28-08-15

Beschaafd draften

Tides of Time

In Tides of Time, een kaartspel voor 2 spelers, speelt u zich al draftend de geschiedenisboeken in. Uw enige doel is immers de meest welvarende en op alle vlakken indrukwekkendste beschaving uit de grond te stampen.

De bouwstenen daarvoor zijn het begrip 'ecologische voetafdruk' nauwelijks waard: 18 beschavingskaarten,  1 overzichtskaart, een stapeltje scoreblaadjes, 4 beschavingsfiches, een potloodje (met gummetje) en een spelregelvelletje.

Met die 18 kaarten beschavingskaarten draft u in 3 bliksemsnelle ronden uw indrukwekkende koninkrijk bij elkaar. 

U moet daarbij wel op het een ander letten: de soort waartoe uw uitgespeelde kaarten behoren (paleizen, bibliotheken, tuinen, tempels en forten), de punten die ze mogelijk kunnen opleveren en de speciale eigenschappen die ze hebben tijdens de eindtelling. Problematisch is dat de meeste kaarten pas punten genereren als ze zich samen met andere kaarten in uw koninkrijk bevinden. Dat vraagt inventief pas- en meetwerk, én bluf want u weet wat uw tegenstander in zijn (brede) mouw heeft zitten. U stopt het hem immers zelf toe.

Vraag aan uw vrouw of u haar lievelingsdiadeem eens voor een avondje mag lenen want:

Ditterio heeft gelijk. U voorziet best een plekje in uw tüte op Spiel. ik raad u trouwens aan zijn dagelijkse Spiel 2015 voorbeschouwing op 'Dtterio's Race door Spellenland' met de nodige aandacht te volgen.

Tides of Time is een kaartspel uit de minimalistische school dat erg veel diepte bevat.

U haat uitgebreide regelwerken.

U kijkt graag naar panoramische, prachtige en vooral grote plaatjes.

Als u Tides of Time over uw streep trekt geeft dat echt wel veel voldoening.

U weet graag welke kaarten uw tegenspeler op hand heeft.

U weet graag hoe u ervoor staat tijdens een spel. Tides of Time biedt u na elke ronde een puntentelling zodat u op tijd kunt bijsturen.

Tides of Time doet u na de eerste en tweede ronde ook gelijk kleur bekennen. U moet dan immers bepalen welke kaart u meeneemt naar de volgende. 

Tides of Time blijft spannend tot de laatste ronde.

Tides of Time is een revanche generator.

Uw vrouw mag haar diadeem houden want:

U hebt hem al eens stiekem gepast en u vond u er echt niet mee staan.

Thema? totaal afwezig. U hebt nooit het gevoel dat u een indrukwekkende beschaving door de geschiedenis leidt.

Het manipuleren van de kaarten is door de panoramische oriëntatie niet echt functioneel.

U vraagt zich af welke briljante geest 1 overzichtskaart voorziet voor een spel voor 2 waarbij identiek dezelfde informatie aan beide kanten van die kaart staat afgedrukt. Dat zorgt voor onnodige 'mag ik evens' aan tafel.

Bij de puntentelling moet u mogelijk meer het koppie erbij houden dan bij het spel zelf.

Dominique

 

Tides of Time

Portal Games (2015)

Kristian Curla

2 spelers vanaf 8 jaar

10 tot 20 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,51

 

13:45 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: tides of time |  Facebook |

27-08-15

K(r)oningskwestie

Ortus Regni

In Ortus Regni, een kaartspel voor 2 spelers, bent u voor de zoveelste keer aan het bouwen aan een middeleeuws koninkrijk. U eigent zich landerijen toe, bouwt kastelen, markthallen, paleizen, torens, kerken en kathedralen, recruteert troepen en huurlingen, contracteert vazallen en monniken, tutoyeert edelen, organiseert toernooien, hijst banieren, streeft het koningschap na, intrigeert aan hoven allerhande en bestudeert kerkelijke geschriften. En u moet tussendoor ook nog horden plunderende Vikingen proberen af te houden, al ziet u daar ook weer diplomatieke mogelijkheden door het met die lieden op een akkoordje te gooien. Een akkoordje, zo denkt u al gniffelend, waarmee uw tegenstanders niet opgezet zullen zijn.

Uiteraard draait u uw agressieve handje ook niet om voor een veldslag meer of minder, want die leidt niet zelden tot de overwinning. 

Al het voorgaande doet u door het uitspelen van (actie)kaarten die samen uw koninkrijk vormen.

Winnen doet u door het laatste kasteel of paleis van uw tegenstanders plat te branden, de eigenaar er door politiek gekonkel uit te werken of vooral niet als eerste te sterven van ouderdom (jawel). 

Gesp dat slagzwaard om uw middel want:

Optus Regni is twee spellen voor de prijs van één. Het samenstellen van uw deck van slechts 25 kaarten, - let op de erg handige en sfeervolle houten kaarthouders - is immers het heerlijke voorspel op wat er in de tweede akte te gebeuren staat.

In een direct conflict van één tegen één hoeft Ortus Regni van geen enkele andere titel lessen te leren.

Ortus Regni is eigenlijk Magic the Gathering voor gevorderden.

Ortus Regni is kort, maar vooral erg diep. Uw mogelijkheden zijn duizelingwekkend divers. Elke beurt wordt u geconfronteerd met diepe dilemma's, als u heel veel geluk hebt slechts eentje. Maakt u een abt van die monnik of stuurt u hem als gezant naar de Vikingen? Daagt u uw tegenstander uit tot een toernooi of gebruikt u die kampioen liever op het slagveld? Bouwt u uw kerk om tot een toren om aanvallen af te weren of laat u haar staan om gebruik te maken van de invloed van de clerus? Probeert u met grof geld die huurlingen van uw tegenstander vanuit hun kampement naar uw leger te lokken? Probeert u te plunderen of focust u louter op het neerhalen van de verdedigingslinies (torens) van uw tegenstander? Laat u een kasteel onbeheerd achter of benoemd u toch maar die edele om een er een oogje in het zeil te houden? Bouwt u een kathedraal om absolute zekerheid te krijgen over de steun van de bisschop? Houdt u een vazal achter de hand om een rechtstreekse politieke aanval op uw persoon te neutraliseren of zet u hem in op het slagveld? Plaatst u een rechtstreekse aanval op de aanvoer (hand) van uw tegenstander of vermoedt u dat u daardoor teveel risico neemt? Riskeert u dat voluptueuze banket, goed wetende dat u daardoor mogelijk vroeger dan voorzien komt te overlijden of rekent u toch maar op de combo banieren-prins die een langer leven garandeert? Of reserveert u die banier beter voor een rechtstreekse sollicitatie voor het koningsschap, met alle voordelen die daaraan vasthangen? Laat u de Vinkingen het vuile werk voor u opknappen - niet zonder risico - of doet u het liever zelf? 

En dan heb ik nog niet over de keuzestress bij het deckbuilden gehad! Gaat u voor een politiek deck? Een kerkelijk? Een productiedeck? Een intrigedeck? een gebouwendeck? Aanvallend? Verdedigend? Een gemengd deck? Of anticipeert u op de vermoedelijke aanpak van uw tegenstander? 

Duizelen zult u.

Ortus Regni is bloed- en bloedmooi en erg sfeervol (die kaarten, die kaartenhouders, dat overzichts-tafelkleedje, dat leren buideltje, die spelregels, die doos!). De liefde voor het spellenvak druipt er vanaf. Monden vallen spontaan open wanneer u het spelmateriaal op tafel uitstalt. Voorzie kwijldoekjes.

U behoudt tijdens het spelen altijd het overzicht. In één oogopslag ziet u hoe u en uw tegenstander ervoor staan. Ongeveer, u weet immers niet alles. 

Veldslagen spelen zich op drie fronten af, elk met zijn eigen wetmatigheden en gevolgen. U kunt verdedigingstorens aanvallen, landerijen en gebouwen plunderen of u rechtstreeks focussen op de kern van uw tegenstanders bestaan: zijn paleizen, kastelen én hun bewoners.

In Ortus Regni kunt u zich door slim spelen vanuit een ogenschijnlijk verloren positie weer tot potentiële winnaar manoeuvreren. 

Ortus Regni geeft u tijdens het spelen veel informatie, maar net niet genoeg om helemaal zeker te zijn van het welslagen van uw acties. 

Ortus Regni doet hele leuke dingen met een chronische Viking dreiging. U moet altijd een oogje op eventueel naderende, bolle zeilen uit het noorden houden. Maar zelfs al duiken ze massaal op, dan nog is niet alles verloren. Een goedgebekte gezant kan misschien wonderen doen, als hij op tijd komt tenminste.

Ortus Regni doet nog leukere dingen met legerkaarten, die bij een veldslag bepalen wie het initiatief mag nemen en daardoor aan invloed op het conflict wint. Kerkelijke steun kan u daarbij een aanzienlijk handje helpen. U denkt wel twee keer na vooraleer u een aanval plant, en als u hem plant moet u goed afwegen welke troepen u waar inzet. Gelukkig geldt dat ook voor de verdediger. 

Ortus Regni bewandelt met gemak de dunne koord tussen tactiek en strategie.

In tegenstelling tot wat het voorgaande doet vermoeden gaat Ortus Regni als en speer vooruit. Door u slechts één basisactie per beurt te gunnen, eventueel aangevuld met enkele gratis extraatjes, worden lange wachttijden vermeden. Het gevoel ook als passieve speler nauw bij het gebeuren betrokken te zijn helpt hier nog een extra handje. U moet immers goed in de gaten houden wat er zich in het koninkrijk van uw tegenstander afspeelt. Al kan schijn ook bedriegen.

Ortus Regnis geeft u ruimschoots de kans te bluffen en uw neutraalste pokergezicht op te zetten.

Ortus Regni blijft nooit bij één partijtje.

Ortus Regnis gaat u bij nacht blijven kwellen.

De uitdrukking "It's good to be the king!" mag u hier letterlijk nemen.

Blijf gerust bij de rest van het gepeupel in de herberg zitten want:

Wilt u met meer dan twee spelers 'aan de slag' kan dat - hou rekening met een heel andere speldynamiek, waaronder spelereliminatie en onderhandelen - maar dan moet u extra de te dure uitbreiding kopen. 

U moet wel even wennen aan de tekstloze kaarten, terwijl goed weten wat ze allemaal doen primordiaal is om het spel te kunnen winnen. De uitgever heeft wel zogenaamde 'trainingssetjes' met tekst erop in de aanbieding, maar ook daarvoor moet u extra uw geldbuidel in.

De schoonheid van het spelmateriaal gaat u ervan weerhouden het te manipuleren. 

De schoonheid van het spel heeft zijn prijs.

Dominique

 

Ortus Regni

Jon Sudbury Games (2014)

Jon Sudbury

2 spelers vanaf 10 jaar

20 tot 50 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,55

 

12:12 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: ortus regni |  Facebook |

26-08-15

Met dat ravenzwarte haar van je..

Nevermore

In Nevermore, een themaloos kaartspel voor 3 tot 6 spelers, probeert u elke ronde al draftend een lekker handje van 5 uit te bouwen waarmee u later overwinningspunten kunt binnenhalen, tegenstanders kunt aanvallen, helende krachten kunt aanspreken en witte en zwarte magiekaarten kunt verwerven. 60 kaarten in 5 soorten zorgen daarvoor: harten (helen), dolken (aanvallen), stralen (witte magiekaarten trekken), bekers (overwinningspunten) en Raven (van alles een beetje, maar die zwarte magiekaarten smaken toch het lekkerst).

Of u uw actie mag doen hangt af van het aantal kaarten die u per soort uitspeelt en het aantal van dezelfde soort die de speler op de tweede plaats op tafel heeft neergelegd. Is dat verschil extreem groot mag u als kers op de taart de speciale eigenschap van het symbool op de kaart gebruiken. Die speciale eigenschappen zijn, geloof me vrij, niet niks.

Uw doel: als eerste 6 overwinningspunten verzamelen of als enige niet-raaf aan tafel zitten. U verandert onmiddellijk in een raaf als u geen levenspunten - u wordt geboren met 5 levens - meer op uw conto hebt staan. Levens en overwinningspunten worden gesymboliseerd door sfeervolle gele en paarse houten blokjes.

Krijg onmiddellijk vleugels want:

Wat draften betreft rijdt Evermore duidelijk in de kopgroep. En het is draften in het kwadraat hier want uit uw hand van 5 gaan er elke beurt gelijk 3 naar uw klinker- of rechterbuur, dan 2 en dan 1. Ga er maar eens aanstaan, al 3 kaarten moeten weggeven aan het begin van elke ronde. Dat hakt er lekker in.

Er gebeurt heel veel in Nevermore, zoveel dat geen enkele beurt saai wordt.

Nevermore is met elk opgegeven spelersaantal even goed.

Nevermore zit boordevol interactie en het is interactie van de betere soort.

U bent nog steeds op zoek naar de Heilige Graal die 'uitmuntend met drie spelers' heet.

Als raaf kunt u erg leuke dingen doen. Met uw scherpe snavel andere spelers schade toebrengen bijvoorbeeld, of door slim spelen plots weer in een menselijke gedaante transformeren waardoor u gelijk weer meedoet voor de eindwinst. Of de extreme eigenschappen van de zwarte magiekaarten op uw concurrenten loslaten.

Nevermore verrast vanaf ronde twee elke keer opnieuw door de willekeur waarmee de actierondes worden aangesneden.

De kwaliteit van het spelmateriaal is uitmuntend. Lang geleden dat ik nog zo'n lekker aanvoelende  kaarten in mijn handjes hebt gehad.

Als u Nevermore winnend afsluit mag u uzelf fier op de borst kloppen. Slimheid en subtiliteit tijdens het spelen zijn immers absolute voorwaarden om dit spel te kunnen winnen. Los daarvan hebt u te allen tijde het gevoel dat u het spel winnend kunt afsluiten.

Blijf lekker op de begane grond want:

Dit spel smeekt om een overzicht van de kaarteigenschappen. U moet tijdens uw eerste spellen teveel teruggrijpen naar de spelregels.

Nevermore is niet zo snel aangeleerd als men u op BGG wil doen geloven.

Sommige magiekaarten zijn frustrerend irritant. Niet dat ze het spel helemaal uit balans trekken maar een 'Deny' die vlak voor uw ultieme slag vrolijk uw richting uit komt waaien kan uw humeur ver beneden het vriespunt jagen. 

Nevermore kan op een half uurtje gespeeld zijn, maar heeft soms ook een uurtje of twee nodig om weg te vliegen. Uw planning kan daaronder lijden.

Dominique

 

Nevermore

Smirk & Dagger Games (2015)

Curt Covert

3 tot 6 spelers vanaf 14 jaar

45 tot 60 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,74

 

15:05 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nevermore |  Facebook |

25-08-15

Domdomdomdomdom

Men vraagt het mij regelmatig: "Hoe komt het toch dat de spellen die je bespreekt zo hoog scoren op de Plak-o-Meter, Dominique?"

Het antwoord op deze vraag, medespeler, is heel simpel. 

Wij zijn dezelfden, u en ik.

Tenminste, als ik ervan uitga dat u uw spellenverzameling pas uitbreidt met een nieuwe titel na een uitgebreide prospectie of proefspelen. Net zoals u verdoe ik mijn tijd niet graag aan rotzooi.

Vandaar.

Niet dat ik tijdens mijn spelavonturen niet met traumatische ervaringen wordt geconfronteerd hoor, en ook ik ben onderhevig aan de occassionele miskoop. Maar ik kan me dan weer moeilijk opladen om deze negatieve ervaringen tijdens een schrijfproces nog eens te herbeleven. U moet me dat vergeven.

Met die hoge puntenscores neem ik wel een groot risico. Onderzoek heeft immers uitgewezen dat recenscenten die overwegend positief schrijven door hun lezers eerder als dom worden ervaren.

Het zij zo. 

Domdomdomdomdominique

 

10:19 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: plak-o-meter |  Facebook |

12-08-15

Hoofd logistiek, zegt u? Ik verbind u even door.

Quartermaster General

Wereldoorlogen, net als wandelen moet ik er niet veel van hebben.

De derde is op komst en zelfs niet meer veraf, zo wordt gezegd door mensen die het kunnen weten, en ik raad u dan ook aan zoveel mogelijk spelletjes te spelen zolang u nog kunt. In oorlogstijd is het manipuleren van bordkarton immers het laatste van uw zorgen, tenzij het om het inruilen van voedselbonnen gaat.

Spellen spelen over (wereld)oorlogen staan ook niet hoog op mijn verlanglijstje als het om tafelontspanning gaat.

Maar er zijn uitzonderingen.

Want vandaag wordt Quartermaster General, terecht, onder het voetlicht gesleept.

In dit bord- en kaartspel voor 2 tot 6 spelers doen we de tweede wereldoorlog nog eens dunnetjes over, en langer dan anderhalf uurtje moet u er niet voor uittrekken.

In twee teams speelt u, de as-mogendheden tegen de geallieerden. Uiteraard. Duitsland, Italië en Japan tegen De Verenigde Staten, Groot-Brittanië en de Sovjetunie. 

Uw wapenarsenaal: een kaartendeck en enkele - met extreem veel nadruk op enkele - houten tankjes en scheepjes.

Die kaartendecks verdienen uw bijzondere aandacht. Die zijn immers niet bepaald symetrisch samengesteld, zowel qua inhoud als qua hoeveelheid. U moet het doen met wat u hebt en uw voorraad is beperkt.

Uw beurt is simpel. U speelt een kaart uit en doet wat erop staat, waarmee ik het gros van de spekregels gelijk heb uitgelegd. U bouwt extra tanks en schepen, valt tanks en schepen in aangrenzende gebieden aan, reageert op agressieve acties van uw tegenstanders door eerder gedekt  uitgespeelde reactiekaarten te activeren en u houdt voortdurend een oogje op uw statuskaarten met continue werking.

Het plaatsen - verplaatsingen komen amper voor - van uw troepen gebeurt op een overzichtelijke wereldkaart. De thuislanden zijn voorzien van bevoorradingsiconen. Die zijn extreem belangrijk omdat u vanuit deze regio's een ononderbroken bevoorradingslijn naar uw ontplooide troepen moet kunnen trekken, waar ter wereld deze zich ook mogen bevinden. Lukt dat niet worden de afgesneden troepen onherroepelijk van het spelbord verwijderd. De bevoorradingsregel is dan ook de belangrijkste regel van heel het spel.

Uw team kan het conflict op drie manieren winnen. U hebt na 20 spelrondes de meeste punten verzameld, uw team heeft op het einde van een ronde de kaap van 400 punten gerond - dit oorlogsspel heeft inderdaad een scorespoor - of uw team heeft twee thuislanden van de vijand bezet. U kunt ook voor een optionele overwinningsvoorwaarde gaan waarbij een team onmiddellijk wint als het op het einde van een volledige ronde minstens 30 punten meer heeft dan de tegenstander. Niet evident, maar haalbaar.

Haal uw oud legeruniform voor de gelegenheid nog eens uit de mottenballen want:

Kunt u enigszins afstand nemen van de gruwel van de oorlog bent u hier in voor een traktatie.

Quatermaster General is met elk opgegeven spelersaantal leuk, zelfs met een spelersaantal dat op de doos niet terug te vinden is, namelijk 1.

Quartermaster General geeft het begrip handkaartenmanagement een geheel nieuwe inhoud.

Quartermaster General is te allen tijde overzichtelijk. Geen Axis & Allies toestanden hier.

Het regelwerk waarmee u hier aan de slag moet is handig, overzichtelijk en net lang genoeg.

Oorlogvoeren is een vrij interactief gebeuren. Quartermaster General heeft het spelconcept dan ook overvloedig met een interactieve saus overgoten.

Quartermaster General heeft de paradoxale eigenschap dat het minder lang duurt naarmate het aantal spelers toeneemt, waardoor het een leemte in uw spellenkast opvult.

Na elke beurt wordt er gescoord. Dat is leuk. U hebt steeds het gevoel dat u aan het bijdragen bent aan de overwinning.

Quartermaster General doet erg leuke dingen met status- en reactiekaarten.

Ondertussen is de Air Marshal uitbreiding ook aan de einder verschenen, een uitbreiding die naadloos en zonder veel extra regelwerk aan de basis kan worden toegevoegd. Zo heeft ondergetekende het graag. 

Lanceer liever nog eens een vredesduif want:

Zoals eerder aangegeven, zonder enige abstractie van het begrip oorlog gaat u hier geen plezier aan beleven.

De plaatsingsregels vragen wel dat u te allen tijd het gehelmde koppie erbij houdt. Voor u het weet verdwijnt uw halve schroothoop van het bord omdat u even de dienst logistiek uit het oog verloor. Het hanteren van de ondersteuningsregels voor de zeemacht vraagt in het begin ook wat gewenning, en dus ook extra mentale energie. 

U haat het als de leesbril op moet.

Dominique

 

Quatermaster General

Griggling Games (2015)

Ian Brody

2 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

90 tot 120 minuten

 

Score op de Plak-o- Meter: 7,74

 

12:26 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: quartermaster general |  Facebook |

11-08-15

Laarkomen

Viceroy

Ik hoed mij altijd voor speldozen van waarop middeleeuw- of renaissance-achtige figuren mij met een zeer ernstige blik aanstaren. Meestal is de speltechnische inhoud van die dozen even droog als het achtereind van een geobstipeerd varken. En droogheid is wel een van de ergste rampen die mij kunnen overkomen aan een speeltafel.

Viceroy werd door mij dan ook met grote omzichtigheid benaderd.

Onterecht, zo bleek.

In dit kaartspel voor 1 tot 4 spelers, zich afspelend in de wereld van Laar, bouwt u een piramidaal - neem dat gerust letterlijk - machtsbolwerk uit dat wordt bevolkt door allerhande creaturen, van normaal tot op z'n zachtst gezegd ietwat eigenaardig. Waar ze komen te liggen heeft belang, niet in het minst door de synergie met andere personages. U vaardigt ook wetten uit door deze een plaatsje in uw piramide te geven. Ook deze wetten gebruikt u uiteraard in uw eigen voordeel, hetzij tijdens het spelen, hetzij bij de eindtelling. En ook hier speelt de synergie met andere kaarten een belangrijke rol.

Van zodra u bouwt krijgt u wat toegestopt, afhankelijk van de verdieping waarop uw kaart zich bevindt. Dat kan een gratis kaart van de trekstapel zijn, edelstenen, naakte punten, wetenschapsfiches, magiefiches, schildfiches, zwaardfiches, bonusfiches en - als u geluk hebt - een 'oneindige edelsteen' die u kunt gebruiken in de bouwfase. 

De fiches gebruikt u vooral om met setjes te scoren bij de eindtelling, maar ook om te krijgen wat u wil tijdens de biedfase (zwaardfiches), tegenspelers punten af te pakken bij de eindtelling (zwaardfiches) of u daartegen te verdedigen (schildfiches), of om extra edelstenen te krijgen wanneer u past (wetenschapsfiches).

Met uw starthandje van 4 gaat u niet ver komen, u gaat dus voor extra personages en wetten moeten gaan. Dat doet u door te bieden op een aanbod dat elke ronde - er zijn standaard 12 rondes - wordt aangevuld. Of door ze soms gewoon van de trekstapel te trekken wanneer u bepaalde personages of wetten aan uw piramide toevoegt. Bieden doet u met edelstenen in vier kleuren.

Uw piramide vergroten - u mag tot 5 hoog - doet u in de ontwikkelingsfase, waarin u tot drie keer de kans krijgt uw piramide uit te bouwen. Ook dat kost edelstenen en de kostprijs is afhankelijk van op welke verdieping u de personagekaart onderbrengt, hoe hoger hoe duurder. Wetkaarten inbouwen kost u niets. Uiteraard kunt u alleen maar hogerop als u een degelijke basis voorziet.

Het speleinde dient zich meestal aan na de 12de ronde, waarna u de eindtelling aanvat. Dat doet u aan de hand van een functioneel scoreblaadje.

Leen even dat prachtige harnas van de plaatselijke toneelvereniging want:

Viceroy is een van die zeldzame euro's die nog eens tonen hoe het écht moet.

Viceroy is een mengeling van een puzzel, een puntengenerator, een biedsysteem, een opbouwspel, een setjesverzamelaar en een grondstoffen- en kaartenmanager. Liefhebbers kunnen indien gewenst ook onderhandelingselementen aan het spelgebeuren toevoegen. Het moet al heel hard gaan als u met geen van deze elementen enige affiniteit voelt.

Viceroy is geënt op een eenvoudig regelwerk, kent een korte opzettijd en is door de willekeurige samenstelling van basisstapel en trekstapels altijd weer anders.

Viceroy heeft een biedsysteem dat voor ondergetekende, een notoir biedhater, toch makkelijk te verteren valt.

Viceroy biedt u meerdere wegen naar de overwinning. En bij elke sessie zal uw wandelweg er anders uitzien.

De illustraties op de personagekaarten zijn allemaal uniek en, zonder overdrijven, heel erg mooi.

Viceroy heeft een interessante solovariant in de aanbieding.

U bent een tacticus, geen strateeg.

Ga liever achter de knappe hoofdrolspeelster van het plaatselijke toneelgezelschap aan want:

Staat hier ergens een vuilnisbak? Prima, dan kan het concept thema daar gelijk in.

Als u zichzelf wil bedelven onder een puntenlawine gaat u toch liever voor een spel van Herr Feld.

U bent een strateeg, geen tacticus.

U moet oppassen voor twee irritante wetkaarten in het spel, Referendum (een Kickstarter extra) en Barter Policy. Deze lieverdjes kunnen het spel aanzienlijk uit balans trekken.

U bent toch vooral op uw eigen eilandje bezig in die wereld van Laar. De interactie in dit spel is eerder beperkt.

Viceroy kan langer duren dan goed voor is voor u, én voor het spel.

Dominique

 

Viceroy

Hobbyworld (2014)

Yuri Zhuravlev

1 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

45 tot 60 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,26

 

12:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: viceroy |  Facebook |

10-08-15

Alleen als ie ijs- en ijskoud is!

Arctic Scavengers: Recon

Arctic Scavengers - u kon hier op 7 juli 2007 al een uitgebreide bespreking lezen van de eerste editie - is een van de beste deckbuilders aller tijden. Een van de weinige trouwens die er ook nog eens in slaagt zich thematisch staande te houden. Door u los te laten in een extreem koude, post apocalyptische wereld waarin het ieder voor zich is. Uw doel: op het einde van het spel de meeste volgelingen om u heen hebben verzameld.

Haalde de tweede editie van Rio Grande Games hier op 22/01/2013 nog de niet echt benijdenswaardige Award 'Godot van het jaar' binnen, heel recent verraste de uitgever vriend en vijand door plots de 'Recon' uitbreiding in de winkelrekken te droppen. Na de HQ-uitbreiding, die standaard in de basisdoos zat, wordt hier dus vanuit het niets de tweede expansie opgediend. Erg koud opgediend trouwens, maar dat is hier een pluspunt. 

Haal stante pede die Jägermeister uit de koelkast want:

Net als de HQ-uitbreiding maakt Recon het spel nog beter, nog afwisselender, nog uitdagender en nog meer moduleerbaar.

Arctic Scavengers geeft hier een schoolvoorbeeld van hoe modules in een basisset kunnen worden ingepast. Voorbeelden? De Spionnenjager module, waarin - hoe raadt u het - de spion, de vluchteling-verkenner en een verrekijker een prominente rol spelen. Of de Leugenaars en Dieven module, waarin de bewaker, de huurmoordenaar , de provocateur en de dief hun zegje - en ook wat anders - komen doen. Vijf modules en drie varianten krijgt u hier aangeleverd.

In de Recon uitbreidingsdoos kunt u ok nog eens zonder problemen en erg overzichtelijk alle kaarten uit de basisdoos en de HQ uitbreiding kwijt.

Arctic Scavengers biedt ook met deze uitbreiding weer tonnen interactie.

In deze uitbreiding vindt u ook nog eens een gecomprimeerde versie van de spelregels voor het basisspel.

Een prima solo variant vervolledigt dit alles behalve feeërieke winterse tafereel.

U zoekt liever zomerse stranden op want:

De vraag blijft of u deze uitbreiding ooit wel in het basisspel geïntegreerd krijgt, zoveel plezier hebt u aan de basisdoos alleen.

Arctic Scavengers vraagt wat inspanning. U moet moeite doen om het spel helemaal te doorgronden, een absolute voorwaarde trouwens om ten volle van dit kaartspel en de uitbreidingen te genieten. U hebt niet de tijd, laat staan de spellenvrienden, om daarin te investeren.

U bent liever op uw eigen stukje speloppervlak bezig aan tafel, niet gehinderd door irritante acties van uw tegenspelers. Speltermen als sluipschutters, saboteurs, provocateurs, spionnen, en huurmoordenaars  klinken u dan ook alles behalve als muziek in de oren.

Dominique

 

Arctic Scavangers: Recon

Rio Grande Games (2015)

Robert K. Gabhart

1 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

30 tot 60 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,21

 

 

17:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aerctic scavangers: recon |  Facebook |

08-08-15

ここは通さん

7 Ronin

In 7 Ronin, een bordspel voor 2 spelers, kunt u uw aversie ten aanzien van onrechtvaardigheid weer eens ten volle tentoonspreiden. Of gewoon de slechterik uithangen. Het is maar wat u het meest aanspreekt.

Zelf weet ik het wel hoor. Honderden door bandieten bedreigde dorpjes heb ik in mijn jeugd van de terreurgespuis gered, als uitloper van mijn eerste kennismaking met de western 'The Magnificent Seven'. Hon-der-den.

In 7 Ronin gaan we echter terug naar de roots van 'The Magnificent Seven', meerbepaald naar 'De Zeven Samoerai' van Akira Kurosawa.

Ook hier worden 7 Ronin, freelance Samoerai zeg maar, door de inwoners van een klein dorpje ingehuurd om de onophoudelijke rooftochten van een extreem irritante ninjabende af te slaan. Die zijn met z'n veertigen en, zo hebt u vernomen, er is nog versterking onderweg. En daar staat u dan, met uw Ronin clubje. De zeven dwergen zeg maar.

Alhoewel..

Qua aantallen mag u dan wel uitgaan van een gegarandeerd onderspit, u en uw makkers hebben op de Samoeraischool wel het een en ander geleerd.

Zo is Hayai bliksemsnel, die begeeft zich als een een weerlicht van de ene brandhaard in het dorp naar de andere, Musashi verstaat de kunst vanuit het niets toe te slaan, Tasuke heeft erg goed opgelet tijdens de cursus 'Hoe bescherm ik mijn medemaats?', Taiko heeft kennis van alles wat met genezende krachten te maken heeft, Yobu's gevechtstechnieken doen ieders mond van verbazing openvallen en Yumi is gespecialiseerd in het opsporen van de eerder aangehaalde versterkingen en het opzeten van hinderlagen. Eentje in het gezelschap heeft nooit echt opgelet op de Samoeraischool, Kabe, maar die heeft zijn kolossale omvang dan weer mee.

De bandieten zitten echter ook niet stil. Zij kennen het dorp door en door en weten handig gebruik te maken van de verschillende locaties aldaar, als daar zijn: de wachttoren, de graanschuur, de bron, de herberg, de veeweide, de tempel, het kerkhof, de velden en natuurlijk de onvermijdelijke geheime doorgang. Ze deinzen er dan ook niet voor terug de bron te vergiftigen, sluipschutters te posteren op de wachttoren, te infiltreren in de herberg, bizarre opwekrituelen uit te voeren op het kerkhof en de voedseltoevoer af te snijden door de velden in brand te steken.

De eb en vloed van de schermutselingen wordt gecreëerd door een geheime planfase, waarbij zowel de bandieten en de Ronin hun mannen op een persoonlijke plattegrond plaatsen (rekening houdend met erg leuke plaatsingsregels), een onthulfase waarin deze mannetjes op het centrale spelbord worden geplaatst (het dorp), een gevechtfase waarin de Ronin speler zijn manschappen en hun speciale eigenschappen in een zelf gekozen volgorde mag activeren waarna de bandieten de eigenschappen van hun bezette locaties mogen gebruiken en een opruimfase waarin de Ronins weer worden verwijderd en de teller op het tijdspoor een veld opschuift.

Het spel duurt maximaal acht ronden. Bezetten de bandieten op het einde van een vechtfase vijf locaties in het dorp winnen ze onmiddellijk. Ze winnen ook als ze voor het einde van het spel alle Ronin hebben uitgeschakeld. De Ronin winnen onmiddellijk als ze alle bandieten hebben uitgeschakeld (ook die in de reserve) of is er op het einde van het spel nog minstens één Ronin in leven is.

7 Ronin zag het levenslicht in 2013. Het is mij een raadsel hoe die zo lang onder de rafar is kunnen blijven.

Grijp onmiddellijk naar dat decoratieve Samoeraizwaard op uw dressoir want:

7 Ronin is een ongemeen spannend steekspel, met een spanningsboog die elke beurt in intensiteit toeneemt. Uw voorhoofd en mogelijk ook andere delen van uw goddelijk lichaam zullen worden bepareld door duizenden zweetdruppels. 

7 Ronin biedt u veel speelplezier, in een relatief kleine doos die quasi geen lucht bevat. 

In 7 Ronin krijgt u menig kans briljante combinaties en kettingreacties op het bord te leggen. Of u als  Ronin of bandiet speelt maakt hierbij niet uit.

7 Ronin doet leuke speltechnische dingetjes met de bandieten, die tijdens gevechten ook als wondmarkers fungeren op de, overigens prachtige, Ronin fiches. Ook het manipuleren van de versterkingspool van de slechteriken is een leuke en uitdagende bezigheid.

7 Ronin is, ondanks de asymetrie en de totaal verschillende manier van spelen, even leuk voor de Ronin speler als voor de bandietenleider.

Het spelmateriaal is ronduit prachtig, met veel oog voor detail (die plattegronden, die Ronin fiches!).

Als u 7 Ronin aansnijdt doet u dat altijd minstens twee keer, hetzij omdat u de rollen eens wil omdraaien, hetzij om beter te doen dan de eerste keer. De korte speelduur laat een herkansing ook zonder problemen toe.

Het spelmateriaal van 7 Ronin is volledig taalonafhankelijk.

7 Ronin is niet briljant, maar komt toch dicht in de buurt.

U krijgt hier eindelijk een excuus om uw legendarische Yul Brynner imitatie nog eens van stal halen.

Geef u maar een vredesmissie want:

U hebt geen stalen zenuwen. In spellen waarin het de kunst is vooraf de acties van uw tegenstander in te schatten trekt u gegarandeerd aan het kortste eind.

7 Ronin vraagt, ondanks de relatieve heerlijke lichtheid van het spel, wel wat training. Beide spelers moeten de eigenschappen van de Ronin en de locaties goed onder de knie hebben vooraleer de eerste planfase in te gaan.

Als u steeds met dezelfde tegenstander aan tafel zit bestaat de kans dat de herspeelbaarheid een kleine deuk oploopt.

7 Ronin mag dan wel taalonafhankelijk spelmateriaal bevatten, er zitten geen Engelstalige spelregels in de doos. U moet naar BGG voor eerste hulp bij vreemde talen.

Dominique

 

7 Ronin

Badger's Nest (2013)

Marek Mydel en Piotr Stankiewicz

2 spelers vanaf 14 jaar

30 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,09

 

11:01 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 7 ronin |  Facebook |

07-08-15

Valt hij me daar aan met de letter L!!

Paperback

In Paperback, een kaartspel-deckbuilder voor 2 tot 5 spelers, probeert u door het opbouwen (bijeenkopen) van een kaartendeck met letters en het slim uitspelen van diezelfde letterkaarten, woorden te vormen. Die leveren u extra geld op én - daar gaat het uiteindelijk om - punten. Voor dit laatste element richt u uw aandacht vooral op de page turners die probeert neer te pennen. Mijn favoriet: Vicious Triangle, met als ondertitel 'They would kill each other to win her love... And she would let them...' (10 punten).

Het einde van het spel dient zich aan van zodra twee koopstapels van de page turners zijn leeggekocht of de stapel 'gewone kaarten' is uitgeput. De speler met de meeste (roem)punten wint.

Trek onmiddellijk dat Nederlands woordenboek weer uit de kast want:

Paperback is zonder twijfel een van de meest originele en leuke deckbuilders die ik ooit ben tegengekomen.

U houdt van woordspelletjes en beter gaat u momenteel nergens vinden.

Ten huize van heeft Paperback in een mum van tijd Scrabble naar het rommelhok verbannen. Ik vrees dat dit definitief is. Dat zegt genoeg.

In welk spel kunt u uw tegenspelers een oplawaai verkopen met de letter L, N, U, D, B, H, V, en W? Inderdaad.

Paperback zit vol heerlijkheden: aanvalskaarten, tweeletterkaarten, dyslexiekaarten, themakaarten, bonuskaarten, beloningskaarten,  spatietoets kaarten, het houdt maar niet op. Daarbovenop heeft quasi elke letterkaart een speciale eigenschap. Drie spelmodi, zes uitbreidingen en vier optionele regels maken dit pareltje compleet. Om van de verpakking, een zeer handig en stevig doosje met scheidingskaarten, nog maar te zwijgen. Was het nog iets kleiner, het kampeerde vanaf nu voltijds in mijn binnenzak.

Paperback doet ook iets leuks met de koopstapels waardoor u tijdens uw beurt nog meer keuze hebt en niet gekozen kaarten (financieel) interessanter worden.

Ook die 'gewone kaarten' - elk spel weer anders - waarvan sprake in de inleiding zorgen voor een speltechnisch interessante toevoeging, en dat is nog zacht uitgedrukt. Ze sturen zoals eerder al aangegeven de speelduur, maar zorgen naarmate ze worden weggespeeld voor steeds grotere uitdagingen. En dat is echt smullen geblazen.

Paperback geeft ook een leuke rol aan 17 meegeleverde houten blokjes. Wat dat is moet u zelf maar ontdekken.

Ondanks het feit dat het hier gaat om een uitgave in eigen beheer raad ik gevestigde uitgevers aan hier eens goed naar te kijken. Dit hele plaatje is echt àf.

U kunt Paperback zonder enig probleem wegmoffelen in uw boekenrek, een pluspunt voor de medespelers onder ons wiens binnensmokkel mogelijkheden stilaan uitgeput geraken.

Hou het voorlopig toch maar beter bij cijfers want:

Als u geen liefhebber van woordspelletjes bent hoeft u hier echt niet aan te beginnen. U bent een teller, geen lezer.

Aangezien u het maximale uit uw kaarthand probeert te halen - het samenstellen van het meest lucratieve woord - moet u soms rekening houden met wachttijden. Dat is hier echter minder erg dan het lijkt want die wachttijd kunt u dan weer maximaal benutten om uw ideale woord uit uw eigen kaarthand tevoorschijn te toveren.

Woordspelletjes en thema's gaan, dat is genoegzaam bekend, niet echt samen.

Dominique

 

Paperback

Uitgave in eigen beheer (Paperbackgame.com, 2015)

Tim Fowers

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,61

 

 

09:50 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: paperback |  Facebook |

06-08-15

Citytrip

Flip City

In Flip City, een kaartspel-deckbuilder voor 1 tot 4 spelers, probeert u door het kopen, opwaarderen en recycleren van gebouwen - denk onder andere aan woonhuizen, flats, supermarkten, shopping centers, ziekenhuizen, kantoorgebouwen, kerken, stations, fabrieken en krachtcentrales  - een zodanig stevige trekstapel uit te bouwen dat u er in één beurt 8 punten uit kunt vrijspelen of, in combinatie met een reeds uitgespeelde gemakswinkel (een mini supermarkt zeg maar) 18 kaarten op tafel krijgt uitgestald.

Zoek uw handbagage voor deze citytrip als de wiedeweerga bij elkaar want:

Iedereen met wie ik dit speelde gaf na afloop als eerste opmerking: dit is nog leuker dan Machi Koro.

Flip City doet hele leuke dingen met aflegstapels. 

Flip City doet nog leukere dingen met trekstapels en het uitdagen van Vrouwe Fortuna. U mag blijven trekken van uw trekstapel zolang u het aantal ongelukkige inwoners in uw stadje maar binnen de perken houdt, standaard 2. Boze bewoners met vuurrode hoofdjes op de kaarten in kwestie herinneren u daaraan. Residentiële zones, oorden waar volgens de makers van dit spel de verzuring welig tiert, brengen u dan ook niet zelden in de problemen. Die moet u immers uitspelen als ze bovenaan uw trekstapel verschijnen. Teveel ongelukkige gezichtjes in uw uitgespeelde kaartenrij en u kunt naar de rest van uw beurt, en de daaraan verbonden voordelen, fluiten.

Flip City doet hele leuke dingen met dubbelzijdig bedrukte kaarten. Daardoor kunt u gebouwen opwaarderen en zelfs weer recycleren. Dat levert altijd wat op, soms zelfs de overwinning.

Flip City heeft een, op zijn zachtst gezegd, uitdagende solo variant.

Blijf gerust nog wat rondhangen op de boerenbuiten want:

Net als het basisspel van Machi Kori snakt Flip City naar een uitbreiding, en liever vandaag dan morgen.

Flip City speelt het lekkerst met z'n tweeën. Hou rekening met snel oplopende wachttijden vanaf drie spelers.

De interactie is eerder beperkt. Buiten het mikken van een irritant appartementsblok in de aflegstapel van uw tegenstanders valt er weinig animo te beleven.

Tijdens het schudden van uw stapel gebouwenkaarten moet u er wel het koppie bijhouden. Of net niet, het is maar hoe u het bekijkt. U mag immers niet zien welke kaart bovenaan uw trekstapel komt te liggen en dat is niet eenvoudig met tweezijdig bedrukte exemplaren. Schudden onder tafel is dus aangewezen, wat dan weer potentiële valsspelers aantrekt. 

Het ware handig geweest als er een scheidingswandje was voorzien in het doosje zodat de kaarten tijdens het transport niet door elkaar geraken. Dat scheelt toch weer wat tijd bij het prepareren.

Dominique

 

Flip City

Tasty Minstrel Games (2015)

Chen Zhifan

1 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 tot 50 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 6,78

 

09:50 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: flip city |  Facebook |

04-08-15

Lief dagboek,

Discoveries

Nu ik terug thuis ben vanuit de vakantiebestemming Mordor - u mag dat quasi letterlijk nemen, ik ben echt blij dat ik nog leef - wordt het hoog tijd de tekstverwerker weer ter vingertop te nemen en mijn spelbesprekingen weer vlot te trekken.

Het is te zeggen, tekstverwerker is niet echt het juiste woord. Een op ambachtelijke wijze in- en aangevuld dagboek, met leer ombonden, komt meer in de buurt.

In het spel dat ik nu bespreek bevind ik mij immers, samen met enkele collega-expeditieleden, in het onherbergzame Noord-Amerika anno 1803. Door president Jefferson erop uit gestuurd om een en ander in kaart te brengen. Fauna, flora, waterwegen en bergpassen moeten zo snel mogelijk op geschrift en onderwijl sluiten we ook nog eens vriendschap met en maken we dankbaar gebruik van de knowhow van indianenstammen die het uitgestrekt land bevolken.

En alles wat we ontdekken tekenen we dus mooi op in ons dagboek.

Om dit spel te winnen volstaat het op het einde het meest gestoffeerde dagboek voor te leggen. Punten scoort u door ontdekkingen te doen, setjes van planten- en diersoorten te verzamelen en contacten te leggen met indianenstammen.

Dat doet u allemaal al dobbelend, met 5 zeszijdige, speciale dobbelstenen in uw kleur en - als u het slim speelt - occasioneel met de grijze neutrale en zelfs die van uw tegenspelers. U mag dan wel in dezelfde tent slapen 's nachts, u en u alleen zult president Jeffersons aandacht opeisen bij uw terugkeer. Met het meest uitgebreide verslag.

De dobbelstenen dragen symbolen: hoefijzers (1), een sierlijke letter A (2), voetsporen(2) en een verentooi (1). Afhankelijk van wat u dobbelt voegt u deze dobbelstenen toe aan actievelden op uw persoonlijk spelersbordje en, als daar expliciet wordt om gevraagd, ook op het centrale spelbord aan de rechter- of linkeroever van de rivier die u volgt. Daar liggen ze dan grijpklaar voor uw tegenspelers en misschien ook voor uzelf. Als u niet te lang wacht om aan dobbelsteenrecuperatie te doen tenminste.

U hebt altijd een gebiedskaart voor u openliggen en u probeert de rivieren en bergpassen daarop in één beurt volledig te doorkruisen. Die kalligrafische A op de dobbelstenen dient als afsluiter van deze actie - u schrijft in uw dagboek - en u hebt meestal meerdere beurten nodig om het hele gebied in kaart te brengen.

Papt u aan met indianen is de kans groot dat ze u zullen helpen. Lees: ze maken uw actiemogelijkheden interessanter - geven u bijvoorbeeld extra neutrale dobbelstenen - en uw leven aanzienlijk aangenamer. Daarbovenop wordt uw interesse in hun leefgewoonten op het einde van het spel, zoals u later zult merken, extra beloond.

Tijdens uw beurt kunt u ervoor kiezen om uw eerder gedobbelde stenen aan actievelden toe te wijzen of dobbelstenen te recupereren, waarna u deze opnieuw dobbelt. U kunt ervoor kiezen alle dobbelstenen op een van de oevers de uwe te maken of uw kleur dobbelstenen, waar ze zich ook bevinden, naar uw eigen voorraad terug te halen. Dat is erg interessant als uw tegenspelers die ondertussen aan hun actievelden hebben toegewezen. Een pad in de expeditiekorf zetten heet dat in het jargon.

Dobbelen doet u dus niet elke beurt, maar enkel en alleen als u een extra dobbelsteen aan uw voorraad toevoegt bv. door het opzoeken van een indianenstam, of een recuperatie actie. Wie Nations: the Dice Game al eens aangesneden heeft weet wat ik bedoel.

De gebieden die u doorkruist (kaarten) voegt u na het volledig in kaart brengen ervan toe aan uw dagboek. Daar scoort u op het einde lekker mee. Slaagt u erin nog een tweede gebied uit het open aanbod in dezelfde beurt te doorkruisen mag u zich gelijk aan een extra beurt wagen. Wat u aan uw dagboek toevoegt houdt u lekker geheim door het af te dekken met een kaftfiche. Daarop staan als geheugensteuntje de bonuspunten die u op het einde van het spel kunt verdienen.

Dat einde dient zich na ongeveer een uurtje aan en het wordt in gang gezet van zodra de exploratie zone van de speler die aan de beurt is niet kan worden aangevuld.

U telt de naakte punten van de kaarten die u hebt verzameld op, voegt daarbij de puntenwaarde van de setjes fauna en flora en evalueert tenslotte hoeveel tipi's de spelers in hun dagboek hebben vermeld, want die leveren ook nog bonuspunten op. De speler met de meeste punten wint.

Lewis & Klerk

Is het schrijven in een dagboek nu niet bepaald dé bezigheid waarop u zit te wachten als u zich aan een speeltafel zet, u zou hier toch eens moeten naar kijken.

Discoveries is immers een prima dobbelspel met meer dan voldoende diepte. Het (vooruit) plannen van uw acties, het goed in de gaten houden van wat het open aanbod van gebieden en indianenstammen te bieden heeft, het timen van het recupereren van dobbelstenen - een zéér leuk speltechnisch gegeven en bij momenten o zo verleidelijk - zorgen voor meer dan genoeg prikkeling van uw grijze hersencellen.

Ook het feit dat niet alle kaarten worden gebruikt - er gaan er bij spelaanvang altijd minstens 5 uit - zorgt voor een leuke spanningsboog.

Het taalonafhankelijke spelmateriaal is dik in orde, de illustraties zijn prachtig en de spelregels laten geen vragen open. Het kon allemaal wel in een kleinere doos.

Had u een beetje moeite met de stroperigheid van Lewis & Clark en het feit dat in dat spel de overwinnaar niet zelden al enkele beurten voor het einde bekend was, u krijgt met Discoveries een prima herkansing. Wat mij betreft is dit spel dan ook het betere van de twee en zowel geschikt voor zowel de ervaren als de beginnende ontdekkingsreiziger.

Ontdekken maar, medespeler!

Dominique

 

Discoveries

Ludonaute / Asmodee (2015)

Cédrick Chaboussit

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

60 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,73

 

11:13 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: discoveries |  Facebook |

18-06-15

Vakantiebestemming Mordor

Der Herr der Ringe: Die Reise nach Mordor

Uren heb ik er gesleten, in Midden-Aarde, en sinds kort zijn er weer enkele bijgekomen.

Grote schuldigen: het aantrekkelijke universum en het dobbelspel 'Der Herr der Ringe: Die Reise nach Mordor'.

ik heb al gedobbeld in Midden-Aarde hoor, heel wat  afgedobbeld zelfs. De Hobbit dobbelsaga van Cryptozoic kon mij immers zeer bekoren. 

Maar als u de epische grandeur van Midden-Aarde wil ervaren en u en uw medespelers hebben slechts een kwartiertje, wat dan?

Dan haalt u gewoon 'Der Herr der Ringe: Die Reise nach Mordor' uit de kast. Of beter: uw binnenzak. Want dit kan overal mee naartoe.

50 beiderzijds bedrukte landkaartjes, 5 dobbelstenen in zwart, groen, geel, blauw en rood en een erg duidelijk en goed gestructureerd spelregelboekje gaan u, geloof me, doen kirren van genot. voor schrijfgerief moet u wel zelf zorgen.

Op uw landkaartje - u kunt kiezen voor het basisspel op de voorkant of het spel voor gevorderden op de achterkant (gelijk beginnen met de achterkant valt zeer aan te raden) - gaat u proberen zo snel mogelijk van Hobbitstee naar Mordor te geraken. In een meedogenloze race tegen uw collega hobbits én de op uw hielen zittende Nazgûl. Doel: als eerste Mordor bereiken. Dan wint u immers onmiddellijk. Iedereen volgt op zijn kaartje hetzelfde parcours, ook de Nazgûl. Tikken deze lelijkerds Mordor eerder aan dan u kunt u de overwinning op uw harige hobbitbuik schrijven. 

U hebt het al gededuceerd uit de vorige alinea, samen lekker geitenwollensokkig coöperatief bezig zijn is hier ver te zoeken. Het is ieder voor zich en het is zaak u van uw gemeenste hobbitkant te laten zien. 

Reizen doet u al dobbelend, waarbij u na elke worp met de 5 dobbelstenen - u moet blijven dobbelen tot u alle dobbelstenen hebt geselecteerd - er minstens eentje apart moet leggen. Meerdere mag ook, als ze maar een verschillend symbool tonen. Dobbelt u minstens 1 Nazgûl moet die sowieso (mee) opzij. En dat is niet goed, medespeler, tenzij deze dobbelsteen de kleur heeft van een uwer tegenspelers. Dan kunt u uw beste Sauron imitatie even uit de kast halen.

Vooruit komen op het traject doet u door - uiiteraard - ringen te dobbelen. Voor elke gedobbelde ring mag u op het einde van uw beurt een veld vooruit richting Mordor. Orks doen de kracht van de ringen dan weer teniet, tenzij u ze kunt counteren met een wapensymbool. 

Gandalf zorgt ervoor dat de Nazgul onderweg worden opgehouden waardoor u meer tijd krijgt om uw onfortuinlijke taak te volbrengen.

Dobbelt u de Witte Boom van Gondor kunt u ervoor kiezen uw beurt onmiddellijk te beëindigen. Andere, samen met de Witte Boom gedobbelde, symbolen mag u nog selecteren of negeren. Dit symbool vindt u enkel terug op de zwarte, niet spelerskleur gebonden dobbelsteen. 

Inderdaad, de gele, groene, rode en blauwe dobbelsteen kunnen invloed hebben op uw tegenspelers. selecteert u tijdens uw dobbelbeurten immers een Nazgûl symbool in de kleur van een tegenspeler krijgt die op zijn landkaartje met een naar een hogere versnelling schakelende ringgeest te maken. de Nazgûl op de zwarte dobbelsteen en de dobbelsteen van uw eigen kleur komen wel onherroepelijk achter u aan.

Dat dobbelen, herdobbelen, reizen, Nazgûls ontwijken of doorsturen en Sauron imitaties ten berde brengen blijft lekker doorgaan tot een speler Mordor bereikt. Die wint.

Moriaanse diepte

Ondanks het initiële vermoeden dat u met een ondraaglijk licht dobbelspel te maken hebt, een vermoeden dat u hier mogelijk met een wijde boog omheen doet lopen richting een andere queeste, is het toch aangeraden om even pas op de plaats te maken.

U zult dan ontdekken dat achter dit dobbelgeweld een erg interessant en dieper dan gedacht pareltje schuilgaat.

Want welke dobbelsteen of -stenen selecteert u na elke worp. Gaat u voor de Nazgûl die u op uw tegenstanders kunt afsturen? Houdt u een Gandalfje achter de hand om mogelijke Nazgûl op uw eigen kaart te vertragen? En legt u alvast een wapensymbool apart om potentiële orks af te houden? Of gaat u resoluut voor de ring, voor snelheid?

En wat te denken van de speciale eigenschappen van de locaties als u de versie voor gevorderden speelt? In Rivendel mag u bijvoorbeeld gelijke symbolen selecteren, in Moria moet u het even zonder Gandalf stellen (te druk met de Balrog), in Lothlórien tellen uw gedobbelde wapens dubbel, in Rohan mag u elke dobbelworp 1 keer herhalen, in Helms Diepte telt elk ork symbool dubbel (u loopt tegen de muur Saruman op), in Gondor hebben de Nazgûl op de actieve speler geen effect (dank u, Éowyn), in Minas Tirith tellen alle Nazgûl symbolen dan weer enkel voor de actieve speler en in Cirith Ungol tenslotte - de laatste grote hindernis vooraleer u Mordor aandoet - moet u minstens 2 ringen hebben gedobbeld om Shelob te passeren - maar de overwinning is dan wel gelijk de uwe.

Het materiaal is prima - de kaarten zijn echt wel sfeervol getekend - en de spelregels laten geen enkele vraag open. Dat u dit zelfs zonder tafel(tje) kunt spelen is ook een erg groot pluspunt, vooral voor de globetrotters onder ons.

Bent u nog niet op reis vertrokken, dobbelt u graag, neemt u graag moeilijke beslissingen, houdt u van risico's en ziet u er niet tegenop het geluk uit te dagen (met alle gevolgen van dien), hebt u niet veel goudstukken in kas en bent u graag betrokken partij in de beurt van anderen? Kijk hier dan eens naar. U gaat aangenaam verrast zijn.

7,61 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Der Herr der Ringe: Die Reise nach Mordor

Kosmos (2015)

Michael Rieneck

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

15-06-15

The Games of Summer

Enkele minuten geleden, toen ik volgeladen met winkelwaar mijn trouwe vierwieler parkeerde, schalde 'The Boys of Summer' van Don Henley uit de luidsprekers.

Ik moest gelijk aan dat evenement in Gent denken: Zomerspel. Een evenement waarbij ik me tijdens de perfect georkestreerde, bijna eindeloze aftelling naar het nulpunt stilaan begon af te vragen alwaar de spellen bleven.

Gelukkig werd deze vraag op 9 juni eindelijk beantwoord. U kunt op uw beide oren slapen medespeler, u kunt spelen op Zomerspel. Indien u, net zoals ik, vreesde dat u enkel en alleen ballonplooiers, acrobaten, goochelaars, fotografen, improvisatie-acteurs, interviewers, piratenfilms,   barbecues, cocktailbereidingen, speeltuinkinderen,  voedselstalletjes, springkastelen, knutselactiviteiten, grime voor gevorderderden, quizmasters, poëzie en VIP-genodigden - wat haat ik dat woord - zou te zien krijgen kan ik u geruststellen.  

Allen daarheen dus, op zaterdag 20 en zondag 21 juni. Meerbepaald naar de Eskimofabriek aan de Wiedauwkaai 25 in Gent. De deuren gaan open om 10u. Wanneer u ze weer achter u sluit moet u voor uzelf uitmaken.

Meer info vindt u op www.zomerspel.be

Deze Boy of Summer zal er ook zijn, on saturday tenminste. Ik raad u dat ook aan want op zondag maakt ene Mr. Enigma zijn opwachting. Ik ken dat heerschap persoonlijk en geloof me, hij is in staat om met een eenvoudige vingerknip alle spellen die zich op dat moment op de 2000 vierkante meter beschikbare speelruimte bevinden zomaar weg te toveren. Zo goed is die man. Zeg niet dat u het niet wist.

Dominique

 

20:20 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zomerspel 2015 |  Facebook |

04-06-15

Rapoleon en Snellington

W1815

U wordt bevangen door de onbedwingbare drang de Slag bij Waterloo nog eens over te doen, maar u hebt slechts een kwartiertje?

Geen nood, W1815 toont u de (snel)weg.

U las het goed, de Slag bij Waterloo in 15 minuten. Soms zelfs minder.

Het spelmateriaal waarmee u dat klaarspeelt bestaat uit een kartonnen slagveld, een rode en een blauwe zeszijdige dobbelsteen, een handvol rode, blauwe, zwarte, witte houten balkjes en blokjes en 14 beiderzijds bedrukte kaarten - 8 voor Napoleon en zijn troepen en 6 voor Wellington en aanhang.

Uw beurt is simpel. U krijgt 1 actie en activeert daarmee, Napoleon of Wellington zijnde, een uwer eenheden. U dobbelt met een zeszijdige dobbelsteen, vergelijkt het resultaat met wat er op de corresponderende kaart van de geactiveerde eenheid staat - hoe hoger u dobbelt hoe beter - en voert dat resultaat uit. Dat kan verliezen opleveren, zowel bij u als bij uw tegenstander, of moreelverlies, of beide. Of extra eenheden, als u de Blücher divisie activeert. U hebt al begrepen dat u goed moet afwegen welke eenheid u wanneer activeert, en welke risico's u daarmee neemt.

Nadat u dit hebt gedaan doet uw tegenstander hetzelfde, rekening houdend met eventuele countermogelijkheden. Bepaalde eenheden kunnen immers, indien ze worden aangevallen, de aanvallende divisie extra zwaar treffen. De 'Grand Battery' bijvoorbeeld, Napoleons kanonnentrots, kan de Orange divisie van Wellington counteren met een +1 op het dobbelresultaat. Wellington denkt dus best even na vooraleer hij deze eenheid bestookt.

De balkjes van de divisies die worden uitgeschakeld worden aan de rand van het spelbord op het slachtofferspoor gelegd. Moreelverlies wordt voor beide partijen bijgehouden op een moreelspoor. Uw troepen vrolijk houden is van cruciaal belang, want hoe lager het moreel, hoe meer kans dat uw troepen eieren voor hun geld kiezen en op de vlucht slaan. U moet immers een 'vluchttest' doen van zodra bepaalde velden op uw slachtofferspoor worden afgedekt. Bij een vluchttest moet u lager dobbelen dan uw moreelwaarde op dat moment. Lukt u dat niet verliest u onmiddellijk. Dat gebeurt ook van zodra uw slachtofferspoor helemaal gevuld is. Geen nood, uw moreel start op 10. U hebt dus wat respijt. Een heel klein beetje respijt, dat zult u al snel merken.

Een door het oplopende slachtofferaantal en het verschijnen van de Pruisen getriggerde tijdsindicator geeft ook nog eens het tijdsverloop van de strijd aan, die naarmate hij stijgt het moreel van beide partijen extra ondermijnt.

Na een kwartiertje bent u klaar, wisselt u van kant, speelt u een tweede sessie en vergelijkt uw behaalde punten met elkaar. Die worden met een interessant telsysteem berekend, rekening houdend met het moreel van beide partijen, het aantal verloren divisies, de resterende cavalerie-eenheden en de verstreken tijd. De speler met de meeste punten wint.

Voetbal is oorlog!

De makers van het fantastische FUBA - een voetbalsimulatie die zijn gelijke niet kent - gaan hier een heel andere toer op, en hoe!

Geen troepenverplaatsingen (tenzij van het slagveld naar het slachtofferspoor), geen ingewikkelde manoeuvres, geen eindeloos opzoekwerk in de regels, een quasi onbestaande opzettijd en tonnen speelplezier zijn de belangrijkste kenmerken van dit heerlijke conflict. Kenmerken die diametraal staan ten opzichte van klassieke conflictsimulaties.

Met weinig spelmateriaal wordt hier een zeer leuke en historisch ook nog eens juiste weerslag gegeven van wat er op 18 juni 1815 bij Waterloo gebeurde.

Napoleons kanonnen die zich vastrijden in de modder, Hougoumont dat wordt veroverd op de Engelsen-geallieerden, divisies die in egelstelling gaan en daardoor in hun verdere acties worden gehinderd, aanvallen van Pruisische Blücher eenheden die door een briljante tegenaanval van de Guard divisie worden geneutraliseerd, de strijd om La Haye Sainte, De Lobau divisie die met ware doodsverachting de Pruisen van Blücher op afstand probeert te houden, het verlies van extra moreel door het wegvallen van hele divisies, de verovering van Plancenoit door de Pruisen, het zit er allemaal in. En nog veel meer.

En dat allemaal in een - intens is hier meer dan ooit een understatement - kwartiertje.

Napoleon en Wellington zelf komen uiteraard ook in actie, al kan u deze heerschappen slechts 1 keer in het spel activeren. Goed afwegen wanneer u hun interessante tactische en strategische vaardigheden gebruikt kan de sleutel zijn naar eeuwige roem.

Het zou mij niet verbazen indien dit eenvoudige, briljante en elegante spelsysteem niet door andere conflictspellen zou worden overgenomen. Dit systeem kan immers zomaar op elke historische of fictieve veldslag worden geënt. Ik kan bijna niet wachten. 

Het spelmateriaal is erg basaal: een kartonnen spelbord, een handvol houten spelonderdelen, 14 kaarten, een stevig regelwerk en een grote ziplock zak waar alles wonderwel in past. De kaarten zijn zeer sfeervol en mooi geïllustreerd. Het verdient aanbeveling ze te sleeven - ze worden immers geregeld omgedraaid tijdens het spelen - maar ze passen net niet in een standaard jasje. U moet dus met een groter formaat en een schaar aan de slag. Maar verder geen gezeur. Het worden verwaarloosbare kleinigheden van zodra u ze met het speelplezier als tegengewicht op de balans legt.

Opvallend is ook dat W1815, in tegenstelling tot het opgegeven spelersaantal van 2, ook solo heel erg lekker speelt. 

Hebt een zwak voor historische spelsimulaties  maar bent u van het 'drukdruk' type? Hier is uw kans.

U gaat echt niet weten wat u overkomt.

8,35 op de Plak-o-Meter

Dominique

 

W1815

U&P Games (2015)

Hannu Uusitalo

2 spelers vanaf 14 jaar

15 tot 20 minuten

 

22:00 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: w1815 |  Facebook |

01-06-15

Fronteintjes

Sylvion

Vandaag op Knack.be: vijf dingen die u meteen gelukkiger maken.

Als daar zijn:

Naar uw lievelingsmuziek luisteren.

Vijf minuten langer doorbrengen met iemand die u dierbaar is.

Buitenshuis gaan.

Iemand anders helpen.

Een nieuwe ervaring beleven.

Deze wetenswaardigheden zijn ontsproten aan het ongetwijfeld erg indrukwekkende en goedbetaalde brein van Paul Dolan, docent aan de London School of Economics.

Na intensief onderzoek van ondergetekende gedurende de voorbije twee weken moet ik echter stellen dat de heer Dolan het helemaal bij het verkeerde eind heeft. Er zijn er namelijk zes.

Het zesde ding is het volgende:

Een solosessie Sylvion spelen.

Het zit zo. De overheerlijke groene long van het Oniverse, waaruit alle leven ontspringt, wordt acuut bedreigd. Door 'De Verwoester' meerbepaald, een vuurdemon van de ergste soort. Die is er enkel en alleen op gebrand het woud met volledige inhoud te vernietigen. Daarvoor gebruikt hij vuurgeesten die hij als een verwoestend en vooral erg warm leger de wijde natuur instuurt. Deze vuurgeesten rukken in de rechtst mogelijke lijn op naar de Sylvion, de kern van het woud. Gaat die in de fik is het uit met de groene pret.

U, bewoner en behoeder van het woud, zou echter uw eigenste heldhaftige zelve niet zijn als u daar geen stokje voor zou steken.

Uw specialiteit en tegelijkertijd uw verdedigingsarsenaal: fonteinaanleg, boomplantacties en een klein legertje bosdieren - neem vooral dit laatste met een grote korrel zeezout (zie verder).

Vanuit vier stapels kaarten marcheren de vuurgeesten onherroepelijk richting Sylvion, over een 4x4 raster en elk met een sterkte van 1 tot 4. Aan de rand van dat raster, 12 groene kaarten die de laatste barrière vormen. Lekker groen aan de ene kant - daarmee start u - knalrood en vooral dood aan de andere.

U kunt de opmars van de vuurgeesten stuiten door het verdedigingsarsenaal van hierboven in te zetten, lees: u speelt vanuit uw verdedigingsstapel kaarten uit. Fonteintjes en bomen plaatst u strategisch in het 4x4 raster, de dieren zet u in om speciale acties te doen waarna ze naar uw aflegstapel verdwijnen.

Met fonteinen - sterkte 1 tot 4 -  kunt u de vuurgeesten bestrijden. Als ze gelijk of sterker zijn tenminste. Zijn ze zwakker gaan ze sissend ten onder als ze door een vuurgeest worden gepasseerd.

Bomen hebt u nodig om uw woud heel te houden, maar u ziet hier wel gelijk met een probleem. Ze hebben immers geen weerstand. Een vuurgeestje met sterkte 1 legt elke boom, hoe groot ook, onmiddellijk in de as. Wat uw bomen dan weer wel hebben is levenskracht, 1 tot 4. En die hebt u op het einde van het spel nodig om uw randvelden weer groen te krijgen. U moet dus goed opletten waar u uw aanplantacties uitvoert.

Ook de fauna van uw groene long komt u te hulp. Met olifanten verjaagt u vuurgeesten van het slagveld, egels vernietigen onmiddellijk een verwoestingskaart van zodra die opduikt - verwoestingskaarten zijn kaarten die de vuurgeesten oppompen - uilen laten u toe extra kaarten te trekken tijdens uw beurt, herten herstellen de randkaarten (u mag ze weer van rood naar groen draaien), duiven gaan met de bovenste kaarten van de verwoestingsstapels aan de haal, eekhoorns geven u een inkijk op wat er zoal komen gaat, vissen helpen u andere kaarten makkelijker uit te spelen en met walvissen - u leest het goed: walvissen - kunt u vuurgeesten drie velden in gelijk welke richting verplaatsen.

Uiteraard zitten de vuurgeesten ook niet stil. Zij krijgen de steun van verwoestingskaarten die hen krachtiger maken, windkaarten die hen extra snel verplaatsen, droogtekaarten die rechtstreeks ingrijpen op uw handkaarten en demobilisatiekaarten die kaarten uit uw aflegstapel uit het spel halen. Dat zijn niet zo'n leuke dingen voor uw groene vingertjes.

Een beurt - u begint met een starthand van 8 en trekt elke ronde 3 kaarten bij (veel te weinig zoals u al snel zult merken) - volgt steeds hetzelfde stramien. De bovenste kaarten van de verwoestingsstapels worden opgedekt en uitgevoerd, de vuurgeesten bewegen zich onherroepelijk richting overkant, al dan niet de confrontatie met fonteinen en bomen aangaand, u trekt kaarten bij op hand en speelt die vervolgens zo efficiënt mogelijk uit.

Na de verplaatsing van de vuurgeesten moet u altijd even nagaan of u niet in het stof, of beter as, hebt gebeten. Elke vuurgeest die de oversteek naar het randveld maakt verplicht u immers een aantal randkaarten gelijk aan de sterkte van de vuurgeest naar de rode zijde te draaien. Toont uw volledige rand op eender welk moment dieprood verliest u onmiddellijk.

Houdt u het vol tot de laatste verwoestingskaarten worden getrokken volgt er nog een laatste massale aanval van de vuurgeesten, die dan allemaal tegelijk en in één keer proberen door te stoten naar het randveld. Daarna wordt duidelijk of uw aanplantacties hun nut hebben bewezen. Elke boom die de aanval heeft overleeft draagt immers zijn levenskracht over op de randkaarten, wat wil zeggen dat u per levenspunt een randkaart van rood naar groen mag draaien. Hebben alle randkaarten een groene kleur wint u. In elk ander geval delft u het onderspit. Dit laatste is schering en inslag, dus blijven proberen.

Groenieten geblazen!

Sylvion, beste medespeler, is solo genieten van begin tot einde. In de Oniverse reeks, die verder bestaat uit Onirim en Urbion, steekt Sylvion er met tak en kruin bovenuit.

U wordt hier immers voor een uitdaging geplaatst om duimen en vingers bij af te likken. Een uitdaging die de term kaartmanagement een geheel nieuwe dimensie geeft.

En dan heb ik het nog niet gehad over het unieke drafsysteem waarmee u voor u uw opdracht aanvat uw verdedigingsdeck moet samenstellen. Een spel in het spel als het ware. In deze draftfase worden erg leuke dingen gedaan met randkaarten, verdedigingskaarten en vooral keuzestress.

Ik heb het ook niet gehad over het feit dat aan de kaarten die u wil uitspelen een prijskaartje hangt: andere kaarten namelijk. Als notoir San Juan liefhebber kan ik dit zeer appreciëren.

Wat ik hierboven ook nog niet heb aangesneden is het feit dat u ook nog eens met twee uitbreidingen aan de slag kunt, de uitmuntende verwezenlijkingen en de verraadkaarten (ook lieftallige eekhoorntjes durven u al eens een mes in de rug steken) en de elementen, waarin u de strijd moet aanbinden met steenregens, tornado's, zuurmeren en geisers (al kunt u deze laatste, mits goede timing, ook in uw voordeel gebruiken). En als u al helemaal masochistisch bent aangelegd kunt u ook de verwoestingspion in het spel integreren, een bijtgraag en zeer explosief ettertje dat een ware ravage op het slagveld aanricht. Als u niet oplet.

Over het spelmateriaal niks dan goeds. U moet wel in zijn voor het artwork dat hier wordt geëtaleerd, maar het speelplezier zal eender welke visuele hindernis al snel naar de vergetelheid katapulteren. Een mooie doos met groene vilten inlay krijgt u hier trouwens aangeboden, mooi afgedekt met uitklapbare vuurmuren en een bosrand. Sleeven kunt u vergeten, u krijgt de kaarten dan niet meer opgeborgen.

U kunt ook voor een duo sessie gaan, maar die is eigenlijk alleen aan te raden als u de helft van een koppel bent dat al jaren niet meer met elkaar spreekt of als u uw partner eindelijk eens voor enkele minuten stil wil krijgen. U deelt dan uw verdedigingsdeck door twee  en speelt dan afwisselend ofwel kaarten uit of u betaalt voor wat uw medespeler uitspeelt. Maar zozo, als u het mij vraagt.

Wilt u gààn voor het bos, zoekt u een unieke speelse solo-ervaring, houdt u van uitdagende kaartspellen en hebt u er niks op tegen dat uw buren u op zekere dag al juichend door de tuin zien rennen met een geïmproviseerd gewei op uw knikker, sla dan gerust toe.

7,97 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Sylvion

Z-Man Games (2015)

Shadi Torbey

1 tot 2 spelers vanaf 14 jaar

30 minuten

 

 

19:19 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sylvion |  Facebook |

10-05-15

Door de bomen, het bos.

Arboretum

Ik geef toe, medespeler, wandelen is niet bepaald mijn favoriete bezigheid.

Aan tafel dan weer wel, als ik het in mijn eigen pas aangelegde arboretum kan doen.

Dat levert immers punten op, en met een beetje geluk genoeg punten om te winnen. Altijd goed voor het imago, groen in dit geval.

In Arboretum, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers in de toch wel erg interessante kaartspellijn van Z-Man Games, kunt u uw groene vingers figuurlijk aan het werk zetten.

Een bos aanplanten is hier heel eenvoudig hoor, een winnend bos vraagt al heel wat meer aandacht.

U krijgt 7 boomkaarten op hand, opent, schurkend tegen de gedekte trekstapel aan, uw eigen aflegstapel en gaat aan de slag.

U trekt 2 kaarten van de gedekte trekstapel en/of de aflegstapels van uw tegenstanders, speelt een handkaart uit in uw eigen arboretum (die moet grenzen aan een reeds uitgespeelde boomkaart) en legt vervolgens een (hopelijk) niet gewenste kaart op uw persoonlijke aflegstapel, alwaar ze grijpklaar ligt voor uw kwijlende tegenspelers.

Is de gedekte trekstapel leeggeplukt kunt u met uw collega boswachters aan de puntentelling beginnen.

En nu wordt het interessant.

U hebt na afloop immers nog een handvol boomkaarten in uw knuistjes. En die moet u gebruiken om uw wandelpaden te kunnen scoren.  Hebt u in een boomsoort de hoogste totale waarde op hand mag u immers bewonderend gaan wandelen in uw arboretum. U start bij de boomsoort die gescoord wordt en wandelt naar eenzelfde boom op een wandelpad van bomen met een opstijgende kaartwaarde - er mogen andere boomsoorten op het pad liggen.

Het verdient hier aanbeveling het in andere omstandigheden altijd kloppende spreekwoord 'door de bomen het bos niet meer zien' hier even naast u neer te leggen en de bomen, en die van uw tegenspelers, toch maar goed in de gaten te houden.

Want dat scoren op het einde, daar moet u lang vooraf al op focussen. Zowel wat aanplanten als bijhouden betreft.

Elke boom in een wandelpad scoort 1 punt. Als het een wandelpad van minstens 4 kaarten met dezelfde soort bomen betreft scoort u per kaart nog een punt extra. U scoort 1 extra punt als de wandeling begint met een boom van waarde 1 en 2 extra punten als de laatste boom op uw wandelpad waarde 8 heeft.

Die boompjes met waarde 8 dan. Het is verleidelijk om die op hand te houden om een hoge kaartwaarde voor te leggen bij het scoren ware het niet dat een 8 gelijk wordt geneutraliseerd als een tegenspeler de kaart met waarde 1 in die boomsoort toont.

Het voorgaande in acht genomen hebt u gelijk al door dat u van goeden en planmatige huize moet zijn om een sessie Arboretum winnend af te sluiten.

Boomchirurg

Boomchirurgie, dat was het eerste woord dat in mij opkwam na mijn eerste sessie. U moet hier immers met dodelijke precisie het eindspel en het scoreverloop voorbereiden.

Dat wordt nog extra bemoeilijkt door uw diep verlangen al uw kaarten op hand te houden, ten eerste omdat ze zo goed zijn en ten tweede omdat u uw tegenspelers geen voorzetjes wil geven. U gaat de verplichting dat u op het einde van  uw beurt een kaart op uw aflegstapel moet leggen, grijpklaar voor uw tegenstanders, hartstochtelijk haten. Echt haten. Die van uw tegenspelers gaat u dan weer hartstochtelijk liefhebben. Tenzij ze u in een valletje willen lokken natuurlijk.

Maar dat doet niets af aan het speelplezier, het maakt er zelfs deel van uit.

Ook leuk is dat u door de juiste kaarten op hand te hebben op het einde uw tegenstanders kunt beletten van te scoren, zelfs als u zelf geen enkele gelijkaardige boomsoort hebt aangeplant. Andere boswachters punten ontzeggen, medespeler, is hier even belangrijk als zelf punten scoren.

Het spelmateriaal, 80 kaarten (10 boomsoorten met waardes van 1 tot 8), een mooie en zeer korte handleiding van vier kleine velletjes en een zeer handig stapeltje scoreformuliertjes is dik in orde. U gaat echt genieten van de boomillustraties, kleurrijk en vooral zeer sfeervol. Ook een duim omhoog voor de stijlvolle verpakking en de handige inlay.

De opgegeven speelduur van 30 minuten is niet gelogen. De kans is trouwens erg groot dat u na afloop gelijk met nieuwe aanplantingen begint.

Arboretum speelt erg vlot met elke opgegeven spelersaantal, ook een pluspunt.

Arboretum is een kaartspel waarvan u zult genieten als u graag naar mooie plaatjes kijkt waar u rustig van wordt, een liefhebber van mooie tableaus bent, niet opziet tegen een uitdagende prikkeling van uw grijze massa, aan uitspeelverleidingen kunt weerstaan en figuurlijke groene vingers hebt.

Wandelschoenen niet vereist.

7,5 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Arboretum

Z-Man Games (2015)

Dan Cassar

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

13:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: arboretum |  Facebook |

03-05-15

Amerislasher

Camp Grizzly

Aaah, de zomer. Het zonnetje, de blauwe lucht, de vogeltjes, de krekeltjes, het kabbelende water, de loomheid, de vrijheid, de schijnbare eindeloosheid, de hormonen, de vakantieliefde, de kampplaats, de houten slaapbarakken, het kampvuur, ...

En Otis.

Met zijn berenmasker.

Otis, met zijn schijnbare trage loopje.

En zijn angstaanjagende berenklauw - is dat daar geronnen bloed op het uiteinde?

Otis, die de bossen goed kent.

En de wandelpaden.

Otis, met zijn dubbele meter.

En zijn gehechtheid aan het donker.

Otis, met zijn behoefte aan bloed.

Van kampeerders, bij voorkeur jong.

Vannacht bijvoorbeeld.

Als u nu nog niet in de stemming bent, medespeler, weet ik het niet meer.

Camp Grizzly, een bordspel voor 1 tot 6 spelers, is ontegensprekelijk de meest intense thematische ervaring die ik de laatste jaren in bordspelwereld heb mogen meemaken. En ik heb in die jaren al wat zien passeren op allerhande tafelbladen.

Het is simpel. We schrijven het jaar des heren 1979 en u bent als begeleider van klein vakantiegrut op vakantiekamp in een niet nader genoemde idyllische, bosrijke locatie in Amerika.  

Allemaal heel erg leuk en educatief verantwoord en de vakantiestemming superlatieven kunnen niet op, maar er is toch een korreltje zand in de machinerie van uw ontspannend uitje geslopen, zeg maar gelijk een hele zandstorm. De Otis van hierboven.

Die hangt immers ook rond in de bossen die u met uw roedel welpjes frequenteert en zijn messen,  vooral zijn 'handige' berenklauw, zijn geslepen. Letterlijk. Ernaar kijken alleen al staat gelijk met een snijwonde oplopen.

Dat u zwaar in de problemen zit wordt al snel duidelijk als Mr. O. op een avond onaangekondigd en snijklaar tijdens het gezellige kampvuur opduikt. Gevolg: chaos en paniek, twee woorden die het verdere verloop van de avond kernachtig samenvatten. De kleine kampeerders die u onder uw hoede hebt stuiven alle richtingen uit, een reactie die u tot onmiddellijke imitatie aanzet. 

De aanknop van de roetsjbaan werd ingedrukt, medespeler. En geen uitknop te vinden.

En roetsjen zult u.

Terwijl u roetsjt denkt u alleen aan ontsnappen. Het minibusje flitst door uw geest. Maar waar liggen de sleutels weer? En de batterij, had iemand van de collega's die er niet uitgehaald om zijn platenspeler aan te drijven? Of vluchten over water misschien, met de kano's? Of een noodroep uitzenden vanuit de uitkijktoren? En stond er in de schuur ook niet iets wat ons kan helpen ontsnappen?

Dat zijn goede ideeën, ware het niet dat u voor elk vluchtscenario enkele spulletjes moet verzamelen om het in gang te kunnen zetten. Verspreiden en verzamelen dus. Maar is dat wel een goed idee met een seriemoordenaar in de buurt, en in het donker?

Voilà, uw eerste keuzestressmoment is een feit. Het eerste van een lange, schier eindeloos heerlijke, reeks waarin u beweegt, zoekt, vecht, vlucht, overlegt en - reken er niet teveel op - hopelijk ontsnapt.

Alle clichés van het genre zijn aanwezig. Uw collega begeleiders bestaan onder andere uit de scream queen, de stoere en knappe bonk en de nerd. Gelukkig hebben ze allemaal wel een vaardigheid die de balans in uw voordeel kan doen overhellen. Jody bijvoorbeeld overstijgt zichzelf als hij het gevecht met Otis alleen aangaat en hij mag de acties van bijna alle cameo's - later meer hierover - negeren. Niet slecht. Of beter nog, Sherry. Die kent de bospaden, de geliefde shortcuts van Otis - alwaar de andere kampeerders nogal eens verloren durven lopen -, als geen ander. C.J. word dan weer sterker als hij samen met collega's Otis bevecht en kan ongelooflijk hard rennen. Tracy, de scream queen in het gezelschap, kan door tactisch gekrijs Otis naar haar toe lokken. 

Het gezelschap krijgt bij spelaanvang ook nog enkele overlevingskaarten toegestopt die later in het spel erg handig blijken. Crawlspace - een van mijn persoonlijke favorieten - is er zo eentje. Daarmee kunt u uzelf in hoge nood, een regelmatig terugkerende gemoedstoestand in dit spel, eenmalig de kruipruimte van een barak inwurmen, buiten bereik van Otis.

De Cabin Trekstapel dan, hier bewust met een hoofdletter geschreven. U moet altijd een kaart van deze stapel trekken op het einde van uw beurt, tenzij u ervoor kiest om de barak waarin u zich bevindt te doorzoeken. De stapel is samengesteld uit plot twists, cameo's, de kleine kampeerders die zich hebben verstopt maar toch nog grote diensten kunnen bewijzen, wapens en andere handige hulpmiddelen. En 'tart het noodlot kaarten' - wees gerust, zelfs u gaat in dit spel op een bepaald moment iets heel dom doen. Maar waarvoor u het meest bevreesd zult zijn, zijn de 'Otis Strikes!' kaarten. Bloedrood, potentieel dodelijk en vooral erg onberekenbaar. 

U hebt het al door, medespeler, paniek en pure angst worden uw trouwe metgezellen op deze o zo rustig begonnen avond. Paniek doet u gelukkig sneller rennen dan Usain Bolt. Voor een acute angstaanval moet u meer beducht zijn, want dat durft een mens al eens verlammen. Letterlijk. En zo maakt u het Otis wel heel makkelijk.

Maar ziet, vlak voor u het hoekje dreigt om te gaan kent u nog een fysieke heropleving waardoor uw mobiliteit plots weer de hoogte in gaat. U rent tenslotte om uw leven, nietwaar?

U denkt alleen aan uzelf en uw eigen hachje? Dat kan. Zorgen dat u, en u alleen de spullen voor de grote finale in uw rugzak hebt zitten en op uw eentje de ultieme confrontatie met Otis aangaan. Echte kampeerders denken echter ook aan hun vrienden en zien er niet tegenop om stijf van de stress even te staan wachten op het afspraakpunt. Of, sterker nog, zichzelf op te offeren. 

En ondertussen maar hopen dat de cameo's, letterlijk bordkartonnen figuren, door het rigide nastreven van hun eigen agenda, geen stokken in de wielen steken. Zo loopt er bijvoorbeeld eentje rond die zo zijn eigen plannetjes heeft met de sleutels van de minibus, de hele sleutelbos tout court eigenlijk. En er alles aan zal doen om die als het eerste te bemachtigen. Niet bepaald handig als u weet dat sommige barakken gewoon op slot zijn. Zo ontstaat een race tegen de tijd binnen de race tegen de tijd als het ware, eentje die u best winnend afsluit. Cameo's gaan trouwens gelijk het hoekje om als ze Otis tegen het lijf lopen. En Otis wordt sterker én sneller naarmate hij meer slachtoffers maakt, mooi bijgehouden op het 'body count' spoor. Het is eens wat anders. Sterker worden wil zeggen dat zijn mobiliteit toeneemt en dat hij meer schade doet. 13 slachtoffers en u moet weer naar het kampvuur, daar waar het allemaal begon, voor een ultieme confrontatie, een confrontatie die met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet in uw voordeel zal aflopen.

Filmische ervaring

Otis, het is op zijn zachtst gezegd een intrigerend spelpersonage, mogelijk het meest intrigerende dat ooit een tafelblad heeft beroerd. De makers beloven trouwens dat we in de toekomst - de eerste uitbreidingen zijn op komst - meer over zijn achtergrond en bizarre levenswandel te weten gaan komen. Dat is echt iets om naar uit te kijken.

Wat de kerel zo beangstigend maakt is zijn vaardigheid om plots uit het niets op te duiken en weer te verdwijnen, met als enige doel u het hoekje om te helpen. Zijn miniatuurtje troont ook ver boven die van de spelers uit, wat hem op het spelbord nog indrukwekkender en dreigender maakt.

Het spelmateriaal is functioneel en u behoudt tijdens het spelen te allen tijde het overzicht. Dat mag ook wel als het redden van uw vege lijf uw hoofdbezigheid is.

Camp Grizzly is een duur vogeltje, maar ik kan u wel garanderen dat u een thematische onderdompeling krijgt voorgeschoteld zoals u tot nu toe nog nooit hebt meegemaakt.

De fantastische illustraties dragen daar ontegensprekelijk hun steentje toe bij. Kan moeilijk anders met een illustratrice, Austin Madison, die beroepshalve storyboards maakt en, zo blijkt, van niemand nog lessen te leren heeft wat visuele sfeerschepping betreft. Mede door haar tekenwerk wordt u helemaal in het thema opgezogen. Zo diep zelfs dat u na afloop van uw eerste sessie er gelijk weer in wil. En dat kán, want de speelduur laat meerdere avonturen op een avond toe.

U kunt het loodje leggen in dit spel, maar ik heb nog geen spel met spelereliminatie gespeeld waar de doden zo aandachtig, meevoelend en betrokken vanuit het graf zaten mee te kijken.

Vier mogelijke eindes zijn er, elk met twee verschillende aflopen. U kiest tijdens het spelen waarvoor u uiteindelijk gaat, al zult u moeten bijsturen als een van de cameo's uw plannen doorkruist. Dat zorgt voor spanning en afwisseling. Uw flexibiliteit wordt in dit spel dan ook danig op de proef gesteld.

U kijkt graag naar slasherfilms? Stoppen daarmee, de lichten in de woonkamer een beetje dimmen en vervolgens met enkele vrienden Camp Grizzly op tafel leggen. Ik garandeer u dat u veel banger zult zijn dan voor de buis. En doe het vooral thuis, want als u na afloop nog alleen de nacht in moet zult u, meer achterom kijkend dan goed voor u is, niet weten waar u het hebt.

U praat na afloop van een spel graag na over wat u overkwam? U houdt van verhalen die altijd anders lopen? U ziet er niet tegenop het slechtste én het beste bij uw medespelers naar boven te zien komen? U vergeet graag de tijd? U bent al jaren op zoek naar dé spel-er-va-ring? U kunt tegen een nachtje woelen in bed? U vond 'In de sporen van Marco Polo' nogal droogjes? Dan moet u er dringend eens uit. Ik weet trouwens een leuke kampplaats...

U pronkt graag met uw lievelingsbutton 'Proud to be an Ameritrasher'? Onmiddellijk afrukken die handel, en pas weer opspelden als deze parel in uw schap staat.

8,92 op de Plak-o-Meter.

Wat een spel!

Dominique

 

Camp Grizzly

Ameritrash Games (2013)

Jason Topolski

1 tot 6 spelers vanaf 18 jaar

60 minuten

 

12:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: camp grizzly |  Facebook |

01-05-15

010

One Zero One

Ga er maar even bij zitten, medespeler, want als u zich aan dit kaartspelletje waagt bent u mogelijk een dikke nul.

In dit zeer geslaagde, maar erg lichte, kaartspelletje voor twee schrijft u samen aan een computerprogramma. Een kleintje, vijf regel slechts, en in binaire code. O of 1 dus. Elke speler neemt een van deze twee protagonisten voor zijn of haar rekening.

Hebt u samen de vijf lijntjes met commando's volgeschreven trekt het programma zich door de activatie van de 'run' kaart onherroepelijk op gang. Zich op gang trekken betekent hier de winnaar bepalen.

Gek genoeg valt het toch verwachte harmonieuze samenspel van beide protagonisten hier nergens te bespeuren. Ze willen allebei immers in elke programmaregel de meerderheid halen, want dat levert aanzien en vooral punten op. 10 in de eerste regel tot zelfs 50 in de laatste. Slaagt u erin in elke regel de hoofdrol op te eisen - ik moet het alvast nog zien gebeuren - levert dat u een verpletterende overwinning met niet minder dan 150 punten op.

Beginnend in regel 10 worden om beurt de programmaregels volgeschreven. Wilt u beginnen schrijven aan de volgende regel moet de vorige minstens 3 kaarten bevatten.

Eentjes en nullen zonder meer doen gewoon wat ze doen, eentjes of nulletjes aan de programmaregel toevoegen. Interessant wordt het echter helemaal als er speciale commando's worden uitgespeeld. Die commando's staan op de kaarten aangegeven en afhankelijk van hoe u de kaarten uitspeelt, naar welke richting het commando wijst, gebeurt er iets leuks.

Het 'ENTER' commando doet de doelkaart naar de eerstvolgende vrije plaats in de onderliggende rij verhuizen.

Het 'DELETE' commando verwijdert de doelkaart uit het spel.

De 'IF... THEN...' opdracht draait de doelkaart naar de andere zijde. Een 1 wordt een 0 en omgekeerd.

De 'PRINT' opdracht laat u toe in het doelveld een extra kaart te spelen.

'SAVE' beschermt de kaart zelf en de doelkaart waaraan ze grenst.

Dat waren de basiscommando's. Wil u wat afwisseling kunt u ook nog met 'CUT & PASTE', 'GOTO 10', 'IF... THEN... ELSE...', 'REM' en 'SYNTAX ERROR' aan de digitale slag.

Enter

ICT-ers, een opvallend prominente subgroep binnen het spelersgild, gaan zich hier onmiddellijk thuis voelen. Toch zullen ze, ondanks hun aanvoelen dat ze altijd het thuisvoordeel meehebben, geregeld worden afgeslacht door mensen die de 'del' toets als een scheldcommando zien. Dat komt door het (on)geluk bij het trekken van de kaarten.

Revanches dienen zich echter onmiddellijk en gegarandeerd aan, want de speelduur is extreem kort. In 10 of 15 minuutjes bent u klaar. Kan ook moeilijk anders als u slechts over een persoonlijk stapeltje van 17 kaarten beschikt.

One Zero One is compact, op een wipje uitgelegd, interessant, ontspannend en verrassend genoeg elke weer anders.

Wat de grafische omzetting betreft kan ik kort zijn: veel saaier gaat u ze niet vinden. Stoort dat? Neen. Gezien het thema, eigenlijk toch mooi geïmplementeerd hier, mogen we eigenlijk ook niet meer verwachten.

De verpakking mocht nog iets kleiner, al kunt u alle kaartjes met beschermhoesjes er dan weer zonder problemen in kwijt. 

Samengevat? Kortdurend en interessant kaartvermaak in een digitale setting, waarbij elke speler evenveel kans maakt op de overwining. Meer hoeft dat voor ondergetekende soms echt niet te zijn.

6,9 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

One Zero One

The Game Crafter LLC / Grail Games (2013)

David Harding (II)

2 spelers vanaf 8 jaar

15 minuten

 

 

 

14:51 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: one zero one |  Facebook |

26-04-15

Gemeen graaien

Grim End Manor

Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. Een waarheid als een naar een trein starende koe en zeer van toepassing op Grim End Manor, een Victoriaans getint kaartspelpareltje dat in elke verzameling thuishoort. Waarmee ik gelijk met de deur in huis val.

Niet dat u in het spel zelf het kleine eert. U hebt immers uw zinnen gezet op het landgoed uit de titel en u probeert met alle middelen het budget bijeen te schrapen om het domein het uwe te maken. 10 goudstukken moeten volstaan, waarvan u er bij spelaanvang al 2 in uw bezit hebt. U moet echter afrekenen met 1 tot 5 concurrenten, met als gevolg dat u, naast een op het eerste gezicht onschuldige aanpak, ook de grove middelen inzet.

Aanpakken doet u hier met personages die u al draftend aan uw kant schaart. Vijf per ronde, waarna u die om de beurt uitspeelt en vervolgens hun vaardigheid activeert. Dat kunnen onmiddellijke en eenmalige handelingen zijn, maar er zijn er ook die pas op het einde van een ronde in actie schieten of tijdens de hele ronde actief blijven.

Laten we de protagonisten van een spelletje voor twee  - het spel is voor elk opgegeven spelersaantal mooi gestroomlijnd en daarbovenop extreem moduleerbaar - even onder de loep nemen.

De bankier: die doet op het einde van een ronde, als hij nog in het spel is, een speler naar keuze 2 goudstukken inleveren. Wordt hij echter tijdens de ronde vermoord of afgelegd krijgt de controlerende speler 1 goudstuk.

De landheer (2): speelt u 'm uit krijgt u onmiddellijk 2 goudstukken

De wachter: van zodra hij wordt uitgespeeld beschermt hij de andere personages van de controlerende speler tegen diefstal en de verwissel-actie (waarbij personages tussen spelers onderling wisselen).

De verpleegster: zij beschermt uw andere uitgespeelde personages tegen moord - jawel! - acties.

De collie (de hond, inderdaad): laat u toe een kaart van de trekstapel te trekken waarna u een kaart uit uw hand op de aflegstapel moet leggen. Een speler die de collie vermoordt verliest onmiddellijk al zijn goudstukken. Dat zal 'm leren, de dierenbeul!

De student: wordt bij het uitspelen ingeruild tegen een kaart uit het kerkhof - bij aanvang van elke ronde is er sowieso al 1 graf bezet door een willekeurig gekozen personage - waarna deze 'Lazarus' onmiddellijk wordt geactiveerd.

De beul: stelt een personage in het spel terecht en krijgt daar vervolgens een goudstuk uit de bank voor.

De struikrover: steelt een goudstuk bij een speler naar keuze en krijgt vervolgens nog een extra goudstuk voor elke koetsier in het spel.

De bedelaarster (2): krijgt een goudstuk van de speler(s) met het meeste goud. Wordt ze later in de ronde vermoordt krijgt de controlerende speler een goudstuk.

De koetsier: mag 2 kaarten in het spel omwisselen.

De straatkat: steelt op het einde van de ronde een goudstuk van een speler. Ze kan ook niet worden vermoordt of door een andere actie worden beïnvloed. Ze gaat er echter onmiddellijk vandoor als de collie wordt uitgespeeld.

De tuinman (2): levert u op het einde van de ronde 2 goudstukken op. Als hij wordt vermoordt verliest de controlerende speler onmiddellijk een goudstuk.

De waarzegster: verplicht een andere speler onmiddellijk een kaart uit te spelen. Op het einde van de ronde levert ze de controlerende speler 1 goudstuk op.

De prostituee: doet een speler naar keuze een uitgespeelde kaart - ze mag de collie niet aanduiden - afleggen, vervolgens steelt ze bij diezelfde speler een goudstuk.

De barbier: vermoordt een uitgespeeld personage van de speler die hem uitspeelt, waarna diezelfde speler een goudstuk van de bank krijgt toegestopt.

De politieagent: mag een uitgespeeld personage met een steelactie van een andere speler afleggen, waarna de eigenaar van die kaart een goudstuk aan de bank moet inleveren.

De grafschenner: mag een kaart op het kerkhof kiezen, waarna hij de 'als deze kaart wordt uitgespeeld' actie mag gebruiken.

De moordenaar: doet wat zijn naam al aangeeft en steelt vervolgens een goudstuk van de eigenaar van het vermoorde personage.

Het kamermeisje (2): krijgt op het einde van een ronde 1 goudstuk per uitgespeelde landheer of ze mag op het einde van een ronde een goudstuk bij een speler naar keuze stelen.

De heks: mag als enige buiten de beurt gespeeld worden. Ze mag dan het doelwit van een 'als deze kaart wordt uitgespeeld' actie wijzigen.

De cipier: mag eender welk uitgespeeld personage verwijderen, waarna hij 1 goudstuk krijgt uitbetaald.

De gekke uitvinder: verwijdert 2 personages uit het kerkhof en mag vervolgens de bovenste kaart van de trekstapel uitspelen. Als hij wordt vermoordt levert hij ook nog eens een goudstuk op.

Neem de hoger genoemde personages nog eens rustig door en zoek de combo's.

Speelt u met meer dan 2 spelers zult u ook nog kennismaken met de wetenschapster, de intrigant, de priester, de toneelschrijfster, de vrijmetselaar, de boodschapper, de brigadier, de begrafenisondernemer, de dief, de koningin, de zigeunerin, de dorpsidioot, Pietje de Dood himself, de alchemiste en de professor.

Samengevat: u draft, u speelt om de beurt een kaart uit, u activeert die kaart en u doet dat tot iedereen zijn handje leeg heeft gespeeld en de 'op het einde van de ronde' acties worden geactiveerd. Heeft op het einde van een ronde een speler 10 goudstukken of meer wint de rijkste speler. Is dat niet het geval begint u een nieuwe, waarbij alle kaarten weer worden verzameld, opnieuw worden geschud en gedraft.

Soft spot

Ik val nog maar eens met de deur in dit Victoriaanse huis, medespeler. Ik ben hier helemaal weg van.

Grim End Manor bespeelt om te beginnen al met verve mijn soft spots wat spelmateriaal aangaat. Spelregels die niet beknopter of duidelijker kunnen zijn, prachtig geïllustreerde kaarten, een mooi blikken omhulsel waarin uw kaarten - zelfs als u ze voorziet van een beschermend jasje - en de rest van het spelmateriaal perfect passen, goudklompjes verborgen in een klein stoffen buideltje, geen enkel dissonant element valt hier te bespeuren.

Maar ook mijn soft spots wat speelplezier betreft worden hier volop gemasseerd. Leuke combo's, bluf, inschatting van uw tegenstanders, spanning, tactiek en strategie, tafelpraat, moduleerbaarheid, een korte speelduur en, vooral met 2 en 3 spelers, een intrigerend robbertje kaartspelen van heb ik je daar. 

U  komt tijdens de draftfase ongeveer te weten welke personages er in de lopende ronde zitten, maar u weet niet alles. De eerste 2 kaarten die u in het begin van de draftfase voor u houdt - er worden telkens 2 kaarten gedraft - kent u en u alleen. Wil u een verrassing achter de hand houden kunt u bijvoorbeeld de gekke uitvinder uitspelen, al kan het resultaat ervan, zoals het een gekke uitvinder betaamt, ook vol in gezicht ontploffen. Zo zit dit spel vol leuke en spannende momenten - mijn eerste sessie met 2 zal ik niet gauw vergeten - en het fluctueren van uw goudvoorraad en uw worsteling om die tot op de magische hoeveelheid van 10 te krijgen generen echt spelgenot. Inwendig kirren van plezier doe ik als dit op tafel ligt.

Timing is ook belangrijk. Wanneer welke kaart uitspelen? Wanneer risico's nemen? Wanneer voor zekerheid gaan? Low profile blijven of gelijk als een gek beginnen graaien? Het zit er allemaal in, in dat stapeltje van 71 kaartjes.

Houdt u van toegankelijke kaartspellen met directe interactie, bluf, spanning, tafelpraat, duidelijkheid en hebt u een zwak voor het Victoriaanse tijdperk? Toeslaan.

Toppertje!

8,6 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Grim End Manor

Bushbaby Games (2014)

Ashley Beardsall

2 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten

 

13:57 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grim end manor |  Facebook |

12-04-15

THE Withes

Broom Service

In dit bordspel voor 2 tot 5 spelers neemt u de rol aan van heksen, druïden, feeën of verzamelaars. In die hoedanigheid verzamelt u drankjes, tovert u hinderlijke wolken weg en bezorgt u toverdrankjes aan hen die erom vragen. Deze laatste sujetten bevinden zich in ronde of rechthoekige torens op het beiderzijds bedrukte spelbord. U vindt ze terug in heuvels, heidegebieden, bossen en bergen.

Vanuit twee uitgangsbasissen - rijkelijk van torentjes voorziene kastelen - vliegt u op weg naar persoonlijke voorspoed (overwinningspunten). Hoe verder u zich beweegt van uw startplaats, hoe lucratiever uw leveringen worden.

U moet dus verzamelen, bewegen (vliegen), toveren en leveren.

Dat doet u door het uitspelen van karakterkaarten. Elke speler heeft er 10 op hand en die zijn voor iedereen gelijk. Daaruit kiest elke speler er 4 die hij tijdens de lopende ronde wil inzetten.

Vruchten-, kruiden- en wortelverzamelaars doen wat hun naam al aangeeft. Ze verzamelen de ingrediënten voor vruchten-, kruiden- en worteldrankjes. Ze trekken ze gelijk ook op flesjes, klaar voor verzending.

Met de bergheksen, heideheksen, heuvelheksen en woudheksen verplaatst u zich over het spelbord om her en der drankjes af te leveren. Wilt u echter leveren moet u zich eerst naar een toren verplaatsen.

De berg- en daldruïdes leveren ook drankje af, maar ze moeten zich niet eerst verplaatsen zoals de hoger genoemde heksen.

Weerfeeën, hier opvallend aan de mollige kant, zet u in om wolken weg te toveren. Die verhinderen immers de toegang tot bepaalde, soms erg lucratieve, gebieden. Weggetoverde wolken leveren op het einde van het spel extra punten op. Om die punten is het u uiteindelijk allemaal te doen.

De clou van het spel is dat elke karakterkaart u uit twee mogelijke acties laat kiezen, een moedige en een laffe. Een laffe actie mag u onmiddellijk uitvoeren, voor een moedige actie - uiteraard veel sterker dan de laffe - moet u wachten tot elke speler aan de beurt is geweest. Want speelt iemand anders de moedige actie van hetzelfde karakter uit - er is bedienplicht - kunt u uw moedige actie op uw buik schrijven. U hebt al begrepen dat bij het begin van een ronde een moedige actie aankondigen niet bepaald slim is. De kans dat u wordt overboden is immers aanzienlijk.

Met de moedige actie van een heks kan ze naar een aangrenzend gebied vliegen en gelijk een flesje drank afleveren voor punten, met de laffe actie mag u zich enkel naar een aangrenzend gebied verplaatsten.

Met de moedige actie van de druïdes levert u ook drankjes af en krijgt u bovenop de punten van de betreffende locatie ook nog eens 3 bonuspunten op uw conto bijgeschreven. Bijschrijven doet u op een handig scorespoor dat het spelbord omringt. Kiest u voor de zekere, dus de laffe, actie krijgt u enkel de punten van de locatie.

Met de moedige actie van de verzamelaars trekt u onmiddellijk twee flesjes van hun specialiteit op flessen, samen met een drank naar keuze. Dat zorgt uiteraard voor een constante aanvoer voor uw heksen en druïden pakjesdienst. De laffe actie van de verzamelaars geeft u een flesje drank van hun specialiteit. Aanzienlijk minder inderdaad, maar veel veiliger.

Met de moedige actie van de weerfee tovert u een hinderlijke wolk boven een gebied weg, richting uw persoonlijke wolkenvoorraad, en krijgt er gelijk 3 bonuspunten bovenop. Met de laffe actie tovert u het wolkje gewoon weg naar uw persoonlijke voorraad, zonder bonuspunten. Voor dat toveren hebt u wel toverstafjes nodig, die u op bepaalde locaties worden toegestopt bij een levering. Wolken, meerbepaald de bliksemschichtjes erop, kunnen uw puntentotaal op het einde nog eens extra de hoogte injagen.

Zo speelt u uw kaarten uit tot er 7 ronden achter de rug zijn. De tot dan verzamelde punten op het scorespoor worden aangevuld met bonussen voor de weggetoverde wolken en bonussen voor wat u aan (verschillende) toverdrankjes en toverstafjes die u nog in voorraad hebt.

En dat was nog maar het basisspel.

Want verplaatst u zich naar de keerzijde van de spelbord kunt u naar believen gaan moduleren.

Daarop kunt u de stormwolken, de bergfiches, de woudfiches en de heuvelfiches introduceren. Deze maken het leven aanzienlijk aangenamer - u mag immers al eens buiten de lijntjes van de spelregels kleuren en u kunt ook extra scoren - maar ook keuzerijker. U gaat dan extra goed moeten afwegen wat u waar wil doen, en vooral wanneer. U moet deze uitgebreide weg inslaan als u een veeleisende veelspeler bent.

Denkwerk

Ervaringsdeskundigen hebben zich bij de rolselectie 'Wie Verhext!' al voor de geest gehaald. Andreas Pelikan is inderdaad alweer betrokken en de gelijkenissen zijn inderdaad treffend. In 'Wie Verhext!' moest u echter sowieso uw 'moedige' rol van uw karakter uitspelen, zonder vangnet als u later werd 'overboden'. Hier kunt u als het erop aankomt met de laffe actie nog enkele meubelen redden. Dat is erg interessant en het biedt vooral extra tactische mogelijkheden. 

Mij deed dit spel echter meer denken aan The Witches, van Martin Wallace. Wel, Broom Service is wat The Witches eigenlijk had moeten zijn: uitdagend en spannend.

De doosillustratie, vrolijke, op bezems gezeten en met toverdrankjes bepakte heksjes boven een al even vrolijk landschap vliegend, gaan veel potentiële kopers op het verkeerde been zetten. Zij gaan er immers verkeerdelijk van uit met een kinderspel geconfronteerd te worden.

Maar hier moet u echt wel uw grijze massa aan het werk zetten. Zeker met de introductie van de varianten hebt u veel aandacht te verdelen. Ga ik voor snelle leveringen en zo ja, ga ik voor de ronde torens om mijn concurrenten een hak te zetten - die nemen slechts 1 drankje aan per spel - of toch maar voor de hoekige die blijvend beleverd kunnen worden? Richt ik mij op de wolken voor de bonusmassa die mij dan bij speleinde tegemoet komt gewaaid? Of leg ik door het wegtoveren van die wolk daar niet een lucratievere weg open voor een tegenspeler? Dan toch maar focussen op de amuletten misschien, voor nog meer bonuspunten op het einde? En die teleportatie fiche in die heuvel, zou die mij niet goed op weg kunnen helpen naar de lucratieve leverzone aan het andere uiteinde van het spelbord, daar waar de grote puntenmassa zo maar voor het grijpen ligt?

En dan heb ik de verwenste rollen en de gebeurteniskaarten nog niet aangesneden.

De verwenste rollen, standaard aanwezig als u met 2 tot 4 spelers aan tafel zit en voor elke ronde willekeurig bepaald, geven u 3 strafpunten als u ze uitspeelt.

De gebeurteniskaarten - 7 van de 10 worden willekeurig bij spelaanvang getrokken - mag u ook niet veronachtzamen. Ze fungeren als handige ronde teller en ze - ik druk me zacht uit - zorgen voor extra pigment. Wat te denken van de verplichting tijdens de hele ronde de moedige eigenschap van uw karakter uit te spelen? Of de zwarte markt, die u 3 punten cadeau geeft telkens u de laffe eigenschap gebruikt? Of de gebeurtenis 'Meer of Minder', mijn favoriet, waarbij u in het geheim mag kiezen hoeveel karakters u bij de aanvang van een ronde selecteert? Kiest u er bijvoorbeeld slechts 1 krijgt u zomaar 10 punten in de schoot geworpen, kiest u er 5 moet u 3 punten inleveren.

Het voorgaande indachtig mag u er gerust van uitgaan dat u voor interessant en diep denkwerk komt te staan, niet alleen door wat er zich op het bord afspeelt maar ook door wat er zoal zou kunnen opborrelen in de grijze brij van uw tegenstanders. Of tegenstander, want in tegenstelling tot wat u zou verwachten speelt dit erg goed met z'n tweeën.

Over het spelmateriaal valt weinig te mekkeren. Het spelbord kon groter en iets overzichtelijker, maar voor de rest gaan we niet zeuren. Er blijft uiteraard de taalafhankelijkheid - de karakterkaarten, de gebeurteniskaarten en de overzichtskaarten bevatten een aanzienlijke hoeveelheid tekst - maar daar mag u zich zeker niet door laten afschrikken. Al heel snel kent u de eigenschappen van uw gevolg van buiten. De spelregels zelf hebben uiteraard de gekende en overzichtelijke Alea stijl, waardoor u snel tot actie kunt overgaan als u weer aan een nieuwe sessie begint.

En die gaan er zeker komen, die extra sessies.

Prima spel!

8,1 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Broom Service

alea / Ravensburger Spieleverlag GmbH (2015)

Andreas Pelikan / Alexander Pfister

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

45 tot 75 minuten

 

 

13:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: broom service |  Facebook |

11-04-15

Het Spel

The Game: Spiel...so lange du kannst!

Geluk zit in de kleine dingen. Het is een cliché dat ons door mensen die hele grote dingen bezitten nogal eens wordt toegeworpen.

Na het spelen - quasi onophoudelijk de voorbije week - moet ik hen wat dit doosje betreft gewoon gelijk geven.

In wat verder gewoon The Game wordt genoemd, een coöperatief kaartspel voor 1 tot 5 spelers, probeert u zoveel mogelijk getalkaarten uit te spelen aan 4 startkaarten. 

Wat u hier krijgt toegespeeld is de eenvoud zelve. 2 startkaarten met daarop het getal 1 en een pijl naar boven, 2 startkaarten met daarop het getal 100 en een pijl naar beneden. En een grote stapel getalkaarten van 2 tot 99.

De 4 startkaarten worden naast elkaar op tafel gelegd. U trekt, afhankelijk van het spelersaantal, een starthandje van 6, 7 of 8 kaarten en u kan losgehen.

Uw beurt is simpel als poep. U speelt verplicht 2 getalkaarten uit aan startkaarten naar keuze, rekening houdend met de daarop staande opgaande of neergaande pijlen. Vanaf de 1 richting 99 moet elke volgende gespeelde kaart hoger zijn, vanaf de 100 richting 2 moet ze lager zijn de vorige kaart. U hebt al begrepen dat u, afhankelijk van welke startkaart u bedient, best zo hoog of zo laag mogelijk begint.

Kinderlijk eenvoudig zult u zeggen, en u hebt meer dan gelijk. De clou is echter dat u zowel de opwaartse als neerwaartse beweging kunt afremmen door een kaart te spelen die exact 10 eenheden hoger of lager is. U mag dus bijvoorbeeld richting 100 een 23 op een 33 spelen waardoor u weer wat meer speelruimte krijgt of, omgekeerd, richting 1 bijvoorbeeld een 54 op een 44.

U blijft lekker kaarten wegspelen tot op het moment dat een speler geen 2 kaarten meer kan neerleggen. De eindscore van de groep wordt dan bepaald door het aantal resterende handkaarten en de kaarten in de trekstapel bij elkaar op te tellen, hoe lager de uitkomst hoe beter. Hebt u ze allemaal weggespeeld - u wordt dan naar mijn aanvoelen gelijk een hoofditem op CNN - hebt u het spel verslagen.

Aangestipt moet ook dat u tijdens het spel niet direct mag communiceren over de exacte getalwaarde van de kaarten die u op hand hebt. U mag wel vaag hints geven, over welke stapel bijvoorbeeld best niet wordt beroerd omdat u daar tijdens uw beurt zelf aan de slag wil.

Vindt u de uitdaging te gemakkelijk, iets wat ik me gezien mijn persoonlijke ervaring tot nu toe onmogelijk kan voorstellen, kunt u er ook voor opteren tijdens uw beurt 3 kaarten uit te spelen in plaats van 2. Collectieve zelfmoord als u het mij vraagt.

Verslavingsgevaar

Medespeler, ik moet u waarschuwen. Dit spelletje, getuige de quasi onafgebroken rij sessies die hier deze week werden aangesneden, is extreem verslavend. Of u in groep speelt of solo maakt hierbij niks uit. U probeert steeds weer. Mijn persoonlijk record is 12.

Wat dit spelletje zo leuk maakt is de '10 hoger of lager' regel. Deze ogenschijnlijk eenvoudige kunstgreep maakt dit spelletje tot een waar genot om te spelen.

Nog enkele grote pluspunten: The Game is erg compact, is speelbaar op een zakdoek, kent een opzettijd van een kleine 10 seconden en is op een wip uitgelegd. Niet spelers zijn zo mee.

Minpunten: themaloos en grafisch niet overdonderend. Hoeft ook niet. U moet immers met getallen van 1 tot 100 aan de slag.

Er zijn puristen die vinden dat de achtergrondillustratie op de kaarten, een soort doodshoofd dat ons donker en bloedrood aanstaart, eigenlijk niet door de beugel kan. Kindertjes zouden daar wel eens kunnen van schrikken. Ik weerleg deze stelling ten zeerste. Ten eerste focust u op het getal en niet op de illustratie en ten tweede kan de vraag worden gesteld waarvoor kinderen überhaupt nog bang kunnen gemaakt worden tegenwoordig. Voor de puristen van hierboven misschien? Zij staan jammer genoeg niet op de kaarten afgebeeld. Een gemiste kans.

Zoekt u nog iets voor onderweg, een lokmiddel voor niet spelers, een uitdaging, een uitmuntend bordkartonnen dessert of voorgerecht en een verslaving tout court? U hebt gevonden. En voor de prijs hoeft u het ook al niet te laten.

Toppertje!

7,85 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

The Game: Spiel...so lange du kannst!

Nürnberger Spielkarten-Verlag GmbH (2015)

Steffen Benndorf

1 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

10:35 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the game: spiel...so lange du kannst! |  Facebook |

07-04-15

The Holy Fail?

Welcome to the Dungeon

In Welcome to the Dungeon, een herwerkte en uitgebreidere versie van Dungeon of Mandom, gaat u met 2 tot 4 spelers ondergronds. U hebt maar één doel: overleven. En dat enkel en alleen om tot het einde der tijden bij talloze avondlijke haardvuren over de tong te gaan.

U wordt echter geconfronteerd met twee problemen.

Het eerste probleem is dat uw uitrusting bij uw vertrek aanzienlijk blijkt gedecimeerd. Het tweede is dat u slechts een vaag idee hebt van wat er zich in die ondergrondse krochten bevindt. U hebt geruchten gehoord over onder andere een draak, golems, een demon, vampiers en ook een occasionele ondode. U weet dus iets, maar lang niet alles.

U moet het zich zo voorstellen. U zit met 3 collega barbaren, krijgers, magiërs of dieven een lekker glaasje mede te nuttigen in de plaatselijke herberg, opscheppend over uw toekomstige heldendaden, waarna er een opbod ontstaat over wie de nabij liggende ondergrondse in mag. Of moet, want op een bepaald moment hebt u zo opgeschept dat u gewoon niet meer terug kunt en de anderen u de eer laten.

Op het moment dat u als enige in dat opbod overblijft moet u dus gaan. Of u weerkeert is een heel andere zaak.

Speltechnisch gaat het als volgt:

U kiest samen een van de bovengenoemde karakters uit, legt de karakterfiche samen met diens attributen, 6 in totaal, open in het midden van de tafel en begint te bieden.

Bieden is eigenlijk een groot woord. Wat u doet is ofwel passen ofwel doorgaan. Past u ligt u uit de opende ronde en kunt u het knetterende haardvuur voorlopig vergeten. Gaat u door hebt u 2 mogelijkheden. U trekt een van de 13 monsters van de trekstapel, bekijkt het en voegt het gedekt toe aan de ondergrondse of u legt het gedekt voor u neer, samen met 1 attribuut van de actuele held. Gevolg: meer monsters in de ondergrondse en een held die op sterkte blijft of minder dreiging in de ondergrondse maar een held die aan slagkracht inboet.

Dat gaat zo door tot 1 speler overblijft. Die moet dan de confrontatie met de monsters aangaan, waarbij elk monster een voor een wordt onthuld. Worden de levenspunten van onze held daarbij tot nul herleid loopt hij een wonde op - u draait uw overzichtskaartje naar de rode zijde - en begint er een nieuwe ronde. Overleeft hij al dat geweld mag hij een overwinningskaart uit de voorraad nemen. Twee overwinningskaarten op zak en u wint. Als u een confrontatie overleeft mag u trouwens gelijk zelf de volgende ronde aansnijden en eventueel een nieuw karakter kiezen.

Als u twee keer faalt bent u sowieso het haasje. U ligt dan uit het spel. Geen nood, op het moment dat dat gebeurt is het spel bijna te einde.

U wint ook als u als laatste nog levende aan tafel zit, wat in theorie betekent dat u door altijd op tijd te passen de overwinning kunt binnenhalen. In theorie, u gaat zich immers niet kunnen inhouden. En al helemaal niet als u overwinningskaartjes in de handjes van uw tegenspelers ziet opduiken.

Heilige Graal

Welcome to the Dungeon sloeg in onze spelersgroep in als een bommetje. Een mijner beste vrienden, T. D. uit R., meer dan een kenner, poneerde dat dit het beste strategische push your luck spelletje was dat hij ooit had gespeeld. Dat wil wat zeggen.

En ik moet hem,bijtreden. Mogelijk is Welcome to the Dungeon de Heilige Graal van het push your luck segment.

Wat dit spelletje zo goed maakt is het feit dat u ongeveer weet wat u te wachten staat als u gaat - u hebt tenslotte de onderaardse gangen mee gevuld of gevrijwaard van monsters - maar lang niet alles. Hebben uw tegenspelers gebluft en hebben ze geprobeerd anderen te laten falen of hebben ze voor zichzelf ook enkele mogelijkheden geschapen en willen ze zelf de krochten in? Wilt u zelf een andere speler dood en hebt u voor hem of haar onverslaanbare gedrochten in de aanbieding? Aan u om uw tegenspelers te doorgronden en, als u twijfelt, op tijd te passen.

Ook erg interessant zijn de attributen van de vier karakters. De barbaar rekent op zijn brute kracht, degelijke vestimentaire weerbaarheid en een helend maar o zo belangrijk drankje; de strijder weet wel raad met de draak als het erop aankomt (die heeft een sterkte van 9, alstublieft), heeft onder andere een Heilige Graal die de helft van de kleinere monsters ter plekke verpulvert en  een magisch zwaard dat al kan toeslaan vooraleer hij zijn eerste stap ondergronds heeft gezet; de magiër is in het voordeel als alle monsters die over hem heen denderen verschillend zijn en heeft absoluut geen kind aan de demon en diens lijfwacht; de dief tenslotte kan met zijn onzichtbaarheidsmantel de zware jongens zonder problemen ontwijken en de sterkte van de kleintjes zelfs toevoegen aan zijn levenspunten. Dit waren slechts greepjes uit het assortiment.

Tijdens het spel zult u merken dat uw zenuwen - toch een beetje gek voor een barbaar met een schofthoogte van twee meter - strak gespannen staan, niet in het minst wanneer de monsters ten tonele verschijnen. Ook als u zelf de confrontatie niet moet aangaan zit u op het puntje van uw stoel voor de monsters te supporteren wanneer ze worden onthuld, wat een ander sterk punt van dit spelletje onder het voetlicht sleept: u bent altijd betrokken, zelfs als u er helemaal uit ligt. U blijft immers benieuwd naar wat komen gaat.

Welcome to te Dungeon is ook opvallend krachtig met z'n tweeën. Er ontstaat dan een tactisch steekspel van heb ik je daar.

Over het spelmateriaal geen onvertogen woord. Mooi gedaan, de kaarten en de karaktertegels zijn prachtig geïllustreerd en de overzichtskaartjes voor elke speler zijn erg functioneel. Er staat wat Engelse tekst op een aantal karaktertegels maar na even spelen kent u die van buiten. Dat op elke monsterkaart ook staat aangegeven door welk attribuut ze wordt uitgeschakeld is een mooi detail. Dat doet de spelmotor lekker vlot draaien.

U moet Welcome to the Dungeon een kans geven als u graag pusch your luck spellen speelt waarbij moet worden nagedacht, graag spellen meeneemt op reis, een tafelprater en bluffer bent, niet aan de slag wil met uitgebreide en ingewikkelde regels, kickt op durf, niet opziet tegen het nemen van moeilijke beslissingen en u uw hand er niet voor omdraait om u als naakte barbaar met enkel een helend drankje als wapen naar een roedel monsterachtige creaturen te begeven.

8,2 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Welcome to the Dungeon

IELLO (2015)

Masato Uesugi

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

 

13:00 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: welcome to the dungeon |  Facebook |

29-03-15

Welkom, schorem!

Villagers & Villains

Soms is het goed 'the cult of the new' even te laten voor wat het is en het verleden in te duiken.

Zo trok ik onlangs een doosje uit 2011 uit de kast, speelde enkele keren met de vrolijke en uitdagende inhoud en was daar zo tevreden over dat het onmiddellijk promoveerde naar mijn Prozac kast.

Ik heb het over Villagers & Villains, een worp van Studio 9 Games.

In dit kaart/dobbelspel voor 2 tot 5 spelers staat u als burgervader aan het hoofd van een klein stadje, ergens in de middeleeuwen. Een vrolijke Game of Thrones setting zeg maar.

Makkelijk zat, hoor ik u denken. Af en toe iedereen trakteren, een steekpennetje hier en daar, veel ja knikken en nee denken en geregeld met de schaar door een lintje. Moeilijk kan dat niet zijn.

Niet zo in het stadje waar u de plak zwaait. De voorspoed wordt er namelijk aanzienlijk bezwaard door allerlei geteisem dat zich geroepen voelt uw peis en vree constant te verstoren. Met de nadruk op constant. 

Wat u enigszins troost biedt is het feit dat niet alleen uw stadje wordt geviseerd maar ook die van de naburige stadjes, die worden bestuurd door uw tegenspelers.

Wat ook in uw voordeel speelt is dat u het geteisem al van verre ziet aankomen waardoor u het, mits wat inzet van gezond ambtelijk inzicht gekoppeld aan een beetje geluk, kunt doorschuiven naar uw naaste concurrenten. Want aan dezelfde einder als van waar het schorem oprukt doemen ook al de contouren op van de megalomane bouwprojecten waarmee u uw stad wil verrijken, alsook de brave burgers die ze bij de oplevering ervan zullen betrekken.

Schorem? Denk onder andere aan bandieten, occultisten, heksen, ondoden, gigantische vleermuizen, trollen, troglodieten, sirenen, smokkelaars, orks, kwaadaardige elfen, spionnen, draken, ziekteverspreiders, oplichters, fanatici, slangenmensen, bedelaars, reuzenratten, dieven, piraten, dronken helden, bureaucraten (kan het erger?) en - beheer uzelf, burgervader - een occasionele nymfomane.

Bouwprojecten? U wordt al helemaal opgewonden als u denkt aan brood en spel arena's, kathedralen, molens, uitkijktorens, havens, apotheken, paleizen, kazernes, winkels, smederijen, overdekte marktplaatsen, tavernes, stallen, tolhuizen, gevangenissen, tempels, mijnen, theaters, forten, universiteiten, boerderijen, rechtbanken en woonwijken.

Brave burgers? U ziet de rijen stemgerechtigden bij de volgende burgemeestersverkiezingen al voor u: bankiers, gildeleden, smeden, handelaars, doodgravers, herbergiers, alchemisten, archeologen, steenkappers, leraars, mijnwerkers, gokkers, tollenaars, timmerlieden, edelen, priesters, artiesten, boeren, vissers, het houdt maar niet op.

Voor het bevolken van uw stad schenkt u ook speciale aandacht aan de snuiters die het schorem van hierboven, al dan niet rechtstreeks, kunnen aanpakken. Ridders, wachters, rechters, soldaten, huurlingen, helden, verkenners, tovenaars, illusionisten, wetenschappers, dwergen en premiejagers. Het is maar een kleine greep uit de personeelspool waaruit u kunt plukken.

Die einder waaruit u het schorem, de bouwsels, de brave burgers en de ordehandhavers haalt moet u zich voorstellen als een rij kaarten. Daaruit haalt u wat u voor uw stadje nodig hebt en ze wordt gewoon van de trekstapel getrokken, 6 kaarten in totaal.

In steeds dezelfde volgorde rekruteert u, verdedigt u, ondergaat u eventuele plunderingen, krijgt u inkomsten, bouwt u en huurt u in. Het afsluiten van een ronde doet u door fictief te drukken op een herstart knop.

Rekruteren doet u door een kaart aan te wijzen in de uitlage en vervolgens te dobbelen met de zeszijdige dobbelsteen. De kaart het verst van de trekstapel staat voor de 1, de kaart het dichtst bij de trekstapel voor de 6. Dobbelt u gelijk of hoger dan de positie van de door u gewenste kaart mag u ze op hand nemen. U kunt een goudstuk inzetten voor elke keer dat u opnieuw wil dobbelen, maar u moet dat doen voor u begint te dobbelen. Faalt u moet u verplicht de eerste kaart van de uitlage op hand nemen. Moet u een bedreiging nemen - u kunt daar ook bewust voor kiezen, waarom u dat zou doen leest u verder - gaat deze niet in uw hand maar regelrecht naar uw stadje, dat zich voor u op tafel bevindt.

Vervolgens moet u alle rampspoed die uw stad bedreigt een voor een zien af te slaan door hun bedreigingsniveau te dobbelen. U doet dat met de zeszijdige dobbelsteen. U kunt hierbij de hulp inroepen van de schorembestrijders van hierboven. Lukt het gaat de bedreiging in kwestie naar uw hand, alwaar ze voorgoed blijft zitten en op het einde van het spel extra punten kan opleveren. Vrijwillig kiezen voor tegenslag kan dus lucratief zijn.

Niet verslagen aanvallers gaan in de plunderfase (een deel van) uw schatkist leegroven. Liggen ze er nog op het einde van het spel moet u ook vrezen voor puntenverlies.

Na de plunderfase is het gelukkig tijd voor de inkomstenfase, waarin uw burgers door hun activiteiten extra goudstukken genereren.

Die goudstukken gaat u dan weer gebruiken om te bouwen, nieuwe burgers aan te trekken of personeel in te huren.

Het indrukken van de herstart knop houdt in dat u de kaarten in de uitlage aanvult - het schorem blijft gewoon liggen! - en een nieuwe spelbeurt aanvat.

Het spel eindigt van zodra een speler 9 kaarten in zijn stad heeft liggen, rampspoedkaarten inbegrepen, op het einde van de bouwfase. Uw punten bestaan uit de bouwwaarde van de kaarten in uw stad, 3 punten als u op het einde van het spel de 'angry mob' kaart nog op hand hebt (deze tijdens het spel inzetten helpt dan weer heel erg tegen zware rampspoed), 2 bonuspunten voor de speler met de meeste helden in zijn of haar stad, 1 bonuspunt per rampspoedkaart voor de speler die er het meeste van op hand heeft, 3 punten voor de burgervader met de meeste kaarten in zijn stad, 2 punten per paartje in de stad (denk bijvoorbeeld aan een smid en zijn smidse). Ook voor de tweede speler in rang worden er nog bonus punten uitgedeeld.

De speler met de meeste punten wint.

Elk nadeel heb z'n voordeel. 

Wat Villagers & Villains zo extreem leuk maakt zijn de 100 unieke kaarten met elk hun eigen specifieke eigenschap, de hilariteit die ontstaat tijdens het dobbelen, het managen van uw rampspoed (al dan niet gewild) die u alsnog de overwinning kan opleveren als u het slim speelt en het feit dat u altijd betrokken bent in een speelbeurt. Van wachttijden is nauwelijks sprake en als u al eens moet toekijken doet u dat met veel plezier en aandacht.

Elk nadeel heb z'n voordeel, de legendarische uitspraak van Johan Cruijff, was het eerste wat me te binnen schoot toen ik de spelregels las. U hebt in eerste instantie de neiging om die negatieve kaarten te ontwijken maar ze geven u ook de kans het spel winnend af te sluiten. Dat zorgt voor de nodige dilemma's, maar ook voor interessante mogelijkheden. Waarom eens niet gokken op dat mooie paleis in rangorde 5, als u weet dat u die weerbarstige elf op plaats 1 toch gegarandeerd inmaakt en daarmee de weg naar die mogelijke interessante bonus op het einde van het spel inslaat?

Villagers & Villains is ook niet bepaald verstoken van humor. De illustraties, door de spelbedenker zelf gemaakt trouwens, zijn erg leuk, thematisch goed gedaan en ze zorgen er mee voor dat er een erg positief sfeertje aan tafel ontstaat.

En dan die dobbelfase, de leukste fase van een ronde. Hoe heerlijk schuddebuikend u van uw stoel afdondert als een van uw tegenspelers niet niet dobbelt wat hij had willen dobbelen en die 'cursed land' kaart in zijn stad moet leggen.   

En wat een heerlijk schizofrene kaart is die bureaucraat toch. Het is een slechterik en hij gaat elke ronde met een deel van uw inkosten aan de haal, maar als u hem niet verslaat - u moet hem elke ronde proberen te verslaan en hij heeft een sterkte van 5 - levert hij op het einde van het spel u zomaar 3 bonuspunten op. Zo zit dit spel vol leuke nuances en interessante combo's.

Vergis u echter niet, als u wil winnen moet u wel nadenken over wat en wie er in uw stad komt te liggen. De paartjes- en de heldenbonus zijn ook niet te versmaden en het creëren van een goudgenerator - de enige grondstof in het spel - kan ook zeer de moeite lonen, vooral als u naar de naakte punten van de belangrijke gebouwen en hun bewoners neigt. Waarmee ik wil aantonen dat er meerdere wegen naar de overwinning leiden.

Het spelmateriaal is dik in orde. U krijgt zelfs een groot scoreblok meegeleverd waarmee u op koude winteravonden, gezeten bij het haardvuur, uw roemrijke overwinningen nog eens kunt herbeleven.

Moest u dit overwegen aan te schaffen raad ik u ook gelijk de Borderlands uitbreiding aan. Die bestaat uit 22 kaarten die het basisspel nog extra kruiden.

U moet Villagers & Villains inslaan als u graag lacht, houdt van San Juan, kickt op heel korte spelregels, kirt van genot bij het vooruitzicht op een spannende eindtelling, confrontaties met een onwillige zeszijdige dobbelsteen niet uit de weg gaat, in elke tegenslag ook voorspoed ontwaart, graag moeilijke afwegingen maakt, uw tegenstanders op snelheid pakken een uwer specialiteiten is, ook regelmatig met z'n tweeën speelt en graag meer partijtjes na elkaar van hetzelfde spel speelt.

Ze zijn zeldzaam, spellen waarbij ik een hele sessie met een brede glimlach zit te verliezen. Zulke dingen moet je koesteren.

U zou dat ook moeten doen.

Een mooie ronde 8 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Villagers & Villains

Studio 9 Games (2011)

C. Aaron Kreader

2 tot 5 spelers vanaf 9 jaar

30 tot 60 minuten

 

13:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: villagers & villains |  Facebook |

27-03-15

Vals profetariaat

Kings of Israël

Kings of Israël, een coöperatief bordspel voor 2 tot 4 spelers, neemt u mee naar de kroning van koning Saul, de eerste koning van Israël, in 1050 voor Christus. 300 jaar heerschappij van goede en slechte koningen wordt daarmee aangevat.

Alleen jammer dat het merendeel der koningen in die 300 jaar nogal slecht van aard is. Dat ziet u gelijk aan de rondeteller op het spelbord. Geel staat voor goede heerserzielen, rood voor slechte. Als u de 23 heersers even nader ontleedt merkt u een significant verschil op tussen deze 2 kleuren. Een handbaluitslag is het gevolg. Rood 18 - Geel 5.

Dat belooft.

U, medespeler, bent hier van goede Christelijke inborst. Een profeet die de Goede Boodschap verspreidt, tegen de hoon van de slechteriken in. Meer zelfs, u bent meerdere profeten. U moet immers 300 jaar geschiedenis zien te overbruggen. In tegenstelling tot wat u zou kunnen vermoeden is dat alles behalve een fluitje van een shekel.

Zo krijgt u af te rekenen met de slechte heersers van hierboven - u moet bij aanvang van elke beurt een zonde- en boetekaart trekken, wat in schril contrast staat tot de sporadische zegening die u onder het bewind van een goede vorst toegeworpen krijgt -, met uitdijende zondevloeden overal te lande (getriggerd door locatiekaarten), gouden kalveren die her en der worden aanbeden en - de horror! - valse profeten die, weliswaar aangekondigd, uw bekeringsplannen aanzienlijk en vooral erg achterbaks in de war sturen.

U hebt slechts 1 kans om te winnen: voor ronde 23 voldoende altaren hebben opgericht om het werk van de duivel te breken. Elke andere uitkomst duwt u linea recta de verdoemenis in.

Makkelijker gezegd dan gedaan dus.

Wat hebt ik dan in aanbieding, hoor ik u al denken?

Om te beginnen uw tactisch en strategisch vernuft, uw coöperatieve vaardigheden en uw grondige kennis van het bordspel Pandemie, het spel waaraan Kings of Israël schatplichtig is.

Die schatplichtigheid is echter geen schande, zoals verder zal blijken.

Wat nog?

Uw reislust. U ziet niet op tegen een muilezel- of voettocht en ook een occasionele professionele cruise schrikt u ook niet af.

Uw orale vaardigheden. U bent een prediker en dat zal men geweten hebben. Waar u komt weet u mensenkinderen voor uw zaak te winnen. En dat loont. Waar u ook komt, zondeblokjes smelten er als sneeuw voor de zon.

Uw kwaadheid ten aanzien van de zwakkelingen die de gouden kalveren aanbidden. U bent zo kwaad dat u zelfs bereid bent 2 volle acties te spenderen om eigenhandig deze beelden van hun sokkel te duwen.

Uw bouwcapaciteiten. Ikea bestaat nog niet maar u hebt wel een en ander meegekregen van uw vader, die extreem handig was met hout, goud en steen. Die vaardigheden gebruikt u om her en der altaren op te richten, de enige manier om dit spel winnend af te sluiten. 

Uw bereidheid om offers te brengen. Vee en graan hebt u daarvoor nodig, en de hierboven genoemde altaren. Brengt u een offer gaan niet alleen de zondeblokjes in de altaar-regio eraan, maar ook die van de aangrenzende gebieden.

Verder bent u te allen tijde bereid uw medeprofeten te voorzien van de nodige grondstoffen zodat ook zij de hoger genoemde acties kunnen uitvoeren.

Zoals ik al heb aangegeven is dit niet bepaald een gezondheidswandeling. Geen zondeblokje meer in voorraad om te plaatsen? Verloren! Alle gouden kalveren op het bord? Verloren! Onvoldoende altaren op het bord in ronde 23? Verloren!

Wint u echter, medespeler, zal intense vreugde uw deel zijn. Dat vermoed ik althans, want ik heb zelf nog geen enkele sessie succesvol kunnen afsluiten.

Hebt u het basisspel onder de knie kunt u proberen de 'valse profeet variant' aan te snijden. Dit is een variant waarvoor ik u ten zeerste wil waarschuwen. Het roepen om uw moedertje krijgt hier immers een heel nieuwe betekenis.

Deze heerschappen - het is te zeggen, het is er maar eentje, maar hij blijft maar terugkomen - schuimen het land af om uw noeste bekeringsarbeid zonder enige schroom ten gronde te richten. Zij proberen in eerste instantie uw altaren weer af te breken, als dat niet kan gouden kalveren op te richten en sowieso de 7 hoofdzonden te enten op de locatie waar zij zich bevinden of de locatie die ze net hebben verlaten. Lafaards en geniepigaards zijn het want ze durven een loactie waarin zich een goede profeet bevindt niet te betreden. Zijn bewegingsmodus doet hen soms halt houden op bepaalde loacties tot de kust veilig is om verder te trekken. Een pauze deert deze sujetten allerminst aangezien zij zich er plekke ledig houden met het verder oppoken van de daar residerende zondige massa.

Hebt u de handen sowieso al vol met uw basisactiviteiten, de intrede van de valse profeten zal uw geloof in de Ene bij momenten zwaar op de proef stellen.

Pandemische aanpak

Kings of Israël vertoont vele overeenkomsten met Pandemie. Dat is geen schande, de maker verkondigt deze blijde boodschap trouwens aan iedereen die het wil horen. Dat betekent dat de Pandemie veretaraan zich hier onmiddellijk thuis gaat voelen. Denk in plaats van zondeblokjes aan ziektekiemen en de Pandemic veteraan weet wat hem te doen staat.

Toch onderscheidt Kings of Israël op aangename wijze van zijn voorganger. Die zonde- en boetekaarten bijvoorbeeld, wat zijn me dat een een klotekaartjes zeg. Een voorbeeld? Sins of Altars, die onmiddellijk een altaar in Israël vernietigt en er gelijk een zondeblokje voor in de plaats brengt. Of de Stormy Seas kaart, die een extra actie voor het trekken van een grondstofkaart oplegt en het reizen over zee onmogelijk maakt. Leuk zijn ook de aangekondigde rampen die u van verre ziet aankomen, enkele beurten vooraf, maar een kettingreactie van noodzakelijke crisishandelingen in gang zet van heb ik je daar. Holy Place Decay is daarvan een mooi voorbeeld. Alle spelers samen moeten voor elk altaar in Israël een hout-, steen- en goudkaart afleggen of anders wordt het altaar in kwestie vernietigd. Als u met z'n vieren speelt hebt u 4 beurten om u daarop voor te bereiden.

Waarmee we naadloos bij de grondstofkaarten zijn beland. Steen, goud, hout, graan en vee. Allemaal spulletjes die u nodig hebt om altaren op te richten, sneller te reizen over land en te offeren. Het kost acties om ze op hand te nemen en om ze aan andere spelers te geven, maar ze zijn onontbeerlijk wil u een vreugdevolle overwinning smaken.

Zegeningkaarten krijgt u bij het begin van een beurt tijdens de heerschappij van een goede vorst. Mondjesmaat dus. Gelukkig kunt u bij spelaanvang rekenen op vier jaar voorspoed, waardoor u al een bescheiden voorraadje van handige handopleggingen kunt aanleggen voor later. Denk onder andere aan extra vaardigheden, extra grondstoffen in havengebieden, extra zondeblokjes verwijderen, teleportatie, extra goud, morrelmogelijkheden met de locatie stapel en dies meer.

Elke profeet heeft ook een speciale vaardigheid die hij te allen tijde kan inzetten tijdens zijn beurt. Er zijn snelle bergreizigers, vrijgevige profeten, infiltranten, boeren die leuke dingen doen met graan en vee, wilskrachtige profeten die door hun blik alleen al zondaars weer naar het licht kunnen trekken, handelaars die grondstoffen kunnen opsparen, super zondebestrijders die in combinatie met altaren resoluut komaf maken met gouden kalveren en zondeblokjes, zeelieden, kooplui, wegjagers en gezegenden. En als u geluk hebt krijgt u er tijdens het spelen nog een extra vaardigheid bovenop.

Het spelmateriaal is ook van topkwaliteit. De prima kaarten (mooi en erg thematisch), het prachtig en heel overzichtelijk  spelbord en de duidelijke en goed gestructureerde spelregels springen het meest in het oog. De overzichtskaarten maken het plaatje compleet. Wat ik ook zeer kon waarderen is dat de acties die u met de grondstoffenkaarten allemaal kunt doen ook nog eens tekstueel staat weergegeven op de kaarten zelf. Een detail, maar erg handig.

Bent u een fan van Pandemie maar bent u daar een beetje op uitgekeken, speelt u graag coöperatief, opereert u graag eens in een niet alledaagse setting, houdt u van mooi spelmateriaal, kickt u op uitdagingen met een hoofdletter en bent u niet bepaald een fan van uitgebreide regelwerken moet u hier zeker eens naar kijken.

Veel succes, prediker!

7,8 op de Plak-o-Meter

Dominique

 

Kings of Israël

Funhill Games

Lance Hill

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

45 minuten

 

 

18:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kings of israël |  Facebook |

22-03-15

Cacaossonne

Cacao

Vrucht der Goden, zo wordt de cacaovrucht genoemd.

Dat heb ik niet van mezelf hoor, het staat gewoon in de spelregels van Cacao.

Of een bordkartonnen incarnatie van deze vrucht een al even goddelijk spel oplevert leest u verder.

Cacao is een tegel aanlegspel. Dat betekent hier dat u tijdens uw beurt een tegel moet aanleggen, de eventueel ontstane gaten tussen werkertegels (die van u of van tegenspelers) met neutrale oerwoudtegels moet aanvullen en de daarop afgebeelde acties mag doen.

Doel: op het einde van het spel het meeste geld in kas hebben.

De werkertegels zijn voor elke speler hetzelfde en afhankelijk van het spelersaantal hebt u er 11, 10 of 9 in voorraad. U hebt er altijd 3 op hand en na de aanleg vult u gewoon uw handje aan. Er staan 4 werkmannetjes op, verdeeld over 2, 3 of 4 zijden van de tegel. Dat is belangrijk want hoe u 'm aanlegt bepaalt wat en hoeveel u met die werkmannetjes kunt doen.

De oerwoudtegels bepalen de acties die u gaat doen. Daar liggen er altijd 2 van open, u weet dus wat er komen gaat. Zoals hoger al aangegeven vult u er de lege plekken tussen de werkertegels mee op. 

Nooit ofte nimmer kan een werkertegel aan een werkertegel of een oerwoudtegel aan een oerwoudtegel grenzen. Zo ontstaat naarmate het spel verloopt een mooie mozaïek op tafel Met schaakbord motief.

Weer naar de oerwoudtegels.

Plantages geven u per werkmannetje een koffieboon. Die bewaart u op uw persoonlijke, ronde en handige spelersbordje. Uw dorp zeg maar. U hebt slechts stockageruimte voor 5 bonen - het gaat hier blijkbaar om gigantische bonen.

Op de markten kunt u uw bonen weer verkopen, per werkmannetje aan een markt 1 boon. Markten zijn er in waarde 2, 3 of 4.

Goudmijnen geven u per werkmannetje dat eraan grenst 1 of 2 goudstukken.

Water hebt u uiteraard nodig om uw cacaovruchten op te kweken. Per werkmannetje aan een waterbron mag u uw waterdrager op uw persoonlijke spelbordje een veld vooruit bewegen. Hij begint op -10 en eindigt (hopelijk) op +16.

Zon-aanbiddingstegels geven u de kans een zonfiche op uw persoonlijke spelersbordje in te slaan. U hebt plaats voor 3 fiches. Naar het einde van het spel toe kunt u door deze af te geven uw reeds geplaatste werkertegels overbouwen. Doet u dat niet krijgt u op het einde van het spel als troostprijs - geloof me, dat is het - 1 goudstuk per fiche.

Aan tempels wil u zoveel mogelijk werkers toewijzen. Die leveren immers op het einde van het spel 6 goudstukken op als u er alleen de meerderheid hebt. De tweede plaats levert nog 3 punten op.

U kiest, legt werkertegels aan, vult de gaatjes op met oerwoudtegels en trekt een tegeltje bij tot u er weer 3 op hand hebt. Dat doet u tot geen enkele speler nog een tegel kan aanleggen waarna de punten, of beter goudstukken, worden geteld.

De rijkste speler wint.

Lokmiddel

Cacao is een fuik waarin u niet-spelers kunt vangen. Leg dit op tafel met een spellenleek en hij of zij is onmiddellijk verkocht.

Dat heeft te maken met het eenvoudige regelwerk, de overzichtelijkheid wat keuzes betreft, de schoonheid van uitvoering (vooral naarmate het spel vordert is het echt genieten van het tableau waaraan u samen hebt gebouwd), het ontspannende karakter, het 'samenbouwen' aan het oerwoud waardoor u soms andere spelers ook iets moet gunnen en de - steeds weer, heel opvallend - spannende eindtelling. Ik durf mijn geld echt niet meer inzetten op de speler waarvan ik denk dat die gaat winnen.

Voor de veeleisende veelspeler valt ook het een en ander te genieten. Er zijn toch wel wat afwegingen te maken en naarmate het spel vordert zult u merken dat het beste plaatsje voor uw werkertegel enig denkwerk vraagt, nog los van hoe u die werkertegel uiteindelijk positioneert.

Daarbovenop is het spel net op tijd - voor het een beetje te 'blurry' begint te worden - afgelopen.

Leuk is dat oerwoudtegels die later in het spel aan uw werkertegels worden aangelegd ook nog eens mogen worden geactiveerd door uw ijverige werkmieren. Dat zijn leuke bonusjes die zorgen voor verhoogd speelplezier.

En voor de prijs moet u het ook al niet laten.

De minpuntjes dan. Eerst de inlay. Er werd over nagedacht hoor en alles pas perfect, maar men is blijkbaar vergeten dat na het verwijderen van de stansramen er een gat ontstaat tussen deksel en spelmateriaal waardoor dat laatste tijdens de minste manipulatie vrolijk de doos gaat verkennen. Laat ze na het uitponsen erin, die stansramen, dat bespaart u heel wat ergernis. 

Als tweede minpunt(je) heb ik toch wat reservatie over de herspeelbaarheid. Ik heb het ondertussen een tiental keer gespeeld en ik krijg er voorlopig niet genoeg van, maar ik vermoed dat er een verzadigingspunt aan zit te komen door het gebrek aan variatie. Ik hoor in bepaalde wandelgangen ook al geruchten over een uitbreiding, maar pint u me daar vooral niet op vast.

Cacao speelt met elk spelersaantal goed. Maar gek genoeg: hoe minder spelers, hoe beter. Met z'n tweeën wordt het een echt steekspel en kunt u beter vooruit plannen, met z'n vieren moet u echt wel de tactische toer op. Maar leuk blijft het, met een opvallend positieve insteek. Spiel des Jahres materiaal. Ongetwijfeld.

7,6 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Cacao

ABACUSSPIELE (2015)

Phil Walker-Harding

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

 

 

11:50 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cacao |  Facebook |

21-03-15

Mier op een rij

March of the Ants

Thema, thema, thema.

Een term die mij na aan het hart ligt als het om spellen gaat. Dikwijls staat het thema pal overeind tot het spelen zelf begint en de speltechnische omzetting zo zwak blijkt dat het als een soufflé in elkaar zakt.

Niet zo met March of te Ants.

Wat een thematische omzetting is me dit zeg.

Mocht ik nu al de 'De Tafel Plakt!' Awards 2015 uitreiken haalde March of the Ants zonder enige twijfel die van thema van het jaar binnen.

Mieren, beste medespeler, behoren samen met de mensheid tot de twee meest ontwikkelde beschavingen op aarde. Meer zelfs, we kunnen nog heel wat leren van die minuscuultjes. Dit spel vormt dan ook een ideale opstap om dat leerproces aan te vatten.

Een mierenkolonie beheren doet u hier, in een idyllisch weidelandschap en met een stelletje concurrenten in de onmiddellijke nabijheid.

Vanuit een centrale tunnel exploreert u (door zeshoekige tegels aan de hoofdtunnel aan te leggen en uw miertjes naar de collectie- en controlevelden op tegels te verplaatsen), evolueert u (door evolutiekaarten uit te spelen op uw kop, thorax en achterlijf), vecht u (door concurrent mieren en agressieve duizendpoten aan te vallen of te weerstaan), ondergaat u de wetten van de natuur (door gebeurteniskaarten uit te spelen), marcheert u (door larven tot mier uit te broeden en ze vanuit de broedkamer naar het gangenstelsel te verplaatsen), oogst u (door kaarten van de trekstapel te trekken) en rust u (door even geen acties te doen).

Dit alles in het teken van het binnenhalen van de meeste overwinningspunten, waarvan het eindtotaal op het einde van vierde (normaal spel) of vijfde (lang spel) aan u wordt geopenbaard. Punten scoort u tijdens het spel door controlepunten op tegels te bezetten, gevechten tegen vijandige mieren en duizendpoten te winnen, strategisch gelegen tegels te bezetten, kolonie doelstellingen te realiseren en gelijkmatig te evolueren (kop, thorax en achterlijf). Op het einde van het spel krijgt u nog bonuspunten voor de meeste larven, het meeste voedsel en de meeste handkaarten.

Het thema sijpelt - wat zeg ik: buldert - door in elke actie die u onderneemt. Elke actie die u kiest heeft trouwens een reactie als consequentie, een bijkomende actie die elke andere speler mag uitvoeren. Exploreert u mogen uw concurrenten een larve vanuit hun broedplaats als mier naar een tegel verplaatsen waarop ze al minstens een mier hebben staan, marcheert u mogen uw concurrenten ook 1 mier verplaatsen (u mag er zelf 5 verplaatsen als u deze actie kiest, eerst larven en dan mieren), oogst u mag elke concurrent een larve aan zijn broedplaats toevoegen (zelf mag  u 2 kaarten van de trekstapel trekken) en speelt u een kaart mag elke concurrent 1 kaart afleggen en er een nieuwe voor in de plaats trekken. U denkt dus wel twee keer na vooraleer u welke actie wanneer kiest.

Elke tegel heeft controle- of collectievelden. Leuke dingen vindt u daar en die verzamelt u van zodra de koninginfase zich aandient. Voedsel hebt u nodig om te exploreren, marcheren en te oogsten maar ook om uw mieren te voeden op het einde van een ronde. Larven hebt u nodig om uw kolonie uit te breiden, kaartsymbolen laten u toe kaarten te trekken zonder er een actie voor te moeten doen en kroontjes geven u gewoon naakte overwinningspunten. Controlevelden geven aan welke kolonie de tegel in kwestie controleert. Dat is van belang voor de puntentelling maar ook voor eventuele gevechten die in de soldaatfase plaatsvinden.

Want u moet strijden om uw voortbestaan. In de soldaatfase met name. Meer mieren dan controle- en collectievelden op een tegel en het is hommeles, om over duizendpoten nog maar te zwijgen. Een eenvoudig vechtsysteem, waarin rekening wordt gehouden met het aantal mieren, uw evolutiegraad van uw kop en de sterkte van eventueel tijdens de strijd uitgespeelde handkaarten, laat al snel zien wie aan het langste en kortste eind trekt. De winnaar krijgt 1 punt, maar aan beide kanten vallen er slachtoffers. Wil u vechten moet u goed overwegen waar en wanneer u dat doet.

De koningin geeft u in de koninginfase ook nog eens 2 voedsel of 5 larven bij koninklijk decreet, zomaar. Is leuk, maar u wordt hier niet zelden voor een verscheurende keuze geplaatst. Hebt u bijvoorbeeld onvoldoende voedsel in voorraad beginnen uw mieren uw arme larfjes op te eten. En die larfjes hebt u dan weer nodig als u leuke dingen wil gaan doen in de ondergrond van die idyllische weide van enkele alinea's geleden.

Na 4 of 5 ronden is het over met de mierenpret en wordt de winnaar bepaald. Dat gebeurt op een handig scorebordje waarop eerder al de tussentellingen werden weergegeven. 

Functionaliteit

Was ik al lyrisch over de speltechnische implementatie van het thema, over het spelmateriaal ben ik mogelijk nog meer te spreken.

Die persoonlijke beiderzijds bedrukte spelersbordjes, ik heb nog nooit zo'n functionele handigheidjes gezien. Alle mogelijke acties en reacties staan er overzichtelijk op aangegeven, je ziet je mieren (door het uitspelen van kop, thorax- en achterlijfkaarten) als het ware tot leven komen en er is ruimte voorzien voor stockage van je larven en voedsel. Ook je basisvaardigheden die door je evolutie extra worden getriggerd (de kop zorgt voor extra kracht tijdens de gevechten, de thorax verhoogt de mobiliteit en het achterlijf zorgt voor extra voedsel tijdens de sluimerfase) staan mooi onder het symbool vermeld. Handig, erg efficiënt en tijdbesparend.

Alsof het allemaal nog niet genoeg is krijgt u ook overduidelijke overzichtskaarten meegeleverd die al uw vragen beantwoorden. Het prima spelregelboek met tal van voorbeelden maakt de klus helemaal af.

Ook de Grote Tunnel, waar altijd vrede heerst, het een drukte van jewelste is en waar de ronde teller met een boomblad wordt aangedreven, is een genot om naar te kijken. Dubbelzijdig bedrukt is die, zodat u ook solo en met z'n tweeën aan de slag kan.

De kaarten zijn prachtig geïllustreerd en erg sfeervol. De doosillustratie op zich is trouwens al een schilderijtje waard.

Even wat gemiereneuk. Wat het nog mooier zou maken zijn mieren- en larvefiguurtjes. Nu moet u het doen met, weliswaar functionele, gekleurde blokjes. Het zit het speelplezier helemaal niet in de weg maar het ware wel mooi geweest, mierenmeeples. Duur ook natuurlijk, vandaar de begrijpelijke keuze voor hout.

Varianten werden ook voorzien. Solo, tegen een legertje steeds sterker wordende duizendpoten? Geen probleem. Coöperatief? U roept maar. Primitieve specimen met Gekke Mieren, Nomadische Mieren, Onvruchtbare koninginnen en Overval Mieren? Speel maar lekker los. Speciale Tegels als extraatje? Ik zoek ze even voor u.March of te Ants is voor u als u een zwak hebt voor insecten, hunkert naar afwisseling, graag evolueert, heel erg kunt genieten van een dynamische spelomgeving, graag af en toe een robbertje vecht of toch minstens potentiële tegenstanders afschrikt, kickt op prachtig spelmateriaal, opziet tegen opzoekwerk tijdens het spelen, kwijlt op een naadloze verbinding tussen thema en spel en nog steeds op zoek bent naar die heilige graal die Ameritrash en Eurodegelijkheid met elkaar verbindt.

8,57 op de Plak-o-Meter.

Als u me nu wil excuseren, ik moet dringend 'De Mieren' van Bernard Werber gaan herlezen.

Dominique

 

March of the Ants

Weird City Games (2015)

Tim Eisner / Ryan Swisher

1 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

60 tot 90 minuten

 

 

13:51 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: march of the ants |  Facebook |

20-03-15

Homerun!

Homeland: The Game

Carrie Mathison. Wat een vrouw! Intelligent, knap, gedreven, vasthoudend, vindingrijk, moedig en vol energie. Die bipolaire stoornis en dat altijd te laat komen op afspraken laten we even buiten beschouwing. 

Professioneel is ze ook al de natte droom van menig mannelijke, lesbische en biseksuele bewonderaar. C.I.A. analiste, uiterst bedreven in het in kaart brengen van terroristische cellen en dus het voorkomen van aanslagen. En naar verluidt kust ze ook niet onaardig.

Om maar te zeggen dat Homeland, de serie waarin ze opdraaft, alleen voor haar al de moeite is om naar te kijken.

Het bordspel - eerder een kaartspel - probeert de spanning, de paranoia en de intriges uit de serie naar bordkarton te vertalen.

Een quasi onmogelijke opdracht, maar het spel slaagt er wonderwel in. Meer zelfs, Homeland: The Game is het beste dat momenteel in het semi-coöperatief segment - inclusief verrader - op de markt te krijgen is.

Ga nu gerust even liggen.

Want Homeland: The Game is beter dan Dead of Winter: A Crossroads Game, toch een referentie wat coöperatef verraderlijk spelen aangaat.

hoe komt dat?

Wel, Homeland is speltechnisch nogal extreem rechttoe, rechtaan. Op til zijnde terroristische aanslagen verijdelen - of niet (helemaal) als u de mol of de politieke opportunist bent -, meer is het eigenlijk niet. Homeland ontdoet een gekend spelsysteem - denk vooral aan Battlestar Galactica - van alle franjes en houdt enkel de essentie over. Mij is altijd geleerd dat de essentie het enige is waar het in het leven om gaat.

Als u zich aan deze lekkernij zet neemt u een van deze drie rollen aan: 

Als C.I.A. - agent neemt u de leiding over lopende zaken van (inter)nationaal belang. U hebt weet van terroristische plannen, maar u weet niet alles. Uw taak: voorkomen dat de plannen worden uitgevoerd. Dat zorgt voor respect binnen de organisatie. Misschien zit er zelfs een mooie promotie in.

Wil u dit spel winnen als loyale C.I.A.-agent hebt u reputatie(fiches) en medestanders nodig.

Als politiek opportunist hebt u er ook alle belang bij dat aanslagen worden verijdeld, maar als er af en toe eentje door de mazen van het net glipt is dat ook mooi meegenomen. Dat zorgt immers voor koren op uw politieke molen, waarop veiligheid uw stokpaardje is. Dat uw enige doel is om op datzelfde stokpaardje naar een comfortabel pluchen zitje in het Amerikaans congres te rijden zegt u er gemakshalve niet bij.

Wil u dit spel winnen als politiek opportunist hebt u politieke fiches en medestanders nodig.

Als infiltrant binnen de C.I.A. hebt u slechts één doel. Uw door- en doorslechte medebroeders subtiel steunen en het faciliteren van hun taak.

Wil u dit spel winnen als mol hebt u terroristenfiches op het terroristen voortgang-spoor nodig.

Op til zijnde terroristische activiteiten verschijnen elke ronde op het spelbord onder de vorm van een stapeltje kaarten, samengesteld uit een willekeurige plotkaart, een willekeurige organisatie kaart en een willekeurige intel kaart. Dat spelbord bestaat uit een raster waarop elke dreiging, afhankelijk van het dreigingsniveau, wordt geplaatst. De intel(getal)kaarten - blauw voor de C.I.A., rood voor de terroristen en geel voor de speciale gebeurtenissen wanneer ze worden onthuld - gaan uiteindelijk bepalen of de dreiging wordt geneutraliseerd of niet.

Tijdens hun beurt gaan spelers zichzelf aan het hoofd van een zaak zetten, agenten en soldaten recruteren, intelkaarten (blauw, rood of geel) aan dreigingen toewijzen, met agenten en soldaten plotkaarten en intelkaarten onderzoeken, drone-aanvallen uitvoeren en gespecialiseerd personeel inhuren en eventueel activeren.

Wanneer een dreiging acuut wordt - elke dreiging schuift elke ronde een veld omhoog richting ontknoping - volgt een analyse waarin de intelkaarten en agenten die eraan werden toegewezen worden geschud en geëvalueerd, in verhouding tot de complexiteit en de gesofistikeerdheid van de missie (rood voor de terroristen, blauw voor de C.I.A., geel initieert gebeurtenissen). 

Rood wint als het eindtotaal gelijk of hoger is dan dat van de C.I.A, blauw wint als het eindtotaal hoger is dan dat van de terroristen. De winnaar krijgt op basis van de impact fiches toegewezen op het corresponderdende voortgang-spoor en als de C.I.A wint worden eventuele extra voordelen toegekend (voor alle spelers of alleen voor de missieleider).

Het spel eindigt van zodra het terroristen voortgang-spoor of dat van de C.I.A. volledig met fiches gevuld is. is dat het geval voor de terroristen wint de mol onmiddellijk

Wint de C.I.A. is de klus nog niet meteen geklaard. Er volgt eerst nog een beschuldigingsfase waarin elke speler de kans krijgt een andere speler als mol aan te duiden. Wordt de mol ontmaskerd verliest hij of zij sowieso en krijgen de spelers die hem ontmaskerden 6 punten. Verkeerde beschuldigingen leveren 3 strafpunten op. Afhankelijk van de geheime rol van de speler worden er dan overwinningspunten toegewezen. De loyale C.I.A. agenten krijgen 1 punt voor elke reputatiefiche in hun bezit, aangevuld met de punten van hun ingehuurde karakters. De politieke opportunisten krijgen 1 punt per politieke fiche, aangevuld met de punten van hun ingehuurde karakters,.

Blijft de mol in de beschuldigingssfase buiten schot krijgt hij 2 punten per terroristenfiche op het terroristen voortgang-spoor. 

Wie de meeste punten heeft verzameld wint. 

Subtiel met een grote S

Homeland: The Game, medepeler, is makkelijk te spelen maar moeilijk te winnen. Afhankelijk van de rol die u werd toebedeeld moet u een overwiningsvoorwaarde nastreven zonder u teveel bloot te geven. Dat betekent dat elke actie grondig moet worden overwogen en dat u te allen tijde rekening moet houden met de consequenties. Als terrorist wil u natuurlijk zo snel mogelijk dat voortgang-spoor zien vol te krijgen want dan veegt u gelijk de vloer aan met uw tegenstanders. Als loyale C.I.A. agent hebt u wel andere katten te geselen, die van de terroristen meerbepaald. Als politiek opportunist bent u vlees noch vis en moet u echt wel helemaal de schemerzone in wat - ik spreek uit ervaring - bij momenten erg lekker kan aanvoelen.

Het spel zit vol heerlijke subtiliteiten. Mistgordijnen optrekken strekt zeer tot aanbeveling maar is het ook niet handig uw medestander(s) te kennen? Neem ik het risico om in de beschuldigingsfase op de  verkeerde te stemmen, met puntenverlies tot gevolg? Zet ik een drone-aanval in en zo ja, tegen welke dreiging? Welke dreiging levert mij bij neutralisatie het meeste op? Welke dossiers wil ik coördineren? Welke speciale karakters kies ik als ik ze mag selecteren? Ga ik dan voor de punten of is hun speciale eigenschap mij meer waard? Wanneer activeer ik mijn speciale karakers en welke, en welke bescherm ik met soldaten tegen aanvallen van andere spelers? Welke fiches ruil ik in als ik speciale karakters inhuur en geef ik daarmee niet teveel info prijs? Hoe omgaan met een 'exposure' probleem en kan ik mijn openliggende kaarten ook niet in mijn voordeel gebruiken? Wie wordt het meest getroffen bij een dreiging die ten uitvoer wordt gebracht? Welke dossiers ga ik extra onderzoeken en is daarbij de plot of de samenstelling van de intelkaarten het belangrijkst? Dit zijn slechts enkele afwegingen die u moet maken in dit spel.

Kickt u op semi-coöperatieve spellen met een potentiële verrader, trekt u graag mistgordijnen op, houdt u van asymetrische overwinningsvoorwaarden, kunt u goed geheimen bewaren, geniet u van spelbeurten waarin elke actie die u doet door uw medespelers op een minuscuul weegschaaltje wordt afgewogen, praat u graag en veel en vooral naast de kwestie, houdt u van spannende aflopen en zou u Carrie Mathison graag eens in close-up bekijken? Onmiddellijk toeslaan.

Van de serie hoeft u trouwens geen enkele seconde gezien te hebben. U gaat hier gegarandeerd van genieten.

8,6 op de Plak-o-Meter

Dominique

 

Homeland: The Game

Gale Force 9 (2015) 

Aaron Dill / John Kovaleski / Sean Sweigart

3 tot 6 spelers vanaf 14 jaar

90 minuten

 

12:03 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: homeland |  Facebook |

19-03-15

Familiaal geweld

Shadow Throne

Het is me wat in het koninkrijk Aclysmia. Huwelijksproblemen hebben koning Kyros Bentheon en zijn vrouw Eletheria regelrecht naar een vechtscheiding gedreven en dochter Beatice - het arme kind kon het gewoon allemaal niet meer aanzien - is daarop van pure wanhoop als non ingetreden in de dichtstbijzijnde kloosterorde.

Zo makkelijk Eletheria haar man kon laten vallen, zo moeilijk heeft ze het met het loslaten van de macht. Niet lang nadat ze het echtelijk en vooral koninklijk dak heeft verlaten heeft ze een groepje rebellen om zich heen geschaard met als enige doel Kyros van de troon te stoten en de macht over te nemen.

Kyros van zijn kant heeft alles wat kan vechten en hem nog trouw is gebleven gesommeerd hoger genoemde ex, en iedereen die haar sleep volgt, over de kling te jagen.

Dochterlief houdt zich gelukkig koest, zichzelf in slaap huilend in haar harde ledikant en biddend tot God hemzelve. Wat zij niet weet is dat enkele kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders haar aanwezigheid in het klooster zien als een teken dat het tijd wordt Onze Lieve Heer, met henzelve als werkinstrument uiteraard, machtelijk op te waarderen.

Geef toe, medespeler, u hebt het al met veel minder moeten doen wat spelthema's aangaat.

Speltechnisch moest het thema wel een beetje worden losgelaten, maar ik kan u dit al verklappen: als u een draftliefhebber bent kunt u hier eigenlijk niet omheen.

De strijd tussen de drie machtsgeile facties (de koningsgezinden, de rebellen en de kerk) wordt hier uitgevochten door het uitspelen van karakterkaarten die u, zoals eerder al aangegeven, al draftend verzamelt. In elke ronde krijgt u er zes op hand waarvan er vier, in zogenaamde conflictgolven, simultaan worden uitgespeeld. Die karakterkaarten bestaan uit plebs, elite eenheden en edelen.

Aangezien u nogal opportunistisch van aard bent en het u ook enkel en alleen om persoonlijke invloed gaat, geniepigaard die u bent, laveert u lekker heen en weer tussen de drie partijen. U ziet er dan ook niet tegenop af en toe een habijt aan te schieten, een langzwaard om te gorden of ondergronds te gaan.

Tijdens het uitspelen van uw kaarten moet u rekening houden met hun factie, de onkosten of inkomsten die eraan vasthangen, de kracht die ze in de strijd gooien, hun invloedwaarde, en - het leukst van al - hun speciale eigenschap. Want daarmee kunt u de boel helemaal omgooien als het de verkeerde kant opgaat. 

Op het einde van elke conflictgolf wordt bepaald welke factie de meeste krachtpunten heeft verzameld en deze worden bijgeschreven op een daartoe bestemd scorebord. Vier keer per ronde passen we die score dus aan waarna de spelers die karakters van de winnende factie hebben uitgespeeld de invloedpunten van die karakters op hun conto mogen bijschrijven. 

Op het einde van ern ronde waarin een speler minstens 15 invloedpunten heeft verzameld wordt de uuteindelijke winnaar bepaald. De speler met de meeste invloedpunten mag zich de opperopportunist  van Aclysmia noemen. 

Flexibiliteit

Shadow Throne speelt erg vlot en het is een waar genot de verhoudingen tussen de facties tijdens de conflictgolven te zien evolueren en daarop in te spelen. Nooit is alles verloren, al moet u tijdens draftfase voldoende flexibiliteit inbouwen om onvoorziene tegenslagen het hoofd te kunnen bieden.

Leuk is ook dat u extra financiële middelen kunt genereren als een bepaalde factie niet wint. Die hebt u dan weer nodig om de krachtige persoonlijkheden in de strijd te gooien. Anna Lys bijvoorbeeld, bijgenaamd de weduwemaakster en erg loyaal aan het koningshuis, maakt zomaar ineens komaf met alle elite eenheden die tijdens de lopende conflictgolf werden uitgespeeld. Protis, vergiffenisschenker en uiteraard religieus geïnspireerd, bekeert dan weer alle uitgespeelde elite eenheden van andere facties in de actieve conflictgolf tot de kerk. Langman, ook wel Doorn aan de Kroon genoemd en extreem rebels, blijft lekker liggen voor de volgende ronde als de rebellen de huidige slag niet winnen (4 krachtpunten, 2 invloed en slechts 2 goud aan onkosten om uit te spelen) wat uiteraad betekent dat de rebellen met een niet te onderschatten voorsprong aan de volgende schermutseling beginnen. 

Het na elkaar uitspelen van karakters van dezelfde factie vraagt ook uw speciale aandacht. Dat kost u immers extra goudstukken. Gezien de schaartse van dit betaalmiddel moet u goed overwegen of dat het risico waard is. 

Ook interessant is dat u op het einde van een ronde twee kaarten overhoudt waarvan u er eentje mag meenemen naar de volgende. Welk kaarten u niet speelt wordt zo bijna even belangrijk als welke wel. 

En er hoeft geen tekening bij dat u ook veel plezier gaat beleven aan het ontdekken en uitspelen van lekkere combo's.

Ik herhaal het nog even: als u een draftliefhebber bent kunt u hier gewoon niet omheen. 

Samengevat: Shadow Throne is een vlot spelende en uitdagende drafter met interessante karakters, een overzichtelijk regelwerk, een gestroomlijnd spelverloop, veel tafelpraat, een leuke spanningsboog die gestaag toeneemt om uiteindelijk uit te monden in een heerlijke climax en vooral een kaartspel waarbij u uw verlies niet kunt wijten aan dom kaartengeluk omdat u wat u hier oogst echt wel zelf hebt gezaaid.

7,85 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Shadow Throne

Nothing Sacred Games (2015)

Teale Fristoe

3 tot 5 spelers vanaf 14 jaar

30 minuten

  

 

11:25 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: shadow throne |  Facebook |

14-03-15

Charlie

Les Poilus

DE SETTING:

Frankrijk. 2 augustus 1914. Een dorpspleintje, een fonteintje. Een groepje vrienden, druk in gesprek. Opwinding en onrust.

HET PROBLEEM:

De eerste wereldoorlog.

U en uw jeugdvrienden hebben buiten de genegenheid voor elkaar nog iets gemeenschappelijks. Iets dat door 'le facteur' vanochtend aan iedereen persoonlijk werd afgeleverd.

Een oproepingsbevel voor het Franse leger. U moet naar het front.

Amper bekomen van de ontzetting doet u elkaar een plechtige belofte. Samen uit, samen thuis. U gaat er alles aan doen om na de oorlog samen naar het dorpspleintje en het fonteintje terug te keren, gezond en wel. U zult u er aan het front dan ook alles aan doen om elkaar te beschermen.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

Het belangrijkste eerst, medespeler.

Ironisch toch dat Tignous, de illustrator van dit spel, een aanklacht tegen oorlog en zinloos geweld, omkwam tijdens de raid op Charlie Hebdo. De illustraties voor dit spel zijn 's mans testament want het was een van de laatste projecten waar hij aan werkte. Net voor de aanslag had hij de laatste hand aan de tekeningen gelegd. Het kan zeker geen kwaad om daar even bij stil te staan als u dit op tafel legt.

Het spel zelf dan.

In dit coöperatieve kaartspel probeert u de vredesduifkaart, waarop bij spelaanvang gedekt 25 beproevingskaarten worden gelegd, vrij te spelen, tegelijkertijd ervoor zorgend dat op datzelfde moment geen enkele speler nog kaarten op hand heeft.

Speelt u echter de monumentkaart vrij - hierop liggen bij spelaanvang 34 beproevingskaarten - zult u vaststellen dat de naam van iedereen in uw gezelschap daarop gebeiteld staat. Dat betekent gelijk dat u allemaal bent gesneuveld. Ik hoef  u verder niet uit te leggen waarvan sneuvelen in deze speltechnische omzetting het synoniem is.

Op de beproevingskaarten staan een of meerdere afbeeldigen die de verschrikkingen van de oorlog  symboliseren en het gezelschap angst inboezemen: de nacht, sneeuw, regen, obussen, gasmakers en fluitjes (het sein voor een aanval).

In een in 4 fasen onderverdeelde beurt doet u het volgende:

De missieleider bepaalt hoeveel kaarten elke speler van de beproevingskaarten op de vredesduifkaart op hand mag nemen. 1 moet maar het mogen er meer zijn. Hij geeft tegelijk een 'discours fiche' uit de voorraad aan zijn rechterbuur. Die fiches zijn erg handig, zo zal later blijken.

Vervolgens komen in uurwijzerzin alle spelers aan de beurt, waarbij zij elk 1 actie mogen doen. Ze kunnen kiezen uit:

Een beproevingskaart uitspelen

Die wordt aan de missie toegevoegd. Als het een speciale beproevingskaart is moet de speler die voor zich op tafel leggen. Vanaf nu is deze extra beproeving actief en ze is altijd slecht.

Zich terugtrekken uit de missie en een steunfiche uitspelen

De beurt van die speler is dan ten einde. Hij kan geen kaarten meer uitspelen maar zijn steunfiche, die gedekt op zijn karakterkaart wordt gelegd, geeft dan op het einde van de ronde (hopelijk) extra steun aan een van de andere spelers.

Een discours fiche inzetten

Die gaat uit het spel, maar de actieve speler mag een angstsymbool aanduiden. Elke speler mag vervolgens 1 kaart met dat symbool uit de hand afleggen.

Een klavertje vier gebruiken

Op elke karakterkaart staat een van de beproevingssymbolen. Draait de speler zijn karakterkaart om - hij maakt ze inactief - mag hij een reeds gespeelde missiekaart met hetzelfde symbool uit de uitlage neutraliseren en afleggen (deze kaart gaat uit het spel).

Zolang hij zich niet uit de missie heeft teruggetrokken mag elke speler blijven doorspelen. Een missie eindigt als iedereen zich heeft teruggetrokken of als een symbool minstens 3 keer voorkomt op de uitgespeelde beproevingskaarten. In het laatste geval is de missie mislukt.

Als een missie is beëindigd begint de steunfase. Hiierin wordt nagegaan welke speler de meeste steunfiches heeft ontvangen van de andere spelers. Is de missie niet mislukt mag die speler 2 speciale beproevingskaarten die hij bij zich heeft openliggen verwijderen of zijn karakterkaart weer naar de actieve zijde draaien. Is de missie mislukt heeft de speler in kwestie geen keuze. Hij mag dan slechts 1 speciale beproevingskaart verwijderen.

In de moraalfase tenslotte, die uw speciale aandacht verdient want die gaat mee beslissen over winst of verlies, wordt de stapel op de vredesduifkaart - die moet u helemaal wegspelen weet u nog? - aangevuld met het aantal kaarten die de spelers op dat moment samen nog op hand hebben. Niet met die handkaarten, maar - hou u even goed vast aan een stevig meubelstuk binnen handbereik - met kaarten van de monumentstapel. U hoeft geen hogere studies achter de rug te hebben om te beseffen wat dit betekent. U herinnert zich ongetwijfeld nog die gebeitelde namen in het herdenkingsmonument. Reflecteer daar nu even over.

Als de lopende missie is mislukt is de schade al helemaal niet te overzien. alle uitgespeelde beproevingskaarten, behalve zij die voor een speler op tafel liggen, worden dan onmiddellijk, nog voor de moraalfase dus, in de vredesduifstapel geschud. U bent dan plots nog veel verder van huis.

Leeft u nog na de steunfase begint u aan de volgende ronde.

U wint als op het einde van de steunfase u de stapel op de vredesduif kaart hebt weggespeeld én geen enkele speler nog kaarten op handen heeft. U verliest als op het einde van de moraalfase het monument open komt te liggen of als een speler op het einde van de steunfase 4 speciale beproevingskaarten voor zich heeft liggen. Ik wil u niet ontmoedigen maar scenario 2 en 3 komen zeer frequent voor.

Les Poilus, een koosnaam voor de zich niet scherende Franse frontsoldaten, is een kortdurend - u klokt af op een klein half uurtje - hondsmoeilijk en dus erg uitdagend coöperatief kaartspel met eenvoudige regels en gegarandeerd speelplezier. Dat laatste kan, gezien het thema en de rouwrand die dit doosje bevat, enigszins raar overkomen. 

U moet wel een beetje letten op de communicatie aan tafel. U mag geen details geven over wat u op hand hebt of welke steunfiches u bezit maar er wel thematisch omheen cirkelen. Dat scheelt een hele slok op de borrel. 

Zijn de basis beproevingskaarten al een gesel, de speciale doen daar nog een schepje bovenop. Watbijvoorbeeld  te denken van de kaart 'fragile' die, als een speler ze voor zich heeft liggen, elke andere speler verhindert zich terug te trekken uit een missie? Of 'maladroit', die u verplicht een kaart van de trekstapel uit te spelen als u zich terugtrekt? Of 'mutisme', die de eigenaar verbiedt om nog te praten? Of 'entête', die voorkomt dat u zich terugtrekt zolang u minstens 2 kaarten op hand hebt? Slechts 1 positieve kaart zit er in de beproevingsstapel van 59: Joyeux Noël, waarmee u een speciale beproevingskaart bij een andere speler mag verwijderen.

Sommige beproevingskaarten tonen onderaan ook een prikkeldraad symbool. Als u tijdens een missie zo'n kaart uitspeelt moet u gelijk de bovenste kaart van de trekstapel mee uitspelen. Dat hakt er uiteraard ook lekker in.

Het materiaal is prima en de kaarten, toch de motor van dt spel, voelen erg lekker aan. Een mooi detail is dat op de bodem van het doosje het oproepingsbevel voor de vrienden staat afgebeeld. Het leegmaken van het doosje voelt aan als het leegmaken van uw brievenbus waarin onderaan uw oproepingsbevel onherroepelijk op u ligt te wachten. Ook de ietwat speciale manier van illustreren van Tignous - hij was hiermee niet aan zijn proefstuk - kon mij zeer bekoren.

Toch een klein minpuntje: een fout bij de drukker heeft ervoor gezorgd dat de waarde van de steunfiches niet evenredig is verdeeld. Dat werd eigenaardig genoeg opgelost met een erratum waarbij de geleide verdeling bij spelaanvang werd vervangen door een willekeurige. Geen vervangfiches dus. Nu moet ik ook wel gelijk vermelden dat deze misser geen enkele invloed had op het speelplezier van ondergetekende en zijn kompanen. Stoort het u toch kunt u zelf de fiches aanpassen. 

Hoed u ook voor de taalafhankelijkheid van dit spel.  De voertaal van dit spel is de taal van Molière. Ik heb de spelregels en de speciale beproevingskaarten ondertussen voor eigen gebruik vertaald. Geef me een seintje en ik bezorg ze u.

Samengevat? Als u graag uitdagend coöperatief speelt (ook met z'n tweeën), houdt van mobiele kleine doosjes, graag omslachtig communiceert, er niet tegenop ziet stijf te staan van de spanning, even wil stilstaan bij de (ook heel recente) geschiedenis en de zinloosheid van zinloos geweld ook spelmatig wil benadrukken moet u dit kleinood in huis halen. Mijn verzameling gaat het alvast niet meer uit.

8,01 op de Plak-o-Meter.

Merci, Tignous!

Dominique

 

Les Poilus

Sweet November (2015)

Fabien Riffaud /  Juan Rodriguez 

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

 

14:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: les poilus |  Facebook |

05-03-15

Wonderwereld

Elysium

DE SETTING:

De Griekse mythologie.

HET PROBLEEM:

U bent een halfgod, maar worstelt als dusdanig nog met uw erkenning, niet in het minst door de goden zelf.

DE OPLOSSING:

U gaat er persoonlijk op toezien dat er over u geschreven wordt, en dan vooral over uw heldendaden, al dan niet op rijm.

Daartoe verzamelt u koortsachtig indrukwekkende helden, onvoorstelbare krachten, artefacten en magische voorwerpen en meer van dat fraais. U probeert uw medestanders met hun verhalen uiteindelijk in het Elysium te krijgen, de leukste plaats in de onderwereld. Daar vertoeven immers de gelukzaligen.

Slaagt u erin het meeste indruk te maken op de goden - er zijn halfgod kapers op de kust - mag u naast Zeus himself plaatsnemen. U wordt al misselijk van geluk als u daar alleen nog maar aan denkt.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U gaat aan de goddelijke slag met 168 familiekaarten (8 families, 21 kaarten per stuk), een tempel, een orakelbord, een epochbord (rondeteller), 16 houten zuilen in 4 kleuren, 6 beiderzijds bedrukte queeste tegels, 4 assembleerbare spelersborden, 4 overzichtskaarten, 4 speelvolgorde fiches, 1 epoch marker, 12 activeerringen, 19 bonustegels, 40 goudfiches in waardes 5 en 1, 25 prestigefiches in waardes 1 en 5, 45 overwinningspuntenfiches in waardes 1 en 5, spelregels en een kaartoverzicht folio.

Nadat u willekeurig of bewust 5 families hebt geselecteerd, hun kaarten goed hebt geschud tot een grote trekstapel, de uitlage voor de eerste epoch in de Agora hebt gelegd en uw persoonlijke spulletjes hebt verzameld kan de zware 5 epochen durende tocht naar uw eeuwige roem beginnen.

Wat u doet tijdens uw beurt - de speelvolgorde wordt bepaald door de queeste die de spelers in hun vorige beurt hebben geselecteerd - is een kaart uit de uitlage, de Agora, kiezen en deze naar uw domein overbrengen. Op elke kaart staan een of meerdere zuilenkleuren. Wilt u de kaart in kwestie moet u een corresponderende zuil op uw spelersbord inleveren. Hebben is genoeg, u mag ook een andere kleur als betaling inleveren.

Vier beurten krijgt u tijdens een epoch, en in die beurten moet u exact 3 familiekaarten hebben verzameld én 1 queestefiche.

Alle familiekaarten in uw domein geven u voordeeltjes, al dan niet permanent. Niet permanente voordeeltjes verschijnen onder de vorm van onmiddellijke activatie bij aanschaf, eenmaal  activeren per epoch, eenmaal activeren in het spel en eenmaal activeren bij de puntentelling.

Ach, die voordeeltjes. Daar spelen we toch spellen voor nietwaar? Goud, punten, kaarten, prestige, gemorrel met de bezittingen van uw tegenstanders, transferten naar uw Elysium, enzovoort, enzovoort. Dat zijn leuke dingen voor een halfgod.

De queestefiches geven u ook interessante voordelen en laten u daarbovenop ook nog eens toe kaarten uit uw domein, mist betaling, naar het Elysium te transfereren. Want pas daar wordt uw puntenmachine aan de gang gezwengeld. Dat zorgt voor erg interessante en soms ook moeilijke afwegingen want uw verzameld gevolg mag dan wel scoren in uw Elysium, hun speciale eigenschappen worden er stante pede geneutraliseerd. Lang wachten met uw transferten kan u echter ook erg zuur opbreken. Denk aan de puntengenerator van hierboven.

Doet Apollo mee wordt de uitlage nog eens extra aangevuld met het Orakel, waardoor familiekaarten die later in de Agora zullen opduiken lang voordien al worden onthuld. Interessant voor als u vooruit wil plannen.

Weer naar uw Elysium. Daar kunt u pas echt geschiedenis schrijven door uw verzamelde familiekaarten als setjes uit te spelen. Familie legendes zijn kaarten van dezelfde familie van 1 2 en 3, een niveau legende is een set van verschillende familiekaarten met dezelfde waarde (1, 2 of 3). Tussendoor verzamelt u ook nog een bonusfiches als u als eerste een volledige familie legende uitspeelt (die mag u houden) of als u als eerste minstens 2 kaarten van een niveau legende neerlegt (die kan tijdens het spel van speler wisselen als dat kaartenaantal wordt overtroffen).

Op het einde van de vijfde epoch worden de punten geteld. Eerst worden alle geïsoleerde kaarten uit uw Elysium weggenomen. Vervolgens worden de Chronos bonussen geteld (familiekaarten die eindbonussen genereren). Dan worden de overwinningspunten van de legendes verrekend (niveau legendes leveren aanzienlijk meer punten op dan familie legendes). Als Ares in het spel zit tenslotte worden de prestigepunten verdeeld (16 voor de speler met het meeste prestige, 8 voor de tweede plaats en 4 voor de derde). Van dit totaal trekt u 2 punten per burger in uw Elysium af. Bij dit eindtotaal telt u uw tijdens het spel verzamelde puntenfiches op en u weet gelijk hoe legendarisch u bent.  

(W)onderwereld

Eerst het obligatoire woordje over het spelmateriaal. Zeg maar gerust woord want het is gewoon prachtig. Elke kaart, elke fiche, elk spelersbord ziet er wonderschoon uit. En dan hebben we het nodig niet over de tempelvormige inlay gehad, waar de kaarten van de verschillende families door tempelzuilen worden gescheiden. Functioneel en oogverblindend. Dik en dik in orde.

Het spel zelf dan. Dat deed me erg denken aan 7 Wonders. Kaarten verzamelen en setjes samenstellen met een lekker stevige puntentelling aan het einde, de overeenkomsten zijn duidelijk aanwezig. Maar de verschillen ook. De speciale krachten van de familie kaarten bijvoorbeeld en het feit dat die alleen in uw Elysium kunnen worden gebruikt is een leuke vondst. Ook de selectie en de daaraan gekoppelde zuilen 'betaling' is een interessant spelmechanisme. Dit systeem zou wel eens weg kunnen vinden naar andere spellen.

Over de herspeelbaarheid hoeven we ons geen zorgen te maken. 8 families waarvan er altijd slechts 5 meedoen garandeert afwisseling. Het zou me trouwens niet verbazen dat er ondertussen al uitbreidingen in de pijplijn zitten.

De families hebben zo ook hun eigen kenmerken. Die van Zeus is een rasechte puntengenerator, Ares heeft alles te doen met militaire ontplooiing en prestige, Hephaistos doet leuke dingen met goud, Apollo intervenieert dan weer intensief met het Orakel, Hades is een ideale veerman tussen uw domein en uw Elysium, Athena geeft u onvoorstelbare krachten die u jammer genoeg moet delen met uw tegenstanders en Hermes jongleert met de speciale eigenschappen van alle families (tot in uw Elysium toe). De grootste klootzak heb ik voor het laatst bewaard: Poseidon. Is me dat een ettertje zeg. Punten van spelers afpakken, goud van spelers afpakken, punten én goud van spelers afpakken, burgers ombrengen, families uitroeien, u roept maar. Hij zorgt uiteraard ook voor het meest interactie, die toch wat moet inboeten als hij zijn familie niet in het spel zit.

De iconografie op de kaarten, ondersteund met tekst voor de lezers onder ons, is prima. Wij speelden de Franstalige versie en ondervonden geen enkel probleem. 

De spelregels zijn duidelijk, goed gestructureerd en laten geen enkele vraag open. Het familie overzicht is een mooie toevoeging.

Interessant is ook het gegeven dat u, indien u zichzelf hebt klem gemanoeuvreerd en niet meer de juiste zuilenkleur op voorraad hebt om een kaart of queeste binnen te halen, een burger (achterkant van de bovenste familie kaart van de trekstapel) moet nemen - met een groot risico op strafpunten op het einde van het spel - of moet wachten tot de laatste queeste overblijft en die moet nemen (ook al geen aangenaam vooruitzicht). Erger nog, u moet de minder interessante achterzijde van de fiche gebruiken). Oppassen en plannen is dus de boodschap. Het scannen van de verzamelingen van uw tegenstanders strekt ook zeer tot aanbeveling.

Maar burgers hebben zo ook hun nut. Ze kunnen, mits betaling van de sterkte van het ontbrekende familielid (1, 2 of 3) én als er minstens 2 kaarten van dezelfde familie in uw Elysium liggen, de gapende leegte opvullen. Zo kunt u toch nog extra scoren voor die familie op het einde.

Elysium speelt met elk opgegeven spelersaantal goed en is zelfs heel spannend met z'n tweeën.

Samenvattend? Als u houdt van 7 Wonders, graag setjes verzamelt, kickt op een spannende eindtelling met de illusie dat uzelf nog meedoet voor de hoofdprijs, houdt van prachtig artwork en functioneel spelmateriaal, graag plant maar ook flexibele vaardigheden hebt, slechts een uurtje geconcentreerd kunt blijven, een grote tafel hebt en geïntrigeerd bent door de Griekse mythologie moet u niet twijfelen.

8,2 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Elysium

Space Cowboys / Asmodee / Asterion Press / REBEL.pl (2015)

Matthew Dunstan / Brett J. Gilbert

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

60 minuten

 

 

19:47 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: elysium |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende