01-03-15

Amuséement

DE SETTING:

Uw museum.

HET PROBLEEM:

De andere musea, wiens curatoren u willen overtreffen met de grootste en indrukwekkendste tentoonstelling van schilderkunst die de moderne wereld ooit heeft gezien.

DE OPLOSSING:

U bent het soort Curator waarvoor de hoofdletter C werd uitgevonden. U gaat zich dus niet in een hoekje laten drummen en houdt de muurhaakjes en hamer al in de aanslag.

En u gaat alles laten aanrukken wat ook maar iets van betekenis heeft in de verfsector. Van van Gogh over Breugel tot Monet. Uw collega curatoren en kunstzinnig poepie laten ruiken heet dat.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U gaat aan de kunstzinnige slag met 60 schilderijkaarten (genummerd van 1 tot 60), 3 grote bonustegels, 4 overzichtskaarten, 30 dubbelzijdig bedrukte kroonluchter/traphal tegels en een uitmuntend regelboek.

Drie etages heeft uw museum en daar probeert u de aangeleverde werken zo goed mogelijk thematisch te verwerken. Die thema's zijn landschappen, water, portretten, architectuur en dieren. De kroonluchter- en traphalfiches zorgen voor de afscheiding tussen uw galarijen.

Goed thematisch verwerken betekent dat u de werken die bij elkaar horen  zoveel mogelijk wil groeperen. De bezoekers van uw museum hebben dat graag. Het vergemakkelijkt ook aanzienlijk de samenstelling van uw glossy brochure. Anders gezegd: u hangt de schilderijtjes naast elkaar.

U wordt wel geconfronteerd met een numerieke speltechnische wetmatigheid die uw plannen aanzienlijk in de war stuurt. De schilderijen zijn namelijk genummerd van 1 tot 60 en ze moeten in elk van uw 3 galerijen van links naar rechts in stijgende volgorde worden opgehangen. De schilderijen haalt u uit uw kaarthand van 5. U hangt er eentje op en trekt er van de trekstapel eentje bij. Moeilijk is anders. 

U hoeft tijdens de opbouw niet van links naar rechts te werken. U kunt gelijk waar uw schilderijen ophangen zolang u maar de opstijgende volgorde van links naar rechts respecteert. En wat hangt, hangt. Er wordt niet gemorreld achteraf. Daarvoor is uw respect voor de meesterwerken te groot.

Hebt u als eerste uw gelijkvloers, eerste etage of tweede etage volgehangen krijgt u onmiddellijk de bijhorende bonustegel. Die levert u op het einde van het spel 4 punten op.

U krijgt ook extra punten als u werken van hetzelfde thema naast elkaar hangt (2 punten per koppeltje) of, beter nog, de werken van hetzelfde thema via een traphal met elkaar verbindt (3 punten per koppeltje).

Tenslotte levert elk werk in uw museum u sowieso 1 punt op.

Het spel eindigt van zodra geen enkele speler nog een schilderij kan plaatsen. Uiteraard wint de speler met de meeste punten. Gelijke standen worden ongelijk gemaakt middels het aantal schilderijen in het museum van de betreffende spelers en eventueel de binnengehaalde bonustegels.

AMUSÉEMENT

Musée, beste medespeler, is een heerlijk makkelijk, wonderschoon, elegant en vooral ontspannend spelletje.

Wilt u zich eens rustig met uw partner aan tafelontspanning doen hoeft u niet verder te zoeken.

De regels zijn in een oogwenk uitgelegd, het materiaal is ronduit prachtig en het spel bestrijkt een ideale tijdspanne. Een revanche zal gegarandeerd uw deel zijn.

Laat u echter niet misleiden door de schijnbare eenvoud. U moet wel aan de planning als u wil winnen. Groeperen van werken in een galerij en tussen de aanpalende etages lijkt makkelijk maar is het niet. Het verdient ook aanbeveling de musea van uw tegenstander(s) in de gaten te houden. Het gebeurt niet zelden dat plots een werk waarnaar u naarstig op zoek bent in een galerij van een tegenstander opduikt waardoor u dan weer de flexibiliteit in moet. De numeriek opstijgende spelvoorwaarde zal u ook regelmatig parten spelen en u moet goed opletten dat u zichzelf in uw opwinding en lot-uitdaging niet vast speelt waardoor u bij de eindtelling kostbare punten verspeelt.

Ook met z'n vieren (partnerspel) kunt u hieraan veel plezier beleven, maar het is met z'n tweeën of drieën dat dit spel echt excelleert. Het is trouwens enkel met z'n drieën dat alle kaarten in het spel worden gebruikt, waardoor dit spel gelijk een prominente plaats opeist binnen het niet echt uitpuilende 'best voor triootjes' segment.

Een leuke bonus is uiteraard ook dat u het mooiste wat ooit op canvas werd aangebracht hier zomaar door uw handjes kunt laten gaan. van Gogh, Breugel, Monet, Botticelli, van der Heyden, Turner, Barlow, Blake, Raphael, Bosch, Hokusai, van Eyck, da Vinci, Waterhouse, Vermeer, het is maar een greep van het schoon volk dat de illustraties van dit spel voor zijn rekening nam.

Om maar te zeggen dat u na afloop nog extra kunt genieten van een tableau van heb ik je daar, gewonnen of niet.

Musée in een notendop? Heerlijk kortstondig tijdverdrijf.

8,3 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Musée

Gryphon Games (2015)

Alf Seegert

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

 

15:00 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: musée |  Facebook |

20-02-15

Harry Topper

The Institute for Magical Arts

DE SETTING:

Zweinstein, sort of.

HET PROBLEEM:

Dokter Phineas (let op de naam), directeur van het gerenommeerde Institute for Magical Arts én groot magiër, is spoorloos verdwenen.

DE OPLOSSING:

Het verdwijnen van Dr. Phineas zorgt uiteraard voor heel wat opschudding. Opschudding die, moest ù het nieuwe schoolhoofd worden, al snel weer zou omslaan naar de nu zo gemiste kalmte en rust. Het windje dat uw persoonlijkheid over het instituut zou laten waaien zou trouwens van een ongekende frisheid zijn. U stelt zich dus kandidaat.

Jammer genoeg is er ook een concurrent opgedoken wiens windje naar eigen zeggen een heel stuk frisser ruikt dan het uwe.

Uw opdracht? Zoveel mogelijk magie verzamelen om de commissie die over de aanstelling gaat over uw streep te trekken.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U gaat aan de magische slag met 40 instituut kaarten, 6 locatiekaarten, 12 charmeerblokjes, 2 scorekaarten, 1 portaalkaart, 2 fasekaarten, 2 scoreblokjes in rood en blauw, 12 actiekaarten, 1 kaartoverzicht, 54 krachtblokjes in rood en blauw, 1 etherische wereld  kaart, 6 herdobbel blokjes en 8 zeszijdige dobbelstenen in rood en blauw.

Aan de slag gaan betekent hier verbeten strijd leveren om de instituut kaarten, volgestouwd met magische eigenschappen, tot een van u tweeën 20 punten heeft verzameld en zich het nieuwe schoolhoofd mag noemen.

Die instituut kaarten worden vanuit een trekstapel aan locatiekaarten gekoppeld van waaruit u ze probeert binnen te halen door het inzetten van invloedblokjes. Hoeveel invloedblokjes u kunt inzetten hangt af van de actiekaart die u aan de locatiekaarten uitspeelt én van uw dobbelresultaat bij het begin van elke ronde, die trouwens uit 5 fases bestaat. Na het dobbelen legt u de zeszijdige dobbelstenen aan de corresponderende locatiekaarten, uiteraard ook handig genummerd van 1 tot 6.

Daarna legt u 4 van uw actiekaarten gedekt aan uw 4 dobbelstenen. Uw setje actiekaarten bestaat uit het tevoorschijn toveren van 1 invloedblokje (3), het tevoorschijn toveren van 2 invloedblokjes (1) en het trekken van invloedblokjes naar uw persoonlijke voorraad (2). Opnieuw dobbelen mag, mits u daarvoor herdobbel blokjes inlevert. Blokjes komen op de instituut kaart aan de locatie te liggen of op het portaal, die zich altijd aan locatiekaart 6 ophoudt.

Wilt u invloedblokjes naar uw persoonlijke voorraad halen moet de gepaste actiekaart uitspelen en u krijgt dan het dobbelresultaat in invloed uitbetaald.

Invloed uitspelen kost dus ook actiekaarten en u plaatst de invloedblokjes op de instituut kaart aan de locatie(s) die u hebt gedobbeld. Op de instituut kaarten staat aangegeven hoeveel blokjes u minstens moet uitspelen om ze binnen te halen én hoeveel blokjes u meer moet hebben uitgespeeld dan uw tegenstander.

Het portaal, altijd beschikbaar, is een speciale locatie. Ze verbindt u rechtstreeks met de etherische wereld, waar 1 invloedblokje naartoe kan worden gezapt en waar u mooie beloningen tegemoet kunt zien. Als uw tegenspeler u niet dwars zit tenminste. Zapt u liever niet naar de etherische wereld kunt u er ook voor kiezen om al uw invloedblokjes op het portaal naar een instituut kaart van uw keuze te zappen.

Kunnen er op het einde van een ronde instituut kaarten worden geclaimd gaan ze uiteraard naar de speler met de meeste invloed. Ze leveren gelijk punten op én een eenmalige of permanente eigenschap, die u zeker van pas zal komen. u start het spel trouwens met een handige instituut kaart op zak. Maar er zit nog veel meer lekkers in het aanbod. Wat bijvoorbeeld te denken van de Ring van Invloed, die u slechts 1 punt oplevert maar waarmee u invloedblokjes van een tegenstander kunt verwijderen? Of het Schild, waarmee u een eenmalige eigenschap van een instituut kaart van een tegenstander kunt neutraliseren? Of de gebroken toverstok, die 0 punten waard is maar zichzelf plots naar 7 punten katapulteert als u de andere helft binnenhaalt? Of de niet bepaald risicoloze set Tarotkaarten, die slechts 1 punt waard is maar waarmee u 2 kaarten van de trekstapel mag trekken, eentje mag houden en de andere aan uw tegenstander moet geven?

Karakters komt u ook tegen. Orion de Magiër bijvoorbeeld, of Calaban, de goochelaar. Die zijn elk evenveel punten waard als het aantal karakters dat u om u heen hebt verzameld.

Even terug naar het portaal en de etherische wereld. In de etherische wereld kan maar 1 speler vertegenwoordigd zijn en er wordt meestal hevig strijd om geleverd. De beloningen zijn ook navenant, afhankelijk van hoeveel invloedstenen u erop hebt liggen. 1 invloed terughalen levert u een charmeerblokje op (die zijn elk een punt waard), met 2 invloed kunt u 2 charmeerblokjes kopen én uw herdobbel blokjes weer aanvullen tot 3, 3 invloedstenen geven u 4 charmeerblokjes en met 4 invloedblokjes krijgt u zomaar 4 charmeerblokjes én de bovenste instituut kaart van de trekstapel. U moet daar wel over meerdere rondes naartoe werken en dat betekent dat u dan tijdelijk over minder invloedblokjes in uw voorraad kunt beschikken. Dat kan er dan weer genadeloos inhakken op het strijdtoneel voor de instituut kaarten.

Zo gaat het duel voort tot een van u beiden op het einde van een ronde 20 punten heeft verzameld.

MAGICAL MYSTERY TOUR DE FORCE:

Steve Finn (let op de naam), sinds Scriptorium (Biblios) een mijner helden, doet het 'm wéér. 

The Institute for Magical arts doet in eerste instantie erg denken aan Capo Dei Capi, van dezelfde auteur, waarvan u trouwens hier in de rechterkolom (2014) een bespreking terugvindt. The Institute of Magical Arts is nog leuker. Dat wil wat zeggen.

Niet dat u gelijk een polonaise zone moet gaan afbakenen in uw woonkamer  maar enig feestgedruis mag, en zal, toch weerklinken na afloop van uw eerste partij.

Dat komt door de erg spannende en erg interactieve tweestrijd die u met uw concurrent levert, het prima spelmateriaal dat u daarbij gebruikt, de leuke twists en combo's die de instituut kaarten genereren, de overzichtelijke speelduur (een revanche zal gegarandeerd uw deel zijn), de snelheid van spelen (veel gebeurt simultaan), het plezier dat u beleeft bij het manipuleren van het portaal, de belangrijke afwegingen die u moet maken, het blufelement en de flexibiliteit die van u gevraagd wordt omwille van de niet altijd meewillende dobbelstenen.

The Institute for Magical Arts is heerlijk speelplezier voor twee. Het bevat alle ingrediënten - en in de juiste samenstelling - die deze jongen leuk vindt in een spel: kaarten, dobbelstenen en vooral charmeerblokjes. Vooral van dat laatste ingrediënt kan ik wat extra aanvoer gebruiken.

8,7 op de Pak-o-Meter.

Dominique

 

The Institute for Magical Arts

Dr. Finn's Games (2015)

Steve Finn

2 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

16:17 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: the institute for magical arts |  Facebook |

18-02-15

Zet een PRISM-lamp voor je raam vannacht.

Rise to Power

DE SETTING:

De verre toekomst.

HET PROBLEEM:

Een bevolkingsexplosie. Megasteden. Energieschaarste. Fallouts.

DE OPLOSSING:

PRISM, een nieuwe energiebron die quasi onuitputtelijk blijkt.

En u natuurlijk, de CEO van een van de bedrijven die PRISM ontginnen en aanleveren. Alleen wil u de hele koek voor uzelf en daarvoor moet u de overheid om uw overbetaalde vinger winden. Zo zorgt u ervoor dat de lucratiefste contracten aan u worden toegewezen, een quasi monopolie het uwe is en uw overbetaalde vingers nog méér op varkensworstjes beginnen te lijken.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

Als speeltjes krijgt u 72 PRISM kaarten in 3 kleuren, 6 krachtcentrale kaarten, 4 agenda kaarten, 54 contract kaarten (dubbelzijdig bedrukt, met aan de ene zijde een contract en aan de andere zijde een corresponderend district), 6 overzichtskaarten, 12 overheidscontract kaarten, 6 CEO kaarten 6 PRISM pyloon kaarten en  4 geavanceerde agenda kaarten toegeworpen. En 18 markeerfiches waarmee u uw status op uw overzichtskaart bijhoudt.

Een beurt is erg simpel. Nadat u verplicht 2 contracten uit het steeds 4 tellende aanbod hebt genomen en die aan uw krachtcentrale - dat is de startkaart in uw bouwzone - of een afgebouwd district hebt gekoppeld mag u 2 acties doen. U kunt kiezen uit 6 mogelijkheden.

Een contract activeren:

U draait een contract in uw bouwzone gewoon om naar de district zijde, waarmee u gelijk aangeeft dat u een district van energie voorziet. U moet daarvoor wel minstens het aantal opgegeven en corresponderende kleur PRISM eenheden uit uw handkaarten betalen. Kunt u passend betalen krijgt u gelijk een extra actie (denk aan Alhambra).

Een nieuw district kan enkel aan uw krachtcentrale of aangrenzend aan een ander district worden geplaatst en u moet te allen tijde rekening houden met uw district limiet.

Districten leveren u op het einde van het spel punten (invloed) op en daar gaat het uiteraard om.

Als u het slim speelt kunt u door het activeren van districten uw handkaartenlimiet - uw startlimiet is 4 - uitbreiden, uiteraard uw puntentotaal opvijzelen en het aantal PRISM kaarten dat u mag bijtrekken verhogen.

Een district opwaarderen:

Hiermee kunt u een bestaand district uitbreiden zonder dat het extra ruimte inneemt in uw bouwzone. U legt dan, na betaling uiteraard, een contract bovenop  een bestaand district met dezelfde naam. De upgrade moet wel een lagere invloedwaarde hebben dan het reeds bestaande district. Dat is interessant als u onvoldoende uitbreidingsmogelijkheden hebt, maar het levert u ook extra overwinningspunten op: 1 punt per upgrade. Ook de punten van de onderliggende kaarten blijft u gewoon behouden.

PRISM kaarten trekken:

Deze hebt u nodig om uw contracten naar districten om te vormen en andere spelers eventueel uit te dagen (zie later). Afhankelijk van de kwaliteit van uw district kan uw treklimiet stijgen. Interessant want meer PRSIM kaarten op het handje biedt meer mogelijkheden.

De wisselactie van uw contracten gebruiken:

Ligt er een contract open in uw stadsdeel kunt u het, zoals eerder al aangegeven, met PRISM kaarten omvormen tot een district. Maar u kunt ook kiezen om de speciale wisselactie te gebruiken. Wat die inhoudt staat mooi aangegeven op het contract. Na het gebruik van de actie komt het contract in de neutrale wisselzone te liggen, waarin het op het einde van de ronde automatisch wordt omgevormd tot een district, grijpklaar voor een van de andere spelers.

Verleidelijk dus, maar tricky.

Wat doet u bijvoorbeeld met Offshore Marina, die een invloedwaarde van 4 heeft maar ook de erg verleidelijke wisselactie 'kies een tegenspeler en laat hem kiezen: leg 3 PRISM kaarten af of laat de uitspeler van deze kaart 5 PRISM kaarten trekken. Krijg een extra actie.' Daar moet een mens toch even goed over nadenken. Zeker als die mens weet wat er met de volgende actie kan gebeuren.

Neem een district uit de wisselzone:

Bam, dat komt aan. U mag gewoon, als er eentje ligt natuurlijk, een district uit de wisselzone nemen en deze in uw bouwzone plaatsen. U kunt het gebruiken als een nieuw district of als een upgrade. Naakte punten zijn dit, gratis en voor niks.

Daag een andere speler uit:

Leuk, handig maar ook niet zonder risico. U mag een andere speler uitdagen door een openliggend contract in zijn stadsdeel aan te vallen. U moet daarvoor wel minstens de nodige PRISM bouwkosten op hand hebben en u moet die kaarten aan uw doelwit laten zien. Als uw doelwit als reactie het contract niet onmiddellijk kan omvormen naar een district (nieuw of een upgrade) mag u het vorderen en als district in uw bouwzone leggen. Faalt u geeft u uw tegenstander een lichte voorsprong. U mag dan wel uw PRISM kaarten weer op hand nemen maar iedereen heeft wel gezien welke PRISM kaarten u op hand hebt. En weten is macht, dat weet u.

Op het einde van elke beurt moet u zorgen dat u uw handlimiet respecteert, worden de beschikbare contracten weer aangevuld tot 4 en worden alle contracten in de wisselzone naar hun district zijde gedraaid.

U speelt lekker door tot een speler 8 districten in zijn bouwzone heeft liggen of als de contractzone niet kan worden aangevuld. De speler met de meeste punten wint.

KOM NAAR HET LICHT!

Rise to Power is alvast een van mijn ontdekkingen van het prille 2015.

Het speelt erg lekker weg - op drie kwartiertjes bent u klaar - en het erg overzichtelijke en korte regelwerk laat geen enkele vraag open. 

Het spelmateriaal is prima, al is het artwork op de kaarten, zij het erg functioneel, niet echt mijn ding. Door het symboolgebruik werd ook aan de kleurenblinde medemens gedacht, iets wat deze jongen (hoewel zelf niet kleurenblind) altijd kan appreciëren. Prima verpakt ook, dat materiaal, met een zeer handige inlay.

U moet voortdurend goed opletten. Welke contracten neem ik? Welke doelkaarten kan ik ermee binnenhalen? Hou ik voldoende uitbreidingsmogelijkheden open? Welk district kan ik upgraden? Die ik een wisselactie, goed weten dat de volgende speler daardoor extra punten kan oogsten? Speel ik op snelheid of temporiseer ik? Daag ik een tegenspeler uit of is het risico op alleen maar het blootgeven van mijn handje te groot?

Ook een belangrijk vraag vooraleer u begint met spelen: welke uitbreiding(en) knal ik erin? De CEO's (mijn favoriet), de PRISM Pylonen, de overheidscontracten of de geavanceerde agenda's? Of allemaal tegelijk? Leuk is dat ze het spel anders maken zonder te zwaar te raken aan de fundamenten en dat ze eenvoudig zijn in te passen.

Het spel speelt lekker weg met elk opgegeven spelersaantal en kon mij met 2 spelers zeer bekoren.

Zoekt u nog een uitdagend kaartspel met een niet alledaags thema, leuke en interessante spelmechanismen en een aangename diepte moet u dit zeker eens bekijken.

7,8 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Rise to Power

APE Games / Rule & Make (2014)

Allen Chang / Alistair Kearney

2 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten

 

15:05 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rise to power |  Facebook |

16-02-15

Graa(i/f)gebied

Super Motherload

DE SETTING:

Mars.

HET PROBLEEM:

Concurrerende mijnbouwbedrijven. U staat aan het hoofd van eentje ervan en u droomt ervan de grootste te zijn.

DE OPLOSSING:

Ervaren personeel, degelijk boormateriaal en enkele tonnen zware explosieven.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U krijgt ter beschikking: 4 dubbelzijdige spelborden, 23 pilootkaarten per speler, 16 artefactfiches, 16 bomfiches, 30 doelkaarten, 78 tunnelfiches in verschillende lengte, 80 dubbelzijdig bedrukte mineraalfiches en een spelregelboekje.

U krijgt 4 van uw 7 start pilootkaarten op hand. de resterende 3 startkaarten vormen uw trekstapel.  De overige 16 kaarten worden gesorteerd en in 4 setjes, in stijgende waarde, en voor u op tafel gelegd. Die kunt u in de loop van het spel aankopen. Uw startmateriaal wordt vervolledigd met een bomfiche. Interessant.

Het startbord (Marsoppervlak) wordt op tafel gelegd en het resterende spelmateriaal wordt naast het bord gesorteerd. Er worden 6 doelkaarten opengelegd, 3 gouden en 3 zilveren.

Tijdens uw (snelle) beurt kunt u 2 acties doen en u kunt uit 3 mogelijkheden kiezen (2 keer dezelfde actie doen is toegestaan).

Kaarten op hand nemen:

Heel eenvoudig dit: gewoon 2 kaarten van uw trekstapel op hand nemen. Trekstapel leeg = aflegstapel schudden en 2 bijtrekken. Notoire deckbuilders gaan hier geen probleem mee hebben.

Boren:

Vanaf nu wordt het echt leuk.

U kunt pilootkaarten met dezelfde kleur boorsymbool gebruiken om Mars in te duiken en naar mineralen te zoeken. Het aantal boorsymbolen bepaalt hoe diep u boren kunt. Alles wat u hierbij op het speelbord met de tunneltegels afdekt is voor u. Mineralen, extra bommen, artefacten of extra kaarten op hand. Mineralen gebruikt u om nieuwe piloten aan te werven, waardoor u uw deck aanzienlijk opwaardeert (u krijgt meer mogelijkheden). Bommen gebruikt u voor bomacties (zie later) en artefacten geven u tijdens uw beurt allerlei voordeeltjes, als u ze inlevert tenminste.

Boren gaat altijd in een rechte lijn en u moet vertrekken van het Marsoppervlak of aangrenzend aan een reeds aangelegde tunnel. Er zijn nog bijkomende legregels waarop ik hier niet verder inga.

Mineralen legt u onmiddellijk op een van de bovenliggende, nog beschikbare pilootkaarten van uw arbeidsmarkt. Die kosten van 10 tot 25 dollar en zodra u het gevraagde bedrag bereikt - u krijgt geen wisselgeld - komt deze kaart in uw aflegstapel. Klaar voor later gebruik. Nog belangrijker: elke aangekochte kaart levert u extra punten op.

U moet wel goed opletten tijdens uw werkzaamheden. Boren kan immers niet op rotsen. Om die weg te krijgen hebt u de volgende actie nodig.

Wilt u metaal penetreren hebt u ook de booractie nodig. Dat moet dan wel gebeuren met pilootkaarten met hetzelfde boorsymbool kleur als het metaal. Onder metalen platen vindt u meestal erg waardevolle mineralen.

Dynamiteren:

Alleen met explosieven krijgt u rotsformaties klein. U legt daartoe een pilootkaart met een bomsymbool af en mag de op die kaart aangegeven matrix op het speelbord met de tunnelkaarten afleggen (roteren mag). Ook hier krijgt u wat u afdekt zomaar toegeworpen. Tegen metalen platen kunt u met uw bommetjes niets beginnen. Daar kunt u alleen met uw boorkoppen terecht.

Op het einde van uw beurt mag u nog 5 handkaarten overhouden. Bedenk wel dat u slechts kaarten bij kunt trekken met de 'trekactie' of, als u het slim speelt, met een bonusje hier en daar.

OP NAAR HET LAATSTE ARTEFACT!

Vervult u tijdens de boor- of dynamietactie een van de openliggende doelkaarten mag u zich die onmiddellijk toeëigenen. Punten leveren die op, niet meer of minder. Weggenomen zilveren doelkaarten worden vervangen, gouden doelkaarten niet. De gouden doelkaarten leveren meer punten op en hebben betrekking op welke en hoeveel piloten u aankoopt, zilveren doelkaarten spitsen zich eerder toe op de acties op het speelbord, bv. bij een booractie een tunnel van 5 lengte graven.

Van zodra het laatste artefact van een speelbord is bedekt wordt het volgende bord aangelegd. De speler die aan de beurt is bepaald welke zijde van het speelbord wordt gebruikt.

Het spel gaat verder tot het laatste artefactsymbool op het laatste bord werd afgedekt - daarvoor moet u wel heel diep - waarna de punten worden geteld.

Punten krijgt u voor uw pilootkaarten, de doelkaarten die u hebt verzameld en de eventuele punten op een artefact. Wie de meeste punten heeft verzameld wint.

SPEELPLEZIER AANGEBOORD!

Super Motherload is een kruising tussen een deckbuilder, Tetris en een workerplacer. Het speelt als een trein met alle opgegeven spelersaantallen - met 2 spelers wordt speelbord 3 niet gebruikt - en het is enorm prettig om te doen.

Het spelmateriaal is van de beste kwaliteit en de ietwat ruwe en dissonant vormgegeven kaarten zijn echt mijn ding. De doos zit net genoeg propvol en u krijgt stevige ziplock zakjes meegeleverd om uw spulletjes in te doen. Die spulletjes, de fiches, zijn van een erg hoogstaande kwaliteit.

Twee acties hebt u slechts tijdens uw beurt, maar toch wordt u hier, zoals het een goed spel betaamt, voor verscheurende keuzes geplaatst. Ga ik boren of leg ik een bommetje? En waar doe ik dat dan? Geef ik dan geen voorzetje aan mijn tegenstander(s)? Gebruik ik een actie om kaarten bij te trekken, in de hoop dat ik de juiste boorkleur trek? Welke pilootkaarten wil ik zo snel mogelijk in mijn deck hebben? Voor welke doelkaarten ga ik? Welk aankoopvoordeel kan ik nu het best gebruiken? Toch maar massaal overbetalen voor die piloot of sparen voor een andere? Plan ik mezelf naar een dubbelaankoop? Ben ik zeker van mijn stuk en race ik naar dat laatste artefact?

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de boorbonussen of aankoopbonussen die bepaalde pilootkaarten u geven, bonussen die dan nog eens verschillen per spelersdeck. Zo laten bepaalde piloten u extra kaarten trekken tijdens uw beurt, of ze geven u een extra actie, of extra mineralen, of een diagonale booractie, of een extra bom (gouden tip: zorg dat u altijd een bommetje in voorraad hebt), of ze laten u morrelen met de doelkaarten, of u mag ze bij aankoop direct op hand nemen enz.

De artefactbonussen zijn ook niet te versmaden. Ook hier vindt u extra beurten, extra kaarten op hand, extra bomfiches, naakte punten en zelfs een combinatie kaart+bom. U mag er zoveel inleveren als u wil tijdens uw beurt waarna ze voorgoed uit het spel verdwijnen. Er zijn er maar 16 te verdienen in het hele spel dus af en toe een artefactje meepikken is zeer aan te raden.

Leuk is ook dat u altijd wat kan en dat u altijd iets kan binnenhalen.

Super Motherload is een Canadian Game Design 2014 Winner en ik kan de jury alleen maar bijtreden. Het is een vlot spelend, thematisch mooi omgezet spel met veel interactie. Het heeft ook voldoende 'diepgang', gekoppeld aan een eenvoudig regelwerk waardoor ook niet-veelspelers quasi onmiddellijk hun weg in de ondergrond van Mars zullen vinden.  

Absolute aanrader.

8,2 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Super Motherload

Roxley Games

Gavan Brown / Matt Tolman

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

75 minuten

 

10:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: super motherload |  Facebook |

15-02-15

To boldly dobbel where no man ever dobbelde before..

Roll for the Galaxy

DE SETTING:

Het heelal.

HET PROBLEEM:

U wil het grootste ruimterijk claimen maar u bent niet alleen.

DE OPLOSSING:

Als een gek beginnen te exploreren, ontwikkelen, koloniseren, produceren, handelen en consumeren. Met alles wat u aan tactisch en strategisch vernuft in u hebt.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U en uw tegenspelers gaan aan de slag met 111 speciale dobbelstenen (wit, rood, paars, geel, blauw, groen en bruin), 5 grote fasefiches, 5 zichtschermen met aan de binnenkant wat speluitleg, 5 plastic dobbelbekers, 5 houten speelfiguurtjes, 5 spelersbordjes, 55 beiderzijds bedrukte planeet- en ontwikkelingsfiches, 9 thuiswereldfiches, 9 factiefiches, 2 stoffen buidels in verschillende grootte, 33 overwinningspuntenfiches in verschillende nominaties en 5 'fasestrips' voor achter uw zichtschermpje.

Wat u met al dat materiaal doet ga ik niet in detail uitleggen, maar kort samenvatten.

U begint met een startwereld, die bestaat uit 2 planeten en 1 ontwikkeling en een banksaldo van 1 intergalactische credit. Op uw persoonlijke tableau is er ruimte voor ontwikkelingen en kolonisatieactiviteiten, en u kunt er ook aan PC-banking doen. U trekt voor het spel begint ook een ontwikkeling en een planeet uit de buidel die al gelijk 'in constructie' gaan, in aanbouw zeg maar.

U gooit 3 witte startdobbelstenen in uw dobbelbeker en plaatst er 2 op het burgerveld van uw tableau. U vult deze dobbelsteenvoorraad aan met extra dobbelstenen die uw startwereld genereert op uw burgerveld, uw startplaneten, uw ontwikkeling of in uw dobbelbeker.

U dobbelt achter uw zichtschermpje met uw actieve dobbelstenen (die in uw dobbelbeker) en wijst ze vervolgens toe aan de corresponderende actiesymbolen door ze eronder te leggen. U moet ook 1, en enkel 1, dobbelsteen op een actieveld leggen. Zo weet u zeker dat u deze actie in de actiefase zult kunnen uitvoeren. U kunt ook 1 dobbelsteen opofferen om een dobbelsteen onder een actie naar een andere te verplaatsen. Dictate heet dat. Bij al dit gemanipuleer mag u de dobbelzijdes niet veranderen.

Al uw dobbelstenen op en onder uw actievelden zijn nu werkers die, als ze geactiveerd wordt, elk de bijbehorende actie kunnen doen.

Naadloos gaan we dan over naar de actiefase, waarin elke speler zijn gekozen acties onthult en u hopelijk kunt:

Exploreren:

U trekt per werker een tegel uit de grote buidel + eventueel extra tegels per wereld of ontwikkeling die u van uw tableau verwijdert, kiest welke zijde en wilt gebruiken en legt deze tegel onderaan de stapel op uw planeet- of ontwikkelingsveld. Deze planeten en ontwikkelingen kunt u in de ontwikkelingsfase of de kolonisatiefase ontdekken.

U kunt er ook voor kiezen om per werker 2 credits bij de schrijven op uw zichtrekening.

Ontwikkelen:

U plaatst elke werker op de ontwikkelingstegel die bovenaan op uw persoonlijk tableau ligt. Liggen er genoeg komt de ontwikkeling in uw wereld te liggen. Dat levert u in bepaalde fases permanente voordeeltjes op. Doen dus. Houdt u werkers over gaan die gewoon naar de onderliggende tegel. Indien er echter geen tegel meer ligt gaan ze rechtstreeks naar uw dobbelbeker.

Koloniseren:

Hier doet u hetzelfde als in de ontwikkelingsfase, maar dan met uw planetenstapeltje. Een gekoloniseerde wereld levert een eenmalig voordeel op, bv. een extra dobbelsteen.

Produceren:

Elke werker genereert een goed op een niet grijze planeet (de kleur van de werker doet er niet toe), waarbij u er goed op moet letten dat elke planeet slechts 1 grondstof kan produceren. U legt daartoe de werker gewoon op de door u gekozen planeet.

Verschepen:

Handelen of punten scoren doet u hier, door met elk gedobbeld schipsymbool een grondstof te verschepen en de opbrengst in geld of overwinningspunten om te zetten.

Als u handelt krijgt u voor elk verhandeld goed op basis van de kleur van de wereld van waarop u verscheept credits (blauw 3, paars 4, groen 5 en geel 6). Hou er wel rekening mee dat uw banksaldo maximum 10 credits mag bedragen.

Als u consumeert krijgt u per goed een overwinningspunt, aangevuld met een extra overwinningspunt als de kleur van het goed overeenkomt met de kleur van de planeet van waarop het wordt verscheept en nog eens een extra punt als de kleur van het schip ook nog eens correspondeert met de kleur van die planeet. U kunt hier door goed te plannen maximaal 3 overwinningspunten(fiches) binnenhalen. 

Als dat allemaal is afgehandeld gaan we naadloos over naar de management fase. Daarin moet u verplicht voor elke credit in uw bezit nieuwe werkers van uw bevolkingsveld naar uw dobbelbeker overhevelen (handig voor de volgende beurt). U kunt ook ontwikkelings- of kolonistenwerkers naar uw dobbelbeker terugsturen (ook handig voor uw volgende beurt, al lijden uw kolonisatieactiviteiten en uw onderzoek daaronder). Als afsluiter van de ronde worden de grote actiefiches weer naar hun inactieve zijde gedraaid. Blijkbaar wordt u ook, zij het bescheiden, gesubsidieerd want op het einde van een ronde behoudt u sowieso 1 credit op uw bankrekening.

In deze fase gaat u ook even nakijken of het speleinde niet wordt ingeluid. Dat gebeurt als er geen puntenfiches meer in voorraad zijn of een speler zijn 12de tegel heeft gebouwd (starttegels inbegrepen).

Uiteraard is een puntentelling onlosmakelijk met dat speleinde verbonden. Punten krijgt u voor uw gebouwde tegels (planeten en ontwikkelingen), uw puntenfiches en de bonussen die uw 6-tegels genereren (denk aan de 6 gebouwen in San Juan). De speler met de meeste punten wint. Bij een gelijke stand worden de dobbelstenen in uw dobbelbeker - het verdient aanbeveling op het einde van het spel uw ontwikkelingswerkers en uw kolonisten van hun werkzaamheden naar uw bekertje terug te roepen - en uw resterende credits in rekening genomen.

CAPTAIN TO THE BRIDGE!

Waar zal ik beginnen, medespeler?

Laat ik maar gelijk beginnen met het einde: aanschaffen die handel. Want wat een spel!

Dit is 'My Preciousssss (San Juan), het dobbelspel'. Veel eleganter dan Race for the Galaxy - een spel dat ik speltechnisch tot op heden nooit heb kunnen doorgronden - en ver-schrik-ke-lijk leuk. Woorden werden bij het neerschrijven van de vorige zin op geen enkel moment gewogen.

Symboolliefhebbers, zij die Race for the Galaxy in de vingers hebben, komen ook hier aan hun trekken, maar de grote winst voor de nieuwkomers is dat op elke ontwikkelings- en kolonisatietegel ook nog eens tekstueel wordt uitgelegd wat de tegel in kwestie doet. Wat een verbetering, wat een weelde.

Ik was er alvast onmiddellijk mee weg.

En zoveel keuzes die u hebt. Welke actie wil ik zeker doen deze beurt? Selecteer ik die zelf of reken ik op een medespeler om ze te activeren? Gebruik ik de dictate actie? Hoe mijn slecht dobbelresultaat toch nog omzetten in winst? Welke tegel(s) kiezen tijdens de ontwikkelings- en kolonisatiefase? Geef ik daar andere tegels voor op? Lever ik werkers in voor een duur project, wetende dat ik het dan een tijdje met minder dobbelstenen zal moeten doen tijdens de dobbelfase? Wat doe ik met welke kleur dobbelstenen. Welke strategie ga ik volgen, bouw ik voort op mijn startwereld of bouw ik flexibiliteit in om al freewheelend door andere strategieën heen te fietsen? Ga ik voor handel en productie, streef ik naar militair overwicht, koloniseer ik als een gek of ga ik eerder voor maximale ontwikkeling? Ga ik voor snelheid of bouw ik langzaam maar zeker op? Hoe de transferten van de werkers tussen mijn wereld en mijn dobbelbeker optimaliseren? Voor welke soort dobbelstenen ga ik? Dit spel stikt elke beurt van de keuzemogelijkheden, gek genoeg aangestuurd door een dobbelsteenworp. 

Leuk is ook dat u uw dobbelsteenvoorraad nooit meer kwijtraakt in de loop van het spel. Tijdelijk moet u ze af en toe wel missen, door toewijzingen aan projecten en kolonisaties, maar vroeg of laat ziet u ze in uw dobbelbekertje weer. En kunt u een actie niet doen omdat ze tijdens een ronde niet werd geselecteerd komen uw toegewezen dobbelstenen direct weer in uw dobbelbeker terecht, net als uw dictate dobbelsteen.

En die dobbelstenen zelf dan: afhankelijk van de kleur kunt u rekenen op een hogere kans voor bepaalde acties: wit (thuiswereld: exploreren), rood (militair: ontwikkelen, koloniseren), paars (consumptie: verschepen), blauw (vernieuwing: produceren, verschepen), bruin (zeldzame elementen: ontwikkelen), groen (genen: koloniseren, joker), geel (alien technologie: joker). Ze zijn ook beschikbaar in ongelijke hoeveelheden. Van de alien technologie bijvoorbeeld vindt u er maar 9 in de doos, van de militaire 22.

Ook interessant: de handelsfase komt na de productiefase. Ik hoef u als doorwinterde speler verder niet uit te leggen waarom dit interessant is.

Het spelmateriaal is dik en dik in orde. Prima en stevig materiaal krijgt u, waarmee u jaren verder kunt. Moet ook, want deze doos gaat uw verzameling noot verlaten.U moet de inhoud van uw doos wel grondig nakijken want er blijken onvolledige exemplaren in omloop te zijn.

Valsspelers kunnen hier vrijelijk hun gang gaan door hun dobbelstenen achter hun zichtschermpje te manipuleren - op toernooien adviseer ik minstens 1 scheidsrechter per zichtscherm - maar ik kan mij moeilijk voorstellen dat dit soort spelhooligans ook genieten van een spelletje. Dat is dan ook gelijk hun straf.

Roll for the Galaxy speelt vlot met elk opgegeven spelersaantal - de simulteit tijdens de acties draagt hier uiteraard toe bij - en de opgegeven speeltijd wordt na wat ervaring zonder problemen gehaald.

Ik schreef het enkele alinea's hoger al, onmiddellijk aanschaffen dit spel. Elegant, veelzijdig, veel makkelijker te doorgronden en uit te leggen dan Race for the Galaxy, spannend, diep (er valt zoveel te ontdekken) en - de Heer zij geprezen - vatbaar voor uitbreidingen. En van uitbreidingen moet ik door de band niet veel hebben. Kunt u nagaan.

8,8 op de Plak-o-Meter.

Heeft er dinsdag- of woensdagavond iemand tijd?

Dominique

 

Roll for the Galaxy

Rio Grande Games (2014)

Wei-Hwa Huang / Thomas Lehmann

2 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

45 minuten

 

 

12:12 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: roll for the galaxy |  Facebook |

13-02-15

At the Koba, Kobayakawa

Kobayakawa

DE SETTING:

Feodaal Japan.

HET PROBLEEM:

Meningsverschillen tussen de samoerai clans - u leidt er zelf eentje - waarvan de zwakste worden gesteund door de Kobayakawa clan.

DE OPLOSSING:

Aangezien u niet bepaald een bemiddelaar bent gooit u zich volop in de strijd, met als enige doel na 7 gevechtsrondes alle macht naar u toe te trekken.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

Met deze attributen moet u aan de slag: 15 kaarten, genummerd van 1 tot 15, 32 kamons (wapenschilden), een startspelerfiche en een spelregelboekje.

De 'strijd' ontvouwt zich nadat de 15 kaarten zijn geschud, elke speler een kaart op handen heeft genomen, 4 kamons in kas krijgt, van de resterende trekstapel een kaart open wordt gelegd en 8 kamons naast de trekstapel worden gelegd.

De openliggende kaart naast de trekstapel symboliseert de Kobayakawa clan, die de zwakste factie op het einde van een ronde zal gaan steunen.

Tijdens een beurt hebt u 2 keuzes. U vervangt de Kobayakawa kaart door een nieuwe van de trekstapel - u legt er gewoon eentje van de stapel bovenop - of u neemt een kaart van de trekstapel en legt vervolgens een van uw handkaarten open voor u op tafel.

Dat gaat zo door tot elke speler zijn actie heeft kunnen doen, waarna het gevecht begint.

Voor het gevecht een aanvang neemt moet u wel bepalen of u deelneemt aan de strijd of niet. Daartoe moet u exact 1 kamon inzetten. Vervolgens toont elke participerende speler zijn handkaart en de waardes worden vergeleken, nadat de waarde van de Kobayakawa kaart bij de kaart van de speler met de laagst uitgespeelde waarde werd opgeteld. Het hoogste getal wint. Bij gelijke standen wint de speler die in uurwijzerzin het dichtst bij de startspeler zit.

Winnen betekent uw eigen inzet + die van uw tegenspelers lekker bijeen graaien en aan uw schatkist toevoegen. Daarbovenop krijgt u ook nog 1 kamon uit de centrale voorraad extra.

In de laatste ronde moet u, als u ze nog hebt, 2 kamons inzetten om de strijd te kunnen aangaan.

Speelt u tijdens het spel al uw kamons kwijt ligt u eruit.

Wie na de zevende ronde de meeste kamons in zijn bezit heeft wint het spel.

DE NABESPREKING:

Het hoger gestelde probleem, meningsverschillen tussen samoerai clans, kan al gelijk naar de prullenbak. Knappe jongen die hier een thema kan ontwaren.

Maar dat hoeft niet erg te zijn als het speelplezier die afwezigheid compenseert. Gelukkig is dat hier het geval.

Een beetje bluf, een beetje onzekerheid, een beetje spanning, het wordt hier in een aangename dosis aangeleverd. En dat in een tijdspanne van ongeveer een kwartiertje, regeluitleg inbegrepen.

Ik ben zelf niet zo te spreken over de aanpassingen die IELLO heeft aangebracht ten opzichte van de veel mooiere Oink Games versie. Het artwork op de kaarten is er aanzienlijk op achteruit gegaan en de metalen munten werden vervangen voor bordkartonnen exemplaren. Het is voor dit soort spellen, medespeler, dat u uw eurocentjes zo naarstig hebt opgespaard.

Kobayakawa is makkelijk mee te nemen en ideaal familiaal vertier voor tussendoor. Meer moet dat soms echt niet zijn. In het segment van de minimalistische kaartspelletjes kan Kobayakawa zich dan ook mooi staande houden, al steekt het er niet echt bovenuit.

6,5 op de Plak-o-Meter.

 

Kobayakawa

IELLO (2014)

Jun Sasaki

3 tot 6 spelers vanaf 9 jaar

15 minuten

 

 

 

15:43 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kobayakawa |  Facebook |

09-02-15

Lachen met een ander.

Run, Fight or Die

DE SETTING:

Een klein Amerikaans stadje.

HET PROBLEEM:

Zombies, lots of them.

DE OPLOSSING:

Rennen, vechten of sterven.

DE HULPMIDDELEN:

Uw hardloopcapaciteiten, locaties waar u zich kunt verbergen, wapens en materiaal dat u her en der bij elkaar kunt scharrelen en een schare al dan niet betrouwbare volgelingen. En uw nooit aflatend optimisme.

DE SPELTECHNISCHE OMZETING:

U gaat aan de slag met individuele spelersbordjes, zombiefiguurtjes (lots of them), 7 dobbelstenen, karakterbordjes met speciale vaardigheden, een mutant met bijbehorende schade-, overwinningspuntenfiches en mutantkaarten, wond fiches, volgelingkaarten, locatiekaarten, vluchtkaarten, gebeurteniskaarten en buitkaarten. De doos zit echt helemaal volgestouwd met materiaal. Amper lucht, dus een dik pluspunt. Zombies hebben dat trouwens niet nodig. 

Met de dobbelstenen dobbelt u wat symbooltjes bij elkaar, als daar zijn: revolvers, honkbalbats, vluchters, boeken, handshakes en zombies. Een gebeurtenisdobbelsteen zadelt u mogelijk op met nare dingetjes en die voert u ook het eerst uit. 'Alles rustig op het kerkhof', u begrijpt wel waarom, is een hele verademing. Op het einde van uw beurt extra zombies in zone 3 op uw persoonlijk spelersbordje is dan weer minder interessant.

Want op dat persoonlijk spelersbordje, onderverdeeld in 3 zones, schuifelen de zombies op het einde van uw beurt naar u toe. Al is schuifelen niet echt het juiste woord, u hebt eerder de indruk dat ze naar u toe komen gerend.

Met een honkbalbat schakelt u 2 zombies uit in zone 1, met een revolver eentje in zone 2 of 3 en per vluchter duwt u er eentje een zone achteruit, mogelijk zelfs van uw bordje. Altijd handig gezien de zombiewaterval die u moet zien te weerstaan.

Boeken en handshakes leveren voordeeltjes op. Hoe meer u er dobbelt, hoe beter. Dan hebt u immers meer keuze. Genezen, locatiekaarten trekken, volgelingen aantrekken, zombiezones leegspelen, buitkaarten trekken, het levert allemaal wat op.

Als u zombies dobbelt zit u met een probleem. Die kunt u immers niet herdobbelen - u mag tot 2 keer - en ze zorgen voor extra zombie-aanvoer op het einde van uw beurt. Nooit leuk.

Tenzij..

U voor de karaktercombo gaat, een niet risicoloze onderneming die u mits wat geluk wel een hele leuke bonus kan opleveren. The Creepy Blitcher bijvoorbeeld mag zijn combo - 3 zombies, een honkbalbat en een handshake - gebruiken om alle gedobbelde zombiesymbolen te negeren en vervolgens alle zombies in zone 1 op zijn spelbordje te verplaatsen naar zone 3 van een andere speler.

Als u nog een (her)dobbel acte over hebt kunt u er toch voor kiezen uw zombies opnieuw te dobbelen. Dat kost u wel wat, een vluchtkaart meerbepaald. Die gaan morrelen met de zombies op uw bordje, en nooit op een aangename manier.

Af en toe duikt de mutant op, een verschrikkelijk creatuur dat, zolang hij niet wordt uitgeschakeld, elke speler in zijn beurt aanvalt maar ook punten oplevert als hij schade oploopt (dat kan alleen met een revolver). Hij beschikt ook over een eigen mutant kaartendeck, een stapeltje waarin u beter niet graait.

Het spel eindigt van zodra een speler minstens 5 volgelingen heeft verzameld en beslist het einde af te kondigen, waarna elke speler nog 1 laatste beurt krijgt. Ook wanneer een speler geen levenspunten meer over heeft is het spel onmiddellijk afgelopen. De winnaar wordt bepaald door de punten op de volgelingkaarten, de resterende levenspunten en de verzamelde puntenfiches van de mutant bij elkaar op te tellen. Wie het meeste punten kan voorleggen wint.  

DE NABESPREKING:

Of u veel hebt na te bespreken van zodra de overwinnaar vaststaat valt te betwijfelen. Wat ik wel kan meegeven is dat u tijdens het spel niet zult bijkomen van het lachen. Dat komt door de rampspoed die uw tegenspelers lijken aan te trekken. Het managen van uw zombie waterval is een hels karwei op zich en uw zorgvuldig geplande strategie, voor zover die in dit spel kan worden ontwikkeld - stort al snel als een kaartenhuisje in elkaar. Tot groot jolijt van uw mede stadsbewoners.

U gaat veel plezier beleven aan de locatiekaarten - meestal een positieve gebeurtenis bij het begin van uw volgende beurt, in het politiekantoor vindt u altijd wel iets bruikbaars -, de buitkaarten en de volgelingkaarten.

Buitkaarten herbergen onder andere geweren, molotovcocktails, kettingzagen, verrekijkers, bijlen, verbandkastjes en - hou u vast - het Boek der Doden.

Volgelingkaarten - hier moet u echt voor gaan - leveren u uw broodnodige punten op en ze zijn allemaal uniek, soms zelfs een beetje irritant. De lounge singer - 4 punten in your pocket - blijft maar crooners kwelen en trekt daardoor net horden zombies aan. Net als de 'screaming chearleader' - ook 4 punten - die maar niet kan stoppen met gillen en daardoor hetzelfde effect genereert. Het voornoemde duo in uw achterban en u kunt het vergeten. Met de 'gamer geek' op de achterbank - bleek, dik, brilletje, een echte schijtlaars en een schamele 2 punten - mag u elke beurt de extra zwarte dobbelsteen dobbelen. Dat kan meer opleveren maar ook meer achter u aan jagen.

Over het materiaal niets dan goeds. Allen de schadefiches hadden wel wat groter gemogen. Hou wel rekening met heel veel tekst op de kaarten.

Het spel verloopt vlot, al kan een beurt wel een beetje uitlopen. Geen erg, u kunt lekker meegenieten van de doem die uw tegenspelers al dobbelend over zichzelf uitroepen. Dat gegeven zorgt voor het gros van de interactie, al zijn er enkele kaarten en karaktereigenschappen die u toelaten met het gedoe van uw tegenspelers te morrelen.

De doos liegt trouwens niet, meestal bent u in minder dan een uurtje klaar.

Run, Fight or Die heeft ook een interessante, op zijn zachtst gezegd uitdagende, solovariant voor als u alleen thuis bent en in the mood voor wat zombiegescharrel.

7,4 op de Plak-o-Meter

Dominique

 

Run, Fight or Die

8th Summit Games (2014)

Richard Launius

1 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

30 tot 60 minuten

 

 

19:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: run, fight or die |  Facebook |

08-02-15

Zo kan het ook.

De jeugd.

Naar verluidt alleen geïnteresseerd in smartphones, Facebook, pop drankjes en vooral in zichzelf.

Ik heb er nog vertrouwen in hoor, in de generatie die het morgen moet gaan doen. Niet in het minst als ik hoor dat de inschrijvingen voor de Topvakantie activiteit 'Board Games Unlimited 12+ jaar' lopen als een trein.

Geplukt van de website:

'Ontwerp jouw eigen gezelschapsspel.

Wie gek is op gezelschapsspelen, is bij deze vakantie aan het juiste adres! Allereerst wagen we ons aan het spelen van allerlei recente spellen. Of het nu gaat om strategie, creativiteit of gewoon geluk, alles komt aan bod. Maar we beperken ons niet tot bestaande spellen. Ga zelf aan de slag en leer bij onze ervaren instructeurs hoe je je eigen spel maakt! Brainstormen, ontwerpen en spelmechanismen, het passeert allemaal de revue. Ook lay-out en de materiële uitwerking worden grondig onder de loep genomen. Aan het einde van deze vakantie ga jij als volwaardig spelontwerper naar huis met jouw eigen gezelschapsspel.

Onze animators zorgen daarnaast voor een gevarieerd animatieprogramma met sport en spel, op maat van de deelnemers.'

Het gaat allemaal door van 31/07/2015 tot 10/08/2015 in Campus ter Duinen in Koksijde. Benieuwd wat de gezonde zeelucht met de inspiratie van de deelnemers (van 12 tot 23 jaar) zal doen.

Met steun van de Vlaamse Overheid, lees ik onderaan de webpagina. Dank u, overheid. U maakt een slimme keuze.

En zo komt het toch nog goed met deze wereld.

Meer informatie:

http://www.topvakantie.be/external/2/activity/detail/21128

Dominique

 

 

01-02-15

Knapp!

XCOM: The Board Game

DE SETTING:

Een invasie van buitenaardse wezens. Niet vredelievend, enorm agressief en met geen enkele notie van het woord mededogen.

DE OPLOSSING:

U en uw collega's, wat dacht u. Professioneel bent u verbonden aan het 'XCOM Defence Team', opgericht voor het geval dàt.

Sleutelfuncties:

De Commandant, die het budget bewaakt - uw eenheid kost de wereldlijke overheden handenvol geld, het Griekse schuldsaldo is een kinderknuistje gevuld met enkele eurocentjes in vergelijking met wat u erdoor jaagt - en de leiding heeft over de luchteenheden waarover de vereniging beschikt.

Het Hoofd Onderzoek, die gaat over het onderzoek naar de indringers en dan vooral het hoe. Dat geeft uw team immers de mogelijkheid het schorem met gelijke munt terug te betalen. Deinst er ook niet voor terug lijken van aliens open te snijden.

De Centrale Officier, die gezeten achter een muur van beeldschermen alle relevante informatie verzamelt en doorspeelt aan de eenheden ter plekke. Hij gaat ook over de satelliet defensie.

De Chef Operaties, die de grondeenheden samenstelt en aanvoert die op missie worden gestuurd en die ook verantwoordelijk is voor de bescherming van uw uitvalsbasis.

DE MOEILIJKHEDEN:

Ze zitten overal, die aliens. Van Afrika tot in Amerika en van de Himalaya tot in de woestijn. Daardoor balanceert zowat de hele wereldbevolking op het randje van paniek. Twee werelddelen die in paniek slaan en u kunt uw eremetaal vergeten.

Ze deinzen er niet voor terug uw uitvalsbasis te infiltreren. Als dat gebeurt is het gelijk dag met het handje.

Ze zitten op de grond en in de lucht en u weet meestal niet vooraf wanneer en waar ze gaan opduiken, al beschikt u over gesofisticeerde scanners.

Ze zijn zwaar, en vooral buitenaards, bewapend en worden sterker naarmate het conflict vordert.

Ze nemen geen gevangenen.

Uw budget is enorm beperkt.

U beschikt slechts over een handvol eenheden op de grond en in de lucht is het al niet veel beter gesteld.

U sukkelt onophoudelijk van de ene crisis naar de andere.

U lijdt aan chronisch tijdsgebrek.

U hebt al dagen uw vrouw en uw kinderen niet gezien.

DE MOGELIJKHEDEN:

Een indrukwekkend arsenaal aan technologische apparatuur waarmee u het hele aardoppervlak kunt scannen, sattelieten in een baan om de aarde kunt brengen en interceptors de lucht in sturen.

Het budget mag dan eerder beperkt zijn, af en toe worden er toch onverwacht extra middelen vrijgemaakt die u net dat duwtje in de rug kunnen geven dat u nodig hebt.

U kunt uw eenheden opleiden tot elite-eenheden.

U kunt de lijken van aliens onderzoeken om meer over hen te weten te komen.

Uw wetenschappers, mits voldoende uitgerust, zijn de slimste koppen van de hele wereld. Onvermoeibaar doen ze voort en voorzien ze u van de hoog gesofisticeerde hulpmiddelen om uw taak tot een goed einde te brengen.

U bent gemotiveerd.

U geeft nooit op.

Uw team is op elkaar ingespeeld als een perfect geoliede machine.

DE AFLOOP:

Gewapend met een spelbord, een toestel met applicatie (of een pc met internetverbinding), een handvol zeer mooie miniatuurtjes (interceptors, eenheden, ufo's), alienkaarten, technologiekaarten, crisiskaarten, reserve-eenheden kaarten, een hoop fiches (satellieten, wetenschappers, elite, geld, markeerfiches, werelddeelfiches), een handvol dobbelstenen en vooral een goed humeur gaat u aan de slag.

U verdeelt de hoger genoemde functies onder maximaal 4 spelers, geeft hen  de nodige startkaarten en eenheden en drukt op de startknop van gratis XCOM: The Board Game applicatie die u hebt geopend op uw smartphone of tablet. U geeft het aantal spelers in en de moeilijkheidsgraad - begin maar op makkelijk want dat is al moeilijk genoeg. De applicatie geeft u vervolgens de centrale missie door (de missie die u de overwinning oplevert als u ze  succesvol kunt afronden) en de aliens die u moet bestrijden. Ook het continent van uw startbasis wordt door de applicatie bepaald en die locatie bepaalt gelijk ook de startkaarten van de Commandant. Als laatste geeft de applicatie u nog even snel de startposities van de verschillende werelddelen op het paniekspoor door.

Een beurt is onderverdeeld in twee fases: de tijdfase en de resolutiefase.

In de tijdfase gaat de applicatie de Centrale Officier aangeven welke acties er moeten gebeuren, welk teamlid die acties moet uitvoeren welke gebeurtenissen er zich op het spelbord voordoen. De Centrale Officier geeft dit door aan het team. Er worden ufo's gedetecteerd, satellieten moeten worden geplaatst, er moeten crisissen worden geselecteerd, er duiken aliens op in de basis, er moeten eenheden in de basis worden ontplooid om die aanval af te slaan, er moeten eenheden aan de centrale missie of nevenmissie worden toegewezen, er moeten missies worden gekozen, er moet wetenschappelijk onderzoek worden verricht en er moeten wetenschappers aan projecten worden toegewezen, het beschikbare budget wordt vastgesteld, met wat geluk komen er nog wat extra fondsen bij en er moeten interceptors worden ontplooid. Welke actie en welke gebeurtenissen zich wanneer voordoen wordt bepaald door de applicatie op basis van de gegevens die door de Centrale Officier worden ingegeven op het einde van de resolutiefase.

In de resolutiefase gaan alle acties en gebeurtenissen uiteindelijk door de teamleden worden verwerkt. Dat gebeurt in een vaste volgorde:

Budget:

Elke eenheid op het spelbord moet worden betaald. Komt u geld tekort wordt het werelddeel dat het verst gevorderd is op het paniekspoor nog een veld verder geplaatst. Twee werelddelen op het laatste veld en u verliest.

Recruteren:

Er kunnen, als het budget het toelaat, bijkomende eenheden en interceptors worden gerecruteerd. Eenheden zijn zware artillerie, aanvalseenheden, ondersteuningseenheden en scherpschutters. Die gaan naar de reserve om vanaf daar vanaf de volgende ronde eventueel in actie te komen.

Crisissen oplossen:

In de tijdfase werd een stapeltje crisiskaarten aangelegd die nu een voor een worden afgewerkt. Altijd slecht.

Onderzoek:

De onderzoeksprojecten worden afgewerkt.

Satellietverdediging:

Ufo's in een baan om de aarde kunnen worden neergehaald.

Luchtaanvallen op ufo's:

Uw interceptors proberen ufo's neer te halen.

Verdedigen van de basis:

Uw grondtroepen proberen uw basis schoon te schieten. Voor elke alien die niet kon worden uitgeschakeld schuif de markeerfiche een veld op op het basis schadespoor, mogelijk daarbij ook extra nare dingen activerend die op de centrale missie staan aangegeven. Komt de fiche op het laatste veld op het schadespoor is het game over.

Uitvoeren van de missie(s):

Zowel de gewone missie als de centrale missie, als deze openligt, kunnen worden aangepakt. Dat gebeurt ook door het toewijzen van grondeenheden. Wordt de centrale missie volbracht mag u uw eremetaal op zak steken. De applicatie bepaalt trouwens wanneer de centrale missie wordt vrijgespeeld.

Aanpassing van de paniekscore van de werelddelen:

De applicatie vraagt de huidige paniektoestand van de werelddelen op. Die moeten vervolgens worden ingegeven.

Heractiveren van gebruikte kaarten en eenheden:

Ingezette eenheden, als ze het hebben overleefd teminste, gaan terug naar hun reserve. Geactiveerde kaarten (dat kan zowel tijdens de tijdfase als de resolutiefase gebeuren) worden opnieuw gebruiksklaar gelegd en afgelegde kaarten gaan naar de bodem van de hun trekstapels.

Indien u won of niet verloor (het tweede is waarschijnlijker) begint een nieuwe ronde.

DE BEOORDELING:

Er werd kort na de aankondiging wat lacherig over gedaan, over XCOM: The Board Game.  En niet van enige kennis van zaken gespeende paljassen strooiden nog voor ze ook maar één letter info hadden gelezen kwistig met eentjes op het openbaar beoordelingsbord op BGG.

Uiteraard dwaalden zij. Daarom zijn het ook paljassen.

Want XCOM: The Board Game zit verdomd goed in elkaar, is erg leuk en doet al na een eerste sessie enorm verlangen naar meer. Na twee sessies met twee spelers, een solosessie en een tutorialspel kan ik maar een ding zeggen. WOW!

Hoe komt dat eigenlijk?

Wel, ik kan wel een lijstje opsommen hoor.

De integratie van de applicatie. U heb echt wel het gevoel dat u, als Centrale Officier achter uw tablet gezeten, in een high tech wereld bent beland en het is een genot om de andere spelers aan te geven welke actie er wanneer moet gebeuren. het scannen van de inkomende ufo's en de voorinformatie die enkele beurten voor hun verschijnen al oplicht is echt mooi gedaan. Dit is bij mijn weten het eerste spel waarin een applicatie zo goed en thematisch is geïntegreerd. Het verdient aanbeveling het geluid aan te laten staan tijdens het spelen, zodat u helemaal in de stemming komt.

Het tijdsgebrek. Vanaf de setting normaal hebt u met tijdsgebrek te maken. Dat betekent dat elke actie of gebeurtenis die door de applicatie wordt aangegeven binnen een bepaalde tijd moet gebeuren. Lukt dat niet hebt u op het einde van de tijdfase minder tijd om eventuele kleine aanpassingen aan uw tactiek of strategie te doen. In de makkelijke modus kunt u naar believen het spel pauzeren om uw acties en gebeurtenissen af te werken en het verdient ook aanbeveling dat te doen, al was het maar om het spel in de vingers te krijgen.

De vakkundige neutralisatie van het alfamannetje. Niemand kan wat er in dit spel gebeurt naar zich toe trekken. Iedereen heeft gewoon teveel aan het hoofd omdat alles wat aan uw rol wordt opgehangen zo belangrijk is. U moet gewoon als een geoliede machine samen kunnen werken.

De moeilijkheidsgraad. Een sessie gewonnen en drie sessies verloren. Op het makkelijkste niveau. Het was steeds kantje boordje en met veelvuldig gebruik van de pauzeknop. Ik durf me niet voor te stellen wat er zich vanaf het gewone niveau aandient.

De afhandeling van de onderzoeksacties, de conflicten in de basis, de wereld en de baan om de aarde en de gevechten in de basis en tijdens de missies. Daar moet u voor dobbelen. Het leuke is dat er altijd een alien dobbelsteen wordt mee gedobbeld die, gelinkt aan een weerstandsspoor op het spelbord, gaat bepalen of uw acties slagen. Elke worp is belangrijk en dus spannend. Als u beseft dat de XCOM dobbelstenen slechts een succesratio van 1 op 3 hebben weet u dat u het niet makkelijk zult krijgen. Gelukkig kunt u hieraan morrelen door het inzetten van elite-eenheden en de succesvol wetenschappelijk onderzoek. Mooi ook hoe het can't stop principe thematisch in deze mini dobbelspelletjes is geïntegreerd.

De crisissen, die constant opduiken en door de Commandant moeten worden afgehandeld. Hij moet daartoe uit twee crisiskaarten er eentje kiezen die in de resolutiefase wordt afgehandeld, samen met de andere die er ongetwijfeld ook nog bij komen te liggen. De man moet zich geen illusies maken, het is altijd kiezen tussen de pest en de cholera.

Uw beperkt budget dat als een zwaard van Damocles boven uw hoofd, en dat van de mensheid, hangt en de zware gevolgen die rode cijfers op uw slaagkansen hebben. U zult al snel merken dat u meer wil doen dan waarvoor u geld hebt. Dat betekent dat u, soms verscheurende, keuzes moet maken. Bidden kan ook helpen.

De hulp van de onderzoeksprojecten. Het Hoofd Onderzoek heeft een erg belangrijke functie. Hij of zij zal mee beslissen over winst of verlies door de juiste (of verkeerde) onderzoeksprojecten te kiezen.

Het paniekspoor. U moet voldoende aandacht schenken aan de verdediging van de werelddelen tegen de aanvalsgolven van de ufo's. Ze komen van overal en falen uw interceptors stijgt de onrust aanzienlijk. Twee werelddelen in paniek en u verliest. Een constante monitoring van het onrustniveau van de wereldbevolking is absoluut noodzakelijk als u dit spel wilt winnen. Ufo's in een baan om de aarde mogen ook niet worden onderschat wat zij hebben een negatieve invloed op het werelddeel met het laagste onrustniveau. Optimaal satellietmanagement is hier cruciaal.

Het verlies van tijdsbesef. Speel dit en u bevindt zich in een ander universum waarbij u alles om u heen vergeet omdat u zo gefocust bent.

De schijnbare willekeur van de applicatie. U kunt er geen draad op trekken. Alle sessies die ik speelde waren totaal verschillend. Ook leuk hoe de aliens, afhankelijk van het spelverloop, beginnen te morrelen met de volgorde van de acties, hun aantal en de aard ervan. Dat is trouwens ook door een kleurcodering merkbaar op de applicatie en zal uitertaard worden meegedeeld door de Centrale Officier aan het team ("Ze rotzooien weer met ons, jongens!").

Iedereen is belangrijk. U bent onderdeel van een geheel en als u wint of verliest is uw aandeel daarin even hoog als dat van uw medespelers.

De overzichtelijkheid. Solo begin ik er niet meer aan omwille van het feit dat ik geen vrouw ben en mijn multitasking vaardigheden beneden alle peil zijn. Maar vanaf twee spelers bent u in voor een traktatie, zowel visueel als mentaal. U hebt ook te allen tijde een prima overzicht over de situatie, zowel wat de details betreft als het globale plaatje. Het strakke, goed 'leesbare' spelbord met de  goed geplaatste actiegebieden, het schadespoor, het paniekspoor, het weerstandspoor, de werelddelen en de aardbol is een genot om naar te kijken.

De prima tutorial op de applicatie, die u op een leuke en toch erg informatieve wijze naar een uiteindelijk wonderlijke en uitdagende spelervaring begeleidt.

De tijdelijke onbeschikbaarheid van wetenschappers en satellieten als ze falen tijdens hun onderzoek of door ufo's uit het zwerk worden geschoten.

De missies, die u belonen als u ze oplost, maar u ook straffen als u faalt.

DE DEBRIEFING:

U begrijpt het ondertussen wel, medespeler, weg ben ik hier van en ik kijk al vol verwachting uit naar een eerste sessie met vier.

Mag ik u trouwens een tip geven voor als u met z'n tweeën aan de slag gaat? Volg het advies in de opzetregels niet en verdeel de rollen als volgt: Commandant/Centrale Officier en Hoofd Onderzoek/Chef Operaties. Dat speelt lekker functioneel.

Staat u graag stijf van de stress, kunt u op tijd en stond genieten van een goedgemikte adrenalinestoot, houdt u van coöperatieve spellen zonder alfamannetjes, schrikt een digitale toepassing in een bordspel u niet af, houdt u van tijdsdruk en wilt u nu eindelijk eens ervaren hoe zoet een verlieservaring kan smaken? Toeslaan.

Een fan-tas-tisch spel.

8,6 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

XCOM: The Board Game

Fantasy Flight Games (2015)

Erik M. Lang

1 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

90 minuten 

  

14:52 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: xcom: the board game |  Facebook |

31-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 31

Op uw eentje van het jaar

THE CARDS OF CTHULHU (DVG)

Als u zo verslaafd bent dat u nooit kunt wachten op de volgende sociale spelavond is deze Award echt iets voor u. 2014 had trouwens heel wat leuks in de aanbieding voor de veeleisende solospeler. Het is trouwens een opwaartse trend, ingebouwde solovarianten. En ook de, zij het nog erg bescheiden, exclusieve markt voor de solisten onder ons is aan een bescheiden opmars bezig.

Battle Commander bijvoorbeeld, een kaartspel dat ik in de aanloop van Spiel 2014 al even onder de aandacht bracht is zeer en zeer de moeite. In februari meer hierover.

De prijs gaat echter naar The Cards of Cthulhu.

The Cards of Cthulhu heeft geen variant voor solospel, maar wel eentje voor meer spelers. Hier wordt dus vol op 'a man and his game' ingezet. En met succes.

Des samenstellende delen van dat succes zijn de supersnelle opzettijd, de als eb en vloed heen en weer deinende emoties die u tijdens het spelen ervaart (van absolute wanhoop met een hevig verlangen naar rust tot schijnbare, maar erg bedrieglijke 'alles onder controle' momenten en alles wat zich daartussenin bevindt), het hoog revanche-gehalte (u gaat schrikken van uzelf want na verloop van tijd gaat u met dit spel communiceren, op het ruziemaken af - zelf betrapte ik me in een onbewaakt moment op een opgestoken middenvinger), uw vereenzelviging met het karakter waarvoor u bij spelaanvang koos, het gejongleer met de speciale dobbelstenen, het kaartenmanagement, de gevechten, de moeilijkheidsgraad (schrikbarend hoog) en niet in het minst het eenvoudige structuur van de kapstok waaraan al deze elementen zijn opgehangen.

Soms heb ik het gevoel dat dit spel, als ik voorbij mijn Prozac spellenkast loop, mij staat toe te grijnzen. Zo van: 'Wil je niet nog eens een hopeloze poging wagen, sukkelaar?' Het daagt mij voortdurend uit en het zal dat blijven doen tot ik mijn eerste - u leest het goed - overwinning binnenhaal.

In 2015 wellicht. Dat wordt dan de Award voor de overwinning van het jaar.

Dominique

 

Dit was de laatste Award van het gezegende spellenjaar 2014. Vanaf morgen schakelt 'De Tafel Plakt!' weer over naar besprekingsmodus. Met een klepper van formaat trouwens.

 

10:19 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: the cards of cthulhu |  Facebook |

30-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 30

Partnerspel van het jaar

GRAND SLAM (Korea Boardgames Co., Ltd.)

In tegenstelling tot wat de titel van deze Award u misschien doet vermoeden gaat het hier niet om een slagenspel.

Alhoewel.

Er wordt wel wat over en weer gemept in dit leuke, zich op de tennisbaan afspelende, kaartspel. Simuleren is nu ook weer een te groot woord, maar gek genoeg krijgt u hier wel het gevoel dat u op de court staat, in opperste concentratie de opslag van uw tegenstander afwachtend.

Voor het enkelspel alleen zou ik het niet direct aanraden, maar als u voor het (gemengd) dubbel gaat bent u echt wel in voor een traktatie. Die verwachtingsvolle blik van uw makker als hij door een uitschuiver niet bij de bal geraakt is gewoon niet te betalen. En al helemaal niet als die wordt gevolgd door een blik van afgrijzen als hij vaststelt dat zijn reddende engel al even stuntelig tegen het gravel gaat.

Grand Slam is dus ook enorm interactief. Ik schreef dit hier al eerder neer, ik ben nog geen kaartspel tegengekomen waar de high fives en de verwijten zo over tafel vliegen. En dat genot als uw tegenstanders hopeloos worden weggespeeld. Heerlijk is dat.

Ook interessant: de thematische mooie omzetting van uw stijgende vermoeidheid tijdens het spel. Net echt.

Ik mag van mezelf zeggen dat ik een niet onaardig tennisser ben. Op de Wii althans. Lichtjes wapperend met de controller in de rechterhand en een groot pak Doritos Cool American in de linker heb ik menig finalespel gewonnen. En niet tegen doetjes.

Bij Grand Slam heb ik echter het gevoel dat ik tijdens een partijtje meer calorieën verbruik. Dat is gezond en dus mooi meegenomen.

Dominique

 

18:38 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grand slam |  Facebook |

29-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 29

Vrouw van het jaar

WARGAMER GIRL (Miranda Pakodzi)

Gespecialiseerd in Tabletop Miniature Wargaming, veegt ze in eender welk conflict met gemak met u de vloer aan.

Dat komt niet alleen door haar verschijning - u bent bij een eerste aanblik zo van de kaart dat uw eerste echt verstaanbaar bevel pas na minuten gestotter uit uw mondholte komt gehobbeld - maar ook door haar tactisch en strategisch inzicht, vaardigheden waarin ze menig mannelijke bevelhebber ver achter zich laat.

Als u van haar kunt winnen geniet u eigenlijk dubbel. U wint dan van uzelf omdat u weerstand hebt kunnen bieden aan de onmiskenbare seksuele aantrekkingskracht die juffrouw Pakodzi (27) ongewild op u uitoefent, én u wint van haar tabletop vaardigheden. Mijn inschatting is dat de meesten onder ons al in de kennnismakingsfase helemaal onderuit gaan.

Miranda Pakodzi heeft een eigen videokanaal op YouTube, waarop ze illustreert waarom ze dit soort spellen zo graag doet en, zij het onrechtstreeks, waarom ze er zo goed in is.

Neem gerust een kijkje:

https://www.youtube.com/user/WarGamerGirl

Respect!

Dominique

 

18:41 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wargamer girl |  Facebook |

28-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 28

Love Actually van het jaar

JANE AUSTEN'S MATCHMAKER (Warm Acre)

Ik geeft het toe, medespeler, Love Actually is een van mijn guilty pleasures. Ik mag mij rond de jaarwisseling graag onder een fleece dekentje en met een warme grog in de hand aan dit onbenulletje warmen.

Zo, dat is eruit.

Als het over romantiek gaat ben ik echter niet uw ideale gids. Tranen trekken voor een romantische komedie op een flatscreen biedt immers geen enkele garantie op kennis van zaken.

Ik ben echter wel erg gefascineerd door het Victoriaanse tijdperk en de romantische geplogenheden, of het gebrek eraan, die toen werden gebezigd.

Jane Austen's Matchmaker, een kaartspelletje, heeft die geplogenheden speltechnisch heel mooi omgezet. Resultaat: een lawine aan huwelijksaanzoeken, afwijzingen, balbezoeken en heel veel hilariteit. Het is een van de interactiefste spellen die ik in 2014 heb gespeeld.

Trap niet in de val die de schijnbare lichtheid van dit spel als een fleece dekentje om u heen drapeert. Dit is een venijnig kaartspel waarin u al uw speltechnische vaardigheden zult moeten aanspreken als u een kans wil maken op de overwinning. U wordt op de doos trouwens vooraf al gewaarschuwd: 'A Ruthlessly Romantic Card Game' staat erop.

Mijn favoriete strategie: de aanzoek-schijnbeweging. Die krijgt zelfs Messi niet uit zijn ongetwijfeld romantische lijfje geschud.

Jane's romans hebben in 2014 meerdere spelauteurs geïnspireerd tot speelse omzettingen. Ik besteed er verder geen aandacht aan. Gewoon omdat Jane Austen's Matchmaker ze allemaal overtreft.

Fleece dekentje niet meegeleverd. U krijgt het zo al warm genoeg.

Dominique

 

22:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jane austen's matchmaker |  Facebook |

27-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 27

Magic: The Gathering van het jaar

MAHA YODHA (Leprechaun Games)

Magic: The Gathering, nog zo'n spel waaraan gerust aan Award kan worden opgehangen.

MTG blijft een mijner lievelingetjes. Ik hou hier trouwens al jaren krampachtig een 486 draaiende, enkel en alleen om de digitale Microprose omzetting te kunnen spelen.

Het nadeel van MTG is echter dat het niet eenvoudig is om aan nieuwelingen uit te leggen.

Maha Yodha, dat duidelijk de mosterd bij MTG heeft gehaald, schraapt met zijn regelwerk van enkele armzalige velletjes deze hobbel vakkundig weg en het doet dat zonder hiermee het speelplezier onder druk te zetten.

Daarbovenop voegt het ook enkele interessante speltechnische mechanismen aan het duelleren toe. Zo neemt u de meeste uitgespeelde kaarten bij het begin van uw beurt weer op hand, worden wapens aan helden toegewezen, kunt u veel sneller door uw deck gaan en moet u goed opletten tijdens de gevechtfase dat u in uw enthousiasme zelf geen schade oploopt. Haat u deckbuilden bent u hier ook al aan het goede adres. U vindt twee lekker dikke uitgebalanceerde kaartensets in de, overigens erg geslaagde en extreem stevige, doos.

Als u wil nagaan of MTG eventueel iets voor u zou kunnen zijn is Maha Yodha het ideale opstapje. Het zou ook kunnen dat u gewoon bij Maha Yodha blijft hangen natuurlijk, iets wat mij niet zou verbazen. Het blijft immers een lekker spelletje.

Dominique

 

17:32 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: maha yodha |  Facebook |

26-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 26

San Juan van het jaar

STEAM DONKEY (Ragnar Brothers)

Het is niet meer dan logisch dat San Juan, voor mij nog altijd dé norm waaraan andere spellen moeten worden afgemeten, een eigen prijscategorie krijgt toebedeeld.

Steam Donkey, een verrassend leuk maar ook een beetje lelijk kaartspel, heeft enkele troeven in handen die duidelijk werden afgekeken van Het Grote Voorbeeld. Gebouwenkaarten met andere gebouwenkaarten betalen bijvoorbeeld. Ook het opbouwen van uw resort, dat op het einde van het spel punten oplevert, heeft een duidelijke San Juan invloed. De meervoudige kaartfuncties (geld, punten, toeristen) doen ook aan San Juan denken, net als de lekker grote trekstapel waarin u graaien mag.

Steam Donkey voegt daar nog opdrachtkaarten, speciale karakterkaarten en een origineel toeristen-mechanisme aan toe om snel veel kaarten op hand te krijgen. Al doet dat laatste ook weer erg aan de productiefase van San Juan denken.

Maar dat mag allemaal, want zoals u hoger las is Steam Donkey verrassend leuk. Een van mijn leukste ontdekkingen op Spiel 2014.

Een uitgebreide bespreking plaatste ik hier al op 29 december van vorig jaar.

En het is een eer hoor, de 'San Juan Award van het jaar' binnenhalen.

Runner-up: de verjaardagseditie van San Juan zelf, met de intrigerende regelaanpassingen, de gebouwenuitbreiding en de, op het eerste gezicht erg schamele, hut. Inderdaad: op het eerste gezicht. Ze heeft me immers al twee overwinningen opgeleverd. 

Dominique

 

19:45 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: steam donkey, san juan (second edition) |  Facebook |

25-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 25

Caféspel van het jaar

PAIRS (Cheapass Games)

Voor de drankorgels onder ons: u kunt op café ook wat meer doen dan, wazig voor u uitstarend, reflexmatig alcoholische dranken door uw keelgat kieperen.

Pairs spelen bijvoorbeeld.

Past in elke achter-, binnenzak en handtas en slaat vanaf de eerste ronde gegarandeerd aan bij eerste kennismakers. Het eenvoudige regelwerk - u brengt iedereen binnen de halve minuut van doel, manier waarop en hoe lang op de hoogte - en het push your luck principe, gecombineerd met het onder druk zetten van wie na u komt, heeft daar zeker mee te maken.

De hilariteit die aan uw speeltafel ontstaat - veel speelruimte hebt u trouwens ook al niet nodig - zal er na korte tijd voor zorgen dat uw tafeltje wordt omstuwd door nieuwsgierigen, die al snel de stap naar actieve participant zullen wagen. En na afloop vragen ze gelijk waar ze dit spelletje kunnen kopen.

Vandaag nog eens gespeeld trouwens, op een zeer geslaagde en gezellige Kaat babyborrel.

Meer details over het spel vindt u hier:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/12/20/nie...

Dominique

 

19:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pairs |  Facebook |

24-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 24

Monster van het jaar

ASSAULT ON DOOMROCK (Beautiful Disaster Games)

U mag het zowel letterlijk als figuurlijk nemen, dat monster.

Een intrigerende queeste krijgt u hier voorgeschoteld, waarin het verkennen van (on)gekende gebieden wordt afgewisseld met epische gevechten.

Vergis u niet, als een gek zwaaiend met uw ongetwijfeld goed geslepen slagzwaard de vijand tegemoet treden gaat u de overwinning niet opleveren. Bij deze onderneming moet worden nagedacht, zelfs tijdens fysieke confrontaties.

Onder andere het nemen van berekende risico's, de noodzaak om voortdurend te overleggen met uw medespelers en het chronisch gebrek aan tijd maken dit spel tot een echte belevenis. Een belevenis die onherroepelijk naar een grote finale leidt die het uiterste van uw tactische en strategische gevechtstechnieken zal vergen, zowel individueel als in groep. Als u lang daarvoor het loodje al niet gelegd hebt natuurlijk.

De twee kernactiviteiten, verkennen en vechten, zijn trouwens zo goed uitgewerkt dat dit gerust als twee verschillende spellen had kunnen worden uitgebracht.

En dat allemaal met een stapel kaarten, een handvol dobbelstenen en enkele fiches.

Die 7,82 op BGG is absoluut niet gestolen.

Het spel werd hier al eerder besproken:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/11/04/spi...

Dominique

 

 

22:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: assault on doomrock |  Facebook |

23-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 23

Innovator van het jaar

RATTLEBONES (Rio Grande Games)

De dobbelstenen van Rattlebones zijn het innovatiefste dat ik dit jaar uit een spellendoos heb gehaald.

Dicebuilden kunt u hier echt wel letterlijk nemen want terwijl het spel zich ontvouwt (ver)bouwt u uw drie dierbare stenen tot onstopbare puntenmachines. Wie trouwens Quarriors of Marvel Dice Masters als een dicebuilder definieert zou hier verplicht eens naar moeten kijken, met daarna als toetje een stevige portie billenkoek.

Voor meer informatie over het spel zelf verwijs ik u naar de volgende link:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/12/19/som...

Dominique

 

19:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rattlebones |  Facebook |

22-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 22

Tweepersoonsspel van het jaar

THE RAVENS OF THRI SAHASHRI (Japon Brand / Manifest Destiny)

Het was een goed jaar voor koppeltjes. Een greep uit wat meer dan de moeite waard was: Jäger und Späher, Regnum Angelica, Ninja Taisen, Patchwork, Sellswords, Maha Yodha, Pack of Heroes, Star Realms, Grand Slam, The Card Game of Oz, Spellcaster, Kuh Vadis, kuhlorado, Zum Kuhkuck, Strife, Septikon: Uranium Wars

The Ravens of Thri Shashri

Ik kan er gewoon niet omheen. The Ravens of Thri Sahashri laat alles en iedereen achter zich. Dat komt door de originaliteit, het niet bepaald alledaagse thema, de moeilijkheidsgraad, de noodzaak tot samenwerking die van u beidjes het toppunt van uw kunnen vraagt, de heerlijk irritante raven en de zinderende spanning (die alleen maar toeneemt naarmate het spel vordert). En dat allemaal in een klein doosje, enkel gevuld met een setje kaarten.

Niet alleen een erg goed spel trouwens, maar ook een unieke ervaring.

Daarbovenop is het ook een ideaal hulpmiddel om relatiebreuken te voorkomen.

Een uitgebreide bespreking vindt u hier:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2014/11/13/spi...

Dominique

18:05 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: the ravens of thri sahashri |  Facebook |

21-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 21

Inbreker van het jaar

STAR REALMS (White Wizard Games)

Even de inbreker van het jaar duiden.

Het is, van alle spellen die ik in 2014 leerde kennen, het spel dat op het einde van 2014 de hoogste notering behaalde in mijn persoonlijke top 2000.

Die top 2000 wordt bepaald aan de hand van 24 criteria die uiterst nauwkeurig en voortdurend worden ge(her)ëvalueerd.

Mijn eerste kennismaking met Star Realms dateert van begin april 2014. Kort daarna kwam het met stip binnen op nummer 885 en vanaf dan was er geen houden meer aan. Eind april kampeerde het al op 118 en zo bestond het dat op 31 december 2014 Star Realms het jaar afsloot op nummer 2 van mijn top 2000 aller tijden. San Juan staat nog onbedreigd op nummer 1, maar begint zich toch lichtjes ongemakkelijk te voelen met al dat intergalactisch geweld in de rug.

Wat Star Realms zo onweerstaanbaar maakt zijn de voortreffelijke prijs/kwaliteit/speelplezier verhouding, de eenvoudige regels, de prachtige illustraties, de snelheid van spelen, de al even snelle opzet en opruim, het binnenzakformaat, de originele deckbuilding insteek waarbij elkaar schade toebrengen het hoofddoel is, de synergie tussen de kaarten, de leuke en vooral alles behalve massale uitbreidingen, de solo- en meerspelervarianten en de heerlijke digitale omzetting voor als u zich even alleen op de wereld waant.

Wat mij betreft veegt Star Realms de vloer aan met alle deckbuilders die tot nu toe zijn verschenen, oermoeder Dominion incluis (die staat trouwens op nummer 30). Niks leukers dan te experimenteren met The Star Empire, The Blob, The Machine Cult en The Trade Federation.

Runner-up inbrekers van 2014:

Pairs (35)

Spyfall (37)

Dungeon Dice (48)

Mysterium (58)

Pandemic: The Cure (84)

BattleCON: Devastation of Indines (94)

Greed (177)

Legendary Encounters: An Alien Deckbuilding Game (188)

Battle for Souls (243)

Rattlebones (356)

De eerste kanonskogel heeft zich ondertussen al in de lijst van 2015 geboord. Daarover meer begin februari.

Dominique

 

 

20:42 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: star realms |  Facebook |

20-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 20

Lelijkerd van het jaar

BLÖDER SACK (Kosmos)

Nou, beste medespeler, veel lelijker kan een spelletje niet zijn.

Van de gele synthetische zak - met opdruk weliswaar - over de ongeïnspireerde doelkaarten tot de meest gestandaardiseerde zeszijdige dobbelstenen, Blöder Sack ademt ontegensprekelijk een zekere tristesse uit.

Op het spel zelf valt gelukkig niet veel aan te merken. Het is meer dan een leuk tussendoortje met veel interactie. Maar het voorkomen? Dat houdt een enthousiaste selectie uit de spellenkast enigszins tegen. Aan den lijve ondervonden. Blöder Sack nodigt niet uit. Jammer.

Dominique

 

 

19:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blöder sack |  Facebook |

19-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 19

Jubileum en regelaanpassingen van het jaar

SAN JUAN (second edition) (Alea / Ravensburger)

Als het beste spel aller tijden een jubileumuitgave krijgt én daarbovenop nog enkele cruciale regelaanpassingen kan ik niet anders dan het onder de volgspot slepen.

San Juan, het spel der spellen, vierde in 2014 zijn tiende verjaardag. Ik weet het nog goed, mijn eerste kennismaking met deze schoonheid. In Leuven was het, in een hotel aan het station: Mille Colonnes. En ik weet nog goed hoe het toen insloeg als een bommetje. Liefde op het eerste gezicht was het. 

Nu, tien jaar later, staat het nog altijd op nummer één in mijn persoonlijke top 2000! Nog net, want er is in 2014 een grote kaper op de kust verschenen. Enkele Awards verder zal u worden onthuld welke kaper dat is.

Terug naar de volgspot.

Wat deze editie van San Juan zo bijzonder maakt zijn het nieuwe artwork, de meegeleverde uitbreiding (de gebouwen, niet de gebeurtenissen, uit 'Die Schatzkiste'), het nieuwe gebouw 'de hut' en enkele regelaanpassingen.

Over het artwork kunnen we kort zijn. Veel kleurrijker dan de vorige editie, maar ook iets minder overzichtelijk. Ik hield wel van het duidelijke onderscheid tussen de paarse gebouwen en de productiegebouwen en de meer basale illustraties. Waarschijnlijk gewenningsgevoelig, we zullen zien.

Die hut dan.  Kostprijs 1, 1 overwinningspunt en op het eerste gezicht een onderdeurtje, al heeft jarenlange ervaring met deze parel mij geleerd dat in dit spel elk, maar dan ook elk gebouw belangrijk is, of kan zijn. De eigenaar van de hut krijgt in de handelsfase een kaart van de trekstapel als er geen goederen werden verkocht, door geen enkele speler. Dit is dus vergelijkbaar met het kiezen van de goudzoeker. Makkelijker te gebruiken in een tweepersoonsspel ook, als de kans op productie iets kleiner is. Ze zal er ook voor zorgen dat het kiezen van de opzichter sneller zal worden overwogen. Een kaart mogen trekken terwijl de andere spelers niets krijgen is immers een niet te onderschatten voordeel.

Wat de gebouwen van de uitbreiding betreft verwijs ik u graag door naar mijn bespreking van enkele jaren geleden:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2009/07/08/het...

Samengevat? Zeer de moeite.

De regelaanpassingen dan.

Die hebben betrekking op de prefectuur, de goudmijn en de gildehal. 

De prefectuur, een van de beste kaarten in het spel, is duurder geworden. Ze kost nu 4 in plaats van 3. Ze levert nog altijd 2 punten op. Of deze prijsverhoging veel invloed zal hebben op het spelverloop valt te betwijfelen want ze blijft nog altijd heel aantrekkelijk. De toekomst zal het uitwijzen.

De kracht van de goudmijn, een van de eerste gebouwen die u moet neerleggen als u de kans ziet, werd afgezwakt. U mag nog altijd 4 kaarten trekken als de goudzoeker werd gekozen en u mag nog altijd een kaart op handen nemen als de bouwkosten van die kaarten verschillend zijn, maar u moet nu de kaart met de laagste waarde nemen. Dat hakt er wel in en dat maakt de goudmijn een stuk minder interessant. U krijgt nu immers meestal goedkope gebouwtjes op hand. Toch blijft ze het overwegen waard, zeker in de beginfase van het spel. En kaarten zijn ook betaalmiddelen, dus toch maar blijven neerleggen die goudmijn. 

De gildehal tenslotte, het gebouw waarop elke beginnende San Juan speler kickt. Tot hij of zij door een goedgemikte paarse gebouwen strategie tegen het canvas wordt gemept. Kreeg u vroeger 2 bonuspunten per productiegebouw wordt dat nu afgezwakt naar 1, + 1 punt voor elk verschillend productiegebouw in uw stadje (maximum 5). Op het eerste gezicht lijkt het erop dat puur op de gildehal spelen een risicovolle onderneming wordt en dat u eerder voor een mengstrategie moet gaan. Of u moet de turboknop echt helemaal induwen. Snelheid, sowieso aan te raden als u voor de gildehal gaat, wordt nu immers nóg belangrijker.

Maar dat zijn eerste indrukken. Ik heb deze nieuwe versie, de Engelstalige, nog niet gespeeld, al staat ze verleidelijk naar me te lonken in mijn Prozac kast. Mijn medespelers weten nu al waaraan ze zich bij onze eerstvolgende sessie mogen verwachten.

'A great 2-player game,' staat terecht achter op de doos vermeld. Een doos die trouwens groter is dan de vorige edities en een minder handige kartonnen inlay heeft. Maar, zoals ik al in mijn bespreking van de uitbreiding aanhaalde: het zit van binnen. En wat hier in zit, medespeler, is absolute topklasse.

Dominique

 

San Juan (second edition)

Alea / Ravensburger (2014)

Andreas Seyfarth

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

45 tot 60 minuten

 

22:30 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: san juan (second edition) |  Facebook |

18-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 18

Doosje van het jaar

COLORS OF KASANE (Japon Brand / Ouyuuan)

Als u de schijnbare breekbaarheid van het roze doosje van 'Colors of Kasane' benadert bekruipt u het gevoel dat u het best opent onder begeleiding van een of ander Japans ritueel, een uitgebreide theeceremonie bijvoorbeeld.

Zo delicaat lijkt het.

Dat is maar schijn hoor, aan stevigheid geen gebrek, maar de verstilde schoonheid doet u anders denken.

Colors of Kasane is het spelletje waarover ik mij het meeste zorgen maakte tijdens onze terugreis vanuit Spiel 2014. Zou het de reis wel overleven en indien niet, zou ik me dat dan niet voor de rest van mijn leven beklagen?

Mijn vrees was ongegrond. Case closed.

Het spel zelf dan.

In Colors of Kasane gaat u Kimono's aan elkaar naaien. Daarvoor gebruikt u verschillende motieven die u van een uitlage van 16 kaarten - 4 rijen van 4 - om beurt op handen neemt. U mag daarbij de volgorde van uw handkaarten niet veranderen. U begint met niks en bouwt dus uw kaarthand erg langzaam op. Het is een keer wat anders.

Tijdens uw beurt kunt u er ook voor kiezen een of meerdere kaarten voor u op tafel uit te spelen, de bouwstenen van uw kimono. Terwijl u dat doet probeert u bepaalde patronen op tafel te toveren. Die patronen leveren punten op, die mooi staan aangegeven op scorekaarten die naast het speelveld liggen uitgestald. Speelt u bijvoorbeeld een setje van 3 kaarten waarvan de som 10 is krijgt u 2 punten. U legt dan gelijk ook een marker in uw kleur (glasssteentjes) op het betreffende scoreveld zodat u uw tegenspelers verhindert hetzelfde setje later nog eens te scoren. Eerst komt, eerst maalt.

Interessant is dat u de laatst gelegde kaart in uw kimono kunt gebruiken als startkaart voor uw volgende setje.

Af en toe kunt u ook puntenkaarten in uw kimono inpassen. Die hebben steeds waarde 1 en kunnen uiteraard niet als eerste kaart voor een nieuwe set worden gebruikt. Daarvoor zijn ze te lelijk. Grijpt u ze uit het aanbod gaan ze onmiddellijk uw kimonootje in.

Scoren doet u op een door kaarten samengesteld scorespoor, met echte knoopjes!

U krijgt 12 beurten, verspreid over 4 ronden, de tijd om de overwinning binnen te halen.

De eindtelling wordt afgerond met bonuspunten voor het aantal verschillende kleuren / patronen in uw kimono en als u alle 12 kleuren hebt verwerkt krijgt u nog eens 2 extra bonuspunten.

Oog voor detail

Wat het eerst opvalt aan Colors of Kasane is het oog voor detail. De kaarten zijn prachtig, zowel qua kleur als partroon en de scoreknoopjes - elke set zou uniek zijn - maken het geheel helemaal af. Door de patronen hoeft de kleurenblinde medemens dit kleinood ook niet links te laten liggen, altijd een pluspunt.

En het doosje waarin de spelonderdelen zijn verpakt gaat ook onmiddellijk uw sympathie opwekken. Vandaar deze Award natuurlijk.

Het spel zelf, medespeler, is zeer en zeer de moeite.

Dit uitleggen en opzetten doet u in een minuutje, wat betekent dat u in een mum van tijd aan het spelen bent. En dat is uiteindelijk toch wat u wilt, nietwaar?

Om dit te winnen hebt u een goede timing nodig, moet u de acties van uw tegenspelers goed monitoren, moet u het aanbod en het toekomstig aanbod goed scannen, mag u nooit de bonuspunten op het einde uit het oog verliezen en mag u nooit, maar dan ook nooit - ik schrijf dit maar één keer - de waarde van de schijnbaar verwaarloosbare '1 punters' onderschatten.

De opgegeven speeltijd klopt volledig met de praktijk en u gaat na afloop gelijk voor een revanche.

Prima spel. En prima doosje!

Dominique

 

Colors of Kasane

Japon Brand / Ouyuuan (2014)

Hinata Origushi

3 of 4 spelers vanaf 10 jaar

25 minuten

 

13:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: colors of kasane |  Facebook |

17-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 17

Videokanaal van het jaar

SHUT UP & SIT DOWN

De humor, de originele aanpak, de aanstekelijkheid, de creativiteit, de naturel waarmee met het medium video wordt omgegaan en de synergie tussen de presentatoren zijn de redenen waarom deze videorecensies op eenzame hoogte staan.

Geen muur van bordspellen te bespeuren hier. Geen "kijk eens goed naar dat spellenrek achter mij en benijd mij om wat ik allemaal in huis heb" waarvoor de makers hun ding doen. Neen, een groezelig, eerder te klein appartementje met in een verloren hoek een gammel spellenrekje dat elk moment kan omvallen. En verder geen gezeur.

Shut Up & Sit Down is grappig, to the point, nooit vervelend en soms gewoon erg gevoelig en zo uit het leven gegrepen. Zet u eens voor de monoloog over het overlijden van de vader van Quintin Smith. U houdt het niet droog.

Het is trouwens het enige videokanaal waarbij ik de fast-forward knop nooit beroer.

Bekijk hun recenste filmpje over 'Xia: Legend of a Drift System' en u begrijpt wat ik bedoel:

http://www.shutupandsitdown.com/blog/post/review-xia-lege...

Dik verdiend, jongens!

Dominique

 

12:31 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: shut up & sit down |  Facebook |

16-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 16

Meesterwerkjes van het jaar

THE CARD GAME OF OZ (Game Salute / Orion's Bell): de locatiekaarten

Als u ze door uw handen laat gaan krijgt u de onbedwingbare behoefte lijstjes te gaan kopen om ze in te kaderen en aan uw muren op te hangen.

Na een tijdje genieten krijgt u zelfs het gevoel dat u, als u maar lang genoeg naar de afbeeldingen blijft kijken, terstond naar het universum van Oz wordt gezogen om aldaar geschoeid met rode muiltjes de Munchkins tegemoet te treden.

Het leuke is ook dat u tijdens het spelen een hele stapel van deze locatiekaarten mag manipuleren. Dat doet u om het uzelf makkelijker of uw tegenstander(s) moeilijker te maken.

Omdat ze het gewoon verdienen noem ik ze hier gewoon even op: Glinda's Palace, Thick Wood, Field of Daisies, Castle of the Wicked Witch of the West, Throne Room of the Great Oz, Emerald City Plaza, Poppy Field, Clear Water Spring, The Woodman's Cottage, Yellow Brick Road (Rough and Difficult), Boq's Home, Storm Cellar (Small Black Hole), Uncle Henry's Fram, Henry and Em's House, Steep Rocky Hill, Disagreeable Country, China Country, Little Brook, Ruby Palace of Gayalette, Field of Buttercups, Yellow Brick Road, Yellow Brick Road (Dark Forest), Yellow Brick Road (Green Meadows), Great Ditch, Yellow Brick Road (Impassible Growth), Farm House, Emerald City Gates, Palace Gates, Palace Guest Quarters en Yellow Castle.

En het wordt nog mooier als u de uitbreiding 'The Marvelous Land of Oz' aan uw verzameling toevoegt, met de meesterwerkjes: Mombi's House, Cornfields, Broad Swift River, Guardian's Room, Main Street, Emerald City (Conquered), City of the Winkies, Palace of the Tin Woodman, Royal Laundrey, Country School House, Village of the Field Mice, Pock-Marked Steps of the Palace, Jackdaws Nest, Gem Fountain en de heerlijke uitsmijters Glinda's Gardens en Glinda's Campaign Tent.

Meer dan 90 grafische talenten werkten mee aan deze schepping. Die krijg je niet in een TD927 Astromega van Van Hool. Dat kan tellen.

Dominique

 

 

20:15 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the card game of oz |  Facebook |

15-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 15

Startspelerpion van het jaar

CASTLES OF MAD KING LUDWIG (Bezier Games, Inc.): het kasteeltje

Mooi gesculpteerd, lekker in de hand liggend en zwaar contrasterend met de rest van het toch wel licht ontgoochelende spelmateriaal. 

Gelukkig is het spel zelf , dat gaf ik enkele Awards eerder al aan, zeer en zeer de moeite. 

Mooi om naar te kijken ook, deze startspelerpion, en als u hem voor u op tafel hebt staan hebt u echt wel het gevoel dat u de meester bouwer van dienst bent.

Dominique 

20:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: castles of mad king ludwig |  Facebook |

14-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 14

Loyaliteitsconflict van het jaar

RICHARD I (District Games / First Editions)

Herinnert u zich 'The Adventures of Robin Hood nog, die klassieker uit 1938? Met Errol Flynn als Robin Hood? Met die belachelijk groene Maillot en dat al even belachelijke groene hoedje? En Claude Rains als Prins John, met dat belachelijke pagekapsel?

Waar is de tijd? En u wist gelijk voor wie partij te kiezen, belachelijk groen maillootje of niet.

In het bordspel Richard I, een middeleeuwse evenwichtsoefening voor 3 tot 8 spelers, is die keuze minder evident. Want uw overwinning hangt ervan af.

Feit nummer 1: Richard Leeuwenhart, Johnny's broer, heeft een ticketje kruistochten geboekt. Mogelijk een enkeltje, al valt een terugkeer niet uit te sluiten. U vindt Richard een toffe peer. Loyaliteitsconflict nummer 1.

Feit nummer 2: Johnny, de prins, ziet de gelegenheid schoon het kroontje van Richard in te pikken. Ondanks uw sympathie voor Richard maakt u geen deel uit van zijn slagvaardig gevolg en bent u veilig in uw kasteeltje in Engeland gebleven. Zou u niet beter eieren voor uw geld kiezen en prins John beginnen paaien? Loyaliteitsconflict nummer 2.

U hinkt dus voortdurend op twee gedachten. Zo erg zelfs dat u er 's nachts niet van kunt slapen, in uw nochtans lekker warme Engelse bedje.

U besluit dan maar intensief te gaan intrigeren, ondanks het feit dat u bij het begin van het spel al enigszins kleur hebt bekend. De tijd, zo zult u merken, zal u leren bij welk heerschap u uw boontjes het best te week legt.

U gaat dus naarstig aan de slag met het beïnvloeden van de adel en ook het lager geëchelonneerd schorem ontsnapt niet aan uw tentakels.

Dat beïnvloeden doet u op een spelbord met daarop in cirkelvorm gerangschikt de doelwitten van uw (schijn)diplomatie, als daar zijn:

De belastingontvanger. Prestige(punten) is waar het in dit spel om gaat. Als u zelf het goede voorbeeld geeft kunt u de schatkist, en daarmee zowel prins John als Richard - kruistochten kosten geld - mooie diensten bewijzen. U kunt er echter ook geld (kaarten) mee uit de handen van uw tegenspelers jagen.

De handelaar laat u toe uw handkaarten beter te managen en goede handelsbetrekkingen kunnen u ook de nodige prestigepunten opleveren.

De inquisiteur stuurt u af op een verdachte tegenspeler, t.t.z. een tegenspeler waarvan u vermoedt dat hij veel groene kaarten op hand heeft. Elke groene kaart die hij op hand heeft levert u een prestigepunt op.

De spion doet hetzelfde als de inquisiteur, alleen bepaalt u lekker zelf welke kleur er wordt onthuld.

De regent doet uw handkaarten maximaal renderen door 5 prestigepunten te betalen als u 6 kaarten in een verschillende kleur aflegt.

Bij de wapenmeester kunt u een toernooitje inplannen voor u en uw geïnteresseerde tegenspelers, bij voorkeur als u zelf veel kans hebt om te winnen (wat betekent dat u veel rode kaarten op hand hebt). De finalisten van het toernooi kunnen rekenen op extra prestigepunten.

Bij de kanselier kunt u terecht voor advies, afhankelijk van de protagonist naar wie uw sympathie uitgaat. Lees: u trekt een adviseurkaart. Daar kunt in de loop van het spel, of op het einde, leuke dingen mee doen.

De bandiet tenslotte, alleen voorkomend in het stuk als er minstens 6 spelers meedoen, laat u scoren door kaarten van uw keuze af te leggen.

En dat waren nog maar de echt speciale eigenschappen. Elk personage heeft immers nog een basisvaardigheid, die u toelaat de juiste kleur kaarten op hand te krijgen (blauw = handel, geel = rijkdom, paars = tijd, wit = allianties, rood = strijdkracht van Richard Leeuwenhart, groen = strijdkracht van Saladin, Richards tegenstander in de woestijn).

U hebt al begrepen dat u goed moet plannen wie u wanneer beïnvloedt.

Want dat beïnvloedt dan weer de kruistochtenfase, waarin elke speler 2 handkaarten naar keuze aan de kruistochtenstapel toevoegt in de hoop daarmee het lot van Richard en John, maar toch vooral van zichzelf, de goede kant op te sturen. Die wordt vervolgens geschud - hij was bij spelaanvang al van een aantal kaarten voorzien - en op Battlestar Galacticiaanse wijze rustig en met het nodige wenkbrauwengefrons bekeken. Wie welke kaarten heeft toegevoegd blijft dus geheim.

Vervolgens vergelijkt men het aantal blauwe en paarse kaarten (tijd en handel). Als er meer blauwe kaarten zijn dan paarse wordt de terugkeer van Richard uitgesteld. Dat wordt simpel aangegeven op het terugkeerspoor op het spelbord. Hebben de blauwe kaarten de overhand wordt de terugkeer van Richard bespoedigd.

Dan vergelijkt men het aantal gele en witte kaarten (rijkdom en allianties). Als er meer witte dan gele kaarten werden afgelegd daalt de inhoud van de koninklijke schatkist met het verschil tussen die twee. Bij meer gele kaarten dan witte gebeurt net het omgekeerde. Ook hier is een spoortje voor voorzien, het schatspoor.

Ook de schermutselingen tussen Richard en Saladin worden van nabij gevolgd. Bij meer groene kaarten dan rode wint Salladin een slag en worden de strijdkrachten van Richard met het verschil tussen die twee gereduceerd. In het andere geval gebeurt het omgekeerde.

Het spel kan eindigen op 4 manieren:

De strijdkrachten van Richard zijn gereduceerd tot 0, wat betekent dat Richard jammerlijk komt te sneuvelen. Daarop ontstaat een groot vreugdefeest bij Johns aanhangers in Engeland, die 8 prestigepunten onder elkaar mogen verdelen.

De strijdkrachten van Saladin worden gereduceerd tot 0. Zien wij daar uitbundige dansbewegingen bij de aanhangers van Richard, die de inhoud van de koninklijke schatkist op dat moment onder elkaar mogen verdelen?

De teller op het tijdspoor bereikt het 0-veld. Richard is voortijdig naar huis teruggekeerd en eist de troon weer op. Elke speler loyaal aan Richard krijgt prestigepunten gelijk aan de helft van de inhoud van de schatkist.

Als alleen de bodem van de koninklijke schatkist nog zichtbaar is betekent dat dat Richard alle middelen heeft opgebruikt. Dat heeft het Engelse volk niet graag en hij wordt afgezet. Feestgedruis bij de prins John aanhangers die 4 prestigepunten onder elkaar verdelen.

Het addertje, zeg maar adder, onder het gras is dat er maar één speler kan winnen. U mag zo loyaal zijn als wat aan de winnende troonpretendent, als u niet de meeste prestigepunten hebt bijeen gesprokkeld kunt u het vergeten. Dan kunt u gaan liggen kniezen in uw lekker warme Engels bedje. Als u erin slaagt het meeste punten te hebben vergaard zonder dat u loyaal bent aan de overwinnaar van de machtsstrijd tussen John en Richard kunt u zelfs winnen.

Zoveel te doen

Uit het voorgaande hebt u al begrepen dat u hier echt wel aan de middeleeuwse bak moet.

Dat doet u met een hele hoop kaarten: invloedkaarten, adviseurkaarten en - als u de versie voor gevorderden speelt - gebeurteniskaarten.

Wat de adviseurkaarten en de gebeurteniskaarten betreft zitten we wel met een probleem. Zijn alle andere spelonderdelen volledig taalonafhankelijk, krijgen we hier met Italiaanse tekst te maken. Op het spelbord staan de karakters, prachtig geïllustreerd trouwens, in het Engels vernoemd. Raar. Er verschijnt later op het jaar wel een volledig Engelstalige editie, al kan in afwachting Google Translate echt wel wonderen doen, zo heb ik gemerkt.

Het materiaal van Richard I is dik in orde. Prima kaarten, een prachtig spelbord, korte en duidelijke regels en functionele pionnetjes. Het goedkope plastic van deze laatste contrasteert echter nogal uitgesproken met de rest van het materiaal.

Het spel zelf - van 3 tot 8 spelers alstublieft, en hoe meer hoe beter - overtuigt moeiteloos. Origineel: van bij het begin weet iedereen al van iedereen aan wie hij of zij loyaliteit heeft beloofd - elke speler kiest dat immers zelf. Vanaf dan bent u vertrokken voor een evenwichtsoefening van heb ik je daar. U mag dan wel met meerdere collega's voor koning John of Richard zijn, dat wil nog niet zeggen dat u lekker gaat samenspannen voor de overwining. Die wilt u immers alleen voor uzelf. Daarin schuilt dan ook de kracht van dit spel.

Het managen van uw handkaarten, het bijdragen aan de kruistochten, de kans dat u tijdens het spel van factie verandert, het stokken in de wielen steken, de interessante manieren om punten te scoren, het toeslaan op het juiste moment - een spion, een wapenmeester en een belastingontvanger goed getimed voor uw karretje spannen kan wonderen doen -, en het voortdurend monitoren van het tijdspoor, de inhoud van de schatkist, de strijdkrachten van Richard en Saladin en vooral de kaarten die uw tegenspelers verzamelen zijn zulke leuke handelingen dat u na afloop gelijk een revanche wil. En dat kan, gezien de opgegeven tijdsduur van 60 minuten helemaal klopt.

Reken echter niet op Robin Hood, al geeft hij even acte de présence op een Richard actiekaart.

Wat mij betreft een van dé pareltjes van Spiel 2014, belachelijk groen maillootje of niet.

Dominique

 

Richard I

District Games / First Editions (2014)

Andrea Chiarvesio

3 tot 8 spelers vanaf 12 jaar

60 minuten

 

19:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: richard l |  Facebook |

13-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 13

Verrader van het jaar

THE AMBERDEN AFFAIR (The Game Crafter, LLC / Two Penny Games, LLC)

Verraders. Ze zijn stilaan een graag geziene gast in allerhande spellen.

Maar in 'The Amberden Affair' hebben we te doen met een echt gevaarlijk heerschap. Hij is er, vermomd als butler, immers enkel en alleen op uit hoge gasten van 'The English Upper Class' om te brengen. Met vergif meerbepaald. En dat op een poepsjiek avondfeest waar zijn butleruniform alles behalve in het oog springt. Nog veel minder in het oog springend zijn de potjes vergif die hij in zijn binnenzak heeft verborgen, potjes waarvan hij de inhoud tussen bar en upper class gast in een supersnelle, onopvallende beweging aan de officiële drankjes toevoegt. 

U weet dat hij zich op de werkvloer bevindt, alleen weet u niet wie het is. En als u het zelf bent zult u zichzelf zeker niet bekend maken.

Wat The Amberden Affair zo uniek maakt is het feit dat de speelrondes simultaan worden afgewerkt en dat het uiteindelijk niet om het ontmaskeren van de moordenaar gaat, maar om de punten. Al gaat een moordenaar die gerust wordt gelaten en door niemand wordt aangewezen bijna zeker met de overwinning aan de haal. De brave, plichtsbewuste butlers moeten dus met een één oog de acties van iedereen in de gaten houden terwijl het andere zich bezighoudt met de courante opdrachten van de hoofdbutler. De moordenaar-butler op zijn beurt moet zich zo nonchalant mogelijk van zijn morbide opdracht kwijten, wetend dat hij bij elk slachtoffer dat valt sporen achterlaat.

Paranoia, bluf, psychologische oorlogvoering, tijdsgebrek en niet zelden verbazing alom zijn dan ook de hoofdingrediënten van dit heerlijke avondfeest.

Ik besprak dit spel al uitgebreid op 30 november 2014. U vindt de link in de rechterkolom.

Morgen volgt trouwens een Award die nauw bij die van vandaag aansluit. Naar de middeleeuwen flitsen we onszelf dan, richting loyaliteitsconflict van het jaar.

Dominique

 

20:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: villagers & villains |  Facebook |

12-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 12

'Kleine jongens onder elkaar' van het jaar

ARCADIA QUEST (Cool Mini Or Not / Spaghetti Western Games)

Het is voor velen onder ons een hobby, rondrennen in bordkartonnen ondergrondse krochten, op zoek naar schatten en onderwijl monsters van allerlei slag een kopje kleiner makend.

Sommigen nemen dit heel serieus, voor anderen kan dit spelsegment dan weer niet lollig genoeg zijn.

Behoort u tot de tweede categorie moet u Arcadia Quest eens nader bekijken.

In Arcadia Quest wordt u geacht queesten te volbrengen in locaties volgestouwd met monsters, goodies, goud, portalen, magische artefacten en meer van dat fraais.

U behoort tot een gilde en drie leden van die gilde werden erop uitgestuurd om Lord Fang te liquideren, de slechterik van het verhaal. Om de man te bereiken en uw nobele steek-, hak- of schietdaad te stellen moet u wel eerst enkele subqueesten volbrengen.

Of niet.

U kunt immers gewoon een scenario uit het campagneboek kiezen en gewoon een robbertje vechten.

Uw vijanden: monsters, gesloten deuren, valstrikken, uw materiaal dat niet altijd wil meewerken, tijd en de grootste obstakels van allemaal: uw tegenspelers. Die hebben immers ook hun zinnen gezet op de nobele daad van enkele alinea's terug en de daarbij horende roem en beloningen.

Scenariogestuurd dus. Met één constante: tijdens elk scenario moet uw gilde als eerste een opgegeven aantal queesten volbrengen waarvan het doden van een van de leden van de concurrerende gilden er altijd eentje is.

Dat zet gelijk de toon. Reken dus op tonnen interactie.

Andere voorbeelden van queesten? Dood de Orc kapitein, vind de verdwenen wapens, dood drie monsters, red de adelaars, maak de bom onschadelijk, dood de Zuster van Pijn of de Zuster van Plezier. Het gaat maar door.

Uiteraard duiken uw van speciale eigenschappen voorzien gildeleden goed bewapend de ondergrond in. U kunt vooraf uw team uitkiezen of u kunt het lot laten bepalen met wie u aan de bak gaat. Wapens wijst u naar believen toe aan uw heldhaftige trio - ze kunnen elk vier items dragen - en vervolgens nemen ze hun startpositie in.

Vanaf dan gaat alles heel snel. Opvallend snel.

Tijdens uw beurt beweegt u en valt u aan, al dan niet in die volgorde - of rust u. Voor het bewegen gebruikt u bewegingspunten, voor het aanvallen de korte of lange afstandswapens die u krampachtig in uw knuistjes geklemd houdt. Monsters zijn vrij statisch en ook een beetje dom. Ze staan daar maar te staan en wachten rustig, en vooral heel zichtbaar, af tot u besluit hen aan te vallen of u hen passeert. Doet u aan overkill - u dobbelt meer schade dan 's monsters levenskracht - schakelt u het gedrocht in kwestie onmiddellijk uit zonder dat die weerwerk kan bieden. In het andere geval kunt u zich aan een terugslag verwachten.

Uw concurrerende gilden, dat is een andere zaak, want dat geteisem hebt u minder onder controle, zeg maar helemaal niet.

Dobbelen is de motor die dit spel doet draaien. Acht aanvalsdobbelstenen en zes verdedigingsdobbelstenen klaren moeiteloos de klus. Geen overdaad aan symbolen hier, alleen een zwaard voor de lijf aan lijfgevechten, een boog voor de lange afstand en een schild voor de verdediging. Het belangrijkste symbool is echter het 'burst' symbool. Dobbelt u dat treft of verdedigt u sowieso raak en u mag de dobbelsteen in kwestie gelijk opnieuw gooien wat, als u geluk hebt, resulteert in een voor uw tegenstander niet zo aangename kettingreactie. Eenvoudig maar heel elegant. En spannend, vooral naar het einde van een scenario toe, als uw zintuigen massaal op scherp staan.

Rusten gaat u ook af en toe moeten doen. Uw wapens zijn immers regelmatig aan herstelling toe en als u een dood gildelid moet meeslepen is een opwekking uit de doden, een ritueel dat tijdens een rustactie kan worden uitgevoerd, een welkome handeling. Terugkeren uit de doden kan dus, maar mogelijk hebt u er wel iets aan overgehouden. Een setje van 24 vervloekingskaarten zal dat lekker voor u bepalen.

Tijdens uw verplaatsingen gaat u ook interessante dingen ontdekken. Een koffertje met goud, een medicijn, een queeste object waarnaar u wanhopig op zoek bent of - voor de ongeluksvogels onder ons - een wolvenklem.

Zo rent, ontdekt, vecht en interageert u maar door tot een gilde aan de overwinningsvoorwaarden van het scenario heeft voldaan. Die gilde wint.

Als u een campagne speelt kunt u tussen de scenario's door uw wapens en vaardigheden opwaarderen - altijd leuk - zodat u goedgezind, goed uitgerust en met frisse moed weer de duisternis in kunt. Uiteraard liggen er voor de winnaar van een scenario ook onvoorstelbare beloningen klaar.

Die kleine jongen in u

Arcadia Quest is, ondanks het regelboek van 35 bladzijden en het scenarioboek van 25, een eenvoudig spel. Laat de vrees voor complexiteit u dus vooral niet weerhouden dit spel een kans te geven.

De enkele kilo's aan prima spelmateriaal die de opvallend diepe doos herbergt gaat de kleine jongen in u onmiddellijk aanspreken. Uw hartje gaat enkele keren overslaan als u de miniatuurtjes aan het taxeren bent. Het oog voor detail is ronduit indrukwekkend. Ook op de kwaliteit van de fiches en de (grote hoeveelheid) kaarten valt weinig of niets aan te merken.

De grafische vormgeving van de miniaturen en de kaarten vind ik dan weer minder geslaagd. Ik heb een beetje een allergie aan kleine lijfjes met veel te grote hoofden, maar dit is uiteraard een kwestie van smaak. Tijdens het spelen viel die aversie al snel weg.

De beiderzijds bedrukte terreinregels zijn lekker groot, stevig en overzichtelijk. En door de codering snel traceerbaar bij het opzetten van de scenario's.

Arcadia Quest kent door de verplichting uw tegenspelers aan te vallen, een erg hoog 'take that' gehalte. Dat is hier echter niet storend omdat het gewoon moet - niemand wordt trouwens ontzien - en u mag er gerust van uitgaan dat u al snel als kleine jongens op de speelplaats over elkaar heen rolt. Leuk!

Origineel: het 'respawnen' van de monsters, een fenomeen dat zich voordoet van zodra er vijf zijn uitgeschakeld. U weet ongeveer waar ze opnieuw kunnen opduiken, maar u bent nooit zeker. En mogelijk ziet u ze ook nooit meer weer.

U zou uit het voorgaande kunnen afgaan dat Aracadia Quest zich enkel manifesteert als een gelukafhankelijk robbertje vechten, maar niets is minder waar. Strategisch en tactisch positie kiezen, temporiseren, de juiste wapens aan de juiste karakters toewijzen, vooral niet teveel in het oog lopen en op het juiste moment toeslaan is de boodschap. Uiteraard sturen de dobbelstenen uw perfect uitgekiende plannen aanzienlijk in de war, maar dat maakt dit net zo leuk.

Toch puntenaftrek voor de erg hoge prijs, al kan de garantie dat u dit heel veel zult spelen u misschien over de streep trekken. Dat u veel zult lachen werkt misschien ook motiverend.

Zoekt u een turbo kerkerkruiper met heel veel interactie, prachtig en veel materiaal, eenvoudige regels, veel afwisseling en bent u iemand die graag zelf scenario's in elkaar knutselt? Dan mag u Arcadia Quest zeker niet laten liggen. Hou wel rekening met chronische rugklachten. Die loopt u gegarandeerd op tijdens het transport naar huis of naar de spellenclub.

 

Arcadia Quest

Cool Mini Or Not / Spaghetti Western Games (2014)

Thiago Aranha / Guilherme Goulart / Eric M. Lang / Fred Perret

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

60 minuten

 

18:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: arcadia quest |  Facebook |

11-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 11

Thematische spel van het jaar

EVOLUTION (North Star Games, LLC)

Niet 'Dead of Winter: A Crossroads Game' - die is wel runner-up - maar Evolution, medespeler, is het best geslaagde thematische spel van het jaar.

In dit kaartgestuurde Darwiniaanse evolutiespel draagt u er zorg voor dat de soorten die u werden toevertrouwd zich zo efficiënt mogelijk ontwikkelen, met als enige doel overleven. Die ontwikkeling slaat zowel op hun vaardigheden als hun toename in aantal en omvang.

Dat houdt u allemaal mooi bij op de persoonlijke bordjes waarop u per soort het aantal en omvang per soort die u beheert bijhoudt, die ook nog eens worden gekoppeld aan maximaal drie eigenschappen die hier door kaarten worden gesymboliseerd.

Eten is de kern van de zaak want daar scoort u het gros van uw punten mee. Voedselfiches, zowel groenvoer als vlees, zorgen daarvoor. Hoe meer u eet, hoe meer u scoort. Planteneters, de hippies uit het pak, komen het makkelijkst aan eten. Dat kan elke ronde meestal spontaan, met een beetje invloed van de spelers, aan de waterkant zomaar worden opgepikt.

Maar de carnivoren, medespeler, dat is een hele andere zaak. Die hebben het niet zozeer gemunt op gezonde flora, maar eerder op dat wat die gezonde flora heeft opgegeten. Wees  als planteneter dan ook heel erg op uw hoede als een tegenspeler plots scherpe snijtandjes begint te vertonen.

Ze werpen alles in de strijd om de planteneters een kopje kleiner te maken, die carnivoren. Hinderlagen leggen en jagen in groep bijvoorbeeld, daar zijn ze goed in. Gelukkig jagen ze alleen op wat kleiner is dan henzelf zodat de planteneters mits wat geluk en gezonde eetlust hen steeds een stapje voor kunnen blijven. Die planteneters hebben daarbovenop ook zo hun eigen ontwikkelingsstrategieën zoals het formeren van pantsers, hoorns, intelligentie, klimvaardigheden, samenwerking, lange nekken, defensieve kuddevorming, extreme vruchtbaarheid, hamsteren, symbiose en waarschuwingssignalen. Jammer genoeg evolueren de carnivoren mee. Ik wens u dan ook veel geluk als u tegenover een carnivoor met klimvaardigheden en een meer dan gemiddelde intelligentie komt te staan die het jagen in groep tot in de perfectie beheerst.

U kunt ervoor kiezen om voor louter planteneters of carnivoren te gaan of beide onder uw hoede te nemen. Eender wat u doet, u kent maar één levenswijsheid: eten of gegeten worden. Eten betekent scoren, gegeten worden betekent punten verliezen. U hebt al begrepen dat een carnivoor met een goedgemikte maaltijdaktie zowel kan scoren als punten kan afpakken. Dubbele winst heet dat.

Scoren doet u op het einde van het spel ook nog met uw uitgespeelde vaardigheden en met de grootte van de populatie van uw overlevende soorten.

The origin of themes

Had Darwin nog geleefd, dit spel had zeker tussen zijn naslagwerken op het schap gestaan. Prachtig en veel materiaal wordt hier aangeleverd, van de waterpoel over de voedselfiches naar de soortbordjes, de kaarten en het glossy spelregelboek en de al even glossy overzichtsfiches. Om over de stoffen 'maagzakjes' nog maar te zwijgen. Blijkbaar met liefde gemaakt en met oog voor detail.

De regels in dat glossy regelboek zijn de eenvoud en overzichtelijkheid zelve en ze laten geen vragen open. U legt dit spel ook zo uit. Winnend het evolutieve strijdtoneel verlaten is dan weer een heel ander paar mouwen.

De aanleiding voor deze Award is dat het thema zo goed verweven is met de speltechnische omzetting dat u zich als het ware een ontwikkelende soort waant, voortdurend met dat koppie heen en weer speurend naar voedsel en - laat ons niet om de pot heen draaien - gevaar. Zit er een carnivoor in het spel of is er eentje op komst? Want waarom vervangt die lieve langnekkige planteneter plots twee van zijn vaardigheden? Dat is ook zo leuk aan dit spel. Tijdens uw beurt mag u de eigenschappen van uw soorten immers naar believen en gedekt verdelen. Maak niet de fout deze fase simultaan uit te voeren om tijd te winnen. Het is heel belangrijk dat u uw tegenspelers heel goed in de gaten houdt, ook al spelen ze hun kaarten gedekt. Waar ze hoeveel kaarten uitspelen is belangrijk en al helemaal als ze beginnen te wisselen, evolueren zeg maar.

Meer nog, u kunt van planteneter evolueren naar carnivoor en weer terug en het is interessant om uit te zoeken hoe u de verschillende eigenschappen bij de verschillende soorten die u onder uw hoede hebt op elkaar kunt laten inwerken. Met waarschuwingssignalen bijvoorbeeld kan een soort andere soorten beschermen, of door samenwerking kunt u meerdere soorten op hetzelfde moment laten eten (handig als de groenvoeding beperkt is). Met symbiose kunt u een kleinere soort dan weer tegen carnivoren beschermen. Klimmen is ook handig als u uit de buurt van carnivoren wil blijven, al moet u opletten dat ze deze vaardigheid later in het spel niet van u gaan afkijken.

Meerdere wegen leiden naar de overwinning en u kunt zowel met uitsluitend planteneters als carnivoren of een gemengde strategie winnen. Goed kunnen jongleren met grootte en populatie kan ook wonderen doen. Bij alles wat u doet moet u wel één gedachte in het achterhoofd houden: hoe meer ik kan eten voor dat een ander kan eten, hoe beter. Klamp u daaraan vast en u hebt een kans.

Ontwerpers die zich hebben voorgenomen een spel te maken waarbij het thema en de speltechnische omzetting naadloos in elkaar overvloeien raad ik aan eens een nadere blik op dit spel te werpen. Dan wordt Evolution voor hen als het ware 'The Origin of Themes'.

Mijn spelersgroep, die toch al heel wat achter de kiezen heeft als het over spellen gaat, was onmiddellijk verliefd op dit spel en er wordt steeds weer naar gevraagd. Zelf moet ik ook toegeven dat ik tijdens het dagdromen regelmatig afdwaal naar de woeste wildernis om aldaar mijn aanpak voor de volgende sessie mentaal voor te bereiden. Tot nu toe, mijn spelvrienden zijn hierbij gewaarschuwd, maken carnivoren een belangrijk deel uit van mijn droomgedrag.

De vijl voor mijn hoektandjes is al besteld.

Dominique

 

Evolution

North Star Games, LLC (2014)

Dominic Crapuchettes / Dmtry Knorre / Sergey Machin

2 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

 

21:45 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: evolution |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende