18-03-14

Grote Boodschap

Nooit was een songtekst meer van toepassing op een bordspel dan deze:

“Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast. Opzij, opzij, opzij, want wij zijn haast te laat, we hebben maar een paar minuten tijd. We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. We kunnen nu niet blijven, we kunnen nu niet langer blijven staan.”

Herman van Veen zong profetische woorden in 1979.

Want het gezongene is wat er door u heen gaat als u ‘Give It To The King!’ een speelkans geeft.

In dit spel bent u een middeleeuwse koerier die, daar bent u heilig van overtuigd, de belangrijkste boodschap aller tijden aan zijne majesteit moet overhandigen.

Op de binnenplaats van het koninklijk kasteel aangekomen merkt u echter al snel dat u niet de enige bent die met een perkamentrol staat te zwaaien. Drie andere boodschappers staan te drummen bij de audiëntiebalie en geen van de drie - vier als u zichzelf meetelt, en dat doet u - is van plan een ander voor te laten.

De beambte van dienst is na een tijdje het geruzie zo beu dat hij u alle vier tegelijkertijd in de lange gang richting troonzaal duwt.

Wat volgt is wat Herman 25 jaar geleden al voorspelde.

Rennend, springend, vliegend, duikend, vallend en weer opstaand blijft u maar doorgaan richting troonzaal. Want zijne majesteit - u hebt weet van precedenten - is vrijgevig voor wie een belangrijke boodschap aflevert.

‘Give It To The King!’ zou geen bordspel zijn als dat rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan niet aan bepaalde wetmatigheden zou moeten beantwoorden.

Deze wetmatigheden worden in gang gezet met het gooien van een zeszijdige dobbelsteen. Vervolgens mag een speler een van zijn boodschappen - u begint met twee gedekte perkamentrollen en u krijgt er na elke ronde eentje bij - inzetten om de bewegingsfase te beïnvloeden. Hebben meerdere spelers dezelfde gedachte bepaalt de kapitein welke boodschap wordt geactiveerd. Vier mogelijkheden zijn er: het dobbelsteenresultaat wordt verhoogd met het getal op de boodschap, de actieve speler moet opnieuw dobbelen, de actieve speler mag zijn eigen boodschapper bewegen en daarna gewoon verder spelen of de actieve speler beëindigt zijn beurt na de obligate verplaatsing.

Toen u de vier mogelijkheden hierboven las hebt u mogelijk, als u die nog hebt, de wenkbrauwen gefronst. Dat gedoe rond de actieve speler bracht u in verwarring. Dat klopt. Het is immers zo dat u als actieve speler aan de beurt blijft zolang u niet uw eigen boodschapper verplaatst. Als u dat wel doet neemt de volgende speler dankbaar over.

U mag dus kiezen wie u beweegt. U moet er wel rekening mee houden dat de gang net breed genoeg is voor één boodschapper en dat u niet met z’n tweeën op dezelfde tegel mag staan. De boodschapper die voorop ligt mag ook niet worden bewogen. Daardoor bestaat de mogelijkheid dat u tijdens uw beurt niemand kunt bewegen en dan is het ook einde beurt. Bij een dobbelworp van 1 worden we geconfronteerd met The Big Jump, een aan Koninklijke hoven gekend fenomeen waarbij de laatste boodschapper plots naar voren wordt gekatapulteerd.

Zet u als eerste voet op het rode tapijt van de troonzaal krijgt u zomaar 2 goudstukken in uw handen gestopt. Handig, want om die goudstukken is het u uiteindelijk allemaal te doen.

Zodra de bende op het rode tapijt verzeilt is het zaak om zo snel mogelijk uw boodschap(pen) in de handen van de koning te droppen. Dat doet u door het troonveld met de juiste dobbelworp, of een Big Jump, te bereiken. De gelukkige krijgt het bedrag op zijn niet gebruikte perkamentrollen uitbetaald. En de booschapper die vlak voor de troon staat, die mag toch niet bewegen want die ligt op kop, zegt u? Hoe geraakt die dan bij de koning? Een goeie vraag verdient een goed antwoord: die wacht met de billen dichtgeknepen op een audiëntie, die hem spontaan wordt verleend van zodra hij weer aan de beurt is.

Na het afleveren van de belangrijke boodschap(pen) stellen de koeriers zich weer op aan de ingang, in dezelfde volgorde als die waarin ze de vorige ronde eindigden. Er wordt gekeken of er een nieuwe kapitein moet worden aangesteld (de rijkste speler), elke speler krijgt gedekt een nieuwe boodschap en een nieuwe ronde begint.

Dat doet u vijf keer waarna de goudstukken worden geteld en de rijkste boodschapper onder oorverdovend klaroengeschal uitgeleide wordt gedaan.

Die kapitein mag op het eerste gezicht een belangrijke titel dragen, zijn status brengt ook de nodige risico’s met zich mee. Zo krijgt de arme man altijd de schuld als er niet kan worden bewogen en moet hij om het goed te maken een goudstuk afgeven aan de schatkist.

Om het goud is het dus allemaal te doen en u kunt er op meerdere manieren aan geraken. Door het afleveren van boodschappen natuurlijk, maar ook door als eerste de rode loper te bereiken (2 goudstukken) en door als eerste te mogen beginnen in de volgende ronde (1 goudstuk). Als laatste een ronde eindigen is dus nog altijd beter dan in de middenmoot. Vergeet dit niet als u zwaaiend met uw perkamentrollen dit paleis betreedt.

U moet ook incalculeren dat u gebruikte boodschappen op het einde van een ronde weer kunt deactiveren door een goudstuk aan de schatkist te betalen. Daardoor worden ze weer inzetbaar, hetzij als actie, hetzij als bron van inkomsten als u erin slaagt ze bij zijne majesteit af te leveren.

‘Give It To The King!’ is een leuk tussendoortje, met voldoende chroom om uw aandacht niet te laten verslappen. U wordt immers geconfronteerd met enkele interessante afwegingen. Ga ik proberen al mijn boodschappen af te leveren of gebruik ik ze om mijn bewegingen en die van mijn tegenspelers te beïnvloeden? Wie beweeg ik wanneer? Hoe zit het met de beurtvolgorde? Probeer ik zelf zo lang mogelijk aan de beurt te blijven of niet? Wacht ik af en gok ik op het juiste moment op The Big Jump?

Jammer dat de niet kickstarters verstoken blijven van de prachtige speelfiguren. Zij moeten het doen met kartonnen fiches in plastic houdertjes. Op zich niet echt erg maar in dit geval kan de eendimensionale winkeleditie een driedimensionale omzetting goed gebruiken. Het is allemaal niet echt opwindend wat er op tafel ligt - als u het al ziet liggen - en u gaat van goeden huize moeten zijn om uw medespelers te overtuigen hiermee aan de slag te gaan.

Pimpen is dus de boodschap.

Dominique

 

Give It To The King!

The Flux Capacity, 2013

François Valentine

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

08:20 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: give it to the king! |  Facebook |

17-03-14

Splendid

In Splendor, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een rijke handelaar die mijnen exploiteert, zich van transportmiddelen voorziet om het gedolvene naar uw ateliers te vervoeren en ambachtslieden aanwerft teneinde in diezelfde ateliers de ruwe delfstof om te zetten in prachtige sieraden. Als u zichzelf van voldoende voorspoed voorziet lokt u als vanzelf nieuwsgierige edelen naar uw riante stulp. Dat is dan weer goed voor uw prestige, want zonder gaat u dit spel niet kunnen winnen.

Vergeet wat hierboven werd geschreven, medespeler. Tijdens het spelen zult u al snel ondervinden dat de link spel-thema uitblinkt door een verpletterende afwezigheid.

Nu hoeft het verpletterend ontbreken van een thema ook weer geen afbreuk te doen aan het speelplezier, wat Splendor gelijk aantoont.

Wat u doet in dit spel is edelsteenfiches verzamelen waarmee u ontwikkelingskaarten uit een uitlage van 3 x 4 kunt ‘kopen’, of reserveren voor een latere aankoop. Die kaarten dragen afbeeldingen van mijnen, handelsroutes, ambachtslieden en gebouwen. Op de kaarten vindt u, zonder lang te moeten zoeken, ook de kostprijs in edelstenen en eventueel prestigepunten.

Bovenaan de uitlage staan een aantal edelen - 1 meer dan het aantal spelers - vol ongeduld te trappelen om u te komen bezoeken. Van zodra u voldoende bent opgeklommen op de sociale ladder tenminste. In gepeupel hebben ze geen interesse.

Een beurt - meer dan anderhalve bladzijde hebben de regels niet nodig - is doodeenvoudig. U mag slechts 1 actie doen.

U neemt 3 verschillende edelsteenfiches uit de voorraad (er zijn 5 soorten beschikbaar, in stapeltjes van 7), u neemt 2 dezelfde edelsteenfiches (alleen mogelijk als er minstens 4 van deze fiches beschikbaar zijn), u reserveert een openliggende ontwikkelingskaart of een gedekte van een trekstapel naar keuze (ontwikkelingsstapel 1, 2 of 3) en krijgt er nog een goudfiche (joker) bovenop of u koopt een ontwikkelingskaart uit de uitlage of een gereserveerde uit de hand en legt die open voor u neer. Koopt u uit de uitlage levert u de gevraagde edelsteenfiches in en wordt de lege lek onmiddellijk aangevuld met een ontwikkelingskaart van de corresponderende trekstapel.

Als u reserveert moet u rekening houden met een handlimiet van 3.

Interessant is dat de ontwikkelingskaarten die u verzamelt korting geven op latere aankopen, waardoor u de edelsteenfiches later minder en minder nodig hebt. Bovendien leveren sommige ontwikkelingskaarten u ook prestigepunten op. U hebt er minstens 15 nodig om het spel winnend af te sluiten.

Hebt u voldoende ontwikkelingskaarten verzameld lokt u automatisch edelen - maximum 1 per ronde - naar uw optrekje. Ook die lieden leveren u de zo begeerde prestigepunten op, 3 per edele.

Het spel eindigt in de ronde waarin een speler 15 prestigepunten heeft verzameld. Wie op het einde van die ronde de meeste prestigepunten op zijn konto kan bijschrijven wordt voor de rest van de avond meneer of mevrouw Splendid genoemd.

Splendor is een race. U moet zo snel mogelijk aan die 15 prestigepunten zien te geraken want dan initieert u automatisch het eindspel en mogelijk zelfs de overwinning. Snelheid is geboden en daar moet u op letten als u hiervoor aanschuift. Rustig een grondstoffenmotor opbouwen is er niet bij want dan wordt u koud gepakt waar u bij zit.

Splendor is ook een ideaal spel voor de spelmissionarissen onder ons. Zij die niet-spelers naar de hobby willen lokken hebben met deze hefboom veel kans op slagen. Ik stel me wel grote vragen over de herspeelbaarheid, maar als aperitief, tussendoortje of dessert kan deze doos u ook grote diensten bewijzen.

Op het spelmateriaal valt niets aan te merken. Vooral de erg zware en tactiel lekker aanvoelende fiches - u gaat verbaasd opkijken hoe zwaar de doos is als u ze voor de eerste keer ter hand neemt - springen in het oog.

Wel kleine puntenaftrek voor de kaartuitsparingen in de inlay. Er werd duidelijk over nagedacht, maar de doener van dienst heeft, in mijn exemplaar tenminste, de uitsparing voor de level 1 kaarten te smal gemaakt waardoor ze gewoon plat in de doos moeten. In dit Krim- en Syriëtijdperk een spijker op belachelijk laag water, maar toch.

Anderzijds ook een dikke pluim voor het mooi evenredig verdeelde speelplezier bij zowel 2, 3 als 4 spelers. Met z’n tweeën of drieën moet u vooraf even morrelen met het aantal edelsteenfiches per soort, maar dat is op een nanoseconde gepiept.

Ook over de duidelijke iconografie - het spel is trouwens volledig taalonafhankelijk - ben ik zeer te spreken. U hebt geen leesbril nodig om hieraan plezier te beleven.

Samenvattend: Splendor is een mooi uitgevoerd familiespel dat met elk opgegeven spelersaantal lekker wegspeelt, snelle beurtwisselingen kent, op een wip is uitgelegd en toch voldoende uitdaging biedt om  ook de veeleisende veelspeler een half uurtje gebald vertier te bieden.

Dominique

 

Splendor

Space Cowboys, 2014

Marc André

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

11:58 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spelndor |  Facebook |

09-03-14

Duveltjes kermis

U gaat me niet geloven, maar ooit heeft een bordspel me zodanig veel schrik aangejaagd dat het uiteindelijk maar bij één sessie is gebleven. Naam van de boosdoener: The HellGame. Nachtmerries heb ik eraan overgehouden, en ik was niet alleen. Enkele tegenspelers klaagden weken nadien nog over ernstige slaapproblemen.

Ik was dus eerder terughoudend toen ik vernam dat Battle For Souls mijn brievenbus in sneltreinvaart naderde. Want ook in Battle For Souls zendt de Sauron van de Christelijke wereld zijn discipelen uit, enkel en alleen om ons naar zijn van meer dan voldoende fossiele brandstoffen voorziene stulpje te lokken.

Gelukkig zorgt Onze Lieve Heer - in ‘The HellGame’ blonk Hij uit door afwezigheid - voor voldoende tegengewicht door zijn persoonlijke lijfwacht, de aartsengelen, als barrière op te werpen.

Nadere prospectie leerde me ook nog dat Battle For Souls als een kruising wordt beschouwd tussen San Juan (my precioussss), ‘Ascension: Chronicle of the Godslayer’ (ook een topper) en Poker (nou ja).

Dat was genoeg om mijn wantrouwen vrolijk overboord te kieperen.

Aan onze eerste sessie heb ik geen nare dromen overgehouden. Wakker liggen deed ik dan weer wel. Nagenieten zeg maar.

In Battle For Souls probeert u, als goede of gevallen engel, zieltjes naar de hemel of hel te lokken. Dat doet u door de eigenaars van die zieltjes, mooi opgelijst per drie in een centraal aanbod, te beïnvloeden. Wat de duivel in de aanbieding heeft kennen we ondertussen allemaal wel, maar ook de stoottroepen van Onze Lieve Heer hebben een en ander in de vleugeltjes zitten. Zij proberen de verleidingen van de duivels te neutraliseren, zelfs om te keren, door de zieltjes te parfumeren met allerlei deugden.

Zieltjes beïnvloeden doet u door beïnvloedingskaarten uit te spelen, heiligen of demonen aan te roepen, heilige of onheilige relieken als wapens in te zetten - hebt u gekickstart beschikt u zelfs over de Heilige Handgranaat - en een beroep te doen op uw gevleugelde sterkhouders.

Zit bijvoorbeeld de aartsengel Gabriël met de handen in het haar kan hij een heilige als St. Franciscus van Assisi aanroepen voor steun en bijstand. Die antwoordt dan prompt.

De beïnvloedingskaarten, die u pokergewijs uitspeelt, vormen de motor van uw lokmachine. Daarmee gaat u de overgang naar de hellepoort - binnen zonder bellen - of de receptieruimte van Sint Pieter faciliteren. Deugden voor de engelen, zonden voor de duivels. Hoe sterker uw pokerhand, hoe meer mogelijkheden u hebt om zielen te beïnvloeden en hoe groter uw kans op slagen. Gelukkig hoeft u niet echt imposante pokercombinaties op hand te hebben om leuke dingen te kunnen doen. En als u echt het gevoel hebt dat vrouwe Fortuna u helemaal in de steek laat kunt u nog altijd afleggen en bijtrekken als actie kiezen.

Hoe groot uw invloed op een verloren ziel is wordt aangegeven door een speciale dobbelsteen. Die begint op het neutrale veld van de zielkaart maar gaat dankzij uw interventies al snel de goede of slechte kant op.

Zondekaarten (duivels) en voorspraakkaarten (aartsengelen) zorgen voor het vet op de soep. Zij geven de eigenaar tijdens het spel extra en vooral sterke mogelijkheden om het laken naar zich toe trekken.

U moet zich strikt houden aan de volgorde van de verschillende fases in uw beurt. Daardoor, zo heb ik al gemerkt, worden u soms interessante combo’s ontzegd. Maar net als wij in dit tranendal moeten ook de engeltjes en duiveltjes roeien met de riemen die ze hebben.

De strijd tussen goed en kwaad eindigt van zodra alle zwevende zieltjes hun nieuwe thuis hebben gevonden. Vervolgens scoort u punten door de waarde van uw gewonnen zielen, uw uitgespeelde relieken, puntenkaarten en voorspraakkaarten bij elkaar op te tellen. Wie het meeste punten scoort wint. Dit fenomeen doet zich voor na ongeveer een uurtje.

Battle For Souls was genomineerd voor een Golden Geek Award. Meer dan terecht als u het mij vraagt.

Vanwaar die terechtheid, vraagt u?

Wel, als u op zoek bent naar een goed tweepersoonsspel met prachtig artwork (op basis van bestaande kunstwerken), een niet alledaags thema, een spannend spelverloop, onverwachte wendingen, een overzichtelijke speelduur en een grote vrouwvriendelijkheid - opvallend hoe graag vrouwen met duivels aan de slag willen gaan - kunt u hiermee weinig of niets verkeerd doen.

Het teamspel mag u gerust links laten liggen, de solovariant biedt dan weer wel heel wat speelplezier.

Lichte puntenaftrek voor de - de Engelse taal heeft er zo'n mooi woord voor - flimsy kaarten (sleeven strekt tot aanbeveling) en de niet altijd even duidelijk opdruk op de beïnvloedingsstenen, maar niet onoverkomelijk. Uw genot gaat deze kleine irritaties wegduwen.

We gaan trouwens nog verwend worden in 2014 als het over ruziënde engelen en duivels gaat. Zo kijk ik erg uit naar Kingdom (Black Locust Games), dat de strijd tussen Gods lievelingen en zijn afvalligen ook evoceert, zij het dan op een heel andere manier. Onder de vorm van - geloof het of niet - religieus rugbyen. Dat belooft.

Dominique

 

Battle For Souls

Robert Burke Games, 2013

Robert Burke

1, 2 of 4 spelers vanaf 14 jaar

60 minuten

 

12:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: battle for souls |  Facebook |

05-03-14

Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder

Medespeler, de kans is groot dat ik in 2014 geen beter spel meer zal spelen.

Ik heb het over BattleCON: Devastation of Indines (Level 99 Games).

Verraste de heer D. Brad Talton Jr. mij al zeer aangenaam met Pixel Tactis 1 en 2 (nummer 3 is in sneltreinvaart in aantocht), met 'BattleCON: Devastation of Indines' deed hij er nog een grote schep bovenop.

Ik moet u teleurstellen, medespeler. Ik kan hier gewoonweg niet alles behandelen wat er zich in de loodzware doos - we gaan hier zonder enige schroom naar de drie kilogram - bevindt. Moest ik dat doen gaat het wereldwijde net onderuit. Dat wil ik u niet aandoen.

Opsommen kan ik de inhoud wel: meer dan 430 kaarten, ontelbare grote en stevige counters in allerlei vormen, twee schitterende spelregelboeken en een functioneel overzichtsblad, 30 geïndividualiseerde opbergmapjes voor de karaktersets, vijf draaischijven voor het bijhouden van de rondes en de levenspunten, arena’s die het strijdtoneel nog extra kruiden, een spelbord, plastic houders en enkele gigantische boss counters. Op zich geen opsomming waarvan u zomaar achterover valt, zult u zeggen. Dat klopt, dat achterover vallen gebeurt pas als u de inhoud aan het uitponsen en sorteren bent. U gaat niet weten wat u overkomt. Trek gerust een paar uurtjes uit.

En dan heb ik het nog maar over de basisdoos.

Die basisdoos, daar bent u een heel leven zoet mee. Ik durf zelfs te beweren dat u nooit aan uitbreidingen, nochtans ruim voorhanden, zult toekomen als u zich hieraan waagt. U wordt hier immers geconfronteerd met een ontdekkingstocht die mogelijk geen einde kent.

Want ik heb het nog niet over de varianten, spelmodi en scenario’s gehad.

Ik hou me even aan de Engelse terminologie: ante-finishers, special actions, arena’s, ex duels, almighty duels, B duels, lesson duels, character teams, tag teams, variable team mode, tournament mode, 2 v 1 boss mode, 3 vs 1 boss mode, battlequest dungeons (solo of coöp) en de scenario’s Larmore Burman, Runika & Udstad, Twighlight Magdelina en Havoc. Moet er nog afwisseling zijn?

U moet zich hieraan wagen als u een liefhebber van vechtspellen bent. Denk aan Yomi en 8 Masters’ Revenge. Allebei prachtige spellen. BattleCON: Devastation of Indines duwt ze echter zonder enige schroom naar zilver en brons.

Een vechtspel dus.

Gewoon de tegenstander murw slaan of nog overeind staan als de 15 vechtrondes zijn afgewerkt, dat is het doel dat u hier nastreeft. Als u de hogergenoemde varianten, modi en scenario’s niet meetelt tenminste.

20 levenspunten hebt u bij spelaanvang. Daar probeert u zo lang mogelijk aan vast te houden terwijl u die van uw tegenstrever uit zijn vege lijfje slaat.

Dat doet u door de speciale vaardigheden van uw zorgvuldig geselecteerde karakter - er staan er 30 te uwer beschikking - te koppelen aan de basistechnieken die iedere rechtgeaarde vechtersbaas al van jongs af krijgt aangeleerd. Deze vaardigheden en technieken staan mooi afgebeeld op kaarten waarvan u er tijdens een beurt - een beat - twee samenvoegt. U kunt niet missen want de kaarten zijn ervoor gemaakt. Als een puzzeltje.

Voegt u ze samen krijgt u een afstandswaarde, een krachtwaarde en een prioriteitwaarde. Die bepalen of u eerst mag slaan (prioriteit), hoe hard u slaat (krachtwaarde) en hoe lang uw armen en benen moeten zijn om raak te slaan (afstandswaarde). Daarbovenop laten de kaarten u ook nog toe bepaalde extra acties tijdens bepaalde fases in een beat te doen. Bewegen bijvoorbeeld, of uw tegenstander pareren middels lichamelijk afweergeschut, of uw tegenstander naar u toe trekken of wegduwen.

Met wat geluk slaat u als eerste en doet u dat zo goed dat uw tegenstander even alle windstreken kwijt is. Hij is dan ‘stunned’. Dat is lekker want dan kan hij tijdens dezelfde beurt niet terugslaan. Weet hij echter nog goed van waar de wind komt zit u mogelijk met een probleem, prioriteit of niet. Want hij slaat dan gewoon terug en, mits wat geluk, erop.

Om raak te slaan moet u de gevraagde afstand op uw kaartencombo respecteren. Is die samengevoegde waarde bijvoorbeeld 2 moet u op exact 2 velden van uw tegenstander verwijderd zijn. Dat betekent dat u uw ongetwijfeld erg sierlijke bewegingen, als vormen ze een paringsdans, erg goed op uw slagkracht moet afstemmen. En omgekeerd.

Daarbovenop moet u ook rekening houden met het feit dat uw zorgvuldig geselecteerde combo's minstens twee rondes niet meer beschikbaar zijn. U moet als het ware even bekomen van uw briljante choreografie.

Zo slaat, werpt, duwt, trekt, gooit, schiet - ik vergeet er nog een paar - u lekker door tot de 15 rondes zijn afgelopen of er eentje uitgeteld op het canvas ligt.

Want dan is het Game Over, om de digitale voorgangers waarop deze bordkartonnen afgeleide is gebaseerd, te citeren.

BattleCON: Devastation of Indines is ‘a thinking man’s fighting game’. Zonder degelijke planning, timing en combovaardigheid gaat u het slagveld niet levend verlaten. Groentjes worden door veteranen dan ook genadeloos ingemaakt. Alle informatie is trouwens open. Wilt u de handkaarten van uw tegenstander zien? Gewoon even vragen. Hij of zij gaat daar niet moeilijk over doen.

Dit spel is, ondanks de 30 karakters waaruit u in de basisdoos kunt kiezen, ook verrassend goed uitgebalanceerd. Elk personage heeft zijn sterktes en zwaktes die u ten volle moet zien te bespelen of te verdoezelen om een kans op de overwinning te maken. En iedereen maakt kans tegen iedereen.

Hou rekening met een aanzienlijke leercurve, al kunt u door gewoon maar wat te doen ook al heel wat plezierige momenten beleven. Kenners weten echter dat ze, net als bij de gevechtsporten in het echte leven, veel moeten oefenen om het maximale uit hun favoriete karakter te halen. Vandaar dat ik eerder schreef dat u waarschijnlijk nooit aan de uitbreidingen toekomt.

Ik schrijf het niet vaak, medespeler, maar dit spel hoort in de verzameling van elke veelspeler thuis.

Door het grote wow-gevoel dat dit spel bij mij teweegbracht en het daaraan gekoppelde speelplezier, zeg maar verslaving, heeft mijn op handen zijnde bespreking van Battle for Souls enige vertraging opgelopen. Maar die komt er nu toch heel snel aan. Dat is beloofd.

Dominique

 

BattleCON: Devastation of Indines

Level 99 Games (2013)

D. Brad Talton Jr.

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

30 tot 60 minuten

 

14:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: battlecon: devastation of indines |  Facebook |

17-02-14

Op het juiste been gezet

Ze zijn dun gezaaid, de geslaagde bordkartonnen sportsimulaties.

Maar soms valt er in de donkere, sportieve uithoek van het spellenheelal een broos lichtpuntje te bespeuren.

Ik herinner me nog levendig heerlijke Subbuteo woensdagnamiddagen in de jaren 70. De tornooien die ik met mijn beste vriend heb gespeeld waren gewoon niet bij te houden. Maar is dat wel een bordspel? Een tafeldoekspel lijkt me de lading beter te dekken. En we moesten die tafeldoek  nog op een uit de kluiten gewassen tafel kleven ook.  De kiem voor 'De Tafel Plakt!' werd mogelijk daar al gezaaid.

Ook met het kaartspel Finale (Kosmos) heb ik me een tijdje kostelijk geamuseerd.

En het wonderlijk leuke ‘The World Cup Game' mag u altijd op tafel leggen als ik in de buurt ben. Die kans laat ik niet liggen.

Maar een echt geslaagde speltechnische omzetting van het spelletje zelf, met doorsteekpasjes, buitenspel, gele en rode kaarten, druk zetten, inzakken, op de nul spelen, dribbelen, ballen op lat of paal, strafschoppen, snelle omschakelingen en spannende verlengingen? Tot voor kort bleef ik wat dat betreft toch wat op mijn voetbalhonger zitten.

Tot voor kort, dat was tot in oktober 2013.

Toen maakte ik kennis met het verrassend leuke en subtiel diepe FUBA, een voetbalsimulatie die het echte spelletje tot op een grassprietje benadert.

Het kleinood werd ontworpen door Hannu Uusitalo, een Fin die het gemis aan voetbalvernuft van zijn nationale voetbalteam met deze bordkartonnen variant mogelijk heeft willen compenseren.

Goed dat de man het heeft gedaan.

Om te beginnen heeft hij het grote aantal velden dat het gemiddelde klassieke voetbal-bordspel kenmerkt aanzienlijk teruggeschroefd. Dertien zones, dat moest volstaan. Een bal, daar kon hij uiteraard moeilijk omheen. Laat ik er dan maar gelijk eentje voorzien die enige affiniteit vertoont met een zeszijdig dobbelsteen, dacht Hannu. Eentje die met stipjes van één tot zes is bedrukt. Voor het veld koos de ontwerper een oprolbaar rubberen exemplaar waardoor u het makkelijk overal mee naartoe kunt nemen. Handig voor de uitwedstrijden. Het spelmateriaal werd verder aangevuld - uiteraard - met twee ploegen en drie scheids- en grensrechters. En om het geheel speltechnisch te laten functioneren werden ook nog twee zeszijdige dobbelstenen (een witte en een zwarte), 18 tactiekkaarten (waarvan de achterkant als gele kaart fungeert) en een rode kaart toegevoegd.

Met al deze componenten toverde de heer Uusitalo een voetbalspel uit de mouw waarvan het heerlijk smullen is.

Het klikt allemaal wonderwel in elkaar. In acht fases werkt u de balcontrole, de passing, het tijdsverloop, eventuele doelpogingen en bewegingen van de spelers (van beide partijen) af.

Veel draait om het rollen van de twee zeszijdige dobbelstenen die, door het toepassen van allerlei modificatoren, minder random resultaten genereren dan u op het eerste gezicht zou vermoeden. Hoeveel spelers er zich in een bepaalde zone op het veld bevinden, zowel die van u als van uw tegenstander, speelt daarbij een belangrijke rol. Dit is bij mijn weten ook het enige voetbal-bordspel waarin vrijlopen zo mooi is uitgewerkt. Net echt.

Hoe uw spelers het met de bal aan de voet doen is uiteraard ook belangrijk. Hoe lager het getal dat u dobbelt, gecombineerd met de balwaarde op dat moment, hoe meer controle u over de bal hebt. Uiteraard speelt het aantal spelers van de tegenpartij in de actieve zone ook een rol. Net als in het echt moet u van zeer goeden huize zijn om u doorheen een overmacht van tegenstanders te dribbelen.

Het optimaal managen van de positionering van uw spelers, mede bepaald door uw gekozen formatie bij het begin van het spel, is primordiaal als u dit spel wil winnen. Als een kip zonder kop het terrein op- en afrennen gaat u geen enkel resultaat opleveren, laat staan een schoonheidsprijs. Een sleutelrol in het spel is dan ook weggelegd voor de - ik zal het maar onmiddellijk toegeven: heerlijke - bewegingsfase. Daar wordt het spel gewonnen of verloren. FUBA, medespeler, is een spel voor de tactische sportliefhebbers onder ons. Beschikt u niet over een goed doordacht tactisch plan kunt u het wel schudden.

Is het vooral het tornooigebeuren dat u fascineert? Dan moet u, als u het vindt, het fantastische ‘The World Cup Game’ in huis halen, eventueel aangevuld met enkele uitbreidingen. Bent u bezeten van het spelletje zelf? Wees gezegend, want vanaf nu hebt u geen enkele keuzestress meer: FUBA is de doos waar het om gaat.

Meegenomen: dit is een van de zeldzame spellen waarin u uw tegenstander een rode kaart kunt geven, gebruik makend van de scheidsrechterlijke lichaamstaal die daar zoal mee gepaard gaat. U hoeft dus niet meer het scheidsrechtersvak in om uw gebrek aan inspraak thuis te compenseren. Ik heb daar geen last van, maar velen onder u naar verluidt wel.

Doen dus.

Ja, u ook, Joseph Anthonius van den Brom!

Dominique

 

FUBA 

U&P Games (2013)

Hannu Uusitalo

2 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

15:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fuba |  Facebook |

01-02-14

The Best of the Rest: De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013 uitsmijter

Zoekterm van het jaar

Soms is het toch even schrikken van de zoektermen die men hier ingeeft.

Bij deze morste ik het meeste koffie in 2013: ‘gereedschap voor meesteres’.

Ik weet niet wie de vraag formuleerde - ik wil het ook niet weten - maar sindsdien speelt de vraag toch of de weblog niet beter van naam verandert.

Suggesties zijn welkom.

Uitspraak van het jaar

“De Glassstraat is Caylus meets Roborally” (T. D. uit R.)

Lawaaimaker van het jaar

Luchador! Mexican Wrestling Dice (Backspindle Games Ltd.)

Als u dit in een openbare ruimte in België speelt is de kans erg groot dat u een Gemeentelijk Administratieve Sanctie aan uw been hebt. Zeg maar beide benen.

Dat komt door de oorverdovende kreten die u en uw medespelers slaken tijdens het spelen.

Een voordeel is wel dat u opvalt. Omstanders of omzitters gaan zich afvragen waarmee u in godsnaam bezig bent en gaan zeker een kijkje komen nemen.

Wilt u zelf even in het middelpunt van de belangstelling staan biedt dit u een uitgelezen mogelijkheid.

Ondertussen heel geliefd bij spelmissionarissen als lokkertje.

Speldonderdeel van het jaar

De grondstoffenmeter in De Glasstraat. Zakte het spel zelf al na de eerste beurt als een soufflé in elkaar, dit spelonderdeel kon de pijn toch enigszins verzachten. Origineel qua vormgeving, maar ook wat speltechnisch vernuft betreft. Het zou me niet verbazen moesten we dit binnenkort in andere spellen zien opduiken.

Solo-ervaring van het jaar

Pathfinder Adventure Card Game: Rise of the Runelords - Base Set (Paizo Publishing)

Solo is dit zo goed dat een mens zich begint af te vragen of dit wel voor meerdere spelers bedoeld was.

Niet dat het met meer spelers niet goed speelt, integendeel, maar de solo-ervaring is zo leuk, uitdagend en snel gespeeld dat het meestal niet bij één sessie blijft. De beloningen en opwaardering van uw karakter tussen de avonturen door - het blijft toch een mooi verhaal - doet mij in alle geval steeds weer als een boemerang naar de, ondertussen propvolle, doos terugkeren.

Oscar van het jaar

Hollywood (Hobby World)

Ik weet niet hoe het komt, maar Hollywood blijft maar door mijn hoofd spoken. En het is nu toch al even geleden dat ik het nog gespeeld heb.

Dit, medespeler, is echt een van de beste familiespellen van 2013.

Hollywood staat dan ook al enkele maanden te blinken in het spellenrek waar elk spel in mijn verzameling naar smacht, het Prozac rek. Er staan alleen spellen in die erin slagen mij goed te doen voelen door er alleen maar naar te kijken. Eén blik erop en ik kan de grote boze buitenwereld weer aan.

Dit deel van mijn verzameling laat ik dan ook toe in mijn dagelijkse leefruimte. .

Momenteel bevindt Hollywood zich daar in het gezelschap van ‘Pathfinder Adventure Card Game: Rise of the Runelords - Base Set’ , Händler der Karikbik (binnenkort heruitgegeven door Pegasus onder de naam Port Royal) Winds of Plunder, 1911 Amundsen vs Scott, Castaways, Kolejka, Blueprints, Origin, Trieste, Freedom: The Underground Railroad, In de Ban van de Ring, Realm Lord, Cornucopia, Thebes: The Tomb Raiders, Battlelore (Second Edition, Pixel Tactis 1 en 2, Quantum, Brügge, Police Precinct, Dungeons & Dragons: The Legend of Drizzt, Asante en Fool’s Fortune.

Hoewel de samenstelling op dat rek nogal eens durft wisselen heb ik het gevoel dat Hollywood daar nog een heel tijdje zal kamperen.

Reïncarnatie van het jaar

Glastonbury (franjos spieleverlag)

Het was een kwestie van, weliswaar lange, tijd vooraleer het zou gebeuren: een upgrade van Kupferkessel Co.

U kunt nu ook met drie of vier heksen aan de slag en de toverspreuken zorgen voor extra interactie. Gelukkig werd aan de speltechnische basis niet getornd en is het visueel voorkomen nog steeds van het kaliber waarvan u duimen en vingers af likt.

Ook de spelpionnen, groot en heel handig als startspeler bepaler, liggen lekker vol in de hand. U voelt zich echt belangrijk met zo’n pion in de aanslag.

Trend van het jaar

Officiële solovarianten

Leuk voor de eenzamen onder ons of zij die spellen moeten uitleggen aan medespelers. Meer en meer worden spellen van een officiële solovariant voorzien.

Die van Castle Dice bijvoorbeeld is, ondanks zijn eenvoud, een waar genot om te spelen.

Ik heb het gevoel dat in 2013 de solospeler eindelijk niet meer als paria werd aanzien. De vraag is natuurlijk of de solospeler dat zelf zo leuk vindt. Misschien blijft hij liever in de donkere krochten van zijn habitat, bij kaarslicht, zijn ding doen en wil hij verder met rust worden gelaten.

Schoonheid van het jaar

Quantum (Funforge)

Veel strakker kan een vormgeving niet zijn. Dit lijkt eerder ontworpen op de tekentafel van een Italiaanse autobouwer dan in het brein van een spelbedenker.

Runner-up: Fantastiqa (Gryphon Games)

Veel mooier kan een vormgeving niet zijn. Prachtige kaarten, heerlijk spelmateriaal en een genot om naar te kijken. Dat laatste heeft mij meermaals de overwinning gekost in dit spel. Ach, kijkplezier heb ik dan toch gehad.

Het is dan ook moeilijk om géén kijkplezier te hebben als u naar illustraties van Claude Monet, Francisco Goya, Vincent Van Gogh en - hou u vast - Pixel Productions Inc. sit te staren.

Hartslagverhoging van het jaar

De plotse, maar ook erg korte aandacht van drie jonge en bevallige Italiaanse demosters van Stratelibri op Spiel.

Bleek dat ze alleen in mijn exemplaar van Glastonbury waren geïnteresseerd omdat ze dachten dat het spel over het gelijknamige rockfestival ging.

Na een korte duiding van mijnentwege - met een niet onaanzienlijke hoeveelheid onderliggende hoop, die nogal opvallend werd onderstreept door een overdreven trillende onderlip, dat geef ik grif toe - konden ze niet snel genoeg weg zijn.

Ach, Jubilee Street van Nick & The Bad Seeds brengt wel weer soelaas.

Vernederlandsing van het jaar

Dank u, White Goblin Games. U hebt Nederlandstalige speler een godsgeschenk bezorgd met de vertaling van Brügge. Doe dat nu ook met de uitbreiding en de ’Expansie van het Jaar 2014’ Award is nu al binnen.

Gemiste kans van het jaar

Dungeon Roll (Tasty Minstel Games / Pegasus)

Te klein in een schijnbaar handige schatkist, te weinig controle over wat er gebeurt en helemaal niet wat ik ervan had verwacht, al kon het ook aan te hooggespannen verwachtingen gelegen hebben.

Hier had echt meer in gezeten.

Snoeiwerk van het jaar 

One Night Werewolf (Japon Brand),

One Night Werewolf, door mij ook al eens liefkozend One Nicht Werewolf genoemd - want ik ben het nooit - comprimeert Weerwolven tot een absoluut minimum. Daardoor neemt de impact van het psychologisch steekspel enorm toe, met een intensiteit die vergelijkbaar is met die van de singulariteit die voorafging aan de oerknal.

Bonsai!

Ontslag van het jaar

De rondel van Mark Gerdts,

in Concordia kwam de man op de proppen met handige speelkaarten waarvan het gebruik minstens evenveel plezier oplevert als het hanteren van zijn, ondertussen legendarisch geworden, maar blijkbaar ontslagen, rondel.

Steekvlam van het jaar

De crowdfunding campagne voor Heroquest. Kort, hevig en zoals op Boardgamegeek al heel snel bleek, extreem ontvlambaar.

Leek een beetje op wat ik zelf heb meegemaakt met de Prelatura Sanctae Crucis et Operis Dei, toen ik mijn plannen ontvouwde voor een spel genaamd De Kolonisten van Satan.

Vettig lachje van het jaar

Koryo (Asmodee / Moonster Games)

Verder geen commentaar.

Propdoos van het jaar

Caverna: The Cave Farmers (Lookout Games)

In tegenstelling tot menig medespeler, die bij de aanblik van de inhoud van deze doos spontaan begint te kwijlen, deed de confrontatie ervan met mijn visuele cortex mij al onmiddellijk te moed in de schoenen zakken.

Trop is teveel, zei Paul Vanden Boeynants ooit. Hij sprak profetische woorden.

Crossover van het jaar

Kemet en Cyclades

Het probleem is dat u om ten volle van deze crossover uitbreiding te genieten beide spellen in huis moet hebben. Is dat niet zo moet u 'C3K: Creatures Crossover Cyclades/Kemet' aan u voorbij laten gaan.

Ontspanner van het jaar

Hike (Mousestache Games)

Heerlijk ontspannend, zolang u de Litter kaart niet op hand krijgt tenminste.

Speel dit en u voelt gewoon de stress - van welke aard ook - van u afglijden.

Blubberuitgever van het jaar

Artipia Games

Werp één blik op het spelbord van 'Archon: Glory & Machination' en u begrijpt wat ik bedoel.

Dit kunt u toch echt niet menen van het jaar

De puntentelling in Russian Railroads, gecombineerd met de droogheid die u moet aanwenden om tot dat gi-gan-tisch puntentotaal te komen. 125 punten in één beurt? Ничего страшного!

 

Zo, de prijsmaand zit er nu echt wel op. Vanaf morgen gaan we over tot de orde van de dag. Hoe die orde eruit ziet zult u zelf wel merken.

Dominique

 

12:12 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 31

Spelborelingen van het jaar

Noor en Hanne

Residerend in Ramsel en Mechelen, zagen ze in 2013 het levenslicht. Prachtige kinderen, fantastische ouders.

Noor en Hanne worden nu reeds op Spartaanse wijze geïnitieerd in de nobele kunst van het spelen.

Zij spelen niet met de klassieke babyspullen. In hun parkje vind je grondstoffenblokjes, actiekaarten, dobbelstenen en startspelerfiches. Uiteraard in babyvriendelijke vorm, dus uit XXL spellen geplukt.

Het is me ook opgevallen dat de papa’s achter mama’s rug druk in de weer zijn om hun dochters respectievelijk de woordjes ‘worker placement’ en ‘ranged attack’ aan te leren. Mama of papa zal dus niet het eerste woordje zijn dat dochterlief uitspreekt. Ik hoop dan ook dat de mama’s deze bijdrage niet lezen. Ik vrees dat voor papa één ‘worker placement’ dan gelijk zal staan aan enkele jaren voltijdse dwangarbeid in het huishouden en dat voor papa twee het  begrip ‘ranged attack’ een heel nieuwe dimensie zal krijgen.

Dochterlief schuift af en toe ook mee aan als het zware spelspul op tafel ligt. En je moet die oogjes dan scannend heen en weer zien gaan. Dat komt helemaal goed.

Ik ben alvast blij dat ik me later niet met hen zal moeten meten. Op het moment dat zij op volle sterkte de speeltafel tegemoet treden zit ik al lang in het bejaardentehuis, voorzien van een pull up incontinentiebroekje. Naar verluidt is het niet moeilijk om daarin puntenfiches en actiekaarten te verstoppen. Dat biedt dan weer perspectieven voor als ik toch weer eens aan de spellenbak moet.

Maar genoeg over mezelf. Welkom Noor en Hanne. En een dikke proficiat! Jullie eerste Award is binnen.

 

Medespeler,

Hier eindigt de uitreiking van de ‘De Tafel Plakt! 2013 Awards’. Als toemaatje krijgt u morgen nog een bloemlezing van ‘The Best of the Rest’, nominaties die uiteindelijk de uitreiking niet haalden. Het zou zonde zijn om ze niet even voor het voetlicht te slepen.

Tot morgen!

Dominique

 

16:30 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 30

Asymmetrie van het jaar

Invaders (White Goblin Games)

Na het uitmuntende Revolver en 'Revolver 2: Last Stand at Malpaso' werd de samenwerking tussen White Goblin Games en Mark Chaplin gewoon verder gezet.

Dat leverde Invaders op, een tweepersoons kaart- en bordspel dat werd opgetrokken op de fundamenten van een eerdere worp van meneer Chaplin: Doctor Who Card Game.

Mensen en aliens, het is nooit een goed huwelijk geweest en hier is het niet anders.

Onze planeet moet er gewoon aan als het van de bezoekers afhangt, en liefst zo snel mogelijk.

Uiteraard laat de mensheid zich ook hier weer niet doen en wordt alles wat enigszins bruikbaar is - zowel menselijk als materieel - in stelling gebracht om de massale aanval, want dat is het, af te slaan.

Als u de menselijke speler bent wens ik u heel veel geluk. Er komt immers heel wat op u af als u het aandurft de blik naar de hemel wenden. Er bestaat een ‘De Tafel Plakt!’ spreekwoord dat zegt: ‘Is de som van uw rompgaten boven de tien, vergeet dan uw vingers want u bent gezien.“

Edoch, als alien wordt het u ook niet gemakkelijk gemaakt. Dat heeft met het bovengenoemde specimen te maken. Hardleers, koppig, vindingrijk en bijzonder achterbaks. Dat bent u als planeetvernietiger niet gewend. U hebt dan ook al snel door dat deze diersoort, zoals u ze zelf pleegt te nomen, achter de schermen iets in elkaar aan het knutselen is dat u wel eens fataal zou kunnen worden. Snelheid is dus geboden.

Thematisch mooi omgezet, duidelijke en overzichtelijke spelregels, lekker asymmetrisch, een duel op het scherp van de snee, een overzichtelijke speelduur, overwinningsvoorwaarden die niet verder uit elkaar kunnen liggen, prachtig artwork en een gegarandeerde spanning tot de laatste kaart. Dat zijn toch leuke dingen voor de mensen. En aliens.

Tot morgen!

Dominique

 

Invaders

Mark Chaplin

White Goblin Games (2013)

2 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

23:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: invaders |  Facebook |

29-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 29

Van 8 tot 88 jaar van het jaar

Blockers! (Jumping Turtle Games)

Jumping Turtle Games, een nieuwe veelbelovende Belgische uitgever - ze hebben trouwens nog heel wat lekkers in de pijplijn zitten - bracht dit spel in 2013 opnieuw uit.

Opnieuw omdat dit een gereïncarneerde versie is van het heerlijke Uptown.

Speelde u Uptown op een klein spelbordje waarop uw tegeltjes wel eens gingen wandelen werd ‘Blockers!’ voorzien van omrande plastic veldjes op een groter spelbord. Dat voelt tijdens het spelen lekker tactiel aan en letterlijke uitschuivers worden hierdoor definitief naar het verleden verwezen.

Wie mij kent weet dat abstracte spellen niet tot mijn favoriete spelsegment behoren. Er zijn er maar weinig die me echt kunnen boeien, en als ze me willen bekoren moeten ze echt supergoed zijn. Witte raven zeg maar.

In 2013 konden er maar twee mij doen verlangen naar meer: ‘Tash-Kalar: Arena of Legends’ en ‘Blockers!’.

‘Tash-Kalar: Arena of Legends’ is de runner-up, ‘Blockers!’ de winnaar.

Blockers haalt de prijs binnen omwille van zijn bedrieglijke eenvoud. Dat bedrieglijke staat voor het speltechnische concept zelf, niet voor het uitleggen van de spelregels. Daar bent u immers zo klaar mee. U wenkt eens met uw ogen en u kunt aan de slag.

U leest het ook op de doos. “Blockers!, in één minuut geleerd, een leven lang plezier!”

Dat klopt.

Eigenlijk doet u hier niet meer dan tegeltjes met symbolen, letters of cijfers in uw kleur - u beschikt te allen tijde over een voorraad van vijf die u op handige tegelhouders plaatst - op gelijkaardige symbolen of cijferkolommen op het spelbord leggen. En u hebt maar één doel: bij de eindtelling zo weinig mogelijk strafpunten op uw conto hebben staan.

U leest het, bedrieglijk eenvoudig.

Maar u moet erg goed oppassen.

Ten eerste speelt u dit niet alleen. Ik weet niet hoe het bij u zit maar in mijn geval hypothekeert dat mijn winstkansen aanzienlijk.

Ten tweede moet u proberen zo weinig mogelijk aaneengesloten groepen van tegels op het spelbord te hebben op het moment dat het om de knikkers gaat, want elke groep levert u een strafpunt op.

Ten derde moet u goed afwegen of u een tegel van een tegenspeler wil slaan of niet. De verleiding is soms groot - u kunt er inderdaad uw eigen groep(en) mee vergroten - maar elke geslagen tegel levert u ook een strafpunt op. Daarbij komt nog dat u met deze actie een tegenspeler nooit extra strafpunten mag geven. U moet hierover echt in conclaaf met uzelf.

Deze drie elementen maken Blockers! tot wat het is: een écht leuk, eenvoudig, abstract familiespel dat u, in tegenstelling tot wat de eenvoud aanvankelijk suggereert, niet zomaar op uw 'gewonnen spellen lijstje' bij zult schrijven. Dat het ook met elk opgegeven spelersaantal lekker speelt is ook mooi meegenomen.

Mijn oudste dochter, ab-so-luut niet spelgezind - "Get a life, daddy!" is een van haar favoriete uitspraken als ze me weer eens achter een spelbord of kaartendeck ziet zitten - heeft het spel in bruikleen meegenomen op 12 oktober 2013. Ik weet de datum nog goed omdat het me zo verbaasde. Het is ondertussen een grote hit in het Genkse studentenhuis waar ze tijdens de week verblijft, het is meegegaan op haar reis naar IJsland in november (alwaar ze het naar eigen zeggen met groot succes bij de plaatselijke bevolking heeft geïntroduceerd) en ik heb ondertussen al vagelijk de boodschap gekregen dat ik het nooit meer terug zal zien. Dat, beste medespeler, is een van de mooiste complimenten dat een spel kan krijgen.

Tot morgen!

Dominique

 

Blockers!

Jumping Turtle Games (2013)

Kory Heath

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

20:17 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: blockers! |  Facebook |

28-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 28

Discrepantie van het jaar

1911 Amundsen vs Scott (Kokörîn Kolorado / Looping Games)

In 1911 Amundsen vs Scott, een kaart- en bordspel voor twee spelers, doet u de wedloop tussen de twee protagonisten in de titel nog eens losjes over.

Op een pietluttig, dubbelzijdig bedrukt spelbordje probeert u door het uitspelen van kaarten als eerste de Zuidpool te bereiken.

Tijdens uw beurt kunt u kiezen uit twee mogelijkheden: kaarten spelen of kaarten nemen.

Kaarten spelen, de eerste actie, lijkt simpeler dan het is, want uw handlimiet is beperkt tot zeven en u hebt de juiste bewegingskaarten, in vier kleuren, nodig om naar het volgende veld te bewegen. Die kleuren corresponderen met de velden waar u doorheen moet. Het eerste veld is goedkoop, één kaart, maar als u in dezelfde beurt ook een tweede, derde of zelfs vierde veld vooruit wil moet u vanaf het tweede veld twee kaarten per stap inleveren. Als u goed kunt tellen hebt u lang opgemerkt dat u in één beurt maximaal vier velden vooruit kunt bewegen als u het geluk hebt uw hand helemaal leeg te spelen. En als u dat doet zit u wel met een probleem, want het aanvullen van uw handvoorraad verloopt vanaf dan tergend traag.

Dat komt omdat het nemen van kaarten binnen bepaalde wetmatigheden dient te gebeuren.

Uw bewegingskaarten haalt u uit een gemeenschappelijk trekstapel waarvan steeds een aanbod van drie of zes beschikbaar is (zes voor de variant voor gevorderden). Uit het aanbod mag u de uiterste kaart op hand nemen (verst verwijderd van de trekstapel), of een kaart afleggen en de twee uiterste op hand nemen, of drie kaarten afleggen en het hele aanbod van drie op hand nemen. Uw hand snel leegspelen is dus niet altijd een goed idee. Daarbovenop wordt van u verwacht dat u het allerlaatste veld, de Zuidpool, betreedt door het uitspelen van vier verschillende bewegingskaarten. Dat betekent dat u uw moment de gloire vooraf goed moet inplannen.

Als u kaarten aflegt om er andere op hand te nemen mag u de speciale ‘afleg actie’ gebruiken die op de kaart staat aangegeven. Als u een 'goed weer' kaart aflegt mag u bijvoorbeeld de bovenste kaart van de trekstapel omdraaien. Komt die overeen met de kleur van het volgende veld op uw pad mag u onmiddellijk naar dat veld bewegen. Daarbovenop krijgt u de getrokken kaart ook nog eens op hand. Voortbewegen tijdens de trekfase, het is een ongekende luxe in dit spel.

In de trekstapel vindt u ook actiekaarten waarmee u uw tegenstander uit koers kunt slaan. Amundsen kan bijvoorbeeld sneeuwstormen uitspelen, Scott daarentegen zal niet nalaten gletsjerspleten op Amundsen af te sturen. Als beide heren ze op handen krijgen natuurlijk. Om effectief te zijn moet u er immers twee tegelijk uitspelen. Hebt u er maar eentje op hand kunt u deze hinderniskaart gewoon gebruiken als bewegingskaart. Bent u verdwaald moet u op uw stappen terugkeren in de hoop in een latere beurt uw oorspronkelijk route terug te vinden. Niet leuk.

Nog wat kruiden?

Amundsen beschikt over sledehonden - waarvan hij er trouwens tijdens de terugreis enkele opat - en Scott heeft Mongoolse paarden. Deze kaarten fungeren gewoon als joker tijdens het bewegen.

Verder kunt u uw tegenstander verrassen met de 'materiaalverlies' actiekaart, waardoor zijn handlimiet wordt ingeperkt tot vijf, of ‘slinkende voorraad’, waarmee u gewoon een handkaart bij hem of haar gaat wegroven. Ook de ‘goed weer’ actiekaarten, waarmee u extra kaarten op hand kunt krijgen, de kompaskaart - heel handig als u ze voor het bereiken van  breedtegraad 85 uitspeelt, heel irritant als u ze na het overschrijden van breedtegraad 85 op tafel legt - en de offerkaart (voor de gevoelige dierenvrienden onder ons: de afbeelding toont iemand met een revolver naast een uitgeputte sledehond in de armen van een troostend expeditielid) zorgen voor meer dan voldoende afwisseling.

En dat was nog maar het basisspel.

In de ontiegelijk kleine doos, voor een bordspel toch, vindt u zowaar nog twee varianten en drie uitbreidingen, naar believen combineerbaar. Het zijn stuk voor stuk extraatjes die het spelplezier van het basisspel nog extra aanscherpen.

De twee varianten zijn eenvoudig. De eerste zorgt ervoor dat Scott of Amundsen onmiddellijk verliest als hij wordt geconfronteerd met respectievelijk een sneeuwstorm of een gletsjerspleet,  de tweede verhoogt het aanbod van kaarten tijdens de trekfase van drie naar zes. Vooral de eerste variant zet al uw zintuigen helemaal op scherp.

Over naar de expansies.

Expansie één: Patrons

Uit deze voorname dames en heren wordt bij spelaanvang één willekeurige geldschieter gekozen die u bij spelaanvang of tijdens het spelverloop een voordeel oplevert. Anna Karbünsen bijvoorbeeld steunt Amundsen door zich één keer tijdens het spel tot joker bewegingskaart om te vormen. Scott op zijn beurt kan onder andere beroep doen op George Al Caldwell, die hem vier startkaarten geeft in plaats van de gebruikelijke één.

Expansie twee: 1912 The Way Back

Hier moet u niet alleen als eerste de Zuidpool zien te bereiken, maar daarna ook als eerste weer uw schip zien te lokaliseren. Deze tweede acte speelt zich af op de achterkant van het tweedelige spelbord en gaat in van zodra een speler de Zuidpool heeft bereikt. Als u achterop ligt hebt u dus toch nog een kans het spel te winnen (u moet de Zuidpool wel eerst aantikken). Deze expansie heeft zijn eigen regels, voegt nog extra kaarten aan de trekstapel toe en is - ik druk het nog zacht uit - zeer de moeite.

Expansie drie: Damned Weather

U vroeg het zich waarschijnlijk al af, waar blijft dat weer? Wel, hier is het en het wordt aangeleverd onder de vorm van een trekstapeltje van vijf weerkaarten en een zeszijdige dobbelsteen. Als een speler een breedtegraad kruist wordt aan de hand van het dobbelresultaat van die zeszijdige dobbelsteen en de weerkaart nagegaan hoe de weersomstandigheden zich op dat moment ontwikkelen. Dat kan voordelig zijn (zonnig: elke speler trekt een kaart van de trekstapel) of minder leuk (ijskoud: elke speler verliest een handkaart). Andere weertypes zijn: stabiel, winderig en stormachtig,

Ik garandeer u dat een mix van de hele mikmak van varianten en uitbreidingen u een dijk van een spel oplevert. Zonder echter te zwaar op de hand te worden. En dat is een hele prestatie.

Als u niet snel genoeg bent kunt u het spel trouwens allebei verliezen. Als de trekstapel twee keer doorploegd is, nog geen speler de zuidpool heeft bereikt en de actieve speler de trekactie niet meer volgens de regels kan uitvoeren, vriest u beiden dood. Ik ga ervan uit dat u op die manier de geschiedenis niet wil herschrijven.

Voortgaande op de fundering van dit spel, het uitspelen van kleurenkaarten om uzelf op gekleurde veldjes voort te bewegen naar een finish, liep ik hier op Spiel in een grote boog omheen. Het was trouwens ook moeilijk te vinden, zo klein was het.

Op basis van bijkomend empirisch onderzoek blijkt dat ik dat beter niet had gedaan.

U moet dit in huis halen als u een partner hebt, graag op reis gaat en houdt van korte maar interessante tweepersoonsspellen. Sommigen hebben '1911 Amundsen vs Scott' al vergeleken met Jaipur. Daar valt iets voor te zeggen maar het zijn toch twee verschillende concepten die allebei een plaatsje in uw spellenkast verdienen. Een klein plaatsje, dus dat is ook mooi meegenomen.

1911 Amundsen vs Scott is hét bordspel van 2013 waarin de verhouding tussen de omvang (heel klein) en het speelplezier (heel groot) het verst uit elkaar ligt. Vandaar de discrepantie van het jaar Award.

En laat ik er maar meteen een Award aan toevoegen: Reisspel van het jaar!

Dik verdiend.

Tot morgen!

Dominique

 

1911 Amundsen vs Scott

Kokörîn Kolorado / Looping Games (2013)

Perepau LListosella

2 spelers vanaf 12 jaar

20 minuten

 

22:09 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 1911 amundsen vs scott |  Facebook |

27-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 27

Robinson Crusoe van het jaar

Castaways (Ghenos Games / HomoLudicus / IELLO / Passport Game Studios / Lookout Games)

Robinson Crusoe: Adventure on the Cursed Island mag dan ein leckerbissen sein voor de veeleisende euroliefhebber, Castaways ist ein leckerbissen voor de avonturiers onder ons.

Met een speltechnisch soepele motor, een hoog en steeds weer wisselend avontuurgehalte, een gegarandeerde spanning tot op het einde, een erg geslaagde thematische omzetting en een semicoöperatieve variant die zijn gelijke niet kent in spellenland, laat Castaways, zij het nipt, Robinson Crusoe achter zich.

Met elk opgegeven spelersaantal een genot, ook solo, en ook volledig coöperatief speelbaar.

Ga wel voor de Engelstalige versie, u krijgt tijdens het spelen immers een aanzienlijke hoeveelheid leesvoer voorgeschoteld. Leuk leesvoer, dat wel, maar toch.

Een gouden tip (T. D. uit R. mag zich aangesproken voelen): ga nooit, maar dan ook nooit, achter een voorbij hollende naakte inboorlinge aan. U wordt er later op afgerekend.

Tot morgen!

Dominique

 

22:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: castaways |  Facebook |

26-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 26

Galaxy Trucker van het jaar

Gunship: First Strike (Escape Pod Games)

Gunship: First Strike neemt het leuke van Galaxy Trucker over, gooit vervolgens alle ballast overboord en voegt er een intergalactisch conflict aan toe. Het gevolg is dat Gunship: First Strike zijn inspiratiebron moeiteloos in zijn achterzak steekt.

Tijdens het spelen ontdekt u ook nog vleugjes Star Wars: X-Wings Miniatures Game, Battleship Galaxies en Mag Blast. Als u zich dit aanschaft haalt u dan ook echt wel het beste van vele werelden in huis.

Het slagschip van uw tegenstander(s) tot schroot herleiden, dat is uw enige doel in dit kaartgestuurde pareltje. Het is een doelstelling die aan duidelijkheid niets te wensen overlaat.

Uw eigen slagschip stelt u zelf naar believen samen voor de lancering. Verder staan een squadron jagers en een moederschip - bijtanken, herstellen en upgraden behoren immers ook tot uw ruimtelijke kerntaken - te uwer beschikking.

Het leukste aspect van Gunship: First Strike zijn de rondvliegende brokstukken. Op een vleugeltje of rompplaat meer of minder wordt hier niet gekeken. En de manier waarop u die stukken van het schip van uw tegenstander(s) knalt schenkt u ook tonnen voldoening. Het ion kanon, dat na inslag een oncontroleerbare kettingreactie van vernieling veroorzaakt van heb ik je daar, is hier mijn grote favoriet.

Blindelings het vuur openen mag dan wel leuk zijn, u moet ook het koppie erbij houden. Weten wanneer de houdbaarheidsdatum van uw slagschip haar limiet nadert is erg belangrijk, net zoals het timen van de interventies van uw squadron jagers en het timen van het docken in de veilige baarmoeder van uw moederschip. Iets aan flarden schieten is één ding, voorkomen dat het bij u gebeurt een heel ander. Zonder tactisch inzicht gaat u deze schietpartij niet kunnen winnen.

Ondertussen zijn er ook enkele uitbreidingen verschenen waarvan 'Crewmates!' een absolute aanrader is.

U speelt toch voor het plezier, dacht ik? Wel, hiermee maakt u uw doelstelling meer dan waar.

Een strike is dit zeker.

Tot morgen!

Dominique

 

13:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gunship: first strike |  Facebook |

25-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 25

Schattigste gemenerik van het jaar

The Little Prince: Make Me a Planet (Asmodee, REBEL.pl, Ludonaute e.a.)

Gebaseerd op het wereldberoemde verhaal ‘De Kleine Prins’ van Antoine de Saint-Exupéry, bouwt u hier uw eigen privé planeetje.

Dat doet u door tegels te kiezen uit een aanbod van vier, onderverdeeld in planeettegels en personagetegels. Deze laatste gaan bepalen hoe u uw planeet bij de eindtelling gaat scoren en hoeveel punten dat oplevert.

Op de planeettegels staan immers voorwerpen, dieren, planten en gebeurtenissen die u zo goed mogelijk aan uw personages probeert te linken. Hoe slimmer u dat aanpakt, hoe meer punten u binnenrijft.

Hebt u na afloop klein en snoezig planeetje van 16 tegels voor u op tafel liggen, tijdens de creatie ervan staat u met getrokken messen tegenover elkaar.

U trekt die messen omdat u uw tegenspelers niets gunt of, erger nog, strafpunten wil aansmeren. U wordt daarbij aanzienlijk geholpen door het feit dat u regelmatig zelf mag bepalen welke tegel van welke stapel zij in hun planeetje moeten inbouwen. Dat kan - de Heer K. M. uit R. kan hier een aardig woordje over meepraten - zwaar inhakken op hun eindscore. Zwaar mag u hier als een understatement beschouwen.

Een voorbeeld? De Apenbomen. Hebt u er één of twee op uw planeet moet u nog niet gaan panikeren. Krijgt u er echter een derde aangesmeerd worden uw drie tegels met de Apenboom omgedraaid. Niet erg, zult u zeggen, maar op die tegels staan meestal dingetjes die u nodig hebt om uw eindscore de hoogte in te jagen. Als er lantarentjes opstaan bijvoorbeeld, en u hebt de lantarenaansteker als scorepersonage geselecteerd, kunt u het lekker schudden. Tenzij u later in het spel de kans ziet, of krijgt, de dronkenlap op uw planeet te droppen. Dan kan het tij nog keren. Een beetje.

'The Litte Prince: Make Me a Planet' is kort, eenvoudig, visueel aantrekkelijk en voorzien van een origineel scoringsmechanisme waarbij de achterkant van de doos wordt gebruikt als puntenteller. Dat staat toch mooi op een aanbevelingsbrief.

Maar ‘The Little Prince: Make Me a Planet’ is, hoe eigenaardig het ook mag klinken, niet voor doetjes. Het is een gemeen en keihard spel dat in combinatie met zijn snoezige en kinderachtige voorkomen gerust mag worden vergeleken met een wolf in schapenvacht. En wolf is hier eigenlijk nog veel te zacht uitgedrukt.

Oppassen dus, lieve kindertjes.

Tot morgen!

Dominique

 

The Little Prince: Make Me a Planet

Asmodee / REBEL.pl / Ludonaute / Asterion Press, e.a. (2013)

Antoine Bauza, Bruno Cathala

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

25 minuten

12:07 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the litte prince: make me a planet |  Facebook |

24-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 24

Sporter van het jaar

Indoor Curling (Kosmos)

Sporten is gezond, plegen mijn dochters voortdurend tegen me te zeggen. Alsof ze me daar iets duidelijk mee willen maken.

Om hen ter wille te zijn heb ik me dan ook prompt het erg leuke en gezonde Indoor Curling aangeschaft.

Origineel verscheen het spel al in 2012, maar eind 2013 kwam Kosmos met een licht aangepaste versie die het speelplezier nog aandikte. Deze award herstelt dan ook het grote onrecht van het missen van de 'De Tafel Plakt!' sportprijs in 2012.

Indoor Curling doet wat de naam al aangeeft. Het laat u toe de eigenaardige sport curling in uw woonkamer te beoefenen, mits u over een tafel van minstens 1,20 meter lengte beschikt.

Het opgerolde curlingveld spreidt u in een wip open op diezelfde tafel met behulp van de meegeleverde ingenieuze magneten.

Hebt u dat gedaan kunt u onmiddellijk aan de slag.

Elke speler of ploeg beschikt over vier curlingstenen die hij of zij zo dicht mogelijk bij de ‘dolly’ probeert te schuiven, dat is die opvallende rode cirkel op het einde van de curlingbaan. In het echt is die baan 42,5 meter lang. U begrijpt waarom Kosmos die afstand enigszins heeft ingekort. Voor elke steen die dichter bij de dolly ligt dan de stenen van de tegenpartij krijg het team een punt. Er wordt tot 10 punten gespeeld waarbij - erg leuk - een gelijkstand niet wordt getolereerd. Er is dus altijd een winnaar.

Alleen jammer dat er hier niet geveegd wordt, toch een van de meest fascinerende onderdelen van het echte spel. Maar dat kan de pret niet drukken.

Zoekt u een spotgoedkoop alternatief voor Carrom en andere dure, houten behendigheidsspellen, moet u absoluut voor Indoor Curling gaan. Ik durf zelfs te stellen dat de goedkope ervaring het wint van de dure. U gaat versteld staan van wat een strook kunststof, enkele magneten en een handvol van lagers voorziene ‘curlingstenen’ met uw gemoed doen. Vrolijkheid, geroep en getier, spanning, intensiteit, verslaving, u gaat het allemaal ervaren.

Erg verrassend is ook het lekker in de hand liggen van de curlingstenen en de nauwkeurigheid en finesse waarmee u ze naar het door u gewenste veld kunt sturen.

Dit raad ik u aan: uitgeven die 19,99 euro, vervolgens de wollen muts op, handschoenen aan, centrale verwarming op min tien en de glühwein binnen handbereik. En mij even verwittigen.

Schaft u zich dit aan gaan uw oudejaarsavonden nooit meer hetzelfde zijn. Of toch wel, het is maar hoe u het bekijkt.

Ondertussen gaat het fysiek al heel wat beter met mij. Vooral mijn fingerspitzengefühl is aanzienlijk verbeterd.

Nu de rest van mijn ledematen nog.

Tot morgen!

Dominique

 

Indoor Curling

Kosmos (2013)

2 tot 8 spelers vanaf 7 jaar

30 minuten

 

18:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: indoor curling |  Facebook |

23-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 23

Aangepaste uitgave van het jaar waardoor u de eerste versie, die in datzelfde jaar uitkwam, nooit meer op tafel zult leggen

Eight-Minute Empire: Legends (Red Raven Games)

Eight-Minute Empire: Legends doet wat zijn voorganger eigenlijk al had moeten doen: toeters en bellen toevoegen.

Want EMEL biedt u toch meer, en vooral interessantere, kansen om de overwinning naar u toe te trekken.

Aan het fundament, het vergroten van uw invloed op een fictief land door het kopen en uitspelen van kaarten, werd niet geraakt. De kaarten waar u nu mee te maken krijgt bieden u echter aanzienlijk meer mogelijkheden en ze interageren ook met elkaar. Vliegende eenheden, bescherming tegen aanvallen, korting op verplaatsingskosten, naakte overwinningspunten, het zit er allemaal in.

U kunt er ook voor kiezen met de leiderkaarten te spelen waardoor u nog meer overwinningspunten kunt scoren. En u kunt het speelplezier nog verder uitbreiden met portalen, dievenbendes, gebeurtenissen, citadels en dies meer. Deze verschijnen als minuscule fiches, al dan niet gedekt, in het magische land waarin dit avontuur zich afspeelt.

Ook het moduleerbare spelbord, samengesteld uit drie afzonderlijke delen, is groter en dat is echt wel een stap vooruit. Toch blijft het geschuifel met de blokjes soms enerverend lastig. Maar dat kan uiteraard ook aan onze vingers liggen.

De weerhaken die mij toch wat pijn deden bij de voorganger - het onmiskenbare voordeel dat de laatste speler had, het lage puntenaantal dat uiteindelijk te verdienen was en het eerder droge spelverloop - werden met deze upgrade toch enigszins weggewerkt. Het is ook aangenaam te mogen vaststellen dat de fletse aanblik van de voorganger op een kleurrijke manier werd weggepoetst.

Blijft de belachelijk hoge prijs die voor dit kleine doosje met inhoud gevraagd wordt. Dat zegt niets over het spel zelf natuurlijk, maar het schrikt toch een beetje af.

Eight-Minute Empire is met deze uitgave voorgoed in de nevelen des tijds verdwenen.

Tot morgen!

Dominique

 

Eight-Minute Empire: Legends

Red Raven Games (2013)

Ryan Laukat

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

8 minuten (als u uw legendarische turbo aan de praat krijgt)

 

15:43 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eight-minute empire: legends |  Facebook |

22-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 22

Waarschuwingslampje van het jaar

Russian Railroads (999 Games / Hans im Glück)

Op het moment dat men u al tijdens het lezen van spelregels aanraadt een rustpauze te nemen zou er onmiddellijk een waarschuwingslampje moeten gaan branden. Geen oranje maar een donkerrood. Goed geschreven spelregels, dat wel, maar toch een beetje veel voor deze jongen die zich eerder aangesproken voelt door velletjes van maximaal vier A4-tjes. In grote druk.

Zoals de regels van Concordia bijvoorbeeld, of ‘Freedom: The Underground Railroad’, een spel waarvoor ik na de bloed, zweet en tranende kostende finale van 17 januari jongstleden - ik ben er nog niet van bekomen - dringend nóg een award moet gaan uitvinden.

Tot morgen!

Dominique

 

12:41 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: russian railroads |  Facebook |

21-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 21

Opvolger van het jaar

Pixel Tactics 2 (Level 99 Games)

In tegenstelling tot de filmwereld, waarin het verschijnen van het getal 2 achter de titel voor mij al voldoende is om er in een wijde boog omheen te lopen, heb ik dat met Pixel Tactis 2 gelukkig niet gedaan.

Pixel Tactis 2 doet gewoon wat zijn voorganger ook al deed. Mij intensief vermaken. Het doet dat niet beter of slechter dan zijn voorganger, het doet dat gewoon even goed.

U krijgt dus meer van hetzelfde maar in het geval van Pixel Tactics kunt u gewoon niet genoeg van hetzelfde hebben.

Spelend op een 3 x 3 raster per speler probeert u uw leider te omringen met helden waarmee u het uiterst kleine legertje van uw tegenstander te lijf gaat Met als belangrijkste doelwit zijn leider, want als die geen levenspunten meer over heeft wint u het spel.

Het leuke is dat uw helden, die trouwens kunnen omgevormd tot leider aan het begin van het spel, andere eigenschappen hebben naargelang ze worden geposteerd in de frontlijn, de flank of achterhoede.

Daarbovenop hebben ze ook nog een speciale vaardigheid die u kunt activeren door ze niet op het slagveld, maar gewoon op de aflegstapel te droppen.

Dat zorgt voor keuzestress van heb ik je daar. Want alle eigenschappen zijn verleidelijk en u krijgt een nanoseconde na het uitspelen al spijt van wat u zichzelf hebt aangedaan. Het is dan ook bewonderenswaardig hoeveel dilemma’s in een zo’n klein doosje konden worden gepropt.

Een voorbeeld?

De Onsterfelijke. Deze kerel kan maximum één schade oplopen als hij in de voorhoede wordt geposteerd, hij voorkomt dat uw leider meer dan twee schade oploopt als hij hem flankeert en hij geeft uw helden die schade doen op afstand twee extra vuurkracht als ze de achterhoede van uw tegenstander aanvallen. Dropt u hem op de aflegstapel tenslotte mag u de geleden schade van een held verdelen over meerdere andere.

Ook leuk, in tegenstelling tot de meeste conflictspellen blijven uw uitgetelde helden gewoon voor dood op het slagveld liggen. Dat betekent dat u minder ontplooiingsmogelijkheden hebt, tenzij u een actie spendeert aan de opruim ervan. Dat kost tijd en snelheid kan u in dit spel de overwinning opleveren. Of kosten, afhankelijk van waar u aan tafel zit. Schreef ik enkele alinea's geleden iets over dilemma’s?

Pixel Tactis 2, beste medespeler, biedt u veel spel in een minuscuul doosje. "Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd," zegt een oud Vlaams spreekwoord. Wel, als u dit kleintje eert krijgt u het grote gewoon cadeau.

U moet uw Engels wel even opfrissen - al kent u na enkele sessies de sterktes van uw helden bijna van buiten - en de illustraties zijn ook niet echt mijn ding. Maar als u die hindernis wil nemen bent u in voor heerlijke avondjes tactisch schermutselen.

Ook puntenaftrek voor het papieren ‘spelbord’ waarmee u geacht wordt aan de slag te gaan. Op de achterkant van die aanfluiting vindt u trouwens de spelregels. Niet handig want u hebt tijdens het lezen het gevoel dat u een wegenkaart aan het raadplegen bent. Een hele grote.

Toch enkele minpuntjes op een rij dus, maar u begaat een grote vergissing indien u daar bij voorbaat zou op afknappen.

De makers raden aan drie sessies per spel te spelen, waarbij de winnaar na elke afloop de leiderkaart van de tegenpartij als trofee krijgt. Dat is sneu voor de verliezer want die heeft dan minder mogelijkheden tijdens het volgende gevecht. Als u weet dat u elk over dezelfde kaartendeck van 25 heden beschikt snapt u wat ik bedoel.

Bent u van het snelle, maar diepe type en houdt u van afwisseling tijdens het spelen, welk soort spel dat dan ook mag zijn? Dan is dit echt iets voor u.

Tot morgen!

Dominique

 

Pixel Tactis 2

Level 99 Games (2013)

D. Brad Talton, Jr.

2 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

 

08:23 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pixel tactis 2 |  Facebook |

20-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 20

Dobbelsteenworp van het jaar

Gerealiseerd door de heer J. V. uit H., die op  dinsdag 22 januari 2013 dit kunststukje op tafel toverde:

 DSC_0011.JPG

 

 

 

Het gebeurde tijdens het heerlijke, letterlijk luchtige Cloud 9. 

Deze worp veroorzaakte onmiddellijk een grote discussie aan tafel, want wat doe je daar nu mee? In de statuten van ons spelerscollectief wordt immers melding gemaakt van een onmiddellijke diskwalificatie indien een speler een niet reglementaire, en daardoor niet beoordeelbare, dobbelsteenworp aflevert.

Gelukkig heeft ons collectief ook een hart en mocht de dader, na het uitgebreid aanbieden van zijn excuses, het spel gewoon hervatten. Hij won uiteindelijk niet. Was dat wel gebeurd werd hij uiteraard alsnog uit de uitslag geschrapt. Daar zijn de statuten dan ook weer heel duidelijk over. 

Bovenstaand voorval heeft de betrokkene ertoe aangezet om zijn eigen spellenclub op te richten, De Rode Hazen in Haasrode, en zijn eerste officiële daad was het opstellen van zijn eigen statuten. Wij mogen niet weten wat daar in staat, dus ik vrees het ergste. Gezien het plezier dat op die spellenclub wordt gemaakt en de prachtige locatie waarin dat gebeurt - het Radiomuseum van Haasrode, ook zonder spellenclub meer dan een bezoekje waard - ben ik echter bereid het risico te nemen. En de rest van ons spelerscollectief ook.

Moest ik echter onrechtmatig gestraft worden voor een vermeende spelmatige overtreding, medespeler, breng ik u hiervan via dit kanaal onmiddellijk op de hoogte. Ik overweeg trouwens in dit verband me een gsm met camerafunctie aan te schaffen.

Tot morgen!

Dominique

 

12:43 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cloud 9 |  Facebook |

19-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 19

Lachbui van het jaar

In gang gezet door de 2 die met 2 zeszijdige dobbelstenen werd gedobbeld tijdens een sessie 21 Mutinies Arrr! Edition door piratenkapitein K. M. uit R.. De lachbui werd geïnitieerd door het feit dat het getal 2 het enige getal was dat betrokkene, tijdens het plunderen van een scheepswrak, niet mocht gooien. Gelukkig was de tafel waaraan we speelden hoog genoeg zodat we er gemakkelijk onder konden rollen tijdens het lachen.

Ik hoop dat het 3 keer voorkomen van het getal 2 - excuseer 4 - bij deze uitreiking K. M. niet met teveel nare herinneringen opzadelt. Hij deed het trouwens verder niet slecht in dat spel.

Ik, naar goede gewoonte, was laatste. En dát is pas niet om te lachen.

Dominique

16:17 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 21 mutinies arrr! edition |  Facebook |

18-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 18

Minimalistisch bordspel van het jaar

Gravwell: Escape from the 9th Dimension (Cryptozoic Enterteinment)

‘Gravwell: Escape from the 9th Dimension’, hier verder gewoon Gravwell genoemd, doet in 20 minuten erg leuke dingen met 1 speelbord, 6 fraai vormgegeven plastic ruimteschepen, 30 kaarten en 1 rondeteller.

Het uitgangspunt is simpel. U bent, deel uitmakend van een kleine ruimtevloot en blijkbaar in het bezit zijnde van een niet goed werkend gps-systeem, opgeslokt door een zwart gat.

Gelukkig bent u niet alleen want de rest van het vlootje is u blindelings gevolgd.

Daar zweeft u nu, quasi energieloos en vooral weerloos, overgeleverd aan de grillen van de grote leegte.

Het hoeft geen betoog dat u zo snel mogelijk de plaat wil poetsen.

Gelukkig werkt uw trekstraal nog en uw briljante geest heeft een al even briljant plan uitgedacht waarmee u uw ontsnapping vorm, en vooral snelheid, kunt geven. U gaat gewoon gebruik maken van de massa van de gestrande schepen van uw tegenspelers.

Jammer genoeg is uw briljante geest niet de enige actieve in het universum want bij uw zwevende collega’s is men ook op hetzelfde idee gekomen.

Met alle gevolgen van dien.

De bedoeling van het spel is om uw ruimteschip als eerste in zes beurten buiten de invloedsfeer van het zwarte gat te krijgen, en als dat niet lukt er het verst van verwijderd te zijn.

Dat doet u door simultaan bewegingskaarten uit te spelen die u middels draften op hand krijgt, zes in totaal.

Dat lijkt, maar is niet simpel.

Bij het uitspelen van kaarten moet u immers rekening houden met de ruimteschepen die zich in uw nabijheid bevinden, want daar wordt u naartoe getrokken. Dat betekent dat een ruimteschip dat zich achter u bevindt u achteruit trekt, richting zwart gat. U moet dus zorgen dat u een beetje achterop blijft, maar ook niet te ver, om uw kansen om vooruit te bewegen, richting overwinning, gaaf te houden.

Bijkomend probleem: de speelvolgorde. Er zijn 26 bewegingskaarten in het spel. De elementen, die gelinkt zijn aan de letters van het alfabet. Speelt u bijvoorbeeld Argon uit komt u gegarandeerd als eerste aan de beurt, niet noodzakelijk een voordeel in dit spel.

Verder wordt u op uw ontsnappingsroute ook geconfronteerd met twee verlaten ruimteschepen die stuurloos door het zwerk zweven en door hun massa ook invloed uitoefenen op uw bewegingspatroon.

Met wat geluk krijgt u ook enkele speciale kaarten op hand: repulsors en tractor beams. De repulsors laten u toe weg te bewegen van het dichtstbijzijnde ruimteschip, de tractor beams trekken alle ruimteschepen op het bord het opgegeven aantal velden in uw richting.

Is uw nood erg hoog kunt u één keer per ronde gebruik maken van uw noodstop kaart. Daarmee kunt u uw gespeelde kaart neutraliseren. U beweegt dan niet, maar voorkomt daardoor mogelijk veel erger.

Gravwell speelt, zoals hoger aangegeven, erg snel. De draftfase is erg interessant aangezien er paartjes van een open en gesloten kaart worden gelegd waarvan u er uiteindelijk drie kiest. U kent dus de helft van de handkaarten van uw tegenspelers en zij die van u. Gelukkig beschikt u met de andere helft over uw eigen geheimpjes.

Gravwell is ook erg leuk met z’n tweeën, want beter beheersbaar, en zelfs de meegeleverde solovariant biedt voldoende uitdaging.

Als u een interessant familiespel zoekt dat snel uitgelegd is, verrassende wendingen kent, een interessante draftfase heeft, mooi materiaal aanlevert en nooit bij één partijtje blijft moet u dit zeker eens bekijken.

Tot morgen!

Dominique

 

Gravwell: Escape from the 9th Dimension

Cryptozoic Entertainment (2013)

Corey Young

1 tot 4 spelers vanaf 15 jaar

20 minuten

11:59 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gravwell: escape from the 9th dimension |  Facebook |

17-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 17

Doos van het jaar

Ogre (Steve Jackson Games)

Vanaf het moment dat u met dit gevaarte de spellenwinkel verlaat tot u probeert het in uw auto te wurmen gaan toevallige voorbijgangers er verkeerdelijk van uit dat u zich net een nieuwe wasmachine hebt aangeschaft.

Het verdient dan ook aanbeveling een bedrijfsvoertuig en een heftruck te charteren als u dit in huis wil halen.

Uw vrouw gaat aanvankelijk ook erg verheugd zijn als zij u met deze doos richting voordeur ziet sjouwen. Eindelijk denkt hij ook eens aan het huishouden, houdt ze zichzelf voor. En de gedachte aan de nieuwste Miele van de W1 serie (met trommelverlichting, PowerWash, TwinDos, SoftSteam, CapDosing, laaddetectie, watersensor, ProfiEco-motor, EcoFeedback, SteamCare, het Waterproof systeem WPS en de gepatenteerde AutoClean wasmiddellade)  doet haar helemaal warm worden vanbinnen. 

Het geruzie om uw zoveelste spel komt later. Maar ach, dat bent u ondertussen gewend.

Het spel zelf - so seventies - laat u gelukkig niet op uw honger zitten. De driedubbele hernia die u tijdens het aankoopproces opliep was dus zeker de moeite waard.

Dominique

 

14:31 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ogre |  Facebook |

16-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 16

Thema van het jaar

Freedom: The Underground Railroad (Academy Games)

Pakkende thema’s die naadloos overvloeien in een mooie speltechnische omzetting, dat zijn kersen op taarten.

En het moet niet altijd van hopsafaldarie en tralala en YMCA zijn, beste medespeler. Ook serieuze, zelfs bedenkelijke thema’s kunnen briljant omgezet worden. Dat bewijzen de jongens en meisjes van Academy Games met ‘Freedom: The Underground Railroad‘.

Bij lezing van de titel gaat u er mogelijk van uit dat u hier met een Age of Steam spin off te maken hebt, of een Ticket to Ride variant. Dat is - prijs de Heer! - niet zo.

Nee, ‘Freedom: The Underground Railroad’ gaat over de afschaffing van de slavernij en wat daar zoal aan voorafging.

In dit spel bent u lid van een abolitionistische organisatie, zeg maar een slavernij bevrijdingsfront, en u opereert in Amerika, meerbepaald in de periode van 1800 tot 1865. Dat opereren wordt mooi geëvoceerd op een gigantisch en prachtig spelbord waarop u de slaven, middels het uitspelen van kaarten en het inzetten van fiches, voortbeweegt richting vrijheid.

Bevrijdingsfronten beginnen meestal ondergronds en u dus ook.

Letterlijk opererend in de schemerzone probeert u een vooraf bepaald aantal slaven - een goede tip, begin alstublieft op het eenvoudigste niveau - te bevrijden door ze naar Canada te smokkelen. Dat is geen eenvoudige opdracht aangezien u tijdens uw activiteiten wordt geconfronteerd met meedogenloze slavenjagers, hier aangedreven door twee speciale dobbelstenen, wier opdrachtgevers niet liever willen dan dat de ontsnapte slaven naar hun plantages terugkeren.

Terwijl u ondergronds mensen zit te smokkelen probeert de beweging ook via politieke weg de slavernij te bannen. Dat doet ze door invloedrijke politici aan haar kant te krijgen, meestal met behulp van hét glijmiddel bij uitstek: geld. Voor het inzamelen van dat geld kijkt de beweging ook in uw richting. Tijdens uw veldwerk valt er immers ook af en toe een extra dollar te rapen, vooral in de grote steden.

Uiteraard wordt uw nobele taak regelmatig doorkruist door allerhande gebeurtenissen, vooral van het frustrerende soort. Gelukkig gebeurt er af en toe ook al eens iets waardoor het lot u gunstig gezind lijkt, een politieke interventie die op gang getrokken wordt door het hoger genoemde glijmiddel bijvoorbeeld.

Uw doelstelling en de daaraan gekoppelde overwinning binnenhalen - u krijgt slechts acht rondes de tijd - is moeilijk. En dat is nog een understatement. Na afloop van uw eerste sessies gaat uw tandengeknars kilometers ver te horen zijn. Maar omdat u van dit spel en zijn thema gaat houden zult u niet opgeven en steeds weer terugkeren naar dit erg interessante, leerrijke, maar ook keiharde universum.

Ik gebruik het woord briljant niet vaak, maar hier kan ik er gewoon niet omheen. Wilt u eens een spel spelen waarbij u gevoelsmatig betrokken raakt? Waarbij u een ongemakkelijk gevoel krijgt als u een slaaf, hier onder de verschijningsvorm van een houten blokje, verliest en hem of haar weer naar de plantages ziet gestuurd? Een ongemakkelijk gevoel dat nog wordt versterkt door het feit dat u goed weet dat u hen toch niet allemaal kunt redden, hoe graag u dat ook zou willen? Meer zelfs, dat er af en toe zelfs iemand bewust moet worden opgeofferd?

Of zoekt u een spel waarin u heel wat opsteekt over een, excusez le mot, zwarte bladzijde uit de geschiedenis?

Of hunkert u gewoon nog eens naar een steengoed coöperatief spel met prachtig materiaal en een hoge moeilijkheidsgraad waarbij u elke beurt minutieus moet afwegen welke acties u selecteert, maximaal gebruik makend van de speciale eigenschap(p)en van het karakter dat u bij spelaanvang hebt gekozen?

Zoek dan vooral niet verder.

Tot morgen!

Dominique

 

Freedom: The Underground Railroad

Academy Games (2013)

Brian Mayer

1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

90 minuten

 

17:22 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: freedom: the underground railroad |  Facebook |

15-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 15

Illegale zet van het jaar

Ik had deze prijs liever niet uitgereikt maar als men mij uitdaagt ben ik niet meer te houden, ook als ik mezelf daarbij compromitteer.  

Tijdens het vederlichte, maar toch verrassend leuke spelletje Hike op 30 december - valreperiger kan een award niet zijn - speelde ik met veel vertoon de kaart ‘Litter’ uit. Deze kaart, beste medespeler, draagt de mededeling: ‘Litter can never be played.” Een mededeling die ik tijdens het uitspelen met bombastische stem debiteerde.

Als schaamlapje wil ik aanvoeren dat ik ervan uitging dat door het uitspelen van deze kaart toekomstige Litterkaarten niet meer konden worden uitgespeeld, waardoor ik mezelf verkeerdelijk een groot strategisch en tactisch vernuft toedichtte. Verkeerdelijk, zoals ik al aanhaalde, want er zit maar één kaart ‘Litter’in het spel.

Die dus niet mag worden uitgespeeld.

Aangezien met lege handen komen te zitten een van de grote doelstellingen in het spel is, heeft de speler die deze kaart op hand krijgt een groot probleem, een probleem met een grote L. De L van Litter, maar ook met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de L van Loser.

Tenzij een aardbeving hem uit de nood helpt.

Mijn tegenspelers kwamen niet meer bij van het lachen en daagden mij uit door me beleefd maar kordaat te wijzen op het bestaan van de ‘De Tafel Plakt!’ Awards.

Vandaar deze prijs.

Zelf had ik liever een andere award gehad - de meest op George Clooney lijkende bordspeler bijvoorbeeld - maar het heeft dus niet mogen zijn.

Mijn wraak volgt nog en die zal, mijzelf kennende, verschrikkelijk zoet zijn.

Weer een project erbij voor 2014.

Dominique


11:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (3) | Tags: hike |  Facebook |

14-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 14

Officieuze solovariant van het jaar

Battlelore (Second Edition) / Fantasy Flight Games

U gaat me niet geloven, beste medespeler, maar soms voel ik me eenzaam.

Op zulke momenten kan ik gelukkig altijd beroep doen op mijn fictieve tegenspeelster, Carly Simon.

Carly, de goeierd, is altijd in voor een spelletje. Ze stelt nooit teleur, en al helemaal niet als ze mag optreden als opponent in de Battlelore (Second Edition) solovariant.

U moet die solovariant, waaraan door de BGG community trouwens continu wordt geschaafd, eens proberen. Een echte uitdaging. Ik garandeer u dat u, ondanks uw tactisch en strategisch vernuft, niet zelden zult worden ingemaakt door uw fictieve tegenstander, hoe die ook mag heten. Zinnen waarin de woorden ‘afgaan’ en ‘gieter’ samen voorkomen gaan regelmatig uw brein doorkruisen als u deze variant speelt. Gelukkig kunt u het lekker voor uzelf houden.

Tot morgen!

Dominique


19:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: battlelore (second edition) |  Facebook |

13-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 13

Hiëroglief van het jaar

De spelregels van ‘The Lord of the Rings Dice Building Game’ (WizKids Games)

Dit leest als een slecht vertaalde wasmachine handleiding van een inferieur merk uit een voormalig Oostblokland.

Daar is gewoon geen beginnen aan.

Dat is erg jammer want ik vermoed dat er achter die gigantische geschreven hindernis een goed spel schuilgaat.

Een van mijn projecten voor 2014 bestaat er dan ook in dit manuscript te ontcijferen.

Ik hou u op de hoogte.

Dominique

12-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 12

Nu wordt het pas écht leuk van het jaar

The Hobbit: The Desolation of Smaug (Cryptozoic Entertainment)

Wat Knizia met kaarten deed in het heerlijke ‘The Lord of the Rings’ doet hij nog eens losjes over in ‘The Hobbit: The Desolation of Smaug’, én zijn voorganger ‘The Hobbit: An Unexpected Journey’. Alleen doet hij het nu met dobbelstenen.

‘The Hobbit: The Desolation of Smaug’ is een op zichzelf staand spel maar u kunt het ook naadloos laten overvloeien in ‘The Hobbit: An Unexpected Journey’.

En dan, beste medespeler, bent u in voor een traktatie.

Op 27 december 2012 besprak ik hier al de voorganger, dus voor de technische details verwijs ik u graag door.

Wijkt de opvolger niet zo heel veel af van het spelsysteem - u door middel van een schamele vier, maximum vijf, dobbelstenen doorheen Midden-Aarde dobbelen, daarbij geholpen door de gekende dertien dwergen en Gandalf -, er zijn toch enkele aanpassingen die zeer de moeite waard zijn waardoor het avontuur nóg leuker wordt dan het al was.

De dertien dwergen bijvoorbeeld, die moet u bij spelaanvang - of als u na het afsluiten van de eerste twee hoofdstukken uit het eerste spel het derde, waarmee deze editie begint, aanvat - bij elkaar gaan scharrelen. Ze zitten immers verstopt in tonnetjes na hun ontsnapping uit het paleis van de boselfen. Dat betekent dat u niet in volle slagorde het derde hoofdstuk aanvat. Het duurt zelfs dertien volle beurten vooraleer u het hele zootje op het droge hebt. En dat voelt u. Want ze zijn wel klein, die knorpotten, maar uitermate nodig om uw reis tot een goed einde te brengen.

En het wordt nog erger. Als u er al in slaagt bord drie uit te spelen en u overstapt naar bord vier wordt u voor de eerste keer geconfronteerd met Smaug, het boze draakje. Vanaf dan, medespeler, wordt u met een hindernis in het kwadraat geconfronteerd: tijdsgebrek. Het gedrocht vliegt immers elke beurt minstens één veld richting Meerstad, en komt het daar aan vooraleer u bord vier hebt afgewerkt is het ‘zeg maar dag met het handje’.

Gelukkig kunt u, mits wat slim manipuleren van de dobbelstenen en de hulp van de dwergen, Smaug tot op zekere hoogte onder controle houden. U krijgt daarvoor onder andere de beschikking over een speciale gouden dobbelsteen, al moet u daarvan nu ook niet alle heil verwachten.

Was het eerste deel al zeer de moeite, en ook verrassend leuk solo trouwens, deel twee doet u écht geloven dat u in bent voor een groots avontuur. Alle leuke elementen van deel één werden behouden - het dobbelsysteem, de (beperkte) hulpbronnen die u kunt aanboren, de speciale eigenschappen van de dwergen, de spanningsboog, het coöperatieve aspect (dit moet een van de meest communicatieve coöperatieve spellen aller tijden zijn) en de welkome rustpauzes tussen twee hoofdstukken waarin u zich opmaakt voor de volgende reis.

De vreugde-uitbarsting die zich manifesteert als u dit tot een goed einde brengt is dan ook tot ver in uw straat hoorbaar.

Oppassen voor GAS-boetes dus.

En nu op naar deel drie.

Tot morgen!

Dominique

 

The Hobbit: The Desolation of Smaug

Cryptozoic Entertainment (2013)

Reiner Knizia

1 tot 4 spelers vanaf 15 jaar

45 tot 60 minuten


12:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the hobbit: the desolation of smaug |  Facebook |

11-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 11

Spelertype van het jaar

Ik blijf maar vragen krijgen om een vervolg op een bijdrage die ik hier op 24 juli 2009 schreef: ‘Lees en Huiver’. Over de spelertypes die onze hobby onveilig maken.

Om, althans gedeeltelijk, aan deze vraag tegemoet te komen hieronder een beschrijving van een van de meest irritante types waarmee u, zelfs niet-speler zijnde, te maken kunt krijgen.

U bent gewaarschuwd.

De Spelmissionaris

Dit, beste medespeler, is de variant van de zatte nonkel - u weet wel, het vermijdbare familielid op feesten en partijen - in de spellenwereld. Hij heeft slechts één doel in het leven: brave mensen ervan overtuigen dat ze de verkeerde hobby hebben gekozen.

Het is een bizar sujet, meestal van de mannelijke soort.

De kofferbak van zijn auto is niet gevuld, zoals u bij echte mannen zou verwachten, met gereedschapskisten vol doe-het-zelfmateriaal, maar wel met spelletjes. In alle soorten en maten.

Waren de missionarissen indertijd een zeer te mijden drukkingsgroep, deze kerels doen er niet voor onder. Nog nooit van Ticket to Ride gehoord, meneer? Dat meent u toch niet? Kan ik u verleiden tot een spelletje? Ik heb toevallig een exemplaar in mijn kofferbak liggen. Doet King of Tokyo bij u echt geen belletje rinkelen, mevrouw? Dat is toch niet mogelijk! Ik heb toevallig..

Opdringerigheid, die conclusie hebt u ondertussen al getrokken, is ook een opvallend kenmerk van de spelmissionaris.

En dat allemaal ter ere van het bewijzen van het Grote Gelijk. Wie niet speelt is maar half.

Onzin natuurlijk, bedenk maar eens wat u allemaal kunt doen als u geen spellen speelt. Sporten, een goed boek lezen, achter de vrouwen of mannen aanzitten, lekker uit eten gaan, tranen laten bij een gevoelige film, lekker losgaan met uw wederhelft of misschien wel de leukste activiteit van allemaal: nietsdoen. Zei Gerrit Komrij, één mijner helden niet ooit: Alle ellende in de wereld komt voort uit het feit dat iemand niet gewoon met zijn armen over elkaar kan blijven zitten.

“Wat kan ik tegen dit irritante kereltje doen?” hoor ik u al vragen.

Het is eigenlijk heel eenvoudig. Als de missionaris u voor de zoveelste keer aanspreekt nodigt u hem vriendelijk uit om met zijn gateway spel even mee tot aan úw kofferbak te lopen. Aldaar aangekomen bewerkt u de doos met hamer, beitel, figuurzaag en siliconenspuit. U gaat hem nooit meer weerzien.

Tot morgen!

Dominique


10:04 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 10

Schandaal van het jaar

Of beter: Het Schandaal van Ramsel, alwaar ik op 13 juli 2013 tot mijn grote verbijstering moest vaststellen dat ten huize van een mijner beste vrienden, T. D., San Juan in de spellenkast ontbrak.

En het is nochtans een kenner.

Herhaaldelijke waarschuwingen van ondergetekende aangaande deze award ten spijt was deze anomalie op 31 december jongstleden nog steeds niet gecorrigeerd.

Spelmatig kunt u deze anomalie vergelijken met een monsterpoort - denk aan Arkham Horror of Eldritch Horror - waarlangs de meest afgrijselijke creaturen onze wereld kunnen binnendringen. Er zal dus niets anders opzitten dan dat ik eigenhandig deze afwijking zal moeten corrigeren, en gezien de ernst van de zaak liever vandaag dan morgen.

Proficiat T. D., de award is binnen. En het is er geen om fier op te zijn.

Dominique

18:05 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 9

Pion van het jaar

Origin (Matagot)

Alles klopt aan Origin, maar de stampionnen springen er toch uit. Lang en kort en dik en dun en bruin en wit en zwart en 36 in totaal. En zo lekker in de hand liggend.

Runner up: de spelerspionnen van Glastonbury (franjos Spieleverlag)

Met z’n vieren zijn ze. Groot, mooi gevormd en ook heel handig om op een gladde tafel de startspeler te bepalen, waardoor ik tegenwoordig altijd een pion uit dit spel op zak heb. De gele. Binnen onze spelgroep heeft het, ondertussen legendarisch geworden, startspeler ritueel met de Nokia 1110 hierdoor mogelijk afgedaan.

Tot morgen!

Dominique

18:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: origin, glastonbury |  Facebook |

08-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 8

Dobbelaar van het jaar

Blueprints (Z-Man Games)

Quantum was er dichtbij, ‘Luchador! Mexican Wrestling Dice’ ook, ‘The Three Litte Pigs’ zat lang mee in de running en Castle Dice kwam een kleine neuslengte tekort.

Ze moesten het allemaal afleggen tegen Blueprints.

In Blueprints wordt van u verwacht dat u met zeszijdige dobbelstenen - 32 in totaal - een gebouw in elkaar knutselt. Deze dobbelstenen manifesteren zich in de kleuren oranje (hout), zwart (steen) en groen (recyclagemateriaal). Voor het glaswerk gebruikt u doorzichtige dobbelstenen.

Het knutselen doet u aan de hand van een bouwplankaart, een blueprint, die u in in het begin van elke ronde - er zijn er drie - willekeurig toegewezen krijgt.

Het bouwplan geeft aan waar en hoe hoog u uw zes dobbelstenen moet plaatsen. Als u binnen de opgelegde bouwvoorschriften blijft en uw gebouw een exacte kopie is van het bouwplan krijgt u sowieso al zes bonuspunten. Het leuke, medespeler, is dat u zich geen ene moer van die voorschriften moet aantrekken als u dat niet wilt. Het enige waar u uiteindelijk rekening mee moet houden zijn de niet bebouwbare percelen op uw bouwplan. Verder doet u gewoon uw zin. Dat is erg handig want letterlijk buiten de lijntjes kleuren kan u soms meer punten opleveren dan slaafse volgzaamheid.

Het leuke is dat u uw bouwonderdelen tijdens uw beurt selecteert uit een rij dobbelstenen waarvan het aantal wordt bepaald op basis van het aantal spelers. U bent gewoon lekker aan het dobbeldraften.

Tijdens uw beurt kiest u een dobbelsteen uit de rij bouwmaterialen, die van laag naar hoog werden gesorteerd. Vervolgens bouwt u hem in uw onroerend goed in. Aangezien een gebouw uit maximaal zes dobbelstenen bestaat doet u dat zes keer.

Uw sluit uw beurt in stijl af door een nieuwe dobbelsteen uit de buidel te trekken, ermee te dobbelen en hem vervolgens mooi in te sorteren in het rijtje bouwmaterialen. De volgende speler zal wel weten wat hij ermee aan moet.

Bouwen doet u achter uw eigenste schermpje waarop aan de binnenkant mooi de punten staan weergegeven die u op het einde van een ronde kunt verdienen. Die punten bepalen dan wie uiteindelijk met de prijzen gaat lopen want het zijn de prijzen die u pas de échte overwinningspunten opleveren. Prijzen manifesteren zich hier onder de vorm van puntenkaarten.

Oranje dobbelstenen leveren punten op per aangrenzende dobbelsteen (ongeacht de kleur), zwarte dobbelstenen scoren meer naarmate ze hoger in uw constructie zitten - om in de hoogte te bouwen moet de dobbelsteen die gebouwd wordt minstens hetzelfde aantal ogen tonen als de onderliggende -, groene dobbelstenen scoren gewoon per groene dobbelsteen in de constructie en elke doorzichtige dobbelsteen scoort het aantal ogen dat bovenaan ligt (ook als ze zijn afgedekt).

In geval van gelijke stand wordt gekeken naar de twee meest gewilde bouwmaterialen, die aan het begin van een ronde op het scorebord worden gelegd.

U kunt ook nog extra punten scoren voor een gebouw van minstens vijf verdiepingen, voor een gebouw met dobbelstenen van 1 tot 6, voor vijf dobbelstenen van dezelfde kleur in uw gebouw en voor constructies met minstens vier dobbelstenen van dezelfde waarde.

Blueprints klokt af op een kleine 20 minuten. In die 20 minuten wordt u met een hoeveelheid aan keuzes geconfronteerd die u in veel ‘grote’ broers niet eens tegenkomt. Hou ik mij aan de bouwvoorschriften of ga ik lekker los? Ga ik voor die verleidelijke dobbelsteen die mij gegarandeerd veel punten oplevert of maai ik door een andere dobbelsteen te nemen het gras liever weg voor de voeten van een concurrent? Ga ik voor hoogte of veel glas of hout, of ben ik voor de verandering eens een groene jongen? Neem ik risico’s en probeer ik meerdere prijzen in één beurt te winnen of ga ik voor absolute zekerheid en als ik voor die absolute zekerheid ga, gaat die mij dan wel voldoende punten opleveren? Volg ik mijn buikgevoel of bouw ik heel planmatig? Ligt die dobbelsteen er nog wel als ik weer aan de beurt kom? Weten mijn tegenspelers waarmee ik bezig ben zodat ze mij kunnen saboteren? Weet ik waar zij mee bezig zijn en kan ik hen saboteren? Hoeveel kans heb ik om die kleur dobbelstenen uit de buidel te trekken? Er valt veel af te wegen op heel korte tijd.

En toch wordt Blueprints nooit zwaar op de hand.

Het tactische, de schoonheid, de snelheid van spelen, het hoog ‘nog eens’ gehalte, de supereenvoudige spelregels, de kleine verpakking, de keuzestress en de spanning tot op het einde zijn de elementen die Blueprints naar het hoogste schavotje hebben geduwd.

Een ietsepietsie puntenaftrek voor de te kleine buidel - Antwerpse en Rotterdamse dokwerkers moeten hier echt niet aan beginnen - maar dat lost u wel in een oogwenk op, creatief als u bent.

Een miss én Blueprints: ik begin meer en meer van Canada te houden.

Tot morgen!

Dominique

 

Blueprints

Z-Man Games (2013)

Yves Tourigny

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten


20:09 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: blueprints |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende