29-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 16)

Tragedy Looper (Z-Man Games)

In Tragedy Looper, een scenario gestuurd bordspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een meesterbrein of een protagonist, bedreven in het tijdreizen. Als meesterbrein hebt u geen grotere wens dan de ene tragedie na de andere te laten plaatsvinden, als protagonist hebt u geen groter streven dan diezelfde tragedies te voorkomen.

Het grote probleem van de protagonisten is dat ze bij spelaanvang geen flauw benul hebben van wat er gaat gebeuren en nog veel minder benul van hoe ze kunnen winnen. Ze wéten dat er een tragedie op komst is, maar ze weten niet welke, hebben geen enkele notie van de locatie of het wanneer en ook niet wie er bij betrokken is (als slachtoffer of als dader).

Het meesterbrein, een groot manipulator, heeft de touwtjes volledig in handen. Hij schept er groot genoegen in om, na elk falen van de protagonisten om deze te voorkomen, dezelfde tragedie steeds weer te laten plaatsvinden. Daartoe creëert hij altijd weer opnieuw de voorwaarden ervoor, die meestal meerdere 'dagen' voorbereiding vragen. De protagonisten moeten tijdens die voorbereidingsperiode door deductie uit proberen te zoeken wat er aan de hand is, waarom en hoe, en vooral waar en wie. Met als ultieme doel de oneindige tragedie 'loop' definitief te doorbreken. Gelukkig beschikken ook zij over grote en unieke krachten, al is het gevaar groot dat ze op de verkeerde plaats en tijd worden gebruikt. En dag zeggen met het handje is dan niet meer veraf.

Het gros van de actie gebeurt middels het uitspelen van kaarten aan locaties, eerst door het meesterbrein en dan vervolgens door de protagonisten.

Meer mag eigenlijk niet worden verklapt.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Niet weten waar u aan begint, geen flauw benul hebben van wat u moet doen en geen enkel idee hebben waar het allemaal toe leidt? Dit lijkt zo uit uw leven gegrepen. Dit is een spel dat u niet kunt verliezen.

Oorsprong? Japan. Say no more.

Hoe cool kan een speltitel zijn?

U krijgt herkansingen, niet eindeloos, maar toch. Daar kikkert u van op.

U bent een bluffer eersteklas.

U manipuleert graag.

U luistert graag gesprekjes af.

U lacht graag in uw vuistje.

U voelt zich graag alfa en omega tegelijk.

U overlegt graag met uw medespelers.

U leest graag detectiveverhalen.

U houdt van mysteries.

U sluit een spelsessie graag af met een nabespreking.

U schrijft graag scenario's.

U vertelt graag verhalen.

U werkt graag naar een climax toe.

In een vorig leven was u Sherlock Holmes.

Zoiets als dit hebt u gegarandeerd nog nooit gespeeld.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Z-Man Games voorbij want:

Onder de twee uur krijgt u dit deductiemonster niet gespeeld. Dat overschrijdt ruimschoots uw absolute bovengrens.

Tragedy Looper is een hersenkraker voor iedere participant in het spel, maar toch vooral voor het meesterbrein. U bent niet zo'n denker, dus bij voorbaat al de sigaar.

Het spel wordt als protagonist onspeelbaar als u zich niet kunt inhouden en een nieuwsgierige blik werpt in het meesterbrein handboek. U kent u zelve.

Eenmaal als protagonist een scenario gespeeld is het voorgoed over met dat verhaal. U kunt het niet meer opnieuw beleven omdat u de oplossing dan weet. U bent dus afhankelijk van extra scenario's. U vreest dat die niet gaan komen.

Dat u best zo weinig mogelijk van dit spel afweet op het moment dat u aan de speeltafel plaatsneemt doet u besluiten dat u het beter niet koopt en dat u zich best voor een sessie door een vriend of vriendin medespeler laat verrassen.

U speelt niet graag één tegen allen.

U hebt moeite met het concept zelfmoord in een spel.

Dominique

 

11:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tragedy looper |  Facebook |

28-08-14

Laat u vooral meeslepen..

Dead of Winter: A Crossroads Game

In 'Dead of Winter: A Crossroads Game', een verhaalgestuurd overlevingsspel voor 2 tot 5 wanhopige spelers, resideert u in een kleine kolonie die dapper standhoudt in een door ziekte, dood en extreme koude geteisterde wereld. Daarbovenop schuifelt er nogal wat zombiegespuis langs uw barricades en dat lijkt nogal aan de hongerige kant.

U hebt binnen de kolonie de leiding over een kleine groep overlevers en u probeert met de andere facties - uw tegen- of medespelers, het is maar hoe u het bekijkt - zo goed en zo kwaad mogelijk weerstand te bieden tegen de schier eindeloze stoet ongemakken die als waren het sneeuwlawines uw richting uit komen gedenderd.

Er is een gemeenschappelijke overwinningsvoorwaarde, maar ook een individuele. En dat, medespeler, zorgt toch voor een speciale dynamiek. Want uw individuele belangen zouden die van de kolonie wel een eens zwaar in de weg kunnen staan, zeker als bijvoorbeeld het woordje 'wraak' in guldens letters in uw persoonlijk missieboekje werd bijgeschreven.
De hoger genoemde dynamiek staat garant voor een moeilijke evenwichtsoefening die kan resulteren in een collectieve overwinning, een individuele zege of een mengvorm van die twee, waarbij slechts enkele spelers de overwinning uit de brand slepen.

'Dead of Winter: A Crossroads Game is een van de nieuwe spellen waarnaar wereldwijd i spanning werd uitgekeken.

Gisteren kreeg ik de kans het voor het eerst te spelen, met vier spelers.

Hieronder mijn eerste indrukken.

Spelmateriaal:

Op en top en veel. Geen miniatuurtjes hier, maar verrassend functionele bordkartonnen figuren in houdertjes, die heel mooi zijn geïllustreerd waardoor u zich al onmiddellijk verbonden voelt met het groepje overlevers waarvoor u verantwoordelijk bent.

Indrukwekkend zijn het aantal kaarten die worden aangeleverd: 330 in totaal, de Kodiak Colby promokaart inbegrepen. Verder springen ook de 30 donkerblauwe actiedobbelstenen en de donkerrode twaalfzijdige blootstellingsdobbelsteen aangenaam in het oog.

Het centrale spelbord en de locatiekaarten weten de sfeer van een desolate en grauwe post-apocalyptische, door massa's zombies bevolkte, samenleving perfect op te roepen. U moet niet teveel kleur verwachten hier. Grijze grauwheid, gegarneerd met het wit van enkele sneeuwvlokken vormen de basiskleuren van het dramatische verhaal dat zich op uw tafel zal ontvouwen. Donkerrode bloedvlekken komt u ook regelmatig op het, overigens prachtige, artwork tegen. U voelt al bij spelaanvang aan dat dit echt geen gezondheidswandeling wordt.

Het spelregelboek is dik in orde, zowel structureel als inhoudelijk, en het laat geen vragen open. Tijdens het spelen is het aan te raden de 'Dead of Winter: A Crossroads Game' referentiekaart van Todd Adams te gebruiken - u vindt deze kaart op BGG - waardoor alles wat u moet weten op twee A4-tjes binnen handbereik ligt. Dit overzicht vergemakkelijkte onze sessie aanzienlijk.

Opvallend: het spel is niet moeilijk te leren en de beurtstructuur, mooi aangegeven op uw persoonlijke overzichtskaart, wordt al snel tweede natuur. Het spel spélen, het hanteren, ermee omgaan, dat is een heel andere zaak.

Het spel zelf:

Houdt u van drama, moeilijk keuzes en paranoia bent u hier aan het juiste adres. Er wordt een willekeurig of afgesproken scenario aangesneden, waarvan de contouren bij spelaanvang door de meest theatrale speler aan tafel worden geschetst. Hij leest daartoe voor uit het op de scenariokaart aangegeven hoofdstuk uit de spelregels.

Er kan een verrader in het spel zitten en van bij spelaanvang zat de schrik er bij elk van ons al heel goed in. Een gouden tip voor verraders-beginners: let op welke kaarten u toevoegt aan het bestrijden van de actuele crisis. Hebt u als enige al een bepaalde externe locatie bezocht en dropt u kaarten uit die locatie in de crisispool kunnen uw mede(tegen)spelers uw ware bedoelingen mogelijk al vroeg achterhalen.

Die crisissen, bij aanvang van elke ronde geïnitieerd, leggen serieuze druk op het groepsgebeuren want ze hebben een impact op het uiteindelijke welbevinden van de hele kolonie. U moet kaarten, gedekt, bijdragen om ze te overwinnen en deze worden op het einde van een ronde op 'Battlestar Galacticiaanse' wijze geschud en vervolgens geëvalueerd. Iedereen ziet dan welke kaarten werden ingezet om de crisis te bedwingen of te smeren, alleen weet niemand wie welke kaart(en) heeft toegevoegd. Belangrijk detail: kaarten die niks met de crisis hebben te maken vergemakkelijken de uitbraak ervan en werken dus tegen. Wordt de crisis niet bedwongen gebeuren er nare dingen met de kolonie, verlies aan moraal bijvoorbeeld. Crisissen negeren valt niet aan te raden. Tenzij u de verrader bent natuurlijk.

Ook erg leuk zijn de Crossroads kaarten, die bij elke beurt door de rechterbuur van de actieve speler worden getrokken en in het geheim gelezen. Daar staat een gebeurtenis op die wordt getriggerd als er zich iets bepaald voordoet tijdens de beurt van de actieve speler, waarop het spel onmiddellijk wordt onderbroken en die speler, of de groep, voor een verscheurende keuze wordt geplaatst. Het resultaat van die keuze wordt met argusogen en -oren door heel het gezelschap aan tafel ontleed. Die verrader, nietwaar?

Opvallend is ook het wankele evenwicht waarmee uw kolonie in balans wordt gehouden. U moet rekening houden met de actuele crisis, bv. Het risico op acuut voedseltekort; u moet zorgen dat uw moraal op peil blijft; u moet buiten de kolonie op zoek gaan naar betere wapens en beter materiaal, daarbij het risico lopend op vrieswonden of erger: gebeten worden door  een zombie; u moet vechten tegen zombies, daarbij ook een infectie en zelfs de dood riskerend; u moet zorgen dat de voedselvoorraad in de kolonie op peil blijft; u moet zich bekommeren om hulpeloze overlevers die aan de poorten van de kolonie staan te drummen om binnen te komen; u moet risico's nemen als u op zoek gaat naar wapens en hulpmiddelen, daarbij mogelijk zombies uw richting uit lokkend door het lawaai dat u maakt; u moet goed overwegen welke acties - er zijn er 13, al dan niet gekoppeld aan uw actiedobbelstenen - u tijdens uw beurt uitvoert; en dan komt dit komt daar nog eens vrolijk bovenop: u moet rekening houden met een mogelijke verrader in uw midden waardoor u quasi het hele spel door op uw hoede moet zijn.

Zich buiten de kolonie bewegen is verleidelijk - het beste materiaal vindt u in de externe locaties (school, winkel, bibliotheek, benzinestation, politiekantoor en ziekenhuis - verwaarloos de boeken niet!) - maar ook risicovol, net omwille van de kans op (vries)wonden en ontmoetingen met zombies. Als u de confrontatie met een zombie aangaat hebt u één kans op twaalf om gebeten geworden, waarna uw overlevende onmiddellijk het loodje legt en de infectie onmiddellijk doorgeeft naar een andere overlevende op uw locatie. Die moet dan beslissen of hij of zij zichzelf opoffert voor de kolonie (zelfmoord) of niet.  Indien niet moet hij, met het risico op een verdere verspreiding van het virus en het in gevaar brengen van de hele kolonie, opnieuw met de blootstellingsdobbelsteen dobbelen. De kans dat u tijdens uw verplaatsing een gewone wonde oploopt is één op vier, voor een vrieswond is dat één op zes.

Vrieswonden zijn te mijden want ze verergeren bij elke ronde. Drie wondefiches in totaal op een van uw karakters en u bent zombievoer.

'Een van uw karakters', schreef ik in de vorige zin. Dat klopt. U begint met twee karakters, elk met hun specifieke eigenschappen, en als uw tweede karakter sterft vervangt u hem of haar door het bovenste karakter van de trekstapel. Hebt u voorbesteld beschikt u over 31 potentiële hoofdrolspelers. Tussen haakjes, dat afscheid nemen van een karakter kan best hartverscheurend zijn als u er ondertussen aan gehecht bent geraakt.

Als u bepaalde kaarten uitspeelt komen ze op de afvalhoop van de kolonie te liggen. Teveel afval en de moraal van de groep, een van de belangrijkste fundamenten van de kolonie die u in de gaten moet houden, begint eronder te lijden. Voor elke 10 kaarten in de afvalhoop verliest de groep 1 moraalpunt.

Kaarten ingezet tijdens het crisismanagement gaan na afloop uit het spel. Schaarste vormt trouwens een constante bedreiging van de kolonie.

Bij ons gebeurde het niet maar ik vermoed dat het verbannen van de karakters van een speler uit de kolonie een leuk speltechnisch gegeven is. Dat gebeurt middels duimopsteking, waarbij de startspeler de knoop doorhakt bij staking van stemmen. De banneling mag vanaf dan de kolonie niet meer in, ziet zijn actiemogelijkheden daardoor ook gefnuikt en krijgt een nieuwe geheime banneling doelstelling aangereikt. Maar hij kan wel nog proberen die doelstelling te realiseren waardoor hij het spel alsnog kan winnen als de moraal van de kolonie of de rondeteller op 0 komt te staan.

Die opdrachten, daar gaat het eigenlijk om in het spel. De hele spelersgroep krijgt bij spelaanvang een gemeenschappelijke doelstelling voor de kolonie toegewezen, én iedereen apart nog een persoonlijke - die houdt u geheim. Als u geen verrader bent én de gemeenschappelijke én uw persoonlijke doelstelling werd gerealiseerd vóór het moraal of de rondeteller op 0 staan, wint u het spel. Er kunnen meerdere winnaars en verliezers zijn. Bent u de verrader en werd de gemeenschappelijke doelstelling op het einde van het spel niet gerealiseerd en uw persoonlijke wel, wint u.

Leuk: de zoekactie, die kan opgepompt worden middels het maken van lawaai. Dat oppompen trekt uiteraard de aandacht van in de buurt rondhangende zombies, maar ook van uw paranoïde medespelers. Waarom neemt hij zo'n risico? Waarnaar is hij toch op zoek? Wil hij persé enkele goede kaarten naar de onderkant van de zoekstapel versassen om ons dwars te zitten? 

Enkele eigenaardigheden:

Sparky de hond. Een leuk karakter in het spel, maar dat het beest goed met vuurwapens overweg kan en zelfs een walkie-talkie kan gebruiken is er toch een beetje over. Dat het eigenlijk een stunthond betreft is maar een flauw excuus.

Verder is het ook een beetje vreemd dat u een item kunt bemachtigen op een externe locatie en dat onmiddellijk kunt toewijzen aan een overlever in de kolonie. Teleportatie als het ware. Op BGG wordt dit goedgepraat door aan te geven dat een ronde eigenlijk meerdere dagen duurt en dat daarin al die dingen gewoon kunnen gebeuren.

Besluit:

Wij speelden, met speluitleg inbegrepen, ongeveer 2 uurtjes met het 'We need more samples' scenario, wat voor het eerste spel wordt aangeraden. We verloren allemaal, zij het op het nippertje, door toedoen van een subtiel spelende en daardoor onverdachte verrader die jammer genoeg, omdat hij zo opging in zijn subtiele dwarsboomacties, zijn persoonlijke overwinningsvoorwaarde uit het oog had verloren. Zelden zo hard gelachen na afloop van een spel.

'Dead of Winter: A Crossroads Game', medespeler, was een heerlijke, rollercoaster-achtige, ervaring.

Wat dit spel zo goed maakt is inderdaad de beleving, de setting, het verhaal dat zich ontrolt - u hebt echt wel iets om over te praten na afloop -, uw affiniteit met het subgroepje waarvoor u verantwoordelijk bent, de zoektocht naar de (potentiële) verrader, de moeilijke beslissingen die u moet nemen, het crisismagement, het wanhopig bijeenschrapen van alles wat bruikbaar is, de spanning rond het al dan niet activeren van de Crossroads kaarten, het managen van uw actiedobbelstenen en uw acties tout court, de intense tafelpraat, de grote herspeelbaarheid door de verschillende scenario's en - last but not least - de bij momenten ondraaglijke spanning. U hebt echt het gevoel dat u bij een groepje laatste overlevers bent en weinig kans op slagen hebt om het er levend vanaf te brengen. Sterk, heel sterk.

Voor afwisseling hoeft u niet te vrezen. Met deze doosinhoud bent u wel even zoet, en de eerste uitbreidingen worden in de spelregels al aangekondigd.

Als u houdt van dramatiek en thematiek, psychologie, spanning, uitdaging, samenwerken, dwarsbomen, subtiel spelen, veel praten aan tafel en een zinvolle vrijetijdsbesteding moet u absoluut toehappen.

Dominique


Dead of Winter: a Crossroads Game

Plaid Hat Games (2014)

Jonathan Gilmour / Isaac Vega

2 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

100 minuten

 

13:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dead of winter: a crossroads game |  Facebook |

27-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 15)

Soqquadro (Cranio Creations)

Soqquadro, een real-time partyspel voor 2 tot 12 spelers, is volgens de makers een innovatief spel waarmee u in huiselijke kring - met de nadruk op huis - veel plezier kunt beleven.

Dat plezier bestaat uit dobbelen, herdobbelen, de gedobbelde actie uitvoeren of al rennend op zoek gaan naar voorwerpen in het huis van de gastheer of -vrouw om die vervolgens met een luide smak op de zoekkaart in kwestie te deponeren. Actiekaarten bevatten de voorwaarden waaraan het voorwerp in kwestie moet voldoen en ze leiden u ook nog eens naar de kamer of locatie waar u het voorwerp moet gaan opsnorren.

Lukt dat lag u uw pionnetje 1 tot 3 vakjes vooruit bewegen op het spelbord, daarbij ook nog eens potentiële uitdagingen activerend met uw tegenspelers.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U plant verbouwingswerken en alles mag kapot.

U hanteert al jaren de filosofie dat wat buiten de beslotenheid van de speeltafel gebeurt even belangrijker, zo niet belangrijker, is dan erop. Dit is uw kans om deze leuze in de praktijk om te zetten.

U spitst altijd de oortjes als u het woord innovatief hoort vallen.

Als er gefeest mag worden is men bij u aan het juiste adres.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Cranio Creations voorbij want:

U hebt geen zin uw om medespelers met uw inboedel aan de haal te zien gaan.

U hebt geen zin na afloop uw inboedel weer uit te sorteren en weer op de juiste plaats te zetten.

U gruwt bij de gedachte dat uw bemoeizuchtige medespelers in uw meest intieme privévertrekken rondsnuffelen.

U ziet ertegenop de kleine lettertje in de polis van uw familiale verzekering uit te pluizen.

U kreeg onlangs de deurwaarder op bezoek en hebt, buiten de tafel en stoelen waarop u dit spel gaat spelen, geen inboedel meer.

De kans is groot dat uw wederhelft u na afloop sommeert de woning voorgoed te verlaten. Dat risico wil u niet lopen.

Dominique

 

17:23 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: soqquadro |  Facebook |

26-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 14)

Samurai Spirit (Funforge)

In Samurai Spirit, een coöperatief kaartspel voor 1 tot 7 spelers, bent u een Samoerai  en beschermt u de inwoners van een klein dorpje tegen een stelletje ongeregeld. Het soort ongeregeld waarvoor de term slechtheid werd uitgevonden.

Of uw bescherming volstaat zal in drie ronden moeten blijken. Daarin zult u te weten komen tegen wie u uw zwaard opneemt en vooral hoe u dat zult doen. U kunt luid schreeuwend en als een kip zonder kop op uw tegenstanders toerennen of een meer subtiele, ondersteunende weg kiezen waarbij u uw collega's Samoerai back-up geeft. Kiest u voor het tweede kiest u mogelijk ook voor een langere houdbaarheidsdatum. Houdbaar blijven is ook aangewezen wil u de ultieme confrontatie met de grote baas aangaan.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

De naam Bauza op een doos, eender welke doos, is al voldoende om u overstag te doen gaan.

Dat die doos uw financiële status niet zal ondergraven is mooi meegenomen.

U speelt graag Ghost Stories.

U speelt graag coöperatieve kaartspellen.

U kickt op solo-uitdagingen.

U geeft spellen graag meerdere kansen, iets wat Samurai Spirit nodig heeft om zijn ware en aangename gelaat te kunnen tonen.

U kunt zich niet herinneren dat een aankoop bij de uitgever Funforge u ooit heeft teleurgesteld.

U speelt graag eenentwintigen.

Uw favoriete uitspraak is: "Waarom makkelijk als het moeilijk ook kan?"

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Funforge voorbij want:

Kaarten trekken en vervolgens zien wat er gebeurt, dat lijkt zo'n beetje de hoofdactiviteit in dit spel. Dat klinkt weinig opwindend en opwinding is nu net iets waarnaar u op zoek gaat in Essen.

Kan dit concurreren met het pareltje 'Say Bye to the Villains', dat hetzelfde thema aansnijdt, meer variatie kent en een erg originele speltechnische insteek heeft? U hebt grote twijfels.

Wijkt dit wel voldoende af van Ghost Stories, het coöperatief werkstuk van dezelfde auteur? Weer die twijfels.

Sommige kaarten geven u de indruk dat u in het universum van Kung Fu Panda bent beland.

Het alfamannetje kan vrijelijk zijn dominerende gang gaan in Samurai Spirit. Zelf bent u van de bedeesde soort, dus u wordt gespeeld. U koopt geen spellen die iemand anders voor u speelt.

Dominique

 

10:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: samurai spirit |  Facebook |

25-08-14

Sushi Stay!

Sushi Go!

In 'Sushi Go!', een kaartspel voor 2 tot 5 spelers, speelt u al draftend al het lekkers bij elkaar wat een sushi bar u zoal te bieden heeft.

Het is allemaal heel eenvoudig. U krijgt een aantal kaarten op hand, kiest er eentje uit en geeft het stapeltje door aan uw linker- of rechterbuurman. Vervolgens legt iedere speler de geselecteerde kaart voor zich open en bloot op tafel.

Dat houdt u drie ronden vol. Daarna worden de punten geteld.

Dat doet u als volgt:

Wie de meeste maki rolls symbolen op zijn kaarten heeft verzameld krijgt de volle zes punten, de speler op de tweede plaats krijgt er drie.

Van de tempura kaarten hebt u er twee nodig. Alleen duo's leveren u namelijk punten op, vijf meerbepaald.

Sashimi kaarten scoren alleen in trio: tien punten.

Dumplings scoren op basis van hun aantal. Hoe meer hoe hoger uw score. Vijf dumplings leveren u bijvoorbeeld vijftien punten op, Drie slechts zes.

Een wasabi kaart levert u niks op, tenzij u er een nigiri aan hebt gekoppeld. Gelijk wordt de waarde van die nigiri (een, twee of drie) met drie vermenigvuldigd.

Chopsticks laten u toe later in 'een ronde twee kaarten uit te kiezen en uit te spelen. Uw chopstick kaart gaat dan wel weer het doorgeefstapeltje in.

De pudding kaarten tenslotte zijn van de linke soort. Hebt u er op het einde van het spel het meeste van verzameld krijgt u zomaar zes punten toegeworpen. De speler met de minste pudding kaarten moet zes punten inleveren, ook als de man of vrouw in kwestie er geen heeft.

De punten bij gelijke standen worden gewoon verdeeld, restafval wordt weggegooid.

U hoeft het bovenstaande allemaal niet te onthouden. Alles staat mooi aangegeven op de kaarten zelf.

Sushi Go! in een notendop? Gecondenseerd en verslavend draften.

Op basis van het eenvoudig regelwerk, de geschiktheid voor zowel de veeleisende tafelschuimer als de gelegenheidsspeler, het interessant en schattig artwork, het steeds weer spannende spelverloop, het binnenzakformaat, het aangenaam enerverende gedoe met de pudding kaarten en de onweerstaanbare aantrekkingskracht die dit spelletje uitoefent op iedereen waarmee ik het tot nu toe heb gespeeld kan ik alleen maar besluiten dat 'Sushi Go!' een kaartspel is dat in de verzameling van elke zichzelf respecterende speler thuishoort.

Dominique


Sushi Go!

Gamewright (2013)

Phil Walker-Harding

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

15 minuten

 

14:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sushi go! |  Facebook |

24-08-14

Geef me een kwartiertje!

Zombie 15' is een real time scenario gestuurd bordspel voor 2 tot 4 spelers waarin u als tiener in een klein, door zombies geïnfecteerd, stadje probeert te overleven en er vooral uit probeert te ontsnappen.

15 missies krijgt u voor de kiezen en per missie krijgt u 15 minuten.

Die, overigens zeer hectische, minuten worden minutieus bijgehouden door een cd-track met sfeergeluiden, waaronder om de zoveel tijd grommende zombies, hėt teken om nieuwe horror op het modulair samengestelde speelveld te brengen.

Het verdient aanbeveling om met de gemakkelijkste cd-track te beginnen. Om erin te komen. Eruit zal al moeilijk genoeg zijn. U kunt kiezen uit 3 moeilijkheidsgraden, die verschillen door het aantal zombies die om de zoveel tijd hun opwachting maken. U kunt de auditieve aanvoer volledig afsluiten door track 1 te kiezen, een iets moeilijker weg kiezen door voor de 'om de minuut' track te gaan (track 2) of vrolijk richting afgrond trippelen door de 'om de 40 seconden' zelfmoord track in te tikken (track 3). De wetenschap dat niet alleen de soundtrack het stadje van zombies voorziet, maar ook uw zoekacties en uw geluid producerende wapens en hulpmiddelen, zou u moeten sterken om eerst voor de instaptrack te kiezen.

Het spel begint nadat u de stadstegels voor het gekozen scenario - het verdient aanbeveling om de scenario's chronologisch te doorlopen en de twee introductieverhaaltjes toch maar af te werken - op tafel hebt gelegd en de scenario gebonden spelelementen hebt toegevoegd (markers, startwapens en -hulpmiddelen enz.). Vervolgens leest de speler met het meeste gevoel voor dramatiek de hopeloze situatie waarin u bent verzeild geraakt voor, drukt u de startknop van de cd-speler in en u bent voor 15 minuten vertrokken.

Of u aankomt is een heel andere vraag.

Tijdens uw beurt mag u vier acties doen, afhankelijk van of er zich zombies in uw locatie ophouden of niet.

Geen zombies in zicht? Dan kunt u zich voor een actiepunt naar een aangrenzende stadstegel begeven, een zoeksector betreden of verlaten, een snelle of trage zoekactie doen, een zoekfiche uit de zoeksector nemen, een licht object activeren of een zwaar of licht voorwerp oprapen of laten vallen.

Grommende zombies vlakbij? Dan kunt u ze ook bevechten met wapens of de blote vuist. U moet wel oppassen met wapens die geluid maken want die trekken zombies aan, meerbepaald de gevreesde horde. Later meer hierover.

Zoeken is broodnodig. Snel zoeken is het veiligst omwille van de snelheid waarmee u dat kunt doen. U trekt dan drie kaarten van de zoekstapel - daar kunnen ook zombies inzitten - en eigent u toe wat u nodig hebt (wapens of hulmiddelen). Traag zoeken kost meer tijd maar kan u opleveren waar u naar zoekt. U mag dan immers de aflegstapel naast de zoekstapel doorzoeken en een kaart naar keuze nemen. Alles wat zich daarboven bevindt gaat echter onverbiddelijk uit het spel, wat u dan weer erg afkeurende blikken van uw medespelers kan opleveren. Want zij weten ook wat daarin zit. Sorry: zàt.

Op het einde van uw beurt vallen de zombies op uw locatie u aan. Kunt u hen afhouden met uw wapens of andere hulpmiddelen houdt u voorlopig stand. Geen dobbelstenen hier, u vergelijkt gewoon de sterkte van uw sterkste wapen met het aantal zombies. Is dat gelijk of groter is er niks aan de hand. Is het resultaat kleiner verliest u een leven en gaat u tegen de grond. Met de blote vuisten kunt u ook zombies uitschakelen, a rato van 1 zombie voor 1 leven.

Als u levenspunten verliest en u hebt nog minstens een levenspunt over gaat u neer en moet u tijdens de volgende beurt een actiepunt gebruiken om weer overeind te krabbelen. Valt u terug op 0 levenspunten gaat het licht helemaal uit en kunt u voor de rest van het scenario niets meer doen. Uw medespelers kunnen, en moeten mogelijk, u wel ontzetten door u op hun rug mee te dragen. U bent nogal zwaar, dus dat zorgt ook voor kostbaar tijdverlies.

Iets waar u er erg voor moet opletten is de zombie horde. Die hoopt zich op in een handig kartonnen bakje en bestaat bij spelaanvang uit 3 zombies. Trekt u tijdens een snelle zoekactie een horde kaart worden alle zombies van de horde op de straat van de tegel van de actieve speler geplaatst, waarna het horde bakje onmiddellijk wordt aangevuld met drie zombies. U begrijpt dat dit veruit het meest gevreesde spelonderdeel is. Daarbovenop komt nog dat de horde wordt uitgebreid als er geluid makende wapens of hulpmiddelen worden gebruikt, wat u wel twee keer doet nadenken vooraleer u naar het startkoord van uw Black & Decker kettingzaag grijpt.

Slaagt u erin uw missie te volbrengen kunt u door naar de volgende. U krijgt daarbij de garantie dat de moeilijkheidsgraad toeneemt. Gelukkig kunt u tussendoor spulletjes kopen of buitgemaakt materiaal meenemen naar uw volgende uitstap.

Speelt u graag real time spellen, maar vond u Escape te chaotisch en veel te foutgevoelig? Dan is Zombie 15' onmiskenbaar de doos waarnaar u moet grijpen.

Het verdient aanbeveling de niet spelergerelateerde handelingen uit te besteden aan de rechter buurman van de actieve speler. Zo kan deze laatste zich volop concentreren op het uitvoeren van zijn acties, verlopen de beurten sneller, kan de linkerbuurman zich mentaal al voorbereiden op zijn beurt (dat is echt nodig, geloof me) en is iedereen meer betrokken.

Prijs de Heer! Het coöperatieve alfamannetje wordt hier vakkundig geneutraliseerd. Indien deze zich bij elke beurt zou mengen zou dat er immers geheid voor zorgen dat uw missie de hoger genoemde afgrond in sukkelt. Hij zal proberen in het begin hoor, maar na de eerste sessie houdt hij voorgoed zijn opdringerige mond.

Zombie 15' biedt u, naast intens en hectisch speelplezier, een diepe en zware doos boordevol materiaal. De zombies hadden iets beter uit de verf mogen komen, maar eigenlijk doet dat er weinig toe omdat u tijdens het spelen toch niet over de tijd beschikt om ze eens lekker te bekijken.

Het is wel jammer dat de makers (nog) geen applicatie met de geluidsbestanden hebben voorzien zodat het steeds weer moeten aanslepen van een cd-speler tot het vaste opzetritueel behoort.

Nog een minpuntje: de fiches die uw leven en houdbaarheid van uw wapens en gebruiksvoorwerpen moeten aangeven zijn nogal klein en niet echt functioneel. Ik heb ze vervangen door blokjes die ik gewoon van de kaarten haal als ze worden gebruikt. Dat scheelt ook weer wat snelheid tijdens het spelen en het voorkomt dat u tijdens de hectiek uw fiches verschuift waardoor u uw persoonlijke boekhouding in het honderd loopt. En dat is iets wat u absoluut wil vermijden in dit spel.

Hou er ook rekening mee dat de opzettijd van een scenario even lang kan duren als het spel zelf.

Als u echter niet tegen de hoger genoemde, al bij al te verwaarlozen, weerhaakjes opziet bent u wel in voor een traktatie!

Zet wel een ijsemmer klaar.

Dominique  


Zombie 15'

IELLO (2014)

Guillaume Lémery en Nicolas Schlewitz

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

15 minuten

 

15:35 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zombie 15' |  Facebook |

21-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 13)

Five Tribes (Days of Wonder)

In Five Tribes, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, resideert u in het universum van 1001 nacht en u bent erop uit om de nieuwe Sultan van Naqala te worden.

U doet dat door, niet aan spelers gebonden, stamleden op een willekeurig samengesteld tegelbord te verplaatsen om ze daarna te activeren en hun eigenschap te benutten.

Sultan wordt u als u op het einde van het spel het meeste overwinningspunten hebt verzameld. Over een eventuele harem is in de spelregels geen woord te bespeuren.

Hoe meer stamleden u verzamelt tijdens de actiefase, hoe intensiever de stamactie. Handelaars bijvoorbeeld (groen) laten u toe punten genererende kaartensetjes te verzamelen en als u viziers opspaart (geel) krijgt u in een meerderheidssysteem op het einde van het spel ook punten toegekend. Bouwers (blauw) doen leuke dingen met goudstukken en blauwe tegels en moordenaars (rood) doen wat hun naam al aangeeft: geïsoleerde stamleden het hoekje om helpen. Wijzen (wit) hebben het talent djinns op te roepen die u van ongekende krachten voorzien.

De locatie waarop u uw bewegingsfase afsluit levert u ook nog eens een voordeeltje op. Meer zelfs, als de tegel geen stamleden meer bevat mag u de hem voorzien van een uwer kamelen, waardoor u op het einde van het spel extra scoort. En mits een beetje spelinzicht en geluk bouwt u zelfs een paleis, waarmee u nog eens extra langs de puntenkassa kunt passeren.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Five Tribes is een worker displacer, de tegenhanger van de worker placer. Dat intrigeert u.

Zeven manieren om punten te scoren, dat klinkt u als Arabische muziek in de oren.

De steeds wisselende startopstelling (in het kwadraat) garandeert u een hoge herspeelbaarheid.

U speelt graag met alle kleuren tegelijk.

U houdt van een eenvoudig regelwerk dat toch veel diepgang garandeert.

U kunt intens genieten van handige overzichtskaarten.

U speelt graag Mancala.

U houdt van spellen die zichzelf opruimen tijdens het spelen.

U laat graag prachtig spelmateriaal door uw begerige handjes gaan.

U hunkert nu toch al enkele jaren naar nog eens een echt goeie Days of Wonder. Dit zou hem wel eens kunnen zijn.

U voelt aan uw water dat dit wel eens dé hit van Spiel 2014 kunnen worden

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Days of Wonder voorbij want:

Bieden voor beurtvolgordes is niet bepaald uw favoriete bezigheid.

Een worker displacer, dat klinkt allemaal heel origineel maar uiteindelijk komt het eindresultaat toch op hetzelfde neer. Het is een lokkertje.

Dit spelsysteem zet de deur wagenwijd open voor dat waar beurtanalisten zo gek op zijn: lang nadenken. Daar blijft u verre van.

Dominique

 

15:35 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: five tribes |  Facebook |

20-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 12)

The Battle at Kemble's Cascade (Z-Man games)

'The Battle at Kemble's Cascade' is een bordspel voor 2 tot 5 spelers, waarin u in de huid kruipt van een piloot van een goed bewapend ruimteschip die in asteroïdevelden op zoek gaat naar prestige en toch vooral oude en geheimzinnige technologieën. Prestige verdient u door het voltooien van missies, ontdekkingen en het uit het zwerk knallen van aliens. Zelfs uw tegenspelers moeten er regelmatig aan geloven.

De asteroïdevelden waarin u zich beweegt veranderen voortdurend en komen middels kaarten in sneltempo op u af, naar analogie met de arcade spaceshooters waarop dit spel is gebaseerd. Ontwijken van asteroïden en zwarte gaten, schieten, upgrades en geld verzamelen, artefacten ontdekken, het zit allemaal in. Uw kunst- en vliegwerk wordt nog extra bemoeilijkt door de voortdurende aandacht die uw energiestatus vraagt. Energie hebt u immers nodig om uw snelheid te regelen, uw wapens te bedienen en uw verdedigingsschilden op maximale sterkte te houden.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U speelde dit soort digitale spelletjes zo graag vroeger, maar uw reactiesnelheid was vergelijkbaar met die van een olietanker van 400.000 ton tijdens een noodstop: nihil. De bordkartonnenvariant geeft u eindelijk de kans toch successen te halen, door u aan te leveren waaraan u bij het spelen van de digitale voorgangers het meest gebrek had: tijd.

U puzzelt graag.

Interactie is uw belangrijkste drijfveer voor het spelen van bordspellen.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Z-Man Games voorbij want:

Waarom het bordspel als u het echte ding kun spelen?

Het belangrijkste aspect van dit soort digitale schietspellen wordt in deze bordkartonnen variant, dat kan ook moeilijk anders, volledig teniet gedaan. Te traag, te weinig flashy, te weinig actie. U hebt eerder het gevoel dat u in een golfslagzwembad voor bejaarden zit dan in het middelpunt van een opwindende alien invasie.

Erger nog, u vreest voor de ergste ramp die u tijdens een spel kan overkomen: analysis paralysis.

Als u wil stressen met kaarten die op u af komen kent u slechts één adres: 7 Days of Westerplatte.

De eerste reacties op Gen Con waren niet bepaald hoopgevend, het woordje 'middelmatig' dook regelmatig op. Middelmatig staat niet op de voorwaardenlijst  waarmee u naar Spiel afzakt.

Dominique

21:45 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the battle of kemble's cascade |  Facebook |

19-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 11)

Abyss (Asmodee)

In Abyss, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, wordt u voor de zoveelste  keer geconfronteerd met hetzelfde liedje. Er is een onderzeese troon vacant en u hebt, net als enkele concurrenten, daarop uw z(v)innen gezet.

U gaat dus naarstig aan de (school)slag met het omkopen van raadsleden zodat u hun speciale krachten kunt aanwenden. Die gebruikt u voornamelijk om strategische locaties te controleren, het belangrijkste natte opstapje naar uw eeuwige roem.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U kijkt graag naar mooie dingen. Abyss stelt u niet teleur.

U ben een liefhebber van het lichtere en kortere, familiale eurowerk waarin u grondstoffen verzamelt om deze later om te zetten in weer andere dingetjes, hier 'lords' en locaties, die u dan weer overwinningspunten opleveren.

U jongleert graag met pareltjes.

U racet graag als eerste naar een einddoel.

U verzamelt graag setjes.

U houdt van spellen met interactie, maar weinig conflict.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Asmodee voorbij want:

Niks nieuws onder de zon - excuseer, zeespiegel - hier, of het moest het prachtige artwork zijn. Daarop alleen kunt u allang niet meer teren. U wil ook inhoud. De waarschuwing 'schoonheid is een list van speluitgevers' staat nog altijd hoog in uw vaandel geschreven. U kunt zich niet van de indruk ontdoen dat de schoonheid van dit spel het simplistische spelverloop moet verdoezelen.

U hebt het niet zo voor overbodige spelborden.

U bent kleurenblind.

U houdt van weefgetouwen die mooie dingen doen met spelmechanismen en thema's. Dat type weefgetouw werd bij de ontwikkeling van Abyss niet gebruikt. Men koos voor een kleefapparaat, waarmee het thema er achteraf werd opgeplakt.

De eerste reacties na Gen Con zijn nogal aan de lauwe kant. Samengevat komt het erop neer dat de meerderheid van ervaringsdeskundigen het geen slecht spel vindt maar toch niet goed genoeg voor de privécollectie. En u gáát net naar Spiel voor het aanvullen van uw privécollectie. Deze kan dus van de lijst.

Dominique

 

16:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: abyss |  Facebook |

18-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 10)

Age of War (Fantasy Flight Games)

In Age of War, een dobbelspel voor 2 tot 6 spelers dat zich afspeelt in Het feodale Japan, probeert u een van de 14 kastelen in te nemen die in het midden op tafel liggen uitgestald.

U doet dat door de verdedigingslinies van die kastelen weg te dobbelen met infanterie, cavalerie, boogschutters en daimyo's. U beschikt over 7 dobbelstenen die u mag herdobbelen, als u bij elke worp maar een linie wegspeelt. Lukt het u niet per dobbelworp een linie te doorbreken, moet u vóór het herdobbelen een dobbelsteen inleveren. Als u elke linie hebt uitgeschakeld mag u het kasteel claimen en voor u open leggen. Ligt het daar nog op het einde van het spel levert het u punten op.

Slaagt u erin alle kastelen van dezelfde clan te veroveren kunt u ze definitief de uwe noemen. Dat is aan te raden want zolang een clan verdeeld is kunt u ook de kastelen van andere spelers aanvallen, al kost dat iets meer moeite (u moet vooraf al een generaal inleveren). Een volledige clan levert u ook nog eens bonuspunten op.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Age of War is een heruitgave van Risk Express, veruit de leukste telg uit de 'Express' lijn van Hasbro, en daar is niet gemakkelijk meer aan te komen. Getuige daarvan de belachelijk hoge prijzen die in Amerika voor dit kleinood worden betaald.

Risk in een kwartiertje, wat wil een mens nog meer?

Age of War garandeert u licht en aangenaam dobbelvertier.

Age of War is zeer vriendelijk voor families.

Age of War speelt veel sneller dan grote broer Risk.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Fantasy Flight Games voorbij want:

Van het licht en aangenaam dobbelvertier van hierboven onthoudt u toch vooral het woordje licht.

De handige, multifunctionele en erg stevige plastic dobbelkom van Risk Express, die tevens als verpakking van het spel fungeerde, is niet meer. U krijgt nu een banaal kartonnen doosje in handen.

De heer Knizia zou dringend met wat nieuws op de proppen moeten komen in plaats van zich meer en meer te outen als recyclageambtenaar.

Het doosje gaat u bedriegen. U verwacht een interessant en erg uitdagend conflictspel - die titel alleen al! Dat is het niet.

Dominique

12:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: age of war |  Facebook |

15-08-14

Waar men stil en ongedwongen alles voor zichzelve doet.

Geef toe, u droomt er soms van een Ninja te zijn.

Bedreven in allerlei gevechtskunsten, lenig als een kat, stil als de nacht (erg handig als u spellen langs uw wederhelft moet smokkelen) en uitermate doeltreffend.

Wel, u kunt nu de schijn ophouden met een spelletje Ninja Dice.

Daarin gaat u bij nacht op rooftocht - Ninja's moeten ook eten - in buurten waar veel yens te vinden zijn.

Drie rondes worden er gespeeld, met een steeds oplopende moeilijkheidsgraad.

De hindernissen die u tijdens uw drie inbraken moet overwinnen zijn bewakers, ingenieuze sloten en residenten. Uw reddingsboeien: een handvol Shuriken, geavanceerde sluiptechnieken en een handig etuitje met inbrekersmateriaal.

Uw doelwit wordt door een uwer tegenspelers bij elkaar gedobbeld, waarna u, ook al dobbelend, uw missie aanvat.

Daartoe gooit u uw vaardigheidsdobbelstenen. Tegelijkertijd gooien uw tegenspelers hun bedreigingsdobbelsteen. Afhankelijk van hoe de dobbelstenen komen te liggen - dat is het licht innovatieve van dit spel - kunnen uw tegenspelers bij u, of bij elkaar, munten stelen. Gelukkig kunnen deze acties ook,worden geblokkeerd als er een onderscheppingssymbool werd gedobbeld. Zandlopersymbolen worden aan de kant gelegd. Die knabbelen aan de tijd die u hebt om uw missie te volbrengen.

Vervolgens kijkt de Ninja even na wat hij in het huis zoal kan uitschakelen kan maken met zijn dobbelresultaat. Sleutels neutraliseren sloten, shurikens en sluiptechnieken neutraliseren residenten en bewakers.

Hebt u een geluksymbool gedobbeld mag u een ander symbool met vier vermenigvuldigen. Handig, bijvoorbeeld,  als u voorbij vier bewakers moet met slechts ėėn sluipsymbool.

Als u de achter- of voordeur niet hebt bereikt - het hangt er allemaal vanaf waar u begint nietwaar - kunt u ervoor kiezen om uw voorraad dobbelstenen volledig of gedeeltelijk opnieuw te gooien. Uiteraard dobbelen uw tegenstanders met hun bedreigingsdobbelsteen weer lustig mee. Hun gedobbelde zandlopers blijven wel liggen. Teveel zandlopers op tafel vooraleer u uw missie afrondt of afbreekt en u gaat met niets huiswaarts.

U kunt er ten allen tijde vandoor gaan als het te warm wordt onder uw Ninjavoetjes, maar dat levert u minder goud op. En bonuspunten kunt u dan helemaal vergeten.

Bonuspunten verdient u door geen wapens te gebruiken tijdens uw strooptocht - u blijft een man van eer - en het hele huis leeg te halen.

Na drie ronden wint de speler met het meeste geld.

Ninja Dice is licht dobbelvertier, maar er is een probleem. Het wordt pas echt interessant als u het met de locatie-uitbreiding speelt en die moet u er apart bijkopen. U bent dan tijdens uw beurt niet overgeleverd aan de willekeur van een dobbelworp die de moeilijkheidsgraad van uw missie bepaalt, maar u kunt dan kiezen uit een aantal beschikbare locaties die elk nog eens verschillende bonussen opleveren.

Zonder locatiekaarten zou ik eigenlijk niet meer beginnen aan dit spelletje.

De verpakking is leuk, een toiletzakachtig recipiëntje met ritssluiting, waardoor het mogelijk ook weer wat makkelijker langs uw wederhelft te smokkelen is. Als u een tussenstop maakt in de badkamer tenminste.

Ninja Dice is geen must. Het zit in het grote peleton van de gemiddelde dobbelspellen. Het richtingmechanisme is niet innovatief genoeg om innovatief te zijn en nog behoorlijk willekeurig erbovenop. De thematische omzetting is dan weer wel geslaagd.

Advies: proefspelen.

Dominique


Ninja Dice

GreenBrier Games (2013)

Rocco Privetera

2 tot 5 spelers vanaf 9 jaar

30 minuten

 

13:40 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ninja dice |  Facebook |

10-08-14

Zonde

Hebzucht.

Het is een hoofdzonde waaraan velen onder ons - bekijk uw spellenkast en uw verlanglijstje voor Spiel 2014 even - ten prooi vallen.

Bij Queen games hebben ze dat goed bekeken, want Greed - duidelijker kan een boodschap niet zijn - werd ondertussen uitgeleverd. Het benieuwt me hoeveel inside jokes er bij Queen Games over ons en dit spel worden gemaakt de laatste weken.

Slijtargumenten genoeg hoor. Donald X. Vaccarino stond aan het hebzuchtige roer, het thema spreekt aan, de prijs swingt niet echt de hebzuchtige pan uit en - ik moet het toegeven - het is echt een goed spel.

U zou het dus eigenlijk wel moeten hebben.

Greed is een kaartspel waarvan u de titel maximale eer probeert aan te doen. Hebt u op het einde van het spel immers de meeste dollars verzameld - u bent wederom de spin in het web van een criminele organisatie - bent u de winnaar. Tellen doet u na 12 rondes, in een meestal spannende en soms zelfs heel onverwachte, apotheose.

U bouwt uw imperium uit door al draftend kaarten uit te spelen, hopend daarmee een niets ontziende geldmotor aan de gang te krijgen.

Wat u voor u op tafel uitspeelt zijn onroerende goederen en personeel. Het garneersel bestaat uit goedgemikte, en vooral goed getimede, actiekaarten.

Uitspelen van kaarten kunt u meestal niet zomaar. U moet er meestal voor betalen of al andere, voorwaardelijke, kaarten hebben uitgespeeld.

Het selecteren van uw kaarten gebeurt simultaan, het uitspelen ervan op basis van de nummering onderaan - de lagere kaarten mogen eerst op tafel.

Actiekaarten worden onmiddellijk geactiveerd of even on hold gezet tot de volgende ronde. Dat zorgt voor erg interessante afwegingen, meestal gerelateerd aan het woordje 'planning'.

Uw inkomsten, tegelijk uw overwinningspunten, worden door uw uitgespeelde kaarten gegenereerd. Uw personeel voorziet u van de nodige financiële armslag, u verzilvert aandelen en tussendoor knabbelt u ook hier en daar een beetje aan de financiële koekjes van uw tegenstanders. Verlies voor hen is immers winst voor u.

Greed, hebzuchtige medespelers, is geen moeilijk spel. De spelregels beslaan vier paginaatjes en u ben heel snel aan de slag. In tegenstelling tot veel andere spellen zult u dit na een eventuele lange afwezigheid op uw tafel - iets wat ik mij erg moeilijk kan voorstellen - zo weer oppikken.

Greed is echter niet zo eenvoudig te winnen als uit te leggen. U moet goed op uw tellen passen en de imperiums van uw tegenspelers goed in de gaten houden. Af en toe geld uit hun zakken jagen is zeer aan te raden.

Dollars spelen een prominente rol in dit spel. De kickstarter versie komt trouwens met mooie houten dollartekens die tijdens het manipuleren - u legt ze op uw holdings als aandelen casht en ze zijn elk 10.000 dollar waard - een lekker tactiel genot genereren en dus ver te prefereren zijn boven de bordkartonnen tegenhangers van de winkelversie. Zeer te spreken ben ik ook voor de keuze van geldkaarten. Lekker functioneel. Geen gedoe met papieren restafval hier.

Zoekt u een kort kaartspel met diepgang, veel geld, functioneel materiaal en houdt u ervan geldmotoren aan te zwengelen om die dan vervolgens soepel te laten draaien? Dan moet u dit eens proberen. Het is eens wat anders dan grondstoffenblokjes.

Greed is met elk opgegeven spelersaantal goed te spelen en is verrassend leuk met z'n tweeën.
Omwille van het gebruik van tekst op de kaarten raad ik u aan voor de Engelse versie te gaan.

Dit is zonder meer het beste dat de heer Vaccarino tot op heden uit zijn hoge hoed heeft geschud. Ik voel uw ongeloof tot hier, medespeler. Wees echter gerust, ik raaskal niet.

U mag zondigen.

Dominique


Greed

Queen Games (2014)

Donald X. Vaccarino

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

21:10 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: greed |  Facebook |

07-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 9)

Dead of winter: A Crossroads Game (Plaid Hat Games)

Verbleef u de voorbije maanden voornamelijk op de planeet Xugoutyhop is de buzz rond deze titel mogelijk aan u voorbij gegaan.

In 'Dead of Winter: A Crossroads Game', een verhaalgestuurd overlevingsspel voor 2 tot 5 wanhopige spelers, resideert u in een kleine kolonie die dapper standhoudt in een door ziekte, dood en extreme koude geteisterde post-apocalyptische wereld. Daarbovenop schuifelt er nogal wat zombiegespuis langs uw barricades en het lijkt nogal aan de hongerige kant.

U hebt binnen de kolonie de leiding over een kleine groep overlevers en u probeert met de andere facties - uw tegen- of medespelers, het is maar hoe u het bekijkt - zo goed en zo kwaad mogelijk weerstand te bieden tegen de schier eindeloze stoet ongemakken die als waren het sneeuwlawines uw richting uit komen gedenderd.

Er is een gemeenschappelijke overwinningsvoorwaarde, maar ook een individuele. En dat, medespeler, zorgt toch voor een speciale dynamiek. Want uw individuele belangen zouden die van de kolonie wel een eens zwaar in de weg kunnen staan, zeker als bijvoorbeeld het woordje 'wraak' in gulden letters in uw persoonlijk missieboekje werd bijgeschreven.

De hoger genoemde dynamiek staat garant voor een moeilijke evenwichtsoefening die kan resulteren in een collectieve overwinning, een individuele zege of een mengvorm van die twee, waarbij slechts enkele spelers de overwinning uit de brand slepen.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U hebt de Zeuro's onlangs vaarwel gezegd - op aanraden van uw huisdokter - en hebt het Angelsaksisch model voorgeschreven gekregen, met de nadruk op thematiek en spelbeleving. U voelt zich sindsdien stukken beter. U zult zichzelf dan ook hoge dosissen Dead of Winter gaan toedienen.

Zombies en thematiek - tenzij ene Reiner Knizia zich ermee bemoeit - gaan hand in hand. Aangezien u tijdens uw prospectie de naam van hogergenoemde auteur nergens bent tegengekomen hebt u de neiging toe te slaan.

U speelt graag Shadows over Camelot en Battlestar Galactica.

U onderneemt graag actie op basis van het resultaat van een dobbelworp.

U houdt van verraderlijke types en u geniet pas echt als u er zelf eentje kunt zijn.

Loop vrolijk zwaaiend de stand  van Plaid Hat Games voorbij want:

U bent nogal labiel van aard en een deelname aan dit psychologisch project zal u mentaal helemaal onderuit halen.

U haat verraders in een spel en potentieel aanwezige verraders al helemaal. U wil weten waar u aan toe bent als u een spel aanvat. U wil grondstoffenblokjes en gebouwen om te bouwen en spreadsheets van spelborden en, nog veel meer, een totale afwezigheid van geluk. Dat u daar uiteindelijk dood- en doodziek van wordt, en uw medespelers nog veel meer, zal u een zorg zijn. U begrijpt ook dat als u alleen ervaring hebt in het omzetten van houten blokjes in overwinningspunten, u in dit spel een vogel voor de kat bent.

U bent nogal ontgoocheld door de eendimensionale spelers- en zombiefiguren die u in de doos zult aantreffen. Eendimensionaliteit zit thematiek meestal in de weg, u bent dus op uw hoede.

De overdaad aan zombiespellen heeft u danig in het defensief gedrongen de laatste tijd, al was 'The Walking Dead: The Best Defence' best wel een lichtpunt. U vreest dat de elegantie van deze laatste door 'Dead of Winter: A Crossroads Game' niet zal worden geēvenaard.

Dit spel wordt zodanig hoog de hemel in geprezen dat u mogelijk naar een andere planeet moet om er nog aan te geraken. Xugoutyhop lijkt me een goede keuze.

Dominique

 

20:09 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dead of winter: crossroads |  Facebook |

06-08-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 8)

AquaSphere (Hall Games, Pegasus Spiele, Tasty Minstrel Games)

In AquaSphere, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, bent u de leider van een wetenschappelijk team dat zich op de bodem van een niet nader genoemde oceaan bevindt. Uw team bestaat uit een ingenieur, een wetenschapper en enkele robots. En u hebt een duikbootje.

In vier spelrondes probeert u middels experimenteel onderzoek, het uitbouwen van uw basis, het exploreren van de zeebodem (met een eigenaardige fixatie op octopussen) en het verzamelen van kristallen zoveel mogelijk kennispunten - zeg maar gerust overwinningspunten - te vergaren. Hebt u daar op het einde van het spel het meeste van in voorraad wint u.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Stefan Feld.

U bent een veeleisende veelspeler en u gruwt van het fenomeen geluk.

U bent informaticus.

U houdt van een gezonde mix tussen tactiek en strategie.

U speelt graag Roborally.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Hall Games, Pegasus Spiele en Tasty Minstrel Games voorbij want:

Stefan Feld.

U bent geen informaticus en hebt ook niet de capaciteiten om een goede informaticus te worden.

Uw kat, die toch een zekere reputatie geniet als het het om het terugvinden van jongen gaat, vindt de hare echt niet terug op dit spelbord.

U hebt heimwee naar de Feld van Notre Dame en het Roma duo, waarin u zonder gepriegel, en vooral vrolijk, aan de slag kon. Die tijd komt naar uw gevoel niet meer terug.

Ondanks het feit dat u zich hier op de zeebodem bevindt wordt u hier geconfronteerd met extreme droogte.

De doodsheid die heerst aan tafels waar recente spellen van Feld worden gespeeld schrikt u een beetje af. AquaSphere vormt hierop, dat weet u nu al, geen uitzondering. Voor een gezellige sphere moet u elders zijn.

In 100 minuutjes bent u klaar, leest u op de doos. U weet nu al dat het langer zal duren. Dat, gecombineerd met de doodsheid van hierboven, doet u wegblijven van de zeebodem. Daar zal een schattig octopusje niks aan veranderen.

Dominique

 

12:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: aquasphere |  Facebook |

04-08-14

Geen donderdeurtje!

Mensen die het kunnen weten, of zouden moeten weten, beweren dat dit tot het beste behoort wat ooit in de categorie racespellen is verschenen.

Ze hebben gelijk.

Thunder Alley speelt zich af op de circuits van het NASCAR race gebeuren, die zich meestal manifesteren in een ovale vorm. U rijdt dus uitgerekte rondjes.

Dat doet u met een team - uw aantal deelnemende wagens wordt bepaald door het aantal spelers - en u probeert uw wagenmenners zoveel mogelijk vooraan te laten eindigen. Ook op het eind van elke ronde, want dat levert u extra bonuspunten op.

Thunder Alley is volledig kaartgestuurd en dus dobbelsteenloos - en dat laatste is heel belangrijk. Dat betekent immers dat u meer in de hand hebt dan gewoonlijk bij dit soort spellen. En, ironisch genoeg, verhogen uw tactische mogelijkheden van zodra een wagen van uw team uit de wedstrijd wordt genomen. U beschikt dan immers over evenveel handkaarten, maar voor minder wagens. U kunt uit de wedstrijd worden geflikkerd als u wordt gedubbeld of met onherstelbare motor-en/of carrosserieschade wordt geconfronteerd. Ook uw banden verdienen aandacht. Ze slijten nogal snel. Deze euvels kunt u uiteraard verhelpen door even de pits in te duiken, al verliest u dan kostbare plaatsen.

Wees niet naïef, medespeler, u lóópt schade op. U kunt er gewoon niet omheen. Niet allemaal, maar de meeste bewegingskaarten die u uitspeelt tonen immers ook een schade-icoontje. En dat moet u toepassen als u de kaart in kwestie uitspeelt. Teveel schade en uw snelheid gaat eronder lijden. Lees: u moet bewegingspunten inleveren. Erger nog, 6 schadefiches op uw wagentje en u mag nog een laatste keer zwaaien naar het talrijk opgekomen publiek.

Uw sleutel tot snelheid en de daaruit voortvloeiende overwinning ligt in het zo ver mogelijk vooruit zien te komen buiten uw beurt.

U hoeft niet terug naar de vorige zin. U las het goed.

Dat doet u door maximaal gebruik te maken van het draftmechanisme. Hier wordt niet het doorgeven en selecteren van kaarten bedoeld, maar het zich met een racemonster ophouden in de veilige en minst luchtweerstand biedende omgeving van andere racemonsters, door kenners 'The Pack' genoemd.

U drijft als het ware mee op de flow van uw tegenspelers. Het op het juiste moment verbreken van die flow om voor eigen gewin te gaan is een van de belangrijkste beslissingen die u tijdens de wedstrijd zult nemen.

Bewegen doet u, heel eenvoudig, door een van uw racemonsters te selecteren en vervolgens een bewegingskaart uit te spelen. Daarmee beweegt u tussen de 4 en 8 baanvakken vooruit. Uitzondering: als u de pits verlaat hobbelt u slechts 2 armzalige het circuit op.

Er zijn vier soorten bewegingskaarten. Solo movement selecteert u als u uw eigen gangetje wil gaan. De drie andere nemen andere wagens mee tijdens de verplaatsing, ook die van uw tegenspelers. Speelt u een Lead movement kaart neemt u iedere wagen achter u in dezelfde rij mee in uw zog. Bij Pursuit movement duwt u uzelf en alle wagens voor u vooruit. Draft movement, de leukste, doet alle wagens in een rij vooruit bewegen. Of ze zich voor of achter de wagen van de actieve speler bevinden maakt niks uit.

Lateraal en diagonaal bewegen wordt in sommige gevallen ook toegestaan. Een andere wagen even tegen het buitenmuurtje drukken behoort dan bijvoorbeeld tot de, overigens erg leuke, mogelijkheden.

Nadat de actieve speler zijn wagen, en meestal ook die van andere spelers, heeft verplaatst, draait hij zijn wagenfiche om, van wit naar zwart of omgekeerd. Zo kan men perfect volgen welke wagen al aan de beurt was of niet. Eenmaal alle wagens geactiveerd begint een nieuwe spelronde.

Maar die nieuwe ronde begint niet zonder het trekken van een gebeurteniskaart, al dan niet voorzien van een groene, gele of rode vlag. Groen betekent gewoon doorspelen na het effect, geel betekent een herstart - met behoud van de posities maar met een hergroepering van het nog actieve wagenpark, erg interessant als u eenzaam en alleen achteraan bengelt - en rood betekent sowieso einde race. U mag die gebeurteniskaarten niet onderschatten. Die kunnen bijvoorbeeld wagens treffen met de meeste bandenslijtage en meer van dat fraais. Niet zelden wordt het omdraaien van de volgende gebeurteniskaart nagelbijtend en billenknijpend afgewacht.

Nadat u het voorgeschreven aantal rondjes hebt gedraaid worden, op basis van de eindposities uiteraard, de punten geteld. Hier wordt de officiële NASCAR puntentelling gebruikt, wat betekent dat u een rekenmachine bij de hand moet houden. Dit vraagt immers wat telwerk. Spannend telwerk, dat dan weer wel. Wie de meeste punten heeft verzameld wint. Het verdient aanbeveling champagne in huis te hebben als u dit op tafel legt.

Uw eerste spelletjes gaan langer duren dan verwacht - u moet als uitlegger ab-so-luut het belang van het rijden in groep, en het mee profiteren van de beurten van uw tegenstander, benadrukken - maar als u eenmaal alle knopjes in uw cockpit weet staan vliegen de rondes voorbij.

Thunder Alley is het beste racespel dat ik ooit heb gespeeld, mogelijk zelfs een van de beste spėllen die ik ooit heb gespeeld. Thematisch erg dicht bij het echte werk, u bent altijd betrokken - wie neemt me mee? - en het gejongleer met overwinningspunten maakt elke wedstrijd super spannend.

De pitregels, de gebeurteniskaarten (die regenkaart!), de vier circuits, de schade en slijtage die uw wagens oplopen, het teamspel tussen uw eigen wagens en die van uw tegenstanders, de voortdurend wijzigende posities, het orgastisch tactisch handelen, het strategisch terugtrekken van wagens uit de wedstrijd, het nemen van risico's - houdt mijn motor het nog wel in die laatste ronde? - en de logische en relatief eenvoudige spelregels waarbinnen u mag manoeuvreren maken dit een lekkernij voor de veeleisende racespeler, zeg maar voor de speler tout court.

Een van de knapste prestaties van dit spel is het behoud van het speelplezier met slechts twee spelers. Dat is, voor een racespel, zonder meer indrukwekkend te noemen. En ook solo is Thunder Alley, ondanks het ontbreken van een officiële variant, een verrassend aangenaam tijdverdrijf.

Ondanks de relatieve eenvoud van de regels zult u, wilt u kans maken op een overwinningskrans en een joekel van een fles champagne, al uw tactisch vernuft uit de kast moeten halen. Bent u goed in het managen van kaarten hebt u alvast een stapje voor. Ook het goed kunnen inschatten van de bedoelingen van uw tegenstanders gaat u enorm vooruit helpen.

Potentiële ontwerpers van wielrenspellen zouden het bewegingssysysteem van Thunder Alley eens nader moeten bekijken. Breaking Away heeft er wel een klein beetje van weg, maar is veel te mathematisch. Een kruisbestuiving zou wonderlijke resultaten kunnen opleveren.

Formula D adepten moeten ook eens langslopen. Marktplaats, Ebay en Kapaza zullen hun dankbaar zijn.

U mag niet te lang wachten. De kleine voorraad is zo goed als uitverkocht en een eerste herdruk zou pas over een tweetal jaar worden overwogen. Er zou ook aan een compatibele Indy Car spin-off worden gewerkt, Grand Prix, en dat is dan weer goed nieuws voor de adepten onder ons.

Hou wel rekening met een hoge verzendingskosten omwille van de zware en diepe doos. Het gewicht zit hem vooral in de twee dubbelzijdige bedrukte, grote spelborden.

Thunder Alley biedt zich aan bij de start, kijkt eens meewarig naar alle andere racesspellen die zich hoopvol op de grid hebben opgesteld, duwt bij het groene licht even de turboknop in, geeft vervolgens iedere concurrent het nakijken en begint ze vervolgens een voor een te dubbelen.

Een kanjer!

Aanbevolen soundtracks tijdens het spelen: 'ik neem je mee' (Gers Pardoel) of 'Racing in the Street' (Bruce Springsteen).

Dominique


Thunder Alley

GMT Games (2014)

Jeff Horger, Carla Horger

2 tot 7 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

 

 

12:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: thunder alley |  Facebook |

03-08-14

Wed-strijd

In The Hare and the Tortoise sluit u geheime weddenschappen op races waaraan schattige dieren - de meeste toch - deelnemen.

Aan de startlijn staan ongeduldig te trappelen: een schildpad, een haas, een wolf, een schaap en een vos.

Die scheuren na het startschot het uit bordkartonnen tegels samengestelde bospad op, richting driedimensionaal geassembleerde aankomstlijn (net als het podium trouwens).

Het wedden doet u aan de hand van een willekeurig getrokken dierkaart aan het begin van het spel. Daar kiest u zelf nog een extra diertje bij uit uw starthand van zes.

Tijdens uw beurt mag u zoveel kaarten als u wil uitspelen, als ze maar van dezelfde diersoort zijn. De bewegingsfase wordt echter pas geactiveerd van zodra de spelers samen acht kaarten hebben uitgespeeld of vier kaarten van hetzelfde dier op tafel liggen, waarna elk dier waarvan er kaarten werden uitgespeeld wordt verplaatst. Na het uitspelen van kaarten trekt u onmiddellijk weer bij tot zes.

Eenvoudig en vooral weinig opwindend, hoor ik u al denken.

Dat is buiten de speciale eigenschappen van de deelnemende fauna gerekend.

Het schaap bijvoorbeeld is, gek genoeg, de snelste van het pak maar krijgt daar nogal veel dorst van, waardoor het op elk waterveld halt houdt. De wolf kan het dan weer af en toe op een angstaanjagend huilen zetten waardoor alle andere deelnemers verstijfd van schrik vergeten verder te lopen. De schildpad beweegt zich traag, maar vooral gestaag vooruit.  De haas is een snelle, maar als hij op kop ligt wordt hij heel erg zelfvoldaan waardoor hij uitdagend wat gas terugneemt en zelfs een dutje doet. De vos tenslotte kan gedurende langere tijd een vrij hoog tempo aanhouden
Al deze eigenschappen staan mooi aangegeven op overzichtskaartjes.

Van zodra de eerste drie dieren de eindstreep hebben bereikt is de race afgelopen en krijgt u punten voor de door u getipte beestjes die het podium hebben gehaald. Vijf punten voor de winnaar, drie voor de tweede en twee voor de derde.

Na het teleurstellende Baba Yaga levert IELLO hier toch weer een bescheiden toppertje af in hun Tales & Games serie.

Prachtig materiaal - alleen de minuscule turbofiches vallen wat uit de toon - in een prachtige verpakking, eenvoudige regels, zeer kindvriendelijk maar ook voor volwassenen erg leuk, snel gespeeld, spannend tot in de laatste rechte lijn en enorm snel uitgelegd.

Kijkt u graag naar mooie dingen, hebt u kinderen - de leeftijd speelt eigenlijk geen rol hoor - en wilt u eens lekker uitchillen na een drukke werkdag- of spelavond, bekijk dit dan eens.

Dominique

 

The Hare and the Tortoise

IELLO (2014)

Gun-Hee Kim

2 tot 4 spelers vanaf 7 jaar

15 minuten

 

11:05 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the hare & the tortoise |  Facebook |

31-07-14

Pro- en contraspionage

In 'The Agents', een kaartspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een geheim agent die informatie (data) verzamelt en missies volbrengt.  Die leveren u immers punten op en wie er het meeste heeft op het einde van het spel wint.

U begint het spel - het opzetten gaat verrassend snel - met drie geheim agenten en ėėn missie op hand.

Uw opereert vanuit Safe Houses die zich tussen u en uw tafelburen bevinden. Aan die Safe Houses kunt u geheim agenten en missies toewijzen, waarna ze facties worden genoemd. Een factie kan uit maximaal vijf agenten bestaan.

Het leuke is dat uw geheim agenten data (punten) kunnen verzamelen maar ook zeer leuke speciale eigenschappen hebben. Dat is niet bepaald een luxeprobleem, zoals u al snel zult ondervinden. Want afhankelijk van hoe u uw kaart in het Safe House legt wordt de inhoud van uw actie bepaald. Wijst ze met het datalink icoon naar u toe kunt u mogelijk punten (1 of 2), legt u ze met de speciale eigenschap naar u toe kunt u mogelijk iets veel interessanters doen, zoals morrelen met het personeel van uw naaste buren. In uw voordeel uiteraard. In ieder geval krijgt uw tegenstander dat waarvoor u niet gekozen hebt. En dat laatste is een van meest interessante aspecten van dit spel. U neemt, maar tegelijk moet u ook geven.

Succesvolle missies - u kunt er maximaal twee toewijzen aan elke factie - leveren u ook punten op en u kunt op het einde van uw beurt naar believen missies weghalen naar en omwisselen met uw handkaarten.

Extra agenten kunt u voor overwinningspunten aanschaffen. Dat is geen overbodige luxe want u wil meerdere opties openhouden.

Special Agents zijn wat hun naam al suggereert: speciaal. Ze duiken even op, voetren hun opdracht uit en verdwijnen daarna vliegensvlug naar de aflegstapel. Hun speciale acties zijn meestal ook gekoppeld aan een lekkere hoeveelheid overwinningspunten. Met de ondervrager bijvoorbeeld kunt u een handkaart van een tegenstander stelen. Maar die tegenstander krijgt dan weer drie overwinningspunten op zijn conto bijgeschreven. Aan u de keuze.

Zolang u complete datalinks kunt binnenhalen en u aan de voorwaarden van uitgespeelde missies blijft voldoen blijft u tijdens uw beurt maar scoren. Ook speciale eigenschappen kunt u tijdens uw heractiveren zolang ze vanuit de facties naar u toe wijzen. Wie als eerste 40 punten binnenhaalt luidt het speleinde in, waarna de lopende ronde nog wordt uitgespeeld. Dat wordt ook mooi bijgehouden met behulp van uw speciale beurtkaarten, ook nog eens voorzien van een handig actieoverzicht.

Sommige woorden werden voor bepaalde spellen uitgevonden. In dit geval heet dat woord 'dilemma'. Alles wat u doet heeft een keerzijde, een keerzijde waarvan iemand anders profiteert. Uw tegenstanders op het juiste moment net iets minder laten profiteren dan uzelf is de sleutel tot winst.

Het is altijd leuk als er een verfrissend nieuw spelconcept wordt geïntroduceerd. 'The Agents' doet dat met verve. U hebt echt het gevoel op speciale missie te zijn en te opereren in een schemerzone, subtiel saboteren is schering en inslag en de missies geven de thematische omzetting nog een extra boost. Zoals het elk goed spionageverhaal betaamt heeft elke handeling consequenties, niet altijd dewelke u vooraf had ingeschat, en kan elk detail desastreuze gevolgen hebben.

Uiteraard wordt er gesneuveld, soms bij bosjes. U zult maar met een sluipschutter worden geconfronteerd, voor u het weet leggen al uw geheim agenten het loodje. En wie het loodje legt blijft gewoon dood in de factie liggen, daardoor aan uw keuzemogelijkheden knabbelend. Tenzij u iets aan die sluipschutter van uw buurman doet. Door er een infiltrant op af te sturen bijvoorbeeld, waardoor hij, althans tijdelijk, naar uw vereniging overloopt.

Ik raad de liefhebbers van Android Netrunner dringend aan hier eens naar te kijken en zich vervolgens de vraag te stellen of ze nog naar dat Android Netrunner universum willen terugkeren. Ik garandeer hen dat het een dubbeltje op zijn kant wordt.

The Agents Is met elk opgegeven spelersaantal zeer de moeite, met een speciale vermelding voor de tweespelervariant, die u echt het onderste uit uw kan doet halen. Ook met z'n drieën scoort The Agents erg hoog en dat is toch ook altijd mooi meegenomen.

Met de kaarten moet u wel opletten. Bij onoordeelkundig manipuleren vliegen ze zo uw hele huiskamer door. Dat komt door het plastic waarvan ze gemaakt zijn. Voordelig is dan weer wel dat ze heel stevig zijn en volledig afwasbaar. En bloedmooi geïllustreerd, met een tekenstijl die naadloos aansluit op het thema.

The Agents is mentaal zeer uitdagend - kan ook moeilijk anders, u bent immers op een geheime missie - en meestal ook spannend tot de laatste beurt. Het is een spel waaraan ik na afloop nog veel over zit na te denken, altijd een heel goed teken.

The Agents is ook heel compact en voorzien van amper 9 kleine bladzijdes spelregels, vol geïllustreerde voorbeelden. Wonderlijk hoeveel diepte er uit zo'n klein pakketje kon worden gepuurd.

Absolute aanrader.

Dominique


The Agents

Uitgegeven in eigen beheer (2013)

Saar Shai

2 tot  5 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

10:23 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the agents |  Facebook |

30-07-14

Lost and found?

Eén kaart op hand, er eentje bijtrekken van een ultrakleine trekstapel en er eentje uitspelen.

Bij velen onder u gaat er nu een belletje rinkelen, mogelijk zelfs een kathedraalklok.

U denkt immers onmiddellijk aan Love Letter, dat heerlijke kaartspelletje dat minimalisme in de spellenwereld heeft geïntroduceerd.

En de maker zou de maker niet zijn als hij niet nog iets kleins in de, zelfs niet brede, mouw had zitten. Al zijn het vier mouwen, want ze zijn met z'n tweeën dit keer.

Lost Legacy: The Starship.

De Japanse editie verscheen al in 2013 en werd ondertussen gelukkig, al kunnen hier kanttekeningen bij worden gemaakt, door AEG opgepikt. Met een kleine thematische wijziging.

U moet geen liefdesbrieven bezorgen deze keer, maar een verdwenen ruimteschip opsporen vóór uw tegenspelers dat doen. Dat doet u middels deductie en ook met een beetje hulp van vrouwe Fortuna.

Een minimalistisch spelsysteem is uiteraard ook gediend met een minimalistische opzet. 'Lost Legacy: The Starship'  stelt ook hier niet teleur. Voor u 'Lost Legacy: The Starship' kunt zeggen bent u al startklaar. Het deckje van 16 schudden, een kaartje gedekt ernaast leggen om de ruïnes te vormen en iedere speler een kaart laten trekken. Vanaf dan is het trekken, spelen en de actie van het gespeelde uitvoeren. Ook als die actie u benadeelt.

U mag het doel van uw acties, het uiteindelijk lokaliseren van het ruimteschip, niet uit het oog verliezen. Slim spelen en een beetje bluffen zijn dus aangewezen. De kans is immers groot dat u, voor u ook maar ėėn onderzoeksdaad hebt verricht, uit het spel ligt. Er zijn nogal wat kaarten die u de das kunnen omdoen. Komt er iemand uw hand bekijken als u de 'Sister of Fate' - mooie dame trouwens - op diezelfde hand hebt (1 keer voorhanden), is het verder hulpeloos uitzitten geblazen. De 'Swordsman' (1 keer voorhanden) elimineert u onmiddellijk als hij komt kijken en u een 'Sneak Attack' kaart - hier zijn er 3 van in het spel - op hand hebt. Met een 'Sneak Attack' kaart op hand elimineert u dan weer een andere speler die u met een 'Assault' kaart (3 keer voorhanden) bedreigt, waarna u deze op hand neemt en dus op uw beurt mogelijk een vogeltje voor de kat wordt.

Gelukkig kunt af en toe ook op veilig spelen. Met De 'Old Map' kaart bijvoorbeeld (2 keer voorhanden) mag u de bovenste kaart van de trekstapel bekijken en deze in de ruïnes plaatsen. Daarna mag u de kaarten van de ruïnes schudden, bijvoorbeeld onder tafel om te onthouden welke kaart waar zit, en ze weer naast de trekstapel in de ruïnes plaatsen. Met de 'Search' kaart (3 keer voorhanden) kunt ook ook gaan rommelen in de ruïnes. U mag naar een kaart kijken en die eventueel ruilen met uw  handkaart. Oppassen hiermee, want mogelijk geeft u hiermee belangrijke informatie aan uw tegenspelers, vooral zij die de ruïnes ook al eens hebben bezocht.

Met de 'General' (1 keer voorhanden) mag u de bovenste kaart van de trekstapel bekijken en deze eventueel wisselen met uw handkaart. En met de 'Shadow Thief' tenslotte (1 keer voorhanden) mag u een kaart in de ruïnes bekijken of die van een speler naar keuze. Is het 'The Lost Legacy: The Starship' (uiteraard 1 keer voorhanden) wint u onmiddellijk. Deze kaart impliceert dat het spel in de eerste ronde al afgelopen kan zijn.

Handig is dat op elke kaart linksboven staat aangegeven hoeveel er van die soort in de stapel zit. Dat helpt bij het uitvlooien van uw mogelijkheden en uw potentiële bedreigingen.

Elke kaart heeft ook een waarde, van 1 tot 8, die de rangorde bepaalt tijdens de opsporingsfase op het einde van het spel. Die dient zich aan van zodra de trekstapel leeg is. Hoe lager uw laatste handkaart is, hoe beter. Een X-kaart telt dan niet meer mee. Jammer voor u, u had ze maar kwijt moeten raken. Van laag naar hoog mogen de overblijvende spelers aangeven waar ze denken dat de 'The Lost Legacy: The Starship' kaart zich bevindt. Dat mag ook uw eigen handkaart zijn. Wie ze vindt, wint.

Een vergelijking met Love Letter dringt zich uiteraard op. Zelf vind ik Love Letter beter, maar Lost Legacy: The Starship' is zeker niet slecht. Mogelijk wordt mijn beoordeling negatief beïnvloed omdat Love Letter eerder verscheen en dit spelsysteem nogal veel lijkt op die van de liefdesbrief saga. Een eerste liefde blijft toch altijd iets speciaals. 

Het is blijkbaar bon ton om in te hakken op de grafische omzetting door AEG. Zelf vind deze uitermate geslaagd. Ook geen smurfenletterjes hier, maar lekkere, grote, goed leesbare joekels van zinnen. Een verademing.

Waarvoor AEG wel de figuurlijke brandstapel op moet, is de keuze om de verschillende varianten elk apart uit te brengen. Daarmee pleegt deze, door de band toch zeer sympathieke, uitgever, bewust roofbouw op uw zuurverdiende centjes. Daardoor komt het totaalpakketje al gauw op 45 euro te staan voor 60 kaartjes, 12 overzichtskaarten inbegrepen. Zoals kabouter Langteen in 'Met Langteen en Schommelbuik Voorwaarts' placht te zeggen: 'Neen, dat zie ik niet graag'.

Mijn exemplaar kwam in een blister met daarin het alom bekende stoffen zakje dat de originele Love Letter zo schattig sympathiek maakte. Nu is het zakje, ook met geborduurde speltitel, donkerblauw. Ook sympathiek en schattig, maar iets minder handig. De doosversie zal waarschijnlijk niet lang op zich laten wachten.

Een Nederlandstalige uitgever ook niet, vermoed ik.

Hebt u Love Letter al is dit geen must. Wil u alles van het minimalisme verzamelen moet u uiteraard toeslaan.

Dominique


Lost Legacy: The Spaceship

Alderac Entertainment Group (2014)

Hayato Kisaragi & Seiji Kanai

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

10 minuten

 

12:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lost legacy: the starship |  Facebook |

29-07-14

Keiharde romantiek

In Jane Austen's Matchmaker, een romantisch kaartspel voor 3 tot 6 spelers, probeert u huwelijken te arrangeren tussen de hoofdrolspelers uit de zes boeken van Jane Austen. Charme, geld en aanzien spelen daarin een cruciale rol.

Uiteraard draait het, zoals zo dikwijls in spelletjes, om overwinningspunten.

Die overwinningspunten verzamelt u door nette mannen op huwbare en deugdzame vrouwen af te sturen, ze ten huwelijk te vragen en te hopen dat ze het aanzoek accepteren. Want dan scoort u, en uw tegenspeler ook.  

Die deugdzame en huwbare dames worden u aangeboden door uw tegenspelers - voor hen open op tafel gelegd - en deze pool wordt society genoemd.

Als het spel begint heeft elke speler ėėn aanbiddelijke vrouw in de aanbieding. Rijk, bloedmooi, charmant, deugdzaam en voorzien van 5 overwinningspunten. De topvrouwen uit het Austen universum zeg maar. Vervolgens krijgt u nog drie handkaarten waarmee u uit uw romantische startblokken kunt schieten.

Een beurt is eenvoudig.

U kunt kiezen uit vier mogelijkheden.

U plaatst een huwelijkskandidate uit uw hand in de society, u doet een huwelijksaanzoek, u organiseert een bal door een 'Have a Ball' kaart uit te spelen of u trekt een kaart van de trekstapel.

Een kaart trekken en een huwelijkskandidate - vergeeft u mij de uitdrukking - op de markt brengen zijn zijn acties die voor zich spreken. Een aanzoek doen - de kern van het spel - en een bal organiseren sleep ik even onder de volgspot.

Als u een hitsig heertje uit uw hand een aanzoek wil laten doen kiest u een deugdzaam beschikbaar vrouwtje van een andere speler uit en stelt vervolgens dé vraag. U moet er wel op letten dat u niet uw eigen zuster ten huwelijk mag vragen, maar dat is geen probleem omdat op de kaarten mooi staat aangegeven wie met wie familiale banden heeft.

U moet nog op een aantal dingen letten. Uw hitsig heertje mag niet lager van aanzien zijn dan uw doelwit en uw charmes mogen ook niet onderdoen voor die van zijn potentiële levenspartner. Is die lager moet u het verschil bijpassen door kaarten uit uw hand af te legen. En als u echt het charmeurtje wil uithangen kunt u uw charmes nog oppompen door extra kaarten uit uw hand af te leggen, a rato van 1 charmepunt per kaart.

Als de vrouw van uw dromen uw huwelijksaanzoek aanvaardt worden de partners tussen de spelers geruild en in hun respectievelijke huwelijksstapeltje gelegd, waar ze op het einde voor beide spelers overwinningspunten opleveren. Daarbovenop krijgt de armste van de twee extra kaarten van de trekstapel (het verschil tussen de goudstukken op beide kaarten). Rijk trouwen levert u dus extra kaarten op.

Een deugdzame dame kan echter ook weigeren, maar dat heeft een prijs. Als de charmes van haar bewonderaar hoger zijn dan de hare moet ze om hem te weerstaan het verschil in kaarten afleggen. Als ze een heer van hogere status afwijst kan ze het verschil in status dan weer bijtrekken van de trekstapel.

Bij een afgewezen aanzoek hoeft het hitsig heertje nog niet te panikeren. Hij gaat gewoon terug op hand en kan later opnieuw op vrouwenjacht gaan.

Als u de 'Have a Ball' kaart speelt nodigt u de alle spelers, uzelf incluis, uit een huwbare vrouw aan de society toe te voegen. Voor elke vrouw die zo wordt toegevoegd mag de inrichter van het bal een kaart op hand trekken.

Wie tijdens zijn beurt het meeste vrouwen voor zich heeft openliggen is de Queen Bee. Die mag tijdens zijn beurt twee acties doen in plaats van ėėn - dat mag dezelfde actie zijn - en nog veel belangrijker, een vrouw uit zijn aanbod naar een andere speler doorschuiven. Dat kan cruciaal zijn voor de eindtelling want de overwinningspunten van elke ouwe vrijster die u niet hebt kunnen uithuwelijken worden omgezet in strafpunten.

Het spel eindigt onmiddellijk bij het leeghalen van de trekstapel. De punten op uw verzamelde huwelijkspartners worden opgeteld, die van uw ouwe vrijsters daarvan afgetrokken en u weet of u de beste koppelaar ben of niet.

Wint u raad ik u aan onmiddellijk een datingsite op te starten.

Hoe lieflijk en romantisch de setting u ook mag toeschijnen, beste medespeler, dit is een keihard kaartspel waarin de protagonisten figuurlijk veel tranen laten. Van grote boeketten voorziene mannen worden om de haverklap wandelen gestuurd en ouwe vrijsters staan als verschrompelde muurbloempjes wanhopig op een aanzoek te wachten dat er waarschijnlijk nooit komt.

En u had het kunnen weten want u wordt al meteen gewaarschuwd op de doos: 'A Ruthlessly Romantic Card Game'. Geloof me, deze waarschuwing dekt de lading.

In Jane's Austen Matchmaker draait alles om slim handmanagement. U begint maar met drie handkaarten en u moet slim spelen om productief te zijn zonder aan mogelijkheden, die zich in uw hand en voor u op tafel bevinden, in te boeten. U zit voortdurend in dilemma: doe ik een aanzoek met die arme, maar charmante gozer om toch maar rijk te kunnen trouwen, weinig punten te scoren, maar daardoor extra kaarten op hand te krijgen? Wimpel ik die deftige heer af in de hoop dat er later in het spel een betere partij opduikt? Ga ik toch maar voor de Queen Bee en de daarbij horende extra actie? Organiseer ik een bal, zonder vooraf te weten hoeveel gasten er gaan komen maar met de hoop mijn hand stevig aan te vullen? Wanneer vraag ik wie ten huwelijk en hoe ver wil ik gaan om mijn potentiële bruid binnen te halen? Maak ik een aanzoek-schijnbeweging om iemand kaarten uit de hand te jagen? Beïnvloed ik de speelsnelheid door het sneller leeghalen van de trekstapel?

Dat zijn toch leuke dingen voor de romantische en spelende medemens.

Ik,draai er niet verder omheen, Jane Austen's Matchmaker is een pareltje. U vindt er al surfend weinig over terug en het zal mogelijk en onterecht weer in de nevelen des spellentijds verdwijnen, maar het blijft een pareltje.

Het is een pareltje door het mooie thema, het cutthroat spelgevoel, de taalonafhankelijkheid, de eenvoudige en duidelijke spelregels, de speldiepte, de snelheid van opzetten, de tonnen interactie, de functionele en overzichtelijke iconografie en tenslotte - misschien wel het grootste compliment dat ik dit spel kan geven - het opvallende speelplezier dat zowel gelegenheiddsspelers als veelspelerspel uit dit stapeltje van slechts 56 kaarten blijken te halen.

U hoeft ook geen enkele affiniteit te hebben met de werken van mevrouw Austen om hiervan optimaal te kunnen genieten.

Toch een klein minpuntje. Het spel zit verpakt in een doosje van hard plastic, dat makkelijk barst en nogal moeilijk open te krijgen is. Heel irritant als u even snel tot een sessie wil overgaan.

Bent u zelf een hopeloze muurbloem die ook wel eens de luxe van het afwijzen wil kennen en daarbovenop een liefhebber van keiharde kaartspellen? Sla toe, romatische ziel.

Dominique

 

Jane Austen's Matchmaker

Warm Acre (2014)

Richard Wolfrik Galland

3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

13:44 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jane austen's matchmaker |  Facebook |

27-07-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 7)

Imperial settlers (Portal Games)

In Imperial Settlers, een kaartspel voor 1 tot 4 spelers, bent u een Egyptenaar, Japanner, Romein of Barbaar die een nog maagdelijk en vooral onontgonnen gebied heeft gespot. U gaat uw rijk dus aanzienlijk kunnen uitbreiden. Maar ziet u aan de einder, op die heuvel, niet het silhouet van enkele verkenners van uw grootste concurrenten? Snel handelen is dus geboden, als het moet met geweld.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Imperial Settlers is een bewerking van 51st State, een spel dat u altijd al heeft geïntrigeerd, maar omwille van de scherpe speltechnische kantjes uw spellenkast nooit heeft gehaald. Bewerken betekent hier: stroomlijnen en toegankelijker maken. U bent nu al verkocht.

Multifunctionele kaarten zijn de achillespees van uw kredietkaart.

Imperial Settlers wordt door insiders nu al getipt als Kennerspiel des Jahres 2015. U bent dus zeer alert.

Portal Games is een uitgever die bekend staat om kwalitatief hoogstaande spellen. U hebt de neiging hen ook deze keer vol te vertrouwen.

U koopt alleen spellen met een hoge herspeelhaarheidsfactor.

U speelt graag met facties die elk hun eigen specialisaties hebben en u kunt intens genieten van het exploiteren van hun speltechnische mogelijkheden.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Portal Games voorbij want:

De Egyptische factie is, als u wil winnen, dė factie om voor te gaan. U hebt niets tegen onevenwicht in spellen, maar wel als het uw winstkansen bij spelaanvang al hypothekeert.

Waarom is de tekst op de kaarten zo klein, terwijl er ruimte zat is om voor een grotere font te gaan? Uw leesbril moet weer uit de kast en u hebt daar geen zin in.

'We need a bigger boat', oreerde chief Brody na zijn eerste visual met dė witte haai. Na uw eerste visual met Imperial Settlers zal uw eerste reactie zijn: 'We need a bigger table.' En 'a bigger table' is dan weer net niet de achilleshiel van uw kredietkaart.

U vindt het niet leuk als uw tegenspelers voortdurend uw gebouwen komen vernietigen, of het nu Barbaren zijn of niet.

U houdt niet van spellen waarin het aanvallen van uw tegenstanders speltechnisch ingebakken zit.

U moet niets hebben van spellen die met z'n drieēn altijd uitdraaien op het bashen van een zwart schaap, dat er dan voor de rest van het spel voor spek en bonen bijzit.

U vreest voor het zandbank fenomeen, een verschijnsel dat zich voordoet bij spellen waarin elke beurt aanzienlijk langer duurt dan de vorige omwille van de toename van keuzemogelijkheden. Combineer dat met een beurtanalist aan tafel en u kunt de speeltijd van 45 tot 90 minuten op de doos gerust met factor 2 of 3 vermenigvuldigen. Neen, dank u.

Dominique

 

21:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: imperial settlers |  Facebook |

26-07-14

Dobbelen met diepte

Dobbelen en koffiedrinken vind ik fijne, ontspannende activiteiten.

Een combinatie van de twee kon ik dus moeilijk links laten liggen. 'Vivajava: The Coffee Game: The Dice Game', een dobbelspel voor 1 tot 4 spelers, laat u toe zelf uw eigen melange samen te stellen en intensief onderzoek te doen naar de beste brandprocessen om betere smaken te creëren.

Dat doet u allemaal met slechts ėėn doel: als eerste 21 punten scoren op uw scoreblaadje. Want dan bewijst u dat u de beste brander bent.

50 beiderzijds bedrukte scoreblaadjes krijgt u meegeleverd. Dat zijn er niet genoeg want u gaat ze allemaal al snel opgebruiken. Dat komt omdat u dit veel op tafel gaat leggen.

Waarmee ik gelijk mijn mening over dit spel heb vrijgegeven.

Want 'Vivajava: The Coffie Game: The Dice Game', verder VTCGTDG genoemd, is gewoon een fantastisch dobbelspelletje.

Akkoord, u bent hier geen reuzenmonster dat strijd levert tegen soortgenoten en ook geen desperado die het wilde westen onveilig maakt, en ik geef grif toe dat de nobele ambacht van het koffiebranden mij ook niet bepaald deed kirren van opwinding. Maar na enkele sessies VTCGTDG heb ik mijn mening helemaal moeten herzien.

Dit wordt dus een ode aan de koffieboon.

VTCGTDG in enkele woorden samengevat? Dobbelen met diepte.

Laten we die peilloze diepte even verkennen.

In dit spel staat u aan het hoofd van een koffiebranderij. Met 5 koffieboon dobbelstenen, die eventueel kunnen worden aangevuld met 5 extra smaakdobbelstenen, probeert u tijdens uw beurt een mooie melange samen te stellen of, als dat niet lukt, onderzoek te doen naar de perfecte koffiesmaak.

Twee melanges leveren u onmiddellijk punten op als u ze dobbelt: de Rainbow Blend, samengesteld uit 5 verschillende bonen, of de Featured Blend, een melange waarin een bepaalde koffieboon prominent aanwezig is. Ze leveren u allebei onmiddellijk 1 punt op als u ze creëert en zolang u ze in bezit hebt op het moment dat u weer aan de beurt bent scoort u nog eens bonuspunten. U moet er wel rekening mee houden dat u beide nooit samen in bezit mag hebben.

Nadeel van de Featured Blend is dat hij elke beurt degenereert, dus aan smaak inboet. Dat houdt in dat u, als u aan de beurt bent, een dobbelsteen van de blend moet verwijderen en u gelijk ook moet beslissen of u hem houdt (met de hoop weer bonuspunten te scoren bij uw volgende beurt) of verbreekt, waarna u met de resterende dobbelstenen mag gooien.

Lukt het u niet een Featured Blend of Rainbow Blend te dobbelen - en deze eventueel af te pakken van een andere speler door een nieuwe Rainbow Blend of een hogere Featured Blend te dobbelen -  kunt u investeren in onderzoek. Investeren in onderzoek naar bepaalde koffiebonen levert u immers extra mogelijkheden op later in het spel, per bonensoort tot twee keer toe. Herdobbelen bijvoorbeeld, of een koffieboon op- of afwaarderen waardoor u makkelijker een blend kunt dobbelen. Van zodra u alle geheimen van een koffieboon kent verliest u wel het daaraan gekoppelde voordeel, maar als compensatie krijgt u wel extra punten. In de moeilijke evenwichtsoefening tussen produceren en onderzoeken ligt de weg naar de overwinning verborgen.

De geheimen van de zwarte koffieboon zijn bij spelaanvang door iedereen bekend. Als u haar dobbelt kunt u voor elke zwarte boon een zwarte smaakdobbelsteen uit de voorraad van 5  kiezen, die u dan samen met uw standaardvoorraad kunt dobbelen als u weer aan de beurt bent. Dat verhoogt uiteraard uw kansen om de door u gewenste samenstelling te dobbelen, te meer omdat één zijde van deze steentjes een jokersymbool bevat.

Daarbovenop kunt u deze dobbelstenen ook mee dobbelen als er een andere speler aan de beurt is. Die speler kan hen dan mee gebruiken om een Featured Blend samen te stellen. Dat is goed voor u, want u scoort dan gelijk mee, ook als die speler weer aan de beurt komt en voor diezelfde blend scoort. Parasiteren noemt men dat.

Waarin VTCGTDG echt excelleert is de moduleerbaarheid. Voor uw eerste spelletjes wordt aangeraden met de Lite tegels te spelen, waarop zich 5 speciale acties bevinden die u kunt vrijspelen met onderzoek. Draait u die Lite tegel om komt u op de Wild zijde terecht, waarop u naar believen 5 van de 24 speciale actietegels kunt leggen. Dat, medespeler, maakt elk spel weer anders. Of gebruikt u liever de House tegel, of de Intern tegel, die met nog eens 5 speciale acties uw keuzestress aanzienlijk onder druk zet?

Of speelt u liever solo, waarbij u zich kunt proberen te meten met twee meedogenloze concurrenten: OMNIblend TransGLOBAL (Cheap Labor, Cheap Coffee) en Sacchar Inc. (Life is Sweet!), die weerzinwekkende dingen doet met klontjes suiker?  

Als u helemaal ten onder wil gaan aan keuzestress kunt u nog altijd op zoek gaan naar de, nu al legendarische, 'Game of the Year Expansion'. Die levert u 4 'Angry Dice' en een Anger Coaster aan, en daarmee ook direct conflict. En alsof dat nog niet genoeg is krijgt u ook nog eens 11 extra speciale eigenschappen, naar believen te verdelen op de Wild Coaster, én extra minispelletjes die hun naam ontlenen aan andere spellen van 'The Dice Hate Me Games': Brew Crafters, Bell of the Ball, Compounded, Carnival en The Great Heartland Hauling Cp.

Vivajava: The Coffee Game: The Dice Game wordt wel eens vergeleken met Roll Through the Ages. Daar valt wat voor te zeggen. Ik zal u al maar gelijk melden dat VTCGTDG dit wedstrijdje glansrijk wint. Dat komt door de indrukwekkende graad van moduleerbaarheid, de snelheid van spelen, de spanning, het speelplezier tout court, de schoonheid van uitvoering en tenslotte datgene waaraan het Roll Through the Ages het meest ontbreekt: interactie.

Eén minpuntje. Er wordt een soort mini aardappelzakje meegeleverd dat moet dienen als doosvervanging voor als het spel mee moet in uw bagage. Dat is een mooie geste, maar het nadeel is dat dit zakje een olieachtige substantie vrijgeeft waardoor de binnenkant van de doos nogal wat vlekken vertoont. Optimisten zullen dit zien als een thematische doorzetting naar de verpakking (koffievlekken), maar het had niet gehoeven. Voor het spelmateriaal zelf hoeft u niet te vrezen. Dat zit goed ingepakt, buiten het bereik van de olie.

Een heerlijk bakje koffie, dit!

Dominique

 

VivaJava: The Coffee Game: The Dice Game

Dice Hate Me Games (2014)

T.C. Petty III

1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

25-07-14

Leuk wandelgebied

Zombiespellen. Ik hoor ze de laatste tijd veel voorkomen in zinnen waarin het woord strot prominent aanwezig is.

'The Walking Dead: Best Defence' naar de 'The Walking Dead' televisieserie van AMC, is de zoveelste bordkartonnen poging u coöperatief de stuipen op het lijf te jagen. Als u in blijde verwachting bent van hėt zomerhebbeding 'Dead of Winter', waarvan de eerste exemplaren in augustus de Europese brievenbussen zullen aandoen, kunt u alvast even oefenen.

Uw speelterrein: een stadje, een boerderij, een snelweg en een gevangenis. Daar vindt u voedsel, munitie, wapens, gereedschap en - niet onbelangrijk - gelijkgezinden.

Uw tegenstanders: wandelende doden, een chronisch gebrek aan de hoger genoemde opsomming, een stapel gebeurteniskaarten en toch ook wel een beetje uzelf.

Wat u moet doen is volhouden tot op het einde van ronde 12. Als u dan nog leeft hebt u gewonnen.

Dat is geen sinecure want elke locatie heeft een voorraad van 25 kaarten (munitie, voedsel, bondgenoten, wapens en andere hulpmiddelen) die langzaam door de wandelende doden wordt leeggehaald. Een stapeltje leeg staat gelijk aan dag zeggen met het handje. Dat zorgt speltechnisch voor interessante dilemma's want u wil die stapeltjes zelf ook doorzoeken omwille van al het lekkers dat erin zit. En wat door de dode wandelaars wordt weggehaald bent u ook definitief kwijt.

Elke speler is een karakter uit de serie. U hebt een speciale eigenschap, en elke ronde wordt de volgende speler in uurwijzerzin leider. Die kan dan in die ronde zijn speciale eigenschap gebruiken en hij bepaalt natuurlijk wat er gebeurt, vooral wie waar naartoe wordt gestuurd. Problemen met alfaspelers worden zo deskundig de kop in gedrukt.

Problematisch voor uw groepje overlevers is dat de leider tijdens een speelronde twee gebeurteniskaarten moet spelen en de rest van uw gezelschap elk ėėn (ze trekken er bij het begin van een ronde elk twee op hand). Veel leuke voorvalletjes hoeft u niet te verwachten en het gebied waar het spel zich afspeelt was blijkbaar dichtbevolkt, want het aantal zombies dat elke ronde zijn opwachting maakt valt al snel niet meer te tellen.

Gelukkig kunt u ze uitschakelen met de wapens die u, met een beetje geluk, uit de hulpmiddelen trekstapel haalt. Wapens waarvoor u ook weer munitie moet zien te vinden.

Tijdens hun beurt kunnen spelers zich verplaatsen, voedsel, munitie en hulpmiddelen verzamelen, en potentiële bondgenoten overhalen zich bij de groep aan te sluiten. Voorwerpen ruilen met lotgenoten mag ook. Op het einde van een spelersbeurt worden een of twee gebeurteniskaarten uitgespeeld waarna naadloos wordt overgegaan naar de gevechtfase. Daarin moet u het opnemen tegen de zombies op uw locatie en u moet minstens vijven dobbelen, of een veelvoud daarvan, om ze neer te leggen. Voedsel kunt u gebruiken om uzelf te helen - u hebt bij spelaanvang een armzalige vijf levenspunten ter beschikking - en bondgenoten laten u toe uw dobbelresultaten tijdens gevechten te beïnvloeden.

Dat probeert u 12 ronden vol te houden. Vertoont elke speler op het einde van die twaalfde ronde ook maar een zweem van leven - een gefluisterde kreun volstaat - mag u trots zijn op uzelf.

Het verdient aanbeveling het spel te spelen met de spotgoedkope - voor 10 euro kunt u hem op de kop tikken - 'Woodbury' uitbreiding. U krijgt dan te maken met een losgeslagen gouverneur die als een gek uw hele speelgebied doorkruist en schiet op alles wat beweegt, uzelf incluis. En passant plundert de vriendelijke man ook nog eens uw voorraden. U krijgt er dan ook een nieuwe locatie bovenop, Woodbury, gekoppeld aan een nieuwe originele overwinningsvoorwaarde. De Woodbury trekstapel leeghalen staat immers gelijk aan winnen en dat staat haaks op de verliesvoorde die gekoppeld is aan de trekstapels in de andere locaties. Woodbury zit volgepropt met goodies. Maar een bezoekje aan Woodbury houdt ook grote risico's in. De verdedigingsgordel die daar werd opgetrokken maakt immers geen onderscheid tussen u en de zombies, hoe goed er u ook mag uitzien. Brengt u Woodbury een bezoekje terwijl de gouverneur residentie houdt wens ik u heel veel geluk.

'The Walking Dead: Best Defence' is de ideale opwarmer voor Dead of Winter, en al helemaal als u de Woodbury uitbreiding toevoegt. Meer nog, uitgebreide prospectie naar DOW doet me vermoeden dat qua elegantie en speelsnelheid 'The Walking Dead: Best Defence' met de vingers in de neus wint. Of dat als verontrustend moet worden beschouwd door de Dead of Winter voorbestellers zal de toekomst uitwijzen.

Alleen jammer van de zombiefiches. Met de voedsel- de levens-, de helper- en de munitiefiches valt gerust te leven, maar ik had toch liever zombiefiguurtjes gezien. Mijn Bag O' Zombies van Twilight Creations kwam dus goed van pas.

U hoeft geen fan te zijn van de serie, al helpt het wel natuurlijk. Zeker omdat als illustraties fotomateriaal uit de reeks wordt gebruikt. Hou dus rekening met beelden van zombies die op een nogal realistische manier ingewanden staan te verorberen. Voordeel: als gastheer moet u geen hapjes voorzien.

Het spel biedt ook heel wat varianten. U kunt onder andere solo aan de slag, semi-coöperatief spelen en de moeilijkheidsgraad naar believen aanpassen.

Houdt u van spannende, elegante zombiegerelateerde coöperatieve spellen die moeilijk te winnen zijn, zonder dat u daarbij blindelings bevelen hoeft op te volgen van een alfamannetje of -vrouwtje? Niet twijfelen.

Dominique

 

The Walking Dead: The Best Defence

Cryptozoic Entertainment (2013)

Matt Hyra

1 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

45 minuten

 

 

15:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the walking dead: the best defence |  Facebook |

22-07-14

Goede ligging!

Op 9 december 2010 postte ik hier een bericht over een van de oorzaken van mijn lage winstpercentages.

Het doet mij groot plezier u te kunnen melden dat deze flagrante onrechtvaardigheid met een intelligent, technisch hulpmiddel eindelijk kan worden rechtgezet.

Ik dank de dames en heren van Rothbo hiervoor.

Het bericht droeg de titel ‘Slechte Ligging’ en ik fris graag, vooraleer tot de kern van de oplossing over te gaan, uw geheugen even op.

“Ik durf met u te wedden dat u statistisch gezien meer verliest als u tijdens het spelen aan de verkeerde kant van het spelbord zit.

Ik zal u eens uit de doeken doen hoe dat komt.

Als u zich ophoudt aan de verkeerde kant van een spelbord moet u mentaal en fysiek extra inspanningen leveren om die letterlijk ongunstige positie te compenseren.

U moet meer dan gemiddeld uw halsspieren aan het werk zetten om na te gaan wat daar nu juist op dat bord geschreven of aangeduid staat, met als gevolg een groot risico op cervicogene hoofdpijn, een euvel dat u in de eindfase van een spel aanzienlijk parten kan spelen.

U moet ook eens even stilstaan met welke extra belasting u uw hersenen, en meerbepaald uw visuele cortex, opzadelt. Als u goed hebt opgelet tijdens de les biologie weet u dat u eigenlijk niet kijkt met uw ogen, maar met uw hersenen. U ziet eigenlijk van nature alles op zijn kop en uw hersenen draaien alles gewoon weer om. Dit om onder andere te voorkomen dat u 's ochtends via het plafond uw slaapkamer probeert te verlaten. Kijkt u naar een omgekeerd spelbord dan zetten uw hersenen dat omgekeerde beeld recht, om vervolgens hun vergissing in te zien en het beeld nóg eens om te keren, zodat u uiteindelijk tóch dat op zijn kop liggende spelbord gepresenteerd krijgt. U belast uw grijze massa dus driedubbel: door de dubbele beeldomkering, het verlies aan denkvermogen dat deze dubbele omkering teweegbrengt (alle energie gaat daar naartoe) en de cervicogene hoofdpijn waarvan eerder sprake. En dan heb ik nog niet eens de variabele "brildrager" in dit hele proces geïmplementeerd.

U gaat ook regelmatig moeten vragen aan uw medespelers wat er nu op die actiekaart staat die daar zo vrolijk tijdens een spelletje London - voor hen uiteraard lekker leesbaar - ligt te schitteren. Dat zorgt voor mentale onrust bij uzelf want u wil uw medespelers niet lastigvallen en daardoor onnodig het spel vertragen.

Dat, beste medespeler, is dan ook de reden waarom ik beter presteer in kaartspellen en bordspellen waarbij de ligging van het spelbord er niet toe doet. Het is ook opmerkelijk dat mijn winstpercentages aanzienlijk hoger liggen bij digitale versies van bordspellen en online sessies, op BrettspielWelt bijvoorbeeld. Alles ligt daar lekker gebruiksvriendelijk, en vooral leesbaar, voor je neus en verder geen gedoe.

Oplossing? Verliezers, kom op voor uzelf en eis inspraak in de tafelschikking. Spelontwerpers zouden er ook voor kunnen zorgen dat borden meerzijdig benaderbaar en leesbaar zijn. Zij staan blijkbaar niet echt stil bij het schandalige feit dat tijdens het spelen hunner spellen de helft van het deelnemersveld al van bij het openspreiden van het belangrijkste spelonderdeel met een handicap wordt opgezadeld. Het creëren in in stand houden van fundamentele ongelijkheid, ook de bordspellenwereld ontsnapt er niet aan.

Strategisch geplaatste spiegels kunnen ook helpen.”

Onrechtvaardig behandelde medespelers, u krijgt weer gelijke kansen.

De dames en heren van Rothbo hebben immers het briljante idee gehad een draaiende MDF plaat te ontwikkelen waarmee u tijdens uw beurt het spelbord zonder enige moeite naar u toe kunt draaien, vooraleer u uw briljante zet gaat doen.

U legt uw spelbord erop, fixeert het met de meegeleverde plastic instekertjes en u bent vertrokken.

Het warm water hebben ze niet uitgevonden bij Rothbo - Scrabble Deluxe beschikt al jaren over een rotatiemogelijkheid - maar ze verruimen hier wel het potentieel. -tig bordspellen gaat u hiermee letterlijk kunnen ondersteunen, en uw winstpercentage ook.

Meer info vindt u hier:

http://rothbo.myshopify.com/

Dominique

 

12:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rothbo |  Facebook |

20-07-14

Zorreg dat je erbij bent!

Het gaat om de sensatie van het moment, de liefde van het moment en het verlangen om daar iets over te zeggen. Hugo Camps deed deze uitspraak in Vive le Vélo, aflevering 10.

Hij had het uiteraard over zijn wielercolumns, maar hij verwoordde en passant perfect de bestaansreden van deze blog.

De sensatie en de liefde van het moment, en het verlangen daar iets over te zeggen.

Dank u, Hugo.

De sensatie en de liefde van het moment laaiden onlangs weer hoog op tijdens enkele sessies van het voortreffelijke ‘Seventh Hero’, een kaartspel voor 3 tot 5 spelers (AEG).

En dus heb ik een onblusbaar verlangen om daar iets over te zeggen.

Niet over de setting, want die omhelst een aloude profetie van ene Kear die de komst van de verschrikkelijke Meadoc de Corruptor aankondigt, die alleen kan worden gestopt door zeven helden van uitzonderlijke klasse die blablablablabla en hopsasa en faldera. Verzint u gerust zelf wat onzin.

Weg met die zooi. Over naar wat er echt toe doet.

Want dat wat er echt toe doet, beste medespeler, verdient echt wel uw aandacht. Mogelijk zelfs die van uw bankkaart.

Uw opdracht is eenvoudig. Een groepje van 6 helden om u heen verzamelen voor een andere speler dat doet of tijdens hét sleutelmoment, speleinde genoemd, meer helden voor u op tafel hebben liggen dan uw tegenspelers.

Als u die 6 helden koppelt aan de titel van het spel kunt u uit een eenvoudig deductieproces afleiden dat u de zevende bent. Als dat u niet kan motiveren om aan de slag te gaan weet ik het niet meer.

Toch zitten er zeven verschillende helden in het spel, verdeeld over 77 kaarten en elk met een verschillende kaartwaarde die zich uitstrekt over de numerieke waarden 1 tot 7. Ze hebben elk ook een eigenschap die u tijdens het spel, als u ze voor u open op tafel hebt liggen, eenmalig kunt activeren. U hakt daarmee dus lekker in op het normale spelverloop. U doet dat om uzelf in een beter positie te manoeuvreren of, uiteraard, om anderen dwars te zitten.

Is uw opdracht simpel, de eenvoud van het spel zelf doet voor die eenvoud niet onder.

U begint het spel met 5 handkaarten, een helden trekstapel en 2 helden die voor u open op tafel liggen.

Vervolgens wordt de bovenste kaart van de heldenstapel open gelegd. Die bepaalt welk soort held een queeste moet beginnen, zonder daarbij te restrictief te zijn in die omschrijving. Zo kan de opdracht bijvoorbeeld zijn dat de held in kwestie een kaartwaarde moet hebben van 3 of minder. Dat staat mooi aangegeven onderaan de kaart (bovenaan staat de speciale eigenschap van de held vermeld).

Vervolgens wordt de held door actieve speler gedekt doorgegeven aan zijn linkerbuur. Die wordt al onmiddellijk met een zwaar dilemma geconfronteerd: geef ik de kaart gedekt door of huur ik de held in? Doorgeven is geen probleem, inhuren kan u zuur opbreken als u de held in kwestie al voor u op tafel hebt liggen. Dan gaan beide kaarten immers onverbiddelijk naar uw persoonlijke aflegstapel en ziet u uw winstkansen langzaam richting afgrond hobbelen. Is de held van een ander alooi hebt u geluk en mag u hem of haar toevoegen aan uw gezelschap. Daardoor stijgen uiteraard uw winstkansen en tevens hebt u er een handige speciale eigenschap bij. Kunt u uit uw handkaarten geen held doorgeven die aan de voorwaarden voldoet moet u een openliggende held doorgeven of, indien dat ook niet kan, de bovenste kaart van de trekstapel.

Komt de held uiteindelijk weer bij de actieve speler terecht moet die hem aanvaarden en de eventuele negatieve consequenties ondergaan als hij diezelfde held al in zijn taveerne heeft zitten. Maar als hij de held nog niet heeft, en dus lekker heeft geprofiteerd van de achterdocht van zijn tegenspelers, zal een brede glimlach zijn gelittekend gezicht helemaal doen opklaren.

Zo speelt u lekker verder tot een speler 6 verschillende helden heeft verzameld (onmiddellijke winst) of de laatste held van de trekstapel zijn queeste heeft volbracht (wie de meeste helden heeft verzameld wint, bij gelijke stand wint de speler met de minste heldenkaarten in zijn persoonlijke aflegstapel).

‘Seventh Hero’ zit vol subtiliteiten en blufelementen. Geef ik een kaart door waarvan ik zeker weet dat ze voor voldoende twijfel gaat zorgen bij mijn tegenspelers, in de hoop dat ik ze uiteindelijk zelf kan scoren? Wat kan ik deduceren uit de queeste voorwaarde? Wanneer activeer ik de speciale eigenschap van mijn helden en wanneer gebruik ik mijn veto’s? Hoe kan ik mijn medespelers erbij lullen?

Verbaal sterk zijn, mentaal tegen een stoot kunnen en goed kunnen deduceren zijn de tools waarmee u deze heerlijke evenwichtsoefening tot een goed einde kunt brengen.

Voeg daarbij de eenvoudige spelregels - na enkele minuten bent u al op queeste vertrokken -, de aangename speelduur, en het hoge ‘nog eens’ gehalte en u hebt een pareltje in uw heldhaftige handen.

‘Seventh Hero is doosloos ook nog eens lekker compact - het zou me verbazen als dit niet in de rugzak van menig trekker zal worden aangetroffen  - en ook nog eens mooi geïllustreerd. Een lustje voor het oog.

Maar ook een lustje voor zowel de veeleisende veelspeler als de occasionele tafelschuimer.

De trekker van hierboven heeft slechts één probleem. Hij moet tijdens zijn trektocht aan minstens 3 medespelers zien te geraken, want dan excelleert dit spel pas echt.

Small but mighty, zo las ik onlangs over dit spel op BGG. Nagel op de kop.

U, medespeler, hebt maar één opdracht. Ervoor zorgen dat u de zevende bent.

Dominique

 

Seventh Hero

AEG (2014) / Manifest Destiny (2012)

Kuro

3 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

12:13 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: seventh hero |  Facebook |

19-07-14

Bobje het bouwertje

In ‘The Builders: Middle Ages‘, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers, probeert u in een middeleeuwse setting zo snel mogelijk 17 punten te verdienen door gebouwen op te richten.

Dat doet u door arbeiders aan te werven en deze vervolgens toe te wijzen aan uw bouwprojecten. U kunt ook machines bouwen. Die leveren u net als de gebouwen punten op maar daarbovenop kunt u ze bij uw bouwactiviteiten inzetten. En in tegenstelling tot de arbeiders zijn ze kosteloos.

Uw arbeiders zijn gespecialiseerd in de vaardigheden die zoal nodig zijn in de bouwsector. De ene is bijvoorbeeld goed in meten en rekenen, de andere is dan weer beter in het metsen van muren. Uiteraard verdeelt u uw arbeiders over de projecten waarin hun specialisatie het best tot hun recht komt.

U coördineert uw werkzaamheden door het inzetten van actiepunten. U hebt een basis actiepool van 3 punten, maar u kunt met het slijk der aarde extra acties aankopen.

Met uw actiepunten werft u arbeiders aan, zet ze aan het werk op uw bouwplaatsen en kiest u bouwprojecten uit. Door aan acties te verzaken kunt u aan extra geld komen, een schaars goed in dit spel.

Een arbeider aanwerven kost u in eerste instantie niets. Een bouwplan van een gebouw of machine reserveren ook niet. Van zodra u echter arbeiders op een werf zet - u mag op meerdere werven tegelijk opereren - moet u actiepunten betalen. 1 voor de eerste arbeider, 3 voor 2 en 6 voor 3. U hebt al door dat het kopen van extra acties een meer dan belangrijke overweging is in dit spel, en des te meer door het feit dat u op snelheid moet spelen.

Is een gebouw of machine klaar, krijgt u onmiddellijk de corresponderende overwinningspunten en voor een gebouw krijgt u er zelfs een financiële vergoeding bovenop. Dubbele winst dus.

Zodra een speler 17 overwinningspunten heeft verdiend wordt het speleinde ingeluid. De ronde wordt nog uitgespeeld en dan wordt er gekeken wie het meeste punten heeft verzameld. Uit ervaring kan ik u zeggen dat de speler die het speleinde triggert meestal ook het spel wint.

‘The Builders: Middle Ages’ ziet er mooi uit - de kaarten zijn prachtig - en wordt aangeleverd in een compacte blikken verpakking.

Het spel zelf kon mij iets minder bekoren. Het sneeuwbaleffect blijkt hier toch wel heel nadrukkelijk aanwezig en ik hou daar niet van. Meer nog dan in Splendor, het spel waarnaar uw gedachten spontaan afdwalen wanneer u volop aan het bouwen bent. Vervang de arbeiders door fiches en u bent aan het Splendorren.

Geloof me, Splendor is beter. Minder reisvriendelijk, dat wel, maar toch beter.

Maar zoals altijd, beste medespeler, hebt u het laatste woord als u voor de al dan niet digitale winkelrekken staat.

Dominique

 

The Builders: Middle Ages

Asmodee (2013)

Frédéric Henry

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

20:52 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: the builders: middle ages |  Facebook |

17-07-14

Shakira, ik kom eraan!

Een van de weinige dromen die ik nog koesterde - buikdanslessen krijgen van Shakira is er eentje van - is het ontwerpen van het ultieme bordkartonnen voetbalspel.

Koesterde, want deze droom werd enkele dagen geleden definitief ten grave gedragen.

Tot eergisteren had ik nog hoop. Na mijn kennismakingen met The World Cup Game (een voortreffelijke tornooisimulatie), Pocket Football (een heerlijk vluggertje) en FUBA (een spel voor de systeemcoach) meende ik immers dat er nog één klein gaatje niet was opgevuld. Het gaatje van het - laten we even een digitale spelterm gebruiken - arcadespel.

Tot eergisteren dus.

Toen sneed ik immers Soccero (Second Edition) aan, en gelijk meldde die zich aan als vierde kistdrager op de begrafenis van mijn bordkartonnen voetbaldroom.

Soccero doet alles, maar dan ook alles goed.

Dat begint al met het openen van de doos en het inspecteren van het prachtige spelmateriaal, dat u uit een voortreffelijke inlay zit toe te lachen. U krijgt uiteraard een groot, in vakjes ingedeeld, voetbalveld, 22 spelers in wit en blauw, een speciale bal, twee doelen, vier zeszijdige dobbelstenen in 2 kleuren en 2 speciale richtingdobbelstenen, 2 zandlopers waarmee u uw tegenstander indien nodig onder extra druk kunt zetten en een overzichtelijk en duidelijk regelvel met daarop de basisregels (de regels voor gevorderden moet van de website plukken).

Wat u daarmee doet is een heerlijke voetbalwedstrijd spelen.

Afhankelijk van het al dan niet hebben van balbezit beweegt en passt of schiet u. Bewegen doet u altijd na het gooien van een zeszijdige dobbelsteen waarvan u de bewegingspunten naar believen over uw spelers mag verdelen.

Bewegen doet u altijd in een rechte lijn, ook diagonaal, en u moet niet alle bewegingspunten opgebruiken als u niet wil. Als u passt of schiet kiest u vooraf of u met een of twee zeszijdige dobbelstenen gooit en vervolgens voegt u daar de speciale richtingdobbelsteen aan toe. Die bepaalt of u over de grond of hoog speelt en mits wat geluk kunt u de bal tijdens zijn traject ook 45° laten afbuigen. Heel handig als u de bal in het net wil plaatsen.

De doelmannen staan uiteraard niet werkloos toe te kijken. Zij redden een laag schot als ze 5 of 6 dobbelen. Met hoge schoten hebben ze meer moeite. Daar hebben ze een 6 voor nodig.

Interessant is de speciale bal. Als u hem opdrijft moet u hem met de rode stip naar boven leggen, wat betekent dat u hem bij uw volgende beurt moet doorspelen. In de basisregels althans, in de regels voor gevorderden moet dat pas als u rechtstreeks belaagd wordt door een tegenstander.

Het afsnoepen van de bal kunt u natuurlijk ook. Daar moet u wel exact de afstand van de afsnoeper tot de bal voor dobbelen, wat het belang van goed positiespel nogmaals onderstreept.

Verder zijn er regels voor hoekschoppen, vrije trappen, kopballen, fouten, penalty’s, buitenspel, ingooien, uittrappen, rebounds, hakjes, enz.

Als u écht tot het uiterste wil gaan kunt u de twee zandlopers inschakelen, ook al in de clubkleuren aangeleverd. U hebt dan 30 seconden om uw beurt te overdenken én te doen. Tijdens onze sessies werden ze niet gebruikt en, het moet gezegd, ook niet gemist.

Soccero levert tonnen speelplezier aan. Als u van voetbal en bordspellen houdt kunt u hier gewoon niet omheen. Net als in het echte spelletje is bewegen zonder bal even belangrijk, misschien nog belangrijker, dan bewegen mét. Als u verdedigt moet u echt wel de mogelijke looplijnen van uw tegenstander kunnen inschatten, als u de bal hebt is het zaak de juiste openingen te vinden, liefst zo snel mogelijk, om u in schietpositie te manoeuvreren.

Net als in het echt kan de situatie op het veld enorm snel omslaan. Voor u het weet loopt u tegen een dodelijke counter op. Dat maakt dit spel zo leuk. U moet zich voortdurend aanpassen aan het steeds veranderende veldspel. Ik heb tiki-taka moeten ondergaan, uit pure wanhoop de lange bal gespeeld, tijd gewonnen met het rondspelen van de bal, hoog druk gezet en fan-tas-tische counters opgezet.

FUBA, Pocket Football, The World Cup Game en Soccero. Als u deze vier in huis hebt wordt het zoeken naar eender welk bordkartonnen facet van het edele voetbalspel volkomen overbodig. Van deze vier staat Soccero trouwens het mooist op uw tafel (dat veld, die doelen, die spelers, die bal!).

Ik was ook aangenaam verrast dat ik mijn oude Subutteo voetbalploegjes - België, Nederland, Brazillië en Duitsland - perfect kon integreren in dit spel.

U hebt nog even voor het voetbalseizoen begint.

Dominique

 

Soccero (Second Edition)

Passport Game Studio’s / Gamina Ltd (2012)

Jarmo Kuitunen en Martti Ojalainen

2 spelers vanaf11 jaar

45 minuten

12:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: soccero (second edition) |  Facebook |

13-07-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 6)

Athlas: Duel for Divinity (Golden Egg Games)

In ‘Athlas: Duel for Divinity’, een bord- en kaartspel voor 2 spelers, bent u niet minder dan een jonge god. Verbazingwekkend: u bent blijkbaar niet goddelijk genoeg om wetenschap te hebben van wat er zoal in de wereld om u heen gebeurt.

U bezit echter wel voldoende godsdeeltjes om tijd en ruimte naar uw hand te zetten, wat erg handig is om de zeven buitenwerelden van Athlas te exploreren. Dat exploreren is een volwassenheidstest waarbij u de geheimen van uw voorvaderlijke goden moet ontsluieren, geheimen die u op hun beurt weer kunt gebruiken als opstapje naar de poort naar Athlas. Die opent zich immers vanzelf als u voldoende kracht hebt opgebouwd en twee van drie heilige relieken hebt verzameld. Dan, en pas dan hebt u uw goddelijke volwassenheid bereikt.

Dat je op een bepaald moment gewoon tegen iemand kunt zeggen: “Jongen, je bent volwassen” is bij de oudere goden blijkbaar nooit opgekomen.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Mage Wars: u keek er zo naar uit, wou er zó erg veel van houden en werd zó teleurgesteld. Te lang, te traag, teveel, te moeilijk. ‘Athlas: Duel for Divinity’, dat weet u wel zeker, wordt uw nieuwe grote liefde. Veel korter, sneller, overzichtelijker, makkelijker en zeker zo mooi.

Unieke eenheden creëren, met specifieke vaardigheden en in het bezit van krachtige toverspreuken en artefacten, het is al lang uw natte droom.

Men garandeert u een eindeloze herspeelbaarheid door het moduleerbare spelbord en de niet te tellen kaartcombinaties.

170 kaarten. Yummy!

Het artwork is goddelijk. U hoeft dit helemaal niet te spelen, u kan er gewoon uren naar zitten kijken.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Golden Egg Games voorbij want:

Die voorbereidingsfase, waarbij u uw eenheden samenstelt en vervolgens de kans moet geven aan uw tegenstander deze te evalueren en eventueel bij te sturen, schrikt u af. U hebt het gevoel dat dit de festiviteiten onnodig zal vertragen, zeker als u met herr grübler aan tafel zit.

Uiteindelijk is dit een ordinair oorlogsspel, met extra toeters en bellen. U hebt het niet zo voor conflictspellen.

Er staat nogal veel tekst op de kaarten, wat u doet vrezen voor aanzienlijke leespauzes tijdens het spelen.

‘Athlas: Duel for Divinity’ is ook een race. Het gevoel aan een snelheidswedstrijd bezig te zijn wordt echter helemaal teniet gedaan door de hoger vernoemde vertragingsaspecten, waardoor u eerder het gevoel hebt in de processie van Echternach te zitten. Dat u tegenwoordig in die processie geen drie stappen vooruit en twee achteruit meer moet doen, maar vrolijk afwisselend op de linker- en rechtervoet, en aan elkaar vastgemaakt met witte zakdoekjes, richting abdij van Echternach mag huppelen trekt u echt niet over de streep.

Dominique

13:57 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: athlas: duel for divinity |  Facebook |

12-07-14

Moet het echt?

Een blik zoals die van Ilse DeLange in de rondcirkelende camera op het Eurovisiesongfestival, daar gaat het eigenlijk allemaal om.

Maar ik dwaal af.

Laten we het even hebben over een interessant, kurzweilig dobbelspelletje. Een dobbelspelletje dat er niet uitziet - niet wat betreft verpakking en ook niet qua inhoud - maar toch voldoende spelplezier genereert om u daar overheen te helpen zetten.

En over de naam valt ook al te discussiëren: Blöder Sack.

Jakkes.

Maar laten we daar ook even doorheen kijken.

In Blöder Sack, een dobbelspel voor 2 tot 4 spelers, probeert u al dobbelend opdrachtkaarten binnen te halen. Van die opdrachtkaarten liggen er 5 open - u weet ten allen tijde wat van u verwacht wordt - en ze zijn gekoppeld aan 5 dobbelsteenkaarten waarop u en uw tegenspelers de zeszijdige steentjes droppen. Afhankelijk van het aantal spelers worden de opdrachtkaarten gewaardeerd wanneer de dobbelsteenkaarten met 6 of 9 dobbelstenen worden gevuld. Of als er een paartje wordt gedobbeld,. Paartjes van 1, 2, 3, 4 en 5 verplichten u de corresponderende opdrachtkaarten te waarderen, dobbelt u een paartje van 6 bepaalt u zelf welke opdrachtkaart wordt gescoord. Niet waarderen is in dit geval ook toegelaten.

Tijdens uw beurt dobbelt u met 2 dobbelstenen - u begint met een voorraad van 10 - en legt deze op een dobbelsteenkaart naar keuze. Er zijn geen restricties.

U mag ook een dobbelsteen van een tegenstander vervangen door eentje van u, maar enkel en alleen als deze dezelfde waarde heeft. U mag dan wel slechts die ene dobbelsteen plaatsen.

Als u aan de beurt bent en u hebt geen 2 dobbelstenen meer in voorraad moet u een opdrachtkaart naar keuze waarderen als u minstens 2 dobbelstenen op de corresponderende dobbelsteenkaart hebt liggen. Daarna werkt u uw beurt gewoon verder af door te dobbelen en te leggen.

De 27 opdrachtkaarten laten aan duidelijkheid niets te wensen over, en zijn vrij origineel qua opzet. Zo is er eentje waarbij de speler die de laatste 2 op de corresponderende kaart heeft gezet, de kaart binnenhaalt. En wat te denken van de opdrachtkaart die wordt binnengehaald door de speler die de hoogste opgetelde waarde lager dan 10 op de dobbelsteenkaart heeft liggen, of de meeste niet 4-en?

Zo dobbelt u lustig verder tot een speler 4 opdrachtkaarten heeft verzameld. De lopende ronde wordt dan nog uitgespeeld, waarna alle opdrachtkaarten worden gewaardeerd. Waarderen betekent hier de zakjes op uw opdrachtkaarten optellen, 1 of 2 per kaart. Vervolgens wordt de speler met de meeste zakjes uitgejouwd. Hij is immers de grootste zak aan tafel.

Na het spelen - dat nam een kleine 20 minuten in beslag - kwam bij ons spontaan de vergelijking met Las Vegas op.

En het moet gezegd: ik vind Blöder Sack beter. Lelijker, dat wel, maar beter.

Beter omdat u, in tegenstelling tot in Las Vegas, veel meer vat hebt op wat u met uw dobbelsteentjes doet. U wordt niet gespeeld hier, u doet het zelf. Het feit dat u uw dobbelstenen overal kwijt kunt, zonder enige beperking, opent een massa mogelijkheden. Daarbovenop kunt u ook nog eens sturen welke kaart wanneer wordt gewaardeerd, en door het vervangen van een dobbelsteen van een tegenstander door eentje van u kunt u uw tegenspelers lekker dwarszitten.

Blöder Sack betekent evenveel als domme (kloot)zak of, als u van het milde type bent, heikneuter. Beide krachttermen, maar toch vooral de eerste, komen gegarandeerd op als u dit spelletje speelt. Meer zelfs, u mag deze krachttermen ook auditief uiten.

Compact, enorm snel uitgelegd, (ont)spannend, supersnel en erg vriendelijk voor de terras- en campingtafel. Maar o zo lelijk. Zo lelijk dat u bij aanvang denkt: "Moet het echt?" Dat, in een notendop, is Blöder Sack.

Is het visuele aspect voor u minstens even belangrijk als het inhoudelijke? Loop hier dan met een wijde boog omheen. Zit volgens u echte schoonheid vanbinnen? Aanschaffen die handel.

Dominique

 

Blöder Sack

Kosmos (2014)

Ralf zur Linde

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

25 minuten

 

11:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blöder sack |  Facebook |

10-07-14

Game, set en goedgekeurd!

Teamspellen, ik moet er niet veel van hebben.

Er zijn uitzonderingen. ‘Hey Waiter!’ bijvoorbeeld, is een parel van een teamspelletje. En nu heb ik me daar van de week een tennis sportsimulatie - groot woord - gespeeld waar ik, en mijn medespelers, helemaal weg van waren.

Grand Slam (Korea Boardgames Co., Ltd.).

Als u dit voor uw neus op tafel ziet verschijnen zult u een zucht van weerzin niet kunnen onderdrukken. Twee kleine bordjes die een tennisveld moeten voorstellen, een stapeltje kaarten en een handvol beiderzijds bedrukte fiches die een tennisbal uitbeelden. U bent al voor minder gillend een kamer uitgerend.

Maar in dit geval raad ik u toch aan lekker te blijven zitten. U bent immers in voor een traktatie, en al helemaal als u het dubbelspel aansnijdt, de variant die hier besproken wordt.

Het spel is eigenlijk heel eenvoudig. U hebt de beschikking over 6 kaarten - u vult steeds weer aan vanuit uw persoonlijke trekstapel) - waarop de zones van uw eigen terreinhelft staan aangegeven en de zone waarnaar u de bal in het veld van de tegenstander mept. Opmerkelijk: u slaat nooit out.

Na de opslag retourneert de tegenpartij - afwisselend in het dubbelspel - door een kaart met de zone van de balpositie uit te spelen. Op die kaart staat ook aangegeven in welke zone de bal bij de tegenstander terechtkomt. Als hij of zij daar nog eens een kaart van dezelfde zone bovenop speelt kan hij smashen, de tegenpartij daardoor verplichtend twee kaarten van dezelfde zone uit te spelen als ze wil retourneren. Tricky.

Om aan te geven dat er gesmasht is wordt de tennisbalfiche van de groene naar de rode zijde gedraaid. Handig.

Als u niet kunt retourneren moet u een kaart afleggen - daardoor vermindert uw kaartlimiet voor de resterende tijd van de rally - en moet u hopen dat uw teammaat wel kan terugslaan.

Als u door veelvuldig succesloos smashen te snel door uw trekstapel heen woelt zit u met een groot probleem. U moet het dan immers doen met uw resterende handkaarten. Wees maar gerust dat uw tegenstanders die zwakke plek handig zullen uitbuiten..

Als een team de bal niet kan terugslaan haalt de tegenpartij een punt binnen. Het team dat als eerste 4 punten haalt wint het spel..

Door het verplicht afleggen van een kaart als u niet kunt retourneren wordt de toenemende vermoeidheid en het onherroepelijke naderen van het einde van de rally mooi geëvoceerd. Ook het samenspel tussen de teamspelers is enorm leuk.

In Grand Slam is dubbelspelen zeer aan te raden. Met z’n tweeën wordt het een beetje geluksafhankelijker en ook minder interactief.

Grand Slam is extreem mogelijk te vinden - Korea ligt niet bepaald bij de deur - maar een zoektocht meer dan waard.

Het spelmateriaal is functioneel en van goede kwaliteit - het doosje kon iets steviger - en het is verdomd leuk. De high fives waren tijdens onze sessie gewoon niet te tellen, wat uiteraard ook iets zegt over de hoge interactiviteit waarmee u hier geconfronteerd wordt.

De iconische foto van Fiona Butler, genomen op de universiteit van Birmingham in 1976, en bekend geworden door de Athena-tennisposter, vindt u jammer genoeg niet in het doosje terug. Dat kon bij ons de pret echt niet drukken. Of toch maar een klein beetje.

Tennis, ondanks Clijsters en Henin heb ik het nooit een interessante sport gevonden. Een dubbelspel aan de keukentafel zal ik echter, als Grand Slam als compagnon fungeert, nooit afslaan.

Dominique

 

Grand Slam

Korea Boardgames Co., Ltd.

2 tot 4 spelers

20 minuten

 

14:17 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grand slam |  Facebook |

09-07-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 5)

Septikon: Uranium Wars (Hobby World / Igrology)

In 'Septikon: Uranium Wars', een bordspel voor 2 spelers, baat u een zwaar bewapend mijnstation uit op een asteroïde. Die herbergt namelijk uranium. Een andere maatschappij heeft echter ook haar oogje laten vallen op uw lucratieve graafwerken en - het geeft in elk geval het voordeel van de duidelijkheid - valt u gewoon aan. Dat houdt in dat u al van verre raketten en fotontorpedo's op u ziet afkomen. Gelukkig hebt u nog tijd om uw verdedigingsschilden te activeren en uw agressor een koekje van eigen deeg te geven.

Ondertussen blijft u maar door ontginnen want u hebt uw uranium nodig voor alles wat uw mijnstation draaiende houdt, dus ook voor het aanvallen van uw opponent.

Al het werk laat u aan uw zelf gekweekte klonen over. Zelf houdt u zich bezig met de supervisie vanop uw zwaar beveiligd hoofdkwartier.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Goede spotters, u zelve incluis, waren dit spel in de Spiel editie van 2012 al op het spoor gekomen. U kon er toen nog geen hand op leggen, maar u hebt het wel gespeeld. U weet dus wat u te wachten staat en u zult niet aarzelen om uw kalfslederen portefeuille wijd open te trekken.

U houdt van tweepersoonsspellen met ballen, en dan nog het liefst een spel met Intergalactische ballen. Ze worden hier in vol ornaat tentoongespreid.

Dit is een hebbeding voor de veeleisende tweespeler en niet voor doetjes, en laat dat nu net een beschrijving zijn die u als gegoten zit.

U houdt van spellen waarvan u diepgaand kunt genieten, zelfs als u verliest.

Spelmatig liggen de Russen u na aan het hart. Het voorbije jaar maakte u immers, tot grote tevredenheid, kennis met Hollywood en 'World of Tanks: Rush'. Spellen waarvan uw mondhoeken omhoog krulden. Dat kan geen toeval meer zijn. De fabricagefout die u ooit met een Volga gewoon rechtdoor deed rijden toen u linksaf wou slaan hebt u de Russen al lang vergeven.

The Russians moved in zingt Nick Cave in Jubilee Street. Wel, inmoven doen ze inderdaad, de jongens van Hobby World en Igrology. Met stijl. En er weer uit moven is voor de veeleisende tweespeler een heel andere zaak. U ziet er verre van tegenop om s nachts onder uw Velux design dakraam voortdurend na te denken over mogelijke strategieën die u in de volgende confrontatie zult toepassen. Deze nachtelijke activiteit is, wat u betreft, misschien hét belangrijkste referentiepunt voor het bepalen van een toppertje.

Meer dan 100.000 Russen kochten dit in 2011. Die kunnen zich toch niet alllemaal hebben vergist?

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Hobby World en Igrology voorbij want:

Dit is een monstertje van een spel. Als Lost Cities al het maximum van uw concentratie vraagt moet u hier niet aan beginnen. Er gebeurt zoveel op het spelbord dat u vreest dat niet alleen uw basis in de lucht zal vliegen maar ook uw hoofd.

Dit spel draait om pure confrontatie. Dat ligt niet lekker bij uw reguliere spelpartner in crime.

U speelt veel met uw vrouwelijke wederhelft en dit krijgt u nooit aan haar verkocht.

Dominique

 

18:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: septikon: uranium wars |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende