 1 te kiezen, een iets moeilijker weg kiezen door voor de 'om de minuut' track te gaan (track 2) of vrolijk richting afgrond trippelen door de 'om de 40 seconden' zelfmoord track in te tikken (track 3). De wetenschap dat niet alleen de soundtrack het stadje van zombies voorziet, maar ook uw zoekacties en uw geluid producerende wapens en hulpmiddelen, zou u moeten sterken om eerst voor de instaptrack te kiezen.

Het spel begint nadat u de stadstegels voor het gekozen scenario - het verdient aanbeveling om de scenario's chronologisch te doorlopen en de twee introductieverhaaltjes toch maar af te werken - op tafel hebt gelegd en de scenario gebonden spelelementen hebt toegevoegd (markers, startwapens en -hulpmiddelen enz.). Vervolgens leest de speler met het meeste gevoel voor dramatiek de hopeloze situatie waarin u bent verzeild geraakt voor, drukt u de startknop van de cd-speler in en u bent voor 15 minuten vertrokken.

Of u aankomt is een heel andere vraag.

Tijdens uw beurt mag u vier acties doen, afhankelijk van of er zich zombies in uw locatie ophouden of niet.

Geen zombies in zicht? Dan kunt u zich voor een actiepunt naar een aangrenzende stadstegel begeven, een zoeksector betreden of verlaten, een snelle of trage zoekactie doen, een zoekfiche uit de zoeksector nemen, een licht object activeren of een zwaar of licht voorwerp oprapen of laten vallen.

Grommende zombies vlakbij? Dan kunt u ze ook bevechten met wapens of de blote vuist. U moet wel oppassen met wapens die geluid maken want die trekken zombies aan, meerbepaald de gevreesde horde. Later meer hierover.

Zoeken is broodnodig. Snel zoeken is het veiligst omwille van de snelheid waarmee u dat kunt doen. U trekt dan drie kaarten van de zoekstapel - daar kunnen ook zombies inzitten - en eigent u toe wat u nodig hebt (wapens of hulmiddelen). Traag zoeken kost meer tijd maar kan u opleveren waar u naar zoekt. U mag dan immers de aflegstapel naast de zoekstapel doorzoeken en een kaart naar keuze nemen. Alles wat zich daarboven bevindt gaat echter onverbiddelijk uit het spel, wat u dan weer erg afkeurende blikken van uw medespelers kan opleveren. Want zij weten ook wat daarin zit. Sorry: zàt.

Op het einde van uw beurt vallen de zombies op uw locatie u aan. Kunt u hen afhouden met uw wapens of andere hulpmiddelen houdt u voorlopig stand. Geen dobbelstenen hier, u vergelijkt gewoon de sterkte van uw sterkste wapen met het aantal zombies. Is dat gelijk of groter is er niks aan de hand. Is het resultaat kleiner verliest u een leven en gaat u tegen de grond. Met de blote vuisten kunt u ook zombies uitschakelen, a rato van 1 zombie voor 1 leven.

Als u levenspunten verliest en u hebt nog minstens een levenspunt over gaat u neer en moet u tijdens de volgende beurt een actiepunt gebruiken om weer overeind te krabbelen. Valt u terug op 0 levenspunten gaat het licht helemaal uit en kunt u voor de rest van het scenario niets meer doen. Uw medespelers kunnen, en moeten mogelijk, u wel ontzetten door u op hun rug mee te dragen. U bent nogal zwaar, dus dat zorgt ook voor kostbaar tijdverlies.

Iets waar u er erg voor moet opletten is de zombie horde. Die hoopt zich op in een handig kartonnen bakje en bestaat bij spelaanvang uit 3 zombies. Trekt u tijdens een snelle zoekactie een horde kaart worden alle zombies van de horde op de straat van de tegel van de actieve speler geplaatst, waarna het horde bakje onmiddellijk wordt aangevuld met drie zombies. U begrijpt dat dit veruit het meest gevreesde spelonderdeel is. Daarbovenop komt nog dat de horde wordt uitgebreid als er geluid makende wapens of hulpmiddelen worden gebruikt, wat u wel twee keer doet nadenken vooraleer u naar het startkoord van uw Black & Decker kettingzaag grijpt.

Slaagt u erin uw missie te volbrengen kunt u door naar de volgende. U krijgt daarbij de garantie dat de moeilijkheidsgraad toeneemt. Gelukkig kunt u tussendoor spulletjes kopen of buitgemaakt materiaal meenemen naar uw volgende uitstap.

Speelt u graag real time spellen, maar vond u Escape te chaotisch en veel te foutgevoelig? Dan is Zombie 15' onmiskenbaar de doos waarnaar u moet grijpen.

Het verdient aanbeveling de niet spelergerelateerde handelingen uit te besteden aan de rechter buurman van de actieve speler. Zo kan deze laatste zich volop concentreren op het uitvoeren van zijn acties, verlopen de beurten sneller, kan de linkerbuurman zich mentaal al voorbereiden op zijn beurt (dat is echt nodig, geloof me) en is iedereen meer betrokken.

Prijs de Heer! Het coöperatieve alfamannetje wordt hier vakkundig geneutraliseerd. Indien deze zich bij elke beurt zou mengen zou dat er immers geheid voor zorgen dat uw missie de hoger genoemde afgrond in sukkelt. Hij zal proberen in het begin hoor, maar na de eerste sessie houdt hij voorgoed zijn opdringerige mond.

Zombie 15' biedt u, naast intens en hectisch speelplezier, een diepe en zware doos boordevol materiaal. De zombies hadden iets beter uit de verf mogen komen, maar eigenlijk doet dat er weinig toe omdat u tijdens het spelen toch niet over de tijd beschikt om ze eens lekker te bekijken.

Het is wel jammer dat de makers (nog) geen applicatie met de geluidsbestanden hebben voorzien zodat het steeds weer moeten aanslepen van een cd-speler tot het vaste opzetritueel behoort.

Nog een minpuntje: de fiches die uw leven en houdbaarheid van uw wapens en gebruiksvoorwerpen moeten aangeven zijn nogal klein en niet echt functioneel. Ik heb ze vervangen door blokjes die ik gewoon van de kaarten haal als ze worden gebruikt. Dat scheelt ook weer wat snelheid tijdens het spelen en het voorkomt dat u tijdens de hectiek uw fiches verschuift waardoor u uw persoonlijke boekhouding in het honderd loopt. En dat is iets wat u absoluut wil vermijden in dit spel.

Hou er ook rekening mee dat de opzettijd van een scenario even lang kan duren als het spel zelf.

Als u echter niet tegen de hoger genoemde, al bij al te verwaarlozen, weerhaakjes opziet bent u wel in voor een traktatie!

Zet wel een ijsemmer klaar.

Dominique  


Zombie 15'

IELLO (2014)

Guillaume Lémery en Nicolas Schlewitz

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

15 minuten

 

15:35 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zombie 15' |  Facebook |

21-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 13)

Five Tribes (Days of Wonder)

In Five Tribes, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, resideert u in het universum van 1001 nacht en u bent erop uit om de nieuwe Sultan van Naqala te worden.

U doet dat door, niet aan spelers gebonden, stamleden op een willekeurig samengesteld tegelbord te verplaatsen om ze daarna te activeren en hun eigenschap te benutten.

Sultan wordt u als u op het einde van het spel het meeste overwinningspunten hebt verzameld. Over een eventuele harem is in de spelregels geen woord te bespeuren.

Hoe meer stamleden u verzamelt tijdens de actiefase, hoe intensiever de stamactie. Handelaars bijvoorbeeld (groen) laten u toe punten genererende kaartensetjes te verzamelen en als u viziers opspaart (geel) krijgt u in een meerderheidssysteem op het einde van het spel ook punten toegekend. Bouwers (blauw) doen leuke dingen met goudstukken en blauwe tegels en moordenaars (rood) doen wat hun naam al aangeeft: geïsoleerde stamleden het hoekje om helpen. Wijzen (wit) hebben het talent djinns op te roepen die u van ongekende krachten voorzien.

De locatie waarop u uw bewegingsfase afsluit levert u ook nog eens een voordeeltje op. Meer zelfs, als de tegel geen stamleden meer bevat mag u de hem voorzien van een uwer kamelen, waardoor u op het einde van het spel extra scoort. En mits een beetje spelinzicht en geluk bouwt u zelfs een paleis, waarmee u nog eens extra langs de puntenkassa kunt passeren.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Five Tribes is een worker displacer, de tegenhanger van de worker placer. Dat intrigeert u.

Zeven manieren om punten te scoren, dat klinkt u als Arabische muziek in de oren.

De steeds wisselende startopstelling (in het kwadraat) garandeert u een hoge herspeelbaarheid.

U speelt graag met alle kleuren tegelijk.

U houdt van een eenvoudig regelwerk dat toch veel diepgang garandeert.

U kunt intens genieten van handige overzichtskaarten.

U speelt graag Mancala.

U houdt van spellen die zichzelf opruimen tijdens het spelen.

U laat graag prachtig spelmateriaal door uw begerige handjes gaan.

U hunkert nu toch al enkele jaren naar nog eens een echt goeie Days of Wonder. Dit zou hem wel eens kunnen zijn.

U voelt aan uw water dat dit wel eens dé hit van Spiel 2014 kunnen worden

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Days of Wonder voorbij want:

Bieden voor beurtvolgordes is niet bepaald uw favoriete bezigheid.

Een worker displacer, dat klinkt allemaal heel origineel maar uiteindelijk komt het eindresultaat toch op hetzelfde neer. Het is een lokkertje.

Dit spelsysteem zet de deur wagenwijd open voor dat waar beurtanalisten zo gek op zijn: lang nadenken. Daar blijft u verre van.

Dominique

 

15:35 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: five tribes |  Facebook |

20-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 12)

The Battle at Kemble's Cascade (Z-Man games)

'The Battle at Kemble's Cascade' is een bordspel voor 2 tot 5 spelers, waarin u in de huid kruipt van een piloot van een goed bewapend ruimteschip die in asteroïdevelden op zoek gaat naar prestige en toch vooral oude en geheimzinnige technologieën. Prestige verdient u door het voltooien van missies, ontdekkingen en het uit het zwerk knallen van aliens. Zelfs uw tegenspelers moeten er regelmatig aan geloven.

De asteroïdevelden waarin u zich beweegt veranderen voortdurend en komen middels kaarten in sneltempo op u af, naar analogie met de arcade spaceshooters waarop dit spel is gebaseerd. Ontwijken van asteroïden en zwarte gaten, schieten, upgrades en geld verzamelen, artefacten ontdekken, het zit allemaal in. Uw kunst- en vliegwerk wordt nog extra bemoeilijkt door de voortdurende aandacht die uw energiestatus vraagt. Energie hebt u immers nodig om uw snelheid te regelen, uw wapens te bedienen en uw verdedigingsschilden op maximale sterkte te houden.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U speelde dit soort digitale spelletjes zo graag vroeger, maar uw reactiesnelheid was vergelijkbaar met die van een olietanker van 400.000 ton tijdens een noodstop: nihil. De bordkartonnenvariant geeft u eindelijk de kans toch successen te halen, door u aan te leveren waaraan u bij het spelen van de digitale voorgangers het meest gebrek had: tijd.

U puzzelt graag.

Interactie is uw belangrijkste drijfveer voor het spelen van bordspellen.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Z-Man Games voorbij want:

Waarom het bordspel als u het echte ding kun spelen?

Het belangrijkste aspect van dit soort digitale schietspellen wordt in deze bordkartonnen variant, dat kan ook moeilijk anders, volledig teniet gedaan. Te traag, te weinig flashy, te weinig actie. U hebt eerder het gevoel dat u in een golfslagzwembad voor bejaarden zit dan in het middelpunt van een opwindende alien invasie.

Erger nog, u vreest voor de ergste ramp die u tijdens een spel kan overkomen: analysis paralysis.

Als u wil stressen met kaarten die op u af komen kent u slechts één adres: 7 Days of Westerplatte.

De eerste reacties op Gen Con waren niet bepaald hoopgevend, het woordje 'middelmatig' dook regelmatig op. Middelmatig staat niet op de voorwaardenlijst  waarmee u naar Spiel afzakt.

Dominique

21:45 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the battle of kemble's cascade |  Facebook |

19-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 11)

Abyss (Asmodee)

In Abyss, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, wordt u voor de zoveelste  keer geconfronteerd met hetzelfde liedje. Er is een onderzeese troon vacant en u hebt, net als enkele concurrenten, daarop uw z(v)innen gezet.

U gaat dus naarstig aan de (school)slag met het omkopen van raadsleden zodat u hun speciale krachten kunt aanwenden. Die gebruikt u voornamelijk om strategische locaties te controleren, het belangrijkste natte opstapje naar uw eeuwige roem.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U kijkt graag naar mooie dingen. Abyss stelt u niet teleur.

U ben een liefhebber van het lichtere en kortere, familiale eurowerk waarin u grondstoffen verzamelt om deze later om te zetten in weer andere dingetjes, hier 'lords' en locaties, die u dan weer overwinningspunten opleveren.

U jongleert graag met pareltjes.

U racet graag als eerste naar een einddoel.

U verzamelt graag setjes.

U houdt van spellen met interactie, maar weinig conflict.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Asmodee voorbij want:

Niks nieuws onder de zon - excuseer, zeespiegel - hier, of het moest het prachtige artwork zijn. Daarop alleen kunt u allang niet meer teren. U wil ook inhoud. De waarschuwing 'schoonheid is een list van speluitgevers' staat nog altijd hoog in uw vaandel geschreven. U kunt zich niet van de indruk ontdoen dat de schoonheid van dit spel het simplistische spelverloop moet verdoezelen.

U hebt het niet zo voor overbodige spelborden.

U bent kleurenblind.

U houdt van weefgetouwen die mooie dingen doen met spelmechanismen en thema's. Dat type weefgetouw werd bij de ontwikkeling van Abyss niet gebruikt. Men koos voor een kleefapparaat, waarmee het thema er achteraf werd opgeplakt.

De eerste reacties na Gen Con zijn nogal aan de lauwe kant. Samengevat komt het erop neer dat de meerderheid van ervaringsdeskundigen het geen slecht spel vindt maar toch niet goed genoeg voor de privécollectie. En u gáát net naar Spiel voor het aanvullen van uw privécollectie. Deze kan dus van de lijst.

Dominique

 

16:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: abyss |  Facebook |

18-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 10)

Age of War (Fantasy Flight Games)

In Age of War, een dobbelspel voor 2 tot 6 spelers dat zich afspeelt in Het feodale Japan, probeert u een van de 14 kastelen in te nemen die in het midden op tafel liggen uitgestald.

U doet dat door de verdedigingslinies van die kastelen weg te dobbelen met infanterie, cavalerie, boogschutters en daimyo's. U beschikt over 7 dobbelstenen die u mag herdobbelen, als u bij elke worp maar een linie wegspeelt. Lukt het u niet per dobbelworp een linie te doorbreken, moet u vóór het herdobbelen een dobbelsteen inleveren. Als u elke linie hebt uitgeschakeld mag u het kasteel claimen en voor u open leggen. Ligt het daar nog op het einde van het spel levert het u punten op.

Slaagt u erin alle kastelen van dezelfde clan te veroveren kunt u ze definitief de uwe noemen. Dat is aan te raden want zolang een clan verdeeld is kunt u ook de kastelen van andere spelers aanvallen, al kost dat iets meer moeite (u moet vooraf al een generaal inleveren). Een volledige clan levert u ook nog eens bonuspunten op.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Age of War is een heruitgave van Risk Express, veruit de leukste telg uit de 'Express' lijn van Hasbro, en daar is niet gemakkelijk meer aan te komen. Getuige daarvan de belachelijk hoge prijzen die in Amerika voor dit kleinood worden betaald.

Risk in een kwartiertje, wat wil een mens nog meer?

Age of War garandeert u licht en aangenaam dobbelvertier.

Age of War is zeer vriendelijk voor families.

Age of War speelt veel sneller dan grote broer Risk.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Fantasy Flight Games voorbij want:

Van het licht en aangenaam dobbelvertier van hierboven onthoudt u toch vooral het woordje licht.

De handige, multifunctionele en erg stevige plastic dobbelkom van Risk Express, die tevens als verpakking van het spel fungeerde, is niet meer. U krijgt nu een banaal kartonnen doosje in handen.

De heer Knizia zou dringend met wat nieuws op de proppen moeten komen in plaats van zich meer en meer te outen als recyclageambtenaar.

Het doosje gaat u bedriegen. U verwacht een interessant en erg uitdagend conflictspel - die titel alleen al! Dat is het niet.

Dominique

12:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: age of war |  Facebook |

15-08-14

Waar men stil en ongedwongen alles voor zichzelve doet.

Geef toe, u droomt er soms van een Ninja te zijn.

Bedreven in allerlei gevechtskunsten, lenig als een kat, stil als de nacht (erg handig als u spellen langs uw wederhelft moet smokkelen) en uitermate doeltreffend.

Wel, u kunt nu de schijn ophouden met een spelletje Ninja Dice.

Daarin gaat u bij nacht op rooftocht - Ninja's moeten ook eten - in buurten waar veel yens te vinden zijn.

Drie rondes worden er gespeeld, met een steeds oplopende moeilijkheidsgraad.

De hindernissen die u tijdens uw drie inbraken moet overwinnen zijn bewakers, ingenieuze sloten en residenten. Uw reddingsboeien: een handvol Shuriken, geavanceerde sluiptechnieken en een handig etuitje met inbrekersmateriaal.

Uw doelwit wordt door een uwer tegenspelers bij elkaar gedobbeld, waarna u, ook al dobbelend, uw missie aanvat.

Daartoe gooit u uw vaardigheidsdobbelstenen. Tegelijkertijd gooien uw tegenspelers hun bedreigingsdobbelsteen. Afhankelijk van hoe de dobbelstenen komen te liggen - dat is het licht innovatieve van dit spel - kunnen uw tegenspelers bij u, of bij elkaar, munten stelen. Gelukkig kunnen deze acties ook,worden geblokkeerd als er een onderscheppingssymbool werd gedobbeld. Zandlopersymbolen worden aan de kant gelegd. Die knabbelen aan de tijd die u hebt om uw missie te volbrengen.

Vervolgens kijkt de Ninja even na wat hij in het huis zoal kan uitschakelen kan maken met zijn dobbelresultaat. Sleutels neutraliseren sloten, shurikens en sluiptechnieken neutraliseren residenten en bewakers.

Hebt u een geluksymbool gedobbeld mag u een ander symbool met vier vermenigvuldigen. Handig, bijvoorbeeld,  als u voorbij vier bewakers moet met slechts ėėn sluipsymbool.

Als u de achter- of voordeur niet hebt bereikt - het hangt er allemaal vanaf waar u begint nietwaar - kunt u ervoor kiezen om uw voorraad dobbelstenen volledig of gedeeltelijk opnieuw te gooien. Uiteraard dobbelen uw tegenstanders met hun bedreigingsdobbelsteen weer lustig mee. Hun gedobbelde zandlopers blijven wel liggen. Teveel zandlopers op tafel vooraleer u uw missie afrondt of afbreekt en u gaat met niets huiswaarts.

U kunt er ten allen tijde vandoor gaan als het te warm wordt onder uw Ninjavoetjes, maar dat levert u minder goud op. En bonuspunten kunt u dan helemaal vergeten.

Bonuspunten verdient u door geen wapens te gebruiken tijdens uw strooptocht - u blijft een man van eer - en het hele huis leeg te halen.

Na drie ronden wint de speler met het meeste geld.

Ninja Dice is licht dobbelvertier, maar er is een probleem. Het wordt pas echt interessant als u het met de locatie-uitbreiding speelt en die moet u er apart bijkopen. U bent dan tijdens uw beurt niet overgeleverd aan de willekeur van een dobbelworp die de moeilijkheidsgraad van uw missie bepaalt, maar u kunt dan kiezen uit een aantal beschikbare locaties die elk nog eens verschillende bonussen opleveren.

Zonder locatiekaarten zou ik eigenlijk niet meer beginnen aan dit spelletje.

De verpakking is leuk, een toiletzakachtig recipiëntje met ritssluiting, waardoor het mogelijk ook weer wat makkelijker langs uw wederhelft te smokkelen is. Als u een tussenstop maakt in de badkamer tenminste.

Ninja Dice is geen must. Het zit in het grote peleton van de gemiddelde dobbelspellen. Het richtingmechanisme is niet innovatief genoeg om innovatief te zijn en nog behoorlijk willekeurig erbovenop. De thematische omzetting is dan weer wel geslaagd.

Advies: proefspelen.

Dominique


Ninja Dice

GreenBrier Games (2013)

Rocco Privetera

2 tot 5 spelers vanaf 9 jaar

30 minuten

 

13:40 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ninja dice |  Facebook |

10-08-14

Zonde

Hebzucht.

Het is een hoofdzonde waaraan velen onder ons - bekijk uw spellenkast en uw verlanglijstje voor Spiel 2014 even - ten prooi vallen.

Bij Queen games hebben ze dat goed bekeken, want Greed - duidelijker kan een boodschap niet zijn - werd ondertussen uitgeleverd. Het benieuwt me hoeveel inside jokes er bij Queen Games over ons en dit spel worden gemaakt de laatste weken.

Slijtargumenten genoeg hoor. Donald X. Vaccarino stond aan het hebzuchtige roer, het thema spreekt aan, de prijs swingt niet echt de hebzuchtige pan uit en - ik moet het toegeven - het is echt een goed spel.

U zou het dus eigenlijk wel moeten hebben.

Greed is een kaartspel waarvan u de titel maximale eer probeert aan te doen. Hebt u op het einde van het spel immers de meeste dollars verzameld - u bent wederom de spin in het web van een criminele organisatie - bent u de winnaar. Tellen doet u na 12 rondes, in een meestal spannende en soms zelfs heel onverwachte, apotheose.

U bouwt uw imperium uit door al draftend kaarten uit te spelen, hopend daarmee een niets ontziende geldmotor aan de gang te krijgen.

Wat u voor u op tafel uitspeelt zijn onroerende goederen en personeel. Het garneersel bestaat uit goedgemikte, en vooral goed getimede, actiekaarten.

Uitspelen van kaarten kunt u meestal niet zomaar. U moet er meestal voor betalen of al andere, voorwaardelijke, kaarten hebben uitgespeeld.

Het selecteren van uw kaarten gebeurt simultaan, het uitspelen ervan op basis van de nummering onderaan - de lagere kaarten mogen eerst op tafel.

Actiekaarten worden onmiddellijk geactiveerd of even on hold gezet tot de volgende ronde. Dat zorgt voor erg interessante afwegingen, meestal gerelateerd aan het woordje 'planning'.

Uw inkomsten, tegelijk uw overwinningspunten, worden door uw uitgespeelde kaarten gegenereerd. Uw personeel voorziet u van de nodige financiële armslag, u verzilvert aandelen en tussendoor knabbelt u ook hier en daar een beetje aan de financiële koekjes van uw tegenstanders. Verlies voor hen is immers winst voor u.

Greed, hebzuchtige medespelers, is geen moeilijk spel. De spelregels beslaan vier paginaatjes en u ben heel snel aan de slag. In tegenstelling tot veel andere spellen zult u dit na een eventuele lange afwezigheid op uw tafel - iets wat ik mij erg moeilijk kan voorstellen - zo weer oppikken.

Greed is echter niet zo eenvoudig te winnen als uit te leggen. U moet goed op uw tellen passen en de imperiums van uw tegenspelers goed in de gaten houden. Af en toe geld uit hun zakken jagen is zeer aan te raden.

Dollars spelen een prominente rol in dit spel. De kickstarter versie komt trouwens met mooie houten dollartekens die tijdens het manipuleren - u legt ze op uw holdings als aandelen casht en ze zijn elk 10.000 dollar waard - een lekker tactiel genot genereren en dus ver te prefereren zijn boven de bordkartonnen tegenhangers van de winkelversie. Zeer te spreken ben ik ook voor de keuze van geldkaarten. Lekker functioneel. Geen gedoe met papieren restafval hier.

Zoekt u een kort kaartspel met diepgang, veel geld, functioneel materiaal en houdt u ervan geldmotoren aan te zwengelen om die dan vervolgens soepel te laten draaien? Dan moet u dit eens proberen. Het is eens wat anders dan grondstoffenblokjes.

Greed is met elk opgegeven spelersaantal goed te spelen en is verrassend leuk met z'n tweeën.
Omwille van het gebruik van tekst op de kaarten raad ik u aan voor de Engelse versie te gaan.

Dit is zonder meer het beste dat de heer Vaccarino tot op heden uit zijn hoge hoed heeft geschud. Ik voel uw ongeloof tot hier, medespeler. Wees echter gerust, ik raaskal niet.

U mag zondigen.

Dominique


Greed

Queen Games (2014)

Donald X. Vaccarino

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

21:10 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: greed |  Facebook |

07-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 9)

Dead of winter: A Crossroads Game (Plaid Hat Games)

Verbleef u de voorbije maanden voornamelijk op de planeet Xugoutyhop is de buzz rond deze titel mogelijk aan u voorbij gegaan.

In 'Dead of Winter: A Crossroads Game', een verhaalgestuurd overlevingsspel voor 2 tot 5 wanhopige spelers, resideert u in een kleine kolonie die dapper standhoudt in een door ziekte, dood en extreme koude geteisterde post-apocalyptische wereld. Daarbovenop schuifelt er nogal wat zombiegespuis langs uw barricades en het lijkt nogal aan de hongerige kant.

U hebt binnen de kolonie de leiding over een kleine groep overlevers en u probeert met de andere facties - uw tegen- of medespelers, het is maar hoe u het bekijkt - zo goed en zo kwaad mogelijk weerstand te bieden tegen de schier eindeloze stoet ongemakken die als waren het sneeuwlawines uw richting uit komen gedenderd.

Er is een gemeenschappelijke overwinningsvoorwaarde, maar ook een individuele. En dat, medespeler, zorgt toch voor een speciale dynamiek. Want uw individuele belangen zouden die van de kolonie wel een eens zwaar in de weg kunnen staan, zeker als bijvoorbeeld het woordje 'wraak' in gulden letters in uw persoonlijk missieboekje werd bijgeschreven.

De hoger genoemde dynamiek staat garant voor een moeilijke evenwichtsoefening die kan resulteren in een collectieve overwinning, een individuele zege of een mengvorm van die twee, waarbij slechts enkele spelers de overwinning uit de brand slepen.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U hebt de Zeuro's onlangs vaarwel gezegd - op aanraden van uw huisdokter - en hebt het Angelsaksisch model voorgeschreven gekregen, met de nadruk op thematiek en spelbeleving. U voelt zich sindsdien stukken beter. U zult zichzelf dan ook hoge dosissen Dead of Winter gaan toedienen.

Zombies en thematiek - tenzij ene Reiner Knizia zich ermee bemoeit - gaan hand in hand. Aangezien u tijdens uw prospectie de naam van hogergenoemde auteur nergens bent tegengekomen hebt u de neiging toe te slaan.

U speelt graag Shadows over Camelot en Battlestar Galactica.

U onderneemt graag actie op basis van het resultaat van een dobbelworp.

U houdt van verraderlijke types en u geniet pas echt als u er zelf eentje kunt zijn.

Loop vrolijk zwaaiend de stand  van Plaid Hat Games voorbij want:

U bent nogal labiel van aard en een deelname aan dit psychologisch project zal u mentaal helemaal onderuit halen.

U haat verraders in een spel en potentieel aanwezige verraders al helemaal. U wil weten waar u aan toe bent als u een spel aanvat. U wil grondstoffenblokjes en gebouwen om te bouwen en spreadsheets van spelborden en, nog veel meer, een totale afwezigheid van geluk. Dat u daar uiteindelijk dood- en doodziek van wordt, en uw medespelers nog veel meer, zal u een zorg zijn. U begrijpt ook dat als u alleen ervaring hebt in het omzetten van houten blokjes in overwinningspunten, u in dit spel een vogel voor de kat bent.

U bent nogal ontgoocheld door de eendimensionale spelers- en zombiefiguren die u in de doos zult aantreffen. Eendimensionaliteit zit thematiek meestal in de weg, u bent dus op uw hoede.

De overdaad aan zombiespellen heeft u danig in het defensief gedrongen de laatste tijd, al was 'The Walking Dead: The Best Defence' best wel een lichtpunt. U vreest dat de elegantie van deze laatste door 'Dead of Winter: A Crossroads Game' niet zal worden geēvenaard.

Dit spel wordt zodanig hoog de hemel in geprezen dat u mogelijk naar een andere planeet moet om er nog aan te geraken. Xugoutyhop lijkt me een goede keuze.

Dominique

 

20:09 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dead of winter: crossroads |  Facebook |

06-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 8)

AquaSphere (Hall Games, Pegasus Spiele, Tasty Minstrel Games)

In AquaSphere, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, bent u de leider van een wetenschappelijk team dat zich op de bodem van een niet nader genoemde oceaan bevindt. Uw team bestaat uit een ingenieur, een wetenschapper en enkele robots. En u hebt een duikbootje.

In vier spelrondes probeert u middels experimenteel onderzoek, het uitbouwen van uw basis, het exploreren van de zeebodem (met een eigenaardige fixatie op octopussen) en het verzamelen van kristallen zoveel mogelijk kennispunten - zeg maar gerust overwinningspunten - te vergaren. Hebt u daar op het einde van het spel het meeste van in voorraad wint u.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Stefan Feld.

U bent een veeleisende veelspeler en u gruwt van het fenomeen geluk.

U bent informaticus.

U houdt van een gezonde mix tussen tactiek en strategie.

U speelt graag Roborally.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Hall Games, Pegasus Spiele en Tasty Minstrel Games voorbij want:

Stefan Feld.

U bent geen informaticus en hebt ook niet de capaciteiten om een goede informaticus te worden.

Uw kat, die toch een zekere reputatie geniet als het het om het terugvinden van jongen gaat, vindt de hare echt niet terug op dit spelbord.

U hebt heimwee naar de Feld van Notre Dame en het Roma duo, waarin u zonder gepriegel, en vooral vrolijk, aan de slag kon. Die tijd komt naar uw gevoel niet meer terug.

Ondanks het feit dat u zich hier op de zeebodem bevindt wordt u hier geconfronteerd met extreme droogte.

De doodsheid die heerst aan tafels waar recente spellen van Feld worden gespeeld schrikt u een beetje af. AquaSphere vormt hierop, dat weet u nu al, geen uitzondering. Voor een gezellige sphere moet u elders zijn.

In 100 minuutjes bent u klaar, leest u op de doos. U weet nu al dat het langer zal duren. Dat, gecombineerd met de doodsheid van hierboven, doet u wegblijven van de zeebodem. Daar zal een schattig octopusje niks aan veranderen.

Dominique

 

12:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: aquasphere |  Facebook |

04-08-14

Geen donderdeurtje!

Mensen die het kunnen weten, of zouden moeten weten, beweren dat dit tot het beste behoort wat ooit in de categorie racespellen is verschenen.

Ze hebben gelijk.

Thunder Alley speelt zich af op de circuits van het NASCAR race gebeuren, die zich meestal manifesteren in een ovale vorm. U rijdt dus uitgerekte rondjes.

Dat doet u met een team - uw aantal deelnemende wagens wordt bepaald door het aantal spelers - en u probeert uw wagenmenners zoveel mogelijk vooraan te laten eindigen. Ook op het eind van elke ronde, want dat levert u extra bonuspunten op.

Thunder Alley is volledig kaartgestuurd en dus dobbelsteenloos - en dat laatste is heel belangrijk. Dat betekent immers dat u meer in de hand hebt dan gewoonlijk bij dit soort spellen. En, ironisch genoeg, verhogen uw tactische mogelijkheden van zodra een wagen van uw team uit de wedstrijd wordt genomen. U beschikt dan immers over evenveel handkaarten, maar voor minder wagens. U kunt uit de wedstrijd worden geflikkerd als u wordt gedubbeld of met onherstelbare motor-en/of carrosserieschade wordt geconfronteerd. Ook uw banden verdienen aandacht. Ze slijten nogal snel. Deze euvels kunt u uiteraard verhelpen door even de pits in te duiken, al verliest u dan kostbare plaatsen.

Wees niet naïef, medespeler, u lóópt schade op. U kunt er gewoon niet omheen. Niet allemaal, maar de meeste bewegingskaarten die u uitspeelt tonen immers ook een schade-icoontje. En dat moet u toepassen als u de kaart in kwestie uitspeelt. Teveel schade en uw snelheid gaat eronder lijden. Lees: u moet bewegingspunten inleveren. Erger nog, 6 schadefiches op uw wagentje en u mag nog een laatste keer zwaaien naar het talrijk opgekomen publiek.

Uw sleutel tot snelheid en de daaruit voortvloeiende overwinning ligt in het zo ver mogelijk vooruit zien te komen buiten uw beurt.

U hoeft niet terug naar de vorige zin. U las het goed.

Dat doet u door maximaal gebruik te maken van het draftmechanisme. Hier wordt niet het doorgeven en selecteren van kaarten bedoeld, maar het zich met een racemonster ophouden in de veilige en minst luchtweerstand biedende omgeving van andere racemonsters, door kenners 'The Pack' genoemd.

U drijft als het ware mee op de flow van uw tegenspelers. Het op het juiste moment verbreken van die flow om voor eigen gewin te gaan is een van de belangrijkste beslissingen die u tijdens de wedstrijd zult nemen.

Bewegen doet u, heel eenvoudig, door een van uw racemonsters te selecteren en vervolgens een bewegingskaart uit te spelen. Daarmee beweegt u tussen de 4 en 8 baanvakken vooruit. Uitzondering: als u de pits verlaat hobbelt u slechts 2 armzalige het circuit op.

Er zijn vier soorten bewegingskaarten. Solo movement selecteert u als u uw eigen gangetje wil gaan. De drie andere nemen andere wagens mee tijdens de verplaatsing, ook die van uw tegenspelers. Speelt u een Lead movement kaart neemt u iedere wagen achter u in dezelfde rij mee in uw zog. Bij Pursuit movement duwt u uzelf en alle wagens voor u vooruit. Draft movement, de leukste, doet alle wagens in een rij vooruit bewegen. Of ze zich voor of achter de wagen van de actieve speler bevinden maakt niks uit.

Lateraal en diagonaal bewegen wordt in sommige gevallen ook toegestaan. Een andere wagen even tegen het buitenmuurtje drukken behoort dan bijvoorbeeld tot de, overigens erg leuke, mogelijkheden.

Nadat de actieve speler zijn wagen, en meestal ook die van andere spelers, heeft verplaatst, draait hij zijn wagenfiche om, van wit naar zwart of omgekeerd. Zo kan men perfect volgen welke wagen al aan de beurt was of niet. Eenmaal alle wagens geactiveerd begint een nieuwe spelronde.

Maar die nieuwe ronde begint niet zonder het trekken van een gebeurteniskaart, al dan niet voorzien van een groene, gele of rode vlag. Groen betekent gewoon doorspelen na het effect, geel betekent een herstart - met behoud van de posities maar met een hergroepering van het nog actieve wagenpark, erg interessant als u eenzaam en alleen achteraan bengelt - en rood betekent sowieso einde race. U mag die gebeurteniskaarten niet onderschatten. Die kunnen bijvoorbeeld wagens treffen met de meeste bandenslijtage en meer van dat fraais. Niet zelden wordt het omdraaien van de volgende gebeurteniskaart nagelbijtend en billenknijpend afgewacht.

Nadat u het voorgeschreven aantal rondjes hebt gedraaid worden, op basis van de eindposities uiteraard, de punten geteld. Hier wordt de officiële NASCAR puntentelling gebruikt, wat betekent dat u een rekenmachine bij de hand moet houden. Dit vraagt immers wat telwerk. Spannend telwerk, dat dan weer wel. Wie de meeste punten heeft verzameld wint. Het verdient aanbeveling champagne in huis te hebben als u dit op tafel legt.

Uw eerste spelletjes gaan langer duren dan verwacht - u moet als uitlegger ab-so-luut het belang van het rijden in groep, en het mee profiteren van de beurten van uw tegenstander, benadrukken - maar als u eenmaal alle knopjes in uw cockpit weet staan vliegen de rondes voorbij.

Thunder Alley is het beste racespel dat ik ooit heb gespeeld, mogelijk zelfs een van de beste spėllen die ik ooit heb gespeeld. Thematisch erg dicht bij het echte werk, u bent altijd betrokken - wie neemt me mee? - en het gejongleer met overwinningspunten maakt elke wedstrijd super spannend.

De pitregels, de gebeurteniskaarten (die regenkaart!), de vier circuits, de schade en slijtage die uw wagens oplopen, het teamspel tussen uw eigen wagens en die van uw tegenstanders, de voortdurend wijzigende posities, het orgastisch tactisch handelen, het strategisch terugtrekken van wagens uit de wedstrijd, het nemen van risico's - houdt mijn motor het nog wel in die laatste ronde? - en de logische en relatief eenvoudige spelregels waarbinnen u mag manoeuvreren maken dit een lekkernij voor de veeleisende racespeler, zeg maar voor de speler tout court.

Een van de knapste prestaties van dit spel is het behoud van het speelplezier met slechts twee spelers. Dat is, voor een racespel, zonder meer indrukwekkend te noemen. En ook solo is Thunder Alley, ondanks het ontbreken van een officiële variant, een verrassend aangenaam tijdverdrijf.

Ondanks de relatieve eenvoud van de regels zult u, wilt u kans maken op een overwinningskrans en een joekel van een fles champagne, al uw tactisch vernuft uit de kast moeten halen. Bent u goed in het managen van kaarten hebt u alvast een stapje voor. Ook het goed kunnen inschatten van de bedoelingen van uw tegenstanders gaat u enorm vooruit helpen.

Potentiële ontwerpers van wielrenspellen zouden het bewegingssysysteem van Thunder Alley eens nader moeten bekijken. Breaking Away heeft er wel een klein beetje van weg, maar is veel te mathematisch. Een kruisbestuiving zou wonderlijke resultaten kunnen opleveren.

Formula D adepten moeten ook eens langslopen. Marktplaats, Ebay en Kapaza zullen hun dankbaar zijn.

U mag niet te lang wachten. De kleine voorraad is zo goed als uitverkocht en een eerste herdruk zou pas over een tweetal jaar worden overwogen. Er zou ook aan een compatibele Indy Car spin-off worden gewerkt, Grand Prix, en dat is dan weer goed nieuws voor de adepten onder ons.

Hou wel rekening met een hoge verzendingskosten omwille van de zware en diepe doos. Het gewicht zit hem vooral in de twee dubbelzijdige bedrukte, grote spelborden.

Thunder Alley biedt zich aan bij de start, kijkt eens meewarig naar alle andere racesspellen die zich hoopvol op de grid hebben opgesteld, duwt bij het groene licht even de turboknop in, geeft vervolgens iedere concurrent het nakijken en begint ze vervolgens een voor een te dubbelen.

Een kanjer!

Aanbevolen soundtracks tijdens het spelen: 'ik neem je mee' (Gers Pardoel) of 'Racing in the Street' (Bruce Springsteen).

Dominique


Thunder Alley

GMT Games (2014)

Jeff Horger, Carla Horger

2 tot 7 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

 

 

12:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: thunder alley |  Facebook |

03-08-14

Wed-strijd

In The Hare and the Tortoise sluit u geheime weddenschappen op races waaraan schattige dieren - de meeste toch - deelnemen.

Aan de startlijn staan ongeduldig te trappelen: een schildpad, een haas, een wolf, een schaap en een vos.

Die scheuren na het startschot het uit bordkartonnen tegels samengestelde bospad op, richting driedimensionaal geassembleerde aankomstlijn (net als het podium trouwens).

Het wedden doet u aan de hand van een willekeurig getrokken dierkaart aan het begin van het spel. Daar kiest u zelf nog een extra diertje bij uit uw starthand van zes.

Tijdens uw beurt mag u zoveel kaarten als u wil uitspelen, als ze maar van dezelfde diersoort zijn. De bewegingsfase wordt echter pas geactiveerd van zodra de spelers samen acht kaarten hebben uitgespeeld of vier kaarten van hetzelfde dier op tafel liggen, waarna elk dier waarvan er kaarten werden uitgespeeld wordt verplaatst. Na het uitspelen van kaarten trekt u onmiddellijk weer bij tot zes.

Eenvoudig en vooral weinig opwindend, hoor ik u al denken.

Dat is buiten de speciale eigenschappen van de deelnemende fauna gerekend.

Het schaap bijvoorbeeld is, gek genoeg, de snelste van het pak maar krijgt daar nogal veel dorst van, waardoor het op elk waterveld halt houdt. De wolf kan het dan weer af en toe op een angstaanjagend huilen zetten waardoor alle andere deelnemers verstijfd van schrik vergeten verder te lopen. De schildpad beweegt zich traag, maar vooral gestaag vooruit.  De haas is een snelle, maar als hij op kop ligt wordt hij heel erg zelfvoldaan waardoor hij uitdagend wat gas terugneemt en zelfs een dutje doet. De vos tenslotte kan gedurende langere tijd een vrij hoog tempo aanhouden
Al deze eigenschappen staan mooi aangegeven op overzichtskaartjes.

Van zodra de eerste drie dieren de eindstreep hebben bereikt is de race afgelopen en krijgt u punten voor de door u getipte beestjes die het podium hebben gehaald. Vijf punten voor de winnaar, drie voor de tweede en twee voor de derde.

Na het teleurstellende Baba Yaga levert IELLO hier toch weer een bescheiden toppertje af in hun Tales & Games serie.

Prachtig materiaal - alleen de minuscule turbofiches vallen wat uit de toon - in een prachtige verpakking, eenvoudige regels, zeer kindvriendelijk maar ook voor volwassenen erg leuk, snel gespeeld, spannend tot in de laatste rechte lijn en enorm snel uitgelegd.

Kijkt u graag naar mooie dingen, hebt u kinderen - de leeftijd speelt eigenlijk geen rol hoor - en wilt u eens lekker uitchillen na een drukke werkdag- of spelavond, bekijk dit dan eens.

Dominique

 

The Hare and the Tortoise

IELLO (2014)

Gun-Hee Kim

2 tot 4 spelers vanaf 7 jaar

15 minuten

 

11:05 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the hare & the tortoise |  Facebook |

31-07-14

Pro- en contraspionage

In 'The Agents', een kaartspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een geheim agent die informatie (data) verzamelt en missies volbrengt.  Die leveren u immers punten op en wie er het meeste heeft op het einde van het spel wint.

U begint het spel - het opzetten gaat verrassend snel - met drie geheim agenten en ėėn missie op hand.

Uw opereert vanuit Safe Houses die zich tussen u en uw tafelburen bevinden. Aan die Safe Houses kunt u geheim agenten en missies toewijzen, waarna ze facties worden genoemd. Een factie kan uit maximaal vijf agenten bestaan.

Het leuke is dat uw geheim agenten data (punten) kunnen verzamelen maar ook zeer leuke speciale eigenschappen hebben. Dat is niet bepaald een luxeprobleem, zoals u al snel zult ondervinden. Want afhankelijk van hoe u uw kaart in het Safe House legt wordt de inhoud van uw actie bepaald. Wijst ze met het datalink icoon naar u toe kunt u mogelijk punten (1 of 2), legt u ze met de speciale eigenschap naar u toe kunt u mogelijk iets veel interessanters doen, zoals morrelen met het personeel van uw naaste buren. In uw voordeel uiteraard. In ieder geval krijgt uw tegenstander dat waarvoor u niet gekozen hebt. En dat laatste is een van meest interessante aspecten van dit spel. U neemt, maar tegelijk moet u ook geven.

Succesvolle missies - u kunt er maximaal twee toewijzen aan elke factie - leveren u ook punten op en u kunt op het einde van uw beurt naar believen missies weghalen naar en omwisselen met uw handkaarten.

Extra agenten kunt u voor overwinningspunten aanschaffen. Dat is geen overbodige luxe want u wil meerdere opties openhouden.

Special Agents zijn wat hun naam al suggereert: speciaal. Ze duiken even op, voetren hun opdracht uit en verdwijnen daarna vliegensvlug naar de aflegstapel. Hun speciale acties zijn meestal ook gekoppeld aan een lekkere hoeveelheid overwinningspunten. Met de ondervrager bijvoorbeeld kunt u een handkaart van een tegenstander stelen. Maar die tegenstander krijgt dan weer drie overwinningspunten op zijn conto bijgeschreven. Aan u de keuze.

Zolang u complete datalinks kunt binnenhalen en u aan de voorwaarden van uitgespeelde missies blijft voldoen blijft u tijdens uw beurt maar scoren. Ook speciale eigenschappen kunt u tijdens uw heractiveren zolang ze vanuit de facties naar u toe wijzen. Wie als eerste 40 punten binnenhaalt luidt het speleinde in, waarna de lopende ronde nog wordt uitgespeeld. Dat wordt ook mooi bijgehouden met behulp van uw speciale beurtkaarten, ook nog eens voorzien van een handig actieoverzicht.

Sommige woorden werden voor bepaalde spellen uitgevonden. In dit geval heet dat woord 'dilemma'. Alles wat u doet heeft een keerzijde, een keerzijde waarvan iemand anders profiteert. Uw tegenstanders op het juiste moment net iets minder laten profiteren dan uzelf is de sleutel tot winst.

Het is altijd leuk als er een verfrissend nieuw spelconcept wordt geïntroduceerd. 'The Agents' doet dat met verve. U hebt echt het gevoel op speciale missie te zijn en te opereren in een schemerzone, subtiel saboteren is schering en inslag en de missies geven de thematische omzetting nog een extra boost. Zoals het elk goed spionageverhaal betaamt heeft elke handeling consequenties, niet altijd dewelke u vooraf had ingeschat, en kan elk detail desastreuze gevolgen hebben.

Uiteraard wordt er gesneuveld, soms bij bosjes. U zult maar met een sluipschutter worden geconfronteerd, voor u het weet leggen al uw geheim agenten het loodje. En wie het loodje legt blijft gewoon dood in de factie liggen, daardoor aan uw keuzemogelijkheden knabbelend. Tenzij u iets aan die sluipschutter van uw buurman doet. Door er een infiltrant op af te sturen bijvoorbeeld, waardoor hij, althans tijdelijk, naar uw vereniging overloopt.

Ik raad de liefhebbers van Android Netrunner dringend aan hier eens naar te kijken en zich vervolgens de vraag te stellen of ze nog naar dat Android Netrunner universum willen terugkeren. Ik garandeer hen dat het een dubbeltje op zijn kant wordt.

The Agents Is met elk opgegeven spelersaantal zeer de moeite, met een speciale vermelding voor de tweespelervariant, die u echt het onderste uit uw kan doet halen. Ook met z'n drieën scoort The Agents erg hoog en dat is toch ook altijd mooi meegenomen.

Met de kaarten moet u wel opletten. Bij onoordeelkundig manipuleren vliegen ze zo uw hele huiskamer door. Dat komt door het plastic waarvan ze gemaakt zijn. Voordelig is dan weer wel dat ze heel stevig zijn en volledig afwasbaar. En bloedmooi geïllustreerd, met een tekenstijl die naadloos aansluit op het thema.

The Agents is mentaal zeer uitdagend - kan ook moeilijk anders, u bent immers op een geheime missie - en meestal ook spannend tot de laatste beurt. Het is een spel waaraan ik na afloop nog veel over zit na te denken, altijd een heel goed teken.

The Agents is ook heel compact en voorzien van amper 9 kleine bladzijdes spelregels, vol geïllustreerde voorbeelden. Wonderlijk hoeveel diepte er uit zo'n klein pakketje kon worden gepuurd.

Absolute aanrader.

Dominique


The Agents

Uitgegeven in eigen beheer (2013)

Saar Shai

2 tot  5 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

10:23 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the agents |  Facebook |

30-07-14

Lost and found?

Eén kaart op hand, er eentje bijtrekken van een ultrakleine trekstapel en er eentje uitspelen.

Bij velen onder u gaat er nu een belletje rinkelen, mogelijk zelfs een kathedraalklok.

U denkt immers onmiddellijk aan Love Letter, dat heerlijke kaartspelletje dat minimalisme in de spellenwereld heeft geïntroduceerd.

En de maker zou de maker niet zijn als hij niet nog iets kleins in de, zelfs niet brede, mouw had zitten. Al zijn het vier mouwen, want ze zijn met z'n tweeën dit keer.

Lost Legacy: The Starship.

De Japanse editie verscheen al in 2013 en werd ondertussen gelukkig, al kunnen hier kanttekeningen bij worden gemaakt, door AEG opgepikt. Met een kleine thematische wijziging.

U moet geen liefdesbrieven bezorgen deze keer, maar een verdwenen ruimteschip opsporen vóór uw tegenspelers dat doen. Dat doet u middels deductie en ook met een beetje hulp van vrouwe Fortuna.

Een minimalistisch spelsysteem is uiteraard ook gediend met een minimalistische opzet. 'Lost Legacy: The Starship'  stelt ook hier niet teleur. Voor u 'Lost Legacy: The Starship' kunt zeggen bent u al startklaar. Het deckje van 16 schudden, een kaartje gedekt ernaast leggen om de ruïnes te vormen en iedere speler een kaart laten trekken. Vanaf dan is het trekken, spelen en de actie van het gespeelde uitvoeren. Ook als die actie u benadeelt.

U mag het doel van uw acties, het uiteindelijk lokaliseren van het ruimteschip, niet uit het oog verliezen. Slim spelen en een beetje bluffen zijn dus aangewezen. De kans is immers groot dat u, voor u ook maar ėėn onderzoeksdaad hebt verricht, uit het spel ligt. Er zijn nogal wat kaarten die u de das kunnen omdoen. Komt er iemand uw hand bekijken als u de 'Sister of Fate' - mooie dame trouwens - op diezelfde hand hebt (1 keer voorhanden), is het verder hulpeloos uitzitten geblazen. De 'Swordsman' (1 keer voorhanden) elimineert u onmiddellijk als hij komt kijken en u een 'Sneak Attack' kaart - hier zijn er 3 van in het spel - op hand hebt. Met een 'Sneak Attack' kaart op hand elimineert u dan weer een andere speler die u met een 'Assault' kaart (3 keer voorhanden) bedreigt, waarna u deze op hand neemt en dus op uw beurt mogelijk een vogeltje voor de kat wordt.

Gelukkig kunt af en toe ook op veilig spelen. Met De 'Old Map' kaart bijvoorbeeld (2 keer voorhanden) mag u de bovenste kaart van de trekstapel bekijken en deze in de ruïnes plaatsen. Daarna mag u de kaarten van de ruïnes schudden, bijvoorbeeld onder tafel om te onthouden welke kaart waar zit, en ze weer naast de trekstapel in de ruïnes plaatsen. Met de 'Search' kaart (3 keer voorhanden) kunt ook ook gaan rommelen in de ruïnes. U mag naar een kaart kijken en die eventueel ruilen met uw  handkaart. Oppassen hiermee, want mogelijk geeft u hiermee belangrijke informatie aan uw tegenspelers, vooral zij die de ruïnes ook al eens hebben bezocht.

Met de 'General' (1 keer voorhanden) mag u de bovenste kaart van de trekstapel bekijken en deze eventueel wisselen met uw handkaart. En met de 'Shadow Thief' tenslotte (1 keer voorhanden) mag u een kaart in de ruïnes bekijken of die van een speler naar keuze. Is het 'The Lost Legacy: The Starship' (uiteraard 1 keer voorhanden) wint u onmiddellijk. Deze kaart impliceert dat het spel in de eerste ronde al afgelopen kan zijn.

Handig is dat op elke kaart linksboven staat aangegeven hoeveel er van die soort in de stapel zit. Dat helpt bij het uitvlooien van uw mogelijkheden en uw potentiële bedreigingen.

Elke kaart heeft ook een waarde, van 1 tot 8, die de rangorde bepaalt tijdens de opsporingsfase op het einde van het spel. Die dient zich aan van zodra de trekstapel leeg is. Hoe lager uw laatste handkaart is, hoe beter. Een X-kaart telt dan niet meer mee. Jammer voor u, u had ze maar kwijt moeten raken. Van laag naar hoog mogen de overblijvende spelers aangeven waar ze denken dat de 'The Lost Legacy: The Starship' kaart zich bevindt. Dat mag ook uw eigen handkaart zijn. Wie ze vindt, wint.

Een vergelijking met Love Letter dringt zich uiteraard op. Zelf vind ik Love Letter beter, maar Lost Legacy: The Starship' is zeker niet slecht. Mogelijk wordt mijn beoordeling negatief beïnvloed omdat Love Letter eerder verscheen en dit spelsysteem nogal veel lijkt op die van de liefdesbrief saga. Een eerste liefde blijft toch altijd iets speciaals. 

Het is blijkbaar bon ton om in te hakken op de grafische omzetting door AEG. Zelf vind deze uitermate geslaagd. Ook geen smurfenletterjes hier, maar lekkere, grote, goed leesbare joekels van zinnen. Een verademing.

Waarvoor AEG wel de figuurlijke brandstapel op moet, is de keuze om de verschillende varianten elk apart uit te brengen. Daarmee pleegt deze, door de band toch zeer sympathieke, uitgever, bewust roofbouw op uw zuurverdiende centjes. Daardoor komt het totaalpakketje al gauw op 45 euro te staan voor 60 kaartjes, 12 overzichtskaarten inbegrepen. Zoals kabouter Langteen in 'Met Langteen en Schommelbuik Voorwaarts' placht te zeggen: 'Neen, dat zie ik niet graag'.

Mijn exemplaar kwam in een blister met daarin het alom bekende stoffen zakje dat de originele Love Letter zo schattig sympathiek maakte. Nu is het zakje, ook met geborduurde speltitel, donkerblauw. Ook sympathiek en schattig, maar iets minder handig. De doosversie zal waarschijnlijk niet lang op zich laten wachten.

Een Nederlandstalige uitgever ook niet, vermoed ik.

Hebt u Love Letter al is dit geen must. Wil u alles van het minimalisme verzamelen moet u uiteraard toeslaan.

Dominique


Lost Legacy: The Spaceship

Alderac Entertainment Group (2014)

Hayato Kisaragi & Seiji Kanai

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

10 minuten

 

12:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lost legacy: the starship |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende